ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εθνικιστική εφημερίδα 21ος ΑΙΩΝ τον Νοέμβριο του 1995 

"Οι ενεργητικοί άνθρω­ποι δεν μπορεί παρά να είναι εθνικισταί, είτε το ξέρουν είτε μη, δεν μπορεί παρά να ζούνε ανάμεσα στο Έθνος τους και εκεί να ξοδεύουν την δύναμη τους και εκεί να παίρνουν δύναμη".(Ιων Δραγούμης).

Ο Εθνικισμός εκτός από κοσμοθεωρία και πολιτική ιδεολογία, αποτελεί και τρόπο ζωής. Το γεγονός αυτό αγνοείται από το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης, αφ' ενός διότι δεν μπορεί να συλλάβει το βαθύ περιεχόμενο αυτού του τρόπου ζωής και αφετέρου διότι δεν μπορεί να εννοήσει πως γίνεται μια πολιτική ιδεολογία να είναι παράλληλα και τρόπος ζωής. Το πρώτο συμβαίνει διότι ο τρόπος με τον οποίο ζει το μεγαλύτερο μέρος της κοινω­νίας σήμερα είναι τόσο μακριά από τον Εθνικιστικό - φυσικό τρόπο ζωής, ώστε καθίσταται δύσκολη η κατανόηση του περιεχομένου αυτού, και το δεύτερο συμβαίνει διότι οι πολιτικές ιδεολογίες με τις οποίες έχουν εμβολιάσει τον κόσμο, είναι τόσο αντίθετες με την φύση του, ώστε η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου τρόπου ζωής από αυτές να είναι αδύνατη. Έτσι ο κόσμος αναρωτιέται πως είναι δυνατόν μία πολιτική ιδεολογία να αποτελεί και τρόπο ζωής.

Η απάντηση είναι απλή: Ο εθνικισμός ως κοσμοθεωρία που πηγάζει από τη φύση του ανθρωπίνου όντος, αποτελεί έκφραση του αυθεντικού - φυσι­κού τρόπου ζωής. Δηλαδή δεν είναι η πολιτική ιδεολογία που ειιιβάλλει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, αλλά ο τρόπος ζωής που επιβάλλει μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά του Εθνικισμού από τις άλλες πολιτικές ιδεολογίες.

Ο μεν Εθνικισμός προσπαθεί να προσαρμόσει τις θεωρίες του σύμφωνα με τον φυσικό τρόπο ζωής, ενώ οι άλλες ιδεολογίες προσπαθούν να προσαρμόσουν τον τρόπο ζωής σύμφωνα με τις θεωρίες τους. Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά αυτού του τρόπου ζωής;

Η εθνικιστική, είναι η καθαρά ενεργητική - αγωνιστική αντίληψη της ζωής. Ο ΕΘνικιστής αντιλαμβάνεται την ζωή σαν ένα συνεχόμενο πόλεμο στον οποίο καλείται να αγωνιστεί. Ο αγώνας που δίνει δεν έχει σαν αντικείμενο την προσωπική του ωφέλεια αλλά την ωφέλεια του συνόλου. Ο Εθνικιστής πολεμάει να υπερβεί τις δυσκολίες, τα εμπόδια, τις συγκυρίες, τον ίδιο του τον εαυτό, όχι για να ωφεληθεί προσωπικά αλλά για να ωφελήσει το σύνολο (Ως σύνολο νοείται η φυσική κοινότητα του ανθρώπου που ονομάζεται ΕΘΝΟΣ. Η έννοια έθνος εκλαμβάνεται σαν οντό­τητα διαχρονική, περικλείουσα τις γενεές κοινής καταγωγής, ιστορίας και πολιτισμού, που πέρασαν, που υπάρχουν και που θαρθαύνε). Τα δυο αυτά χαρα­κτηριστικά - η αγωνιστική αντίληψη της ζωής με σκοπό την ωφέλεια του συνόλου -αποτελούν τους δύο βασικούς άξονες του εθνικιστικού τρόπου ζωής.

Ο Εθνικιστής δεν βλέπει τον αγώνα του σαν αγκαρία. Τον νιώθει σαν φυσικό του προορισμό για τον οποίο αισθάνεται υπερήφανος. Γνωρίζει ότι μέσα σε αυτόν τον αγώνα αναλίσκεται και ξοδεύεται όλο του το είναι αλλα η γνώση αυτού του αυτο-πυρπολισμού τον κάνει να μεθάει. Δεν τον νοιάζει να πάρει αλλά να δώσει. Γνωρίζει ότι ο αυτοπυρπολισμός του θα δώσει ενέργεια στο έθνος και αυτό του φτάνει για να πάρει χαρα και δύναμη από την συνειδη­τοποίηση του προορισμού του αυτού. Ο Εθνικιστής λοιπόν παίρνει μονο μέσα από το ίδιο του το δώσιμο. Παίρνει την χαρά και την εμψύχωση της δημιουρ­γίας.

