ΚΥΝΟΣ ΚΕΦΑΛΕΣ : Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΜΑΧΗ (15 ΙΟΥΝΙΟΥ 197 π.χ.)

  Ἦταν 15 Ἰουνίου τοῦ 197 π.Χ.  Ὁ βασιλέας τῶν Μακεδόνων Φίλιππος Ε’ μὲ τοὺς ἐλάχιστους Ἕλληνες συμμάχους ποὺ στάθηκαν στὸ πλευρὸ του μάχεται στὴν τοποθεσία Κυνὸς Κεφαλές! Οἱ Θρᾶκες μάχονται στὸ πλευρὸ τῶν Μακεδόνων ἐναντίον τῶν Ρωμαίων.

     Οἱ συγκρούσεις ἀνάμεσα στοὺς Μακεδόνες καὶ στοὺς Ρωμαίους μὲ τοὺς συμμάχους τους κράτησαν σχεδὸν τέσσερα χρόνια χωρὶς ὁ Φίλιππος Ε’ νὰ καμφθῇ τελειωτικά. Ἡ μάχη ποὺ σήμανε καὶ τὸ τέλος τοῦ Β´ Μακεδονικοῦ Πολέμου δόθηκε τὸ 197 π.Χ. στὶς Κυνὸς Κεφαλὲς τῆς Θεσσαλίας, κοντᾶ στὰ Φάρσαλα, ὅπου οἱ λεγεωνάριοι τοῦ ὕπατου Τίτου Κόιντου Φλαμινίνου κατατρόπωσαν τὴν ἐπί 200 χρόνια ἀήττητη μακεδονικὴ φάλαγγα.

     Ἀξίζει νὰ σημειωθῇ ὅτι προτοῦ οἱ Ρωμαῖοι νικήσουν στρατιωτικὰ τὸν Φίλιππο τὸν εἶχαν νικήσει διπλωματικά: Ὁ Φλαμινίνος ἐκτὸς ἀπὸ ἄριστος στρατηγὸς ἦταν καὶ ἐξαίρετος πολιτικός. Εἶχε τὴ φήμη τοῦ φιλέλληνα καὶ καθῶς μιλοῦσε πολὺ καλὰ ἑλληνικὰ καὶ γνώριζε τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῶν Ἑλλήνων κατόρθωσε νὰ ἀπογυμνώσῃ τὸν Φίλιππο Ε’ ἀπ΄ ὅλους τοὺς Ἕλληνες συμμάχους του μὲ τὸ δέλεαρ τῆς ἀνεξαρτησίας τους ἀπὸ τοὺς Μακεδόνες. Ἔτσι οἱ ἑλληνικὲς πόλεις ἔπεσαν στὴν παγίδα τῶν Ρωμαίων: ἡ κάθε πόλη μόνη της, χωρὶς τὴν προστασία τῆς δυνατῆς ἀκόμη Μακεδονίας, γινόταν εὐκολότερη λεία τῶν Ρωμαίων.

     Τὴν ἄνοιξη τοῦ 197 π.Χ. ὁ Ρωμαῖος στρατηγὸς Φλαμίνιος ξεκίνησε γιὰ τὴ Θεσσαλία μὲ 26.000 στρατιῶτες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὸ 1/3 περίπου ἦταν Ἕλληνες σύμμαχοι τῶν Ρωμαίων. Ὁ Φίλιππος διέθετε μεταξὺ ἄλλων, 16.000 βαριᾶ ὁπλισμένους ὁπλίτες τῆς μακεδονικῆς φάλαγγας, 2.000 ἐλαφρᾶ ὁπλισμένους πελταστὲς καὶ 2.000 ἱππεῖς. Στὸν μακεδονικὸ στρατὸ ὑπηρετοῦσαν ἐπίσης 4.000 Θρᾶκες καὶ Ἰλλυριοὶ καὶ ἄλλοι 1.500 μισθοφόροι.

     Οἱ δύο ἀντίπαλοι συναντήθηκαν στὴν περιοχὴ Κυνὸς Κεφαλές, ὅπου τὸ 364 π.Χ. εἶχε σκοτωθεῖ σὲ μάχη ὁ Θηβαῖος στρατηγὸς Πελοπίδας. Οἱ Μακεδόνες ἐπικράτησαν στὶς ἀψημαχίες οἱ ὁποῖες προηγήθηκαν τῆς σύγκρουσης. Στὴ συνέχεια μία μακεδονικὴ φάλαγγα ἐπιτέθηκε προκαλῶντας μεγάλες ἀπώλειες στοὺς Ρωμαίους. Ὁ Φλαμίνιος πίστεψε πρὸς στιγμὴ ὅτι εἶχε ἡττηθεῖ. Ἡ δεύτερη μακεδονικὴ φάλαγγα ὅμως ἔχασε τὴν συνοχή της καὶ πολλοὺς ὁπλίτες. Ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὸν μακεδονικὸ στρατό ἀναγκάσθηκε νὰ ἀποχωρήσῃ ὅταν δέχθηκε ἐπίθεση ἀπὸ τὶς πλευρές.

     Ἡ μάχη στὶς Κυνὸς Κεφαλὲς ἀπέδειξε μία σημαντικὴ ἀδυναμία τῆς μακεδονικῆς φάλαγγας. Ὁ σχηματισμὸς αὐτὸς ἦταν πολὺ ἀποδοτικὸς σὲ μία κατὰ μέτωπον ἐπίθεση, τὰ πλευρά του ὅμως δὲν προστατεύονταν ἐπαρκῶς καὶ ἕνα εὐκίνητο στράτευμα, ὅπως ἡ ρωμαϊκὴ λεγεῶνα, μποροῦσε νὰ τὰ πλήξῃ ἀποτελεσματικά. Μετὰ τὴν ἧττα ὁ Φίλιππος Ε’ ἀναγκάσθηκε νὰ ἀποδεχθῇ τοὺς βαρεῖς ὅρους τῶν Ρωμαίων. Ὑποχρεώθηκε νὰ ἐγκαταλείψῃ ὅλες τὶς πόλεις ποὺ κατεῖχε στὴ Νότια Ἑλλάδα καὶ στὴ Θεσσαλία, νὰ περιοριστῇ στὸ Βασίλειο τῆς Μακεδονίας καὶ νὰ καταβάλλῃ 1.000 τάλαντα ὡς πολεμικὴ ἀποζημίωση. Ἡ Ρώμη γινόταν ὁ οὐσιαστικὸς ρυθμιστὴς τῶν ἑλληνικῶν ζητημάτων.

Ὁ Πλούταρχος γιὰ τὴν ἀνδρεία τῶν Θρακῶν!

     Γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ἀνδρεία τῶν Θρακῶν στὶς μάχες, ἔχουμε τὴν μαρτυρία τοῦ Πλουτάρχου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει ὅτι στὴν Μάχη τῆς Πύδνας (148 π.Χ) στὴν μεγάλη αὐτὴ μάχη μεταξὺ τῶν Ρωμαίων καὶ τῶν Μακεδόνων, ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Περσέως, βάδιζαν πρῶτοι οἱ Θρᾶκες, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Ἀλέξανδρον (Θρᾷκας ὧν Ἀλέξανδρος ἡγεῖτο), καὶ ἡ θέα τους ἐξέπληττε. Ἦταν ἄνδρες ψηλοί, μὲ λευκὰ σώματα, καὶ μὲ ἀσπίδες, ὁπλισμὸ καὶ περικνημίδες ποὺ ἔλαμπαν. Κάτω ἀπὸ τὸν ὁπλισμὸ φοροῦσαν μαύρους χιτῶνες καὶ στοὺς δεξιοὺς τους ὥμους, ἀπειλητικές, στέκονταν οἱ βαρυσίδερες ρομφαῖες…

«πρῶτοι δ’ οἱ Θρᾷκες ἐχώρουν, ὧν μάλιστά φησιν ἐκπλαγῆναι τὴν ὄψιν, ἄνδρες ὑψηλοὶ τὰ σώματα, λευκῷ καὶ περιλάμποντι θυρεῶν καὶ περικνημίδων ὁπλισμῷ μέλανας ὑπενδεδυμένοι χιτῶνας, ὀρθὰς δὲ ῥομφαίας βαρυσιδήρους ἀπὸ τῶν δεξιῶν ὤμων ἐπισείοντες»
Πλουτάρχος, Βίοι Παράλ., Παύλ. Αἰμ., 18

***

Δεῖτε τὸ πεδίο τῆς μάχης στὸν χάρτη –> http://wikimapia.org/15905300/el/Μάχη-των-Κυνός-Κεφαλών-364-π-Χ Εἰκόνα ἀπὸ –> http://sites.psu.edu/successoftheromans/roman-campaigns/the-battle-of-cynoscephalae-197-bc/ Πληροφορίες ἀπὸ –> http://www.e-istoria.com/15/by_2012%20%28112%29.html καὶ –> http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=150926

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΘΡΑΚΗ

ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ : «Η ΘΡΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ!»

