Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟΥΣ (Α΄ Μέρος)

Γράφει ο Γεώργιος Ευαγγελάτος
Ψυχίατρος-Ψυχαναλυτής
 
«χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς μηδὲν ἀσεπτεῖν. μεγάλοι δὲ λόγοι μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων ἀποτίσαντες γπολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας πρῶτον ὑπάρχε ήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν».

Μτφρ.«Η φρόνηση είναι το πρώτο καλό για την ευτυχία. Ανάγκη στα θεία να έχεις ευσέβεια. Για λόγια μεγάλα μεγάλες πληγές οι αλαζόνες πληρώνουν.» «Σοφοκλέους Αντιγόνη»

Είναι αναντίρρητο γεγονός ότι όσο πιο ώριμη είναι μια προσωπικότητα, όσο περισσότερο νοητικά και συναισθηματικά ισορροπημένη, τόσο λιγότερο ευπηρέαστη γίνεται στους ποικίλους εξωτερικούς πειρασμούς και προκλήσεις. Η προσωπικότητα αυτή μόνη είναι ικανή να αναπτύσσει τις ικανότητες της ελεύθερης βούλησης, δηλαδή να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις αποφάσεις της, να διατηρεί ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη σκέψη, διαθέτει τη δυνατότητα της αυτογνωσίας και του ελέγχου των συναισθημάτων χωρίς να πνίγει τον αυθορμητισμό της. Όπως αναφέρει η διάσημη ψυχαναλύτρια η Κάρεν Χορνάι, μια τέτοια συνειδητοποιημένη, ολοκληρωμένη, γνήσια προσωπικότητα επιτρέπει «να διεγείρει τον αυθορμητισμό των αισθημάτων είτε αυτά είναι χαρά, λαχτάρα, πόθος, αγάπη, είτε θυμός, αγανάκτηση, φόβος, απελπισία… πρόκειται για εκδηλώσεις του γνήσιου εαυτού που οδηγείται στην ολοκλήρωση της γνήσιας προσωπικότητας και στη βαθύτερη έννοια της ενότητας του συνόλου της προσωπικότητας ή αν θέλετε, του προσώπου. Το σώμα και η ψυχή, οι πράξεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία και λειτουργούν χωρίς καμιά σοβαρή εσωτερική σύγκρουση» (Χορνάι Κάρεν: «Ο Ρόλος της Νεύρωσης και η Ανέλιξη της προσωπικότητας. Ο Αγώνας για την Αυτοκαταξίωση» Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα 1983, σ.σ. 188-189).

