Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΙΜΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όταν άρχισε η προσφυγική κρίση, ενάμιση χρόνο πριν, με την πολιτική της Μέρκελ και των Τσίπρα/Χριστοδουλοπούλου να μεταβάλουν την Ελλάδα σε ένα απέραντο hot spot, τονίζαμε πως η σημαντικότερη συνέπεια του καταστροφικού περάσματος  του  ΣΥΡΙΖΑ από τη διακυβέρνηση της χώρας θα είναι η ενίσχυση της παρουσίας μουσουλμανικών πληθυσμών. Δεδομένης της «συνοριακής» θέσης της χώρας μας μεταξύ Δύσης και ισλαμικής Ανατολής, και του τουρκικού επεκτατισμού, ο οποίος χρησιμοποιεί πλέον και το Ισλάμ ως όπλο του, η Ελλάδα, σε βάθος χρόνου, κινδυνεύει από την προϊούσα ενίσχυση των μουσουλμανικών πληθυσμών οι οποίοι αναπόφευκτα θα μεταβληθούν σε όργανο της τουρκικής πολιτικής.

Παράλληλα με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, η περαιτέρω ενίσχυση των μουσουλμανικών πληθυσμών θα μεταβληθεί σε ένα ακόμα όπλο του νεο-οθωμανισμού. Σε συνδυασμό με τη δημογραφική κατάρρευση της χώρας –το 2015, οι θάνατοι ξεπέρασαν κατά 30.000 τις γεννήσεις–, τη φυγή των νέων υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης και τα τεράστια συνεχιζόμενα μεταναστευτικά ρεύματα από την Ανατολή προς τη Δύση –και η Ελλάδα αποτελεί το σύνορό τους– κινδυνεύουμε μεσοπρόθεσμα με «λιβανοποίηση».

Και αν οι οικονομικές καταστροφές είναι ίσως αναστρέψιμες σε βάθος χρόνου, η πιθανή πληθυσμιακή αλλοίωση δεν είναι.

Εκείνη την περίοδο, μέσα στο κλίμα μιας κατασκευασμένης και ψευδεπίγραφης συναίνεσης, που εκμεταλλευόταν την «αλληλεγγύη» στο πραγματικό δράμα των προσφύγων, οι ανησυχίες μας χαρακτηριστήκαν υπερβολικές, κάποτε εθνοκαπηλικές και «ρατσιστικές». Διότι, όπως υποστήριζε τότε η κυβέρνηση, «οι πρόσφυγες δεν θέλουν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, αλλά είναι περαστικοί για την Ευρώπη», οπότε δεν υπάρχει  λόγος ανησυχίας. 

Δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά ελάχιστοι μήνες για να καταφανεί πως δεκάδες χιλιάδες  πρόσφυγες θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα, για να αλλάξει το τροπάριο των κυβερνητικών. Τονίζεται πλέον από  τον ίδιο τον οιονεί υπουργό Μουζάλα (οιονεί, διότι η πολιτική που εφαρμόζει είναι υπαγορευμένη μέχρι κεραίας από τους ξένους και τις ΜΚΟ του κ. Σόρος), στις 12 Αυγούστου, στον ΒΗΜΑ FM: «Έχει μαζευτεί ένας αριθμός ανθρώπων, ο οποίος τις παλαιότερες εποχές μπορεί να ήταν πολύ περισσότερος, αλλά ήταν ανανεούμενος πληθυσμός. Τώρα είναι ένας πληθυσμός που έχει εγκατασταθεί εκεί πάνω. Αυτό δημιουργεί πια δυσκολίες στη συνύπαρξη με τον ντόπιο πληθυσμό. Πρέπει να ισορροπήσουμε τα δικαιώματα του πληθυσμού με τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων»!

Μέσα σε ελάχιστους μήνες, το κεντρικό ζήτημα έγινε η (μόνιμη; πάντως σταθερή) εγκατάσταση των προσφύγων στην Ελλάδα. Και μάλιστα, όχι πλέον σε χώρους φιλοξενίας, που διατηρούν ένα στοιχείο προσωρινότητας, αλλά σε δομές μόνιμες και κυρίως σε διαμερίσματα στο εσωτερικό  των ελληνικών πόλεων. Όπως δηλώνει ο ίδιος πάντα Μουζάλας, σε επιστολή του στις 8 Σεπτεμβρίου προς την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κρήτης, για την εγκατάσταση 2.000 προσφύγων, «Το βέλτιστο σενάριο στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού του υπουργείου, είναι να καλυφθεί το σύνολο των 2.000 θέσεων με διαμερίσματα».

Ήδη, πάνω από 10.000 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν εγκατασταθεί σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία, που ενοικιάζονται έναντι αδρής αμοιβής, και, μέχρι τα τέλη του 2017, θα έχουν φθάσει τις 20.000, σύμφωνα με το πρόγραμμα του ΟΗΕ. Εκτός δε από το ενοίκιο, που φθάνει μέχρι τα 400 ευρώ μηνιαίως ανά διαμέρισμα, δίνονται σημαντικά κίνητρα (στη σχετική δραστηριότητα πρωτοστατούν οι δήμαρχοι Αθηναίων, Καμίνης, και Θεσσαλονίκης, Μπουτάρης), όπως ειδικά τιμολόγια για ηλεκτροδότηση, νερό κ.λπ.

Εξάλλου, όπως δήλωσε ο  υπουργός Βίτσας στον Σκάι, στις 26/08/2016, «οι περίπου 60.000 εγκλωβισμένοι μετανάστες σε όλη τη χώρα δεν είναι και τεράστιος αριθμός» και  μπορούμε να τους μοιράσουμε, «χωρίς να βγάζουμε φοβικά σύνδρομα, στους 200 από τους 300 δήμους της χώρας».

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανάπτυξη σχετικών σχεδίων στις παραμεθόριες Λέσβο και … Έβρο!  Διαβάζουμε έτσι πως στη Λέσβο, ήδη από τον Μάιο του 2016, εφαρμόζεται και μια «πρωτοποριακή δράση με την ευθύνη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και του Δήμου Λέσβου», με τον εύγλωττο τίτλο «πρόσφυγες στο σπίτι μας χρήματα στην τσέπη μας»(!). Διαβάζουμε: «Το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί σε συνεργασία με ΜΚΟ (το όνομά της θα ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες) και θα αφορά αποκλειστικά πρόσφυγες που έχουν υποβάλει αίτηση ασύλου. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, για κάθε ενήλικο η επιχορήγηση θα είναι 50 ευρώ ανά ημέρα».   

Μια κάποια αντίδραση εκδηλώθηκε μόνο στον Έβρο, όπου έγινε απόπειρα εγκατάστασης προσφύγων ώστε να… ενισχυθεί ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Θράκης! Στις 14/02/2016, μετά την ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ της πρόθεσης αναζήτησης 180 διαμερισμάτων στον Έβρο, με πρωτοβουλία του περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης, του δημάρχου Αλεξανδρούπολης και του Μητροπολίτη κ. Άνθιμου, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη για να αντιμετωπιστεί η προκλητική αυτή ενέργεια. Οι τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως απουσίαζαν και κατήγγειλαν με επιστολές τους… διαμαρτυρομένους!

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα περιστατικά σχετικά με τη μόνιμη εγκατάσταση στο εσωτερικό του ιστού των πόλεων. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση, πιστή στην τακτική της εξαπάτησης, συνεχίζει να συντηρεί τη φενάκη της «προσωρινής εγκατάστασης των προσφύγων».

Ταυτόχρονα χρησιμοποιείται ο πακτωλός των χρημάτων που κατευθύνονται είτε στις ΜΚΟ και τις χιλιάδες απασχολούμενους είτε σε προμηθευτές και ιδιοκτήτες διαμερισμάτων, ώστε να δημιουργηθεί και το σχετικό λόμπυ.

Διαβάσαμε πρόσφατα την καταγγελία της βουλευτού Σερρών του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αφροδίτης Σταμπουλή, εναντίον του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Τάπα, για συμμετοχή στο διαγωνισμό του Κέντρου Φιλοξενίας, όπου συντονίστρια είναι η κόρη του! Και τα χρήματα σε μια εποχή λιτότητας είναι παρά πολλά . Σύμφωνα με τον επίτροπο, Δημήτρη Αβραμόπουλο, έχουν προβλεφθεί μέχρι στιγμής 845 εκατομμύρια ευρώ.

Γύρω στα 50 εκατομμύρια ευρώ κοστίζει ετησίως η σίτιση ενώ αυτή τη στιγμή πάνω από 10.000 πρόσφυγες βρίσκονται σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία.

Το πρόγραμμα έχει επίσης δώσει δουλειά σε χιλιάδες ανθρώπους που στελεχώνουν τα κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας, μεταφραστές, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, διοικητικούς κ.λπ., ενώ 63 οργανώσεις δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με το προσφυγικό.

Η Αρμοστεία, για την εφαρμογή του προγράμματος, έχει υπογράψει ήδη συμφωνίες συνεργασίας με έξι εταίρους: τον δήμο Αθηναίων και τις οργανώσεις «Praksis», «Αλληλεγγύη-Solidarity Now», «Ηλιαχτίδα», «Νόστος» και «Άρσις».

Η ΜΚΟ «Praksis» φιλοξενούσε ήδη τον Απρίλιο 690 πρόσφυγες σε 118 διαμερίσματα στην Αθήνα, καθώς και 1.700 σε 30 ξενοδοχεία σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πιερία, Λέσβο, Σάμο, Χίο, Κόρινθο και Πόρτο Χέλι ενώ, μέχρι το  τέλος του 2016, θα ανοίξει 2.400 διαμερίσματα με 12.000 θέσεις φιλοξενίας. Ο δήμος Αθηναίων έχει αναλάβει την ενοικίαση 200 διαμερισμάτων με 1.200 θέσεις.

Η οργάνωση «Αλληλεγγύη-Solidarity Now», του περιβόητου Τζωρτζ Σόρος – σημαίνον στέλεχος της οποίας είναι ο Νίκος Αλιβιζάτος–, προχωράει πιο πέρα με 700 θέσεις φιλοξενίας μέσω συγκατοίκησης με τους ενοίκους διαμερισμάτων, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Ελάχιστες αντιδράσεις έχουν υπάρξει μέχρι σήμερα απέναντι σε αυτή τη συνειδητή  στρατηγική  του ΣΥΡΙΖΑ  και του μεγάλου πάτρωνά του, Τζωρτζ Σόρος, για τη μεταβολή της Ελλάδας σε «Πολυπολιτισμική Ανοιχτή κοινωνία», δηλαδή  την εν μέρει ισλαμοποίηση της.  

Και για να μη νομιστεί ότι υπερβάλλω και πάλι, σας παραθέτω τις απόψεις ενός σημαίνοντος στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ που ασχολείται  ειδικά με το μεταναστευτικό. Στην ειδική συνεδρίαση της  Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα το Προσφυγικό, στις 6 Μαρτίου 2016, ο Μπάμπης Μπιλίνης, συντονιστής της  Ν.Ε. Νότιας Αθήνας, αναφέρει: «Οι Δήμοι να δεσμευτούν, με νόμο, να κάνουν άμεσα σχέδιο φιλοξενίας ατόμων ίσο με το 0,5% του πληθυσμού τους άμεσα εφαρμόσιμο. [   ] Έτσι κι αλλιώς, με ανοιχτά ή κλειστά σύνορα, η χώρα μας το επόμενο διάστημα θα έχει μερικές δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε ότι κάποιοι από αυτούς θα μείνουν για μόνιμη εγκατάσταση. Να “εκμεταλλευτούμε” την αγωνία τους για ζωή, τις γνώσεις τους, τις δεξιότητες τους και να σχεδιάσουμε την παραγωγική μας ανασυγκρότηση».  Και για να μη θεωρήσουμε τυχαία την αναφορά του στην παραγωγική ανασυγκρότηση μέσω των προσφύγων, εκθέτει το «όραμά» του, σε κείμενό του,  «Προσφυγικό και Αριστερά», όπου, εναντίον του Δημάρχου «Ελληνικού – Αργυρούπολης και στις  ξενοφοβικές δηλώσεις του», υπογραμμίζει: «Βλέποντας τις φωτογραφίες με τα ποτάμια των προσφύγων και των μεταναστών να πλημμυρίζουν τους κεντρικούς ευρωπαϊκούς δρόμους ξέρω καλά ότι η Ευρώπη θα αλλάξει. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν το νέο αίμα που χρειάζεται η γερασμένη ήπειρός μας».

Δηλαδή, η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ στο προσφυγικό/μεταναστευτικό δεν είναι ούτε τυχαία ούτε απλώς συνέπεια της παροιμιώδους ανικανότητάς του. Αποτελεί άμεση συνέπεια της εθνομηδενιστικής ιδεολογίας και στρατηγικής του. Και όμως, μέχρι σήμερα έχει αφεθεί το σχετικό ζήτημα να το «διαχειρίζεται» η Χρυσή Αυγή, η δε Αντιπολίτευση συναινεί ή στην καλύτερη περίπτωση σιωπά. Ελάχιστοι άνθρωποι από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο έχουν μείνει να υπερασπίζονται τα αυτονόητα. Κλείνουμε με ένα  απόσπασμα του πρ. πρέσβη της Κύπρου, Περικλή Νεάρχου, από άρθρο του στα «Επίκαιρα», τον Απρίλιο του 2016:

«Η επανεγκατάσταση μουσουλμανικών πλη­θυσμών σε ολόκληρη την Ελλάδα, με πρόσχη­μα το άσυλο και με τη λογική της διασποράς τους σ’ όλη τη χώρα για ν’ αποφευχθούν εκρη­κτικές συγκεντρώσεις σε λίγα μέρη, δημιουρ­γεί ένα νέο μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα. Οι γεωπολιτικές διαστάσεις του δεν είναι, δυ­στυχώς, ορατές απ’ όλους. Ακόμη και μικρές μουσουλμανικές εστίες και πυρήνες που δημιουργούνται σε όλη την ελληνική επικρά­τεια, θα χρειασθεί να λειτουργήσουν ως ξε­χωριστές κοινότητες εφόσον έχουν ένα άλλο θρήσκευμα και άλλες αξίες ζωής και πρότυπα. Θα απαιτήσουν, βεβαίως, τζαμιά και σχολεία και κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.

Η Άγκυρα θα σπεύσει να τους ποδηγετήσει και να τους εκμεταλλευθεί πολιτικά, κατά τον ίδιο τρόπο που το πράττει με τη μουσουλμα­νική μειονότητα στη Θράκη. Η εισροή δεν θα σταματήσει γιατί, για όσο διάστημα τουλάχι­στον συνεχίζεται η πολιτική των ανοικτών συ­νόρων, η Άγκυρα θα μπορεί να στέλνει συνε­χώς νέους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Θα μπορεί επίσης, με τους μυστικούς της μηχανισμούς, να απειλεί την εσωτερική ασφάλεια και σταθερότητα της χώρας, αξιοποιώντας την παρουσία μουσουλμανικών πληθυσμών σε ολόκληρη την επικράτεια. Στη σημερινή συ­γκυρία, θα μπορεί να έχει επίσης τη συνδρομή και την επικουρία των τζιχαντιστικών οργα­νώσεων, με τις οποίες αποδεδειγμένα διατηρεί εκλεκτικές και οργανικές σχέσεις».

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
LIBERAL

ΠΟΙΟΣ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΡΑΓΕ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής  
 
Και όμως… Οι «πρόσφυγες» - λαθρομετανάστες, παρά τις συνεχείς και «φιλότιμες» προσπάθειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (και των γνωστών συνιστωσών της) να μας πείσουν πως οι περισσότεροι είναι πραγματικοί πρόσφυγες (οι οποίες αποδεικνύονται τελικά προβληματικές έως και αναληθείς ή και εμπεριέχουσες σκοπιμότητες) μπορούν να μετατραπούν σε εστία εσωτερικού κινδύνου και ανασφάλειας για την χώρα.
Μάλιστα, στις αρχές του 2015, όταν ξέσπασε το πρώτο μεγάλο κύμα εισόδου στην Ελλάδα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονταν πως –αν όχι όλοι- το 90% των εισερχομένων ήταν πραγματικοί «πρόσφυγες» και αργότερα άλλαξαν τα ποσοστά σε 60-40 και τελικά τα αντέστρεψαν σε 30-70, με περισσότερους τους «μετανάστες». Αυτή η «κυβίστηση» προς την αναπόφευκτη πραγματικότητα, αποτελεί και την περίτρανη απόδειξη πως κάτι πολύ παράξενο –έως και λίαν επικίνδυνο- κρύβεται μέσα στους «πρόσφυγες». Κάτι που θα έπρεπε να έχει ήδη διερευνηθεί…
Παρά, λοιπόν, τα ό,ποια δημογραφικά στοιχεία των «προσφύγων (ηλικία, φυσική ικανότητα, αντιστοιχία γυναικών – παιδιών με άντρες κ.α.) τα οποία συνιστούν μία πραγματικότητα άξια προσοχής των ειδικών κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών, πρόσφατα, και μετά τις «αντιδράσεις» ή και τάσεις συγκρούσεων, που παρατηρήθηκαν μεταξύ των «προσφύγων» στα διάφορα κέντρα παραμονής τους ή και στην Ειδομένη, προστέθηκαν νέα στοιχεία που τοποθετούν το τεράστιο μέρος του «προσφυγικού» πληθυσμού σε κατάσταση διερεύνησης… Αν και η «διερεύνηση» θα έπρεπε να γίνεται από την αρχή του «φαινομένου», αφού εδώ και χρόνια ξένες υπηρεσίες πληροφοριών έχουν προειδοποιήσει τις ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες ώστε να επιδείξουν ιδιαίτερη προσοχή στην είσοδο «προσφύγων» στην Ελλάδα, εξαιτίας της αυξημένης πιθανότητας διείσδυσης εκπαιδευμένων ισλαμιστών τρομοκρατών ή και εξτρεμιστών φονταμενταλιστών τζιχαντιστών…

Δυστυχώς, μία πολύ σοβαρή πληροφορία, σχετική με την προηγούμενη ημέρα της επίθεσης προς τους αστυνομικούς από τους «πρόσφυγες» της Ειδομένης, ήρθε να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες. Μία πληροφορία με ιδιαίτερη βαρύτητα, που καταδεικνύει πιθανή οργάνωση ή δυνατότητα οργάνωσης των «προσφύγων» σε ενέργειες ικανές να διαταράξουν την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια στην Ελλάδα. Και αυτή η πληροφορία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ικανότητα ταυτόχρονης επικοινωνίας μεταξύ των «προσφύγων», αλλά και όχι μόνο με αυτούς.