Του Σωτήρη Λέτσιου
 
«Στη Θράκη συντελούνται και τα οκτώ στάδια γενοκτονίας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο έκτο στάδιο». Στη δραματική αυτή επισήμανση-προειδοποίηση προβαίνει η κυρία Χαρά Νικοπούλου, η ηρωική δασκάλα που από το 2002 έχει αφιερώσει τη ζωή της διδάσκοντας στους Πομάκους μαθητές την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό. Τους Πομάκους που «καταδιώκει» το τουρκικό κράτος και η Ελλάδα τους έχει γυρίσει την πλάτη επιδεικτικά. Σήμερα διδάσκει σε μεικτό δημοτικό σχολείο -με χριστιανούς και μουσουλμάνους μαθητές- στην περιοχή της Ροδόπης και κατοικεί σε ένα πομακοχώρι, την Κάτω Βυρσίνη. Διαμένει μαζί με την οικογένειά της σε χώρο που της έχει παραχωρήσει ο Στρατός και χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως φυλάκιο. Μέσα στον χώρο αυτό έχουν δημιουργήσει μαζί με τον σύζυγό της ένα πνευματικό κέντρο με την επωνυμία «Η Κιβωτός της Δόμνας Βιζβίζη». Αυτό το πρώην στρατόπεδο μετατράπηκε σε μια στέγη φιλοξενίας εγκαταλελειμμένων παιδιών, όπου ζουν όλοι μαζί σαν μια οικογένεια.
Εχει αυξηθεί το τελευταίο διάστημα η δράση διάφορων κύκλων από πλευράς Τουρκίας στη Θράκη, εξυπηρετώντας έτσι «σκοτεινά» σχέδια;
Επειτα από σχετικές μελέτες που έχει κάνει η επιστημονική ομάδα της «Κιβωτού» -και έχουν δημοσιευθεί-, έχουμε διαπιστώσει ότι στη Θράκη συντελούνται πλέον και τα οκτώ στάδια γενοκτονίας - και μάλιστα εν καιρώ ειρήνης! Με βάση τον σχετικό ορισμό του καθηγητή κ. Στάνφορντ στις ΗΠΑ, σε κάθε γενοκτονία έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχουν επτά στάδια πριν από το τελικό στάδιο, της εξολόθρευσης. Αυτή τη στιγμή στη Θράκη είμαστε στο έκτο στάδιο. Δηλαδή, στην προετοιμασία της εξολόθρευσης του ελληνικού-χριστιανικού πληθυσμού και όλων όσοι έχουν καλές σχέσεις με το χριστιανικό στοιχείο. Δεν πρέπει να μασάμε τα λόγια μας! Και εάν κάτι τέτοιο είχα αρχίσει να διαβλέπω ότι είχε ξεκινήσει πριν από χρόνια, τώρα οφείλω απέναντι στους ήρωες που γέννησε αυτή η θρακική γη αλλά και στους 9.000 μοναχούς που είχαμε στη Ροδόπη να πούμε την αλήθεια. Η Θράκη βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πολύ κομβικό σημείο. Οι πάντες γνωρίζουν ότι έχουν προετοιμαστεί διάφορες εξτρεμιστικές ενέργειες από ορισμένους ακραίους κύκλους της μειονότητας. Πραγματικά, εύχομαι ο Θεός να βάλει το χέρι του, αφού το κράτος των Αθηνών κοιμάται, ως συνήθως. Οπως υπάρχουν και ορθόδοξοι στρουθοκάμηλοι, που στρουθοκαμηλίζουν.
Σε ποιες ενέργειες έχετε προβεί από την πλευρά σας ώστε να επιστήσετε την προσοχή των αρμοδίων;
Απειρες φορές έχω προειδοποιήσει στέλνοντας σχετικές εκθέσεις, ενώ έχω καταθέσει μέσω της Ακαδημίας Αθηνών συγκεκριμένες προτάσεις για τη μειονοτική εκπαίδευση, οι οποίες, δυστυχώς, δεν έχουν εισακουστεί. Από εκεί και πέρα, καθένας φέρει την ευθύνη έναντι της Ιστορίας. Το τελευταίο διάστημα έχω αφιερωθεί στα θέματα της οικογένειάς μου και δεν μπορώ πλέον να χρησιμοποιήσω άλλο από τον πολύτιμο χρόνο. Επί της ουσίας, πρέπει να γεννήσουμε ξανά Ελληνόπουλα!
Αυτή τη στιγμή σε ποιες ενέργειες θα έπρεπε να προχωρήσει το ελληνικό κράτος;
Να γίνει ελληνικό! Οταν θα γίνει ελληνικό, τότε θα περιμένω. Τώρα δεν προσδοκώ τίποτα! Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε για δείγμα ελληνόφωνο σχολείο στην ορεινή Θράκη. Αφαιρούμε την πολυτέλεια από έναν Πομάκο να παρακολουθήσει το παιδί του μαθήματα σε δημόσιο ελληνικό σχολείο.
Σε ποια συμπεράσματα έχετε καταλήξει όλα αυτά τα χρόνια που ζείτε και προσφέρετε σημαντικό έργο στην περιοχή;
Με τους απλούς ανθρώπους δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα. Από τους πολιτικούς και το τουρκικό προξενείο προέρχονται τα προβλήματα. Οι αλεβίτες όπως και οι σουνίτες στο Δέρειο με αγκάλιασαν με αγάπη από την πρώτη στιγμή. Εξάλλου, οι αλεβίτες είναι βιωματικά και ως προς τους τρόπους λατρείας πιο κοντά στους χριστιανούς. Ακόμη και σήμερα επισκέπτομαι το χωριό αυτό στον Εβρο, όπου έχω διατηρήσει ουσιαστικούς δεσμούς φιλίας. Δεν έχει αλλάξει τίποτα μεταξύ μας. Δύο φορές την εβδομάδα επικοινωνώ με κατοίκους του Δερείου. Σε όλη την πεδινή Ροδόπη όπου καθημερινώς κάνουμε διανομή συσσιτίου μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο μας περιμένουν πάντα. Αρκεί όμως αυτή η διάθεση του κόσμου να μη γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποιους πολιτικούς. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι όλη η Ελλάδα έχει -δυστυχώς- μετατραπεί σε ένα μεγάλο Δέρειο. Το τουρκικό προξενείο κάποτε είχε δημιουργήσει πρόβλημα σε αυτό το χωριό. Σήμερα άλλοι παράγοντες, συναφείς, έχουν προκαλέσει ένα τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα. Πλέον καθένας πρέπει με μεγάλη αυτοθυσία και κυρίως σύνεση και ψυχραιμία να μπορεί μεν να βοηθά τον συνάνθρωπο, αλλά συγχρόνως να διαφυλάττει την πίστη στην πατρίδα και στον Χριστό. Το Προσφυγικό έχει χτυπήσει την πόρτα όλων μας σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας και εάν βρισκόμαστε. Πιστεύω ότι έχει χτυπήσει μέσα μας ένα καμπανάκι και έχουμε αφυπνισθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Το πνευματικό κέντρο τι είδους βοήθεια παρέχει;
Το πνευματικό αυτό κέντρο, που δημιουργήθηκε το 2012, προσφέρει τόσο υλική όσο και πνευματική τροφή σε όσους το έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως ηλικίας. Εκτός από την παροχή συσσιτίου σε άπορες οικογένειες, γίνονται δωρεάν σεμινάρια σε ανηλίκους, μεταξύ άλλων πατριδογνωσίας, αρχαίων ελληνικών κ.ά. Στον χώρο έρχονται άστεγοι ακόμη και για να πλυθούν ή να πλύνουν τα ρούχα τους οι εθελόντριες στα ειδικά πλυντήρια. Οσοι θέλουν μπορούν, φυσικά, να παρακολουθήσουν και τα μαθήματά μας. Δυστυχώς, είναι αρκετοί οι άστεγοι που αναγκάζονται να επιβιώσουν στα παγκάκια. Εμείς, ως χριστιανοί, έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας και την πόρτα του ιδρύματος, χωρίς διακρίσεις, τόσο για τους Ελληνες ορθόδοξους χριστιανούς όσο και για τους Ελληνες μουσουλμάνους. Με την προϋπόθεση όμως ότι θα σέβονται τον Ιησού Χριστό και την Ελλάδα. Από το 2012 έως σήμερα συνυπάρχουμε ανθρώπινα. Το στομάχι και το πνεύμα όταν πεινάνε, δεν κάνουν διάκριση σε ποια φυλή ανήκουν. Οι πολιτικοί και οι πολιτικές είναι που κάνουν τα προβλήματα σύνθετα. Προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας συν Θεώ και από εκεί και πέρα καθένας που έχει ανάγκη ανακουφίζεται μέσα από την προσφορά των εθελοντών. Είναι άδικο να πούμε ότι μόνο ένα ή δύο άτομα προσφέρουμε βοήθεια. Είμαστε 83 απλοί άνθρωποι από την Κομοτηνή, που καθημερινά δίνουμε τον αγώνα. Υπάρχουν γυναίκες μουσουλμάνες που μαγειρεύουν ή κάνουν άλλες δουλειές και καθένας συνεισφέρει με τον τρόπο του.
Πώς μπορούμε να γίνουμε πιο συνεπείς χριστιανοί στην πράξη;
Ο απόλυτος παρονομαστής και το απόλυτο θεμέλιο είναι να απαρνηθούμε οτιδήποτε κοσμικό και υλικό. Αλλά δεν έχουμε τη διάθεση να απαρνηθούμε κυρίως καθετί υλικό. Από τη δεκαετία του '80 και του '90 έχει ξεκινήσει η πνευματική κρίση. Δεν μας απασχολούσε τότε, επειδή ήταν γεμάτη η τσέπη μας. Εάν αρχίσουμε να βιώνουμε πραγματικά τον συνάνθρωπο ως τον εαυτό μας, τότε θα καταλήξουμε να του δίνουμε όχι ό,τι μας περισσεύει, αλλά αυτό που πραγματικά μας αρέσει. Ερχονται άνθρωποι στην «Κιβωτό» και μας λένε ότι έχουν, για παράδειγμα, κάποια βιβλία που δεν τα χρειάζονται. Προσωπικά, θα με γοήτευε εάν έλεγε κάποιος ότι έχει πάρει κάτι καινούργιο, άφθαρτο και όμορφο, και μας το στέλνει. Το χρησιμοποιημένο αντικείμενο σημαίνει ότι το έχουμε βαρεθεί και δεν το χρειαζόμαστε πια. Νόημα έχει να χαρίσω στον συνάνθρωπο τα παπούτσια που με έχουν ενθουσιάσει και ας περπατήσεω εγώ ξυπόλυτος. Αυτή είναι η έννοια της αυτοθυσίας χωρίς όρια στην πράξη! Ετσι βιώνουμε το παράδειγμα του Χριστού και δεν την ακούμε παρά μόνο ως ένα απλό αφήγημα.
Από πού αντλείτε δύναμη και έμπνευση;
Οπως κάθε ορθόδοξος χριστιανός, εξομολογούμαι, προστρέχω στον πνευματικό μου για οτιδήποτε με προβληματίζει. Είναι ο πατέρας Ιωάννης και αυτός μου έχει συμπαρασταθεί σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Σε αυτό το λιμάνι της εξομολόγησης προσπαθώ να βρω διέξοδο στα προβλήματα που έχω. Προσπαθώ να είμαι μια βιωματική χριστιανή. Επίσης, ανατρέχω συχνά στα κείμενα του Ιωσήφ Βρυέννιου, λόγιου μοναχού του 15ου αιώνα, που έζησε λίγα χρόνια πριν από την Αλωση, ο οποίος ορίζει στα κείμενά του τα πνευματικά αίτια που οδήγησαν στην πτώση της Κωνσταντινούπολης. Στην ουσία, είναι σαν να σκιαγραφεί τον σημερινό Ελληνα.
Απευθύνεστε στη σημερινή ηγεσία της Ελληνικής Εκκλησίας ζητώντας βοήθεια; Πώς ανταποκρίνεται;
Σαφώς και δεν είμαι σε θέση να κρίνω εγώ την Ελληνική Εκκλησία. Εχουν γνώση των προβλημάτων και στην Εκκλησία και σε οποιονδήποτε άλλο χώρο. Από εκεί και πέρα επαφίεται στη θέληση και στο θάρρος καθενός να πράξει αυτό που πρέπει. Ας μην ξεχνάμε ότι η επανάσταση ξεκίνησε από έναν Παπαφλέσσα, έναν Γρηγόριο Ε΄ και όχι από ανθρώπους που στέκονταν πάνω από ένα ψαλτήρι! Θα ήταν καλό και οι σημερινοί ιερωμένοι να έχουν σαν παράδειγμα έναν Παπαφλέσσα ή έναν Γερμανό Καραβαγγέλη.
Τι κρατάτε πιο έντονο από την επαφή σας με τα παιδιά;
Η μεγαλύτερη χαρά είναι ότι τα περισσότερα παιδιά δεν μπορούν να διακρίνουν σε ποια κοινότητα ανήκουν, επειδή απλώς ανήκουν στην κοινότητα του Χριστού και της αγάπης. Με σπαστά ελληνικά γυρίζουν και μου λένε: «Εσύ είσαι καλύτερη από τη μαμά μου». Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Είναι θείο δώρο να σε αγαπάνε ανιδιοτελώς. Προσεύχομαι στον Θεό να είμαι αντάξια όσων πιστεύουν αυτά τα παιδιά για μένα.


