Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΕΛΛΑΣ ΤΟ 2050 ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΑ ΜΕΣΗΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΩΝ

Πηγή:Καθημερινή
Του Ιωάννη Ελαφρού

Το 2050 ο πληθυσμός της Ελλάδας υπολογίζεται πως θα είναι από 8,3 έως 10 εκατομμύρια, δηλαδή μειωμένος κατά 800.000 έως 2,5 εκατομμύρια σε σχέση με σήμερα! Η Ελλάδα το 2050 απειλείται να είναι μια χώρα μεσηλίκων και γερόντων, καθώς το 2050 οι άνω των 65 ετών κάτοικοί της θα είναι σχεδόν ο ένας στους τρεις (30-33% από 21% που είναι σήμερα και 7% το 1951!). Οι κάτω των 14 ετών θα είναι μόλις 12-14,8%, από 15% που είναι φέτος και 28% το 1951.
Ενα δυστοπικό πολύ κοντινό μέλλον, μια Ερημη Χώρα με άδεια σχολεία και χώρους εργασίας, προβλέπει η νέα έρευνα-σοκ για τις δημογραφικές προοπτικές της χώρας, που διεξήγαγε ο ερευνητικός οργανισμός διαΝΕΟσις και παρουσιάζει σήμερα η «Κ».
Η έρευνα επεξεργάστηκε οκτώ διαφορετικά σενάρια, τα οποία όλα υπολογίζουν μεγάλη μείωση του πληθυσμού. Το πιο αισιόδοξο μιλά για συρρίκνωση κατά 800.000 άτομα, με αυξανόμενη γήρανση της ελληνικής κοινωνίας. Η διάμεσος ηλικία (δηλαδή η ηλικία όπου οι μεγαλύτεροι αυτής είναι ίσοι σε αριθμό με τους μικρότερους), θα φτάσει το 2050 τα 49-52 έτη, από 44 που είναι σήμερα και 26 το 1951. «Ο πενηντάρης θα είναι ο νέος της εποχής», που έλεγε και το τραγούδι, αλλά το χαμόγελο είναι πλέον πικρό... Τα παιδιά σχολικής ηλικίας (από 3 μέχρι 17 ετών) θα μειωθούν από 1,6 εκατ. σήμερα σε 1,4 εκατ. (αισιόδοξο σενάριο) έως 1 εκατ. (απαισιόδοξο σενάριο) το 2050. Ο πραγματικός οικονομικά ενεργός πληθυσμός θα σημειώσει καθίζηση και θα μειωθεί κατά 1-1,7 εκατ. άτομα, από 4,7 εκατ. σήμερα στα 3-3,7 εκατ. το 2050! Πάρα πολύ λίγοι άνθρωποι θα μπορούν να εργαστούν για να καλύψουν τις ανάγκες μιας ολόκληρης χώρας.
Η συγκλονιστική έρευνα της διαΝΕΟσις προβάλλει στο μέλλον τάσεις που ήδη εκφράζονται. Την 1η Ιανουαρίου του 2015 ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 10,8 εκατομμύρια, λιγότερος κατά 300.000 από τα 11,1 εκατ. το 2011. Για πρώτη φορά μετά το 1951 οι κάτοικοι της χώρας μειώνονται. Η κρίση πλήττει τη χώρα ως μια βόμβα νετρονίων, που εξαϋλώνει τους κατοίκους, ακόμα κι αν οι κατοικίες παραμένουν στη θέση τους (για να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ).
Τρεις είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν τη μεταβολή του πληθυσμού: Οι γεννήσεις, οι θάνατοι και η μετανάστευση. Υπάρχουν δύο ισοζύγια: Το φυσικό (γεννήσεις-θάνατοι) και το μεταναστευτικό (είσοδοι-έξοδοι).
Σήμερα και τα δύο αυτά ισοζύγια έχουν αρνητικό πρόσημο. Οι γεννήσεις μειώνονται, ενώ η υποβάθμιση του επιπέδου ζωής και της δημόσιας Υγείας αυξάνει τους πρόωρους θανάτους. Ταυτόχρονα, υπάρχει μεγάλη μετανάστευση νέων κυρίως Ελλήνων καθώς και αλλοδαπών που βρίσκονταν στη χώρα μας, ενώ λόγω της οικονομικής κρίσης –και παρά τις προσφυγικές ροές– η προσέλκυση νέων μεταναστών εκτιμάται πως θα είναι χαμηλή.
Η έρευνα της διαΝΕΟσις, η οποία διεξήχθη από το Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Βύρωνα Κοτζαμάνη, θέτει στη συζήτηση νέα κρίσιμα δεδομένα και εγείρει πιεστικά ερωτήματα...
Από το 2011, οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις
Από το 1951 μέχρι το 2011 ο πληθυσμός της Ελλάδας αυξήθηκε από τα 7,6 στα 11,1 εκατομμύρια κατοίκους. Πρόκειται για μια αύξηση θεαματική, η οποία πραγματοποιήθηκε παρότι από τη γενιά του 1956 και μετά ξεκίνησε μια προοδευτική μα απρόσκοπτη μείωση της γονιμότητας, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με την έρευνα της διαΝΕΟσις, μεταπολεμικά δεν υπήρξε στην Ελλάδα το φαινόμενο της έκρηξης γεννήσεων που παρουσιάστηκε σε άλλες χώρες της Ευρώπης («baby boom»). Η αύξηση του πληθυσμού στις τελευταίες δεκαετίες οφειλόταν αποκλειστικά στις κατά περιόδους μεταναστευτικές ροές και στη ραγδαία αύξηση του προσδόκιμου ζωής, το οποίο μέσα σ’ αυτό το διάστημα αυξήθηκε κατά 8 χρόνια για τους άντρες και κατά 10 για τις γυναίκες.
Από το 1951, αρχή της περιόδου που εξετάζει η έρευνα της διαΝΕΟσις (απ’ όπου υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία), και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, η αύξηση του πληθυσμού της χώρας οφειλόταν σχεδόν αποκλειστικά στο θετικό φυσικό ισοζύγιο, δηλαδή στο ότι υπήρχαν περισσότερες γεννήσεις απ’ ό,τι θάνατοι. Το 1951, για παράδειγμα, στην Ελλάδα είχαμε 155.422 γεννήσεις και μόνο 57.508 θανάτους. Η μεγάλη διαφορά υπερκάλυπτε το αρνητικό μεταναστευτικό ισοζύγιο εκείνης της περιόδου, όταν περί τους 27.000 Ελληνες μετανάστευαν κάθε χρόνο σε άλλες χώρες. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όμως, και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ενώ διατηρήθηκε ο υψηλός αριθμός των γεννήσεων, αναστράφηκε και το μεταναστευτικό ισοζύγιο, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες μετανάστες επέστρεψαν στη χώρα. Τη δεκαετία του ’90 και ώς το τέλος της επόμενης δεκαετίας, η αύξηση του πληθυσμού άλλαξε και πάλι χαρακτήρα. Το φυσικό ισοζύγιο σχεδόν εκμηδενίστηκε, καθώς οι γεννήσεις μειώθηκαν πολύ, ενώ η Ελλάδα έγινε χώρα υποδοχής μεταναστών, κυρίως από τους βόρειους γείτονές της. Τη δεκαετία 1991-2001 το φυσικό ισοζύγιο ήταν θετικό κατά μόλις 20.536 άτομα, αλλά η συνολική αύξηση του μόνιμου πληθυσμού έφτασε τα 563.298.
Από το 2011 η Ελλάδα έχει μπει σε μια νέα φάση, πρωτοφανή μεταπολεμικά. Το φυσικό ισοζύγιο πλέον γίνεται αρνητικό (οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις), αλλά και το μεταναστευτικό ισοζύγιο, παρά την προσφυγική κρίση, είναι κι αυτό αρνητικό, καθώς πολλοί Ελληνες, κυρίως νέοι επιστήμονες, μεταναστεύουν σε αναζήτηση εργασίας, λόγω της υψηλότατης ανεργίας. Την 1η Ιανουαρίου 2015 ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 10,8 εκατομμύρια, δηλαδή ήδη μικρότερος κατά 300.000 από το 2011.
Η έρευνα της διαΝΕΟσις έχει ως σημείο αφετηρίας ακριβώς την 1/1/2015. Οπως σημειώνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Βύρωνας Κοτζαμάνης, στην παρουσίαση της έρευνας «η οικονομική κρίση καταρχάς αναμένεται να επιταχύνει (και ενδεχομένως και σε ορισμένες περιπτώσεις να ανατρέψει) τις μακρόχρονες τάσεις εξέλιξης των βασικών δημογραφικών συνιστωσών». Η γονιμότητα στην Ελλάδα είχε ήδη φθίνουσα πορεία: οι γυναίκες που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1950 και στο 1954 έφεραν στον κόσμο 2 παιδιά/γυναίκα κατά μέσον όρο, αυτές που γεννήθηκαν μεταξύ 1960-64 1,86 και αυτές από 1970-74 (εκτίμηση) 1,60 παιδιά. Την περίοδο 2010-2015, όπως υπολογίζεται από τον ΟΗΕ, η γονιμότητα στην Ελλάδα έχει πέσει στο 1,34 παιδιά ανά γυναίκα. «Η αναβολή των πρώτων γεννήσεων (εξαιτίας, εκτός των άλλων, και των υφιστάμενων δυσμενών κοινωνικοοικονομικών συνθηκών) από τις γενεές, οι οποίες στα χρόνια της κρίσης θα βρεθούν στις ηλικίες 25-35 ετών πιθανότατα θα οδηγήσει στην επιτάχυνση της τάσης μείωσης του αριθμού των παιδιών τους, εξαιτίας της συρρίκνωσης τόσο του διατιθέμενου αναπαραγωγικού “χρόνου” όσο και της βιολογικής τους ικανότητας σύλληψης», σημειώνει ο κ. Κοτζαμάνης.
Η μετανάστευση
Ταυτόχρονα, η κρίση του δημόσιου συστήματος υγείας και η μείωση των εισοδημάτων ευρύτατου τμήματος του ελληνικού πληθυσμού είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχουν επιπτώσεις στην υγεία του και στη μακροζωία του, σημειώνουν οι αναλυτές της διαΝΕΟσις. Οσον αφορά τις μεταναστευτικές ροές, είναι προφανές ότι σε συνθήκες κρίσης η Ελλάδα δεν αποτελεί «ελκυστικό» προορισμό για οικονομικούς μετανάστες, και πιθανότατα, αν η οικονομική κατάσταση δεν σταθεροποιηθεί, ένα επιπλέον τμήμα των εγκατεστημένων ακόμη και σήμερα οικονομικών μεταναστών στην Ελλάδα θα επιστρέψει στη χώρα του (αν και η πλειονότητα το έχει ήδη κάνει την τελευταία πενταετία). Ταυτόχρονα, θα συνεχισθεί πιθανότατα, εξαιτίας κυρίως της αυξημένης ανεργίας των νέων και στην περίπτωση που αυτή δεν περιοριστεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια, η έξοδος κυρίως νέων αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (και δευτερευόντως μόνον ημιειδικευμένων ατόμων).
Τα δημογραφικά δεδομένα καθιστούν βέβαιη την περαιτέρω μείωση του πληθυσμού μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, καθώς τα φυσικά ισοζύγια θα συνεχίσουν να είναι αρνητικά και η δημογραφική γήρανση δεν πρόκειται να ανακοπεί, υπογραμμίζουν οι ερευνητές της διαΝΕΟσις. Η έρευνά τους διατυπώνει υποθέσεις για το μέλλον, με βάση στατιστική ανάλυση. Και στα οκτώ σενάρια που διαμόρφωσαν προκύπτει μεγάλη μείωση του πληθυσμού το 2050, από 8,3 εκατ. στο πιο αρνητικό σενάριο έως 10 εκατ. στο πιο ευνοϊκό.
Κάτω από το 40% το ποσοστό των οικονομικά ενεργών πολιτών
Η Ελλάδα γερνάει. Στα τελευταία 65 χρόνια ο πληθυσμός της αυξήθηκε κατά 46%, αλλά στο ίδιο διάστημα ο πληθυσμός των κατοίκων ηλικίας άνω των 65 ετών τετραπλασιάστηκε. Ο πληθυσμός των κατοίκων με ηλικία άνω των 85 ετών δεκαπλασιάστηκε. Το 1961 μόλις το 8,3% του πληθυσμού ήταν ηλικίας άνω των 65, ενώ το 26,2% ήταν ηλικίας κάτω των 14. Το 2014 η σύνθεση του πληθυσμού είναι εντελώς διαφορετική:
Το 20,5% είναι άνω των 65 και μόλις το 14,7% είναι κάτω των 14 ετών. Η διάμεσος ηλικία (δηλαδή η ηλικία του ατόμου οι γηραιότεροι του οποίου είναι ίσοι σε αριθμό με τους νεότερους) ήταν το 1951 τα 26 έτη, σήμερα είναι τα 44 έτη.
Η τάση δημογραφικής συρρίκνωσης είναι αδιαμφισβήτητη. Καταγράφεται σε μελέτες διεθνών οργανισμών αλλά και της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, που έχουν δημιουργήσει προβολές για τη μελλοντική εξέλιξη του πληθυσμού στην Ελλάδα. Το Δημογραφικό Ινστιτούτο της Βιέννης προχώρησε το 2010 στην εκτίμηση πως ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είναι το 2050 11,7 εκατομμύρια άτομα. Η ΕΛΣΤΑΤ το 2007 εκτίμησε πληθυσμό 11,5 εκατ. Ο ΟΟΣΑ το 2005 είχε μιλήσει για 10,6 εκατ., ενώ το Τμήμα Πληθυσμών του ΟΗΕ το 2015 για 9,5 εκατ. Η Eurostat το 2013 είχε εκτιμήσει πως ο πληθυσμός της Ελλάδας το 2050 θα είναι 9,1 εκατ. άτομα. Η έρευνα της διαΝΕΟσις περιέχει και μια ενδελεχή ανάλυση όλων των προβολών που έχουν γίνει ώς τώρα από αυτούς τους οργανισμούς. Η διαφορά των προβολών της διαΝΕΟσις, σύμφωνα με τους ερευνητές της, έγκειται αφενός στο ότι χρησιμοποιούν τα πιο πρόσφατα στοιχεία (με έτος βάσης το 2015) και αφετέρου στη διαφορετική μεθοδολογία.
Οι ερευνητές της διαΝΕΟσις διαμόρφωσαν οκτώ διαφορετικά σενάρια της πορείας του πληθυσμού ανά πενταετία, μέχρι το 2050. Τα σενάρια προέκυψαν έπειτα από ανάλυση της εξέλιξης της γονιμότητας, της θνησιμότητας και των μεταναστευτικών ροών των προηγούμενων δεκαετιών στην Ελλάδα και με υποθέσεις για τις συνέπειες της κρίσης και τις γενικότερες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και τις δημογραφικές τους επιπτώσεις, κάτι που δεν συμβαίνει στις έρευνες των άλλων οργανισμών. Στα οκτώ σενάρια της διαΝΕΟσις γίνονται συνδυασμοί διαφορετικών τάσεων για τις μεταναστευτικές ροές, τη θνησιμότητα και τη γονιμότητα.
Και τα οκτώ σενάρια προβλέπουν ότι ο πληθυσμός της χώρας μας θα μειωθεί σημαντικά, σαφώς περισσότερο από όσο δίνουν οι άλλοι οργανισμοί στις συγκρίσιμες προβολές τους.
Οι δημογραφικές τάσεις που καταγράφονται έχουν σοβαρές συνέπειες σε μία σειρά από τομείς. Καταρχάς, σύμφωνα με όλα τα σενάρια, το μέγεθος του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας αναμένεται να μειωθεί σημαντικά ανάμεσα στο 2015 και στο 2050. Η μείωση είναι συνεχής στη διάρκεια της 35ετίας, αλλά επιταχύνεται μετά το 2030, λόγω της ένταξης στην ηλικία εργασίας των πιο ολιγάριθμων γενιών. Ο πληθυσμός της παραγωγικής - εργάσιμης ηλικίας από 65% του συνόλου σήμερα, θα πέσει σε 55% του συνόλου το 2050, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της διαΝΕΟσις. Αυτή η μείωση θα αποτυπωθεί και στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό, που θα μειωθεί από 1-1,5 εκατ. μέχρι το 2050!
Σήμερα, ο πληθυσμός της χώρας που είναι μεταξύ 20-69 ετών είναι 7,1 εκατ. και ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός είναι 4,7 εκατ. Το ποσοστό είναι μικρό, καθώς πολλοί έχουν αποθαρρυνθεί από τη μεγάλη ανεργία και δεν αναζητούν καν εργασία. Το 2050 εκτιμάται πως στις ηλικίες 20-69 θα βρίσκονται 4,8-5,5 εκατ. άτομα, με αποτέλεσμα οι οικονομικά ενεργοί να είναι μόλις 3-3,7 εκατ. Δηλαδή, το ποσοστό τους θα πέσει κάτω από το 40% στο σύνολο του πληθυσμού! Κι αυτό γιατί πέρα από τη γενική μείωση του πληθυσμού, θα έχει αυξηθεί το ποσοστό των άνω των 69 ετών.
Εάν επιβεβαιωθούν οι τάσεις που καταγράφει η διαΝΕΟσις, οι σχολικές τάξεις θα αδειάσουν, αφού ο αριθμός των μαθητών σε όλες τις βαθμίδες μειώνεται δραματικά. Τα προνήπια (3-4 ετών) είναι σήμερα 214.480 παιδιά, το 2050 εκτιμούνται σε 127.730-174.110. Τα νήπια (5 ετών) είναι σήμερα 113.890 και θα είναι 66.110-89.780. Το Δημοτικό σήμερα παρακολουθούν 644.860 μαθητές, ενώ το 2050 υπολογίζονται από 413.350-565.150. Στο Γυμνάσιο βρίσκονται 319.730 μαθητές σήμερα, το 2050 θα κινούνται μεταξύ 210.150-304.450. Τέλος, το Λύκειο σήμερα έχει 321.360 μαθητές, ενώ το 2050 μόνο 212.230-292.140.
Μάλιστα, όπως σημειώνουν οι ερευνητές της διαΝΕΟσις οι διακυμάνσεις του πληθυσμού των ατόμων σχολικής ηλικίας θα είναι ιδιαίτερα έντονες. Περίοδοι πτώσης θα ακολουθηθούν από περιόδους αναστροφής των πρότερων τάσεων και εκ νέου από μια περίοδο συρρίκνωσης, χωρίς οι χρόνοι να ταυτίζονται σε όλες τις ηλικίες. Ως εκ τούτου, ο ασφαλής σχεδιασμός οποιασδήποτε εκπαιδευτικής πολιτικής θα παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες τις επόμενες δεκαετίες.
Οπως είναι φανερό, η σημασία των ευρημάτων μιας τέτοιας έρευνας είναι πολυδιάστατη. Κανένας μακροπρόθεσμος πολιτικός σχεδιασμός δεν μπορεί να γίνει χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν το μέγεθος και η σύσταση του πληθυσμού. Ασφαλιστικό σύστημα, πολιτική για την εργασία, την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια, τη μετανάστευση, ακόμα και για την άμυνα και τις διεθνείς σχέσεις, όλα επηρεάζονται (και ώς ένα βαθμό αλληλεπιδρούν) από τις δημογραφικές τάσεις.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016

Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΒΙΟ

Ο χώρος των πολιτικών επιστημών αποτελεί ένα νεοελληνικό άβατο. Η μεταπολιτευτική κυριαρχία του αριστερισμού, σε συνδυασμό με την καταστροφική μετατόπιση του κέντρου της σχολικής εκπαίδευσης στα θετικά και τεχνολογικά πεδία, είχαν ως αποτέλεσμα όχι απλά την πλήρη υποβάθμιση της πολιτικής κοινωνιολογίας στο επίπεδο της «μελέτης» προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά και στην πλήρη καταβύθιση, έως και αφανισμό, του έργου μεγάλων πολιτικών στοχαστών. Η κατάσταση αυτή λειτούργησε ως αμυντικός μηχανισμός τόσο του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος, όσο και αυτής της ίδιας της διεφθαρμένης κοινωνίας. Σε εποχές μαζικής ψύχωσης κατά δικαίων και αδίκων, σαν τις τωρινές, πολλοί λησμονούν πως η σημερινή θλιβερή κατάντια του τόπου μας είναι η συνιστάμενη δύο διεφθαρμένων αξόνων. Του πολιτικού συστήματος αφ’ ενός, και της κοινωνίας αφ’ ετέρου.

Στο σημείο αυτό έρχεται σαν επίκαιρα διαχρονική πνευματική θρυαλλίδα το έργο του Ευάγγελου Λεμπέση (1904-1968). Ενός πρωτοπόρου κοινωνικού μελετητή, που όπως όλα τα επιφανή πνεύματα, είναι εντελώς άγνωστος στην ελλαδική ψευτοδιανόηση και ψευτοεπιστήμη.

Στις επόμενες γραμμές επιχειρούμε μια συνοπτική παρουσίαση της πολιτικής του σκέψης, όπως αυτή εκφράζεται στο γνωστότερο δοκίμιο του «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», το οποίο αποτελεί μια συγκλονιστική ψυχανάλυση της τραγικής νεοελληνικής πραγματικότητας....
Κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική πανώλη
Επίκεντρη σκέψη του Λεμπέση (εξής Λ.) που διαπνέει ολόκληρο το έργο του είναι η έννοια της αξιοκρατίας. Θεμελιωμένη θέση του αποτελεί πως οι άριστοι πρέπει να άρχουν της κοινωνίας, κάτι όμως το οποίο τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει λόγω του ότι οι μέτριοι, οι βλάκες χρησιμοποιούν όλα τα αθέμιτα μέσα για να ανέλθουν στα δημόσια αξιώματα, εις βάρος των αρίστων.

Ο Λ. δεν ενδιαφέρεται για το αν οι θέσεις του είναι αντιδημοφιλείς ή αν προκαλούν. Το αντίθετο μάλιστα, το επιδιώκει. Σκοπός του δεν είναι να κολακεύει τις μάζες, αλλά να υπερασπιστεί με ήθος και τιμιότητα τις ιδέες του. Αυτό είναι άλλωστε που κάνει την γραφή του τόσο ελκυστική. Η γραφή του Λ. είναι κυριολεκτικά πολεμική. Αναλύει, καταγγέλλει, τοποθετείται. Η σκέψη του έχει οργάνωση, συστηματική μέθοδο και τεκμηρίωση. Ουσιαστικό χαρακτηριστικό της είναι η μορφή ανατομίας.

Αναλύει το θέμα, παρουσιάζει τις κρυφές πτυχές του και διεισδύει στα άδυτα της πραγματικής ουσίας, κάτι το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να το πράξουν διότι φοβούνται μήπως εκεί συναντήσουν τον αποκρουστικό αντικατοπτρισμό του εαυτού τους.

Όπως εύκολα θα διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας τον Λ., το έργο του αποτελεί όχι μόνο μια λεπτομερή ανατομία και καταγγελία του πολιτικού συστήματος και της κοινωνικής παθογένειας που το συνοδεύει, αλλά και στην ουσία μια ολοκληρωτική άρνηση τους. Για τον Λ. η σύγχρονη εθνική κατάρα του Ελληνισμού είναι η ανυπαρξία της αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο. Τόσο η διεφθαρμένη αστική κοινωνία, όσο και συνασπισμένες κλίκες των βλακών, είναι παθογενή συμπτώματα και ταυτόχρονα αιτίες της αναξιοκρατίας. Πιστεύει δε πως η έλλειψη αξιοκρατίας στο σύγχρονο ελληνικό γίγνεσθαι είναι η αίτια όλων των δεινών της νεότερης ιστορίας, αλλά και της κοινωνικής πραγματικότητας: δημόσια κακοδιαχείριση, απληστία, πολιτική παρακμή, δημαγωγία, πελατειακές σχέσεις, εργατοπατερισμός και γραφειοκρατία....
Ανατομία του βλάκα Αρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε τι εννοεί ο Λ. με τον όρο «βλάκας». Είναι αυτός ο οποίος δεν μπορεί να κατανοήσει αφηρημένες έννοιες, δηλαδή ιδέες. Για να χρησιμοποιούμε ένα απλοϊκό παράδειγμα, αυτός ο οποίος ξέρει τι είναι οι εκλογές, δεν μπορεί όμως ποτέ να καταλάβει τι είναι η πολιτική ιδεολογία.

Ο Λ. διακρίνει δυο κατηγόριες βλακών στην κοινωνική διαστρωμάτωση: Αυτούς που βρίσκονται στα κατώτερα κοινωνικά στρωματά και οι οποίοι αδυνατούν να ανέλθουν (προλεταριάτο), και αυτούς που βρίσκονται στα ανώτερα στρωματά της κοινωνίας και με την περιγραφή των οποίων θα ασχοληθούμε. Στο σημείο αυτό απλά να αναφέρουμε πως τα κατώτερα κοινωνικά στρωματά ο Λ. δεν τα ορίζει με βάση την οικονομική κατάσταση, την μόρφωση ή την κοινωνική τάξη, αλλά με βάση την κοινωνική τους ανέλιξη. Ο Λ. θεωρεί πως οι βλάκες που για διαφόρους λόγους δεν καταφέρνουν να ανελιχθούν όπως οι ίδιοι φαντάζονταν στην κοινωνική ιεραρχία, καταπιέζονται ψυχικώς, με αποτέλεσμα όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν να μετατρέπονται σε χειραγωγούμενη επαναστατική μάζα, ή κατά τον Λε Μπόν σε εγκληματικό όχλο.

Η δεύτερη κατηγόρια βλακών, και οι πλέον επικίνδυνοι για τον κοινωνικό ιστό, είναι αυτοί που απλοϊκά θα λέγαμε, ανάξια κατέχουν υψηλές θέσεις στην κοινωνία. Η κοινωνική (στην ουσία αντικοινωνική) αυτή ομάδα κατέχει την σημαντικότερη ίσως θέση, σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις κοινωνίες. Σύμφωνα με τον Λ. πρόκειται για ανθρώπους από χαμηλής μέχρι και ανώτερης μόρφωσης, με φοβερές εσωτερικές ανασφάλειες οι οποίοι δια παντός τρόπου θέλουν να άρχουν, διακατέχονται δε από έναν ζωώδη πανικό μην τυχόν και περιέλθουν στο προλεταριάτο. Οι άνθρωποι αυτοί στερούμενοι ίχνους προσωπικότητας και παιδείας, και έχοντας πλήρη συνείδηση της πνευματικής τους ανικανότητας, επιδιώκουν μανιωδώς να μετέχουν σε πάσης φύσεως οργανώσεις, κόμματα, συλλόγους, λέσχες κτλ, διότι έχουν έμφυτη τη ροπή προς την αγελοποίηση....
Επιπλέον ορμώμενοι από την ανασφάλεια τους, και προκείμενου να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους, στερούμενοι δυνατότητας ορθού λόγου, δημιουργούν μια μηχανική οργάνωση προς αντιμετώπιση των ισχυρότερων, η οποία κοινωνιολογικώς καλείται κλίκα (clique).