Όμως ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Την προηγούμενη ημέρα της επίθεσης (χωρίς να υπάρξει ούτε μία σύλληψη!) των «προσφύγων» στους Αστυνομικούς που βρίσκονται στην Ειδομένη, ένα SMS φαίνεται να παραλήφθηκε από 1.500 ταλαιπωρημένους «πρόσφυγες». Χωρίς να έχει γίνει γνωστό το περιεχόμενο αυτού του SMS (υποθέτουμε πως οι αρμόδιες αρχές ασφάλειας και πληροφοριών θα το γνωρίζουν, αφού αυτή είναι η δουλειά τους…), την επομένη ημέρα συντονισμένοι οι «πρόσφυγες επιτέθηκαν κατά των αστυνομικών μονάδων φύλαξής τους, κατά παράβαση της οιασδήποτε λογικής, αλλά και –κυρίως- της αντίληψης των προσφύγων περί ισχύος των αστυνομικών δυνάμεων και μεθόδους καταστολής που οι αστυνομικές αρχές μπορούν να χρησιμοποιούν (στις χώρες προέλευσης των «προσφύγων» είναι αδιανόητη η επίθεση σε αστυνομικό, αφού η «αντίδραση» του αστυνομικού οργάνου είναι η άμεση, βίαιη, ένοπλη και θανατηφόρα… και, κυρίως, χωρίς την οποιαδήποτε διοικητική ποινή ή νομική συνέπεια).

Από το συγκεκριμένο γεγονός, δημιουργούνται εύλογες απορίες αλλά και έντονος προβληματισμός για τον «αποστολέα» του συγκεκριμένου μηνύματος.
Αφού έχουμε ξεπεράσει την ερώτηση πως είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι «πρόσφυγες» να διαθέτουν πανάκριβα κινητά τηλέφωνα, από που τα προμηθεύτηκαν αφού οι χώρες τους βρίσκονται σε πόλεμο, αλλά και ποιος πληρώνει αυτούς τους λογαριασμούς (χιλιάδων ή δεκάδων χιλιάδων smart phones) που είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένοι λόγω της έντονης χρήσης τους κυρίως στο διαδίκτυο…

Προσπερνάμε, λοιπόν, το αυτονόητο (αν και βασικό μη απαντηθέν) ερώτημα – απορία και προχωράμε καταθέτοντας την πολύ απλή ερώτηση:
Ποιος και πως είναι σε θέση να γνωρίζει τους αριθμούς των τηλεφώνων των «προσφύγων» και επικοινωνεί μαζί τους μαζικά;
Αν και η απάντηση βρίσκεται στην αγορά ή στον (άγνωστο…«καλοπληρωτή»!) των λογαριασμών, δεν πρέπει να παραβλέψουμε και τον παράγοντα ΜΚΟ που δραστηριοποιείται έντονα σε όλα τα σημεία συγκέντρωσης των «προσφύγων» - λαθρομεταναστών. Αυτές οι ΜΚΟ, μέλη των οποίων σε κάποιες περιπτώσεις αρνούνται να καταγραφούν σε φωτογραφικές μηχανές ή κάμερες, ενώ παράγουν ανθρωπιστικό έργο, ταυτόχρονα έχουν χαρακτηρισθεί ως λίαν ύποπτες ως προς την «παροχή υπηρεσιών και την παραγωγή έργου» και ως προς τα πραγματικά αίτια εμπλοκής τους στην είσοδο των «προσφύγων» - λαθρομεταναστών στην Ελλάδα!!!

• Πόσο συμπτωματική, όμως, μπορεί να είναι η βίαιη συμπεριφορά των "προσφύγων" - λαθρομεταναστών, την επομένη της λήψης αυτού του μαζικού μηνύματος; 
• Πόσο συμπτωματικό μπορεί να είναι το συγκεκριμένο γεγονός με την μαζική ειδοποίηση - κάλεσμα στα τηλέφωνα μαθητών κατά την περίοδο του Δεκεμβρίου 2008, τότε που κάποιοι ήθελαν να κάψουν την Αθήνα;
• Είναι δυνατόν να υπάρχουν άγνωστοι αποστολείς μαζικών μηνυμάτων SMS σε κινητά τηλέφωνα, οι οποίοι παρακινούν μεγάλους αριθμούς ατόμων σε επιθετικές πράξεις με σοβαρό κίνδυνο δημιουργίας εσωτερικής ανωμαλίας στην χώρα;
• Είναι δυνατόν οι αρμόδιες ελληνικές κρατικές υπηρεσίες να μένουν αδρανείς σε υποθέσεις που άπτονται της άμεσης παρέμβασής τους;
• Είναι δυνατόν ξένες μυστικές υπηρεσίες να δρουν ανεξέλεγκτα στη χώρα και να απειλούν με τη δράση τους έως και ανθρώπινες ζωές Ελλήνων πολιτών;

Τόσο σε αυτές, όσο και σε πάρα πολλές άλλες εύλογες ερωτήσεις, δυστυχώς, η απάντηση είναι κοινή: Όλα όσα συμβαίνουν στην Ειδομένη, στον Πειραιά, στα νησιά και σε όλα τα hotspots της χώρας, όχι μόνο είναι σε γνώση των αρμοδίων ελληνικών κρατικών υπηρεσιών, αλλά συμβαίνουν επειδή η συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου δεν τα αντιμετωπίζει με "πνεύμα ανοχής", αλλά τα εφαρμόζει ως κύρια γραμμή της κομματικής και κυβερνητικής πολιτικής, αδιαφορώντας -κυριολεκτικά- για τα ό,ποια αποτελέσματα εις βάρος της χώρας.

Και αυτή η "εκδοχή" αντιμετώπισης των παράξενων συμπεριφορών, επαφών και αντιδράσεων των "προσφύγων" - λαθρομεταναστών από την πλευρά της κυβέρνησης. Κι αυτό, επειδή, εάν η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου δεν λειτουργεί βάσει σχεδίου, τότε, δυστυχώς, αυτή η κυβέρνηση υπολείπεται κατά πολύ τόσο ως προς τους σχεδιασμούς των "προσφύγων" - λαθρομεταναστών, όσο ως προς όλους εκείνους που βρίσκονται πίσω από αυτές τις "μεταναστευτικές ροές" και λειτουργούν με σχέδια ενάντια ή βλαπτικά επί των ελληνικών κεκτημένων και συμφερόντων.
Εάν, μάλιστα, οι αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες δεν γνωρίζουν τα όσα συμβαίνουν στους χώρους των "προσφύγων" - λαθρομεταναστών και για τα πρόσωπα (Έλληνες και ξένους) που "εμπλέκονται" άμεσα ή έμμεσα με τις δραστηριότητες και τις ειδικότερες συμπεριφορές που κινούνται προς "επικίνδυνες τάσεις", τότε οι ηγεσίες -τουλάχιστον- αυτών των υπηρεσιών θα πρέπει να υποβάλλουν τις αμετάκλητες παραιτήσεις τους, σε μία ύστατη προσπάθεια να υπηρετήσουν την χώρα και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών.

Δυστυχώς, όμως, επειδή τίποτε δεν συμβαίνει, ούτε πρόκειται να συμβεί, από την πλευρά των "υπευθύνων", μέχρις ότου "χυθεί αίμα", θα πρέπει από την πλευρά μας, ως πολίτες, να κατανοήσουμε πως η χώρα κυβερνάται από μέλη κάποιων ΜΚΟ, οι οποίοι:
είτε λειτουργούν καλύπτοντας αποκλειστικά τις ιδεοληπτικές τους αγκυλώσεις αδιαφορώντας για τα ό,ποια αποτελέσματα,
είτε λειτουργούν καλύπτοντας τις (άγνωστες;) "ανάγκες" των "ευγενικών χορηγών" τους,
είτε, τέλος, έχουν απολέσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και δεν έχουν ή δεν είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν οτιδήποτε για την σωτηρία της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση αυτή η ομάδα ανθρώπων, που στο σύνολό της είτε είναι εμπλεκόμενη με διάφορες ΜΚΟ, είτε έχει αυτοαναιρεθεί πολιτικά και ηθικά από τους πρώτους μήνες στους θώκους εξουσίας, κρίνεται από ακατάλληλη έως λίαν επικίνδυνη για την Ελλάδα, την οποία συστηματικά, είτε με τις πράξεις τους είτε με τις παραλείψεις τους, εκθέτουν σε πλείστους όσους κινδύνους, τους οποίους σχεδόν κανένας πολίτης δεν μπορούσε να διανοηθεί καν πριν από μερικά μόλις χρόνια... Το χειρότερο όλων, μάλιστα, είναι πως αυτή η επικίνδυνη ομάδα φαίνεται να ελπίζει πως θα "πέσει αίμα", για να επιχειρήσει να διαφύγει των ευθυνών της, φυσικά σε αγαστή συνεργασία με τους αντικαταστάτες της, οι οποίοι σήμερα λαμπρύνουν και ενισχύουν την πολιτική τους ισχύ μέσω της απραξίας και παντελούς απουσίας τους...
Αυτή η φράξια των εθνομηδενιστών, αλλά και η επερχόμενη των ορκισμένων γερμανοτσολιάδων (με τα γνωστά παρελκόμενα διάσπασης της λαϊκής βούλησης), δεν πρόκειται να αλλάξουν πορεία, εάν ο ελληνικός λαός δεν φροντίσει να τους στείλει το δικό του μήνυμα.

Το να μην θέλει μία ΜΚΟ που έγινε κυβέρνηση να αντιληφθεί και να λειτουργήσει υπέρ του κοινού και εθνικού συμφέροντος ίσως να είναι και κατανοητό... Το να μην θέλει να αντιληφθεί και να αντιδράσει, ο λαός της χώρας, σε σχεδιασμούς εξάλειψής του, αν μη τι άλλο είναι ένα θέμα που θα απασχολήσει με σοβαρές μελέτες τόσο τους ειδικούς επιστήμονες της ψυχολογίας όσο και τους ιστορικούς...

ΥΓ: Παράδοξο, βέβαια, θεωρείται και το γεγονός της με μέτρο δημοσίευσης των επιθετικών συμπεριφορών μεταξύ των "προσφύγων"... δημιουργώντας εντυπώσεις προετοιμασίας του γενικότερου πληθυσμού της χώρας σε παραβατικές ή άλλες ιδιάζουσες συμπεριφορές των "πρόσφύγων" - λαθρομεταναστών.
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ ΥΠΟΠΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΡΙΚΩΝ ΜΚΟ ΜΕ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΥΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ - Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΜΚΟ - ΕΦΕΡΝΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ

Μυστήριες οργανώσεις με χρηματοδότες Αμερικανούς κροίσους, αλλά και ισλαμικά σύμβολα και πανάκριβα σκάφη - Τσακωμοί στις ακτές για το ποιος θα σώσει πρώτος ποιον

«Mήπως υπάρχουν υπερβολικά πολλές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) και εθελοντές στα νησιά του Αιγαίου, μερικές εκ των οποίων προκαλούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνουν;». Το ερώτημα δεν έχει τεθεί από Ελληνα αξιωματούχο, αλλά από τη βρετανική εφημερίδα «Guardian». Πράγματι, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου εκτός από την απόβαση προσφύγων και μεταναστών βιώνουν και την απόβαση «ακτιβιστών και αλληλέγγυων» παντός είδους.

Λίγους μήνες νωρίτερα, η οικονομικά εύρωστη ΜΚΟ Migrant Offshore Aid Station (MOAS) καθοδηγούσε μέσω των social media πρόσφυγες-μετανάστες που βρίσκονταν στα τουρκικά παράλια να κατευθυνθούν στο Αγαθονήσι. Είχε φροντίσει να αγκυροβολήσει στα παράλια του μικρού ελληνικού νησιού το υπερσύγχρονο σκάφος της οργάνωσης «Topaz Responder» με σκοπό να βοηθήσει με τους προβολείς του την αποβίβαση από τα πλοιάρια. Ας σημειωθεί ότι το εν λόγω σκάφος έχει μήκος 51 μέτρα και πλάτος 13 μέτρα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2015. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η ΜOAS ανήκει στον πλούσιο Αμερικανό Κρίστοφερ Κατραμπόνε, ο οποίος είχε τα προηγούμενα χρόνια αναπτύξει επιχειρηματικές δράσεις στο Αφγανιστάν! Ενα δεύτερο παράδειγμα αυθαιρεσίας είναι η διανομή του περιβόητου φυλλαδίου στην Ειδομένη για το πέρασμα στη FYROM από μη φυλασσόμενη διάβαση. Οι ελληνικές αρχές στρέφουν τις έρευνές τους σε ΜΚΟ και Ελληνες και ξένους «αλληλέγγυους».

Σχέσεις μίσους - αγάπης

Πριν από λίγο καιρό είχαν συλληφθεί στη Λέσβο πέντε εργαζόμενοι σε δύο ΜΚΟ με την κατηγορία ότι διευκόλυναν την παράνομη είσοδο μεταναστών στην Ελλάδα. Είναι αξιοσημείωτο ότι τρία ανώτατα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι βουλευτές Βασιλική Κατριβάνου και Γιώργος Πάλλης και το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας Πάνος Λάμπρου, μετέβησαν στη Μυτιλήνη για να παραστούν ως μάρτυρες υπεράσπισης. Στην κατάθεσή τους ζήτησαν «την απαλλαγή των εθελοντών από όλες τις κατηγορίες».

Κατά κανόνα η κυβέρνηση παρακολουθεί με αμηχανία τη συχνά ανεξέλεγκτη δράση ΜΚΟ και «αλληλέγγυων». «Η αμηχανία οφείλεται σε δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η ιδεολογική συγγένεια και το πλέγμα των σχέσεων του κυβερνώντος κόμματος με τον αστερισμό των ΜΚΟ που ασχολούνται με πρόσφυγες, μετανάστες και ανθρώπινα δικαιώματα. Ο δεύτερος λόγος είναι η πρακτική αδυναμία του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει το προσφυγικό τσουνάμι όταν αυτό διογκώθηκε το 2015», σχολιάζει επικεφαλής μιας πολύ γνωστής ΜΚΟ που βιώνει εδώ και δύο χρόνια την κατάσταση. Η αδυναμία αυτή κατά κάποιον τρόπο νομιμοποίησε τη δράση των ΜΚΟ. «Οταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως ΜΚΟ, τότε οι ΜΚΟ συμπεριφέρονται ως κυβερνήσεις», δήλωσε ένας δημοσιογράφος του CNN στον αέρα επιχειρώντας να σχολιάσει την κατάσταση στη Λέσβο. Με άλλα λόγια, τα κενά που αναπόφευκτα προέκυψαν ήρθαν να καλύψουν δεκάδες ΜΚΟ που ενεπλάκησαν στη διάσωση, στη στέγαση, στη σίτιση και την υγειονομική περίθαλψη των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων-μεταναστών.



Τα φυλλάδια, ένα στα ελληνικά και ένα στα αραβικά, που μοιράστηκαν στην Ειδομένη για να περάσουν μαζικά οι πρόσφυγες τα σύνορα. Στο φυλλάδιο στα αραβικά υπάρχει και χάρτης για το πώς μπορούν να μετακινηθούν

Είναι πολλά τα λεφτά...

Οι αυθαιρεσίες και η παντελής έλλειψη ελέγχου υποχρέωσαν την κυβέρνηση να ανεβάσει τους τόνους και να επιχειρήσει να βάλει κάποια τάξη. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να καταγγείλει ότι σε κάποιες περιπτώσεις το θολό τοπίο των ΜΚΟ κρύβει και προβατόσχημους λύκους ανάμεσα στους αμνούς. Κάποιες από τις ΜΚΟ έφτασαν να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει! Οταν επιτέλους φτιάχτηκε μητρώο, φάνηκε ότι μόνο στη Λέσβο δραστηριοποιούνται επισήμως 100! «Ούτε κι εγώ ξέρω πόσες ακόμα δρουν ανεπίσημα», σχολιάζει τοπικός παράγοντας. Αρμόδιες ελληνικές πηγές είπαν στο «ΘΕΜΑ» ότι «οι ΜΚΟ έφτασαν να έχουν το πάνω χέρι στο θέμα της διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης». Μεταξύ αυτών, κάποιες είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες όσον αφορά στις σκοπιμότητες που εξυπηρετούν και βέβαια είναι αρκετές αυτές που συγκροτήθηκαν ευκαιριακά για να αποσπάσουν κονδύλια και χορηγίες.