Ol πράξεις του Εθνικιστού εμπνέονται κυρίως από το συναίσθημα. Αυτό είναι nou καθορίζει κατά τον μεγαλύτερο βαθμό την πορεία της ζωής του. Το συναίσθημα είναι ο βασι­κότερος παράγοντας που καθορίζει τις αποφάσεις του. Ιδίως τις μεγάλες του απο­φάσεις. Αυτό'δεν σημαίνει ότι απορρίπτει την λογική. Την λογική την χρησιμοποιεί ως ένα σημαντικό όπλο στον αγώνα του. Οταν όμως η λογική συγκρούεται με το συναίσθημα, τότε το δεύτερο είναι που υπερνικάει. Αυτή λοιπόν η αυθε­ντική έκφραση του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, αποτελεί μια αστείρευτη πηγή ενέργειας για τον εθνικιστή. Ενέργειας που αλόγιστα και ασυγκράτητα σπαταλιέται πάνω στον συνεχή αγώνα του.

Τα εμπόδια και τις δυ­σκολίες δεν τις βλέπει σαν κακοτυχία, αλλά σαν πρόκληση. Για τον Εθνικιστή οποιαδήποτε δυσκολία προσωπική, επαγγελ­ματική,  οικογενειακή  κλπ αποτελεί μία πρόκληση απέ­ναντι στην οποία πρέπει να σταθεί με θάρρος και να πολε­μήσει για να την υπερβεί. Οι δυσκολίες για τον εθνικιστή είναι ένα πεδίο πάνω στο οποίο δοκιμάζει τις δυνάμεις του. Αν είναι τοσο μεγάλες ώστε να μην μπορεί να τις υπερβεί δεν θα σταματήσει Θα συνεχίσει να πολεμάει πεισματικά μέχρι τέλους.

Τον Εθνικιστή χον δια­κατέχει μία σκληρότητα ευγε νική. Δεν πρόκειται για την ωμή σκληρότητα που εκδηλώνεται παντού και άνευ ουσιαστικού λόγου. Ο Εθνικιστής είναι σκληρός σε εκείνα ακριβώς τα σημεία στα οποία πρέπει να είναι έτσι. Πρόκειται για μια λεπτή σκληρότητα. Σαν μια κοφτερή λεπίδα που κόβει ακριβώς τα σημεία τα οποία χρειάζεται να κοπούν.

Η δικαιοσύνη για τον Εθνικιστή  αποτελεί κανόνα συμπεριφοράς. Ολες του οι πράξεις εμπνέονται απότο αίσθημα του δικαίου. Το αίσθημα του δικαίου είναι κάτι που τον συνοδεύει διακριτικά σε όλη του τη ζωή. Ενα καμπανάκι που βρίσκεται μέσα στην ψυχή του και που χτυπάει δυνατά κάθε φορά που το άδικο επικρατεί. Ακόμα και αν ο ίδιος διαπράξει κάποια αδικία, τότε το καμπανάκι χτυπάει για να τον επαναφέρει. Σε αυτή την περί­πτωση είναι αυστηρός με τον εαυτό του. Πιο αυστηρός απ' ότι θα ήτανε με ένα άλλο πρόσωπο.

Η ψυχή του εθνικιστού είναι τρίσβαθη. Ενα πραγματικό χάος, Μία άβυσσος από δυνάμεις, κάθε είδους, τις οποίες προσπαθεί να ισορρο­πήσει και να οδηγήσει. Η έκταση της πολυμέρειας της ψυχής του είναι άγνωστη και στον ίδιο, και μέσα από τον αγώνα όλο ανακαλύπτει δυνάμεις τους, που πριν δεν εγνώριζε. Ο Εθνικιστής προσπαθεί να ανακαλύψει την ψυχή του, για να προσφέρει όλο και περισσότερες δυνάμεις στον αγώνα του Τις δυνάμεις του δεν σκέφτεται καθόλου να τις κρατήσει για την προσωπική του ωφέλεια. Αλλωστε δεν γνωρίζει τι θα πει προσωπικό κέρδος. Τις σπαταλά αμέσως για το ώφελος του συνόλου.

Ο Εθνικιστής ποτέ δεν ξεχωρίζει τον εαυτό του από το σύνολο. Ποτέ δεν βάζει σε αντίθεση τον εαυτό του με το Εθνος. Δεν του περνάει καν από το μυαλό να ωφεληθεί προσωπικά, ζημιώνοντας το Εθνος του. Οποιαδήποτε προσωπική του ωφέλεια είναι τέτοια ώστε να ωφελείται και τοσύνολο. Νιώθει μεν ξεχωριστό άτομο, μια ξεχωριστή προσω­πικότητα, αλλά ενσωματωμένο πάντοτε σε αυτό το ορμητικό ποτάμι που ονομάζεται ΕΘΝΟΣ. Η ωφέλεια του Εθνους είναι και προσωπική του ωφέλεια, και η ωφέλεια η προσωπική του δεν μπορεί παρά να είναι τέτοια ώστε να ωφεληθεί και το Εθνος.