Όλα αυτά προκύπτουν από τη βαθμιαία και κοπιώδη διαδικασία της αυτοπραγμάτωσης, της θετικής ανέλιξης του προσώπου, την ανεύρεση αυτής της αυθεντικής δύναμης που βοηθάει στο να «επανακτήσουμε την πλήρη αναγνώριση της ταυτότητάς μας, αφού λυτρωθούμε από τις νευρωτικές αναπηρίες μας» (Όπως πιο πάνω Χορνάι Κάρεν, σελ. 189). Ένα πρόσωπο με τόσο υψηλή επίγνωση του «γνήσιου εαυτού» του, όπως τον προσδιορίζει η Χορνάι, έχει σίγουρα αναπτύξει κριτικές ικανότητες που εκμηδενίζουν την πιθανότητα υποβολής και παρασυρμού του από τον κάθε αντικοινωνικό πολιτικό, το χονδροκομμένο προπαγανδιστή ή το φανατικό δημαγωγό. Μια τέτοια ελεύθερη προσωπικότητα δεν επηρεάζεται από τους πολιτικούς, τις ψεύτικες κι απατηλές ειδήσεις των ΜΜΕ. Πλην όμως…
Πλην όμως αυτές οι προσωπικότητες με την αυτογνωσία και συνείδηση του τι σημαίνει «γνήσιος εαυτός» σπανίζουν σήμερα. Μολονότι οι δυνατότητες της εκπαίδευσης υπάρχουν για την παραγωγή και δημιουργία συνειδητοποιημένων προσώπων παρεμβάλλονται δυστυχώς τα συμφέροντα, η αλαζονεία της εξουσίας, το κέρδος των οικονομικών τραστ, των μονοπωλίων, των τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που υπονομεύουν και ματαιώνουν την ολοκλήρωση της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου. Αντίθετα μάλιστα οι πιο πάνω δυνάμεις κάνουν ό,τι μπορούν για να σπείρουν το χάος στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών καθώς και να κρατήσουν σε όσο πιο χαμηλό επίπεδο αυτογνωσίας τους λαούς τους, γίνεται… σε επίπεδο κτήνους και ενστικτώδους ζωώδους αυτοσυντήρησης για να τους κρατούν υπό έλεγχο. Το αντικείμενο που μελετά και ερευνά η Πολιτική Ψυχολογία είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων ως πολιτικών όντων. Ο Λένιν μάλιστα θεωρείται από τους θεμελιωτές της Πολιτικής Ψυχολογίας. Αυτός τόνισε το ρόλο των ηγετών και ιδιαίτερα του αρχηγού που οφείλει να καθοδηγεί αυταρχικά τις υποταγμένες στη δική του ισχυρή θέληση μάζες αφού τους επιβληθεί κάνοντας χρήση κι εκμετάλλευση των ανθρωπιστικών και άλλων επιστημών όπως της Ψυχολογίας, της Νευρολογίας, της Βιολογίας, της Πολιτικής Οικονομίας, της Ιστορίας, της Ανθρωπογεωγραφίας και της Κοινωνιολογίας. Η κατάλληλη επιστημονική επεξεργασία και ο έλεγχος των μαζών μπορεί να γίνει μόνο με την Προπαγάνδα. (Γεωργαλάς Γεώργιος: ‘ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ’, Εκδοτική Εταιρεία Γεωργιάδης, Αθήνα 1967, σελ. 37).
Η Πολιτική ψυχολογία είναι αυτή που αναφέρεται στα ανθρώπινα σύνολα σαν μάζες και δίνει τον ορισμό της μάζας σαν «ένα σύνολο ανθρώπων που κατά τον ίδιο χρόνο υπόκεινται στην ίδια ψυχολογική επίδραση, και αντιδρούν ψυχολογικά κατά τρόπο ομαδικώς ομοιόμορφο». (Γεωργαλάς Γ.: ό.π.π. σελ. 68).
Πιο καλή περιγραφή της ψυχολογίας του πλήθους δε θα μπορούσε να γίνει πέρα από τις κλασικές εργασίες του Γουσταύου Λεμπόν «Η Ψυχολογία των Όχλων» και του Σίγκμουντ Φρόυντ, «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» και αργότερα από τον Έριχ Φρομμ με τα δύο εκπληκτικά βιβλία-δοκίμια του «Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία» και «Υγιής κοινωνία» (Εκδόσεις Μπουκουμάνη). Θα πρέπει να αναφέρω και την εργασία μου με τον τίτλο «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα. Ανάλυση του Πολέμου και της Καταστροφικότητας από την Κοινωνική Ψυχολογία» (Εκδόσεις-Διάθεση Άπαντα Κοινά). Στο βιβλίο αυτό σε σχέση με την αδυναμία των μαζών να αναχαιτίσουν το δρόμο προς την καταστροφή που τους οδηγούν οι ηγέτες τους, αναλύεται η ψυχολογία των μαζών και αναφέρουμε τα κάτωθι:
Όταν τα άτομα συγκεντρώνονται σε πολυάριθμη ομάδα κατά τον Λεμπόν και τον Φρόυντ, αποκτούν ειδικά χαρακτηριστικά που δεν τα εμφανίζουν σαν μονάδες ξεκομμένες από το σύνολο. Οι επιστήμονες της Πολιτικής Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας ξέρουν πως υπάρχουν πολλών ειδών πλήθη: Οι ομοιογενείς όχλοι, είναι πιο οργανωμένοι όχλοι, όπως οι κοινωνικές τάξεις, οι θρησκευτικές ομάδες, τα συνειδητά μέλη ενός κόμματος κ.λπ. και οι ετερογενείς όχλοι, οι ανώνυμοι, οι αγοραίοι, όπως οι φίλαθλοι, οι θεατές, οι ακροατές, είναι όχλοι που συρρέουν για ν’ ακούσουν το πολιτικό ίνδαλμά τους ή τον τραγουδιστή της αρέσκειάς τους. Αυτοί οι τελευταίοι, οι ετερογενείς όχλοι, αποτελούνται από οποιαδήποτε άτομα, με οποιοδήποτε επάγγελμα ή διανοητικότητα και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, θα αναφερθούμε πιο συγκεκριμένα. Τούτο, γιατί ο ανομοιογενής πληθυσμός είναι το θύμα και ο θύτης, ο κύριος και ο δούλος, από τον οποίο βασικά εξαρτάται η επιβίωση ή μη του ανθρώπινου είδους, η ειρήνη ή ο πόλεμος. Είναι το πλήθος εκείνοι το οποίο ο Φρόυντ στην εργασία του «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» (Πανεκδοτική, Αθήνα 1965, μετάφραση Παύλου Σύρρου, σελ. 107), «καθοδηγείται από αρχηγούς», είναι πρωτόγονο στην οργάνωσή του, όχι μακροχρόνιας υπόστασης, με μεγάλη οικονομική, κοινωνική και παιδαγωγική ανομοιογένεια, αλλά ανήκει στο ίδιο Έθνος, όχι κατ’ ανάγκη στην ίδια φυλή.
Σ’ αυτό το πλήθος ενταγμένο το άτομο, αλλάζει, «Η συνείδηση κι η προσωπικότητα εξαφανίζεται, τα συναισθήματα και οι ιδέες όλων των μονάδων (ατόμων) προσανατολίζονται προς την ίδια κατεύθυνση». «…το γεγονός πως μεταμορφώθηκαν σε όχλο, τα προικίζει μ’ ένα είδος ομαδικής ψυχής… Βλέπεις δύο ανθρώπους οι οποίοι ενώ από διανοητική άποψη διαφέρουν όσο η άβυσσος, π.χ. ένας διάσημος μαθηματικός και ο παπουτσής του, να έχουν ταυτόσημα ένστικτα, πάθη και συναισθήματα. Σε κάθε τι που αποτελεί ύλη του συναισθήματος, θρησκεία, πολιτική, ηθική, συμπάθεια, αντιπάθεια, μίσος, σεξουαλική επιθυμία κ.λπ. ακόμη και οι πιο διαπρεπείς άνθρωποι σπάνια ξεπερνούν το0 επίπεδο των συνηθισμένων ανθρώπων». (Λεμπόν, Γ.: «Ψυχολογία των Όχλων», Εκδόσεις Μαρή σ.σ. 17,19 & 21). «Οι αποφάσεις γενικού ενδιαφέροντος που λαμβάνονται κάτω από τέτοιες συνθήκες ενοποιημένου πλήθους είτε από μια συγκέντρωση διακεκριμένων ανθρώπων δεν είναι αισθητά ανώτερες από τις αποφάσεις που θα έπαιρνε μια συνέλευση ηλιθίων». Ο Φρόυντ καταλήγει ότι «το άτομο ενταγμένο στο πλήθος ευρίσκεται τοποθετημένο μέσα σε συνθήκες που του επιτρέπουν μια κάποια χαλάρωση της περιστολής των παρορμήσεων του ασυνειδήτου του. Έτσι τα φαινομενικά, καινούργια χαρακτηριστικά που παρουσιάζει, δεν αποτελούν παρά εκδηλώσεις αυτού του ασυνειδήτου μέσα στο οποίο έχουν συσσωρευθεί τα σπέρματα απ’ ότι χειρότερο υπάρχει στην ανθρώπινη ψυχή» (Φρόυντ, Σ.: Ό.π.π. σ.σ. 86-87).
Κάτω από τέτοιες συνθήκες πολύ σωστά ο Λεμπόν παρατηρεί ότι: «…στο άτομο του όχλου εξαφανίζεται η έννοια του αδυνάτου. Ο μεμονωμένος άνθρωπος καταλαβαίνει πως μόνος του δεν μπορεί να πυρπολήσει… ούτε να λεηλατήσει… Όταν όμως ανήκει σ’ έναν όχλο, αποκτάει συνείδηση για τη δύναμη που του δίνει ο αριθμός και στην πρώτη υποβολή που δέχεται για φόνο και για λεηλασία θα υποχωρήσει αμέσως. Το απροσδόκητο εμπόδιο θα συντριβεί με παραφορά… θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως η ομαλή κατάσταση του ερεθισμένου όχλου είναι η μανία» (Λεμπόν Γ.: Ό.π.π. σελ 29). Εδώ βλέπουμε τον Λεμπόν να αναφέρει τη χρήση του όρου υποβολή, στην προσπάθεια να ανεύρει τις αιτίες που προσδιορίζουν την εμφάνιση των ειδικών χαρακτήρων των όχλων, αναφέρει δε και τον όρο «διανοητική μεταβίβαση», η οποία συντελεί ώστε: «Σ’ έναν όχλο, κάθε συναίσθημα, κάθε πράξη είναι μεταδοτική σε τέτοιο σημείο που το άτομο θυσιάζει πολύ εύκολα το προσωπικό του συμφέρον στο ομαδικό». (Λεμπόν, Γ.: Ό.π.π. σελ 22).
Τη «διανοητική μεταβίβαση» ο Φρόυντ τη συμπεριλαμβάνει στην ‘Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ’ στα φαινόμενα της κατηγορίας του υπνωτισμού και την ερμηνεύει σαν «την αμοιβαία επίδραση που τα μέλη του πλήθους ασκούν το ένα επί του άλλου…» δηλαδή σαν μια επιμέρους εκδήλωση της υποβολής. Η δε υποβολή ορίζεται κατά τον Γ. Λεμπόν (ό.π.π. σ.σ. 22-23) «σαν η διαδικασία επηρεασμού ενός προσώπου στο βαθμό της χωρίς κρίση αποδοχής εκ μέρους του μιας ιδέας, πίστης ή άλλης αντιληπτικής και γνωστικής λειτουργίας».
Οι αναλογίες είναι οι ίδιες στο πλήθος, όπως μεταξύ υπνωτιστή και υπνωτιζόμενου. «Ξέρουμε σήμερα πως ένα άτομο μπορεί… έχοντας χάσει τη συνειδητή προσωπικότητά του, να υπακούει σε όλες τις υποβολές του ανθρώπου, που ήταν η αφορμή να τη χάσει, (την συνειδητή προσωπικότητα) και να διαπράξει τις πιο ανήθικες (κι ας μη ταιριάζουν) στον χαρακτήρα του και στις συνήθειές του πράξεις. Λοιπόν, προσεκτικές παρατηρήσεις φαίνεται να αποδείχνουν πως το άτομο που πριν λίγο καιρό είχε βυθιστεί στους κόλπους της δραστηριότητας ενός πλήθους περιπίπτει σε λίγο – εξ αιτίας των επιρροών που προέρχονται από τον όχλο, ή για όποια άλλη αιτία που ακόμη την αγνοούμε – σε μια ιδιαίτερη κατάσταση, που πλησιάζει περισσότερο την κατάσταση της υπνώσεως του υπνωτιζόμενου στα χέρια του υπνωτιστή του. Στον υπνωτισμένο παραλύει η εγκεφαλική ζωή και αυτός γίνεται σκλάβος όλων των επενεργειών του ασυνειδήτου του, που τις κατευθύνει όπως θέλει ο υπνωτιστής. Η συνειδητή προσωπικότητα εξαφανίζεται η βούληση και η κρίση καταστρέφονται. Συναισθήματα και σκέψεις προσανατολίζονται προς την κατεύθυνση που δίνει ο υπνωτιστής».
(Παράδειγμα επίδρασης της ύπνωσης επί ατόμου στην πολιτική Ιστορία αποτελεί ο Σιρχάν Μπασίρ Σιρχάν, ο δολοφόνος του Ρόμπερτ Κέννεντυ. Υποστηρίζεται πως σαν πληγωμένο ζωάκι, βλέποντας όταν ήταν παιδί τις δολοφονίες των Παλαιστινίων από τους Ισραηλίτες, έβραζε από μίσος για τους αμερικάνους πολιτικούς που υποστήριζαν και υποστηρίζουν το Ισραήλ κάτω από την ισχυρή επίδραση του εβραϊκού λόμπυ. Όταν μετανάστευσε στις ΗΠΑ οι εικόνες των φόνων των γειτόνων και των μικρών παιδιών που θάβονταν κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμένων σπιτιών βρίσκονταν θαμμένες στο υποσυνείδητό του. Κάτω από την καθοδήγηση της ΣΙΑ, της Μαφίας και της οικονομικής ολιγαρχίας που δεν πήγαινε τον Ρόμπερτ όπως και τον αδερφό του, ιδιαίτερα διότι διαφωνούσε ως προς την εκτύπωση δολαρίων από μια ιδιωτική τράπεζα σαν την Federal Reserve Bank, έβαλλαν την ΣΙΑ και τον επέλεξε σαν θύτη και θύμα. Τον υπνώτισαν και σαν τηλεκατευθυνόμενη βολίδα σκότωσε τον Ρόμπερτ στο ξενοδοχείο Ambassador του Los Angeles.
Ο πρόσφατα αναλαβών την υπεράσπισή του Σιρχάν δικηγόρος Γουίλλιαμ Πέππερ, ζητά να ξαναγίνει η δίκη του γιατί έχει νέες αποδείξεις να παρουσιάσει. Ο Σιρχάν ήταν εντελώς ανυποψίαστος και ειλικρινά αγνοούσε τις πράξεις του όταν στις 5 Ιουνίου το 1968 έτεινε το όπλο αντί να χαιρετίσει τον Ρόμπετ Κέννεντυ. Ο Πέππερ ισχυρίζεται ότι ο Σιρχάν ήταν ένα πειραματόζωο σε ένα υπεραπόρρητο πρόγραμμα που αφορούσε να μετατρέψει προηγουμένως υπνωτισμένους ανθρώπους σε δολοφόνους χωρίς να αφήνουν ίχνη. Ο Σιρχάν συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα έρευνας σπονσαρισμένο από τη CIA το λεγόμενο MK-ULTRA program στο οποίο, παραδέχεται και η Κυβέρνηση των ΗΠΑ πως υπήρχε, ανάμεσα στους άλλους στόχους που είχε, ήταν να καθορίσει εάν τα συμμετέχοντα σε αυτό ανθρώπινα πειραματόζωα μπορούσαν να μετατραπούν σε μηχανές θανάτου. Το έναυσμα ήταν η αμνησία του Σιρχάν μετά τον φόνο. Κάτω από ύπνωση έβαλαν τον Σιρχάν να γράψει σημειώσεις που του υπέβαλλαν όπως βρήκαν στο ημερολόγιό του σε μορφή «αυτόματης γραφής» και όταν ξύπνησε ο Σιρχάν δεν θυμόταν απολύτως τίποτα από ό,τι έγραψε.
Αυτό μας οδηγεί στην πρόσφατη εργασία του Ντάνιελ Μπράουν, ενός ψυχολόγου του Χάρβαρντ. Ο Ντάνιελ πέρασε περίπου 70 ώρες συνεντευξιαζόμενος τον Σιρχάν στην πολιτειακή φυλακή Πλέζαντ Βάλευ της Καλιφορνίας. Ο Dr. Μπράουν κατέληξε πως πριν από το συμβάν της δολοφονίας του Ρόμπερτ Κέννεντυ ο Σιρχάν είχε όχι μόνο υπνωτιστεί αλλά και υπνοπρογραμματιστεί “hypno-programmed”.