«Οι μουσουλμάνοι μου ζητούν να ανάψω ένα κεράκι, αφού οι ίδιοι δεν μπορούν!»
Οι μουσουλμανικής καταγωγής Ελληνες σάς ανοίγονται πιο εύκολα; Νιώθουν ότι μπορούν να σας εμπιστευτούν;
Λέω συχνά, χαριτολογώντας, ότι, εάν συμβεί κάτι στη Θράκη, θα προστρέξω για βοήθεια σε μουσουλμάνους και όχι σε χριστιανούς! Νιώθω ότι είναι πιο βιωματικοί χριστιανοί οι μουσουλμάνοι τους οποίους συναναστρέφομαι. Το λέω ίσως επειδή αυτό βιώνεται μόνο από κάποιες ομάδες και όχι από όλες τις μειονότητες. Ως θρησκευτική μειονότητα, κάποιες φορές μάς βγάζουν κάποια συναισθήματα αγάπης. Για παράδειγμα, εάν θυμηθώ τους προγόνους μας στη Βόρειο Ηπειρο, εκείνοι ήταν πιο ενεργοί και βιωματικοί χριστιανοί, επειδή υπήρχε αυτό το μειονοτικό στοιχείο ως ίδιον του ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε ότι σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστοι βιωματικοί χριστιανοί. Οι περισσότεροι είμαστε χριστιανοί κατ' όνομα και όχι επί της ουσίας. Και αυτό το βιώνω καθημερινά. Είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε πράξη την αποστολική ρήση «Χριστώ συνεσταύρωμαι».
Οι Ελληνες μουσουλμάνοι πώς αντιλαμβάνονται και πώς εγκολπώνονται την αυτοθυσία του Χριστού;
Υπάρχουν άνθρωποι από τη μουσουλμανική μειονότητα που στερούνται προκειμένου να έχουν οι συνάνθρωποί τους. Εδώ και 10 χρόνια δέχομαι τηλεφωνήματα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας από τους μουσουλμάνους, οι οποίοι μου λένε: «Μην ξεχάσεις να ανάψεις ένα κεράκι και για εμάς όταν πας στην εκκλησία, αφού εμείς δεν μπορούμε». Οταν με συναντήσουν, μάλιστα, δεν θα διστάσουν να μου δώσουν το κέρμα των πενήντα λεπτών, προκειμένου να νιώσουν ακόμη πιο έντονα ότι η πράξη αυτή ήταν δική τους.
Μέσα από την επικοινωνία που έχετε με το μουσουλμανικό στοιχείο στη Θράκη διαπιστώνετε ότι κάποιοι από αυτούς έρχονται ολοένα και πιο κοντά στις αρχές της Ορθοδοξίας;
Εγώ δεν είμαι εδώ, στη Θράκη, για να προσηλυτίσω κόσμο. Μεγαλύτερο νόημα δεν έχει να κηρύξω ως κατήχηση τον Χριστό, αλλά η στάση ζωής μου να είναι μάθημα για το τι πρέπει να είναι ο χριστιανός! Οταν διάφοροι κύκλοι στην περιοχή κηρύττουν πως οι χριστιανοί είναι κακοί, εγώ οφείλω απέναντι στη θρησκεία και την πίστη μου να αποδείξω με πράξεις ότι δεν είμαι αυτό που κάποιοι άλλοι εκφράζουν με λόγια.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ορθόδοξη Αλήθεια 

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΜΑΚΟΣ! ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!