Τον θάνατο ο Εθνικιστής τον αντικρύζει σαν πολεμιστής. Μόλις τον δει, ορμάει ατρόμητα κατά πάνω του. Ο θάνατος γι' αυτόν είναι η τελευταία του έκρηξη. Και συνήθως είναι τόσο μεγάλη, ώστε διοχετεύει στο Εθνος μία τεράστια ποσότητα ενέργειας. Ο θάνατος του Εθνικιστού είναι μία πληγή ενέργειας για το Εθνος. Μία πηγή ζωής. Και ως τέτοια παύει πλέον να λέγεται θάνατος. Είναι το πέσιμο του πολεμιστή μέσα στη μάχη. Η τελευταία και μεγαλύτερη έκσταση μέσα στο μεθύσι του πολέμου που λέγεται ζωή. Η τελευταία και μεγαλύ­τερη έκρηξη. 0 δυνατός κε­ραυνός που φωτίζει το σκοτεινό τοπίο, διοχετεύοντας την ενέργεια του ουρανού μέσα στη γη. Το θάνατο αυτόν ο Εθνι­κιστής δεν προσπαθεί να τον αποφύγει. Τον επιδιώκει. Είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να πάρει και που μπορεί να δώσει. Είναι το τέλος που ονειρεύεται. Το τέλος που του αρμόζει.

Τα όσα ανέφερα παρα­πάνω δεν φιλοδοξούν να καλύψουν το τεράστιο θέμα του Εθνικιστικού - αυθεντικού τρόπου ζωής.

Αλλωστε ο περιληπτικός τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένα, είχε ως σκοπό να δείξει μία πρώτη εικόνα για το τι εννοούμε όταν λέμε εθνικιστικός ηρωικός τρόπος ζωής. Δυστυχώς στις μέρες μας ο κόσμος γύρω μας είναι κατασκευασμένος τόσο αντιφυσικά, ώστε η ύπαρξη ανθρώπων που ζούνε αυθεντικά να είναι πολύ σπάνια. Ο Εθνικι­στικός τρόπος ζωής προβάλλει ως ιδανικό, το οποίο πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Πιστεύω ότι οι πραγματικοί εθνικιστές είναι πολύ λίγοι. Οι περισσότεροι βρισκόμαστε στην προσπάθεια αυτής της αυτο-κατάκτισης. Και τούτη η προ­σπάθεια πρέπει να είναι ο πρώτος και κύριος αγώνας μας. Αλλωστε αν θέλουμε να αλλά­ξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα απ' όλα να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Η επανάσταση μας πρέπει πρώτα απ'όλα να είναι εσω­τερική εσω­τερική. Διότι μόνο έτσι θα είναι πραγματική επανάσταση.Μονο έτσι θα γίνουμε φορείς του αλη­θινού φωτός που θα ανατείλει φέρνοντας τον ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ

Ο ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΜΜΟΝΗ

Γράφει ο Ιωάννης Παναγιωτακόπουλος 
Aρχισυντάκτης του news.princeoliver.com

Ίσως δεν θα είχε νόημα να πούμε –όσοι λίγοι δημοσιογράφοι τολμούσαμε να επισημάνουμε το λάθος-  ότι «εμείς τα λέγαμε», αποτιμώντας τις ευθύνες  της σύγχρονης αστυνομίας σκέψης του «πολιτικώς ορθού», που αρνούταν επί ποινή βαρέως στιγματισμού, κάθε είδους κριτική στις θεωρίες και τις πολιτικές της πολυπολισμικότητας…
Νομίζω ότι επείγει περισσότερο να δούμε τι γίνεται από εδώ και πέρα. Η 13^η Νοεμβρίου δεν είναι «η 11^η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης». Είχε προηγηθεί η 11^η Μαρτίου του 2004 στους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Μαδρίτης (ναι, είναι και ο μεσογειακός Νότος Ευρώπη), με περισσότερους νεκρούς και τραυματίες. Είχε διαπραχθεί σωρεία επιθέσεων σε θέατρα, σχολεία και σταθμούς της Ρωσίας (ναι, είναι και η Ρωσία Ευρώπη), με επίσης εκατοντάδες νεκρούς. Είχαν προηγηθεί οι βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο. Και εκτός από αυτά τα μαζικά κτυπήματα ένα σωρό μικρότερου κόστους σε ανθρώπινες ζωές αλλά εξίσου σημαντικής σημασίας εγκληματικές ενέργειες: Η επίθεση στο Charlie Hebdo , στο Εβραϊκό παντοπωλείο, η δολοφονία του Ολλανδού πολιτικού Πίμ Φόρτουιν, η εκτέλεση του Ολλανδού σκινοθέτη Τέο Βαν Γκογκ και πολλά άλλα. Το πρόσφατο όμως μακελειό στο Παρίσι, επικυρώνει ίσως μια σημαντική ιστορική σηματοδότηση, την οποία θα δούμε παρακάτω.
Σε μια Ευρώπη που θέλει να επιμένει ότι οι πολιτικές ενσωμάτωσης των πρώτης και δεύτερης  γενιάς μουσουλμάνων μεταναστών είναι επιτυχείς, τα προφίλ των μακελάρηδων που ασπάζονται τις πιο ακραίες μορφές ισλαμικών δογμάτων, μοιράζονται μεταξύ ατόμων που ανήκουν στη δεύτερη ή τρίτη γενιά μεταναστών, καθώς και νεοεισερχόμενων λαθρομεταναστών. Δηλαδή μεταξύ των περιπτώσεων που σύμφωνα με την πολυπολιτισμική θεωρία θα έπρεπε να έχουν ενταχθεί πλήρως στον Δυτικό τρόπο ζωής ή να λαχταρούν να το κάνουν. Αγνοώντας το αποτέλεσμα σε αδικοχαμένες ανθρώπινες ζωές, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η νοοτροπία αυτών των λίγων τζιχαντιστών, είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Όμως όλες οι σχετικές έρευνες αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο*: Οι Μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζουν στην Ευρώπη, θεωρούν κατά συντριπτική πλειοψηφία την Σαρία ως νόμο υπέρτερο του Συντάγματος των χορών στις οποίες διαμένουν. Σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου Pew το 2006 μεταξύ των μουσουλμάνων που διαμένουν στην Γαλλία, στην Βρετανία, στη Γερμανία και στην Ισπανία, τα ποσοστά εκείνων που επικροτούν ή αρνούνται να καταδικάσουν την βία κατά Ευρωπαίων πολιτών με σκοπό την υπεράσπιση του Ισλάμ, κυμαίνονται μεταξύ του 11% και του 22%**. Οι χιλιάδες των μουσουλμάνων ευρωπαίων πολιτών που ασπάστηκαν το ριζοσπαστικό Ισλάμ και έτρεξαν ως εθελοντές στις τάξεις του ISIS, απλά επιβεβαίωσαν κάτι που ήταν πασιφανές χρόνια πριν…
…Και κάτι που πιθανών θα μας ήταν αυτονόητο, αν η κυρίαρχη εντύπωση των Ευρωπαίων δεν ήταν, πως επειδή εμείς ξεπουλήσαμε εύκολα την ταυτότητά μας, προκειμένου να λάβουμε «ανθρώπινα δικαιώματα» ακόρεστης κατανάλωσης, είναι σίγουρα διατεθειμένοι και οι Ασιάτες ή οι Αφρικανοί μουσουλμάνοι να πράξουν το ίδιο.  Η νεωτερική εφεύρεση της πολυπολιτισμικότητας, βασίζεται επί της ουσίας στην ρατσιστικής φύσης ψευδαίσθηση, πως τα δόγματα του Διαφωτισμού και το βίωμα της Δυτικής φιλελεύθερης «δημοκρατίας» με το πρακτικό τρίπτυχο ανθρώπινα δικαιώματα – ελεύθερη αγορά – κατανάλωση, αποτελεί την ανώτερη πολιτισμική κορυφή, στην οποία επιθυμούν (ακόμα κι αν δεν το έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει) να ανέβουν όλοι οι λαοί… Όμως τόσο η ιστορία όσο και η σύγχρονη πραγματικότητα, διδάσκουν μάλλον κάτι άλλο…
Ο φαύλος κύκλος
Το ότι η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί το δίδυμο αδελφάκι της Δυτικής αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής πολιτικής, φανερώνεται όχι μόνον από το γεγονός ότι βρίσκει να πατήσει σταθερά στην ψυχολογική βάση των ιστορικών ενοχών των Δυτικοευρωπαίων, αλλά και από το ότι όλο και πιο φανερά αναδεικνύεται η αλληλεξάρτησή και η λειτουργία τους ως συγκοινωνούντα δοχεία:
Η Δύση επεμβαίνει με άμεση η έμμεση βία αποσταθεροποιώντας την Μ. Ανατολή και την Β. Αφρική, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι έχει την «θεία» αποστολή να επιβάλει το σύστημα της φιλελεύθερης «δημοκρατίας» σε όλη την υφήλιο. Η αποσταθεροποίηση γεννάει μεταναστευτικά κύματα, δημιουργεί και δυναμώνει οργανώσεις όπως το ISIS ή η Μπόκο Χαράμ, στέλνει εκατομμύρια προσφύγων ή οικονομικών λαθρομεταναστών στην Ευρώπη. Εκεί τους υποδέχονται οι θιασώτες του πολυπολιτισμού, που έχουν την εντύπωση ότι έχουν αναλάβει την «θεία» αποστολή να εντάξουν όλους τους ανθρώπους στις σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι που ουδεμία διάθεση έχουν να απεμπολήσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα με αντάλλαγμα τα καθρεφτάκια των δυτικοευρωπαίων, εντάσσονται στις συμπαγείς και σχεδόν αυτονομημένες μουσουλμανικές κοινότητες, μέσα στις οποίες ανθίζουν όλο και περισσότερο οι ακραίες φονταμενταλιστικές τάσεις. Κάποιοι που θα ασπαστούν αυτές τις τάσεις, όταν τους το σφυρίξει ο ιμάμης ζώνονται κάμποσα εκρηκτικά, αρπάζουν ένα Καλάσνικοφ και παίρνουν μαζί τους στον άλλο κόσμο μερικές δεκάδες «απίστους». Οι ηγέτες της Δύσης στέλνουν συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων, επιβάλουν νέους νόμους αστυνομοκρατίας και πολιτικού ελέγχου στους πολίτες των χωρών τους και εξαπολύουν αμέσως νέο πόλεμο για να επιβάλουν την τάξη στην αταξία που οι ίδιοι δημιούργησαν, τροφοδοτώντας νέες αποσταθεροποιήσεις, νέα κύματα λαθρομεταναστών, νέο φανατισμό κ.