Είναι αλήθεια ότι γύρω από το Προσφυγικό διακινείται πακτωλός χρημάτων. Μία κατηγορία είναι τα κονδύλια που δίνουν διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ και η UNESCO. Μία δεύτερη κατηγορία είναι οι χορηγίες μεγάλων ευρωπαϊκών και αμερικανικών εταιρειών και, τέλος, είναι επώνυμοι και ανώνυμοι ιδιώτες που ανταποκρίνονται σε αιτήματα ΜΚΟ και χρηματοδοτούν χωρίς να μπορούν να ελέγξουν πώς διατίθενται οι χορηγίες τους. Μεταξύ κάποιων ΜΚΟ μάλιστα έχει στηθεί ένας ακήρυχτος πόλεμος.  Ενδεικτικό του χάους που επικρατούσε είναι το εξής: η οργάνωση IRC (International Rescue Committee) δημιούργησε με δικούς της πόρους ένα κέντρο υποδοχής στη Λέσβο που κόστισε 1 εκατ. ευρώ. Ταυτοχρόνως, μία άγνωστη βρετανική ΜΚΟ νοίκιασε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο προκειμένου να λειτουργήσει το δικό της κέντρο υποδοχής. Για τον σκοπό αυτό συγκέντρωνε χορηγίες μέσω του Διαδικτύου. Στην ιστοσελίδα (mydonate.bt.com/events/corefunding/ 275290), που έχει πια κατεβεί, ισχυριζόταν ότι το κέντρο θα λειτουργούσε υπό την αιγίδα της Υπατης Αρμοστείας, κάτι που φυσικά δεν ίσχυε.

Διαδικτυακές χορηγίες

Οι περισσότερες τυχάρπαστες ΜΚΟ, αλλά και διάσπαρτοι «εθελοντές αλληλέγγυοι» βασίζονται στις διαδικτυακές χορηγίες. Χρησιμοποιούν τα social media για να διαφημίσουν την προσφορά τους και να συγκινήσουν το κοινό. Γι’ αυτό και ανεβάζουν φωτογραφίες που προκαλούν συγκίνηση. «Η εκμετάλλευση των προσφύγων ξεκινάει πριν ακόμα αυτοί φτάσουν στην ακτή.

Εχει τύχει να παίξουν ξύλο μέλη διαφόρων ΜΚΟ για το ποιος θα προλάβει να πλησιάσει μια βάρκα ή θα αγκαλιάσει ένα μωρό τη στιγμή που έχουν στηθεί στη στεριά οι απαραίτητες κάμερες», σχολιάζει στέλεχος γνωστής και αξιόπιστης ΜΚΟ, το οποίο έχει γίνει μάρτυρας πολλών παρόμοιων περιστατικών.Πηγές του Λιμενικού μάς είπαν ότι τέτοιες ΜΚΟ συνεργάζονται με Τούρκους διακινητές, προκειμένου αυτοί να οδηγήσουν τα πλοιάρια με τους μετανάστες σε συγκεκριμένα σημεία των ακτών, ώστε να είναι αυτοί που θα τους παραλάβουν.

Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που θα τραβήξουν βοηθούν αποφασιστικά στη συλλογή χορηγιών. 

Η ίδια πηγή μάς είπε ότι τα κυκλώματα ΜΚΟ και «αλληλέγγυων» βγάζουν κέρδος και από τις βάρκες. Η μία ή οι δύο εξωλέμβιες μηχανές κάθε φουσκωτού εξαφανίζονται ως διά μαγείας. «Εχουμε ενδείξεις ότι ακόμα και φουσκωτά “ανακυκλώνονται”. Με κάποιο τρόπο τα στέλνουν πίσω στις τουρκικές ακτές για να ξαναχρησιμοποιηθούν. Με κάποιο αντάλλαγμα φυσικά!».

Μία άλλη καταγγελία που αποτυπώνει την αναρχία που επικρατεί προέρχεται από την Ενωση Ιατρών ΕΣΥ Λέσβου και αφορά την οργάνωση WAHA. Η εν λόγω οργάνωση χρησιμοποιούσε το Αγροτικό Ιατρείο στη Σκάλα Συκαμιάς χωρίς να της έχει παραχωρηθεί σχετική άδεια. Η οργάνωση WAHA έχει ως βάση τη Γαλλία και δραστηριοποιείται στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία, στο Καμερούν, στην Αιθιοπία, στην Κένυα, στη Σενεγάλη, στο Σουδάν, στη Ζάμπια και σε άλλες χώρες. Σε πολλές από αυτές τις χώρες έχει στήσει κέντρα υγείας, τα οποία λειτουργεί. Χρηματοδοτείται από ιδιωτικές δωρεές και συνεργάζεται με την αεροπορική εταιρεία Etihad. Από τον Οκτώβριο του 2015 έχει επεκτείνει τη δράση της στα Βαλκάνια, στην Ελλάδα, στην ΠΓΔΜ, στη Σερβία, στην Κροατία και τη Σλοβενία.

Ισλαμική προπαγάνδα

Μία από τις ΜΚΟ που έχει εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο της είναι η μουσουλμανική One Nation, με έδρα την Αγγλία. Συνεργάζεται με την τουρκική ΜΚΟ ΙΗΗ που συνδέεται στενά με το καθεστώς Ερντογάν και έχει κατηγορηθεί ότι εφοδιάζει με όπλα τους τζιχαντιστές στη Συρία υπό τον μανδύα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Στο λογότυπό της κυριαρχεί ένα χέρι με υψωμένο αντίχειρα, που είναι και το σήμα των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους. Ακόμα και το όνομά της παραπέμπει στην κοινότητα των απανταχού μουσουλμάνων.

Σε βίντεο-ντοκουμέντο που έχει αναρτήσει η οργάνωση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook φαίνονται μέλη της εν πλω, με φουσκωτό σκάφος, στο θαλάσσιο στενό μεταξύ Σκάλας Συκαμιάς και τουρκικών ακτών να υποδέχονται βάρκα με πρόσφυγες και μετανάστες και να τους καθοδηγούν στα αγγλικά πώς και σε ποιο μέρος της ακτής να κατευθυνθούν, αναφωνώντας τρεις φορές στα αραβικά τον ισλαμικό χαιρετισμό, «Αλλάχου Ακμπαρ», δηλαδή «Ο Θεός είναι μεγάλος».

Κυβερνητικές πηγές ισχυρίζονται ότι η συγκεκριμένη ΜΚΟ κάνει ακραία ισλαμική προπαγάνδα. Οι ίδιες πηγές μάλιστα ισχυρίζονται ότι στη Λέσβο αυτή τη στιγμή υπάρχουν πράκτορες όλων των μυστικών υπηρεσιών, κάνοντας το νησί να θυμίζει το τέλειο σκηνικό για κατασκοπική ταινία! Στη Λέσβο δραστηριοποιείται και η δανική ΜΚΟ DRC (Danish Refugee Council). Αυτή η οργάνωση συνεργάζεται με την προαναφερθείσα WAHA σε προγράμματα που αφορούν στα Βαλκάνια. Υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση της Δανίας, αλλά και από την Ε.Ε. και τον ΟΗΕ. Επίσης εξασφαλίζει σημαντικές δωρεές. Κλείνουμε αυτό το ρεπορτάζ με ένα περιστατικό που θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό. Κάποιοι «εθελοντές αλληλέγγυοι» στην Πέτρα της Μυτιλήνης, σε συνεργασία με άγνωστη ΜΚΟ, σκέφτηκαν ότι θα ήταν χρήσιμο να φτιάξουν μια αποβάθρα στην ακτή για να δένουν χωρίς προβλήματα τα πλοιάρια των διακινητών. Ανάρτησαν λοιπόν μήνυμα «Ας φτιάξουμε μια αποβάθρα για τους πρόσφυγες» στα αγγλικά και ζήτησαν την εισφορά απλών ανθρώπων. Μέσω Facebook συγκέντρωσαν περισσότερα από 3.000 ευρώ. Αποβάθρα βεβαίως δεν φτιάχτηκε και η σελίδα σύντομα κατέβηκε. Οσο για τα χρήματα, καλύτερα να μη ρωτήσουμε πού πήγαν...

Τρέχουν όλες για τα 700 εκατ. των Βρυξελλών

Στην κυβέρνηση αγνοούν τον ακριβή αριθμό όσων δρουν στην Ελλάδα και την «ιστορία» της καθεμιάς εξ αυτών

Το σκοτεινό κεφάλαιο των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται εντός των ελληνικών συνόρων χωρίς έως σήμερα η επίσημη πολιτεία να γνωρίζει την ταυτότητά τους ώστε να τις πιστοποιήσει αποτελεί ένα ακόμα μεγάλο κομμάτι στο τεράστιο παζλ των τραγικών κυβερνητικών χειρισμών στο Προσφυγικό.

Παρά το γεγονός ότι από τον Νοέμβριο του 2015 πλήθαιναν οι φωνές για τον ρόλο των οργανώσεων αυτών, με την κυβέρνηση να διαβεβαιώνει ότι θα προχωρήσει στην καταγραφή τους, επί της ουσίας δεν έχει γίνει τίποτα πέντε ολόκληρους μήνες μετά. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον περασμένο Νοέμβριο η δημοτική αρχή της Λέσβου είχε συλλέξει στοιχεία για 81 ΜΚΟ που δρούσαν την περίοδο εκείνη στο νησί, όταν ο κ. Γιάννης Μουζάλας παραδεχόταν τότε στη Βουλή ότι το υπουργείο του συνεργαζόταν σε Λέσβο και Σάμο με 4 μόνο οργανώσεις, χωρίς να γνωρίζει περισσότερες πληροφορίες για το έργο που πρόσφεραν οι υπόλοιποι άγνωστοι «καλοί Σαμαρείτες».

Χαώδες και ανεξέλεγκτο τοπίο

Στο μεταξύ, η απόφαση των επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Ενωσης να δοθεί η οικονομική βοήθεια σε ΜΚΟ και εθελοντικούς φορείς και όχι στο ελληνικό κράτος προκειμένου να στηριχθούν οι δομές και οι ανάγκες για την παραμονή και τη μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών γεννά ερωτήματα με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή το εν Ελλάδι τοπίο στον χώρο των ΜΚΟ είναι χαώδες και ανεξέλεγκτο. «Δεν πρέπει να χάσουμε χρόνο στην ενεργοποίηση κάθε δυνατού μέσου προκειμένου να αποτρέψουμε την ανθρωπιστική κρίση εντός των συνόρων μας. Με τη σημερινή πρόταση θα διατεθούν 700 εκατ. ευρώ για την παροχή βοήθειας όπου υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη», έχει δηλώσει ο επίτροπος για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων, Χρήστος Στυλιανίδης, όμως η ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού, ειδικά στην περιοχή της Ειδομένης, επιτρέπει σε άτομα αγνώστων ΜΚΟ να εκμεταλλεύονται την κατάσταση προς όφελός τους. Οπως έγινε πριν από μερικές ημέρες με τους χιλιάδες πρόσφυγες που υπό την καθοδήγηση τέτοιων ατόμων προσπάθησαν να περάσουν στα Σκόπια προκαλώντας διπλωματικό επεισόδιο.

Φυσικά η κυβέρνηση δεν θέλει να μετατρέψει την Ειδομένη σε κέντρο κράτησης, αυτό όμως δίνει την ευκαιρία σε ΜΚΟ και άλλους φορείς να δείξουν στην Ε.Ε. πόσο «απαραίτητοι» είναι διεκδικώντας μέρος από τα 700 εκατ. ευρώ που έχει αποφασιστεί να δοθούν από την Ευρώπη για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό και τα όσα έχει ανακοινώσει ο κ. Στυλιανίδης αναφορικά με την ενίσχυση των 700 εκατ. ευρώ, για το 2016 προβλέπεται αρχικά η διάθεση 300 εκατ. ευρώ. Επιπλέον ποσό ύψους 200 εκατ. ευρώ ετησίως θα προβλεφθεί για χρήση εντός του 2017 και του 2018 αντίστοιχα. Το ποσό αυτό θα είναι άμεσα διαθέσιμο μετά την υιοθέτηση της πρότασης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Πάντως, μόνον η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ διαθέτει έναν χάρτη και στοιχεία με τις ΜΚΟ και τους φορείς, κρατικούς και μη, που βρίσκονται στην Ελλάδα. Στον συγκεκριμένο χάρτη, ο οποίος ανανεώνεται κάθε μήνα -η τελευταία ενημέρωση έγινε στις 23 Φεβρουαρίου 2016- εμφανίζονται οι περιοχές Λέσβος, Σάμος, Κως, Καστελόριζο, Ρόδος, Σύμη, Λέρος, Χίος και φυσικά η Ειδομένη. Εκεί περιγράφονται οι φορείς που ασχολούνται με συγκεκριμένους τομείς της υποδοχής, φιλοξενίας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης προσφύγων και μεταναστών.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται και ελληνικές ΜΚΟ οι οποίες έχουν διαχρονική συνεργασία με τα αρμόδια υπουργεία, αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς. 

Επίσης, ο Δήμος Σάμου είναι από τους λιγοστούς που έχουν λίστα με τις ΜΚΟ και τους φορείς που δραστηριοποιούνται στο νησί. Σύμφωνα με αυτήν, υπάρχουν 18 φορείς από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ο ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΜΜΟΝΗ

Γράφει ο Ιωάννης Παναγιωτακόπουλος 
Aρχισυντάκτης του news.princeoliver.com

Ίσως δεν θα είχε νόημα να πούμε –όσοι λίγοι δημοσιογράφοι τολμούσαμε να επισημάνουμε το λάθος-  ότι «εμείς τα λέγαμε», αποτιμώντας τις ευθύνες  της σύγχρονης αστυνομίας σκέψης του «πολιτικώς ορθού», που αρνούταν επί ποινή βαρέως στιγματισμού, κάθε είδους κριτική στις θεωρίες και τις πολιτικές της πολυπολισμικότητας…
Νομίζω ότι επείγει περισσότερο να δούμε τι γίνεται από εδώ και πέρα. Η 13^η Νοεμβρίου δεν είναι «η 11^η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης». Είχε προηγηθεί η 11^η Μαρτίου του 2004 στους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Μαδρίτης (ναι, είναι και ο μεσογειακός Νότος Ευρώπη), με περισσότερους νεκρούς και τραυματίες. Είχε διαπραχθεί σωρεία επιθέσεων σε θέατρα, σχολεία και σταθμούς της Ρωσίας (ναι, είναι και η Ρωσία Ευρώπη), με επίσης εκατοντάδες νεκρούς. Είχαν προηγηθεί οι βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο. Και εκτός από αυτά τα μαζικά κτυπήματα ένα σωρό μικρότερου κόστους σε ανθρώπινες ζωές αλλά εξίσου σημαντικής σημασίας εγκληματικές ενέργειες: Η επίθεση στο Charlie Hebdo , στο Εβραϊκό παντοπωλείο, η δολοφονία του Ολλανδού πολιτικού Πίμ Φόρτουιν, η εκτέλεση του Ολλανδού σκινοθέτη Τέο Βαν Γκογκ και πολλά άλλα. Το πρόσφατο όμως μακελειό στο Παρίσι, επικυρώνει ίσως μια σημαντική ιστορική σηματοδότηση, την οποία θα δούμε παρακάτω.
Σε μια Ευρώπη που θέλει να επιμένει ότι οι πολιτικές ενσωμάτωσης των πρώτης και δεύτερης  γενιάς μουσουλμάνων μεταναστών είναι επιτυχείς, τα προφίλ των μακελάρηδων που ασπάζονται τις πιο ακραίες μορφές ισλαμικών δογμάτων, μοιράζονται μεταξύ ατόμων που ανήκουν στη δεύτερη ή τρίτη γενιά μεταναστών, καθώς και νεοεισερχόμενων λαθρομεταναστών. Δηλαδή μεταξύ των περιπτώσεων που σύμφωνα με την πολυπολιτισμική θεωρία θα έπρεπε να έχουν ενταχθεί πλήρως στον Δυτικό τρόπο ζωής ή να λαχταρούν να το κάνουν. Αγνοώντας το αποτέλεσμα σε αδικοχαμένες ανθρώπινες ζωές, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η νοοτροπία αυτών των λίγων τζιχαντιστών, είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Όμως όλες οι σχετικές έρευνες αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο*: Οι Μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζουν στην Ευρώπη, θεωρούν κατά συντριπτική πλειοψηφία την Σαρία ως νόμο υπέρτερο του Συντάγματος των χορών στις οποίες διαμένουν. Σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου Pew το 2006 μεταξύ των μουσουλμάνων που διαμένουν στην Γαλλία, στην Βρετανία, στη Γερμανία και στην Ισπανία, τα ποσοστά εκείνων που επικροτούν ή αρνούνται να καταδικάσουν την βία κατά Ευρωπαίων πολιτών με σκοπό την υπεράσπιση του Ισλάμ, κυμαίνονται μεταξύ του 11% και του 22%**. Οι χιλιάδες των μουσουλμάνων ευρωπαίων πολιτών που ασπάστηκαν το ριζοσπαστικό Ισλάμ και έτρεξαν ως εθελοντές στις τάξεις του ISIS, απλά επιβεβαίωσαν κάτι που ήταν πασιφανές χρόνια πριν…
…Και κάτι που πιθανών θα μας ήταν αυτονόητο, αν η κυρίαρχη εντύπωση των Ευρωπαίων δεν ήταν, πως επειδή εμείς ξεπουλήσαμε εύκολα την ταυτότητά μας, προκειμένου να λάβουμε «ανθρώπινα δικαιώματα» ακόρεστης κατανάλωσης, είναι σίγουρα διατεθειμένοι και οι Ασιάτες ή οι Αφρικανοί μουσουλμάνοι να πράξουν το ίδιο.  Η νεωτερική εφεύρεση της πολυπολιτισμικότητας, βασίζεται επί της ουσίας στην ρατσιστικής φύσης ψευδαίσθηση, πως τα δόγματα του Διαφωτισμού και το βίωμα της Δυτικής φιλελεύθερης «δημοκρατίας» με το πρακτικό τρίπτυχο ανθρώπινα δικαιώματα – ελεύθερη αγορά – κατανάλωση, αποτελεί την ανώτερη πολιτισμική κορυφή, στην οποία επιθυμούν (ακόμα κι αν δεν το έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει) να ανέβουν όλοι οι λαοί… Όμως τόσο η ιστορία όσο και η σύγχρονη πραγματικότητα, διδάσκουν μάλλον κάτι άλλο…
Ο φαύλος κύκλος
Το ότι η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί το δίδυμο αδελφάκι της Δυτικής αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής πολιτικής, φανερώνεται όχι μόνον από το γεγονός ότι βρίσκει να πατήσει σταθερά στην ψυχολογική βάση των ιστορικών ενοχών των Δυτικοευρωπαίων, αλλά και από το ότι όλο και πιο φανερά αναδεικνύεται η αλληλεξάρτησή και η λειτουργία τους ως συγκοινωνούντα δοχεία:
Η Δύση επεμβαίνει με άμεση η έμμεση βία αποσταθεροποιώντας την Μ. Ανατολή και την Β. Αφρική, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι έχει την «θεία» αποστολή να επιβάλει το σύστημα της φιλελεύθερης «δημοκρατίας» σε όλη την υφήλιο. Η αποσταθεροποίηση γεννάει μεταναστευτικά κύματα, δημιουργεί και δυναμώνει οργανώσεις όπως το ISIS ή η Μπόκο Χαράμ, στέλνει εκατομμύρια προσφύγων ή οικονομικών λαθρομεταναστών στην Ευρώπη. Εκεί τους υποδέχονται οι θιασώτες του πολυπολιτισμού, που έχουν την εντύπωση ότι έχουν αναλάβει την «θεία» αποστολή να εντάξουν όλους τους ανθρώπους στις σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι που ουδεμία διάθεση έχουν να απεμπολήσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα με αντάλλαγμα τα καθρεφτάκια των δυτικοευρωπαίων, εντάσσονται στις συμπαγείς και σχεδόν αυτονομημένες μουσουλμανικές κοινότητες, μέσα στις οποίες ανθίζουν όλο και περισσότερο οι ακραίες φονταμενταλιστικές τάσεις. Κάποιοι που θα ασπαστούν αυτές τις τάσεις, όταν τους το σφυρίξει ο ιμάμης ζώνονται κάμποσα εκρηκτικά, αρπάζουν ένα Καλάσνικοφ και παίρνουν μαζί τους στον άλλο κόσμο μερικές δεκάδες «απίστους». Οι ηγέτες της Δύσης στέλνουν συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων, επιβάλουν νέους νόμους αστυνομοκρατίας και πολιτικού ελέγχου στους πολίτες των χωρών τους και εξαπολύουν αμέσως νέο πόλεμο για να επιβάλουν την τάξη στην αταξία που οι ίδιοι δημιούργησαν, τροφοδοτώντας νέες αποσταθεροποιήσεις, νέα κύματα λαθρομεταναστών, νέο φανατισμό κ.ο.κ. σε έναν φαύλο κύκλο που παράγει αίμα για τους λαούς, χρήμα για τις πολυεθνικές και πολιτική ισχύ για τους εκπροσώπους των παγκοσμιοποιημένων συμφερόντων.
Γι αυτό και οι εκφραστές του Δυτικού ιμπεριαλισμού, είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν τις πολιτικές της πολυπολιτισμικότητας. Και μάλλον σε αυτή τη βάση μπορεί να ερμηνευτεί η κραυγαλέα αντίφαση που φέρνει φιλελεύθερους και αριστερούς να υπερασπίζονται ισλαμικές οργανώσεις και κοινότητες ακραίου θρησκευτικού φανατισμού, αντιφεμινισμού και πατριαρχικής απολυταρχίας.
Ευγενείς ψευδαισθήσεις
Θα ήταν ελλιπής η όποια προσέγγιση μας στο ζήτημα, αν παραβλέπαμε το γεγονός ότι πολλοί από τους υπερασπιστές των πολυπολιτισμικών θεωριών, κινούνται από ευγενή και καλοπροαίρετα κίνητρα, που έχουν καλλιεργηθεί μέσα σε ένα ολόκληρο πολιτισμικό περιβάλλον γεμάτο ψευδαισθήσεις. Το περιβάλλον των ιδεών του Διαφωτισμού και της νεοτερηκότητας, που εδώ και τρείς αιώνες σχεδόν ταυτίζονται με αυτό που ονομάζουμε σύγχρονο Δυτικό πολιτισμό.
Οι βασικές ψευδαισθήσεις αυτού του περιβάλλοντος, διαποτισμένες όλο και πιο έντονα μέσα από την εκπαίδευση, την πολιτική και κάθε θεσμική σχέση κράτους – πολίτη, περιστρέφονται γύρω από την αντίληψη ότι η ουσία του ανθρώπου είναι η αυτονομημένη ατομικότητά του. Ξεκομμένη από θρησκευτικές αντιλήψεις, κοινότητες καταγωγής, πολιτισμικά πλαίσια και επιρροές, οι άνθρωποι είναι όλοι ίδιοι ως ατομικότητες και προοπτική τους είναι να φτάσουν στο «τέλος της ιστορίας», βιώνοντας την «ύψιστη κατάκτηση» που έφερε στην Γη ο Δυτικός άνθρωπος, δηλαδή το να ζουν σε κοινωνίες «ελευθερίας», δομημένες στην βάση κοινωνικών συμβολαίων κοινού συμφέροντος.
Σίγουρα οι ιστορικοί του μέλλοντος θα βρούν ενδιαφέρουσα την σύμπτωση, ότι η ιστορική κατάλυση αυτής της θεωρίας, έλαβε χώρα στο ίδιο σημείο όπου συνετελέσθη δια της Γαλλικής επανάστασης η επικράτηση της: Στο Παρίσι.
Τα γεγονότα στο περιοδικό Charlie Hebdo καθώς και το πρόσφατο μακελειό, συμβολίζουν και μάλλον σηματοδοτούν το ιστορικό τέλος αυτής της ευρωπαϊκής νεωτερικής αντίληψης, μέσω της κραυγαλέας πρακτικής της διάψευσης: Νέοι άνθρωποι, γεννημένοι και μεγαλωμένοι μέσα σε αυτό το περιβάλλον «ελευθερίας» και θεοποίησης της ατομικότητάς τους, επιλέγουν να αντιδράσουν και να ζήσουν με βάση τα κελεύσματα της πιο ακραίας εκδοχής της θρησκευτικής τους παράδοσης, καθώς και να πεθάνουν σκοτώνοντας όσους δεν ασπάζονται την πίστη τους. Και αυτή τους η αντίληψη δεν καλλιεργήθηκε σε κάποια μακρινή Ισλαμαμπάντ, αλλά μέσα στα μουσουλμανικά γκέτο των Βρυξελλών και του Παρισίου, όπου εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι ομόθρησκοί τους, επιλέγουν να μην ζουν ως αυτονομημένες ατομικότητες, αλλά ως μέλη μετριοπαθών ή ακραίων θρησκευτικών και πολιτισμικών κοινοτήτων.
Η ανθρώπινη φύση, αγνοώντας τους κανόνες του νεωτερικού «ανθρωπισμού», μας δείχνει ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί έτσι όπως ήξερε για χιλιάδες χρόνια. Οι άνθρωποι μην αντέχοντας την αφόρητη μοναξιά της θεοποιημένης ατομικότητάς τους, θα συνεχίσουν να επιλέγουν να ζούν με τους ομοίους τους, σε κοινότητες κοινών αντιλήψεων, κοινού πολιτισμού, στην ασφάλεια που αισθάνονται ότι τους διασφαλίζει το πλέγμα των παραδόσεων τους. Ο Γιάννης από την Ελλάδα, ο Πάτρικ από την Γαλλία, ο Αχμέτ από το Αφγανιστάν και ο Αλγερινής καταγωγής Αμπντούλ που μεγάλωσε στα προάστια του Παρισίου θα συνεχίσουν να μην είναι ίδιοι. Διότι μεγάλωσαν μέσα σε άλλες οικογένειες, με άλλες παραδόσεις, με διαφορετικές αντιλήψεις για την ζωή, για την γυναίκα, για τον έρωτα, για τον Θεό, για τους φίλους, για τους άλλους, για τους διαφορετικούς. Ο άνθρωπος –ευτυχώς- θα συνεχίσει να είναι γέννημα του Πολιτισμού του και έκφραση αυτής της ριζικής διαφορετικότητας. Και από ότι μάλλον αποδεικνύεται για πολλοστή φορά στην ιστορία, προϋπόθεση για να μπορεί να βιώσει ελεύθερα και ειρηνικά αυτή την διαφορετικότητα, είναι το  να μπορεί να επιλέξει και το με ποιους μπορεί να συγκατοικήσει στον ίδιο χώρο και με ποιους όχι…
Δυστυχώς, εάν οι Ευρωπαίοι μέσα στα επόμενα χρόνια, δεν λάβουν τα μηνύματα των γεγονότων που βίωσαν, εμμένοντας στις πολυπολιτισμικές  τους ψευδαισθήσεις, τότε όχι μόνον είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν πολλάκις, αλλά μάλλον το νομοτελειακό τέλος της Ευρωπαϊκής νεοτερικότητας, θα επέλθει μαζί με το ιστορικό τέλος του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όχι μόνον δια της βίαιης αλλά και –κυρίως- δια της δημογραφικής επικράτησης του Ισλάμ…


*Βλέπε σχετική λεπτομερή παρουσίαση στο βιβλίο του Γιάννη Κολοβού «Πολυπολιτισμικότητα: Όχι ευχαριστώ!» (Εκδ. Πελασγός 2011)
**Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 20/8/2006


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
PRINCE OLIVER NEWS

ΤΟΥΡΚΙΑ, ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ...ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος Δημοσιογράφος – Αμυντικός αναλυτής
 
Παρασκευή και 13 επέλεξαν να κτυπήσουν το Παρίσι οι «μοναχικοί λύκοι» πιστοί στο όραμα του Ιερού Πολέμου του Daesh (Ισλαμικό Κράτος). Οι στυγνοί εκτελεστές προστατευμένοι από τον αόρατο μανδύα της αφάνειας, ξεπήδησαν απροειδοποίητα μέσα από την από καιρό αποσταθεροποιημένη ζώνη της πολυπολιτισμικής γαλλικής κοινωνίας, η οποία εξελίσσεται πλέον σε ζώνη του λυκόφωτος.
Οι στρατευμένοι ισλαμιστές μαχητές επέλεξαν συμπτωματικά την συγκεκριμένη ημερομηνία – Παρασκευή και 13 τον Οκτώβριο του 1307 ξεκίνησε η μαζική σύλληψη των Ναϊτών στην Γαλλία – για να την καταστήσουν ορόσημο μιας συνεχιζόμενης αντιπαράθεσης με την Δύση, η οποία κατά τους ακραιφνείς τζιχαντιστές ανάγεται στην εποχή των Σταυροφοριών.
Ήδη, η Γαλλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ΗΠΑ, ο αγγλοσαξονικός κόσμος, η Δύση γενικότερα ακόμη και η Ρωσία, ετοιμάζονται να σηκώσουν το γάντι και να βρουν τρόπους ώστε να απαντήσουν με ακόμη πιο σκληρό και ισοπεδωτικό τρόπο στοχεύοντας το Χαλιφάτο. Όμως όπως και στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι όποιες αφορμές προκύπτουν από τρομοκρατικές ενέργειες, δεν θα πρέπει να συγχέονται με τα πραγματικά αίτια και κυρίως με την κατάδειξη των ηθικών αυτουργών της επίθεσης, η οποία αναγορεύθηκε ως η γαλλική 11/09.
Το Daesh μπορούμε να το συγκρίνουμε ως ανάλογο του καθεστώτος των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν (σ.σ. η αμερικανική ευθύνη και υπαιτιότητα για την γέννηση των δύο εκτρωμάτων, καταγράφηκε ως ιστορικό σφάλμα με σοβαρές γεωστρατηγικές επιπτώσεις επί της ασφάλειας του γεωγραφικού συμπλόκου της μείζονος Μέσης Ανατολής όπως το συνέλαβε ο Ζμπ. Μπρζεζίνσκι).

Όμως η επικέντρωση της στοχοποίησης στους ισλαμιστές που κατέχουν την Ράκα και την Μοσούλη, απλούστατα θα απομακρύνει για μια ακόμη φορά την ιστορική ευκαιρία ανάδειξης και καταγγελίας των ηθικών αυτουργών, των πραγματικά υποκινητών της σφαγής όσων προηγήθηκα και εκείνων που δυστυχώς έπονται.

Μετά από τις επιθέσεις του 2001 ο τότε Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ντ. Ράμσφελντ φέρεται να έχει δηλώσει πως οι πραγματικοί ένοχοι δεν θα πρέπει να αναζητηθούν στις οροσειρές του Αφγανιστάν, αλλά στην Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία.

Ομιλώντας ορθώς, ο τότε υπουργός αποκάλυπτε πως οι αληθινοί ηθικοί αυτουργοί, εκείνοι που εν πολλοίς δημιούργησαν, συντήρησαν, ανέπτυξαν, απέκρυψαν, προστάτεψαν και τελικώς εξαπέλυσαν κατά της Δύσης τους τζιχαντιστές τρομοκράτες, είναι «ομοτράπεζοι» των ΗΠΑ. Σήμερα οι ηθικοί αυτουργοί δεν βρίσκονται πια στην Αίγυπτο, αλλά στην Τουρκία, ενώ στους Σαουδάραβες προστέθηκαν οι ισλαμιστές του Κατάρ, αμφότεροι ομοίως παραδοσιακοί «φίλοι και σύμμαχοι» των ΗΠΑ…
Όμως πέραν των σκοτεινών, βαθιά θρησκευτικών ουαχαμπιστικών όσο και εμμονικών κύκλων του Ριάντ και πέριξ της Μέκκας, οι οποίοι πιστεύουν και προσδοκούν την έλευση της δικής τους – όπως την οραματίζονται – γεωπολιτικής αποκάλυψης και γι’ αυτό έχουν αναλάβει το καθήκον υποστήριξης του Daesh παρέχοντας όπλα, χρήματα και γνωριμίες, υπάρχει ένας ακόμη πιο επικίνδυνος γνωστός-άγνωστος ηθικός αυτουργός: Η Τουρκία του παραϊσλαμιστή (σ.σ. ο γράφων εισάγει τον συγκεκριμένο όρο που υποδηλώνει «αυτόν που δρα παράλληλα με τον ισλαμιστή» τον οποίον θεωρεί ότι ανταποκρίνεται πληρέστερα στον τρόπο δράσης) Ερντογάν.
Άραγε γιατί θα πρέπει να ευσταθεί μια τέτοια σοβαρή κατηγορία, την γεωστρατηγική διάσταση της οποίας οφείλουμε να επισημάνουμε; Πως μπορούμε να κατηγορήσουμε αλλά και να αποδείξουμε την ανηθικότητα του παραϊσλαμιστικού νέο-οθωμανικού καθεστώτος που οικοδομούν σταθερά επί 13 συναπτά έτη το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου; Ας αφήσουμε τους ίδιους να μας αποκαλύψουν τις προθέσεις τους…
Στις 2 Νοεμβρίου ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Ταγίπ Ερντογάν (σ.σ. δεν άντεξε στον πειρασμό…) και προέβη σε μια εξαιρετικά αποκαλυπτική δήλωση, μετά από το αεροπορικό δυστύχημα σε ρωσικό επιβατηγό αεροσκάφος στο Σινά, το οποίο αποδόθηκε σε τρομοκρατική ενέργεια του Daesh: «Πώς μπορώ να καταδικάσω το Daesh που κατέρριψε το ρωσικό αεροπλάνο οι επιβάτες του οποίου επέστρεφαν από ευχάριστες διακοπές σε μια εποχή που οι ομόθρησκοί μας στη Συρία βομβαρδίζονται από τα αεροσκάφη του Πούτιν; Η κατάρριψη είναι το φυσικό επακόλουθο της υποστήριξης της Μόσχας προς τον Ασαντ».
Αν αντικαταστήσουμε το αεροπλάνο και τους επιβάτες με τα θύματα στο Παρίσι και αντί των ρωσικών τοποθετήσουμε τα γαλλικά μαχητικά της Armee de l’ Air, τότε προσεγγίζουμε τηρουμένων των αναλογιών στο πως αντιλαμβάνεται και συνηγορεί υπέρ ο σουλτάνος της Άγκυρας των «αντεκδικητικών ενεργειών» του Χαλιφάτου.

Η ετέρα αποκαλυπτική δήλωση προέρχεται από τον επικεφαλής της τουρκικής MIT Χακάν Φιντάν στο πρακτορείο Anadolou τον περασμένο μήνα: «Το Daesh είναι μια πραγματικότητα και πρέπει να δεχτούμε ότι δεν μπορούμε να εξαλείψουμε μια καλά οργανωμένη και δημοφιλή δομή, όπως είναι. Ως εκ τούτου, καλώ τους συναδέλφους μου στη Δύση να αναθεωρήσουν τη νοοτροπία τους και να ματαιώσουν τα σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν που επιθυμεί να συντρίψει τους Ισλαμιστές επαναστάτες της Συρίας». Συνεπώς ο πρόεδρος Ερντογάν δικαιώνει την ισλαμιστική τρομοκρατία και ο ευνοούμενός του διοικητής της ΜΙΤ προτρέπει τους… συναδέλφους του στη Δύση να ξαναδούν με άλλη νοοτροπία (σ.σ. ίσως όταν ασπαστούν το Ισλάμ γίνει δυνατό) τους «επαναστάτες» του Daesh.