ΠΗΓΗ : MIGNATIOU.COM
 
Δυστυχώς, η δυστυχία του να είσαι Έλληνας Πομάκος πρέπει να ομολογήσουμε ότι βαρύνει εξ ολοκλήρου όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, τις κατά τόπους στη Θράκη ελληνικές αρχές που υπάγονται ή όχι σε αυτές τις κυβερνήσεις (αλήθεια, υπάρχουν ελληνικές αρχές στη Θράκη που υπερασπίζονται και προωθούν τα ελληνικά συμφέροντα ενάντια στις τούρκικες προκλήσεις;) και όλα τα ελληνικά κοινοβούλια σε όλες τις κομματικές τους συνθέσεις. Είναι μια διαπίστωση αντικειμενικά αδιαμφισβήτητη, όποιος και να την διατυπώσει.
Δεν είναι άμοιρος ευθυνών επίσης και ο καθαρά ελληνικός πληθυσμός της Θράκης, ο οποίος δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται αν οι «άλλοι» Έλληνες, οι Πομάκοι, που θέλουν κι αυτοί να είναι Έλληνες, απειλούνται να χαθούν μέσα στα δίκτυα των Τούρκων επειδή η ελληνική «μητέρα πατρίδα» δεν τους υπολογίζει και δεν κάνει τίποτα για να τους προστατέψει. Και αυτά τα δίκτυα των Τούρκων ενάντια των Πομάκων μήπως υπάρχουν και Έλληνες Δήμαρχοι που δέχονται να τα υπηρετήσουν;
Δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε πως ανέκαθεν η επίσημη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων αναφορικά με τους Πομάκους υπήρξε άκρως αρνητική και με πολλές, οδυνηρές διακρίσεις εις βάρος τους, χωρίς ποτέ να έχουν εκφραστεί ανοιχτά οι (προσχηματικές) αιτίες που να δικαιολογούν αυτή τη συμπεριφορά όχι μόνο στις σχέσεις με τους ίδιους τους Πομάκους, αλλά και στις σχέσεις μεταξύ Πομάκων και τουρκόφωνων Ελλήνων.
Έτσι τα πάντα δείχνουν πως η πλάστιγγα της εύνοιας των ελληνικών κυβερνήσεων γέρνει, κιόλας από το 1950, και θα λέγαμε και «παρά φύση» και κόντρα σε κάθε λογική, προς την τουρκική πλευρά, αφήνοντας την πομάκικη (και όμως μη ξεχνάμε, πάντα ελληνική) μονίμως πολιτικά, πολιτισμικά, κοινωνικά έκθετη και σχεδόν σε κατάσταση ανυπαρξίας!
Πάντως σίγουρα σε κατάσταση ανυπόφορης ανυποληψίας. Είναι εμφανής η (αδήλωτη) βούληση όχι μόνο εγκατάλειψης του πομάκικου λαού, αλλά και όλο και μεγαλύτερης «διευκόλυνσης» της πτώσης του στην πνιγερή, αφομοιωτική αγκαλιά της Τουρκίας – και όλα αυτά εντός της ίδιας της εθνικής ελληνικής επικράτειας, όσο απίστευτο και παράφρον θα μπορούσε αυτό να φανεί – η οποία έτσι εμφανίζεται, τελείως συμφεροντολογικά, να είναι ο «φυσικός προστάτης» των μουσουλμάνων οπουδήποτε κι αν βρίσκονται και κατά μείζονα λόγο στην Ελλάδα, έστω και εάν αυτοί δεν είναι καθόλου τουρκόφωνοι, αλλά καθαρά διαφορετικά εθνικά και γλωσσικά συγκροτήματα.
Εντός αυτής της προοπτικής, ιδιαίτερα σημαντική για τις συνέπειές της υπήρξε η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης κιόλας το 1954 να αλλάξει την ονομασία των σχολείων από μουσουλμανικά σε τούρκικά(!), με την δικαιολογία, προδήλως παραλογιστική, πως με αυτόν τον τρόπο γίνεται ρητός διαχωρισμός με τα μουσουλμανικά σχολεία στη Βουλγαρία!
Και ένα χρόνο αργότερα, το 1955, αποπερατώνοντας την ελληνική πρόθεση τυποποίησης μια «συνάφειας» (άσχετο κι αν πλασματικής και παραποιημένης) μεταξύ του πομάκικου και του τούρκικου αλφαβήτου, δυο γλωσσικές οντότητες διαφορετικές όπως η μέρα με τη νύχτα, οργανώθηκε από ελληνικής πλευράς ούτε λίγο ούτε πολύ ένα πρόγραμμα διαλέξεων για Πομάκους δάσκαλους δημοτικού σχολείου με τον σκοπό να υιοθετήσουν, στον πομάκικο αλφάβητο, τους λατινικούς γραφικούς χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται σήμερα στον τούρκικο αλφάβητο.
Η εκ μέρους του ελληνικού κράτους απόλυτη απαξίωση των Πομάκων και συνάμα η απόλυτη (με ποια δικαιολογία, παρακαλώ;) ιδανίκευση της Τουρκίας ως παράδειγμα προς αποδοχή. Και επειδή τότε (αλλά και τώρα!) οι Πομάκοι ήταν συνώνυμο των Βουλγάρων και οι Βούλγαροι ήταν κομμουνιστές, άσπονδοι ιδεολογικοί αντίπαλοι, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να ενεργήσει διαφορετικά, έχοντας υπόψη ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το τέλος του εμφυλίου πολέμου (1949) και μετά και έως το 1982, υπήρξαν άκρως πιστές οπαδοί της πλέον αυστηρής συντηρητικής ιδεολογίας της Δεξιάς, ως και δικτατορικής, αγγλοαμερικανικής βεβαίως έμπνευσης και ώθησης, δογματικά αντίθετες στο σοβιετικό μπλοκ στο οποίο άκριτα τοποθετούσαν και την εθνότητα των Πομάκων απλώς γιατί η γλώσσα τους είναι βουλγάρικης καταγωγής!
Αντιθέτως η Τουρκία, σύμμαχος στον νατοϊκό συνασπισμό, παρουσίαζε τα περισσότερα «ατού» ώστε να αναλάβει την «διαχείριση» ιδίως των Πομάκων μουσουλμάνων, βαρίδιο για την Ελλάδα μέσα στην Ελλάδα. Το 1995, πάλι βάση μια άλλης ελληνοτουρκικής συμφωνίας και επειδή, παρ’ όλες τις ελληνικές πιέσεις, η πομάκικη γλώσσα δεν είχε εκλατινιστεί στον επιθυμητό βαθμό, το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας διέταξε να οργανωθούν πάλι κατάλληλες διαλέξεις στην Δυτική Θράκη με την εντολή, αυτή τη φορά, οι Πομάκοι δάσκαλοι να χρησιμοποιήσουν την ίδια λατινική γραφή που ακολουθεί η τούρκικη γλώσσα! Η επίσημη αναβάθμιση της τουρκικής γλώσσας μέσα στην ίδια την Ελλάδα.
Και ένας άλλος έκδηλος δείκτης της εύνοιας που οι ανώτατες (αλλά γενικά όλες!) οι παιδαγωγικές, και όχι μόνο, ελληνικές αρχές συνεχίζουν να επιδεικνύουν προς την τούρκικη γλώσσα στη λατινική μορφή της όπως είχε θεσπίσει ο Μουσταφά Κεμάλ καταφανώς ζημιώνοντας την αυτόχθων γλώσσα των Πομάκων, και όχι μόνο.