ο.κ. σε έναν φαύλο κύκλο που παράγει αίμα για τους λαούς, χρήμα για τις πολυεθνικές και πολιτική ισχύ για τους εκπροσώπους των παγκοσμιοποιημένων συμφερόντων.
Γι αυτό και οι εκφραστές του Δυτικού ιμπεριαλισμού, είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν τις πολιτικές της πολυπολιτισμικότητας. Και μάλλον σε αυτή τη βάση μπορεί να ερμηνευτεί η κραυγαλέα αντίφαση που φέρνει φιλελεύθερους και αριστερούς να υπερασπίζονται ισλαμικές οργανώσεις και κοινότητες ακραίου θρησκευτικού φανατισμού, αντιφεμινισμού και πατριαρχικής απολυταρχίας.
Ευγενείς ψευδαισθήσεις
Θα ήταν ελλιπής η όποια προσέγγιση μας στο ζήτημα, αν παραβλέπαμε το γεγονός ότι πολλοί από τους υπερασπιστές των πολυπολιτισμικών θεωριών, κινούνται από ευγενή και καλοπροαίρετα κίνητρα, που έχουν καλλιεργηθεί μέσα σε ένα ολόκληρο πολιτισμικό περιβάλλον γεμάτο ψευδαισθήσεις. Το περιβάλλον των ιδεών του Διαφωτισμού και της νεοτερηκότητας, που εδώ και τρείς αιώνες σχεδόν ταυτίζονται με αυτό που ονομάζουμε σύγχρονο Δυτικό πολιτισμό.
Οι βασικές ψευδαισθήσεις αυτού του περιβάλλοντος, διαποτισμένες όλο και πιο έντονα μέσα από την εκπαίδευση, την πολιτική και κάθε θεσμική σχέση κράτους – πολίτη, περιστρέφονται γύρω από την αντίληψη ότι η ουσία του ανθρώπου είναι η αυτονομημένη ατομικότητά του. Ξεκομμένη από θρησκευτικές αντιλήψεις, κοινότητες καταγωγής, πολιτισμικά πλαίσια και επιρροές, οι άνθρωποι είναι όλοι ίδιοι ως ατομικότητες και προοπτική τους είναι να φτάσουν στο «τέλος της ιστορίας», βιώνοντας την «ύψιστη κατάκτηση» που έφερε στην Γη ο Δυτικός άνθρωπος, δηλαδή το να ζουν σε κοινωνίες «ελευθερίας», δομημένες στην βάση κοινωνικών συμβολαίων κοινού συμφέροντος.
Σίγουρα οι ιστορικοί του μέλλοντος θα βρούν ενδιαφέρουσα την σύμπτωση, ότι η ιστορική κατάλυση αυτής της θεωρίας, έλαβε χώρα στο ίδιο σημείο όπου συνετελέσθη δια της Γαλλικής επανάστασης η επικράτηση της: Στο Παρίσι.
Τα γεγονότα στο περιοδικό Charlie Hebdo καθώς και το πρόσφατο μακελειό, συμβολίζουν και μάλλον σηματοδοτούν το ιστορικό τέλος αυτής της ευρωπαϊκής νεωτερικής αντίληψης, μέσω της κραυγαλέας πρακτικής της διάψευσης: Νέοι άνθρωποι, γεννημένοι και μεγαλωμένοι μέσα σε αυτό το περιβάλλον «ελευθερίας» και θεοποίησης της ατομικότητάς τους, επιλέγουν να αντιδράσουν και να ζήσουν με βάση τα κελεύσματα της πιο ακραίας εκδοχής της θρησκευτικής τους παράδοσης, καθώς και να πεθάνουν σκοτώνοντας όσους δεν ασπάζονται την πίστη τους. Και αυτή τους η αντίληψη δεν καλλιεργήθηκε σε κάποια μακρινή Ισλαμαμπάντ, αλλά μέσα στα μουσουλμανικά γκέτο των Βρυξελλών και του Παρισίου, όπου εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι ομόθρησκοί τους, επιλέγουν να μην ζουν ως αυτονομημένες ατομικότητες, αλλά ως μέλη μετριοπαθών ή ακραίων θρησκευτικών και πολιτισμικών κοινοτήτων.
Η ανθρώπινη φύση, αγνοώντας τους κανόνες του νεωτερικού «ανθρωπισμού», μας δείχνει ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί έτσι όπως ήξερε για χιλιάδες χρόνια. Οι άνθρωποι μην αντέχοντας την αφόρητη μοναξιά της θεοποιημένης ατομικότητάς τους, θα συνεχίσουν να επιλέγουν να ζούν με τους ομοίους τους, σε κοινότητες κοινών αντιλήψεων, κοινού πολιτισμού, στην ασφάλεια που αισθάνονται ότι τους διασφαλίζει το πλέγμα των παραδόσεων τους. Ο Γιάννης από την Ελλάδα, ο Πάτρικ από την Γαλλία, ο Αχμέτ από το Αφγανιστάν και ο Αλγερινής καταγωγής Αμπντούλ που μεγάλωσε στα προάστια του Παρισίου θα συνεχίσουν να μην είναι ίδιοι. Διότι μεγάλωσαν μέσα σε άλλες οικογένειες, με άλλες παραδόσεις, με διαφορετικές αντιλήψεις για την ζωή, για την γυναίκα, για τον έρωτα, για τον Θεό, για τους φίλους, για τους άλλους, για τους διαφορετικούς. Ο άνθρωπος –ευτυχώς- θα συνεχίσει να είναι γέννημα του Πολιτισμού του και έκφραση αυτής της ριζικής διαφορετικότητας. Και από ότι μάλλον αποδεικνύεται για πολλοστή φορά στην ιστορία, προϋπόθεση για να μπορεί να βιώσει ελεύθερα και ειρηνικά αυτή την διαφορετικότητα, είναι το  να μπορεί να επιλέξει και το με ποιους μπορεί να συγκατοικήσει στον ίδιο χώρο και με ποιους όχι…
Δυστυχώς, εάν οι Ευρωπαίοι μέσα στα επόμενα χρόνια, δεν λάβουν τα μηνύματα των γεγονότων που βίωσαν, εμμένοντας στις πολυπολιτισμικές  τους ψευδαισθήσεις, τότε όχι μόνον είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν πολλάκις, αλλά μάλλον το νομοτελειακό τέλος της Ευρωπαϊκής νεοτερικότητας, θα επέλθει μαζί με το ιστορικό τέλος του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όχι μόνον δια της βίαιης αλλά και –κυρίως- δια της δημογραφικής επικράτησης του Ισλάμ…