Ο Μπράουν και ένας πρώην καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Τζωρτζτάουν του Άλλαν Σέφλιν, είναι ειδικοί στον τομέα της πλύσης εγκεφάλου, ελέγχου του νου, και της αναγκαστικής επιβολής και χρήσης της ύπνωσης προς εκτέλεση αντικοινωνικού τύπου παραβατικών συμπεριφορών. Κατά τον Μπράουν και τον Σέφιλντ πολύ έμπειρων σε θέματα μνήμης και τραύματος (memory and trauma), έχουν μελετήσει τη χρήση της ύπνωσης από την ΣΙΑ και άλλες υπηρεσίες των ΗΠΑ και έχουν καταλήξει ότι η ύπνωση μπορεί και έχει έως τώρα, χρησιμοποιηθεί για την προαγωγή αντικοινωνικού τύπου συμπεριφοράς.
Παρόμοια με τον κατ’ ιδίαν υπνωτισμένο είναι περίπου η κατάσταση του ατόμου που ανήκει σ’ έναν όχλο. Δεν έχει συνείδηση για τις πράξεις του. Σ’ αυτόν όπως και στον υπνωτισμένο, ενώ ορισμένες του ιδιότητες έχουν καταστραφεί, άλλες μπορούν να φθάσουν σε καταπληκτικό βαθμό έξαρσης… και η ορμή αυτή είναι πιο ασυγκράτητη ακόμα στα πλήθη… γιατί η υποβολή, όντας η ίδια για όλα τα άτομα, με την αμοιβαιότητα φθάνει στο ύψιστο σημείο της έντασής της.(Φρόυντ, Σ.: Ό.π.π. σελ. 89).
Εννοείται πως το πρόσωπο που αντικαθιστά τον υπνωτιστή μέσα στο πλήθος είναι ένας γόης που γνωρίζει να ασκεί την υπνωτιστική του επίδραση, υποβολή, γοητεία τόσο στο άτομο όσο και στο πλήθος. Σε αυτή την υποβολή λέει ο Ιάν Κέρσοου ο Ιστορικός και βιογράφος του Χίτλερ, όφειλε ο Φύρερ την επιτυχία του. Ήταν ο προπαγανδιστής που γοήτευε με τη δύναμη των λόγων του και των κινήσεων του σώματος.
Σχετικά με το ετερόκλητο (ετερογενές) πλήθος ενός έθνους που μας αφορά προκειμένου να εξηγήσουμε το ερώτημα ποιος υπνωτίζει τα πλήθη, ποιος μπορεί και τα εξαπολύει με ασυγκράτητη ορμή να εκτελέσουν πράξεις αιματηρές – κακουργήματα – όσο και ηρωικές. (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σ.σ. 12 και 27). Αναμφισβήτητα στις μέρες μας, οι σύγχρονοι γητευτές των μαζοψυχών και μαζοεθνών, είναι οι πολιτικοί – μαριονέττες – και κατά προέκταση τα κατεστημένα – παρασκήνια – που τους διαλέγουν κινώντας από το σκοτάδι τα κουκλόσκοινα. Κάτω από την χαυνωτική επίδραση των ηγητόρων του ο όχλος «…καθοδηγείται αποκλειστικά από το ασυνείδητο», (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σελ. 46), γίνεται παιχνίδι των εξωτερικών ερεθισμών και αντανακλά τις συνεχείς μεταβολές τους. Οι απωθημένες παρορμήσεις του συντρίβουν κάθε έννοια ηθικής, ή αν το διατάξει ο αρχηγός μετατρέπεται σε εξαιρετικά συντηρητικό σύνολο το οποίο συνήθως σέβεται τη δύναμη και τον πλούτο, ενώ περιφρονεί την καλοσύνη, που τη θεωρεί εκδήλωση βλακείας και αδυναμίας. Ειρωνεύεται την αγάπη σαν ηλιθιότητα και έκφραση δειλίας σε έναν κόσμο γεμάτο βία και ανταγωνισμό ισχύος. Πιστεύει ωμά πως ο δυνατότερος υπερισχύει.
Τα άτομα του όχλου διακρίνονται για την ευπιστία τους, την αστάθειά τους, την απλοϊκότητα της σκέψης όσο και την τάση τους για ακρότητες, εξτρεμισμούς και υπερβολές. Ο δογματισμός τους, η πνευματική νωχέλεια, η έλλειψη κρίσης, η ρηχότητα στη σκέψη και η μισαλλοδοξία τους είναι χωρίς προηγούμενο. Περιττό να αναφέρουμε στο σημείο αυτό πως σήμερα βιώνει ολόκληρη η χώρα μας ένα παρόμοιο φαινόμενο εγκεφαλόπλυσης και υποβολής από μέρους των ηγετών της ένα φανατικό και έτοιμο για όλα πολιτικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα τα όσα επακολούθησαν αφήνουν κεχηνότες τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Πρόκειται για ένα αδιάψευστο κήρυγμα υποβολής μίσους, οργής, μισαλλοδοξίας, φανατισμού, επιθετικότητας λόγω και έργω, που επιβεβαιώνουν την πιο πάνω ανάλυση της ψυχολογίας του όχλου.
Και συνεχίζει ο Λεμπόν: «…Και το δίχως άλλο δεν είναι το συμφέρον που κατευθύνει τους όχλους σε τόσους πολέμους, ακατανόητους τις περισσότερες φορές για τη νοημοσύνη τους και όπου αφήνονται να σφαγιαστούν τόσο εύκολα όσο και οι υπνωτισμένοι από το κάτοπτρο του κυνηγού κορυδαλλοί». (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σελ.46). «Αυτή η αστάθεια των όχλων τους κάνει δυσκολοκυβέρνητους, προπάντων όταν ένα μέρος της δημόσιας εξουσίας πέσει στα χέρια τους. Αν οι ανάγκες της καθημερινής ζωής δεν αποτελούσαν ένα είδος αθέατου ρυθμιστή των γεγονότων, οι δημοκρατίες δε θα μπορούσαν να διατηρηθούν». (Του ιδίου σελ. 29).
Ποιες είναι αυτές οι ανάγκες της καθημερινής ζωής; Η συνεχής εργασία και ο αγώνας για την εξοικονόμηση του επιούσιου άρτου, που δεν αφήνει τον πολίτη να σκεφτεί ούτε να συμμετέχει σε συλλογικές πολιτικές δραστηριότητες. Επομένως οι πολιτικοί μπορούν να δρουν ανενόχλητα, να νομοθετούν άθλια και οι κυβερνήσεις να επιβάλλουν με τη κατασταλτική βία την υπακοή του πλήθους στους νόμους. Άλλος τρόπος είναι η μανία απόκτησης πλούτου ή το εφήμερο κυνήγι της σεξουαλικής ηδονής, επιδιώκοντας όσους περισσότερους συντρόφους μπορεί κανείς. Παρομοίως συμβαίνει με την εκτόνωση που προσφέρει ο αθλητισμός από τις κερκίδες για να ξεφουσκώσει η επιθετικότητα των νεολαίων. Άλλοι τρόποι η τηλεόραση, το Βίντεο, το διαδίκτυο, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια τύπου play station, και οι τεχνητοί παράδεισοι των ναρκωτικών. «Η υπερβολή και η πρωτόγονη απλοϊκότητα του συναισθηματισμού των όχλων πολύ συχνά εξάπτει την φαντασία τους, η οποία ερεθίζεται ή αναστέλλεται από τις προλήψεις τους και δημιουργεί εξωπραγματικές αντιλήψεις, παραισθήσεις ακόμα και ψευδαισθήσεις. Το μη πραγματικό έχει την ίδια σημασία γι’ αυτούς όπως και η πραγματικότητα, …δεν τα διαφοροποιούν. Σ’ αυτήν ακριβώς την λαϊκή φαντασία στηρίζεται η δύναμη των κατακτητών… και η ισχύς των Κρατών. Όποιος την επηρεάζει παρασύρει τους όχλους… Όποιος ξέρει την τέχνη να προκαλεί εντύπωση στη φαντασία των όχλων, αυτός ξέρει την τέχνη να κυβερνάει».
Φαντάζεται κανείς κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις τι δημόσιος κίνδυνος είναι ένας λαοπλάνος πολιτικός που κατορθώνει από τον προεδρικό θώκο, είτε από τη θέση του γενικού γραμματέα να πείσει ένα Έθνος, μια ομάδα εμπειρογνωμόνων, ή ένα υπουργικό συμβούλιο για το αναγκαίο μιας κεραυνοβόλου πυρηνικής επίθεσης στο αντίπαλο στρατόπεδο. Αρκεί να κάνει χρήση της Ψυχοπολιτικής, και να απευθύνεται σε ομαδοποιημένους όχλους που σκέφτονται με «χοντροκομμένους συνειρμούς ιδεών», και με ιδέες που κυριαρχούν επάνω τους αφού αποκτήσουν πολύ απλή μορφή και αποτυπωθούν στο πνεύμα τους με «εικόνες», περίπου όπως επαναλαμβάνουμε αυτόματα τη μελωδία μιας διαφήμισης εντομοκτόνου που έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές. Ας μην αυταπατώμεθα, έτσι «κατασκευάζονται» οι «συνειδητές» πλειοψηφίες που ανεβάζουν και κατεβάζουν «λαοπρόβλητες!» Κυβερνήσεις στην εποχή μας. Οι όχλοι «ποτέ δεν δίψασαν για αλήθειες. Αποστρέφονται τα ολοφάνερα πράγματα που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν η πλάνη τους γοητεύει. Όποιος ξέρει να τους προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα κύριός τους, (σαν τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τους Αυτοκράτορες της Ιαπωνίας κ.λπ.), ενώ όποιος προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες γίνεται πάντα το θύμα τους», (όπως συνέβη με τον Σωκράτη, τον Χριστό, τον Παύλο, τον Γαλιλαίο, και δεκάδες πρωτοποριακά πνεύματα). Θα ήταν μεγάλο λάθος εν τούτοις να αποδώσουμε τα πιο πάνω χαρακτηριστικά των μαζών στην αμοιβαία υποβολή, στο αίσθημα παντοδυναμίας που τους δίνει η συλλογικότητά τους. Έτσι φτάνουμε μέχρι την απελευθέρωση των πιο ανατριχιαστικών και βίαιων επιθυμιών και παρορμήσεων που τα άτομα σαν μονάδες με την εκούσια και ακούσια απώθηση καταχωνιάζουν στο ασυνείδητό τους, καθώς και στη συναισθηματική και νοητική μεταβίβαση, υποβιβάζοντας τον άλλο πόλο∙ την δυαδική σχέση ηγέτη – ηγουμένων.
Καιρός είναι να δούμε πως ο πολιτικός, ο δημαγωγός, ο κυβερνήτης του πλήθους, σχετίζεται μαζί του. Τα περισσότερα άτομα, από την πιο ανώτερη ως την πιο κατώτερη κοινωνική σφαίρα, προπαντός στις λαϊκές νμάζες, μην έχοντας εκτός από το επάγγελμά τους, καμιά σαφή και λογική ιδέα, είναι ανίκανα να χαράξουν αυτεξούσιο τρόπο δράσης∙ ο δημαγωγός λοιπόν τους είναι χρήσιμος ως οδηγός». Ο δημαγωγός πολιτικός με τις απλές διαβεβαιώσεις του, απογυμνωμένες από κάθε συλλογισμό, αφήνει εύπεπτη τροφή να εισχωρήσει στο πνεύμα των όχλων. Χρησιμοποιώντας την επανάληψη ώστε και το πιο απίθανο να γίνει πιστευτό, και να καθιερωθεί στην ανθρωπόμαζα σαν αποδειγμένη αλήθεια. Με τον μηχανισμό της μετάδοσης, επιτυγχάνει ώστε «…οι ιδέες, τα συναισθήματα, οι συγκινήσεις, οι πίστεις να κατέχουν μια μεταδοτική δύναμη έντονη όπως τα μικρόβια πάνω στους όχλους». Και τα τρία παραπάνω μέσα δράσης των δημαγωγών δεν θα είχαν το απαιτούμενο αποτέλεσμα αν έλειπε η μυστηριώδης εξουσία, το essence που υποβάλλει τους πολλούς, «…ένα είδος μαγνητισμού που ασκεί ένα άτομο, ένα έργο ή μία θεωρία στο πνεύμα μας…» το ΓΟΗΤΡΟ. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Μωάμεθ, ο Ροβεσπιέρος, ο Ναπολέων, ο Λίνκολν, εξασκούσαν απεριόριστο γόητρο στις μάζες. Όμως η υποβολή και το γόητρο με ποιο μηχανισμό επενεργούν; Πώς υποβάλλουν υπνωτιστικά τους όχλους και ιδιαίτερα τους κοινοβουλευτικούς και πολιτικούς όχλους, τους ανώνυμους και ετερογενείς, ώστε να υπακούουν αναντίρρητα στις εντολές του προέδρου, του πρωθυπουργού, είτε του αρχηγού του κόμματος; Υπακοή σε τέτοιο βαθμό δουλοφροσύνης και υποταγής ώστε σε κάποιο σημείο του βιβλίου του ο Λεμπόν να καγχάσει: «Κακομεταχειριστείτε τους ανθρώπους, σφαγιάστε τους κατά εκατομμύρια, προκαλέστε εισβολές πάνω σε εισβολές, όλα σας επιτρέπονται αν διαθέτετε αρκετό βαθμό γοήτρου και το αναγκαίο τάλαντο για να το διατηρήσετε». (Λεμπόν, Γ.: «Ψυχολογία των Όχλων», εκδόσεις Μαρή, σ.σ. 29, 55, 57, 94, 49, 92, 98-118, 161 και 114).
Τώρα κατανοούμε πως ένας ελληνικός λαός που έχει σφαγιαστεί οικονομικά, πεταχτεί στο δρόμο είτε εργάζεται ιδιωτικά, είτε στο Δημόσιο, που η Κυβέρνησή τον απειλεί με κατασχέσεις του αυτοκινήτου του, του σπιτιού του, ακόμη και με προσωπική κράτηση για χρέη στις τράπεζες και στην εφορία δεν αντιδρά; Πως ανέχτηκε την υπογραφή τέτοιων μνημονίων και δανειακών συμβάσεων με την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και απεμπολώντας την δημόσια και την ιδιωτική του περιουσία δίνοντας το ελεύθερο στις κυβερνήσεις του να ξεπουλήσουν τα πάντα; Πως ανέχεται να κυβερνά τη χώρα η κυβέρνηση Σαμαρά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ερήμην της βουλής και της αντιπολίτευσης; Και τέλος πια είναι η αντίδρασή του στην υπαγωγή των υλικών και άυλων πόρων της χώρας στο ΕΜS Μηχανισμό Ευρωπαϊκής Σταθερότητας ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και δεν μπορεί ούτε η ντόπια ούτε η διεθνής δικαιοσύνη να τον δικάσει για όσες εκτροπές, παραβάσεις και καταχρήσεις κάνει. Η απάντηση βρίσκεται στα πιο πάνω γραφέντα∙ η πλύση εγκεφάλου από τα δουλοκάναλα Mega, Antenna, Alpha, Star, Sky, ΔΤ μαζί με το ενοχικό πλέγμα που σπέρνει «φταις και συ γιατί διορίστηκες με το ρουσφέτι», «φταις και συ γιατί εψήφισες αυτές τις κυβερνήσεις», «τα φάγαμε όλοι μαζί» έτσι κατεβάζει το κεφάλι και το βουλώνει. Μαζί με τα πιο πάνω αν προσθέσουμε το διχασμό που σπέρνουν στον ελληνικό λαό με τους συνδικαλιστές να τους κρατούν ανοργάνωτους, διχασμένους, κλεισμένο τον καθένα στον εαυτό του και προωθώντας το προσωπικό συμφέρον της κάθε ομάδας, σωματείου και συλλόγου, ώστε η μάζα να νιώθει διαιρεμένη και αδύναμη να τα βάλει με το νόμο, την εξουσία, την εφορία, τις τράπεζες και τις δυνάμεις καταστολής.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΒΕΡΩΦ

ΟΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

Γράφουν : Ο στρατηγός ε.α. Χρήστος Ν. Μανωλάς επίτιμος αρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Ο αντιναύαρχος ε.α. Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν επίτιμος Αρχηγός Στόλου και
Ο αντιπτέραρχος (Ι) ε.α. Ευάγγελος Γεωργούσης επίτιμος διοικητής Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης.

Το άρθρο γράφτηκε πρίν το δημοψήφισμα

Από τον Εθνικό Απελευθερωτικό Αγώνα μέχρι σήμερα, μέσα από δυσκολίες, οι Ελληνες αγωνίζονταν να στήσουν ένα ενοποιημένο, λειτουργικό, σύγχρονο κράτος. Τα πρότυπα υπήρχαν πάντοτε στην πολιτισμένη Ευρώπη των πλούσιων εθνών, των κρατών που υπηρετώντας τα εθνικά τους συμφέροντα μας ελευθέρωσαν με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου αλλά και μας χρησιμοποίησαν για τους δικούς τους σκοπούς, άλλοτε με δάνεια και άλλοτε με απειλές ή και με ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά μας, ειδικά όταν μας έβρισκαν διχασμένους. Παρά ταύτα όμως, η σημερινή Ελλάδα της κρίσης μοιάζει πολύ περισσότερο με τα ανεπτυγμένα κράτη της Δυτικής Ευρώπης από ό,τι πριν από 180 χρόνια.
Σήμερα εξετάζοντας τη γειτονιά μας, αντιλαμβανόμαστε γιατί η Ελλάδα διαθέτει σημαντική γεωπολιτική αξία. Στον Βορρά, έχουμε την κρίση στην Ουκρανία. Νότια την αστάθεια στη Βόρεια Αφρική, με χειρότερη την κατάσταση στη Λιβύη. Πιο ανατολικά, τον τραγικό εμφύλιο στη Συρία, και το Ισραήλ που ψάχνει εναγωνίως για συμμάχους στην περιοχή. Στα βόρεια σύνορά μας έχουμε τα Σκόπια και την Αλβανία που παράγουν αστάθεια. Τέλος, προς Ανατολάς, συνορεύουμε με μια αναθεωρητική Τουρκία, η οποία όσο εξοπλίζεται στρατιωτικά, τόσο γίνεται πιο απαιτητική εις βάρος ζωτικών συμφερόντων της χώρας μας. Από πιο μακριά, η Κίνα έχει επενδύσει στο λιμάνι του Πειραιά για να το μετατρέψει σε πύλη εισόδου των προϊόντων της στην Ευρώπη. Για να γίνει αυτό, η Ελλάδα πρέπει να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωζώνη. Οσο για τη Ρωσία, δεν χρειάζεται την Ελλάδα ως προτεκτοράτο. Της είναι πιο χρήσιμη μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τέλος για τις ΗΠΑ, οι βάσεις της Κρήτης και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι πολύτιμα γεωστρατηγικά στηρίγματα.
Η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας δεν θα αλλάξει το βράδυ της Κυριακής. Θα αλλάξει όμως σίγουρα, ανάλογα με το αν παραμείνουμε ή όχι στην Ευρωζώνη. Ο κάθε ψηφοφόρος, όπως και να ψηφίσει, είναι βέβαιο ότι θα επιλέξει με γνώμονα το καλό της πατρίδας, όπως το αντιλαμβάνεται. Εάν οι κάλπες βγάλουν «Οχι», το λογικό είναι ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα αυτό ως όπλο κατά τη διαπραγμάτευση που θα ακολουθήσει. Θα συνεχίσουμε λοιπόν στο αδιέξοδο μονοπάτι της σκληρής σύγκρουσης, όπως κάναμε πολλές φορές στο παρελθόν, όταν το θυμικό επικρατούσε της λογικής. Ομως χρειάζεται μεγάλη προσοχή ώστε να μην απομονωθεί η Ελλάδα από τους ισχυρούς συμμάχους της. Αν συμβεί αυτό, τα αποτελέσματα θα είναι τραγικά: Παύση στήριξης της ελληνικής οικονομίας θα σημάνει δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου, καταστροφή του όποιου απομένοντος οικονομικού ιστού και εθνική ταπείνωση με την απεμπόληση εθνικών συμφερόντων και όχι μόνο. Θα πρέπει ο ελληνικός λαός να γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις ούτε για οικονομική στήριξη, αλλά ούτε και για νέες συμμαχίες που θα αντισταθμίσουν το τεράστιο ποσοστό απώλειας γεωστρατηγικής ισχύος της χώρας.
Στην περίπτωση του «Ναι», όσο και αν οι συνομιλητές μας θα έχουν χάσει μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης στις πολιτικές μας ηγεσίες, θα γνωρίζουν ότι ο λαός δεν αποδέχεται τη συγκρουσιακή σχέση με τους ευρωπαϊκούς εταίρους. Θα γνωρίζουν ότι θέλουμε η διαπραγμάτευση να ολοκληρωθεί επιτέλους, προφανώς με καλύτερους όρους. Στα εθνικά θέματα, διατηρεί η χώρα τη σημερινή, έστω και τραυματισμένη, γεωπολιτική της ισχύ, ενώ μέσα από δυσκολίες και μεγάλη προσπάθεια όλων μας, δημιουργεί προοπτικές ανάκαμψης και διατήρησης της αναγκαίας αμυντικής ισχύος για αποτροπή αναθεωρητικών επιβουλεύσεων. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η συνέχιση συμμετοχής της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς, συμμαχίες, διεθνή φόρα για την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων.
Τη στιγμή που άλλες χώρες από τη γειτονιά μας προσπαθούν αγωνιωδώς να εισέλθουν στην Ε.Ε. εμείς διολισθαίνουμε επικίνδυνα εκτός. Δεν είναι ώρα για τέτοιες αμφιταλαντεύσεις.
Θεσμοί όπως οι Ενοπλες Δυνάμεις, που αποτελούν τους πυλώνες της χώρας και τις αξίες του Εθνους, πρέπει να παραμείνουν πάση θυσία δυνατές και πάντα ικανές να διαφυλάττουν την ακεραιότητα της πατρίδος, αλλά και να προσφέρουν στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και την κατά το δυνατόν συντομότερη επούλωση των τραυμάτων της κοινωνίας. Οι Ελληνες πολίτες με ψυχραιμία, υψηλό αίσθημα ευθύνης και ενότητος πρέπει να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων και να κοιτάξουν μπροστά, διδασκόμενοι από τα λάθη του παρελθόντος. Η Δευτέρα πρέπει να μας βρει όλους ενωμένους, με τη χώρα εντός της Ευρώπης, εντός του ευρώ. Γιατί μη γελιόμαστε. Αυτό είναι το διακύβευμα.

http://www.kathimerini.gr/822121/opinion/epikairothta/politikh/oi-gewpolitikes-synepeies-toy-dhmoyhfismatos

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ : ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς
 
Ονομάζουμε «οικονομισμό» την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία: Ο πολιτικός προβληματισμός και οι πολιτικές στοχεύσεις δεν αντλούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν αποβλέπουν σε αυτές. Αφορούν και αποβλέπουν κατά απόλυτη προτεραιότητα (ή αποκλειστικά) στις απαιτήσεις εξισορρόπησης λογιστικών μεγεθών, στην κατασφάλιση των Τραπεζών – όχι στη διακονία της συλλογικότητας και των προβλημάτων της.
Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Και οι ελλαδικές κυβερνήσεις (τόσο του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά της ντροπής, που προηγήθηκε, όσο και της αριστερο-παρδαλής ασυνεννοησίας που ακολούθησε) πειθαρχούν στον εκβιαστικό οικονομισμό άτσαλα, σπασμωδικά, αυτοσχεδιάζοντας. Αποτέλεσμα: Πέντε χρόνια τώρα, εφιαλτικά τα μεγέθη της ανεργίας, γκανγκστερική ατίμωση των συμβολαίων που είχε υπογράψει το κράτος με τους λειτουργούς του (εν ενεργεία ή σε σύνταξη), διάλυση των υπηρεσιών υγείας και νοσοκομείων, ανυπαρξία επιστημονικής έρευνας, μηδενισμός των εξοπλιστικών προϋποθέσεων εθνικής άμυνας, και μύρια ανάλογα. Θυσίες εξωφρενικές, μόνο για να επιτευχθούν εκείνοι οι δείκτες οικονομικών μεγεθών, που θα πείθουν τους δανειστές για τη σίγουρη επανάκτηση των χρημάτων τους.
Οταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στον βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι να χάσει, για κάποιο διάστημα, πηγές δανεισμού. Και η ευκαιρία είναι να ξαναστήσει, από την αρχή, την οικονομία της σε στέρεες, υγιείς βάσεις. Στοιχειώδης προϋπόθεση για την υγιή - λογική στάση είναι να λειτουργήσει νέμεσις: Να τιμωρηθούν με δήμευση περιουσίας οι αυτουργοί του κακουργήματος της εξωφρενικής δανειοληψίας. Και να αναζητήσουν οι πολίτες καινούργιους πολιτικούς ηγέτες, ικανούς να λειτουργήσουν ως κοινωνικοί αναμορφωτές.
Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας. Την κρίσιμη ώρα ο πρωθυπουργός ήταν ολίγιστος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακοσμητικός, οι κοινωνικοί θεσμοί (Δικαιοσύνη, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ενοπλες Δυνάμεις, Ακαδημία Αθηνών, Επισκοπικό Σώμα) ιδιοτελέστατα παραιτημένοι από την ευαισθησία και τις ευθύνες για τα κοινά. Και ταυτόχρονα οι δανειστές είχαν έγκαιρα προνοήσει να κατασφαλίσουν δικαιώματα δήμευσης των «φιλέτων» από την κοινωνική περιουσία των Ελλήνων.
Να μην ξεχνάμε ότι, σε αντίθεση με τους χαυνωμένους από την καταναλωτική υστερία Ελλαδίτες, οι δανειστές ήξεραν πολύ καλά, όταν δάνειζαν, ότι διακινδύνευαν έναν παρανοϊκό υπερδανεισμό – η δανειολήπτης χώρα ήταν αδύνατο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει τέτοιο υπέρογκο χρέος. Οπως ήξεραν και ότι, το μεγαλύτερο μέρος του πακτωλού των χρημάτων που δάνειζαν στην Ελλάδα θα επέστρεφε στις δικές τους Τράπεζες, ως προϊόν της καταλήστευσής τους (ωμής λωποδυσίας) από την «άρχουσα» στην Ελλάδα τάξη. Ηξεραν, ακόμα, ότι θα ήταν ευκολότατο να επιβάλουν στους σπιθαμιαίους κυβερνήτες της ελλαδικής μπανανίας συμφωνίες αποπληρωμής του εξωφρενικού χρέους («μνημόνια») που μόνο κάφροι θα τις αποδέχονταν – καθιστούσαν την Ελλάδα κράτος εθελούσια παραιτημένο από την ανεξαρτησία του, με ταπεινωτική, ακραίου εξευτελισμού επιτόπια επιτρόπευση υπουργείων και δημόσιων υπηρεσιών.
Οι σπιθαμιαίοι του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν ότι η καταστροφή που συντελέστηκε στη χώρα ήταν και ευκαιρία «επανίδρυσης» του κράτους: Με μοχλό τις απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να κατορθωθούν καίρια διαρθρωτικά (κοινωνικής ανασυγκρότησης) επιτεύγματα: Να θεμελιωθεί ριζικά καινούργιο ασφαλιστικό σύστημα (υπήρχε, ως μαγιά, η πρόταση Τάσου Γιαννίτση και αγνοήθηκε). Να επανακριθούν οι στρατιές των πρόωρα ή χαριστικά συνταξιοδοτημένων και των διορισμένων με κομματικά σημειώματα στο Δημόσιο. Να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η οργάνωση υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών. Να απεξαρτηθεί νομοθετικά ο συνδικαλισμός από τα κόμματα. Να επανελεγχθούν οι υπερβάσεις των συμβάσεων εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Να δημευθούν επίσης περιουσίες για τις χαριστικές επιδοτήσεις και τη διαγραφή χρεών των πολιτικών κομμάτων, των ραδιοτηλεοπτικών συγκροτημάτων, των εταιρειών επαγγελματικού αθλητισμού.
Κοντολογίς: να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Μόνο με μοχλό τη φρίκη της ανεργίας, την κατοχική εικόνα των μαγαζιών με τα κατεβασμένα ρολά, τις ουρές των πεινασμένων στα συσσίτια της Εκκλησίας, μόνο στο κλίμα αυτού του πανικού θα μπορούσαν τα κόμματα να αρνηθούν για την πελατεία τους τον ρόλο του προαγωγού. Αλλά μαζί με την εφιαλτική συγκυρία, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και η ενεργητική βούληση των κομματαρχών να αποδουλωθούν από τη φαυλότητα και τη λαμογιά. Να φιλοδοξήσουν τη σωτηρία από τον επονείδιστο στιγματισμό που θα συνοδεύει το όνομά τους, αιώνες αιώνων, στις σελίδες της Ιστορίας.
Φυσικά και δεν είχαν ούτε την αρετή ούτε την τόλμη για τέτοιο ανδραγάθημα. Κάποια στιγμή, μπροστά σε καινούργια απαίτηση των δανειστών για παραπέρα μείωση μισθών και συντάξεων, η σοσιαλ-δεξιά κυβέρνηση παραιτήθηκε, κατεσπευσμένα, προκηρύσσοντας εκλογές. Κεντρικός άξονας και αυτής της προεκλογικής αντιπαράθεσης δεν ήταν η αντιμετώπιση του δεδομένου εφιάλτη της καταστροφής, αλλά μικρονοϊκές μωρολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα» που «ήδη αλλάζει τη ζωή μας» ή λαϊκίστικες επαγγελίες της «αριστερής» παρδαλής ασυνεννοησίας για επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων του Δημοσίου!
Τέσσερις μήνες τώρα η καινούργια κυβέρνηση δείχνει να παραπαίει ανάμεσα στην άσκηση πολιτικής και στο κυνηγητό τού εντυπωσιασμού συγχέοντας την πολιτική με τις επιδόσεις σε πυκνότητα τηλεοπτικών εμφανίσεων. Παράλληλα όμως, έστω και μέσα από πολλές αστοχίες και παιδαριώδεις συγχύσεις, συνέβαλε στο να έρθουν στο φως και να συνειδητοποιηθούν δυο πολύ σημαντικά δεδομένα: Το πρώτο, ότι η στρατηγική των δανειστών είναι άτεγκτα αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την Ελλάδα με τους όρους που έχει επιβάλει ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτισμός της δικτατορίας των «Αγορών». Και το δεύτερο, ότι η ελλαδική «Αριστερά» δεν θα διανοηθεί ποτέ να καταλύσει το πελατειακό κράτος της σοσιαλ-Δεξιάς.
Μακάρι η διάγνωση να είναι εσφαλμένη.