Οι Ερντογάν και Φιντάν αποδεικνύονται φύσει και θέσει ηθικοί αυτουργοί των επιθέσεων στο Παρίσι όπως και για όλα όσα συμβούν στο προσεχές μέλλον. Ο Παντισάχ του Ακ Σαράι ουδέποτε έχει κρύψει τις παραϊσλαμιστικές θέσεις του. Το Καλοκαίρι στην Τζακάρτα της Ινδονησίας ανέκραξε: «Έχουμε μόνο μια έγνοια… το Ισλάμ και μόνο το Ισλάμ… Είναι αδύνατο για εμάς να αποδεχθούμε την επισκίασή του…».
Το Daesh αντιμετωπίζεται ως εργαλείο για την επίτευξη μιας θείας αποστολής. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και για μερικούς άλλους ολιγότερο «πεζούς» (σ.σ. το ζήτημα της ανόδου και της μεγέθυνσης της κουρδικής ισχύος σε Ιράκ και ιδίως στην Συρία υπό την αμερικανο-ισραηλινή προστασία και επίβλεψη), η Τουρκία έχει αναλάβει τον καθοριστικό γεωστρατηγικό ρόλο της παροχής κάθε είδους λογιστικής υποστήριξης (σ.σ. βλ. πρόσφατες σχετικές δηλώσεις του καθηγητού Γεωπολιτικής Ιωάννη Μάζη στα ΜΜΕ) στο Daesh!
Η Άγκυρα κερδίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια κάθε μήνα από το πάσης φύσεως λαθρεμπόριο υλικών και ανθρώπων από τις κατεχόμενες περιοχές του χαλιφάτου και την ίδια στιγμή απαιτεί 3 δις ευρώ ως «αποζημίωση» για τις προσφυγικές ροές. Οι επίσης ηθικοί αυτουργοί των σφαγών κατά των Χριστιανών, των Αλεβιτών, των Σιιτών και των άλλων δοξασιών και δογμάτων, έχουν αναρωτηθεί άραγε πόσο έχει ανέλθει ο λογαριασμός που οφείλουν να καταβάλλουν έναντι του Δικαστηρίου της Ιστορίας για την υποστήριξη, προστασία και την ανοχή που επιδεικνύουν υπέρ των οργάνων δολοφονίας που αποστέλλει το Daesh στην Δύση;
Σήμερα αποκαλύφθηκε ότι δύο εκ των δραστών είχαν διέλθει μέσω του αιγαιακού διαδρόμου (από Τουρκία στα ελληνικά νησιά) καλυπτόμενοι μέσα στις μάζες των λαθρομεταναστών και των προσφύγων και στη συνέχεια κατέληξαν στην Γαλλία. Αμέσως εγείρεται το μείζον και επιτακτικό ερώτημα. Γνώριζε η ΜΙΤ για αυτούς και για τους όποιους άλλους πέρασαν μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη; Γιατί η Τουρκία δεν συναινεί στην δημιουργία των κέντρων ελέγχου στην επικράτειά της ώστε να γίνεται με πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια η ταυτοποίηση των στοιχείων εκείνων που στοχεύουν να περάσουν στην ΕΕ;

Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να έχει ευθύνη σε πολλά και να έχει προκαλέσει αντιδράσεις από εσφαλμένες ενέργειες και απαράδεκτες όσο και αμετροεπείς δηλώσεις (σ.σ. βλ, Πάνος Καμμένος κινδυνολογία περί Τζιχαντιστών κ.λπ.), ο τεράστιος όγκος της ευθύνης επωμίζεται στις τουρκικές αρχές και την στρατηγικώς κεντρικά σχεδιασμένη σκόπιμη αδράνεια και εθελοτυφλία καθ’ επιταγήν της παραϊσλαμιστικής ηγεσίας τους!

Έναν αιώνα μετά από την αρμενική γενοκτονία και την επίσης αποτρόπαια γενοκτονία των Ελλήνων και των Ασσυρίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Τουρκία συνεχίζει να διατηρεί τα σκήπτρα της ενοχής, ενώ την ίδια στιγμή οργανώνει διάσκεψη στο έδαφός της και παράλληλα παραπλανά και αποπροσανατολίζει στέλνοντας κείμενα συμπαράστασης και συμπόνιας στα θύματα των τρομοκρατικών ενεργειών των εξτρεμιστών τρομοκρατών της Γαλλίας.
Ο ηθικός αυτουργός όχι μόνον ψεύδεται – δικαίωμά του είναι άλλωστε στο πλαίσιο της πολιτικής την οποίαν χαράζει και υπηρετεί – αλλά το αίσχιστον είναι πως καλεί και τους άλλους – θύματα και συμπάσχοντες σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών της ΕΕ – να αποδεχθούν την γεωστρατηγικά σκοτεινή και αναληθή στάση και δράση της.

Είναι επίσης απαράδεκτο 100 έτη μετά από την Εκστρατεία της Καλλιπόλεως μέρος του Αγγλοσαξονικού κόσμου λόγω της «ενοχής» που πιθανόν αισθάνεται για το καταστροφικό αποτέλεσμα των μαχών, να θεωρεί ότι η θώπευση του παραϊσλαμιστή Ερντογάν και ο εξαγνισμός των μηχανισμών της ΜΙΤ αποτελεί τακτική επίτευξης του στόχου επαναπρόσδεσης στο άρμα της Δύσεως της πλέον – ακόμη και από τους μουλάδες του Ιράν – αναθεωρητικής κλίκας που συνεχίζει να ανδρώνεται και να ισχυροποιείται με χρήματα και την υποστήριξη της Συμμαχίας όπως και της ΕΕ.

Για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, καλούμε τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να μη μεταβεί στο καλοστημένο παζάρι που στήνεται στην άλλη πλευρά του Αιγαίου και επίσης να προχωρήσει σε αυστηρότατη δήλωση καταγγελίας της τουρκικής ηθικής αυτουργίας, αποφεύγοντας να αναδειχθεί – όπως και άλλοι Έλληνες επίσημοι στο παρελθόν – μια μαριονέττα στο θέατρο της τουρκικής γεωστρατηγικής. Αν μάλιστα επιθυμεί να συγκεντρώσει περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία, ας τα ζητήσει μέσω της ΕΥΠ στην Ελλάδα και στην Κύπρο από τους Αμερικανούς και κυρίως από το Ισραήλ. Οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν καλύτερα και βαθύτερα πρόσωπα και πράγματα…


http://www.defence-point.gr/news/?p=141233

ΜΑΖΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ / ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ / ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΚΑΙ «ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ» ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ- ΔΙΔΑΚΤΩΡ (Dr. phil)
ΛΟΥΔΟΒΙΚΕΙΟΥ-ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΕΙΟΥ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
(Ludwig-Maximilian Universitaet Muenchen)/
ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 

http://www.evagoras.org/

 

Στο σύγχρονο, εξόχως ρευστό, διεθνές περιβάλλον εμφανίζεται ολοένα και εντονότερα η απειλή γεωπολιτισμικής / εθνοπολιτισμικής και, κατ' επέκτασιν,  γεωπολιτικής / εθνοπολιτικής αναδιατάξεως χωρών και περιοχών - απειλή που έχει ως «όχημα» την Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση.

Είναι, όμως, η Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση απειλή για την Εθνική Ασφάλεια των Κρατών; Η απάντηση συνάγεται αβίαστα από την μελέτη πλείστων όσων ιστορικών παραδειγμάτων: από της εκ των έσω αλώσεως του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους από τους γερμανογενείς λαούς - αλλά και του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, μία χιλιετία αργότερα, από τους τουρκογενείς λαούς- μέχρι της νεωτέρας Βαλκανικής Ιστορίας, αλλά και από την προσεκτική εξέταση των τρεχουσών εξελίξεων της διεθνούς πολιτικής καθώς και της προϊούσης γεωπολιτικής αναδιατάξεως ολοκλήρων περιοχών επί των ημερών μας (όρα Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια).

Σήμερα, κατά την εκτίμηση εγκύρων αναλυτών, η Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση απειλεί τα Κράτη με τους εξής τρόπους:

α) εισαγωγή πάσης φύσεως εθνοπολιτισμικών (ethnocultural) - εθνοφυλετικών/θρησκευτικών - διενέξεων και αντιμαχιών, δυναμένων να κλιμακωθούν σε ευθείες και άμεσες απειλές κατά της Εθνικής Ασφαλείας (π.χ. τέλεση τρομοκρατικών ενεργειών),

β) σταδιακή υπονόμευση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής καθ' όσον η Μαζική Μετανάστευση απειλεί τα κεκτημένα επίπεδα ευημερίας και κοινωνικής προνοίας ενός Έθνους (ενώ, απ'εναντίας, όταν η είσοδος μεταναστών γίνεται υπό αυστηρόν έλεγχον και βάσει σαφώς ορισθέντων και αυστηρώς τηρουμένων ποιοτικών κριτηρίων μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση της Εθνικής Οικονομίας). Περαιτέρω, η Μ.Μ. διαβρώνει την εθνική και κοινωνική συνοχή διά του σχηματισμού παραλλήλων κοινωνιών (γκεττοποίηση) με συνέπειες την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, την ανατροπή κρισίμων για την Εθνική Ασφάλεια δημογραφικών - ανθρωπογεωγραφικών ισορροπιών και την εμφάνιση, μακροπροθέσμως, εσωτερικών εθνοτικών/πολιτισμικών διενέξεων,

γ) ανεξέλεγκτη δράση στοιχείων του Διεθνούς Οργανωμένου Εγκλήματος, της Διεθνούς Ναρκω-Τρομοκρατίας (narcoterrorism), της Διεθνούς Διακινήσεως γυναικών και ανηλίκων κ.λ.π..,     

δ) απειλή κατά της δημοσίας υγείας με την εισαγωγή εντός μιας χώρας νέων ή αγνώστων μέχρι τούδε νοσημάτων ή ιών, ή την επανεμφάνιση ασθενειών που εθεωρούντο από μακροτάτου χρόνου ως εκλιπούσες.

• Ατυχώς, μία σοβαρή συζήτηση περί Μαζικής Μεταναστεύσεως έχει καταστεί σήμερα εν Ελλάδι αδύνατη, λόγω της κρατούσης ιδεοληπτικής εθελοτυφλώσεως και μονομερείας αλλά και εξ αιτίας της ασκουμένης ιδεολογικής τρομοκρατίας, εκ μέρους του συνασπισμού των δυνάμεων του Ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού (που, καίτοι ελαχίστη μειοψηφία μεταξύ του λαού, ελέγχει ασφυκτικώς τα ΜΜΕ, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τα Πανεπ/μια και τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους εν γένει). Άρα, οφείλουμε εδώ να διευκρινίσουμε τα στοιχειώδη, να προσπαθήσουμε να διαλύσουμε ευρέως διαδεδομένες πλάνες και ιδεολογήματα και να υπενθυμίζουμε ορισμένες αλήθειες:

Ο Νέστωρ της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας Helmut Schmidt (Χέλμουτ Σμιτ), διατελέσας Καγκελλάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, εξέπληξε προ ετών την Κοινή Γνώμη ομολογώντας δημοσίως ότι  ήταν μοιραίο λάθος, από της δεκαετίας του '60 και εντεύθεν, η εισαγωγή στην Γερμανία (και στην Ευρώπη εν γένει) εργατών από ξένες πολιτισμικές ζώνες, και δή από την Τουρκία.  Τα προβλήματα που θα επέφερε αυτή η πολιτική υποτιμήθηκαν, και στην Γερμανία και στην Ευρώπη, επεσήμανε ο τέως Καγκελλάριος και εξήγησε ότι «πολυ-πολιτισμικές κοινωνίες μπορούν να υπάρξουν ειρηνικώς μόνο υπό συνθήκες αυταρχικών καθεστώτων». Ως παράδειγμα ανέφερε την περίπτωση της Σιγκαπούρης.

Επί της ουσίας, ο Helmut Schmidt είχε απόλυτο δίκαιο: Το ιδεολόγημα της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας»  -  που τεχνηέντως και επιμόνως επιχειρούν να επιβάλουν ορισμένοι στα ιστορικά έθνη-κράτη της Ευρώπης  -  και φενάκη αποτελεί και επ' ουδενί συμβαδίζει με την δυτικού τύπου Δημοκρατία, η οποία προϋποθέτει έναν κοινό εθνοπολιτισμικό παρονομαστή, έναν υπαρκτό «βαθμό εθνολογικής και πολιτισμικής συνοχής», όπως μας υπενθύμισε  ο Peter Brimelow, στο πολύκροτο βιβλίο του «Alien Nation».   Άλλωστε, εάν θέλουμε να ακριβολογήσουμε μέχρι κεραίας, ακόμη και ο όρος «πολυπολιτισμική κοινωνία» είναι, από την σκοπιά της Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας και της Εθνολογίας, αντίφαση καθ' εαυτήν, contradictio in adjecto, καθ'όσον μία κοινωνία δεν μπορεί να διέπεται ει μη μόνον από ένα πολιτισμό: Στο Κοινωνιολογικό Λεξικό η «κοινωνία» ορίζεται ως «μία ομάδα ατόμων, η οποία διακρίνεται μέσω ενός ιδιαιτέρου πολιτισμού (αξιακό σύστημα, παράδοση) και είναι ανεξάρτητη από άλλες ομαδοποιήσεις)» , ενώ τα μέλη της περί ης ο λόγος ομάδας συνδέονται μεταξύ τους με «συνείδηση του "εμείς"»(Wir-Bewusstsein), «συνεκτικό σύστημα συμβόλων» κ.λ.π.

Ο πολιτισμός (νοούμενος πάντοτε υπό την γερμανική έννοια της Kultur) είναι, κατά την διατύπωση του Wilhelm E. Muhlmann (Βίλχελμ Μύλμαν), ένας δεύτερος «συμβολικός κόσμος» (symbolische Welt), ο οποίος επικάθηται του πραγματικού, κατά τρόπον ώστε η εκ μέρους του συγκεκριμένου προσώπου πρόσληψη της «ούσης πραγματικότητος» να γίνεται μόνον μέσω αυτής της ιστορικώς προϋπαρχούσης «συμβολικής πραγματικότητος».   Συνεπώς, μόνον καταχρηστικώς δύναται να γίνεται λόγος περί πολυπολιτισμικών κοινωνιών, προκειμένου να υποδηλωθούν περιπτώσεις παραλλήλων κοινωνιών διαβιουσών εντός της αυτής κρατικής επικρατείας (κατά κανόνα Αυτοκρατορίας, όπως θα δούμε ευθύς αμέσως). 

Με όσα είπε ο ιστορικός ηγέτης της Γερμανικής και Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς δεν ήλθε μόνον σε διαμετρική αντίθεση προς την γραμμή που σήμερα επικρατεί στην Ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά και Αριστερά (και όχι μόνον). Συγχρόνως, προξένησε - ως εμφαίνεται και εκ των αντιδράσεων -  σοβαρή ρωγμή σε αυτό το οποίο η διαπρεπής ισραηλινή ιστορικός Bat Ye'or έχει αποκαλέσει «Κουλτούρα Θανασίμων Ψευδών» (culture of deadly lies) των ευρωπαϊκών κοινωνιών, εννοώντας ως τοιαύτην την συρραφή από πρόδηλα ψεύδη και μισές αλήθειες που, ελέω μιας πρωτοφανούς για τα δεδομένα της Δυτικής φιλοσοφικής και πολιτικής παραδόσεως ιδεολογικής τρομοκρατίας , επικρατούν σήμερα σε ένα ουκ ευκαταφρόνητο τμήμα της ούτω καλουμένης προοδευτικής διανόησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Ιδίως δε στην τάλαινα Ελλάδα, επικρατούν δυστυχώς καθ'ολοκληρίαν, αντιστάσεως μη ούσης, σε επίπεδο ΜΜΕ , πανεπιστημίων, παιδαγωγικών ινστιτούτων και εν γένει Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους.

Τυπικό παράδειγμα αυτής της «Κουλτούρας Θανασίμων Ψευδών» είναι η διαρκής και συστηματική προπαγάνδιση του ιδεολογήματος της «πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας», μολονότι κάθε σοβαρός επιστήμων που διαθέτει ιστορική γνώση και επίγνωση μπορεί να βεβαιώσει, εάν δεν εκκινεί από ιδεοληπτικής αφετηρίας, ότι η λεγόμενη «πολυπολιτισμικότητα» είναι τελείως ασύμβατη με συστήματα έστω και στοιχειωδώς δημοκρατικά. Πράγματι, είτε αναφερόμεθα στην κλασσική Αθήνα της αρχαιότητος, είτε στην πρώϊμη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, είτε στην Βενετία των ύστερων Μεσαιωνικών και πρώϊμων Νεωτέρων Χρόνων, είτε στα νεώτερα ιστορικά συνταγματικά και δημοκρατικά  Έθνη-Κράτη (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Νορβηγία κ.λ.π.), παντού, το δημοκρατικό σύστημα διακυβερνήσεως  καθώς επίσης και το σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης  συνεβάδισαν με την σαφή, ιστορικά διαπιστωμένη, εμφάνιση και κυριαρχία ενός συγκεκριμένου πολιτισμού,  υπό την έννοια ενός συγκεκριμένου συστήματος αξιών,  παραστάσεων, συμβολισμών, συλλογικής μνήμης και κοινών υπονοουμένων (ο πολύς Hofstatter ομιλεί για «κοινά αυτονόητα») , τα οποία μοιράζονταν όλα τα μέλη που συναποτελούσαν το κοινό σύνολο.