*Βλέπε σχετική λεπτομερή παρουσίαση στο βιβλίο του Γιάννη Κολοβού «Πολυπολιτισμικότητα: Όχι ευχαριστώ!» (Εκδ. Πελασγός 2011)
**Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 20/8/2006


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
PRINCE OLIVER NEWS

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

 

Η κάθε Πατρίδα γίνεται η μήτρα εκείνη μέσα στην οποία κυοφορείται η Φυλή για να γεννηθεί ως Έθνος. Εκεί θα αναπτυχθεί το ομότροπον. Με βάση την φυλετική ιδιοσυγκρασία και τα χαρακτηριστικά του χώρου, όπως τα αναλύσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, θα οργανωθεί η ζωή της κοινότητος. Αυτή η κοινή οργάνωση θα δημιουργήσει κοινές συνήθειες, κοινούς τρόπους αντιμετώπισης των διαφόρων - καλών ή κακών - συνθηκών, κοινά έθιμα, κοινές γιορτές και όμοια κοινωνική συμπεριφορά. Όλα αυτά από γενιά σε γενιά θα εξελιχθούν σε έναν όμοιο τρόπο ζωής και σε μία κοινή παράδοση.

Παράλληλα θα αναπτυχθεί το ομόγλωσσον. Μια κοινή γλώσσα που διευκολύνει την εσωτερική συνεννόηση αλλά και που - αν μιλάμε για γεωγραφικούς Χώρους Επικοινωνίας - μπορεί να βοηθήσει στην επικοινωνία με άλλες γειτονικές φυλετικές ομάδες. Αυτή η γλώσσα θα διαμορφωθεί από πολλούς παράγοντες όπως οι γενετικές προδιαθέσεις της φυλής, οι κλιματολογικές συνθήκες, η ανάγκη περιγραφής λίγων ή πολλών εικόνων, αποχρώσεων, εννοιών κλπ. Θα είναι απόλυτα συνυφασμένη με την ιδιοσυγκρασία της φυλετικής ομάδος που την γέννησε, αποτελώντας ένα από τα βασικότερα στοιχεία της διαφορετικότητας της.