http://www.kathimerini.gr/817437/opinion/epikairothta/politikh/den-einai-krish-einai-parakmh

ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ : ΟΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου
 
Το οικονομικό ,πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό χάλι στο οποίο βρίσκεται σήμερα η χώρα μας είναι καθαρά δημιούργημα όλων των πολιτικών εξουσιαστών της πλουτο-δημοκρατίας, οι οποίοι κυβερνούν την Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα . Εδώ φυσικά δεν θα πρέπει να γίνει επιλογή πολιτικών χρωμάτων, διότι όλοι οι πολιτικάντηδες έχουν ευθύνη, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση. Εφ’ όσον οι πολιτικοί μας, το δημοκρατικό τόξο δηλαδή, ευθύνονται για όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα στην χώρα μας και ιδιαίτερα για την οικονομική της καταστροφή του λαού, θα πρέπει πρώτα αυτοί να πληρώσουν και όχι να βγάζουν συνεχώς την ουρά τους απ’ έξω .Ο λαός γνωρίζει πολύ καλά την πορεία του κάθε πολιτικού και δεν θα πρέπει να δεχθεί καμία επιπλέον επιβάρυνση στα εισοδήματα του εάν δεν πληρώσουν πρώτα αυτοί. Ο λαός δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώνει τα λάθη, τις παραλήψεις και τις ολιγωρίες τους. Δεν τους εξέλεξε για να καταστρέφουν αλλά για να δημιουργούν.
Είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια οι κοινοβουλευτικοί πολιτικοί που έχουν και την πολιτική εξουσία στα χέρια τους, έγιναν ιδιοκτήτες μεγάλων περιουσιών, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων και αυτό αποδεικνύεται από το πόθεν αίσχος που καταθέτουν κάθε χρόνο στην βουλή. Οι πολιτικοί όλα αυτά τα χρόνια που κυβερνούν αμέλησαν, ηθελημένα ή αθέλητα, να λάβουν μέτρα για χρηστή διοίκηση του κράτους. Κατασπατάλησαν σε παροχές και φαγοπότια ημετέρων την περιουσία του Ελληνικού λαού και έφεραν την χώρα σε οικτρή οικονομική κατάσταση. Κατάντησαν τον λαό πάμφτωχο και την Ελλάδα μας περίγελο και διεθνή επαίτη.
Οι πολιτικοί με τους φίλους τους μεγαλοεργολάβους και προμηθευτές του Δημοσίου που ελέγχουν όλα τα ΜΜΕ, έβαλαν χέρι στα θησαυροφυλάκια του κράτους. Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι να χρεώνεται η χώρα διαρκώς, για να μπορεί το κράτος να καλύψει τις υποχρεώσεις του (μισθούς, συντάξεις, τόκους, πανωτόκια, κλπ.) που οι ίδιοι δημιούργησαν εντός και εκτός Ελλάδος. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που παρανόμησαν δημιουργώντας σκάνδαλα, όπως το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, του χρηματιστηρίου, του κτηματολογίου, υποκλοπές τηλέφωνων, πωλήσεις επιχειρήσεων του κράτους για ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς ποτέ να τιμωρηθεί κανείς από αυτούς. Οι πολιτικοί είναι αυτοί οι οποίοι θέλοντας να καλύψουν τα σκάνδαλά τους και να παραπλανήσουν τον λαό, έκαναν τις εξεταστικές επιτροπές στην βουλή, για να βρουν δήθεν τους ενόχους. Απλώς έκαναν επιβεβαίωση των σκανδάλων, αλλά ουδέποτε έχει βρεθεί υπεύθυνος κάποιος πολιτικός για να τιμωρηθεί, εκτός από το κορόιδο τον Τσοχατζόπουλο, αφού κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Οι πολιτικοί είναι αυτοί οι οποίοι αφού ξεπούλησαν τις κάποτε κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις του κράτους, Ολυμπιακή Αεροπορία, ΟΤΕ, Λιμάνια, Αεροδρόμια κλπ, αφού φρόντισαν πρώτα να τις απαξιώσουν. Ουδέποτε ενημερώθηκε ο Ελληνικός λαός που πήγαν αυτά τα χρήματα. Ποιες υποχρεώσεις του κράτους τακτοποιήθηκαν; Άλλωστε γι’ αυτό τον λόγο υποτίθεται ότι πουλήθηκαν. Οι πολιτικοί είναι αυτοί οι οποίοι κουκούλωσαν, δικαιολόγησαν, αθώωσαν, καταστάσεις πρόσωπα και πράγματα και έφθασαν την χώρα και την οικονομία της, στο χείλος του γκρεμού, με αποτέλεσμα να γίνουμε βορά των διεθνών κερδοσκόπων οι οποίοι κατατρώγουν τις σάρκες του Ελληνικού λαού χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει ελπίς σωτηρίας.
Οι πολιτικοί είναι αυτοί οι οποίοι κατάφεραν τελικά με τις πολιτικές τους να κυβερνά την χώρα η ΕΕ, σε συνεργασία με το ΔΝΤ και οι δικοί μας να είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία που εκτελούν τις εντολές τους .Μας μιλάνε μετά για εθνική ανεξαρτησία, εθνική κυριαρχία και άλλα κουραφέξαλα. Ματσούκι βρεγμένο που τους χρειάζεται. Οι πολιτικοί είναι αυτοί οι οποίοι με τις πολιτικές τους εγκλώβισαν την Ελλάδα σε διενέξεις με τις όμορες χώρες και επέτρεψαν σε αυτούς να ζητούν να αποσπάσουν κάποιο κομμάτι της χώρας μας, ενώ εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα.
Οι πολιτικοί είναι αυτοί οι οποίοι επέτρεψαν την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών, βιαστών, δολοφόνων, ληστών, και να κινδυνεύει σήμερα άμεσα η φυλετική και κοινωνική συνοχή των Ελλήνων. Ενώ ο λαός υποφέρει, από την αθρόα λαθρομετανάστευση, αυτοί μας γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και ψηφίζουν στην βουλή νομοσχέδια προκειμένου να δώσουν “ιθαγένεια” στα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών που βρίσκονται στην χώρα μας, δημιουργώντας έλληνες νέας γενιάς. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που επέτρεψαν και εξακολουθούν να επιτρέπουν σε μερικές δεκάδες “νεαρούς”, εθνο-μηδενιστές απάτριδες, να λεηλατούν και να καταστρέφουν την οικονομική και κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας, αλλά και των άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας. Και όμως ουδείς από αυτούς να συλλαμβάνεται. Σε αυτή την χώρα ότι θέλει ο καθένας κάνει με την πολιτική κάλυψη του αναρχικού ή του αντι-εξουσιαστή. Όλοι οι πολιτικοί έχουν μερίδιο ευθύνης στην καταστροφή της πατρίδας μας και ήλθε η ώρα να πληρώσουν. Αυτοί φταίνε για όλα, αυτοί να πληρώσουν και οι παρέες τους, για να σωθεί η χώρα και όχι οι Έλληνες πολίτες. Τέτοιους πολιτικούς δεν τους χρειαζόμαστε και είναι καιρό να μας αφήσουν ήσυχους.

http://www.elkosmos.gr/politiki/politiki/dikommatismos/15048-2015-05-31-12-42-06.html

ΟΙ ΗΠΑ ΠΑΝΕ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ...Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΤΙ ΑΝΗΣΥΧΕΙ

ΠΗΓΗ: STRATFOR
ΤΙΤΛΟΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ: «World Powers Consider the Wider Implications of a Grexit» (Οι παγκόσμιες δυνάμεις εξετάζουν τις ευρύτερες συνέπειες ενός Grexit)

H Ελλάδα οφείλει να λάβει δύσκολες αποφάσεις τον Ιούνιο. Αν ζητήσει χρήματα από την ευρωζώνη θα τα λάβει, αλλά με υψηλό κόστος. Η άλλη επιλογή είναι να διακινδυνεύσει την έξοδό της από την Ευρωζώνη. Αντιμετωπίζοντας οικονομική, πολιτική και κοινωνική αβεβαιότητα το κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να επιτύχει συμφωνία με την ΕΕ ώστε να κρατήσει εν ζωή την ελληνική οικονομία. Όμως οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και χώρες, όπως οι Γερμανία, έχουν φτάσει στα όρια της υπομονής τους.
Αν και η ελληνική κρίση δεν περιλαμβάνεται στην ατζέντα της συνόδου της G-7, εντούτοις το ελληνικό ζήτημα βρίσκεται στο επίκεντρο της συνόδου. Το ζήτημα της ελληνικής οικονομικής κρίσης εξελίχθηκε σε μια συζήτηση για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις μια ενδεχόμενης ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη, κατ’ αρχήν και από την ΕΕ, ενδεχομένως.
Η αμερικανική αντιπροσωπεία στην G-7 εξέφρασε την ανησυχία της για τις επιπτώσεις τις πολιτικές και στον τομέα της ασφάλειας, που θα έχει η πιθανή ελληνική έξοδος. Οι Αμερικανοί θεωρούν πως μια απελπισμένη ελληνική κυβέρνηση θα στραφεί προς τη Ρωσία για οικονομική βοήθεια, παραχωρώντας ανταλλάγματα.