Την κοινωνική τους ανέλιξη την εξασφαλίζουν αποποιούμενοι ενσυνείδητα κάθε ίχνος ηθικού φραγμού. Η κολακεία, η ραδιουργία, η συκοφαντία και η επί πτωμάτων ανέλιξη, μπορούν να δικαιολογηθούν από την έλλειψη ιδίας γνώμης, και όπως γράφει χαρακτηριστικά «η παντελής έλλειψις προσωπικότητος, ήτις εκδηλούται εις την χρονίαν απουσίαν γνώμης επί παντός ζητήματος, εις τον φόβον προ της ενδεχομένης διαφωνίας προς πάντα άνθρωπον, η ολιγόλογος ανιαρότης αυτού, εκλαμβανομένη υπό των αφελών ως βαθύνοια και σοβαρότης, οφειλομένη δε πράγματι εις ανεπανόρθωτον έλλειψιν πνεύματος και πολιτισμού». Οι βλάκες διατυπώνουν έτσι τον ανορθολογικό τους λόγο ώστε να φαίνεται πως συμφωνούν με όλους, διότι πολύ απλά φοβούνται να διαφωνήσουν, και παπαγαλίζουν ένα ακατανόητο λεξιλόγιο προκαλώντας εσκεμμένα σύγχυση, αφ’ ενός μεν για να εντυπωσιάζουν τους αδαείς, αφ’ ετέρου δε για να κουράζουν τους ευφυείς, προκείμενου να τους αποφύγουν. Ο βλάκας «σκέπτεται» όχι δια του νοητικού μηχανισμού, αλλά δια μέσου χονδροειδών και απλοποιημένων έξωθεν εντυπώσεων, αδυνατεί δε να κατανοήσει τις αιτιοκρατικές σχέσεις, και περιορίζεται μόνο στο εφήμερο γεγονός μιας επιτυχημένης απατής....
Σ’ αυτούς απουσιάζει ολοκληρωτικά το Είναι, ενώ πλεονάζει το Φαίνεσθαι. Έτσι κατά τον Λ. οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια ακατανίκητη τάση προς «πάσης φύσεως αγελαίες εμφανίσεις» δηλαδή κοσμικές συγκεντρώσεις, μανία προβολής από τον Τύπο, επιδειξιομανία κτλ, και επιπλέον μια αρρωστημένη μανία αναγνώρισης από τους άλλους. Επιδιώκουν δηλαδή να προσδίδουν αξία στην ανυπαρξία τους κυνηγώντας τίτλους, διπλώματα, τιμές, επαίνους κτλ.

Έτερα ουσιώδη χαρακτηριστικά των βλακών είναι κατά τον Λ. ο φθόνος, η επιτηδειότης, το θράσος, το μίσος, ο «χαφιεδισμός», η μανία καταδιώξεως, και η καχυποψία που στην ενεργητική της μορφή γίνεται πονηρία.

Ο βλάκας με τους τρόπους αυτούς κατορθώνει να εξαπατά τις μάζες και να επιβάλλεται στους ευφυείς, και στο σημείο αυτό είναι που αποδεικνύει ολόκληρο το «μεγαλείο» τραγικής του ύπαρξης. Κατ’ αρχήν ο Λ. φθάνει σε μια θεμελιώδη κοινωνιολογική διαπίστωση, σύμφωνα με την οποία οι βλάκες μπορεί μεν να καταλαμβάνουν άρχουσες θέσεις στην κοινωνία, αλλά οι θέσεις αυτές είναι τέτοιες ώστε η πνευματική ανεπάρκεια των βλακών είτε να είναι πλεονεκτική, είτε ανεκτή, σε καμία περίπτωση όμως δεν απαιτούν πραγματικά προσόντα.

Ανελθών πλέον ο βλάκας, επιδιώκει παντί τρόπω να προωθεί ως υφιστάμενους τους πρόσωπα μόνον κατώτερα από αυτόν, με προφανή σκοπό να τους ελέγχει, να τους χειραγωγεί, εξασφαλίζοντας έτσι, ότι δεν θα απειλήσουν την πρωτοκαθεδρία του. Γράφει εύστοχα ο Λ. «η απλή και μόνον παρουσία ευφυούς ανθρώπου είναι κατά κανόνα δια τον βλάκα, εις το έπακρον προκλητική». Αποτέλεσμα αυτής της παθογενούς καταστάσεως είναι ο φυσικός εκφυλισμός ενός οργανισμού (κράτος, υπηρεσίες, επιχειρήσεις, κόμματα, κινήματα κτλ) εκ των έσω, με νομοτελειακό απότοκο την πλήρη καταστροφή του.

Ελπίζουμε σ’ όσους κέντρισαν το ενδιαφέρον τα ανωτέρω, να κοιτάζουν πλέον από άλλη σκοπιά τους γύρω τους, τους δέκτες των τηλεοράσεων, και όσοι δεν φοβούνται, τον ίδιο τους τον εαυτό....


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015

13 ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ, ΤΗΝ ΝΙΚΗ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

 
Δεν τους χρειάζομαι τους ανθρώπους των λεγόμενων «νέων ιδεών». Ανθρώπους νέων χαρακτήρων και νέας υγείας μπορείτε να μου φτιάσετε; Αυτό θέλω. Οι ιδέες πάντα θα έρχονται, είτε νέες είτε παλιές. Ο άνθρωπος πάντα ιδέες θα σκαρώνει, μη φοβάστε. Και δεν έχει σημασία αν είναι νέες ή παλιές. Θα είναι πάντα νέες αν προέρχονται από ανθρώπους υγιεινούς και με χαραχτήρα. Οι ιδέες είναι η αντανάκλαση της ζωής, της κάθε κατάστασης τους ανθρώπου, σα μια αίγλη γύρω από τον άνθρωπο, μια φωτοβολή που απ’ αυτόν βγαίνει.
Ημερολόγιο, Βερολίνο, Μάης 1914. Φύλλα ημερολογίου Ε΄ (1913-1917). Ερμής, 1986. 68.

Εκείνο που με συνδέει μ’ έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης.
Ημερολόγιο, 10 Ιουνίου 1919. Φύλλα ημερολογίου ΣΤ΄ (1918-1920). Ερμής, 1987. 96. 

Η νίκη καθίζει στον κόσμο, σαν αποτέλεσμα, την ιδέα της. Πρώτα του επιβάλλει την ηθική της θεωρία, που απ’ αυτήν έπειτα και άλλες ξεφυτρώνουν ιδέες και θεωρίες αμέτρητες και ανωφέλευτες κα γίνονται η κληρονομία των ανθρώπων, γιατί η ζωή είναι αγνή και παρθένα από θεωρίες, μονάχα ο άνθρωπος με τις νίκες και τις ήττες του βρέθηκε να τις ανακαλύψει για να περνά τον καιρό του.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 55.


Σαν τα άτομα και οι φυλές των ανθρώπων. Νικώντας μια γίνεται ελεύτερη και δημιουργεί αρχιτεκτονικές, πυργοποιίες και θεωρίες και χαίρεται με την ελευτεριά της και με τα καμώματά της, ώσπου ξεπέφτει αγάλι-αγάλι, ξεθυμαίνει, πετρώνει, κρυσταλλώνεται και σκλαβώνεται πια στις θεωρίες, που η ίδια έχει πλάσει. Και φεύγει πάλε η νίκη και φτερουγίζει και πάει αλλού.
«Η νίκη». Σαμοθράκη, 1909. Έκδ. «Νέα Ζωή» Αλεξανδρείας, 1926. 56.

Άνθρωπος είναι εκείνος που έχει οικογενειακή ανατροφή, είτε σε πολιτεία ανατράφηκε είτε σε χωριό, είτε ξέρει γράμματα είτε δεν ξέρει. Άνθρωπος είναι εκείνος που παίρνει τη δουλειά του πατέρα του και την καλυτερεύει.
Κοινότης, έθνος και κράτος, 1923. 10.

Ο άνθρωπος του κάθε τόπου, εκείνος και καλύτερα μπορεί να φροντίζει για τον τόπο του, γιατί εκείνος και πιο κοντά είναι και κάθε μέρα τον βλέπει, δηλαδή τον ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον και τον πονεί περισσότερο.
Κοινότης, έθνος και κράτος. Γνώμαι του Ίωνος Δραγούμη 1907-1919, 1923. 11. 

Του Ρωμιού δεν του λείπει η αξιοσύνη να κυβερνιέται πολιτικά ο ίδιος, μα πρέπει μονάχα πρώτα να νιώσει με τι τρόπο έζησαν και ζουν οι Έλληνες στον κόσμο, ποιος κοινωνικός οργανισμός τούς βαστά. Οι Έλληνες ζουν πάντα σε κοινά ιδιοκυβέρνητα. Λοιπόν ο Έλληνας ή οι Έλληνες που θα κυβερνήσουν πολιτικά τους Έλληνες πρέπει όχι να καταστρέψουν τα κοινά αυτά, παρά να τα αφήσουν, να τα περιποιηθούν, να τα μεταχειρίζονται, να τα εκμεταλλεύονται πολιτικά. Μ’ άλλα λόγια είναι ανάγκη να κάνουν ίσα ίσα το αντίθετο από κείνο που έκανε ως τώρα το Ελλαδικό κράτος.
Κοινότης, έθνος και κράτος. Γνώμαι του Ίωνος Δραγούμη 1907-1919, 1923. 19.

Δύο παράδοσες μας κληροδότησε ο βυζαντινός πολιτισμός, μια τη σχολαστική λογιότατη και μια τη λαϊκή δημοτική. Αυτή η δεύτερη παράδοση είναι ο εσωτερικότερος και γνησιότερος κρίκος που μας συνεδένει με τους παλιότερους ελληνικούς πολιτισμούς όλους. Η άλλη μόνο φαινομενικά και εξωτερικά μάς θυμίζει τον αρχαίο ελληνικό και τον ελληνιστικό πολιτισμό και βαστάει ακόμα μερικά ξώφλοια της ψυχής μας, επειδή κολλήθηκε κιόλα του χριστιανισμού, που είναι η θρησκεία του βυζαντινού καιρού και η δική μας ίσαμε τώρα. Η λογιότατη παράδοση είναι το τελευταίο φανερό απομεινάρι του βυζαντινού πολιτισμού, σαν ένα ξερό φύλλο που δεν έπεσε ακόμα από το δέντρο. Ο χυμός του δέντρου είναι η δημοτική παράδοση. [...] Είναι σαν ένα ζεστό ρεύμα ζωής, που περνά αιώνες τώρα στα κατάβαθα της ψυχής των Ελλήνων και βαστά με την αιώνια ροή του την ενότητα ή ομοιότητα της μορφής της.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 189.

Η μουσική του τόπου σου συμπυκνώνει όλα τα αισθήματα της φυλής σου και, σαν την ακούς, ξυπνάει μέσα σου όλος ο Ελληνισμός και βράζει και σε αναστατώνει. Τα τραγούδια τα ελληνικά δυναμώνουν την ελληνική ψυχή σου και τη συνθέτουν, αφού την αναλύσουν πρώτα σε μύρια φώτα, πλούτη και χρώματα.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 222.

Γιατί να πασκίζουν να μιμηθούν ξένα μοντέλα κα ξένες τεχνοτροπίες; Γιατί να θέλουν και καλά να κοιτάζουν με ξένα μάτια, όταν είναι τόσο εύκολο τα δικά τους μάτια να ανοίξουν ορθάνοιχτα και να κοιτάξουν γύρω; Θάβρουν ό,τι θέλουν, φτάνει να προσέξουν, και, άμα αισθανθούν τα πράγματα που βλέπουν, θα τα εκφράσουν με το πινέλο τους καλύτερα από κάθε ξένο.
«Νεοελληνικός πολιτισμός». Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες (1903-1909). Ελληνικός πολιτισμός (1913). 1927. 224.

Το κράτος χρησιμεύει διά την αυτοσυντηρησίαν της φυλής, που είναι απείρως πολυτιμοτέρα από την απλήν αυτοσυντηρησίαν του κράτους. Διότι τα κράτη δεν δημιουργούν τίποτε, μόνον συντηρούν και υποβοηθούν, τα έθνη όμως δημιουργούν πολιτισμούς.
 «Προγραμματικοί πολιτικοί στοχασμοί», Πολιτική Επιθεώρησις, 1916. Θ. Παπακωνσταντίνου (επιμ.), Ίων Δραγούμης και πολιτική πεζογραφία. Βασική Βιβλιοθήκη, 39. Εκδοτ. οίκος Ιωάννου Ν. Ζαχαροπούλου, 1957. 90. 

Άλλη αθανασία ψυχής δεν υπάρχει παρά τα παιδιά, είτε πραγματικά, από σάρκα και κόκκαλα, είτε πνευματικά από ιδέες.
Σταμάτημα, 1917. Θ. Παπακωνσταντίνου (επιμ.), Ίων Δραγούμης και πολιτική πεζογραφία. Βασική Βιβλιοθήκη, 39. Εκδοτ. οίκος Ιωάννου Ν. Ζαχαροπούλου, 1957. ιε΄.

Οι ιδέες πρέπει να συμφωνούν με τα πράματα, και για να συμφωνούν πρέπει να βγαίνουν απ’ αυτά.
«Στρατός και άλλα» (1909). Ίων Δραγούμης, 10 άρθρα του στο «Νουμά», Έκδοση «Τύπου», [1920]. 73.