Η σχολική διδασκαλία

Ένας τομέας, στις ελληνο-πομάκικες σχέσεις, όπου η συμπεριφορά των ελληνικών αρχών – υπουργικών, νομαρχιακών, δημοτικών και αστυνομικών – φανερώνει, θα λέγαμε, αξεδιάλυτες και απαράδεκτες προκαταλήψεις απέναντι στους Πομάκους, οι οποίοι θεωρούνται ακόμη και πάντοτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο και παράλογο, ναι μεν Έλληνες πολίτες για την είσπραξη των φόρων, αλλά ξένοι προς το εθνικό ελληνικό σώμα με βάση αναπόδεικτους (και ουδέποτε τοποθετημένους σε συζήτηση) πολιτικούς και γλωσσικούς προβληματισμούς και εν μέρει θρησκευτικούς, είναι το δίχως άλλο και ο τομέας της σχολικής διδασκαλίας, ένα μεγάλο punctum dolens που αφήνει παντού ουλές.

Προδικαστικά θα πρέπει να τεθούν οι εξής ερωτήσεις οι οποίες επίμονα έχουν προταθεί και έως τώρα «πολύ» κανονικά αγνοήθηκαν από όλους τους αρμόδιους φορείς στην Ελλάδα:

• 1) έως πότε οι Πομάκοι μαθητές θα αναγκάζονται να πηγαίνουν σε μειονοτικά τουρκόφωνα δημοτικά και άλλα σχολεία όταν οι ίδιοι δεν έχουν καμία σχέση με την τούρκικη κουλτούρα;
• 2) έως πότε το ελληνικό κράτος θα τους υποχρεώνει να μαθαίνουν, όντας Έλληνες πολίτες, διαφορετική γλώσσα (τούρκικη) από εκείνη της πατρίδας τους (Ελλάδας) και από εκείνη της μητρικής τους γλώσσας(πομάκικη);
• 3) έως πότε ο Υπουργός Παιδείας θα συνεχίσει να αγνοεί τις αιτήσεις των Ελλήνων Πομάκων ώστε να δημιουργηθούν στις πομάκικες πόλεις δημόσια ελληνικά σχολεία στα οποία να διδάσκονται τα παιδιά των Ελλήνων Πομάκων και να πάψουν να αναγκάζονται να πηγαίνουν στα τελείως άχρηστα δίγλωσσα (και τρίγλωσσα και τετράγλωσσα!) μειονοτικά σχολεία και να καταδικάζονται στην αμάθεια;

Σ’ αυτό το σημείο ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά είναι όσα είπε ο γνωστός Πομάκος δημοσιογράφος Σεμπαϊδήν Καραχότζα στη Θεσσαλονίκη στις 21.3.2015 σχετικά με την παιδεία που προσφέρεται στους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης. Εκτός από το ότι τα τέσσερα ελληνόφωνα Δημοτικά σχολεία σε ισάριθμα πομακοχώρια που ιδρύθηκαν αλλά μέχρι τώρα δεν λειτούργησαν επειδή «σκόνταψαν πάνω στους τοπικούς φορείς»(αλήθεια: δεν πρέπει κάποιος να ασχοληθεί επιτέλους με αυτούς τους ύποπτους «φορείς» που παίζουν το παιχνίδι του σαμποτάζ;!), πολύ σημαντική είναι επίσης και η διαπίστωσή του ότι «τα τελευταία χρόνια δεκαπλασιάστηκαν οι μουσουλμάνοι που απορρίπτουν τη μειονοτική εκπαίδευση και επιλέγουν τα ελληνόφωνα σχολεία για τη μόρφωση των παιδιών τους».

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η γενική κατάσταση σχετικά με το δημόσιο δημοτικό σχολείο γεννήθηκε και μάλλον συνεχίζει να υπάρχει σαν συνέπεια του Ψυχρού Πολέμου μετά το 1950. Μη ξεχνάμε πως εκείνα τα χρόνια που στα Βαλκάνια αγριοκοιταζόντουσαν οι λαοί μεταξύ τους και ό, τι ήταν σλάβικο ήταν επίσης tout court και κομμουνιστικό, οι Πομάκοι έστω και με φιλελληνικά αισθήματα αλλά με σλάβικη γλώσσα δεν μπορούσαν βέβαια να εξαιρεθούν από τον ανυπέρβλητο κανόνα που κυριαρχούσε στη περιοχή.

Η υποχρέωση της «νατοϊκής συνοχής» είχε ακόμη επιβάλει στην Ελλάδα την υποχρέωση να καλλιεργεί, ως και μονομερώς(!), ένα καλό κλίμα στις σχέσεις της με την Τουρκία, να μη την ενοχλεί για «μηδαμινές πομάκικες υποθέσεις», αν και στη πραγματικότητα αυτή η «πολιτική» δεν δυσαρεστούσε ούτε και την ίδια Ελλάδα για την οποία οι Πομάκοι ήταν παρείσακτοι Σλάβοι μουσουλμάνοι κομμουνιστές, εν δυνάμει εχθροί και ενδεχόμενη longa manus της Βουλγαρίας, μια διάλεκτο της οποίας και μιλούσαν.