Επίσης, οι ΗΠΑ ανησυχούν για το πολιτικό και κοινωνικό χάος που θα επακολουθήσει της ελληνικής εξόδου από το ευρώ, το οποίο χάος θα εκμεταλλευτούν ακραίες ομάδες, ελληνικές, αλλά και ξένες. Τις αυτές ανησυχίες έχουν εκφράσει και Γερμανοί αξιωματούχοι. Η Γερμανία θέλει να δώσει ένα μάθημα στην Ελλάδα, αλλά παράλληλα ανησυχεί για την επίδραση μιας ενδεχόμενης ελληνικής εξόδου για την επιβίωση της Ευρωζώνης.
Οι ανησυχίες αυτές δεν είναι ατεκμηρίωτες. Η Ελλάδα έχει στρατηγικό συμφέρον να διατηρήσει καλές σχέσεις με τη Ρωσία, λόγω της εξάρτησής της από τη ρωσική ενέργεια, την πιθανότητα ρωσικών επενδύσεων και την συμμετοχή της σε ενεργειακά έργα υποδομής, όπως ο αγωγός Turkish Stream. Στην Ελλάδα επίσης υπήρχαν εξτρεμιστικές ομάδες. Ακόμα σημαντικότερη είναι η στρατηγική σχέση της Ελλάδας στην Αν. Μεσόγειο μια περιοχή ήδη ασταθή.
Παρόλα αυτά η ελληνική ηγεσία δεν είναι κοντά σε συμφωνία. Τις τελευταίες ώρες πολλοί Έλληνες αξιωματούχοι δηλώνουν πως μια συμφωνία θα υπάρξει πολύ σύντομα. Όμως οι αξιωματούχοι της ΕΕ και της Γερμανίας είναι πιο επιφυλακτικοί. Ο Βίτορ Κοντσάντσιο, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) είπε πως η αδυναμία της Ελλάδας να καταβάλει τις οφειλόμενες δόσεις στο ΔΝΤ η ΕΚΤ δεν θα σταματήσει να παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες εξαρτώνται από αυτή τη ρευστότητα.
Ελλάδα και ΕΕ έχουν ακόμα λίγες ημέρες για να καταλήξουν σε συμφωνία. Η Αθήνα πρέπει να καταβάλει δόση προς το ΔΝΤ στις 5 Ιουνίου και ο χρόνος στενεύει. Το Stratfor υπολογίζει πως η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να καταβάλει, πάντως, τις οφειλές της στην ΕΚΤ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, χωρίς έξωθεν οικονομική βοήθεια. Η πραγματικότητα αυτή θα επιβάλει στην Ελλάδα να προχωρήσει σε μια προσωρινή συμφωνία.
Σε μια επίδειξη σιγουριάς ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης είπε στις 18 Μαΐου, πως μια συμφωνία θα υπάρξει εντός μιας εβδομάδας. Μέρκελ και Ολάντ πιέζουν επίσης για την επίτευξη συμφωνίας μέχρι την 31η Μαΐου. Η αισιοδοξία αυτή δεν έχει βάση. Οι τεχνοκράτες που συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις μιλούν για μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές, ειδικά στο ασφαλιστικό και τα εργασιακά. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν και το μεγάλο εμπόδιο για την επίτευξη συμφωνίας.


http://www.defence-point.gr/news/?p=129655

ΜΗΜΠΩΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ;

Του ΝΤΙΝΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΗΓΗ: http://www.drive.gr/blogs/

«Να προσέχεις αυτά που λένε οι εχθροί σου. Είναι οι πρώτοι που επισημαίνουν τα λάθη σου». Η εξωτερική «βοήθεια» ανακατένειμε τον πλούτο από την ανάποδη, άνοιξε την ψαλίδα, ανέχτηκε την αναβολή, έκανε τα στραβά μάτια στη διαπλοκή. Μοιραία μετατράπηκε στα μάτια όλων όσοι από εμάς είδαμε να χάνεται ένα τεράστιο μέρος του εισοδήματός μας, σε εχθρό.

Τάδε έφη Αντισθένης, ένας κυνικός φιλόσοφος του 4ου αιώνα π.Χ. Για την ακρίβεια ήταν ο ιδρυτής της κυνικής σχολής, η οποία σε αδρές γραμμές υποστηρίζει μια «έμπρακτη» Ηθική. Μια ηθική που προϋποθέτει προσωπική αυτάρκεια, ένα φυσικό τρόπο καθημερινού βίου, με απλότητα και αυτοδιάθεση.
Μάλιστα. Για να δούμε τώρα πώς συνδέονται όλα τα παραπάνω μεταξύ τους και με την αναπόδραστη ελληνική πραγματικότητα. Η οποία βεβαίως είναι τόσο ρευστή έτσι ώστε όλα να μπορούν να συμβούν. Ή τίποτα.
Ποιοι είναι οι «εχθροί» μας; Οι Ευρωπαίοι; Οι Γερμανοί; Ας υποθέσουμε για την οικονομία της κουβέντας πως είναι, αν και εδώ επισημαίνω μια εσωτερική αντίφαση, δεδομένου ότι Ευρωπαίοι είμαστε κι εμείς. Γεγονός που μας οδηγεί στο εύλογο συμπέρασμα πως είμαστε (και) εχθροί του εαυτού μας. Σωστό είναι αυτό, αν το καλοσκεφτείς. Ωστόσο ο «εσωτερικός» πόλεμος σχεδόν ποτέ δεν σε οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα και ως εκ τούτου σπανίως και σε happy end.
Τι μας λένε λοιπόν οι κανονικοί εχθροί μας, οι εξωτερικοί; Διαπιστώνουν μια εκτεταμένη διαφθορά, η οποία διαχέεται, συμπλέκεται, συνασπίζεται και τελικά στρέφεται κατά όχι μόνον της πράξης, αλλά ακόμα και της πρόθεσης ξεριζώματός της.

Μισό λεπτό, όμως. Για ποιο λόγο να σου υποδείξει κάτι τέτοιο ο εχθρός, αν όντως θέλει να σε καταστρέψει; Για ποιο λόγο να επιμένει σε αμμοβολή αντί να αφήσει τη σκουριά να διαλύσει το σύμπαν; Μήπως, λέω, μήπως δεν είναι ο εχθρός;

Και ποιος φταίει για όλον αυτόν τον ανείπωτο πόνο που ζούμε τα τελευταία χρόνια; Ποιος φταίει για την ερημοποίηση της οικονομίας, για την ανεργία, τη φτωχοποίηση; Ελάτε, τώρα! Πραγματικά δεν είναι δυνατόν να τα ρίξουμε όλα στους άλλους.
Προφανώς αυτοί στους οποίους στραφήκαμε για βοήθεια υπήρξαν σκληροί, κυνικοί. Είναι επίσης προφανές πως εφαρμόστηκε ένα σχέδιο φύρδην μίγδην, με αναφορές στη Σχολή του Σικάγου και στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό που υποστηρίζει τον περιορισμό της ποσότητας χρήματος, όπως εκφράστηκε από τον Μίλτον Φρίντμαν.
Αλλά και με την παραδοξότητα της αύξησης των φόρων, κι ας την καταδικάζει η ίδια αυτή σχολή σκέψης. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Το ζήσαμε, το ζούμε ακόμη. Ήταν τιμωρητική η διάθεση των ξένων; Κατά τη γνώμη μου ναι, και αυτό ήταν το λάθος.

Διότι αυτή την τιμωρία δεν την επέβαλαν στον κυρίως υπεύθυνο, δηλαδή στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και τη σιαμαία πλέον οικονομική ελίτ. Την επέβαλαν σε ένα λαό ολόκληρο, ο οποίος, ναι, έχει ένα βαθμό συνυπευθυνότητας, όμως όχι, δεν του άξιζε να υποστεί όλη αυτή την ταπείνωση.

Η εξωτερική «βοήθεια» ανακατένειμε τον πλούτο από την ανάποδη, άνοιξε την ψαλίδα, ανέχτηκε την αναβολή, έκανε τα στραβά μάτια στη διαπλοκή. Και μοιραία μετατράπηκε στα μάτια όλων όσοι από εμάς είδαμε να χάνεται ένα τεράστιο μέρος του εισοδήματός μας, σε εχθρό. Διότι στην πραγματικότητα υπέθαλψε τον πραγματικό εχθρό. Τον εσωτερικό. Και δια αυτού του τρόπου εξακολουθεί να τον σώζει.
Το αντιλαμβάνεστε; Μετατοπίζουμε τη ματιά μας σε ήσσονος σημασίας γεγονότα. Δεν φταίει ο Σόιμπλε ή η Μέρκελ, όχι τόσο όσο νομίζουμε ή όσο βολικά κάποιοι μας κάνουν να νομίζουμε. Στις πρόσφατες εκλογές συντελέστηκε μια αξιοπρόσεκτη στροφή προς την «έμπρακτη» ηθική που ανέφερα πιο πάνω. Μια προσπάθεια για πολιτική αυτοδιάθεση.
Προσωπικά όμως δεν θα ήθελα να την τοποθετήσω σε συνάρτηση ή αντιδιαστολή με τους ξένους. Σε αυτό το επίπεδο, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Το ζήτημα είναι να μη χάσουμε μια ευκαιρία για εσωτερική αυτοκάθαρση, για μια επανεκκίνηση που θα έχει νόημα. Να μην είμαστε και πάλι εκείνοι οι «δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» που προσμένουν κάποιο θάμα. Κι όταν αυτό δεν έρχεται, να κατασκευάζουμε τον βολικό εχθρό.

http://www.defence-point.gr/news/?p=124466

ΟΙ 16 ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΒΟΜΒΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΘΡΑΚΗ

Γράφει ο Κώστας Παπαχλιμίτζος

Το «μακρύ χέρι» της Αγκυρας αναμένεται να εμφανιστεί ακόμα μια φορά στις 26 Ιανουαρίου, με την εκλογή βουλευτών στη Θράκη με ξεκάθαρες αναφορές στην Τουρκία, όπως έχει γράψει κατ' επανάληψη η «κυριακάτικη δημοκρατία». Συνολικά 16 είναι οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι βουλευτές στις εκλογικές περιφέρειες της Ροδόπης και της Ξάνθης, πολλοί με τις «ευλογίες» του τουρκικού καθεστώτος.

Στην Ξάνθη το 2012 είχε κερδίσει μία έδρα ο ΣΥΡΙΖΑ (Χουσεΐν Ζεϊμπέκ), μία η Νέα Δημοκρατία (Αλέξανδρος Κοντός) και την τρίτη και τελευταία το ΠΑΣΟΚ (Δημήτρης Σαλτούρος). Δύο χρόνια αργότερα ο Ζεϊμπέκ, που είχε κερδίσει την πρωτιά με τεράστια απόσταση από τον δεύτερο, είχε αντιδράσει έντονα στην προοπτική να ενταχθεί στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ η Ελληνίδα μουσουλμάνα Ρομά Σουλεϊμάν Σαμπιχά. «Εμείς οι Τούρκοι δεν θέλουμε τη Σαμπιχά» είχε πει χαρακτηριστικά, αναγκάζοντας τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει στροφή 180 μοιρών και να την αποκλείσει. Οι απόψεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστές εδώ και πολλά χρόνια στην Ξάνθη, αφού και ο ίδιος άλλωστε έχει γράψει σε άρθρο του στην τουρκική εφημερίδα «Zaman» για «Τούρκους της δυτικής Θράκης».
Πρόσφατα, στα μέσα Νοεμβρίου, ο Ζεϊμπέκ συμμετείχε στη μεγάλη εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην αυλή του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Εκεί, οι ανθελληνικοί φορείς ύψωσαν φιλοτουρκικές κορόνες, με «μπροστάρηδες» στελέχη του DEB και φίλα προσκείμενα μέλη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με αφορμή την 76η επέτειο από τον θάνατο του Ατατούρκ.