''Σιχαίνομαι τη φρονιμάδα σου. Αν μπορούσα να καταστρέψω μονος μου το κρατος το Ελληνικό θα το έκανα αμεσως. Τι χρησιμεύει ενα κράτος Ελληνικό που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρεσβεις στη Δυση και τους ξεπροβαδίζει με την μονάκριβη ευχή και οδηγία ''προσέχετε να μην γεννάτε ζητήματα'', Αν το κράτος δεν νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει, δεν αξίζει να ζει.
Έχουμε δυνάμεις αμέρητες και στην Μακεδονία και στην Θράκη και σε όλη την Ανατολή. Και αν το κράτος δεν τις ξερει, δεν θα πει πως πρέπει να μην τις ξέρω και εγώ. Και αν το κράτος τις αφήνει κρυμμένες ή σκόρπιες και δεν θέλει να τις περιμαζέψει, δεν είναι λόγος να μην τις περιμαζέψω εγώ, ή τουλάχιστον να προσπαθήσω. Ναι εσύ θα σώσεις το ρωμέικο, ω φρόνιμε. Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σε αυτόν έλαχε να σώσει το έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει.
Και αλήθεια να ήταν πως ούτε έναν Ελληνα δεν βρίσκεις στην Μακεδονία, πρεπει να ειναι Ελληνική η Μακεδονία. Άλλα κράτη αρπάζουν πολιτείες και χώρες και εμείς, και εκείνα που είναι δικά μας, και εκείνα δεν κρατούμε. Σκιαζόμαστε μην μας πουν οι Ευρωπαίοι πως δεν είναι δικά μας. Με ντροπή μας μεγάλη και δειλά-δειλά ξεστομίζουμε πως έχουμε κάποια επιρροή στην Μακεδονία , γιατί τι θα πει η κοινή γνώμη αν μας ακούσει;
Αφού οι βουλγαροι την έχουν στο μάτι την Μακεδονία και φωνάζουν και την θέλουν δική τους, ταιριάζει να μην την θέλουμε εμείς; Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση η για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι' αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι.
Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ . ''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟΥΣ (Α΄ Μέρος)

Γράφει ο Γεώργιος Ευαγγελάτος
Ψυχίατρος-Ψυχαναλυτής
 
«χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς μηδὲν ἀσεπτεῖν. μεγάλοι δὲ λόγοι μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων ἀποτίσαντες γπολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας πρῶτον ὑπάρχε ήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν».

Μτφρ.«Η φρόνηση είναι το πρώτο καλό για την ευτυχία. Ανάγκη στα θεία να έχεις ευσέβεια. Για λόγια μεγάλα μεγάλες πληγές οι αλαζόνες πληρώνουν.» «Σοφοκλέους Αντιγόνη»

Είναι αναντίρρητο γεγονός ότι όσο πιο ώριμη είναι μια προσωπικότητα, όσο περισσότερο νοητικά και συναισθηματικά ισορροπημένη, τόσο λιγότερο ευπηρέαστη γίνεται στους ποικίλους εξωτερικούς πειρασμούς και προκλήσεις. Η προσωπικότητα αυτή μόνη είναι ικανή να αναπτύσσει τις ικανότητες της ελεύθερης βούλησης, δηλαδή να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις αποφάσεις της, να διατηρεί ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη σκέψη, διαθέτει τη δυνατότητα της αυτογνωσίας και του ελέγχου των συναισθημάτων χωρίς να πνίγει τον αυθορμητισμό της. Όπως αναφέρει η διάσημη ψυχαναλύτρια η Κάρεν Χορνάι, μια τέτοια συνειδητοποιημένη, ολοκληρωμένη, γνήσια προσωπικότητα επιτρέπει «να διεγείρει τον αυθορμητισμό των αισθημάτων είτε αυτά είναι χαρά, λαχτάρα, πόθος, αγάπη, είτε θυμός, αγανάκτηση, φόβος, απελπισία… πρόκειται για εκδηλώσεις του γνήσιου εαυτού που οδηγείται στην ολοκλήρωση της γνήσιας προσωπικότητας και στη βαθύτερη έννοια της ενότητας του συνόλου της προσωπικότητας ή αν θέλετε, του προσώπου. Το σώμα και η ψυχή, οι πράξεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία και λειτουργούν χωρίς καμιά σοβαρή εσωτερική σύγκρουση» (Χορνάι Κάρεν: «Ο Ρόλος της Νεύρωσης και η Ανέλιξη της προσωπικότητας. Ο Αγώνας για την Αυτοκαταξίωση» Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα 1983, σ.σ. 188-189).