Σημειωτέον ότι εξαίρεση δεν αποτελούν ούτε καν αυτές οι ΗΠΑ. Εν αντιθέσει προς μία ευρέως διαδεδομένη σήμερα πλάνη, η θαυμαστή εκείνη Δημοκρατία των Founding Fathers του 18ου και 19ου αι. οικοδομήθηκε επί σαφούς και διακριτής εθνο-πολιτισμικής βάσεως, ήτοι ευρωπογενούς («λευκής», αν θέλετε) / ιουδαιοχριστιανικής (ο αφρικανικής καταγωγής πληθυσμός, που ευρίσκετο ήδη στο έδαφος των Πολιτειών όταν αυτές προχώρησαν στην ανεξαρτητοποίησή τους, δεν δύναται να θεωρηθεί ως ιδρυτική συνιστώσα της νεοπαγούς Δημοκρατίας καθ' όσον εστερείτο τότε πολιτικών δικαιωμάτων - και το αυτό ίσχυε για τους κιτρίνης, σινικής ή ιαπωνικής, καταγωγής κατοίκους των ΗΠΑ ).   Και επί ενάμισυ αιώνα περίπου, η μετανάστευση στις ΗΠΑ παρέμεινε και αυστηρώς ελεγχόμενη. Οι εξαιρέσεις που υπήρξαν έμελλε να οδηγήσουν, αργότερα, σε έγερση απειλής για την Εθνική Ασφάλεια και να θέσουν σε δοκιμασία το δικαιοκρατικό και πολιτικό σύστημα της χώρας. Κατά μακρές περιόδους μάλιστα, η μετανάστευση στις ΗΠΑ υπήρξε απολύτως απηγορευμένη, προκειμένου η κοινωνία υποδοχής να «χωνέψει» τους νεοαφιχθέντες,  αλλά και αυστηρώς μονο-πολιτισμική υπόθεση. Ακόμη και αυτή η περίφημη φλογερή φράση του εθνικού συγγραφέως και εκ των Ιδρυτών Πατέρων της Δημοκρατίας Θωμά Παίην για την Αμερική ως πολιτικό «άσυλο της ανθρωπότητος» έχει τύχει αθλίας παραποιήσεως και νοηματικής διαστρεβλώσεως εκ μέρους της «προοδευτικής πολυπολιτισμικήςδιανόησης», κατά παγίαν άλλωστε πρακτική της τελευταίας: Στο περίφημο έργο του «Κοινός Νους», ο πολύς Thomas Paine είχε καταστήσει απολύτως σαφές ότι αντιλαμβανόταν την νεοπαγή Δημοκρατία ως άσυλο των εξ Ευρώπης διωκομένων Χριστιανών («we claim brotherhood with every European Christian»).  

Η υπόθεση της «πολυπολιτισμικότητος» είναι και για τις ΗΠΑ σχετικά πρόσφατη: Ανάγεται στον μοιραίο εκείνο Μεταναστευτικό Νόμο του 1965, βάσει του οποίου, για πρώτη φορά, αντικαθίστατο το μέχρι τότε ισχύσαν, επί δύο αιώνες, ποιοτικό κριτήριο (εθνοπολιτισμικό και επαγγελματικό) με το κριτήριο της οικογενειακής επανενώσεως (family reunification), γεγονός το οποίο έμελλε να έχει, έκτοτε, δεινές επιπτώσεις, καθώς επέφερε κατακόρυφη πτώση του επιπέδου των μεταναστών, αθρόα εισαγωγή τριτοκοσμικών μαζών, μη αφομοιωσίμων, καταχρηστική εκμετάλλευση των συστημάτων δημοσίας προνοίας και παιδείας, και ευρύτατη γκεττοποίηση, με την εμφάνιση πολλαπλών παραλλήλων κοινωνιών.  Ο George Βοrjas, Καθηγητής Δημοσίας Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, γράφει σχετικώς: «Οι σημερινοί μετανάστες είναι λιγότερο ικανοί από τους προκατόχους τους. Είναι σήμερα πολύ περισσότερο πιθανόν να ζητούν κοινωνική προστασία και βοήθεια, και πολύ περισσότερο πιθανόν να έχουν παιδιά ή να αποκτήσουν παιδιά τα οποία θα παραμείνουν σε πτωχές περιοχές - «γκέττο» -  κεχωρισμένες από την υπόλοιπη κοινωνία».
Έτσι, και ενώ μέχρι της εποχής εκείνης η ελεγχόμενη, λελογισμένη και εθνοπολιτισμικώς προσδιορισμένη μετανάστευση ήταν ευεργετική για την μεγάλη αυτή Δημοκρατία,  η θέσπιση ως απολύτου κριτηρίου της οικογενειακής επανενώσεως - καταργηθέντος μάλιστα του εθνοπολιτισμικού κριτηρίου - ευθύνεται, καθ' ομολογίαν των Αμερικανών ρεαλιστών αναλυτών, για την σοβαρώτερη απειλή εναντίον της εθνοπολιτισμικής και κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών στις ΗΠΑ, από της εποχής του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Ήδη δε εκφράζεται έντονη ανησυχία μήπως, εν τέλει, η εναπομείνασα Υπερδύναμη έχει την τύχη της Ρώμης, αλωθείσης έσωθεν υπό των «βαρβαρικών» στιφών! (όπως γράφει ο πολύς Samuel Huntington στο τελευταίο βαρυσήμαντο έργο του «Who Are We? The Crisis of American Indentity»).

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι τυχαίο το ότι αυτό που σήμερα αποκαλείται «πολυ-πολιτισμική κοινωνία», ιστορικά, εμφανίζεται στην αχανή πολυεθνική/  πολυθρησκευτική/ πολυγλωσσική Περσική Αυτοκρατορία, στην ύστερη Ρώμη (την Ρώμη της Αυτοκρατορίας και της Παρακμής)  ή, για να έλθουμε στους Νεωτέρους Χρόνους, στις αυταρχικές Αυτοκρατορίες, όπως εκείνη των Αψβούργων στην Κεντρική Ευρώπη (Αυστρία/Αυστροουγγαρία), ή εκείνη των Ρομανώφ στην τσαρική Ρωσσία. Και βεβαίως, κατ' εξοχήν  «πολυπολιτισμική κοινωνία» ήταν το Οσμανικό/Οθωμανικό δεσποτικό Κράτος.

Προσέτι, οι κορυφαίοι θεωρητικοί του Δυτικού Φιλελευθερισμού, οι οποίοι  -  εν αντιθέσει προς τρέχουσες εσφαλμένες παραστάσεις  -  δεν διακρίνονταν από μονοδιάστατη οικονομιστική αντίληψη των πραγμάτων, αλλά διέθεταν σαφώς αυτό που στην Ιστορία των Πολιτικών Θεωριών αποκαλούμε «normative background»,  θεωρούσαν αδιανόητη την ιδέα ότι μπορεί να συμβαδίσει η οικοδόμηση αστικής δημοκρατίας με ένα ανάλογο πολυ-αξιακό πλαίσιο, πιστεύοντας απ' εναντίας ότι ένας ικανοποιητικός βαθμός εθνολογικής και πολιτισμικής συνοχής είναι απολύτως αναγκαία προϋπόθεση υπάρξεως και ομαλής λειτουργίας και των δημοκρατικών θεσμών αλλά (ενδιαφέρον!) και της ελευθέρας οικονομίας. Την πίστη αυτή εκφράζουν, μεταξύ άλλων, στα γραπτά τους ο August Friedrich von Hayek και ο Μurray Rothbard. Αλλά και προσφάτως μας υπενθύμισε τα ανωτέρω ο διαπρεπής Βρεταννός συγγραφεύς David Conway, στο θαυμάσιο έργο του «In Defence of the Realm. The Place of Nations in Classical Liberalism».

Τόσον ο προαναφερθείς όσον και ο Brimelow καταδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας τα αδιέξοδα της μεταναστευτικής πολιτικής των Δυτικών Κρατών, κατά τις τελευταίες τρεις-τέσσερεις δεκαετίες. Κυρίως καταδεικνύεται πόσο ολέθριο σφάλμα, ιστορικών διαστάσεων, υπήρξε η απομάκρυνση από την παραδοσιακή αρχή της αφομοιώσεως (assimilation) των μεταναστών και η αντικατάστασή της από το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητος, το οποίο στην πράξη δεν οδήγησε ει μη στην δημιουργία παραλλήλων μικροκόσμων, χωρίς καμμία ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους και αποτελούντων, ipso facto, δεξαμενές ενός τεραστίου συγκρουσιακού δυναμικού. Εξαίρουν δε την ανάγκη να υπάρξει ένας καθορισμένος βαθμός εθνολογικής και πολιτισμικής συνοχής σε μία δυτική δημοκρατική κοινωνία, παραλλήλως προς την (εξ ίσου επιβεβλημένη) ανάγκη αυστηρού επανακαθορισμού και επαναπροσδιορισμού της μεταναστευτικής πολιτικής επί τη βάσει συγκεκριμένων ποιοτικών και εθνοπολιτισμικών κριτηρίων. 

Σημειωτέον εν προκειμένω, ότι οι λοιπές Δυτικές Χώρες είχαν επίσης εισαγάγει, στο «πνεύμα του '68», αυτήν την ρήτρα-παγίδα: Η Γαλλία, επί παραδείγματι, την θέσπισε εν έτει 1974. Εν τω μεταξύ βεβαίως, μετανόησε πικρώς, και έσπευσε και αυτή, όπως και η Μ. Βρεταννία και η Γερμανία και η Ολλανδία και τα Σκανδιναυϊκά Κράτη, εν όψει των επιπτώσεων, να αναθεωρήσει την μεταναστευτική πολιτική επί το αυστηρότερον.  Παραδόξως, όμως, οι ιθύνοντες εν Ελλάδι έκριναν σκόπιμο να εισαγάγουν, εν έτει 2005, στο πλαίσιο του λεγομένου «Μεταναστευτικού Νόμου», αυτήν ακριβώς την διάταξη, που, διαπιστωμένα, τόσα αδιέξοδα επέφερε στις προηγμένες Δημοκρατίες, ενώ ταυτοχρόνως η μετα-νεωτερική, μετα-εθνική, «πολυπολιτισμικώς» φρονούσα «διανόηση» μέμφεται την Πολιτεία διότι, άκουσον-άκουσον, ο νόμος δεν είναι τόσο .«φιλο-μεταναστευτικός» όσο αυτή θα ήθελε!!! Περί της ανάγκης να διαφυλαχθεί η κοινωνική συνοχή, η ανθρωπογεωγραφία, η εθνοπολιτισμική συνέχεια και η πολιτειακή σταθερότης του ιστορικού χώρου που λέγεται «Ελλάς» ούτε λέξις!!!   

 Ας δούμε, όμως, τί συμβαίνει στην Γηραιά Ήπειρο. Δεν έχομε, ασφαλώς, λησμονήσει την πρόσφατη εθνοπολιτισμική σύγκρουση στην Γαλλία,  η οποία συνεκλόνισε την μεγάλη αυτή ηπειρωτική Ευρωπαϊκή Δύναμη τον Οκτώβριο-Νοέμβριο 2005. Η σύγκρουση εξερράγη την 27η Οκτωβρίου στο προάστιο των Παρισίων Clichy-sous-Bois, εξ αφορμής του θανάτου δύο ατόμων νεαράς ηλικίας και αφροαραβικής/ μουσουλμανικής/ μεταναστευτικής καταγωγής,  επελθόντος λόγω ατυχήματος, ενώ επιχειρούσαν να διαφύγουν εξακρίβωση στοιχείων από τις Αρχές Ασφαλείας). Μετά ταύτα, η σύγκρουση εξαπλώθηκε ραγδαίως στα κατοικούμενα από το μουσουλμανικό/ αφροαραβικό/ μεταναστευτικό στοιχείο προάστια τριακοσίων περίπου (300) αστικών κέντρων της χώρας -, μεταξύ αυτών: Στρασβούργο, Λίλλη, Νίκαια, Ρουένη, Τουλούζη, Αμιένη, Μασσαλία, Ντιζόν, Άβρη κ.λ.π.

Επρόκειτο περί απειλής κατά της Εθνικής Ασφαλείας; Ας ομιλήσουν τα γεγονότα: Πανθομολογουμένως επρόκειτο για την σοβαρώτερη κρίση της Γαλλικής Δημοκρατίας από της εποχής της Κρίσεως της Αλγερίας (1955), όπως φαίνεται και εκ του γεγονότος ότι ο Υπουργός των Εσωτερικών εισηγήθηκε στον Πρωθυπουργό, και αυτός με την σειρά του στην Βουλή, το Π.Δ. υπ' αριθμ. 2005-1387 της 8ης Νοεμβρίου 2005 σχετικό προς την εφαρμογή του Νόμου υπ'αριθμ. 55-385 της 3ης Απριλίου 1955, ο οποίος ορίζει την κήρυξη ολοκλήρου της εθνικής επικρατείας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (declaration de l' etat d' urgence). Η Εθνική Αντιπροσωπεία εψήφισε το προαναφερθέν Διάταγμα, το οποίο και ίσχυσε από της 9ης Νοεμβρίου, προβλέπον την παραχώρηση ευρυτάτων εξουσιών στους Νομάρχες, ιδιαιτέρως δε και ρητώς την εκ μέρους τους επιβολή απαγορεύσεως κυκλοφορίας. Η αρχικώς προβλεπομένη διάρκεια 12 ημερών παρετάθη επί τρίμηνον.

«Αληθή περίπτωση αντάρτικου πόλεων» (urban guerrilla) χαρακτήρισε το φαινόμενο ο Jean-Louis Debre, εκπρόσωπος της Assemblee Nationale και Δήμαρχος του Evreux, ενώ χαρακτηριστική είναι και η τοποθέτηση των πλέον αρμοδίων, εκείνων που επί εβδομάδες και νυχθημερόν βίωσαν και βιώνουν άμεσα την κατάσταση: Η Εθνική Ένωση Αστυνομικών χαρακτήρισε το φαινόμενο «εμφύλιο πόλεμο» και ζήτησε από την Κυβέρνηση την επέμβαση του Στρατού.  Εν τούτοις, και παρά την προσφυγή στην νομοθεσία εκτάκτου ανάγκης του 1955, η Γαλλική Κυβέρνηση απέφυγε εσκεμμένως και συστηματικώς, στις επίσημες δηλώσεις της, την αναφορά στην απηγορευμένη λέξη «Ισλάμ» και γενικώς ο,τιδήποτε θα ηδύνατο να εκληφθεί ως παραδοχή ότι στην χώρα διεξάγεται εθνοπολιτισμική σύγκρουση χαμηλής εντάσεως (lοw intensity ethnocultural conflict). Το αυτό ισχύει και για τις Αρχές Ασφαλείας της Γαλλίας, των οποίων είναι γνωστή και παροιμιώδης η άκρα μυστικότης με την οποία περιβάλλουν ένα ζήτημα που θεωρείται «affaire d' etat».

Εν τούτοις, έγκυροι αναλυτές της Δυτικής «security community», όπως ο Michael Radu, εξέχον στέλεχος του Κέντρου Τρομοκρατίας, Αντιτρομοκρατίας και Εσωτερικής Ασφαλείας (Center on Terrorism, Counter-Terrorism and Homeland Security) του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής (Foreign Policy Research Institute) των ΗΠΑ, δεν εκφράζουν την παραμικρά αμφιβολία περί του εθνο-πολιτισμικού (ισλαμικού) χαρακτήρα του φαινομένου. Περαιτέρω, διαβεβαιώνουν ότι οι αρμόδιοι της «DirectiondesRenseignementsGeneraux» (το γαλλικό αντίστοιχο της CIA) και της «DirectiondelaSurveillanceduTerritoire» (DST: το γαλλικό αντίστοιχο του FBI) είχαν από πολλών ετών απευθύνει αυστηρές προειδοποιήσεις προς την ιθύνουσα πολιτική ελίτ των Παρισίων για την επερχομένη εθνοπολιτισμική έκρηξη - οι οποίες, κατά τα φαινόμενα, εν πολλοίς αγνοήθηκαν (Arnaud de Borchgrave). Και η Γαλλία κατέστη πεδίο φυλετικών ταραχών. «Διότι αυτό είναι φυλετικές ταραχές», κατά την διαπίστωση του Καθηγητού Steven Ekovich από το Αμερικανικό Πανεπ/μιο των Παρισίων.  Αφ' ης στιγμής ετέθη εν ισχύϊ το Διάταγμα περί Καταστάσεως Εκτάκτου Ανάγκης, η κρίση έβη σαφώς προς εκτόνωσιν.

Ένας πρώτος απολογισμός ανθρωπίνων απωλειών και υλικών ζημιών - μέχρι 11ης Νοεμβρίου 2005 - είχε ως ακολούθως: - Νεκροί:  ένας Γάλλος πολίτης, 60 ετών, γαλλικής (ευρωπαϊκής) καταγωγής, χριστιανικού θρησκεύματος, μικροαστικής κοινωνικοοικονομικής προελεύσεως, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από εξαγριωμένους ταραχοποιούς εμπρός στην είσοδο της κατοικίας του. - Βαρέως τραυματισθέντες:  πέντε πολίτες και μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας, μεταξύ αυτών μία γυναίκα με σωματική αναπηρία και κινητικά προβλήματα, την οποία περιέλουσαν με βενζίνη και πυρπόλησαν οι ταραχοποιοί, ένας Πυροσβέστης επίσης πυρποληθείς, μία μητέρα συνοδεύουσα το νήπιο τέκνο της και δύο Αστυνομικοί πυροβοληθέντες διά κυνηγετικού όπλου.
- Ελαφρώς τραυματισθέντες:  75 Αστυνομικοί των Λόχων Ασφαλείας της Δημοκρατίας (Companies Republicaines de la Securite / CRS) και των λοιπών Υπηρεσιών της Χωροφυλακής (Gendarmerie), 36 Νοσηλευτές και Οδηγοί των Υπηρεσιών Πρώτων Βοηθειών, και εκατοντάδες άμαχοι πολίτες και ταραχοποιοί.  
- Υλικές ζημίες:  7000 οχήματα πυρποληθέντα, ιδιωτικά και δημόσια (Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αστυνομικά, πυροσβεστικά, νοσοκομειακά κ.λ.π.), εκατοντάδες δημόσια και δημοτικά καταστήματα πυρποληθέντα και καταστραφέντα ολικώς ή μερικώς (Σχολεία, Νηπιαγωγεία, Βρεφοκομικοί Σταθμοί, Κέντρα Νεότητος, Πολιτιστικά Κέντρα, Υποκαταστήματα Κοινωνικής Προνοίας, Κέντρα Υγείας, Υπηρεσίες Εφορίας, Νομαρχίες, Αστυνομικά Τμήματα, Σταθμοί Κοινωνικής Υποστηρίξεως, Κέντρα Υποστηρίξεως Γυναικών και Βιβλιοθήκες), ιδιωτικά καταστήματα πάσης επαγγελματικής χρήσεως, θρησκευτικά καθιδρύματα (ναοί, κοιμητήρια κ.λ.π.).