Συνήθως οι απαντήσεις των ομάδων αυτών απέναντι στα συμπαντικά ερωτήματα, και στην εσωτερική ανάγκη κατανόησης του Θείου έχουν μία ελάχιστη κοινή βάση. Πάνω σε αυτή την βάση, που αποτελεί και τον καθρέπτη της ιδιοσυγκρασίας του κάθε Λαού, αναπτύσσεται μία κοινή θρησκεία, δημιουργείται δηλαδή το ομόθρησκον. Αυτή η θρησκεία μπορεί είτε να γεννηθεί από την ίδια αυτή ομάδα, είτε να διδαχθεί από άλλες φυλετικές ομάδες. Στους Επικοινωνιακούς Χώρους έχουμε πολλές φορές θρησκείες δομημένες από στοιχεία πολλών διαφορετικών. Όπως και να έχει όμως, η θρησκεία που θα γίνει κτήμα μίας συγκεκριμένης φυλής, θα λάβει με την πάροδο των χρόνων τα ιδιαίτερα στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας της και θα διαμορφωθεί αναλόγως.

Εθνική συνείδηση

Όλα αυτά που προαναφέραμε, αποτελούν απαραίτητα στοιχεία για την δημιουργία ενός Έθνους, αλλά από μόνα τους δεν φτάνουν για να το γεννήσουν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Δημήτρης Δημόπουλος («Εισαγωγή στην Βιοπολιτική»), αποτελούν συνθήκη αναγκαία, αλλά όχι και ικανή, για την συγκρότηση Εθνικής κοινότητος. Όπως πάλι επισημαίνει ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου στην περίφημη κοινωνιολογική μελέτη του «Ο Εθνικισμός» (Αθήναι, 1916), αυτά τα τέσσερα στοιχεία από μόνα τους δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλή γνωρίσματα του Έθνους.

Πράγματι η Ιστορία έχει αποδείξει ότι τόσο το ομότροπον, το ομόγλωσσον και το ομόθρησκόν, όσο κάποιες φορές και αυτό το πρωταρχικό απαραίτητο στοιχείο, το όμαιμον, μπορεί να μην υπάρχουν σε βαθμό απόλυτο μέσα σε ένα Έθνος. Σίγουρα το ποσοστό της ύπαρξης τους θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την εθνική συνοχή. Άλλο είναι όμως το βασικότερο εκείνο στοιχείο που θα γεννήσει και θα διατηρήσει ένα διαφορετικό Έθνος. Πρόκειται για ένα γνώρισμα εσωτερικό, που όταν γίνεται κοινό, δημιουργεί μία συλλογική ψυχή που ονομάζεται εθνική συνείδηση.

Η συνείδηση αυτή της διαφορετικότητας δημιουργείται μέσα από την κοινή ιστορική πορεία και από την συγκρότηση του Εθνικού πολιτισμού. Ο όμοιος τρόπος ζωής, η κοινή γλώσσα και θρησκεία και το συλλογικό όραμα της κοινότητος για το μέλλον της δημιουργούν έναν πολιτισμό. Ο αγώνας για την επιβίωση και ανάπτυξη αυτού του πολιτισμού, οι ειρηνικές και πολεμικές προσπάθειες της κοινότητος, συγκροτούν την ιστορία του. Μία ιστορία κοινών οραμάτων, κοινών θυσιών, κοινών επιτευγμάτων ή καταστροφών. Ένας συνδετικός κρίκος απίστευτα ισχυρός. Η αναγνώριση λοιπόν των μελών της φυλετικής ομάδος, ή διαφορετικών, αλλά συγγενών, φυλετικών ομάδων, ότι αποτελούν όλες μαζί ένα ξεχωριστό σύνολο, με ιδιαίτερο πολιτισμό και ιστορία, που διαφέρουν από τις άλλες φυλετικές ομάδες, είναι που δημιουργεί την εθνική συνείδηση και αυτόματα γεννά ένα νέο Έθνος.

Η σύνδεση της έννοιας του Έθνους με αυτήν της Ελευθερίας προϋπάρχει και αυτής της ίδιας της συγκρότησης εθνικής κοινότητος, αφού η ελεύθερη βούληση των μελών της να αποτελέσουν μία ξεχωριστή ενότητα και να πορευτούν στο μέλλον ως τέτοια, είναι το κυριότερο και ασφαλέστερο συστατικό για την γέννηση ενός υγιούς Έθνους.

Εθνικός πολιτισμός

Το Έθνος θα γεννήσει έναν ή πολλούς πολιτισμούς. Αυτή είναι και η κυριότερη αποστολή του στην ιστορία. Ο εθνικός πολιτισμός θα γεννηθεί από ανθρώπους, αλλά και θα γεννήσει ανθρώπους. Μόνον η γλώσσα (στοιχείο του εθνικού πολιτισμού), παίζει έναν τρομακτικά καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της σκέψης, της αντίληψης και εν τέλει της ίδιας της ιδιοσυγκρασίας των ανθρώπων. Οι άνθρωποι σκέπτονται και αντιλαμβάνονται με βάση την δομή της γλώσσας τους και τις λέξεις της.