Όλα αυτά προκύπτουν από τη βαθμιαία και κοπιώδη διαδικασία της αυτοπραγμάτωσης, της θετικής ανέλιξης του προσώπου, την ανεύρεση αυτής της αυθεντικής δύναμης που βοηθάει στο να «επανακτήσουμε την πλήρη αναγνώριση της ταυτότητάς μας, αφού λυτρωθούμε από τις νευρωτικές αναπηρίες μας» (Όπως πιο πάνω Χορνάι Κάρεν, σελ. 189). Ένα πρόσωπο με τόσο υψηλή επίγνωση του «γνήσιου εαυτού» του, όπως τον προσδιορίζει η Χορνάι, έχει σίγουρα αναπτύξει κριτικές ικανότητες που εκμηδενίζουν την πιθανότητα υποβολής και παρασυρμού του από τον κάθε αντικοινωνικό πολιτικό, το χονδροκομμένο προπαγανδιστή ή το φανατικό δημαγωγό. Μια τέτοια ελεύθερη προσωπικότητα δεν επηρεάζεται από τους πολιτικούς, τις ψεύτικες κι απατηλές ειδήσεις των ΜΜΕ. Πλην όμως…
Πλην όμως αυτές οι προσωπικότητες με την αυτογνωσία και συνείδηση του τι σημαίνει «γνήσιος εαυτός» σπανίζουν σήμερα. Μολονότι οι δυνατότητες της εκπαίδευσης υπάρχουν για την παραγωγή και δημιουργία συνειδητοποιημένων προσώπων παρεμβάλλονται δυστυχώς τα συμφέροντα, η αλαζονεία της εξουσίας, το κέρδος των οικονομικών τραστ, των μονοπωλίων, των τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που υπονομεύουν και ματαιώνουν την ολοκλήρωση της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου. Αντίθετα μάλιστα οι πιο πάνω δυνάμεις κάνουν ό,τι μπορούν για να σπείρουν το χάος στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών καθώς και να κρατήσουν σε όσο πιο χαμηλό επίπεδο αυτογνωσίας τους λαούς τους, γίνεται… σε επίπεδο κτήνους και ενστικτώδους ζωώδους αυτοσυντήρησης για να τους κρατούν υπό έλεγχο. Το αντικείμενο που μελετά και ερευνά η Πολιτική Ψυχολογία είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων ως πολιτικών όντων. Ο Λένιν μάλιστα θεωρείται από τους θεμελιωτές της Πολιτικής Ψυχολογίας. Αυτός τόνισε το ρόλο των ηγετών και ιδιαίτερα του αρχηγού που οφείλει να καθοδηγεί αυταρχικά τις υποταγμένες στη δική του ισχυρή θέληση μάζες αφού τους επιβληθεί κάνοντας χρήση κι εκμετάλλευση των ανθρωπιστικών και άλλων επιστημών όπως της Ψυχολογίας, της Νευρολογίας, της Βιολογίας, της Πολιτικής Οικονομίας, της Ιστορίας, της Ανθρωπογεωγραφίας και της Κοινωνιολογίας. Η κατάλληλη επιστημονική επεξεργασία και ο έλεγχος των μαζών μπορεί να γίνει μόνο με την Προπαγάνδα. (Γεωργαλάς Γεώργιος: ‘ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ’, Εκδοτική Εταιρεία Γεωργιάδης, Αθήνα 1967, σελ. 37).
Η Πολιτική ψυχολογία είναι αυτή που αναφέρεται στα ανθρώπινα σύνολα σαν μάζες και δίνει τον ορισμό της μάζας σαν «ένα σύνολο ανθρώπων που κατά τον ίδιο χρόνο υπόκεινται στην ίδια ψυχολογική επίδραση, και αντιδρούν ψυχολογικά κατά τρόπο ομαδικώς ομοιόμορφο». (Γεωργαλάς Γ.: ό.π.π. σελ. 68).
Πιο καλή περιγραφή της ψυχολογίας του πλήθους δε θα μπορούσε να γίνει πέρα από τις κλασικές εργασίες του Γουσταύου Λεμπόν «Η Ψυχολογία των Όχλων» και του Σίγκμουντ Φρόυντ, «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» και αργότερα από τον Έριχ Φρομμ με τα δύο εκπληκτικά βιβλία-δοκίμια του «Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία» και «Υγιής κοινωνία» (Εκδόσεις Μπουκουμάνη). Θα πρέπει να αναφέρω και την εργασία μου με τον τίτλο «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα. Ανάλυση του Πολέμου και της Καταστροφικότητας από την Κοινωνική Ψυχολογία» (Εκδόσεις-Διάθεση Άπαντα Κοινά). Στο βιβλίο αυτό σε σχέση με την αδυναμία των μαζών να αναχαιτίσουν το δρόμο προς την καταστροφή που τους οδηγούν οι ηγέτες τους, αναλύεται η ψυχολογία των μαζών και αναφέρουμε τα κάτωθι:
Όταν τα άτομα συγκεντρώνονται σε πολυάριθμη ομάδα κατά τον Λεμπόν και τον Φρόυντ, αποκτούν ειδικά χαρακτηριστικά που δεν τα εμφανίζουν σαν μονάδες ξεκομμένες από το σύνολο. Οι επιστήμονες της Πολιτικής Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας ξέρουν πως υπάρχουν πολλών ειδών πλήθη: Οι ομοιογενείς όχλοι, είναι πιο οργανωμένοι όχλοι, όπως οι κοινωνικές τάξεις, οι θρησκευτικές ομάδες, τα συνειδητά μέλη ενός κόμματος κ.λπ. και οι ετερογενείς όχλοι, οι ανώνυμοι, οι αγοραίοι, όπως οι φίλαθλοι, οι θεατές, οι ακροατές, είναι όχλοι που συρρέουν για ν’ ακούσουν το πολιτικό ίνδαλμά τους ή τον τραγουδιστή της αρέσκειάς τους. Αυτοί οι τελευταίοι, οι ετερογενείς όχλοι, αποτελούνται από οποιαδήποτε άτομα, με οποιοδήποτε επάγγελμα ή διανοητικότητα και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, θα αναφερθούμε πιο συγκεκριμένα. Τούτο, γιατί ο ανομοιογενής πληθυσμός είναι το θύμα και ο θύτης, ο κύριος και ο δούλος, από τον οποίο βασικά εξαρτάται η επιβίωση ή μη του ανθρώπινου είδους, η ειρήνη ή ο πόλεμος. Είναι το πλήθος εκείνοι το οποίο ο Φρόυντ στην εργασία του «Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ» (Πανεκδοτική, Αθήνα 1965, μετάφραση Παύλου Σύρρου, σελ. 107), «καθοδηγείται από αρχηγούς», είναι πρωτόγονο στην οργάνωσή του, όχι μακροχρόνιας υπόστασης, με μεγάλη οικονομική, κοινωνική και παιδαγωγική ανομοιογένεια, αλλά ανήκει στο ίδιο Έθνος, όχι κατ’ ανάγκη στην ίδια φυλή.
Σ’ αυτό το πλήθος ενταγμένο το άτομο, αλλάζει, «Η συνείδηση κι η προσωπικότητα εξαφανίζεται, τα συναισθήματα και οι ιδέες όλων των μονάδων (ατόμων) προσανατολίζονται προς την ίδια κατεύθυνση». «…το γεγονός πως μεταμορφώθηκαν σε όχλο, τα προικίζει μ’ ένα είδος ομαδικής ψυχής… Βλέπεις δύο ανθρώπους οι οποίοι ενώ από διανοητική άποψη διαφέρουν όσο η άβυσσος, π.χ. ένας διάσημος μαθηματικός και ο παπουτσής του, να έχουν ταυτόσημα ένστικτα, πάθη και συναισθήματα. Σε κάθε τι που αποτελεί ύλη του συναισθήματος, θρησκεία, πολιτική, ηθική, συμπάθεια, αντιπάθεια, μίσος, σεξουαλική επιθυμία κ.λπ. ακόμη και οι πιο διαπρεπείς άνθρωποι σπάνια ξεπερνούν το0 επίπεδο των συνηθισμένων ανθρώπων». (Λεμπόν, Γ.: «Ψυχολογία των Όχλων», Εκδόσεις Μαρή σ.σ. 17,19 & 21). «Οι αποφάσεις γενικού ενδιαφέροντος που λαμβάνονται κάτω από τέτοιες συνθήκες ενοποιημένου πλήθους είτε από μια συγκέντρωση διακεκριμένων ανθρώπων δεν είναι αισθητά ανώτερες από τις αποφάσεις που θα έπαιρνε μια συνέλευση ηλιθίων». Ο Φρόυντ καταλήγει ότι «το άτομο ενταγμένο στο πλήθος ευρίσκεται τοποθετημένο μέσα σε συνθήκες που του επιτρέπουν μια κάποια χαλάρωση της περιστολής των παρορμήσεων του ασυνειδήτου του. Έτσι τα φαινομενικά, καινούργια χαρακτηριστικά που παρουσιάζει, δεν αποτελούν παρά εκδηλώσεις αυτού του ασυνειδήτου μέσα στο οποίο έχουν συσσωρευθεί τα σπέρματα απ’ ότι χειρότερο υπάρχει στην ανθρώπινη ψυχή» (Φρόυντ, Σ.: Ό.π.π. σ.σ. 86-87).
Κάτω από τέτοιες συνθήκες πολύ σωστά ο Λεμπόν παρατηρεί ότι: «…στο άτομο του όχλου εξαφανίζεται η έννοια του αδυνάτου. Ο μεμονωμένος άνθρωπος καταλαβαίνει πως μόνος του δεν μπορεί να πυρπολήσει… ούτε να λεηλατήσει… Όταν όμως ανήκει σ’ έναν όχλο, αποκτάει συνείδηση για τη δύναμη που του δίνει ο αριθμός και στην πρώτη υποβολή που δέχεται για φόνο και για λεηλασία θα υποχωρήσει αμέσως. Το απροσδόκητο εμπόδιο θα συντριβεί με παραφορά… θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως η ομαλή κατάσταση του ερεθισμένου όχλου είναι η μανία» (Λεμπόν Γ.: Ό.π.π. σελ 29). Εδώ βλέπουμε τον Λεμπόν να αναφέρει τη χρήση του όρου υποβολή, στην προσπάθεια να ανεύρει τις αιτίες που προσδιορίζουν την εμφάνιση των ειδικών χαρακτήρων των όχλων, αναφέρει δε και τον όρο «διανοητική μεταβίβαση», η οποία συντελεί ώστε: «Σ’ έναν όχλο, κάθε συναίσθημα, κάθε πράξη είναι μεταδοτική σε τέτοιο σημείο που το άτομο θυσιάζει πολύ εύκολα το προσωπικό του συμφέρον στο ομαδικό». (Λεμπόν, Γ.: Ό.π.π. σελ 22).
Τη «διανοητική μεταβίβαση» ο Φρόυντ τη συμπεριλαμβάνει στην ‘Ομαδική Ψυχολογία και Ανάλυση του Εγώ’ στα φαινόμενα της κατηγορίας του υπνωτισμού και την ερμηνεύει σαν «την αμοιβαία επίδραση που τα μέλη του πλήθους ασκούν το ένα επί του άλλου…» δηλαδή σαν μια επιμέρους εκδήλωση της υποβολής. Η δε υποβολή ορίζεται κατά τον Γ. Λεμπόν (ό.π.π. σ.σ. 22-23) «σαν η διαδικασία επηρεασμού ενός προσώπου στο βαθμό της χωρίς κρίση αποδοχής εκ μέρους του μιας ιδέας, πίστης ή άλλης αντιληπτικής και γνωστικής λειτουργίας».
Οι αναλογίες είναι οι ίδιες στο πλήθος, όπως μεταξύ υπνωτιστή και υπνωτιζόμενου. «Ξέρουμε σήμερα πως ένα άτομο μπορεί… έχοντας χάσει τη συνειδητή προσωπικότητά του, να υπακούει σε όλες τις υποβολές του ανθρώπου, που ήταν η αφορμή να τη χάσει, (την συνειδητή προσωπικότητα) και να διαπράξει τις πιο ανήθικες (κι ας μη ταιριάζουν) στον χαρακτήρα του και στις συνήθειές του πράξεις. Λοιπόν, προσεκτικές παρατηρήσεις φαίνεται να αποδείχνουν πως το άτομο που πριν λίγο καιρό είχε βυθιστεί στους κόλπους της δραστηριότητας ενός πλήθους περιπίπτει σε λίγο – εξ αιτίας των επιρροών που προέρχονται από τον όχλο, ή για όποια άλλη αιτία που ακόμη την αγνοούμε – σε μια ιδιαίτερη κατάσταση, που πλησιάζει περισσότερο την κατάσταση της υπνώσεως του υπνωτιζόμενου στα χέρια του υπνωτιστή του. Στον υπνωτισμένο παραλύει η εγκεφαλική ζωή και αυτός γίνεται σκλάβος όλων των επενεργειών του ασυνειδήτου του, που τις κατευθύνει όπως θέλει ο υπνωτιστής. Η συνειδητή προσωπικότητα εξαφανίζεται η βούληση και η κρίση καταστρέφονται. Συναισθήματα και σκέψεις προσανατολίζονται προς την κατεύθυνση που δίνει ο υπνωτιστής».
(Παράδειγμα επίδρασης της ύπνωσης επί ατόμου στην πολιτική Ιστορία αποτελεί ο Σιρχάν Μπασίρ Σιρχάν, ο δολοφόνος του Ρόμπερτ Κέννεντυ. Υποστηρίζεται πως σαν πληγωμένο ζωάκι, βλέποντας όταν ήταν παιδί τις δολοφονίες των Παλαιστινίων από τους Ισραηλίτες, έβραζε από μίσος για τους αμερικάνους πολιτικούς που υποστήριζαν και υποστηρίζουν το Ισραήλ κάτω από την ισχυρή επίδραση του εβραϊκού λόμπυ. Όταν μετανάστευσε στις ΗΠΑ οι εικόνες των φόνων των γειτόνων και των μικρών παιδιών που θάβονταν κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμένων σπιτιών βρίσκονταν θαμμένες στο υποσυνείδητό του. Κάτω από την καθοδήγηση της ΣΙΑ, της Μαφίας και της οικονομικής ολιγαρχίας που δεν πήγαινε τον Ρόμπερτ όπως και τον αδερφό του, ιδιαίτερα διότι διαφωνούσε ως προς την εκτύπωση δολαρίων από μια ιδιωτική τράπεζα σαν την Federal Reserve Bank, έβαλλαν την ΣΙΑ και τον επέλεξε σαν θύτη και θύμα. Τον υπνώτισαν και σαν τηλεκατευθυνόμενη βολίδα σκότωσε τον Ρόμπερτ στο ξενοδοχείο Ambassador του Los Angeles.
Ο πρόσφατα αναλαβών την υπεράσπισή του Σιρχάν δικηγόρος Γουίλλιαμ Πέππερ, ζητά να ξαναγίνει η δίκη του γιατί έχει νέες αποδείξεις να παρουσιάσει. Ο Σιρχάν ήταν εντελώς ανυποψίαστος και ειλικρινά αγνοούσε τις πράξεις του όταν στις 5 Ιουνίου το 1968 έτεινε το όπλο αντί να χαιρετίσει τον Ρόμπετ Κέννεντυ. Ο Πέππερ ισχυρίζεται ότι ο Σιρχάν ήταν ένα πειραματόζωο σε ένα υπεραπόρρητο πρόγραμμα που αφορούσε να μετατρέψει προηγουμένως υπνωτισμένους ανθρώπους σε δολοφόνους χωρίς να αφήνουν ίχνη. Ο Σιρχάν συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα έρευνας σπονσαρισμένο από τη CIA το λεγόμενο MK-ULTRA program στο οποίο, παραδέχεται και η Κυβέρνηση των ΗΠΑ πως υπήρχε, ανάμεσα στους άλλους στόχους που είχε, ήταν να καθορίσει εάν τα συμμετέχοντα σε αυτό ανθρώπινα πειραματόζωα μπορούσαν να μετατραπούν σε μηχανές θανάτου. Το έναυσμα ήταν η αμνησία του Σιρχάν μετά τον φόνο. Κάτω από ύπνωση έβαλαν τον Σιρχάν να γράψει σημειώσεις που του υπέβαλλαν όπως βρήκαν στο ημερολόγιό του σε μορφή «αυτόματης γραφής» και όταν ξύπνησε ο Σιρχάν δεν θυμόταν απολύτως τίποτα από ό,τι έγραψε.
Αυτό μας οδηγεί στην πρόσφατη εργασία του Ντάνιελ Μπράουν, ενός ψυχολόγου του Χάρβαρντ. Ο Ντάνιελ πέρασε περίπου 70 ώρες συνεντευξιαζόμενος τον Σιρχάν στην πολιτειακή φυλακή Πλέζαντ Βάλευ της Καλιφορνίας. Ο Dr. Μπράουν κατέληξε πως πριν από το συμβάν της δολοφονίας του Ρόμπερτ Κέννεντυ ο Σιρχάν είχε όχι μόνο υπνωτιστεί αλλά και υπνοπρογραμματιστεί “hypno-programmed”.