Αλλά και η παραδοσιακώς υπερ-φιλελεύθερη Ολλανδία συγκλονίζεται από έξαρση της εθνοφυλετικής και εθνοπολιτικής βίας τα τελευταία έτη. Ο επικεφαλής της Κ.Ο. των Φιλελευθέρων  Jozias van Aartsen ομολογεί λίαν χαρακτηριστικώς: «Από το 1940 δεν αντιμετωπίσαμε πιο επικίνδυνο εχθρό της κοινωνικής υπάρξεώς μας.»

Αναφορικά δε με την νέα - ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΗ -μεταναστευτική πολιτική της χώρας και, συνακολούθως, την στάση των Αρχών έναντι της εγκληματικότητος και παραβατικότητος των μεταναστών, ηΥπουργός Μεταναστεύσεως της (σοσιαλδημοκρατικής) Κυβερνήσεως Rita Verdonk διεκήρυξε προς πάσαν κατεύθυνσιν:  «Υπήρξαμε πολύ μαλθακοί. Απαιτούνται καθαρά λόγια! Η ώρα της τεϊοποσίας τελείωσε!» Καθ'όσον αφορά, εξ άλλου, στο ζήτημα της ενσωματώσεως, η Ολλανδή Υπουργός υπεγράμμισε με έμφαση: «Δεν είναι υποχρέωση της χώρας υποδοχής να ενσωματώσει τους μετανάστες! Ο μετανάστης οφείλει να ενσωματωθεί εάν θέλει να αξιοποιήσει την ευκαιρία που του παρέχεται. Αν δεν το πράξει, πρέπει να φύγει!» 

Μετά και την εμπειρία των τελευταίων ετών από την εθνοπολιτισμική - ιδίως την ισλαμιστική - βία και τρομοκρατία (από την Βρεταννία και τις Σκανδιναβικές Χώρες έως την Γαλλία, την Ολλανδία και το Βέλγιο), οι υπεύθυνοι πολιτικοί ιθύνοντες, που ενεργούν με αίσθηση ευθύνης έναντι του Λαού που τους εκλέγει και του εθνικού-κρατικού σχηματισμού τον οποίο διευθύνουν,  αλλά και οι ρεαλιστές αναλυτές, που λειτουργούν με γνώμονα την λογική κρίση και την εμπειρικοϊστορική γνώση και δεν ασπάζονται τα μεταφυσικά δόγματα της Πολιτικής Θεολογίας (Paul Gottfried) του «Πολυπολιτισμικού» Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, γνωρίζουν ότι επιβάλλεται ριζικός επαναπροσδιορισμός της μεταναστευτικής πολιτικής επί το αυστηρότερον - με ιδιαίτερη συνεξέταση της παραμέτρου της εθνικής ασφαλείας. Διότι έχουν επίγνωσι του ότι οι συνταγές του «κράτους-ψυχοθεραπευτού» θα αποδειχθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ημίμετρα.

Άλλωστε, με το γνώριμο βρεταννικό φλέγμα, το έθεσε και ο Timothy Garton Ash:  «Έξι χιλιάδες πυρπολημένα αυτοκίνητα δεν θα φαίνονται τίποτε περισσότερο παρά ορεκτικά» («hors-d'oeuvre»)  εν όψει όσων επέρχονται, δεδομένου ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα βαίνει αυξανόμενος, προϊόντος του χρόνου, ένεκα του υψηλού δείκτου γεννήσεων, ενώ, καθ' όλες τις ενδείξεις, θα συνεχισθεί και η τριτοκοσμική μετανάστευση προς την Ευρώπη.

Βεβαίως, η «κουλτούρα θανασίμων ψευδών» συγκαλύπτει την αμείλικτη κοινωνική πραγματικότητα της συγχρόνου Ευρώπης - μία πραγματικότητα διαρκούς εθνοπολιτισμικής συγκρούσεως χαμηλής εντάσεως - πίσω από τις ωραιοποιήσεις και εξιδανικεύσεις των πολιτικών ιθυνόντων και γνωμηγητόρων (νεοελληνιστί: opinion leaders) αλλά και πίσω από τους (απαράδεκτους για την Δυτική φιλελεύθερη παράδοση) φραγμούς σκέψεως και εκφράσεως που έχουν επιβάλλει (σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο), οι εκπρόσωποι του ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, χρησιμοποιώντας ως «ιεροεξεταστικό τροχό» το ιδεολόγημα του «Αντιρατσισμού», περί του οποίου γνωρίζουμε, το αργότερο από τον Taguieff, ότι δεν είναι παρά ρατσισμός με αντεστραμμένο πρόσημο.

Ιδιαιτέρως στην απευκταία πλην θεωρουμένη ως πολύ πιθανή περίπτωση εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, διαφαίνεται ορατό το ενδεχόμενο να δικαιώσουν οι εξελίξεις στην Ευρώπη τον Νέστορα της γερμανικής δημοσιογραφίας Peter Scholl-Latour. Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος, διατελέσας επί σειράν δεκαετιών ανταποκριτής του Δευτέρου Κρατικού Τηλεοπτικού Διαύλου (ZDF) και Δ/ντής της Δυτικογερμανικής Κρατικής Ραδιοφωνίας (WDR), αλλά και συγγραφεύς και ανατολιστής, ευρέθη την τελευταία 15ετία λοιδορούμενος, από τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές», λόγω της εναντιώσεώς του στην Μαζική Μετανάστευση μουσουλμανικών μαζών προς την γηραιά ήπειρο (είχε δε χαρακτηρίσει το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητος ως «βλακώδη νεολογισμό του συρμού»). Ο Peter Scholl-Latour, λοιπόν, είχε προειδοποιήσει ότι το μείγμα της ακολουθούμενης μεταναστευτικής πολιτικής σε συνδυασμό με την δυναμική της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας θα οδηγήσει σε «bosnische Verhaltnisse» (ήγουν: Συνθήκες Βοσνίας)  και στην Δυτική Ευρώπη!     

Συναφώς, ο (υπεράνω πάσης υποψίας επί ρατσισμώ καθ' ότι γνωστός φιλελεύθερος) Ολλανδός πολιτικός και διατελέσας Επίτροπος της ΕΕ  Fritz Bolkestein το διατυπώνει με αξιοσημείωτο πολιτικό θάρρος: «Σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια, θα υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις πλειονότητες ανθρώπων ΜΗ Δυτικής καταγωγής». Συνέπεια τούτου: «Οι άλλοτε ξακουστές για την ευημερία τους πόλεις μας θα καταντήσουν ζώνες φτώχειας».

Ο εν λόγω πολιτικός, ο μόνος μεταξύ τριάντα επιτρόπων που είχε ταχθεί δημοσίως και ρητώς κατά της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, καταγγέλλει την ευθύνη των Ευρωπαίων ιθυνόντων και των «λεγομένων πολιτικών ηγετών» στο ζήτημα της Τουρκίας, αλλά και τον ρόλο του «καρτέλλ διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης», διότι παρεμπόδισε συστηματικώς την διεξαγωγή ενός δημοσίου διαλόγου για το μείζον ζήτημα της μεταναστεύσεως, και ειδικώτερα της μουσουλμανικής μεταναστεύσεως στην Ευρώπη. Θεωρεί ότι τα συμπεράσματα θα ήσαν τελείως διαφορετικά από ό,τι επιτάσσει η κρατούσα ιδεολογία της «political correctness», και για τον λόγο αυτό το καρτέλλ «διανοουμένων» και«διαμορφωτών Κοινής Γνώμης» απαγορεύει επί δεκαετίες τον ελεύθερο δημόσιο διάλογο. Βεβαίως, δι' αυτού του τρόπου δεν επιλύεται το πρόβλημα, «το μεγαλύτερο ζήτημα για την Ευρώπη» κατά τον Ολλανδό πολιτικό. Το μόνο που επιτυγχάνει η ιδεοληψία των διανοουμένων και η δειλία των πολιτικών είναι να ενισχύει την ανάπτυξη, όπως γράφει επί λέξει,  ενός  « δεξιού λαϊκιστικού κινήματος αντιστάσεως του γηγενούς πληθυσμού»,  εξέλιξη την οποία ο ίδιος θεωρεί αναπόφευκτη.       

Σημειωτέον ότι, εν τω μεταξύ, υπό το βάρος της ολοένα διογκουμένης αντιστάσεως των κυριάρχων Λαών, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. (εξαιρουμένης μέχρι προ καιρού της Ισπανίας, η οποία όμως μετέβαλε και αυτή γραμμή πλεύσεως) λαμβάνονται λίαν αυστηρά μέτρα για τον έλεγχο και τον περιορισμό της Μεταναστεύσεως, παρά τις αντίθετες συστάσεις της Νομενκλατούρας των Βρυξελλών (η Επιτροπή - Κομμισσιόν - της Ε.Ε. συστήνει, στην «Πράσινη Βίβλο» για την Μετανάστευση, «την διατήρηση σταθερών μεταναστευτικών εισροών στην Ευρώπη», χωρίς βεβαίως και να .κόπτεται για τις επιπτώσεις και παρενέργειες, το τίμημα των οποίων άλλωστε θα κληθούν να καταβάλουν, τις επόμενες δεκαετίες, όχι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αλλά οι απλοί πολίτες, και δη των μεσαίων και κατωτέρων οικονομικών στρωμάτων, που θα βλέπουν το περιβάλλον εντός του οποίου ζουν να επιδεινούται δραματικώς). Εν τούτοις, η Ολλανδία, η Μ. Βρεταννία, η Δανία, η Αυστρία, ηΓερμανία, η Σουηδία κλπ έχουν ήδη εισαγάγει αυστηρότατο νομοθετικό πλαίσιο - αγνοώντας, και δικαίως, τις διεθνιστικές ιδεοληψίες της υπερεθνικής τεχνογραφειοκρατικής ελίτ των Βρυξελλών. Μάλιστα δε το Λονδίνο εζήτησε και επέτυχε, ως γνωστόν, την εξαίρεσή του από το καθεστώς της Συνθήκης Σέγκεν, με κυρία αιτιολογία ακριβώς την διατήρηση του εθνικού ελέγχου της ροής μεταναστών  από την ευρωπαϊκή ήπειρο προς τις Βρεταννικές Νήσους. Προ διετίας δε εξήγγειλε νέο νόμο που καθιστά άκρως επιλεκτική και ποιοτική την Μετανάστευση προς το Ηνωμένο Βασίλειο, με στόχο την προσέλκυση εξειδικευμένων επιστημόνων στα πεδία της Ιατρικής και των «τεχνολογιών αιχμής». Αλλά και στην απέναντι ηπειρωτική ακτή, ο τότε Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών (και νυν Πρόεδρος) Νικολά Σαρκοζύ εξέπεμψε ένα ευκρινέστατο μήνυμα, αυξάνοντας κατά 50% τις απελάσεις παρανόμων μεταναστών.
Προδήλως, τα ανωτέρω διαπιστωθέντα, υπό των δυτικών κρατών, περί αποτυχίας της επί σειράν ετών εφαρμοσθείσης μεταναστευτικής πολιτικής και, άρα, περί κατεπειγούσης ανάγκης επαναχαράξεώς της, ισχύουν καθ' ολοκληρίαν και για την Ελλάδα - ιδιαιτέρως δε σε συνάρτηση με την μείζονα απειλή για την Εθνική μας Ασφάλεια, την οποία θα αποτελέσει, μετά βεβαιότητος, ο Αλβανικός Αναθεωρητισμός εντός της προσεχούς 20ετίας - ιδίως μετά και την πρόσφατη ολοκλήρωση και επισημοποίηση της αποσχίσεως του Κοσσυφοπεδίου.
Εν προκειμένω, πρέπει ευθαρσώς να λεχθεί ότι ξενίζει το γεγονός ότι οι εξελίξεις αυτές δεν φαίνεται να ανησυχούν τους Έλληνες πολιτικούς, ακόμη ολιγώτερο δε την πλέουσα σε πελάγη «πολυπολιτισμικής» μακαριότητος «διανόηση» και τα ΜΜΕ. Αντιθέτως, η συνέχιση της κατασκευής, εκ του μη όντος, μιας συμπαγούς εθνοπολιτισμικής μειονότητος εντός της εθνικής επικρατείας - μειονότητος εμφορουμένης μάλιστα υπό εξόχως ανεπτυγμένης εθνικής αυτοσυνειδησίας και αλυτρωτικής εθνικιστικής ιδεολογίας - εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία και πάντοτε εντός του (απαγορευτικού για κάθε επί της ουσίας συζήτηση) πλαισίου της «political correctness». Έτσι - σε μία περίοδο καθ' ην άλλες χώρες,  παραδοσιακώς θεωρούμενες ως υποδείγματα ελευθεριαζούσης χαλαρότητος και ιδιαιτέρως επιρρεπείς σε τολμηρούς κοινωνικούς πειραματισμούς, αισθάνονται υποχρεωμένες, εκ των πραγμάτων, να αναθεωρήσουν ριζικώς την φιλοσοφία και πολιτική τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ολλανδία) - αντιθέτως, στην Ελλάδα ο σχετικός δημόσιος διάλογος, στο ελάχιστο μέτρο που διεξάγεται - και υπό τους όρους ιδεολογικής τρομοκρατίας και ευτελισμού των πάντων, υπό τους οποίους διεξάγεται - εξαντλείται στην μυωπική θέαση των ευκαιριακών κερδών (για ορισμένους οικονομικούς ολιγάρχες), από την εκμετάλλευση φθηνής και ανασφάλιστης εργασίας, ή στην (πρόσκαιρη μόνον, όπως έδειξε η διεθνής εμπειρία) ανακούφιση των ασφαλιστικών ταμείων.

Σήμερα, παγκοσμίως, η Μαζική Μετανάστευση και το «πολυπολιτισμικό» ιδεολόγημα προδήλως χρησιμοποιούνται, από την Υπερεθνική και Μετα-Εθνική Οικονομική και Γραφειοκρατική Ελίτ και τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς των, ως Δούρειος Ίππος για την υπονόμευση και αποφλοίωση των νεωτερικών δημοκρατικών και συνταγματικών Εθνών-Κρατών, με την πολιτική-στρατηγική εκμετάλλευση των λεγομένων «μειονοτήτων». Στο πλαίσιο αυτό, καταλύεται και το παραδοσιακώς ισχυρό επιχείρημα της εθνικής ομοιογένειας μιας χώρας, αφού, χάρις στην Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση, «μειονότητες» μπορούν πλέον να κατασκευάζονται ή να εισάγονται ακόμη και εκεί όπου μέχρι πρό τινος δεν υπήρχαν.