Απόφοιτος της Φαρμακευτικής Σχολής του πανεπιστημίου Γκαζί στην Αγκυρα, ο Ζεϊμπέκ διατηρεί φαρμακείο στην Ξάνθη από το 2006. Απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής το 2009, αλλά τα κατάφερε το 2012.
Εντύπωση επίσης προκαλεί η ευκολία με την οποία οι υποψήφιοι της μουσουλμανικής μειονότητας μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο, αφού, καθώς φαίνεται, αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που χωρίζουν τα κόμματα. Με τη Νέα Δημοκρατία στην Ξάνθη πολιτεύονται φέτος δύο μουσουλμάνοι, ο Ιρφάν Χατζηγκενέ και ο Σαμπάν Μπαντάκ. Ο περιφερειακός σύμβουλος Ξάνθης Ιρφάν Χατζηγκενέ ήταν παλαιότερα «δεξί χέρι» του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Τσετίν. «Το παρελθόν έχει τελειώσει για μένα... δεν με ενδιαφέρει πλέον» είχε δηλώσει ο ίδιος σχετικά.

Ο έτερος υποψήφιος με τη Ν.Δ., ο Σαμπάν Μπαντάκ, διαθέτει επιχείρηση διανομής εμφιαλωμένου υγραερίου, ενώ είναι γαμπρός του παλιού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Φαΐκογλου.
Δύο μουσουλμάνους υποψηφίους κατεβάζει και το ΠΑΣΟΚ, τους Αχμέτ Κεχαγιά και Μεχμέτ Αρναούτ. Ο δικηγόρος Αχμέτ Κεχαγιά Ικσάν παρουσιαζόταν από τοπικά μέσα ως φαβορί για το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ., αλλά τελικά μπήκε στις λίστες του ΠΑΣΟΚ.
Μόλις 27 χρονών, απόφοιτος της σχολής Γεωπονίας Τεχνολογίας της Φλώρινας, είναι ο μειονοτικός υποψήφιος του ΚΚΕ στην Ξάνθη. Ο Μουράτ Χατζόγλου είχε συμπεριληφθεί και στο ευρωψηφοδέλτιο του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Με το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών του Γιώργου Παπανδρέου θα είναι υποψήφιος ο Τσετίν Μάταντζη, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Γιατρός καρδιολόγος, απόφοιτος του τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, είχε επιχειρήσει να βρει στέγη στη Δημοκρατική Αριστερά το 2012, αλλά το κόμμα του κ. Κουβέλη τελικά τον απέρριψε.

Εναν χρόνο νωρίτερα, τον Αύγουστο του 2011, μιλώντας σε εκδήλωση νεολαίων μουσουλμάνων της Ξάνθης, την οποία χρηματοδότησε το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής, παρουσία του ψευδομουφτή Αχμέτ Μετέ, ο κ. Μάταντζη, αφού μετέφερε «μια αγκαλιά χαιρετίσματα του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου», αναφέρθηκε σε ταξίδι του την επόμενη ημέρα στα Δωδεκάνησα και πιο συγκεκριμένα σε Ρόδο και Κω, «γιατί εκεί έχουμε ανθρώπους μας που μοιράζονται την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία, τον ίδιο πολιτισμό. Υπάρχουν οι Τούρκοι της Ρόδου και της Κω».
Υποψήφιος με το νέο κόμμα του κ. Παπανδρέου θα είναι και ο Ιρφάν Ουζούν, περιφερειακός σύμβουλος και θεματικός αντιπεριφερειάρχης Κοινωνικής Μέριµνας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης.
Τέλος, υποψήφιος στην Ξάνθη είναι ακόμα ένας μουσουλμάνος, ο Μηλιαζήμ Τζεμαλή, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πέρυσι είχε εξαπολύσει επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ για την -αρχική- επιλογή του στο ευρωψηφοδέλτιο, λέγοντας ότι μέσα από τον σύλλογο «Ελπίδα» της Σουλεϊμάν Σαμπιχά άρχισαν να ανακαλύπτουν την «ελληνική καταγωγή» των Ρομά και την κατασκευή εθνικής ταυτότητας.
Η πρόκληση με τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία
Οι υπόλοιποι επτά υποψήφιοι της μουσουλμανικής μειονότητας πολιτεύονται στη Ροδόπη. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές του 2012 είχε κερδίσει μία έδρα η Νέα Δημοκρατία (Ευριπίδης Στυλιανίδης), μία ο ΣΥΡΙΖΑ (Καρά Γιουσούφ Αϊχάν) και μία το ΠΑΣΟΚ (Χατζή Οσμάν Αχμέτ).
Υποψήφιοι με τη Ν.Δ. θα είναι οι Αμέτ Αχμέτ και Ισμαήλ Μουσταφά Χουσέ. Την επανεμφάνισή του, μέσα από το ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, κάνει ο Μουσταφά Μουσταφά, γιατρός μικροβιολόγος και εκλεγμένος βουλευτής με τον Συνασπισμό στις εκλογές του 1996. Ετερος μουσουλμάνος υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Αϊχάν Καραγιουσούφ, οδοντίατρος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Μαρώνειας - Σαππών. Ευθυγραμμισμένος πλήρως με τη «γραμμή» της Αγκυρας, ο υποψήφιος βουλευτής έχει δηλώσει: «Τα νηπιαγωγεία πρέπει να είναι οπωσδήποτε δίγλωσσα. Και την επίσημη γλώσσα της χώρας μας πρέπει να την ξέρουμε πολύ καλά».

Υποψήφιος με το ΚΚΕ στη Ροδόπη είναι ο αγρότης Χουσεΐν Χασάν - Κελές, ενώ το Ποτάμι είναι ο νέος σταθμός του Ιλχάν Αχμέτ. Ο παλιός βουλευτής της Ν.Δ., που αρέσκεται να αποκαλεί τη μειονότητα «τουρκομουσουλμανική», έχει περάσει και από το ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Συμμαχίας της Ντόρας Μπακογιάννη και από αυτό της Δημοκρατικής Αριστεράς, προτού καταλήξει στον Σταύρο Θεοδωράκη.
Με το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου θα πολιτευτεί στη Ροδόπη ο Ιμπραήμ Σερήφ, πρώην δήμαρχος Αρριανών Ροδόπης, που στο παρελθόν είχε δηλώσει προκλητικά: «Ο δήμος μας είναι κατά 99% τουρκικός».

http://www.dimokratianews.gr

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΤΟΞΟ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ

“Στη Δημοκρατία όλοι έχουν το δικαίωμα να εκπροσωπούνται. Ακόμα και οι μαλάκες”

Chris Patten, Βρετανός πολιτικός....

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

“Στη Δημοκρατία όλοι έχουν το δικαίωμα να εκπροσωπούνται. Ακόμα και οι μαλάκες” Chris Patten, Βρετανός πολιτικός. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, ο κοινοβουλευτισμός ή καλύτερα το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο των συνέταιρων του της κυβέρνησης, δεν υπολογίζουν τον Ελληνικό λαό. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο σήμερα. Ακριβώς το ίδιο γινόταν και την δεκαετία του ’60 με την χώρα α οδηγείται στην αναρχία. Όμως τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967 εκδηλώθηκε η επέμβαση του Ελληνικού Στρατού προκειμένου να σωθεί η Ελλάδα από τις πολιτικές έριδες των βουλευτών, τα κομματικά μίση των πολιτών και την κομμουνιστική διάβρωση του κράτους.

Η επέμβαση των Συνταγματαρχών

Μέσα σε λίγες ώρες οι Έλληνες Συνταγματάρχες με το σχέδιο «Προμηθεύς», έγιναν κύριοι της καταστάσεως. Η πατρίδα σώθηκε από την φαυλοκρατία και την κομμουνιστικοποίηση, την τελευταία στιγμή. Η πολιτική ηγεσία της εποχής αλλά και αρκετοί αριστεροί δημοκράτες, αφού συνελήφθησαν, φιλοξενήθηκαν, άλλοι σε πολυτελή παραλιακά ξενοδοχεία, άλλοι σε γήπεδα και στρατόπεδα. Κατά την διάρκεια της επεμβάσεως του στρατού ο λαός παρέμεινε αδιάφορος μέσα στα σπίτια του. Δεν κατέβηκε στους δρόμους προκειμένου να αντισταθεί στα τανκς και να πέσει μαχόμενος για την δημοκρατία. Δεν βγήκε από τα σπίτια να αντισταθεί στους Συνταγματάρχες για τους δημοκράτες πολιτικούς που είχαν συλληφθεί. Αργότερα δεν πήρε τα όπλα να ανέβει στο βουνό να στήσει αντάρτικο και να αγωνισθεί για την επιστροφή της δημοκρατίας και των πολιτικών. Αντίθετα την επομένη της 21ης Απριλίου ο λαός είχε ξεχάσει τους πολιτικούς. Κανένας δεν δυσανασχέτησε, εκτός από κάποιους δήθεν δημοκράτες οι οποίοι έχασαν τον λουφέ και τα καλούδια της εξουσίας. Ο Ελληνικός λαός συνέχισε τα ειρηνικά έργα του προσερχόμενος καθημερινά στις εργασίες του και κανέναν μα κανέναν δεν απασχόλησε το κλείσιμό του κοινοβουλίου. Οι φωνές των πολιτικών εσωτερικού και εξωτερικού για αντίσταση στο στρατιωτικό καθεστώς έπεσαν στο κενό. Λαός και Στρατός ενωμένοι έθεσαν τους πολιτικούς στο περιθώριο. Αυτό όμως από τους κοινοβουλευτικούς θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή. Υπήρξε μέγα σφάλμα του λαού και κάποια ημέρα έπρεπε να πληρώσει. Έπρεπε να τιμωρηθεί για να μην επαναλάβει τα ίδια....
Τα έργα και τα λάθη

Ο λαός απαλλαγμένος από τις πολιτικές έριδες, ενωμένος, αφού όσα τον χώριζαν ήταν πλέον παρελθόν, απολαμβάνει τα αγαθά της χρηστής διοίκησης του Επαναστατικού καθεστώτος. Η Ελλάς μετατρέπεται σε ένα απέραντο εργοτάξιο. Οι πάντες βρίσκουν εργασία. Ο λαός μέσα σε κλίμα ηρεμίας και ευημερίας βλέπει καθημερινά να ανεβαίνει το βιοτικό του επίπεδο. Φυσικά εδώ δεν θα κάνουμε απογραφή, των επιτευγμάτων του Εθνικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Αυτά είναι γνωστά σε όλους. Δυστυχώς όμως το επαναστατικό καθεστώς, οι Έλληνες αξιωματικοί, έκαναν ένα πολύ μεγάλο λάθος το οποίο πλήρωσαν αργότερα μαζί με τον λαό. Αντί τον κοινοβουλευτισμό και τους πολιτικούς να τους θέσουν άπαξ δια παντός στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, να κλειδώσουν το ντουλάπι και να πετάξουν το κλειδί στη θάλασσα, αντίθετα, τους έθεσαν για επτά χρόνια σε χειμερία νάρκη, για να επανέλθουν αργότερα ως σωτήρες και πολύ χειρότεροι από πριν.