Ο Μπράουν και ένας πρώην καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Τζωρτζτάουν του Άλλαν Σέφλιν, είναι ειδικοί στον τομέα της πλύσης εγκεφάλου, ελέγχου του νου, και της αναγκαστικής επιβολής και χρήσης της ύπνωσης προς εκτέλεση αντικοινωνικού τύπου παραβατικών συμπεριφορών. Κατά τον Μπράουν και τον Σέφιλντ πολύ έμπειρων σε θέματα μνήμης και τραύματος (memory and trauma), έχουν μελετήσει τη χρήση της ύπνωσης από την ΣΙΑ και άλλες υπηρεσίες των ΗΠΑ και έχουν καταλήξει ότι η ύπνωση μπορεί και έχει έως τώρα, χρησιμοποιηθεί για την προαγωγή αντικοινωνικού τύπου συμπεριφοράς.
Παρόμοια με τον κατ’ ιδίαν υπνωτισμένο είναι περίπου η κατάσταση του ατόμου που ανήκει σ’ έναν όχλο. Δεν έχει συνείδηση για τις πράξεις του. Σ’ αυτόν όπως και στον υπνωτισμένο, ενώ ορισμένες του ιδιότητες έχουν καταστραφεί, άλλες μπορούν να φθάσουν σε καταπληκτικό βαθμό έξαρσης… και η ορμή αυτή είναι πιο ασυγκράτητη ακόμα στα πλήθη… γιατί η υποβολή, όντας η ίδια για όλα τα άτομα, με την αμοιβαιότητα φθάνει στο ύψιστο σημείο της έντασής της.(Φρόυντ, Σ.: Ό.π.π. σελ. 89).
Εννοείται πως το πρόσωπο που αντικαθιστά τον υπνωτιστή μέσα στο πλήθος είναι ένας γόης που γνωρίζει να ασκεί την υπνωτιστική του επίδραση, υποβολή, γοητεία τόσο στο άτομο όσο και στο πλήθος. Σε αυτή την υποβολή λέει ο Ιάν Κέρσοου ο Ιστορικός και βιογράφος του Χίτλερ, όφειλε ο Φύρερ την επιτυχία του. Ήταν ο προπαγανδιστής που γοήτευε με τη δύναμη των λόγων του και των κινήσεων του σώματος.
Σχετικά με το ετερόκλητο (ετερογενές) πλήθος ενός έθνους που μας αφορά προκειμένου να εξηγήσουμε το ερώτημα ποιος υπνωτίζει τα πλήθη, ποιος μπορεί και τα εξαπολύει με ασυγκράτητη ορμή να εκτελέσουν πράξεις αιματηρές – κακουργήματα – όσο και ηρωικές. (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σ.σ. 12 και 27). Αναμφισβήτητα στις μέρες μας, οι σύγχρονοι γητευτές των μαζοψυχών και μαζοεθνών, είναι οι πολιτικοί – μαριονέττες – και κατά προέκταση τα κατεστημένα – παρασκήνια – που τους διαλέγουν κινώντας από το σκοτάδι τα κουκλόσκοινα. Κάτω από την χαυνωτική επίδραση των ηγητόρων του ο όχλος «…καθοδηγείται αποκλειστικά από το ασυνείδητο», (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σελ. 46), γίνεται παιχνίδι των εξωτερικών ερεθισμών και αντανακλά τις συνεχείς μεταβολές τους. Οι απωθημένες παρορμήσεις του συντρίβουν κάθε έννοια ηθικής, ή αν το διατάξει ο αρχηγός μετατρέπεται σε εξαιρετικά συντηρητικό σύνολο το οποίο συνήθως σέβεται τη δύναμη και τον πλούτο, ενώ περιφρονεί την καλοσύνη, που τη θεωρεί εκδήλωση βλακείας και αδυναμίας. Ειρωνεύεται την αγάπη σαν ηλιθιότητα και έκφραση δειλίας σε έναν κόσμο γεμάτο βία και ανταγωνισμό ισχύος. Πιστεύει ωμά πως ο δυνατότερος υπερισχύει.
Τα άτομα του όχλου διακρίνονται για την ευπιστία τους, την αστάθειά τους, την απλοϊκότητα της σκέψης όσο και την τάση τους για ακρότητες, εξτρεμισμούς και υπερβολές. Ο δογματισμός τους, η πνευματική νωχέλεια, η έλλειψη κρίσης, η ρηχότητα στη σκέψη και η μισαλλοδοξία τους είναι χωρίς προηγούμενο. Περιττό να αναφέρουμε στο σημείο αυτό πως σήμερα βιώνει ολόκληρη η χώρα μας ένα παρόμοιο φαινόμενο εγκεφαλόπλυσης και υποβολής από μέρους των ηγετών της ένα φανατικό και έτοιμο για όλα πολιτικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα τα όσα επακολούθησαν αφήνουν κεχηνότες τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Πρόκειται για ένα αδιάψευστο κήρυγμα υποβολής μίσους, οργής, μισαλλοδοξίας, φανατισμού, επιθετικότητας λόγω και έργω, που επιβεβαιώνουν την πιο πάνω ανάλυση της ψυχολογίας του όχλου.
Και συνεχίζει ο Λεμπόν: «…Και το δίχως άλλο δεν είναι το συμφέρον που κατευθύνει τους όχλους σε τόσους πολέμους, ακατανόητους τις περισσότερες φορές για τη νοημοσύνη τους και όπου αφήνονται να σφαγιαστούν τόσο εύκολα όσο και οι υπνωτισμένοι από το κάτοπτρο του κυνηγού κορυδαλλοί». (Λεμπόν, Γ.: ό.π.π. σελ.46). «Αυτή η αστάθεια των όχλων τους κάνει δυσκολοκυβέρνητους, προπάντων όταν ένα μέρος της δημόσιας εξουσίας πέσει στα χέρια τους. Αν οι ανάγκες της καθημερινής ζωής δεν αποτελούσαν ένα είδος αθέατου ρυθμιστή των γεγονότων, οι δημοκρατίες δε θα μπορούσαν να διατηρηθούν». (Του ιδίου σελ. 29).
Ποιες είναι αυτές οι ανάγκες της καθημερινής ζωής; Η συνεχής εργασία και ο αγώνας για την εξοικονόμηση του επιούσιου άρτου, που δεν αφήνει τον πολίτη να σκεφτεί ούτε να συμμετέχει σε συλλογικές πολιτικές δραστηριότητες. Επομένως οι πολιτικοί μπορούν να δρουν ανενόχλητα, να νομοθετούν άθλια και οι κυβερνήσεις να επιβάλλουν με τη κατασταλτική βία την υπακοή του πλήθους στους νόμους. Άλλος τρόπος είναι η μανία απόκτησης πλούτου ή το εφήμερο κυνήγι της σεξουαλικής ηδονής, επιδιώκοντας όσους περισσότερους συντρόφους μπορεί κανείς. Παρομοίως συμβαίνει με την εκτόνωση που προσφέρει ο αθλητισμός από τις κερκίδες για να ξεφουσκώσει η επιθετικότητα των νεολαίων. Άλλοι τρόποι η τηλεόραση, το Βίντεο, το διαδίκτυο, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια τύπου play station, και οι τεχνητοί παράδεισοι των ναρκωτικών. «Η υπερβολή και η πρωτόγονη απλοϊκότητα του συναισθηματισμού των όχλων πολύ συχνά εξάπτει την φαντασία τους, η οποία ερεθίζεται ή αναστέλλεται από τις προλήψεις τους και δημιουργεί εξωπραγματικές αντιλήψεις, παραισθήσεις ακόμα και ψευδαισθήσεις. Το μη πραγματικό έχει την ίδια σημασία γι’ αυτούς όπως και η πραγματικότητα, …δεν τα διαφοροποιούν. Σ’ αυτήν ακριβώς την λαϊκή φαντασία στηρίζεται η δύναμη των κατακτητών… και η ισχύς των Κρατών. Όποιος την επηρεάζει παρασύρει τους όχλους… Όποιος ξέρει την τέχνη να προκαλεί εντύπωση στη φαντασία των όχλων, αυτός ξέρει την τέχνη να κυβερνάει».
Φαντάζεται κανείς κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις τι δημόσιος κίνδυνος είναι ένας λαοπλάνος πολιτικός που κατορθώνει από τον προεδρικό θώκο, είτε από τη θέση του γενικού γραμματέα να πείσει ένα Έθνος, μια ομάδα εμπειρογνωμόνων, ή ένα υπουργικό συμβούλιο για το αναγκαίο μιας κεραυνοβόλου πυρηνικής επίθεσης στο αντίπαλο στρατόπεδο. Αρκεί να κάνει χρήση της Ψυχοπολιτικής, και να απευθύνεται σε ομαδοποιημένους όχλους που σκέφτονται με «χοντροκομμένους συνειρμούς ιδεών», και με ιδέες που κυριαρχούν επάνω τους αφού αποκτήσουν πολύ απλή μορφή και αποτυπωθούν στο πνεύμα τους με «εικόνες», περίπου όπως επαναλαμβάνουμε αυτόματα τη μελωδία μιας διαφήμισης εντομοκτόνου που έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές. Ας μην αυταπατώμεθα, έτσι «κατασκευάζονται» οι «συνειδητές» πλειοψηφίες που ανεβάζουν και κατεβάζουν «λαοπρόβλητες!» Κυβερνήσεις στην εποχή μας. Οι όχλοι «ποτέ δεν δίψασαν για αλήθειες. Αποστρέφονται τα ολοφάνερα πράγματα που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν η πλάνη τους γοητεύει. Όποιος ξέρει να τους προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα κύριός τους, (σαν τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τους Αυτοκράτορες της Ιαπωνίας κ.λπ.), ενώ όποιος προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες γίνεται πάντα το θύμα τους», (όπως συνέβη με τον Σωκράτη, τον Χριστό, τον Παύλο, τον Γαλιλαίο, και δεκάδες πρωτοποριακά πνεύματα). Θα ήταν μεγάλο λάθος εν τούτοις να αποδώσουμε τα πιο πάνω χαρακτηριστικά των μαζών στην αμοιβαία υποβολή, στο αίσθημα παντοδυναμίας που τους δίνει η συλλογικότητά τους. Έτσι φτάνουμε μέχρι την απελευθέρωση των πιο ανατριχιαστικών και βίαιων επιθυμιών και παρορμήσεων που τα άτομα σαν μονάδες με την εκούσια και ακούσια απώθηση καταχωνιάζουν στο ασυνείδητό τους, καθώς και στη συναισθηματική και νοητική μεταβίβαση, υποβιβάζοντας τον άλλο πόλο∙ την δυαδική σχέση ηγέτη – ηγουμένων.
Καιρός είναι να δούμε πως ο πολιτικός, ο δημαγωγός, ο κυβερνήτης του πλήθους, σχετίζεται μαζί του. Τα περισσότερα άτομα, από την πιο ανώτερη ως την πιο κατώτερη κοινωνική σφαίρα, προπαντός στις λαϊκές νμάζες, μην έχοντας εκτός από το επάγγελμά τους, καμιά σαφή και λογική ιδέα, είναι ανίκανα να χαράξουν αυτεξούσιο τρόπο δράσης∙ ο δημαγωγός λοιπόν τους είναι χρήσιμος ως οδηγός». Ο δημαγωγός πολιτικός με τις απλές διαβεβαιώσεις του, απογυμνωμένες από κάθε συλλογισμό, αφήνει εύπεπτη τροφή να εισχωρήσει στο πνεύμα των όχλων. Χρησιμοποιώντας την επανάληψη ώστε και το πιο απίθανο να γίνει πιστευτό, και να καθιερωθεί στην ανθρωπόμαζα σαν αποδειγμένη αλήθεια. Με τον μηχανισμό της μετάδοσης, επιτυγχάνει ώστε «…οι ιδέες, τα συναισθήματα, οι συγκινήσεις, οι πίστεις να κατέχουν μια μεταδοτική δύναμη έντονη όπως τα μικρόβια πάνω στους όχλους». Και τα τρία παραπάνω μέσα δράσης των δημαγωγών δεν θα είχαν το απαιτούμενο αποτέλεσμα αν έλειπε η μυστηριώδης εξουσία, το essence που υποβάλλει τους πολλούς, «…ένα είδος μαγνητισμού που ασκεί ένα άτομο, ένα έργο ή μία θεωρία στο πνεύμα μας…» το ΓΟΗΤΡΟ. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Μωάμεθ, ο Ροβεσπιέρος, ο Ναπολέων, ο Λίνκολν, εξασκούσαν απεριόριστο γόητρο στις μάζες. Όμως η υποβολή και το γόητρο με ποιο μηχανισμό επενεργούν; Πώς υποβάλλουν υπνωτιστικά τους όχλους και ιδιαίτερα τους κοινοβουλευτικούς και πολιτικούς όχλους, τους ανώνυμους και ετερογενείς, ώστε να υπακούουν αναντίρρητα στις εντολές του προέδρου, του πρωθυπουργού, είτε του αρχηγού του κόμματος; Υπακοή σε τέτοιο βαθμό δουλοφροσύνης και υποταγής ώστε σε κάποιο σημείο του βιβλίου του ο Λεμπόν να καγχάσει: «Κακομεταχειριστείτε τους ανθρώπους, σφαγιάστε τους κατά εκατομμύρια, προκαλέστε εισβολές πάνω σε εισβολές, όλα σας επιτρέπονται αν διαθέτετε αρκετό βαθμό γοήτρου και το αναγκαίο τάλαντο για να το διατηρήσετε». (Λεμπόν, Γ.: «Ψυχολογία των Όχλων», εκδόσεις Μαρή, σ.σ. 29, 55, 57, 94, 49, 92, 98-118, 161 και 114).
Τώρα κατανοούμε πως ένας ελληνικός λαός που έχει σφαγιαστεί οικονομικά, πεταχτεί στο δρόμο είτε εργάζεται ιδιωτικά, είτε στο Δημόσιο, που η Κυβέρνησή τον απειλεί με κατασχέσεις του αυτοκινήτου του, του σπιτιού του, ακόμη και με προσωπική κράτηση για χρέη στις τράπεζες και στην εφορία δεν αντιδρά; Πως ανέχτηκε την υπογραφή τέτοιων μνημονίων και δανειακών συμβάσεων με την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και απεμπολώντας την δημόσια και την ιδιωτική του περιουσία δίνοντας το ελεύθερο στις κυβερνήσεις του να ξεπουλήσουν τα πάντα; Πως ανέχεται να κυβερνά τη χώρα η κυβέρνηση Σαμαρά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ερήμην της βουλής και της αντιπολίτευσης; Και τέλος πια είναι η αντίδρασή του στην υπαγωγή των υλικών και άυλων πόρων της χώρας στο ΕΜS Μηχανισμό Ευρωπαϊκής Σταθερότητας ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και δεν μπορεί ούτε η ντόπια ούτε η διεθνής δικαιοσύνη να τον δικάσει για όσες εκτροπές, παραβάσεις και καταχρήσεις κάνει. Η απάντηση βρίσκεται στα πιο πάνω γραφέντα∙ η πλύση εγκεφάλου από τα δουλοκάναλα Mega, Antenna, Alpha, Star, Sky, ΔΤ μαζί με το ενοχικό πλέγμα που σπέρνει «φταις και συ γιατί διορίστηκες με το ρουσφέτι», «φταις και συ γιατί εψήφισες αυτές τις κυβερνήσεις», «τα φάγαμε όλοι μαζί» έτσι κατεβάζει το κεφάλι και το βουλώνει. Μαζί με τα πιο πάνω αν προσθέσουμε το διχασμό που σπέρνουν στον ελληνικό λαό με τους συνδικαλιστές να τους κρατούν ανοργάνωτους, διχασμένους, κλεισμένο τον καθένα στον εαυτό του και προωθώντας το προσωπικό συμφέρον της κάθε ομάδας, σωματείου και συλλόγου, ώστε η μάζα να νιώθει διαιρεμένη και αδύναμη να τα βάλει με το νόμο, την εξουσία, την εφορία, τις τράπεζες και τις δυνάμεις καταστολής.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΒΕΡΩΦ

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ

Γράφει ο Νικόλαος Μπάστας 


Ηλικιακή δομή του 1994. Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ.

Απασχολούμενοι, άνεργοι και μη οικονομικά ενεργοί. Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ.

Συνταξιούχοι ανά ηλικία και κατηγορία, Ιανουάριος 2015. Πηγή: Υπουργείο Εργασίας & Πρόνοιας.


«Έτσι έπασχε κατά τους καιρούς μας η Ελλάδα, από πλήρη απαιδία και συλλήβδην ολιγανθρωπία, και αυτές οι πόλεις ερημώθηκαν, πτώση της παραγωγικότητας σημειώθηκε, χωρίς να έχουν συμβεί σε εμάς συνεχείς πόλεμοι ή να έχουν επιπέσει σε εμάς σοβαρές αρρώστιες. Πασιφανές είναι, ότι όποιο σπιτικό έχει έναν ή δύο γιους, εάν κάποια αρρώστια πάρει τον έναν τότε θα μείνει χωρίς κληρονόμους. Και λίγο-λίγο, σαν κυψέλες μελισσών, οι πόλεις γίνονται αραιοκατοικημένες και αδύναμες».
Πολύβιος
Όσο και αν ακούγεται παράξενο, η πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας μας είναι το μικρότερο κακό από αυτά που μας περιμένουν στο μέλλον. Το κυρίαρχο πρόβλημά μας δεν είναι οικονομικό, είναι δημογραφικό. Ή για να το θέσω καλύτερα, το δημογραφικό μας πρόβλημα ταυτόχρονα μετασχηματίζεται σε οικονομικό. Οποιοδήποτε άσσο και να βγάλει από το μανίκι του ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Μία διαρκής και παρατεταμένη πτώση η οποία θα δημιουργήσει ταυτόχρονα και μία συνεχόμενη πτώση του βιοτικού μας επιπέδου. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς φτάσαμε όμως, ως εδώ;
Την χρονιά που η ταινία με τον Στάθη Ψάλτη «Βασικά, Καλησπέρα σας» έκανε την εμφάνιση της το 1982, η Ελλάδα για πρώτη φορά άρχισε να έχει λιγότερες γεννήσεις από ότι είναι απαραίτητο για να διατηρήσει τον πληθυσμό της στα ίδια επίπεδα. Τα 2,03 παιδιά ανά γυναίκα του 1982 έγιναν 1,3 μέχρι το 2013. Θεωρητικά, το 1,3 παιδιά ανά Ελληνίδα σημαίνει πως κάθε 70 χρόνια οι Έλληνες θα μειώνονται στο μισό. 33 χρόνια υπογεννητικότητας έχουν αφήσει τα σημάδια τους στην Ελληνική κοινωνία, όπως γίνεται φανερό απ’ τον πίνακα. Αν τραβούσαμε μια ίσια γραμμή από την ηλιακή ομάδα των 40ρηδων και φτάναμε έως τα νεογέννητα, αυτός θα ήταν θεωρητικά ένας ιδανικός πληθυσμός ο οποίος θα έμενε σταθερός. Βλέπουμε όμως, ό,τι στις νεότερες ηλικίες υπάρχει ένα χάσμα. Από 7.000 λιγότερους 30ρηδες μέχρι 476.000 λιγότερα παιδιά από 0-9 ετών.
Για μια ομαλή και σταθερή ανανέωση γενεών, μετά από αυτές τις τρεις δεκαετίες υπογεννητικότητας, μας λείπουν 1,2 εκατομμύρια νέοι. 1,2 εκατομμύρια ψυχές που δεν υπήρξαν ποτέ, που δεν θα ερωτευθούν ποτέ, δεν θα διασκεδάσουν, δεν θα ομορφύνουν με την παρουσία τους τους δρόμους της χώρας μας, δεν θα καταναλώσουν, δεν θα εργαστούν και δεν θα πάρουν τα όπλα αν παραστεί ανάγκη. Μόνοι μας, έχουμε προκαλέσει μεγαλύτερες απώλειες πάνω στον εαυτό μας από ότι η Ναζιστική κατοχή και ο Εμφύλιος μαζί. Έχοντας αυτά κατά νου, καθώς επίσης και ότι ο μέσος Έλληνας σήμερα είναι 46 ετών, δεν είναι τυχαίο που η οικονομική κρίση μας χτύπησε το 2009 και όχι το 2020 ή το 2040. Ήρθε, ακριβώς την στιγμή που άρχισε να λιγοστεύει το εγχώριο εργατικό δυναμικό.
Ο πίνακας, παρμένος από την στατιστική επετηρίδα της ΕΛΣΤΑΤ του 1994, δείχνει την πληθυσμιακή δομή της Ελλάδας το 1994. Φανταστείτε τις ηλικιακές γραμμές ως στρατούς, όπως του Σκωτσέζου William Wallace, οι οποίοι τρέχουν με χαρά προς την συνταξιοδότηση. Σαν κύματα σε μία θύελλα που δέρνουν την προκυμαία. Η Κατοχή, οι αρρώστιες και η μετανάστευση είχαν αδυνατίσει τις προηγούμενες γενιές ώστε η πλουσιοπάροχη συνταξιοδότησή τους, με αντάλλαγμα ψήφους, μπορούσε προσωρινά να γίνει ανεκτή από τις πολυπληθείς προηγούμενες γενιές όσο αυτές ακόμα εργάζονταν. Όταν στα μέσα του ‘80 έσκασαν οι πρώτες μεγάλες ηλικιακές ομάδες που ζητούσαν σύνταξη, το οικοδόμημα άρχισε να κλονίζεται, μια και τα αποθεματικά των προηγούμενων ετών είχαν κατασπαταληθεί σε χαριστικές συντάξεις. Το 1994 μάλιστα, είχαμε φτάσει ένα βήμα πριν την αντίστοιχη σημερινή τρόικα.
Το κακοφτιαγμένο βέλος πάνω στον πίνακα δείχνει το αναπάντεχο «δώρο» της Ναζιστικής κατοχής. Την περίοδο εκείνη, οι κακουχίες οδήγησαν στο να γεννηθούν και να επιβιώσουν λιγότερα παιδιά απ’ ότι συνήθως. Έτσι στις αρχές του 2000, όταν έφτασαν σε ηλικία συνταξιοδότησης, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης μπόρεσε να αντέξει την είσοδό τους. Όχι μόνο αυτό, αλλά και οι 700 και πλέον χιλιάδες μετανάστες του 2001 (με βάση τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) ήδη είχαν αρχίσει να δίνουν ανάσες ζωής, απαλύνοντας την πίεση πάνω στο σύστημα. Όταν το τσουνάμι των επόμενων γενεών κατέφθασε λίγα χρόνια αργότερα το 2009 έγιναν ορατά 5 πράγματα:
  • Tο εγχώριο εργατικό δυναμικό είχε φτάσει στο ανώτερο δυνατό σημείο το 2009 και θα άρχιζε οριστικά να πέφτει το 2010 λόγω της υπογεννητικότητας των προηγούμενων ετών.
  • Οι νέοι συνταξιούχοι ήταν υπερβολικά πολλοί και εισέπρατταν υπερβολικά μεγάλες συντάξεις για τα δεδομένα της Ελληνικής οικονομίας.
  • Δεν υπήρχαν λεφτά.
  • Δεν υπήρχαν αρκετοί μετανάστες για να καλύψουν την τρύπα.
  • Δεν υπήρχε πολιτική βούληση για περικοπές.
Και έτσι μας ανέλαβε η τρόικα.
Θα αναρωτηθεί κανείς: «Μα πόσο κόστος έχουν οι συντάξεις;» Παραπάνω από ότι φαντάζεται κανείς. Τα συνολικά κρατικά έσοδα του 2014 σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών έφθασαν τα 53-54 δις ευρώ. Σύμφωνα με την έκθεση του Υπουργείου Εργασίας (Ιανουάριος 2005) υπήρχαν 2.654.198 συνταξιούχοι οι οποίοι εισπράττουν 2.338.764.679,54 ευρώ τον μήνα. Δηλαδή 28 δις ευρώ (2 φορές τα έσοδα του ΦΠΑ), χωρίς να υπολογιστεί καν το κόστος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Την στιγμή που σύμφωνα με το ΙΚΑ (Αύγουστος 2014) ο μέσος μισθωτός εισπράττει 1048 ευρώ τον μήνα τα οποία αποδίδουν 377 ευρώ εισφορές. Δηλαδή για πληρωθούν μόνο οι συντάξεις, όχι και η υγειονομική κάλυψη, θα χρειαζόμασταν 6,2 εκατομμύρια μισθωτούς! Τον Αύγουστο του 2014 είχαμε 3,6 εκατομμύρια μισθωτούς. Καταλαβαίνει κανείς πως, ότι λείπει από τις ασφαλιστικές εισφορές το πληρώνει το κράτος.
Ακόμα και αν βρίσκαμε δουλειές στους 661 χιλιάδες ανέργους, θα χρειαζόμασταν 1,5 εκατομμύρια μισθωτούς ακόμα για να καλυφθούν οι δαπάνες των συντάξεων. Στον πίνακα, θα παρατηρήσει κανείς, ότι ενώ υπάρχουν 954 χιλιάδες λιγότεροι εργαζόμενοι τα τελευταία 5 χρόνια, οι άνεργοι είναι μόνο 661 χιλιάδες. Τι έχουν γίνει οι 300 χιλιάδες που λείπουν; Η πλειοψηφία από αυτούς έχει γεράσει ή έχει μεταναστεύσει. Δηλαδή το απόθεμα αυτών που μπορούν να εργαστούν εξαφανίζεται κατά 60 χιλιάδες άτομα το χρόνο. Μια εξέλιξη που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να την αντιστρέψουμε, εκτός αν στραφούμε προς την εισαγωγή μεταναστών.
Το 2003 ο Hendrik Wuest, νέος πολιτικός στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας δήλωνε: «Το αρχαίο συμβόλαιο μεταξύ γενεών δεν ισχύει πια. Η γενιά που θα συνταξιοδοτηθεί τα επόμενα χρόνια έκανε πολύ λίγα παιδιά και πλέον δεν είναι λογικό η δική μας γενιά να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τις συντάξεις και την περίθαλψή τους όπως γίνεται μέχρι σήμερα». Ο επίσης Χριστιανοδημοκράτης Philipp Missfelder, αρχηγός της νεολαίας του κόμματός αυτού το 2003 είπε: «Πρέπει να περικοπούν τα ιατρικά έξοδα της Κοινωνικής Πρόνοιας για τους ηλικιωμένους. Οι γέροι να χρησιμοποιούν πατερίτσες όπως παλιά, αντί να ζητούν αρθροπλαστική ισχίου». Στην Γερμανία, όπως και εδώ, αντιμετωπίζουν οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα. Πριν φτάσουν σε αυτές τις λύσεις κάθισαν και σκέφτηκαν πώς θα τις αποφύγουν. Από το 2001 ακολουθούν το τρίπτυχο: ανταγωνιστικότητα, εξαγωγές, εισαγωγή τεχνικά καταρτισμένων μεταναστών.
Στην Ελλάδα δεν το σκεφτήκαμε, ούτε το αποφύγαμε. Είμαστε χρεοκοπημένοι, με μία ρημαγμένη οικονομία, τεράστια ελλείμματα, και ελάχιστους διαθέσιμους πόρους. Το σημερινό ερώτημα Ευρωζώνη ή Χρεοκοπία, Ευρώ ή Δραχμή και τα 6 τουλάχιστον χρόνια μιας παρατεταμένης κρίσης χωρίς έξοδο διαφυγής έγιναν για ένα ακριβώς πράγμα. Να μην θιχτούν μισθοί και συντάξεις.
Βλέπουμε όμως στον πίνακα πώς μισό εκατομμύριο άτομα, πριν φτάσουν τα 65 έτη, ήδη εισπράττουν σύνταξη γήρατος η οποία αναλογεί σε 7 δις περίπου. Η γενιά που βροντοφώναζε «Κάντε τόπο στα νιάτα!», δηλαδή η γενιά του Πολυτεχνείου την «έκανε» με ελαφρά πηδηματάκια, εισπράττοντας υψηλότερες συντάξεις από τους παλαιότερους, αφήνοντας για κληρονομιά στους νεότερους το χάος. Μια γενιά η οποία δεν έκανε όσα παιδιά χρειαζόταν για να πληρωθούν οι δικές τους συντάξεις. Αυτά τα 7 δις είναι που μας ζητούν να κόψουμε από την ΕΕ. Αυτά τα λεφτά είναι για τα οποία υπάρχουν 1,2 εκατομμύρια άνεργοι, που φαλίρισαν από τους φόρους τόσες και τόσες επιχειρήσεις, που πληρώνουμε περισσότερους φόρους στην κατανάλωση κ.τ.λ.
Σε αυτό το σημείο μπαίνουν πολλά σκληρά και απάνθρωπα ερωτήματα:
Α. Για να πληρωθούν τα 970 ευρώ σύνταξης κατά μέσο όρο ανά συνταξιούχο, χρειαζόμαστε εισφορές τριών μισθωτών των 1.000 ευρώ. Εφόσον οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν διαχειρίστηκαν σωστά τις ασφαλιστικές εισφορές του παρελθόντος, σημαίνει πως ο σημερινός συνταξιούχος, άσχετα αν έχει πληρώσει εισφορές η όχι, δεν εισπράττει από τα δικά του λεφτά (γιατί δεν υπάρχουν). Εισπράττει κλέβοντας τις εισφορές των νέων που εργάζονται. Αυτός που δεν έχει κάνει παιδιά δικαιούται να λαμβάνει τις εισφορές του δικού σου παιδιού; Γιατί να μην γίνει αναδιανομή των συντάξεων με βάση την γεννητικότητα των συνταξιούχων;
Β. Όποιος από τους παλαιότερους όντως πλήρωσε ένσημα, πλήρωσε σε δραχμές, οι οποίες απαξιώθηκαν από τον πληθωρισμό. Το αντίτιμο που πλήρωσε ήταν για ασφαλιστική κάλυψη με τα μέσα της εποχής: δηλαδή θεραπεία με βδέλλες, τρυπανισμό, κινίνο, καλμαλίνη, Αλγκόν, βεντούζες και έμπλαστρα. Είναι δυνατόν να αποδίδεται στον οποιονδήποτε πλήρωσε ένσημα σε δραχμές σύνταξη σε ευρώ; Εφόσον πλήρωσε για βεντούζες γιατί να του προσφέρουμε θεραπεία και διαγνωστικά εργαλεία τελευταίας γενιάς;
Γ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν προσφέρει ούτε 1 ευρώ σε ένσημα. Οι «κρατήσεις» είναι στην ουσία μια ευκαιρία στο κράτος να προβεί σε μείωση μισθού. Υποσχόμενο ότι θα σου προσφέρει ασφαλιστική κάλυψη και σύνταξη χάρη στους φόρους της ιδιωτικής οικονομίας. Δηλαδή με λεφτά άλλου. Αξίζουν σύνταξης και υγείας;
Δ. Εφόσον πέρασες την ενήλικη ζωή σου υπερψηφίζοντας αυτούς που καταχράστηκαν τα δικά σου λεφτά, δικαιούσαι τα λεφτά άλλου;
Σε καθεστώς χρεοκοπίας, η ορθολογική απάντηση αυτών των ερωτημάτων, δεν συμφέρει κανένα μας. Όλοι έχουμε έναν συνταξιούχο στην οικογένεια, ο οποίος σε αυτές τις δύσκολες μέρες, θυσιάζει τον χρόνο του, τις δυνάμεις του και το διαθέσιμο εισόδημα του για να βοηθήσει όπως μπορεί. Επίσης δεν γίνεται να πετάξουμε στα σκουπίδια χωρίς εισόδημα και χωρίς παροχή υγείας 2,6 εκατομμύρια συμπατριώτες μας όταν δεν έχουν όλοι το ίδιο μερίδιο ευθύνης και μερικοί έχουν στο πολλαπλάσιο αποδώσει αυτά τα λίγα που εισπράττουν σήμερα.
Είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, μία είναι η πραγματικότητα. Κάθε χρόνο θα έχουμε λιγότερους, καταναλωτές, λιγότερους εργαζόμενους και λιγότερη νέα γενιά. Μέχρι το 2070 από 9,9 εκατομμύρια Έλληνες που υπάρχουν σήμερα, αν όλα συνεχιστούν ως έχουν, θα έχουν απομείνει 5,4 εκατομμύρια. Σπίτια και διαμερίσματα θα μείνουν άδεια και δεν θα υπάρχει ψυχή να τα αγοράσει. Τα εισοδήματα, οι ασφαλιστικές εισφορές και οι εισπράξεις φόρων θα μειωθούν και αυτά με την σειρά τους. Μέχρι το 2025 η ετήσια μείωση του πληθυσμού θα φτάσει το 1% ετησίως. Οι υπάρχοντες μετανάστες, σε καθεστώς μόνιμης κρίσης θα φύγουν και αυτοί. Ήδη ο βασικός μισθός στην Ελλάδα δεν είναι αρκετά υψηλός για να προσελκύσει ξένο εργατικό δυναμικό. Ή τουλάχιστον εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.
Αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, θα πρέπει σήμερα και όχι αύριο, να αρχίσουμε να παίρνουμε μέτρα υπέρ της αύξησης της γεννητικότητας. Τα οποία κοστίζουν. Γιατί κοστίζουν; Στο παρελθόν, ένα επιπλέον παιδί σήμαινε ένα ζευγάρι χέρια στα χωράφια. Την σημερινή εποχή, ένα παιδί σημαίνει απώλεια εισοδημάτων και πτώση του βιοτικού επιπέδου. Θα πρέπει να κάνουμε να αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς παιδί.
Αν δίναμε 20.000 ευρώ εφάπαξ για κάθε γέννηση και 250 ευρώ τον μήνα μέχρι το παιδί να ενηλικιωθεί, το ετήσιο κόστος με τις 94 χιλιάδες γεννήσεις σήμερα θα ήταν 1,9 δις για το εφάπαξ και 282 εκατομμύρια κάθε χρόνο για τα επόμενα 18 χρόνια. Χρειαζόμαστε όμως τουλάχιστον 250 χιλιάδες γεννήσεις ώστε σε 20-25 χρόνια όταν αυτές οι γενιές μπουν στην αγορά εργασίας να δημιουργηθεί μια ασυγκράτητη οικονομική ανάπτυξη (υπό κατάλληλες συνθήκες φυσικά). Φανταστείτε 250.000 νέους εκπαιδευμένους εργαζομένους να ενσωματώνονται στην Ελληνική οικονομία κάθε χρονιά. Με τα παρόντα δεδομένα σημαίνει 3 δις μισθοί έτοιμοι να καταναλωθούν, 1,1 δις επιπλέον εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.
Το ανώτερο κόστος για αυτήν την πολιτική θα φτάσει τα 18,5 δις ευρώ. Σήμερα πληρώνουμε 28 δις συντάξεις ή 17 δις από τον κρατικό προϋπολογισμό για αποδοχές και συντάξεις. Τι τελικά θα διαλέξουμε ως λαός; Την ζωή ή τον θάνατο; Η απαισιόδοξη φύση μου λέει πως θα διαλέξουμε το δεύτερο. Σαν το τραγούδι του Townes Van Zandt «Waiting around to die».


http://www.e-grammes.gr/article.php?id=6611

Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΣΒΗΣΑΝ, Η ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΕΡΗΜΩΣΕ - ΣΤΟΥΣ ΠΡΟ ΑΝΑΣΚΑΦΗΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ Η ΖΩΗ ΣΤΗ ΜΕΣΟΛΑΚΚΙΑ ΣΕΡΡΩΝ



Του Βασίλη Ιγνατιάδη

Εξι μήνες μετά την «κοσμοχαλασιά» του περασμένου φθινοπώρου, η Αμφίπολη ερημώνει και κινδυνεύει.