Έτσι η ίδια η Ελλάδα, θέλοντας να απομονώσει τους Πομάκους από τους άλλους Έλληνες και να τους κρατάει μακριά, θεώρησε σωστή λύση την «ανάθεση» του «πομάκικου προβλήματος» στην τούρκικη δικαιοδοσία, διότι με αυτό τον τρόπο η Τουρκία μπορούσε και μπόρεσε να δράσει, και ακόμη δρα, ανενόχλητα μέσα στην ίδια της ελληνική χώρα «αποσπώντας» σιγά σιγά από μια ελληνική επιρροή όλο και περισσότερο φθίνουσα, όλες τις υπάρχουσες στη περιοχή μουσουλμανικές μειονότητες, στα «χαρτιά» όμως Έλληνες, φτάνοντας στο ακραίο σημείο να ταυτίσει προς όφελός της ό, τι είναι μουσουλμανικό με τούρκικο. Άλλωστε σε ετούτη τη κατεύθυνση κινείται το 1954 η απίθανη διαταγή του Έλληνα Πρωθυπουργού, στρατάρχη Παπάγου, να χρησιμοποιείται σε όλα τα επίπεδα, δημόσια και ιδιωτικά, από τότε και ύστερα και σε κάθε περίπτωση, ο όρος τούρκος στη θέση του όρου μουσουλμάνος και (.) να αντικατασταθούν σε όλες τις περιοχές οι διάφορες ονομασίες, όπως Μουσουλμανική Κοινότητα, Μουσουλμανικό Σχολείο, κλπ. με τις ονομασίες Τούρκικη Κοινότητα, Τούρκικο Σχολείο, κλπ.! Το άκρον άωτον της ενδοτικότητας!

Στην ουσία, από τότε κιόλας, πριν από 60 χρόνια, η Ελλάδα οικειοθελώς και εγκληματικά, κατά τη γνώμη μας, υπέκυψε στις επιδιώξεις της Τουρκίας και παραιτήθηκε από όλα τα δικαιώματα κυριαρχίας πάνω στον αλλόθρησκο πληθυσμό(Πομάκοι, Ρομά) της Δυτικής Θράκης εγκαταλείποντάς τον στην «ευθύνη» της Τουρκίας.

Βέβαια, ήδη μερικά χρόνια πριν, όμως, στις 20.4.1951, με την Μορφωτική Συμφωνία και μολονότι αυτή δεν προέβλεπε η τούρκικη γλώσσα να γίνει η επίσημη γλώσσα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, είχε δεχθεί την επέκταση της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία, όχι μόνο, αλλά ακόμη και το σχετικό διδακτικό πρόγραμμα να προέρχεται από το τούρκικο υπουργείο παιδείας!

Μια περαιτέρω διεύρυνση υπέρ της τούρκικης πλευράς έγινε στη συνέχεια με το άλλο Μορφωτικό Πρωτόκολλο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στις 21.12.1968 με το οποίο «επιτεύχθηκε» ο πλήρης εκτουρκισμός της μειονοτικής παιδείας στη Θράκη, ένας εκτουρκισμός που περιέλαβε ναι μεν το τουρκόφωνο 50% της μειονότητας, αλλά – όσο παράλογο και άδικο κι αν είναι – και το υπόλοιπο 50% εντελώς ξένο και αλλοεθνές, όπως είναι το 35% των Πομάκων και το άλλο 15% των Ρομά. Όλα αυτά χωρίς ποτέ να ζητηθεί από αυτό το δεύτερο 50% αν επιθυμούσε ή ένιωθε πως ανήκει στον τούρκικο κόσμο ή όχι.

Έτσι λοιπόν εισήχθηκε η τουρκική γλώσσα υπό την έννοια της μοναδικής μειονοτικής γλώσσας(!), μολονότι αποτελεί την μητέρα γλώσσα ΜΟΝΟ του 50% της μειονότητας και ολουσδιόλου παραγνωρίζοντας την ύπαρξη και τα δικαιώματα των άλλων δυο μειονοτικών γλωσσών, οι οποίες με την τουρκική δεν έχουν απολύτως καμία σχέση και οι οποίες αυθαίρετα και ολοσχερώς συνθλίβονται με τον εμφανή σκοπό την εξόντωσή τους χαρίζοντας το «μονοπώλιο» στην τούρκικη γλωσσική μειονότητα.

Πιστεύω πως στα παγκόσμια χρονικά δεν υπάρχει καμία χώρα που να έχει απεμπολήσει τόση κυριαρχία σε άλλη χώρα, επιπλέον εχθρική. Και να συνεχίζει την ίδια καταστροφική «πολιτική» μετά από 60 χρόνια, δίχως να έχει κατανοήσει το θανάσιμο λάθος της και να προσπαθήσει να το διορθώσει.

Το μειονοτικό σχολείο

Το μεγάλο μειονέκτημα αυτού του σχολείου βρίσκεται στο ότι, εκ μέρους προπαντός της Ελλάδας, έχει οριστεί και εφαρμόζεται, όπως είπαμε παραπάνω, η τούρκικη γλώσσα σαν να είναι για τους πάντες – τουρκόφωνους, Πομάκους, Ρομά – η μοναδική μειονοτική γλώσσα, η οποία και διδάσκεται μαζί με μια μπαλωμένη ελληνική γλώσσα.

Γι΄αυτό ονομάζεται και δίγλωσσο(τρομάρα τους!). Πρόκειται σαφώς για μια διδακτική μέθοδο και κατεύθυνση τελείως ελλιπής και συν τοις άλλοις επικίνδυνη μιας και δημιουργεί στους τουρκόφωνους τάσεις περιχαράκωσης μέσα σε μια ακατάληκτη απαίτηση εθνικιστικής «απελευθέρωσης», ενώ οι Πομάκοι και οι Ρομά παραπαίουν εντός ανυπέρβλητων δυσκολιών διδακτικού χαρακτήρα που σε καμία περίπτωση δεν τους επιτρέπουν μια επιτυχή συνέχεια σπουδών σε ανώτερο και ανώτατο επίπεδο.

Το ονομαζόμενο πρόγραμμα «Φραγκουδάκη-Δραγώνα» που παρουσιάστηκε το 1992 αύξησε ακόμη περισσότερο τον παραλογισμό στη γλωσσική διδακτική ύλη ακολουθώντας μια μεθοδολογία απολύτως αντι-επιστημονική και ανθελληνική, με την σιωπηρή συναίνεση του ελληνικού κράτους ώστε ο εκτουρκισμός των «ελληνικών» σχολείων στη Θράκη να είναι πλέον δεδομένος. Τέτοιου είδους «προγράμματα» δεν μπορεί παρά να χρεοκοπήσουν στη πράξη.

Όταν όμως γίνει αυτό, τα συντρίμμια που αφήνουν είναι οδυνηρά και μακροχρόνια.