Έρχεται η Μεταπολίτευση

Φτάνουμε λοιπόν στο 1974 όπου οι πολιτικοί επιστρέφουν νικητές και τροπαιούχοι από τα ασυγχώρητα σφάλματα των στρατιωτικών. Στις 25 Νοεμβρίου 1973 ο ταξίαρχος Δ. Ιωαννίδης καθαιρεί από την προεδρία της δημοκρατίας Γ. Παπαδόπουλο και κυβερνά την χώρα πίσω από τις κουρτίνες με τις μαριονέτες του. Δυστυχώς όμως για τον ίδιο και την πατρίδα, του στήνουν το κυπριακό. Οι Τούρκοι αποβιβάζονται στην Κύπρο. Οι αρχηγοί του στρατεύματος κατώτεροι των περιστάσεων προσπαθώντας να σώσουν το τομάρι τους από την επικείμενη στρατιωτική καταστροφή στην Κύπρο, έρχονται σε συμφωνία με τους πολιτικούς, προκειμένου να τους εκχωρήσουν την διακυβέρνηση της χώρας εκείνες τις δύσκολες ώρες. Επανέφεραν εκείνους, που πριν από μία επταετία είχαν καταργήσει ως ανίκανους και προδότες. Δυστυχώς για την Ελλάδα και τους Έλληνες, οι πολιτικοί επιστρέφουν στην εξουσία ως απελευθερωτές και σωτήρες. Καλούν τον Καραμανλή από το Παρίσι, όπου περνούσε τον καιρό του, προκειμένου να αναλάβει πρωθυπουργός και να σώσει την πατρίδα. Ο λαός, ο πάντα ευκολόπιστος (επιπόλαιος) και πάντα προδομένος τρέχει να τον υποδεχθεί στο αεροδρόμιο με κεριά και εικόνες. Τρέχει να υποδεχθεί τον “σωτήρα”. Ο μέγας “κυβερνήτης” επιστρέφει. Ορκίζεται πρωθυπουργός από τον πρόεδρο της δημοκρατίας στρατηγό Γκιζίκη. Ο Μαρκεζίνης που ορκίστηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γ. Παπαδόπουλο ήταν δοτός. Ο Καραμανλής που ορκίστηκε από τον χουντικό στρατηγό Γκιζίκη δεν ήταν δοτός; (Αυτά είναι τα παιγνίδια της φαυλοκρατίας τα οποία χάφτει πάντα ο λαός). Αναλαμβάνοντας την πρωθυπουργία ο Καραμανλής διαπιστώνει ότι «η Κύπρος κείται μακράν». Εγκαταλείπει την Κύπρο και τον κυπριακό λαό στα νύχια του Αττίλα και έκτοτε στην μισή Κύπρο πατά η βρώμικη μπότα των τούρκων και ίσως για πολλές δεκαετίες ακόμη....
Έργα και ημέρες της Μεταπολίτευσης

Από εδώ και πέρα ξεκινά η καταστροφή της πατρίδας με την σοσιαλ-μανία του Καραμανλή, εκείνου του “εθνάρχη” που την σπούδασε στις όχθες του Σηκουάνα. Αμέσως μετά ακολουθούν οι κοινωνικοποιήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου μέσω των πράσινων κλαδικών και του Τσοβόλα δώστα όλα, για να πάρει την σκυτάλη ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη με τα χρηματιστήρια, τις μίζες των εξοπλιστικών και την λεηλασία των θησαυροφυλακίων του κράτους. Η συνέχεια είναι πιο ενδιαφέρουσα… Έρχεται ο Καραμανλής ο νεότερος ο και “κουρασμένος” αποκαλούμενος και σεμνά και ταπεινά βυθίζει ακόμη περισσότερο την χώρα. Για να έλθει ο Τζέφρυ Παπανδρέου που ισοπέδωσε τα πάντα με τα μνημόνια. Η συμπεριφορά όλων αυτών απέναντι στον λαό με τα έργα τους αποδεικνύει το πώς σκέφτονται για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η περίπτωση Σαμαρά και τα ψέματα του Ζαππείου 1,2,3, είναι θέμα για επόμενη αρθρογραφία μας...

 
http://www.axisradio.gr/dimokratiko-toxo-ke-ellinikos-laos/

ΤΟ ΣΧΙΣΤΟΛΙΘΙΚΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

 

Γράφει η Νίκη Τζαβέλα

Ευρωβουλευτής του Λαϊκου Ορθόδοξου Συναγερμου (ΛΑ.Ο.Σ.) 

Από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης μέχρι και σήμερα, το πετρέλαιο και το συμβατικό φυσικό αέριο υπήρξαν οι κυριότερες πηγές ενέργειας της παγκόσμιας οικονομίας. Μετά τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970 αναπτύχθηκαν εναλλακτικές πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική, πυρηνική). Σήμερα όμως, μία νέα μορφή ενέργειας αναπτύσσεται ταχύτατα και όπως το πετρέλαιο αντικατέστησε τον άνθρακα έτσι και σήμερα η νέα αυτή –και πολλά υποσχόμενη– πηγή ενέργειας φιλοδοξεί να αλλάξει τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη με προεκτάσεις οικονομικές και γεωπολιτικές. Η νέα αυτή πηγή ονομάζεται σχιστολιθικό φυσικό αέριο (shale gas).

Το σχιστολιθικό φυσικό αέριο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά….

στη Νέα Υόρκη το 1821 πολύ πριν από το πετρέλαιο, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1859. Ομως, μέχρι και τη δεκαετία του 1970 δεν είχε απασχολήσει σοβαρά την παγκόσμια κοινότητα. Το έτος 2000 μόλις το 1% της αμερικανικής ενέργειας προερχόταν από το σχιστολιθικό φυσικό αέριο, όμως μέχρι το 2010 οι ΗΠΑ κάλυπταν το 20% των ενεργειακών τους αναγκών από τη νέα αυτή μορφή ενέργειας. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2035 οι ΗΠΑ θα καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα των ενεργειακών τους αναγκών από το σχιστολιθικό φυσικό αέριο, ενώ ορισμένες υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις θεωρούν ότι θα καλύπτουν το σύνολο των ενεργειακών τους αναγκών. Αποτέλεσμα είναι η εκπληκτική πτώση των τιμών της ενέργειας (και του κόστους παραγωγής) το οποίο έχει θετικότατες επιδράσεις τόσο για τους καταναλωτές, τις ενεργοβόρες βιομηχανίες όσο και για την οικονομία στο σύνολό της. Με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι τιμές ηλεκτρισμού στην Ε.Ε. με έτος βάσης το 2005 αυξήθηκαν κατά 33% (2005=100, 2012=135), στην Ιαπωνία οι τιμές αυξήθηκαν κατά 12% (2005=100, 2012=112), ενώ στις ΗΠΑ μειώθηκαν (2005=100, 2012=95).

Η μακροπρόθεσμη βιομηχανική και οικονομική ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε. βρίσκεται υπό απειλή λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους σε συνδυασμό με την εσωτερική ευρωπαϊκή ύφεση εξαιτίας της μυωπικής επιβολής πολιτικών λιτότητας και των δημογραφικών εξελίξεων στη Γηραιά Ηπειρο, η οποία μετατρέπεται κυριολεκτικά σε Γηραιά Κυρία. Η Ε.Ε. εξακολουθεί να καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες από τις συμβατικές μορφές ενέργειας. Το 2006 η εξάρτηση των ευρωπαϊκών οικονομιών από τις εισαγωγές ρωσικού συμβατικού φυσικού αερίου ήταν η ακόλουθη: Ολλανδία: 17%, Γαλλία: 23%, Ιταλία: 32%, Γερμανία: 40%, Σλοβενία: 51%, Ρουμανία και Πολωνία: 63%, Τσεχία: 75%, Ουγγαρία: 77%, Αυστρία: 78%, Ελλάδα: 84%, Βουλγαρία, Σλοβακία, Φινλανδία και Βαλτικές χώρες: 100%. Το πρώτο ερώτημα αφορά στην ύπαρξη σχιστολιθικού φυσικού αερίου στην Ε.Ε. Δεν υπάρχει πλήρης μελέτη για όλες τις χώρες της Ε.Ε., αλλά οι εκτιμήσεις για τις χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα σχιστολιθικού φυσικού αερίου είναι οι ακόλουθες (σε κυβικά πόδια): Κίνα: 1.275 τρισ., ΗΠΑ: 862 τρισ., Αργεντινή: 774 τρισ., Μεξικό: 681 τρισ., Νότιος Αφρική: 485 τρισ., Αυστραλία: 396 τρισ., Καναδάς: 388 τρισ., Λιβύη: 290 τρισ., Μ. Βρετανία: 255 τρισ., Αλγερία: 231 τρισ., Βραζιλία: 226 τρισ., Πολωνία: 187 τρισ., Γαλλία: 180 τρισ.

Από τα ανωτέρω είναι εμφανές ότι τουλάχιστον τρεις χώρες της Ε.Ε. διαθέτουν αποθέματα ύψους 622 τρισ. κυβικών ποδών, ποσότητα διόλου ευκαταφρόνητη. Το ΙΓΜΕ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι υπάρχουν αποθέματα σχιστολιθικού αερίου στην Ηπειρο και τη Θράκη. Ωστόσο, για να είμαστε σίγουροι για το μέγεθος των αποθεμάτων, αλλά και για τις πιθανές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, χρειάζεται να πραγματοποιηθούν περισσότερες έρευνες έτσι ώστε να βασιστούμε σε επιστημονικά στοιχεία.

Η τυχόν μαζική εισαγωγή της νέας αυτής ενεργειακής πηγής και η πιθανότητα των εξαγωγών από τις ΗΠΑ θα έχει οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες. Το ενεργειακό κόστος σε ΗΠΑ και Ε.Ε. θα μειωθεί σημαντικά και έτσι οι χώρες αυτές θα μπορούν να ανταγωνισθούν τις αναδυόμενες οικονομίες (Κίνα, Ινδία, Ρωσία, Βραζιλία, Τουρκία κ.λπ.) οι οποίες μάλλον θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τη συμβατική ενέργεια (πετρέλαιο, φυσικό αέριο). Σε πολιτικό επίπεδο, η Δύση για πρώτη φορά μπορεί να αποστασιοποιηθεί τόσο από την ενεργειακή εξάρτηση της Μέσης Ανατολής/Βόρειας Αφρικής (γεγονός που εξηγεί την Αραβική Ανοιξη), αλλά επίσης η Δύση μπορεί να αποστασιοποιηθεί από την αραβο-ισραηλινή διαμάχη, η οποία πυροδότησε τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Τέλος, η Δύση και ειδικά η Ε.Ε. μπορεί να αποστασιοποιηθεί από τις συμβατικές ενεργειακές πηγές της Ρωσίας, η οικονομία της οποίας θα δεχθεί μεγάλο πλήγμα.

Η αποστασιοποίηση της Ε.Ε. από τη Ρωσία θα επιφέρει το τέλος στα συμβόλαια φυσικού αερίου, που ορίζονται με βάση την τιμή του αργού πετρελαίου. Επιπροσθέτως, η πιθανή εξόρυξη του φυσικού αερίου από συμβατικές και μη συμβατικές πηγές στην Ευρώπη μπορεί να οδηγήσει σε νέα «spot prices» για το φυσικό αέριο και να δημιουργήσει νέους διαμετακομιστικούς κόμβους. Η οικονομική σημασία που αποκτά το σχιστολιθικό αέριο, απεικονίζεται και από το γεγονός ότι σε πρόσφατη ημερίδα που διοργανώθηκε στις Βρυξέλλες για το θέμα, εκτός από τον αρμόδιο επίτροπο Ενέργειας κ. Ετινγκερ, παρευρέθηκε και ο επίτροπος Οικονομικών και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ολι Ρεν. Συνολικά, τα συμπεράσματα από τη σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις 22 Μαΐου με θέμα την ενέργεια μας οδηγούν σε μια νέα εποχή, βασιζόμενη σε μια ενεργειακή πολιτική, που είναι μεν φιλόδοξη αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστική και πιο λογική. Πλέον, η Ευρώπη πρέπει να αξιοποιήσει τις ενδογενείς πηγές ενέργειας που διαθέτει.

http://www.neolaialaos.gr/2013/06/18/news/76021/