Στον λόφο Καστά δεν πατάει πλέον πόδι ανθρώπου, οι όποιες προσδοκίες των ντόπιων για επενδύσεις και τουριστική ανάπτυξη διαψεύστηκαν γρήγορα, όπως ήταν αναμενόμενο, ενώ έκδηλη είναι η αγωνία για την τύχη του μνημείου, που κινδυνεύει ακόμη και με κατάρρευση αν δεν γίνουν γρήγορα τα αναγκαία έργα για την προστασία του.
Στη Μεσολακκιά Σερρών, που γειτνιάζει με τον αρχαιολογικό χώρο, η ζωή έχει επιστρέψει στους προ της ανασκαφής ρυθμούς της και οι 260 κάτοικοι αναπολούν τις μέρες που όλα τα φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα πάνω τους.
Ο αγροτικός χωματόδρομος που οδηγεί «στης Ρωξάνης», όπως έχουν μάθει από τους πατεράδες τους την περιοχή της ανασκαφής, παρουσιάζει σήμερα ελάχιστη ως μηδενική κίνηση και οι δύο αστυνομικοί που συνεχίζουν να φυλάσσουν τον χώρο πολλές φορές ολοκληρώνουν τη βάρδιά τους χωρίς να συναντήσουν κάποιον επισκέπτη.

Εξι μήνες νωρίτερα, η αστυνομική δύναμη χρειαζόταν συχνά να παίξει και ρόλο τροχονόμου προκειμένου να αποφορτίσει το... μποτιλιάρισμα.
Στο υπαίθριο αναψυκτήριο του χωριού, ο διαχειριστής του, Νίκος Καπέλας, που δεν προλάβαινε να εξυπηρετεί την πελατεία -επισκέπτες από την Ελλάδα και από το εξωτερικό, καθώς και εκπροσώπους ελληνικών και ξένων μέσων ενημέρωσης- σερβίρει πλέον μόνο στους συγχωριανούς του.
Ενα μικρό βαν με κάποιους Ιταλούς τουρίστες που γευμάτισε εκεί την περασμένη Τετάρτη ήταν εξαίρεση στον κανόνα. «Πρέπει να πιέσουμε να γίνει το μνημείο επισκέψιμο για να αρχίσει να έρχεται κόσμος για να το βλέπει.
Τα φώτα έσβησαν, η Αμφίπολη ερήμωσε
Το ότι συνεχίζει να φυλάσσεται από δύο αστυνομικούς αποδεικνύει τη σπουδαιότητά του και ότι κάτι σημαντικό κρύβει που δεν έχουμε μάθει ακόμη», λέει στο «Εθνος» ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της Μεσολακκιάς, Αθανάσιος Ζουρνατζής, θέλοντας να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός.
Στις συζητήσεις μεταξύ συγχωριανών εξακολουθεί να κυριαρχεί η ανασκαφή, αλλά σε μια άλλη βάση, περισσότερο ρεαλιστική αυτήν τη φορά. Τώρα ακούγεται όλο και λιγότερο το όνομα «Αλέξανδρος» ως πιθανού «ενοίκου», ενώ έχουν κατευναστεί και οι όποιες προσδοκίες για μετατροπή της περιοχής σε παράδεισο του real estate.
  Τουριστικά πούλμαν και δεκάδες αυτοκίνητα επισκεπτών είχαν κατακλύσει την περιοχή της Αμφίπολης, έξι μήνες νωρίτερα. Η αστυνομική δύναμη χρειαζόταν συχνά να παίξει και ρόλο τροχονόμου προκειμένου να


Τουριστικά πούλμαν και δεκάδες αυτοκίνητα επισκεπτών είχαν κατακλύσει την περιοχή της Αμφίπολης, έξι μήνες νωρίτερα. Η αστυνομική δύναμη χρειαζόταν συχνά να παίξει και ρόλο τροχονόμου προκειμένου να αποφορτίσει το... μποτιλιάρισμα
Ο ηλικιωμένος γεωργός που έχει δύο στρέμματα με ελιές με θέα στον λόφο, πηγαίνει πλέον συχνότερα προς τα ελαιόδεντρα και σπανιότερα στον αρχαιολογικό χώρο, για να διαδώσει πως το κτήμα του είναι «ό,τι πρέπει για ξενοδοχείο», όπως συνήθιζε μερικούς μήνες πριν.
Οι φήμες που διαρρέονταν για έντονο ενδιαφέρον από Ελληνες και ξένους επενδυτές δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ, όπως και αυτές που ανέφεραν πως είχαν κατατεθεί εκατοντάδες αιτήματα για... καντίνες, αναψυκτήρια και άλλες επιχειρήσεις στην περιοχή.
Τα φώτα έσβησαν, η Αμφίπολη ερήμωσε
«Στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ ενδιαφέρον. Δεν μου χτύπησε κανένας επενδυτής την πόρτα. Οι όποιες ερωτήσεις ήταν προκαταρκτικές και τοπικής εμβέλειας, από ανθρώπους που περίμεναν να αποκαλυφθεί κάτι μεγάλο από την ανασκαφή», διευκρίνισε στο «Εθνος» ο Ιωάννης Δήμου, που διατηρεί μεγάλο μεσιτικό γραφείο στις Σέρρες.
Μέχρι σήμερα, προσθέτει, δεν έχει πουληθεί ούτε μέτρο γης, ενώ η αξία της γης έχει επιστρέψει στον έλεγχο του πιθανού αγοραστή και όχι του πωλητή. «Η γη κοστίζει όσο πληρώσει ο αγοραστής», επισήμανε.
«Το μνημείο έχει αφεθεί στην τύχη του», τονίζει ο δήμαρχος Αμφίπολης, Κώστας Μελίτος
«Το μνημείο έχει αφεθεί στην τύχη του», τονίζει ο δήμαρχος Αμφίπολης, Κώστας Μελίτος
Σε επίπεδα προ της ανασκαφής τείνει να υποχωρήσει και η επισκεψιμότητα στο Μουσείο της Αμφίπολης, που γνώρισε μέρες μεγάλης δόξας τον περασμένο Νοέμβριο, όταν έφτασε να δέχεται ως και 1.500 άτομα κάθε Σαββατοκύριακο. Μέχρι σήμερα οι επισκέπτες είναι κυρίως μαθητές σχολείων της ευρύτερης περιοχής, ενώ αυτές μεμονωμένων επισκεπτών βαίνουν συνεχώς μειούμενες.
Σήμα κινδύνου από κατοίκους και φορείς «Το μνημείο είναι αφημένο στην τύχη του»
Από τον Νοέμβριο του 2014, όταν ολοκληρώθηκε αυτή η φάση της ανασκαφής, ουσιαστικά έχει σταματήσει κάθε εργασία στον λόφο Καστά.
«κάτι σημαντικό κρύβει που δεν έχουμε μάθει ακόμη», τονίζει ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της Μεσολακκιάς, Αθ. Ζουρνατζής
«κάτι σημαντικό κρύβει που δεν έχουμε μάθει ακόμη», τονίζει ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της Μεσολακκιάς, Αθ. Ζουρνατζής
Αραιά επισκέπτεται το μνημείο η επικεφαλής της ανασκαφικής ομάδας, Κατερίνα Περιστέρη, χωρίς να γίνονται εργασίες, με εξαίρεση κάποιες μικρές παρεμβάσεις που έγιναν από συνεργεία συντηρητών, τα οποία κατέφτασαν από την Αθήνα.
Ο βαρύς χειμώνας που ακολούθησε, με τις πολλές βροχές, «πλήγωσε» το μνημείο, προκαλώντας κατολισθήσεις και λιμνάζοντα νερά περιμετρικά του μαρμάρινου περιβόλου, όπως αποκάλυψε με φωτογραφικά ντοκουμέντα τον περασμένο Μάρτιο το «Εθνος της Κυριακής».
 Eξι μήνες πριν, ο διαχειριστής του υπαίθριου αναψυκτηρίου του χωριού, Νίκος Καπέλας, δεν προλάβαινε να εξυπηρετεί την πελατεία

Eξι μήνες πριν, ο διαχειριστής του υπαίθριου αναψυκτηρίου του χωριού, Νίκος Καπέλας, δεν προλάβαινε να εξυπηρετεί την πελατεία
Ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, Νίκος Ξυδάκης, δεν δίστασε να παραδεχτεί, μιλώντας στο Κοινοβούλιο στις αρχές Μαΐου, πως το μνημείο είναι ευάλωτο και κινδυνεύει να θαφτεί κάτω από την άμμο αν δεν αναστηλωθεί αμέσως.
Αγωνία
Οι τοπικοί φορείς δεν κρύβουν την αγωνία τους. «Το μνημείο είναι αφημένο στην τύχη του και μπορεί ανά πάσα στιγμή να υπάρξει ατύχημα με απρόβλεπτες συνέπειες, αν δεν γίνει άμεσα επέκταση των αποστραγγιστικών και ολοκλήρωση των μέτρων αναστήλωσης και υποστύλωσης», τόνισε στο «Εθνος» ο δήμαρχος Αμφίπολης, Κώστας Μελίτος, ο οποίος εντός της ερχόμενης εβδομάδας θα μεταβεί στην Αθήνα για να ζητήσει από το υπουργείο Πολιτισμού ένα χρονοδιάγραμμα των απαραίτητων εργασιών.

«Μου ζητήθηκε βοήθεια από τη διευθύντρια Αρχαιοτήτων. Ο δήμος και εγώ είμαστε εδώ για να παράσχουμε οποιαδήποτε βοήθεια, ακόμη και προσωπικά εγώ με την ιδιότητα του μηχανικού, όπως έχω κάνει πολλές φορές μέχρι τώρα. Και χρήματα μπορούμε να βρούμε από χορηγούς.
Πρέπει όμως να ληφθεί μια απόφαση για αυτά που πρέπει να γίνουν, τις προτεραιότητες και τα χρονοδιαγράμματα. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει τίποτα και το μνημείο κινδυνεύει», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν έχει παραδοθεί μέχρι σήμερα η μελέτη του μηχανικού συνεργάτη της ανασκαφής για τα υποστηρικτικά έργα. Η αιτία εντοπίζεται στην έλλειψη κονδυλίων.
Αιχμές
Κατά την επίσκεψή του στον λόφο Καστά, τον περασμένο Μάρτιο, ο Νίκος Ξυδάκης άφησε σαφείς αιχμές για τη διαχείριση του έργου από τους προκατόχους του και την ανασκαφική ομάδα, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα της χρηματοδότησης, τονίζοντας πως δεν υπάρχουν ανασκαφές στον ελλαδικό χώρο που έλαβαν τέτοια οικονομική υποστήριξη.

Ανέφερε πως το έργο «παίρνει τις ανάσες που χρειάζεται», ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει άλλη χρηματοδότηση προς το παρόν και κάλεσε τους αρχαιολόγους να ολοκληρώσουν την επεξεργασία των ευρημάτων και να παρουσιάσουν το πόρισμά τους στην επιστημονική κοινότητα.
ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
Με τίτλο «Περπατάμε για την Αμφίπολη», ομάδα πολιτών έχει απευθύνει κάλεσμα συμμετοχής σε πεζοπορία διαμαρτυρίας, αύριο, Κυριακή, ζητώντας την επανέναρξη των εργασιών προκειμένου το μνημείο να καταστεί επισκέψιμο. Το κάλεσμα διαδόθηκε μέσω του Facebook, με ραντεβού αύριο το πρωί στο Ροδολίβος Σερρών και πεζοπορία μήκους 13 χιλιομέτρων μέχρι τη Μεσολακκιά και τον λόφο Καστά. Τα αιτήματα είναι η συνέχιση της χρηματοδότησης, η περαιτέρω ανασκαφή του λόφου καθώς και η μετατροπή του μνημείου σε επισκέψιμο. Φορείς της περιοχής προβλέπουν πως το κάλεσμα δεν θα έχει σημαντική ανταπόκριση.


 http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64198233