Τυπικό παράδειγμα αποτελεί, εν προκειμένω, η περίπτωση της Ελλάδος: Καίτοι ήταν η μόνη χώρα στην ΝΑ. Ευρώπη, η οποία ανεδείκνυε, μέχρι την δεκαετία του '90, ένα (θαυμαστό) εξαιρετικά υψηλό ποσοστό εθνολογικής ομοιογενείας και δεν διέθετε εντός της κρατικής επικρατείας της ευμεγέθεις εθνοπολιτισμικές μειονότητες, εξαιρουμένης της ολιγάριθμης μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, ωστόσο, η κατάσταση μετεβλήθη άρδην, εντός μιας δεκαετίας μόλις.
Η χώρα μας, η οποία είχε καταβάλει βαρύτατο φόρο αίματος για να μπορεί να καυχάται μεταπολεμικώς για την εθνολογική της ομοιογένεια και συνοχή (η υπόθεση αυτή της στοίχισε δύο Βαλκανικούς και δύο Παγκοσμίους Πολέμους καθώς και, κυρίως, την Μικρασιατική Καταστροφή), ευρέθη αίφνης και πάλι στο στάδιο μιας βαλκανικής χώρας της δεκαετίας του 1910, κατοικούμενη από πλείστες όσες εθνικές, γλωσσικές και θρησκευτικές μειονότητες, μεταξύ μάλιστα των οποίων και μία άκρως συμπαγής, δημογραφικώς ανθηρά και προερχόμενη από όμορη χώρα, που παγίως είχε - και τώρα πάλιν εγείρει - εδαφικές διεκδικήσεις εναντίον ολοκλήρου της Δυτικής Ελλάδος. Για να το πούμε απλά: Αυτό το οποίο συνηθίζαμε να θεωρούμε ως το μόνον «θετικό» της ασύλληπτης ιστορικής και πολιτισμικής τραγωδίας που αναμφιβόλως υπήρξε η εκρίζωση του Ελληνισμού της Ιωνίας και του Πόντου, δηλαδή την δημιουργία, τουλάχιστον, εντός των συνόρων του Ελληνικού Κράτους, μετά το 1923, μιας εθνικώς συνεκτικής κοινωνίας, η οποία, παρά τα πλείστα άλλα κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά προβλήματά της, δεν είχε - και δεν θα είχε - πλέον να αντιμετωπίζει και τον κίνδυνο «εθνοτικοποίησης» των αντιθέσεων αυτών (κίνδυνο θανάσιμο ακόμη και για σοβαρές Μεσαίες Δυνάμεις, όπως έδειξαν κατά τον Μεσοπόλεμο, αλλά και προσφάτως, οι περιπτώσεις της Τσεχοσλοβακίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ρουμανίας), αυτό, λοιπόν, το «θετικό» που μας κληροδότησαν οι μεγάλες ανακατατάξεις του 20ού αιώνος, με δραματική κορύφωση την Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή Πληθυσμών, εξανεμίσθηκε εντός εκπληκτικώς βραχυτάτου χρονικού διαστήματος και με ασύλληπτη ευκολία εντός μιας 17ετίας.
Εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί κανείς παρά να διαπιστώσει, οσονδήποτε καλόπιστος ή αφελής και αν είναι, ότι η Μαζική Μετανάστευση (ήγουν, για να ακριβολογούμε:  Λαθρομετανάστευση - διότι εν  Ελλάδι δεν έχουμε Μετανάστευση αλλά Λαθρομετανάστευση!)  έγινε το εργαλείο μιας εθνοπολιτισμικής-γεωπολιτισμικής αναδιατάξεως, και, άρα, μπορεί να γίνει και εργαλείο γεωπολιτικής αναδιατάξεως του Ελληνικού Ιστορικού Χώρου και του Ελληνικού Έθνους-Κράτους. Η «επαναβαλκανοποίηση» της χώρας μας, η οποία μέχρι της μοιραίας δεκαετίας του '90, θεωρούσε ότι είχε επιλύσει ανεπιστρεπτί προβλήματα εθνολογικών / εθνοπολιτισμικών αντιθέσεων, έχει, αυτοδήλως, κρίσιμη σημασία για την Εθνική Ασφάλεια, δοθείσης της γεωγραφικής / γεωπολιτικής θέσεως της Ελλάδος στην καταπονημένη από το βάρος της Ιστορίας της Βαλκανική - μιας Ιστορίας που βρίθει αναλόγων αντιθέσεων και των εξ αυτών απορρεουσών διενέξεων και συρράξεων, και όπου οι πάσης φύσεως «μειονότητες» αξιοποιήθησαν επανειλημμένως, και κατά το απώτερο και κατά το πρόσφατο παρελθόν, από εξωβαλκανικές Ηγεμονικές Δυνάμεις για την επίτευξη συγκεκριμένων γεωπολιτικών σχεδιασμών.
Πρέπει συντόμως να προβληματισθούμε σοβαρά όχι μόνον για το ευρύτερο κοινωνικό κόστος, αλλά πολύ περισσότερο για το κόστος στην Εθνική Ασφάλεια και στην Κοινωνική Συνοχή, το οποίο μπορεί να επιφέρει, σε μία προοπτική 20ετίας και υπό ορισμένες γεωπολιτικές και διεθνοπολιτικές συνθήκες, η βεβιασμένη, και άνευ σαφούς και συγκροτημένου «corpus» κριτηρίων, ένταξη τρίτων, συμπαγών εθνοπολιτισμικών μορφωμάτων στον εθνικό χώρο (και στο εκλογικό σώμα).
Εν τούτοις, οι ιθύνουσες πολιτικές, κοινωνικές και ιδεολογικές - «πνευματικές» ελίτ της χώρας μας μοιάζουν να έχουν απολύτως και αναντιρρήτως αποδεχθεί ως το πλέον αυτονόητο ότι η Ελλάς - μία χώρα, η οποία διέβη από αναρίθμητες εθνικές τραγωδίες, ξένες κατοχές και δουλείες και καταστροφές, και παρά ταύτα επέτυχε να διαφυλάξει πάντοτε την εθνική της ταυτότητα και την εθνοπολιτισμική και ιστορική της συνέχεια - αυτή, λοιπόν, η χώρα σήμερα όχι «απλώς» ακολουθεί την μοίρα άλλων ατυχών χωρών-θυμάτων της παγκοσμιοποιήσεως, αλλά έχει αναχθεί σε «προνομιακό» πεδίο εφαρμογής των γεωπολιτικών και γεωπολιτισμικών σχεδιασμών της παγκοσμιοποιήσεως, δηλαδή των  «πολυπολιτισμικών» πειραμάτων, τα οποία ευθέως απειλούν την εθνική και κοινωνική συνοχή της, την εθνική της ασφάλεια και την πολιτική και πολιτειακή σταθερότητά της. Ο αριθμός των μεταναστών  -  νομίμων (ανάγνωθι:  νομιμοποιηθέντων εκ των υστέρων) και παρανόμων (διάβαζε: μη εισέτι νομιμοποιηθέντων)  -  υπολογίζεται σήμερα επισήμως σε ενάμισυ περίπου εκατομμύριο, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 15% περίπου του πληθυσμού της χώρας. Στον αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι λαθρομετανάστες που δεν έχουν συμπληρώσει δώδεκα μήνες παραμονής και οι οποίοι υπολογίζονται σε άλλες 500.000 περίπου. Η εφαρμογή της Οδηγίας για οικογενειακή επανένωση σημαίνει στην πράξη, αυτοδικαίως, άλλα τρία ή τέσσερα εκατομμύρια (3.000.000 - 4.000.000) νομίμων μεταναστών, απλώς και μόνον κατ' εφαρμογήν της Κοινοτικής Οδηγίας. Συγκεκριμένα, εάν υπολογίσουμε την άφιξη της συζύγου και δύο τέκνων για το ενάμισυ εκατομμύριο λαθρομετανάστες που ήδη ευρίσκονται εν Ελλάδι (το έλασσον που μπορούμε να υποθέσουμε, λογικώς και βασίμως, παραβλέποντας προς στιγμήν και για την οικονομία της αναλύσεως ότι οι τριτοκοσμικής, και δη μουσουλμανικής, προελεύσεως οικογένειες διαθέτουν κατά κανόνα πολύ περισσότερα των δύο τέκνων), αν, λοιπόν, δεχθούμε ως βάση υπολογισμού την εξαιρετικά μετριοπαθή εκτίμηση των τριών επιπλέον οικογενειακών μελών, που θα σπεύσουν να κάνουν χρήση του δικαιώματος της επανενώσεως, τότε τούτο σημαίνει, σε προοπτική μόλις μιας πενταετίας ή δεκαετίας π.χ., άφιξη τεσσεράμισυ ακόμη εκατομμυρίων (4.500.000) αλλοδαπών.
Οπότε θα έχουμε, πάντα κατά τους πλέον συγκρατημένους υπολογισμούς, ένα άθροισμα άνω των πεντέμισυ εκατομμυρίων αλλοδαπών (5.500.000) εντός μιας δεκαετίας. Εάν δε προσθέσουμε σε αυτούς και τις 500.000 εκείνων που δεν έχουν συμπληρώσει δώδεκα μήνες παραμονής (όπως ορθώς  επισημαίνει, στις πάντοτε θαυμάσιες αναλύσεις του ο Περικλής Νεάρχου), συμπεριλάβουμε δε και αυτούς, ως θα έχουμε υποχρέωση, στις πρόνοιες της Κοινοτικής Οδηγίας για την Οικογενειακή Επανένωση, τότε έχουμε ακόμη ενάμισυ εκατομμύριο νομίμων μεταναστών (1.500.000). Άρα, συνολικώς, (7) εκατομμύρια αλλοδαπών - εντός μιας δεκαετίας.
Προδήλως, δεν απαιτούνται μαντικές ικανότητες για να προβλέψει και να αντιληφθεί κανείς το τι μέλλει γενέσθαι, σε αυτήν την περίπτωση: Δεδομένου μάλιστα ότι ο συντελεστής γεννήσεως των μεταναστών είναι δυόμισυ φορές περίπου μεγαλύτερος εκείνου του ελληνικού πληθυσμού, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η χώρα θα κατοικείται από πληθυσμό ο οποίος, κατά πλειοψηφίαν, δεν θα είναι ελληνικής καταγωγής αλλά ξενικής - εθνολογικής και πολιτισμικής - καταγωγής. Η Ελλάς ΔΕΝ θα είναι πλέον η χώρα των Ελλήνων, φιλοξενούσα και ένα εύλογο και αφομοιώσιμο αριθμό μεταναστών - αντιθέτως, θα έχει μεταλλαχθεί σε μία, πλειοψηφικώς, τριτοκοσμική / αφροασιατική (κατά μέγα μέρος δε και μουσουλμανική) χώρα. Θα είναι μία «πολυπολιτισμική» χώρα κειμένη κάπου στο βάθος ενός από τους ομοκέντρους κύκλους της διηυρυμένης Ε.Ε., μεταξύ Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, (Μεγάλης) Αλβανίας και Τουρκίας.
Και το ερώτημα που αυτονοήτως και λογικώς τίθεται, είναι: Δεν εσκέφθησαν αυτά τα αυτόδηλα οι ιθύνοντες - αλλά και οι αυτόκλητοι πνευματικοί ταγοί και γνωμηγήτορες της χώρας μας; Πώς είναι δυνατόν να συζητεί κανείς, να εισηγείται και να νομοθετεί την εγκατάσταση στην Ελλάδα, στο άμεσο ορατό μέλλον, μιας στρατιάς επτά εκατομμυρίων αλλοδαπών; Και είναι δυνατόν οι όποιες μονοδιάστατες, οικονομιστικές προσεγγίσεις (ότι, τάχα, δια της αθρόας εισαγωγής ανθρωπίνων μαζών θα λύσει η ελληνική πολιτική το .ασφαλιστικό πρόβλημα!) να δικαιολογούν ένα τέτοιων διαστάσεων και επιπτώσεων εθνικό ατόπημα; Όταν μάλιστα πρόκειται για εξαιρετικά ρηχές, επιπόλαιες και εν τέλει αντιπαραγωγικές, ακόμη και με στενώς οικονομικά κριτήρια εξεταζόμενες, προσεγγίσεις, όπως κατέδειξε η εμπειρία άλλων προηγμένων χωρών!
Στοιχειώδης λογική υποδεικνύει ότι το μέτρο της οικογενειακής επανενώσεως - καθώς επίσης και μία σειρά λοιπών μέτρων (αυτόματη ανανέωση των αδειών παραμονής και εργασίας κοκ) - έχουν ασφαλώς την θέση τους (για λόγους ανθρωπιστικούς αλλά και ορθολογικούς) στο πλαίσιο της νόμιμης και ελεγχόμενης μεταναστεύσεως, οπότε και είναι εξ αρχής καθορισμένοι και σαφείς οι όροι και οι προϋποθέσεις.
Εξ άλλου, και αυτό οφείλει να υπογραμμισθεί, στις προηγμένες δυτικές χώρες (Ολλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Δανία, Ιταλία κλπ), θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση των ιθυνόντων της Εθνικής Μεταναστευτικής Πολιτικής ο προσδιορισμός, με απόλυτη σαφήνεια, ενός ορίου αντοχής του συστήματος και ασφαλείας του κράτους. Το όριο αυτό κυμαίνεται αλλού στο δύο τοις εκατόν (2%), αλλού στο τρία τοις εκατόν  (3%) του πληθυσμού (Ολλανδία, Ιταλία), αλλά πάντως πουθενά και σε καμμία σοβαρή δυτική χώρα, που σέβεται τον εαυτόν της και τους πολίτες της και δεν υποθηκεύει το εθνικό και πολιτικό μέλλον της, δεν υπερβαίνει το 10%, όπως ήδη από ετών συμβαίνει εν Ελλάδι, όπου η Μετανάστευση έχει ήδη υπερβεί το 15% και ενδεχομένως και το 20%! Η διατήρηση του μεταναστευτικού στοιχείου σε ένα σαφώς καθορισμένο και απολύτως εύλογο ποσοστό δεν προξενεί σοβαρά προβλήματα στην χώρα υποδοχής, μειώνει την εκδήλωση εθνοπολιτισμικών τριβών και εντάσεων, βοηθά στην ομαλή και απρόσκοπτη ενσωμάτωση των ιδίων των μεταναστών και  μεγιστοποιεί το όφελος για την οικονομία και την κοινωνία εν γένει, συμβάλλοντας στην αναπλήρωση του δημογραφικού ελλείμματος και, τελικώς, στην ιστορική συνέχεια ενός λαού, μέλη του οποίου καθίστανται, στο διάβα του χρόνου, και οι γόνοι των επήλυδων. Αυτό άλλωστε συνέβαινε, εν πολλοίς, παλαιόθεν στις ανθρώπινες κοινωνίες εν γένει - και στην διαδρομή του Ελληνικού Έθνους ειδικώτερα.  Άλλο πράγμα, όμως, αυτό, και εντελώς άλλο η βίαιη, ραγδαία και ριζική μεταβολή της εθνολογικής υποστάσεως  μιας χώρας δια της εισβολής συμπαγών μαζών ξένων. Αυτό επίσης συνέβαινε παλαιόθεν, και οδηγούσε πάντοτε  -  από την ύστερη Ρώμη έως το Κοσσυφοπέδιο του '90  -  με μαθηματική ακρίβεια σε εθνοφυλετικές, εθνοθρησκευτικές και εν γένει εθνοπολιτισμικές διενέξεις καθώς και στην κατάλυση κρατών και κοινωνιών. 
Στην πραγματικότητα, σήμερα αντιμετωπίζουμε άμεση και ορατή απειλή ολικής αλλοιώσεως της εθνολογικής συνθέσεως της χώρας και της εθνοπολιτισμικής υποστάσεως και ιδιοπροσωπίας του Ελληνικού Λαού,  ισοδυναμούσα με εθνοκτονία ή εθνοκάθαρση χαμηλής εντάσεως ( προς το παρόν). Τούτο οφείλει να είναι απολύτως σαφές στην υπεύθυνη πολιτική τάξη αλλά και στους αρμοδίους των ποικίλων Οργάνων της Διοικήσεως, των συμβουλευτικών Ινστιτούτων και των ΜΜΕ. Πλάνες, ψευδαισθήσεις, ιδεοληψίες ή υπεκφυγές δεν συγχωρούνται εν προκειμένω.

Ιδιαζόντως ύποπτη, εξ άλλου, είναι η ένταση και έκταση των διεξαγομένων επί σειράν ετών Ψυχολογικών Επιχειρήσεων, δαπάναις πλείστων όσων ξένων και ημεδαπών κέντρων, καθώς και ο συνακόλουθος ανηλεής βομβαρδισμός προπαγάνδας που υφίσταται ο Λαός, επί του ζητήματος, από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ και των Ιδεολογικών Μηχανισμών της κοινωνίας, που ελέγχονται, φευ, καθ' ολοκληρίαν από την γνωστή και σεσημασμένη πανίσχυρη μειονοψηφία των εξτρεμιστών του Ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού (ισχνή μεν μειονοψηφία στον λαό, της τάξεως του 2%,  πλην όμως πανίσχυρη πλειονοψηφία στα ΜΜΕ, τα πανεπιστήμια και τα παιδαγωγικά ινστιτούτα).
Για τον λόγο αυτό, προφανώς, επιχειρείται και η λεγόμενη μη ελληνοκεντρική και μετα-εθνικά δομημένη κατασκευή της Ιστορίας, με ανοικτά και θρασύτατα ομολογημένη και διακεκηρυγμένη την πρόθεσηκατεδαφίσεως του «παρωχημένου», τάχα, «παπαρρηγοπούλειου σχήματος» της συνέχειας του Ελληνισμού:

1. με έμφαση στην αμφισβήτηση της υπάρξεως μιας ελληνικής εθνικής ταυτότητας, συνέχειας και ιστορίας,
2. με εμμονή στην ανάδειξη τοπικών, επιμέρους «ταυτοτήτων», αντί της «ανύπαρκτης», υποτίθεται, και «φαντασιακά κατασκευασμένης» εθνικής,
3. με  πλήρη αποσιώπηση ή αποφλοίωση  κρισίμων φάσεων και γεγονότων της εθνικής μας Ιστορίας (όπως οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων, η καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού, το Έπος του 1940-41 ή το Έπος της ΕΟΚΑ, 1955-59),
4. με γκαιμπελικού τύπου διαστρέβλωση και παραχάραξη άλλων κρισίμων περιόδων και γεγονότων, με εξιδανίκευση της «πολυπολιτισμικής» Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εξωραϊσμό του γενιτσαρισμού και του παιδομαζώματος ως «πρακτικής κοινωνικής ανέλιξης» κ.λ.π.  

Άραγε, το πάλαι ποτέ αρχοντικόν γένος των Ελλήνων βάλθηκε να επαληθεύσει την ισχύν του ρηθέντος, ότι «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι»;  Ίδωμεν.

 Αξιοσημείωτη η κολοσσιαία διαφορά και περιεχομένου και ύφους προς όσα συμβαίνουν και λέγονται εν Ελλάδι.  Ο «Μεταναστευτικός Νόμος», σε δύο τουλάχιστον κρίσιμα σημεία, ορίζει ακριβώς τα αντίθετα των όσων επιτακτικώς απαιτούν οι σημερινές εξελίξεις: πρώτον, νομιμοποιεί εκ των υστέρων, για τρίτη φορά, την διάπραξη του αδικήματος της παρανόμου εισόδου στην χώρα μας, αποστέλλοντας έτσι - εξ αντικειμένου - το ευκρινές μήνυμα προς τους οργανωτές του Διεθνικού Δουλεμπορίου ότι, θάττον ή βράδιον, η λαθρομετανάστευση εν Ελλάδι νομιμοποιείται, γεγονός που, κατά σωρευμένη εμπειρία των Δυτικών Κρατών και ιδικήν μας, δίδει το πράσινο φως για την εισβολή και νέας, τετάρτης, στρατιάς λαθρο-μεταναστών, και, δεύτερον, υιοθετώντας το μοιραίο, όπως είδαμε, κριτήριο της οικογενειακής επανενώσεως οδηγεί στον θεαματικό πολλαπλασιασμό του ήδη δυσαναλόγως υψηλού για τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας μας ποσοστού αλλοδαπών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εθνολογική και κοινωνική συνοχή και την εθνική ασφάλεια, μακροπροθέσμως.

http://hellas-diaggeleas.blogspot.gr/2012/09/blog-post_4579.html