Η λογική με την οποία μία γλώσσα δομεί τις προτάσεις της, είναι στην ουσία ένας κώδικας νόησης, τόσο ισχυρός, που αποτελεί ταυτότητα της ιδιοσυγκρασίας του λαού που την μιλάει. Ο Βίλχεμ φόν Χούμπολντ, θεμελιωτής της Γλωσσολογίας περιέγραφε με τις μελέτες του πως «η γλώσσα στηρίζεται αποκλειστικά πάνω στην αιωνίως επαναλαμβανόμενη εργασία του πνεύματος», τονίζοντας πως η διαφοροποίηση των γλωσσών δεν αποτελεί μία απλή διαφορά «ήχων και συμβόλων, αλλά διαφοροποίηση των ίδιων των βιοθεωριών».

Οι λέξεις επιπλέον αποτελούν ένα ισχυρό εργαλείο αντίληψης. Κάτι που η γλώσσα των ανθρώπων δεν έχει λέξεις να το περιγράψει είναι και αδύνατο να το αντιληφθούν. Αντιστοίχως λέξεις που περιγράφουν άγνωστες μέχρι την στιγμή που τις ακούσανε έννοιες, τους ωθούν στο να τις κατανοήσουν. Είναι χαρακτηριστικά της σπουδαιότητας της γλώσσας, τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγουν σύγχρονες επιστημονικές μελέτες, σύμφωνα με τις οποίες ακόμα και αυτή η συχνότητα της χρήσης των φωνηέντων σε μία γλώσσα, καθορίζει σε σημαντικό βαθμό το ποσοστό της οξυγόνωσης του εγκεφάλου και άρα την ίδια την λειτουργία και την ανάπτυξή του.

Αντιστοίχως το ομότροπον που αναπτύσσεται μέσα στην εθνική κοινότητα, αποτελεί έναν ιδιαιτέρως σημαντικό παράγοντα για την διαμόρφωση των ανθρώπων. Αυτό μεταδίδεται τόσο από το πρωτογενές κύτταρο της εθνικής κοινότητος, την οικογένεια, όσο και από ένα μεγάλο πλήθος συλλογικών παραγόντων και θεσμών. Τα ήθη και τα έθιμα, οι γιορτές και οι αργίες, ο τρόπος διασκέδασης και ψυχαγωγίας, η μουσική, οι κώδικες κοινωνικής επικοινωνίας, ακόμα και αυτές οι διατροφικές συνήθειες φέρουν ανεξίτηλη πάνω τους την σφραγίδα του εκάστοτε εθνικού πολιτισμού. Πάνω σε αυτά δομείται η προσωπικότητα και με βάση αυτά συνηθίζει να λειτουργεί. Ακόμα και αν η σύγχρονη πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης, προσπαθεί να αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό τους διαφορετικούς τρόπους ζωής των εθνικών κοινοτήτων, οι ρίζες τους είναι τόσο βαθιά χωμένες μέσα στο ανθρώπινο υποσυνείδητο που καθιστούν τα βασικά στοιχεία του ομότροπου σχεδόν κληρονομικά.

Η κοινή θρησκεία που συνήθως διατηρεί η εθνική κοινότητα είναι προσαρμοσμένη και διαμορφωμένη σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία της. Παράλληλα όμως διαμορφώνει και γαλουχεί χαρακτήρες ανθρώπων. Θέτει τα συμπαντικά ερωτήματα και καθορίζει τα ηθικά όρια. Ανοίγει ή κλείνει νοητικούς ορίζοντες. Υπαγορεύει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο επικοινωνίας και συμπεριφοράς με τον πλησίον και τον ξένο, τον ομόθρησκο και τον αλλόθρησκο.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν την καταλυτική δύναμη που έχουν οι διαφορετικοί πολιτισμοί πάνω στην διαμόρφωσή διαφορετικών ανθρώπων. Ο άνθρωπος αποτελεί πολιτιστικό ον. Αυτό τον ξεχωρίζει από τα ζώα. Ο άνθρωπος διαμορφώνεται κυρίως από τον πολιτισμό του και όχι μόνο από τα βασικά ένστικτα που διαμορφώνουν την συμπεριφορά των ζώων. Δεν είναι μία απλή εξέλιξη του πιθήκου, αλλά είναι ο Έλληνας, ο Γάλλος, ο Τούρκος, ο Κινέζος, ο Ινδός. Ένα όν που δημιουργήθηκε και δομήθηκε ψυχικά μέσα σε έναν συγκεκριμένο Εθνικό πολιτισμό.

Κάθε προσπάθεια παγκοσμιοποίησης και «πολυπολιτισμικής» ισοπέδωσης, δεν αποτελεί απλά μεθόδευση ενάντια στην φύση των ανθρώπων, αλλά και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που άνευ των εθνικών της πολιτισμών, θα αποτελεί απλά μία ζωολογική υποδιαίρεση.

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=5643