Επομένως η πιο συνετή απόφαση εκ μέρους της Ελλάδας πρέπει να προβλέπει οπωσδήποτε:

• 1) την άμεση, επείγουσα ίδρυση σε όλη την περιοχή της πομάκικης παρουσίας δημοσίων (ελληνικών) δημοτικών σχολείων στα οποία θα φοιτούν οι Πομάκοι που νιώθουν ότι είναι Έλληνες (και είναι πολλοί!).
• 2) την οργάνωση, στα πλαίσια αυτών των σχολείων, της εκμάθησης της μητρικής γλώσσας στους Πομάκους και Ρομά μαθητές.
• 3) η εκμάθηση της τούρκικης γλώσσας να γίνεται μόνο στους μουσουλμάνους τουρκόφωνους και μόνο σαν γλώσσα συμπληρωματική όντας η ελληνική γλώσσα η πρώτη παντού και για τους πάντες στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων και των τουρκόφωνων μουσουλμάνων οι οποίοι δεν παύουν να είναι πάντα Έλληνες πολίτες μη ορθόδοξοι.
• 4) σε κανένα σχολικό επίπεδο δεν πρέπει να διδάσκεται η τούρκικη γλώσσα στους Έλληνες Πομάκους με μητρική γλώσσα την πομάκικη που απορρίπτουν την τούρκικη γλώσσα.
• 5) την ίδρυση και οργάνωση σε όλη την πομάκικη περιοχή μιας προσχολικής παιδείας στην ελληνική γλώσσα.
• 6) την άμεση λειτουργία των τεσσάρων δημοσίων ελληνικών σχολείων που ήδη ιδρύθηκαν το 2007 και ακόμη δεν λειτουργούν.
• 7) την εξάλειψη της τούρκικης γλώσσας σε επίπεδο δημοτικού σχολείου για τους Έλληνες Πομάκους μη τουρκόφωνους και την ίδρυση διδασκαλίας της πομάκικης γλώσσας (βλ. αριθ. 2 και 3).
• 8) τον σεβασμό και την εφαρμογή των προβλέψεων της Σύμβασης της Λοζάνης σχετικά με τον μουσουλμανικό χαρακτήρα και ουδόλως τούρκικο χαρακτήρα της πομάκικης μειονότητας στην Ελλάδα.
• 9) την διδασκαλία της πομάκικης γλώσσας με βάση έναν ειδικό ελληνικό αλφάβητο που θα χρησιμοποιηθεί και στις διοικητικές υπηρεσίες όλης της πομάκικης περιοχής (όπως γίνεται με τα ιταλικά-γαλλικά στην Κοιλάδα της Αόστα και τα ιταλικά-γερμανικά στον Άνω Αδίγη, στην Ιταλία, αλλά και με άλλες γλώσσες αλλού στην Ευρώπη).
• 10) την κατάργηση με νόμο όλων των νόμων και κανονισμών που εμποδίζουν και υπονομεύουν όλες τις ως άνω προβλέψεις.

Στην ουσία εδώ πρόκειται κατ’ αρχήν για την εφαρμογή της σύστασης της International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination του ΟΗΕ στις 28.8.2009 σύμφωνα με την οποία «Η Επιτροπή σημειώνει ότι η μουσουλμανική κοινότητα της Δυτικής Θράκης συμπεριλαμβάνει τις εθνοτικές ομάδες των Τούρκων, των Πομάκων και των Ρομά και η (ελληνική) κυβέρνηση πρέπει να εξασφαλίσει σε αυτές το δικαίωμα χρήσης των γλωσσών τους», επιβεβαιώνοντας έτσι το άρθρο 41 της ίδιας της Σύμβασης της Λωζάνης.

Βέβαια, εκεί που λέει «Τούρκους» δεν μπορεί παρά να εννοεί «τουρκόφωνους», αναλογικά με ό, τι γίνεται στη Τουρκία, όπου και οι ντόπιοι κάτοικοι ελληνικής καταγωγής (ελληνόφωνοι) είναι μόνο «Τούρκοι υπήκοοι» και καθόλου Έλληνες.

Επ’ αυτού λοιπόν εάν σχετικά με τους τουρκόφωνους μουσουλμάνους nulla quaestio, δοθέντος του ότι η τούρκικη γλώσσα διδάσκεται σίγουρα περισσότερο από όσο θα έπρεπε, το ίδιο δεν συμβαίνει και με τους μουσουλμάνους πομακόφωνους και ρομά οι γλώσσες των οποίων δεν υπάρχουν σε κανένα σχολείο! Στην παράγραφο 28, τέλος, της άνω σύστασης, ζητείται από την ελληνική κυβέρνηση να την εφαρμόσει εντός της 18ης Ιουλίου 2013. Απ’ ό, τι ξέρουμε, τίποτα δεν εφαρμόστηκε. Και οι Έλληνες Πομάκους και Ρομά, χωρίς καμία ελληνική προστασία, αφήνονται έρμαιοι της τούρκικης δράσης.

Λέει ο διευθυντής της πομάκικης εφημερίδας «Ζαγάλισα», Ιμάμ Αχμέτ (βλ. άρθρο του Γιώργου Λεκάκη στην εφημερίδα Kontranews): «Ο Πομάκος απ’ το Διάσπαρτο μέχρι την Ρούσα δεν βρίσκει κανένα που θ’ ακούσει το πρόβλημά του γιατί δεν έχει πού ν’ απευθυνθεί. Και εάν κάποιος αντιδράσει, τότε οι πληρωμένοι πράκτορες τον κατηγορούν ότι είναι πληρωμένος του ελληνικού κράτους!» Και αλλού, πάλι σχετικά με την εγκατάλειψη των Ελλήνων Πομάκων από την Ελλάδα, συνεχίζει: «Σε αντίθεση με τους Έλληνες πολιτικούς, δεν υπάρχει υπουργός ή πολιτικός αρχηγός της τούρκικης κυβέρνησης να μην έχει περάσει απ’ τη Θράκη και τα Πομακοχώρια.

Στις γιορτές των Πομάκων οι Τούρκοι πολιτικοί μετατρέπουν τα χωριά, και ιδίως τον Έχινο, σε μικρή Άγκυρα». Εν πάση περιπτώσει είναι ηλίου φαεινότερο πως στα μειονοτικά σχολεία, έτσι όπως αυτά είναι δομημένα, «κτίζεται» μια πραγματική τούρκικη ταυτότητα προς όφελος και για λογαριασμό της κυβέρνησης της Άγκυρας. Και είναι αλήθεια πως σε αυτά τα σχολεία διεξάγονται ουκ ολίγες εκδηλώσεις κεμαλικού ύφους, εμπνέοντας στους μουσουλμάνους μαθητές αισθήματα θρησκευτικού φανατισμού κατά των χριστιανών.

Μολαταύτα συνεχίζει η αντισυνταγματική λειτουργία των μειονοτικών σχολείων μέσα στα οποία το ίδιο το ελληνο-πομάκικο στοιχείο εγκλωβίζεται, παραγκωνίζεται ή εκμηδενίζεται. Εκτός αυτού, τα μειονοτικά σχολεία είναι σαφώς και παράνομα διότι, βάσει των διεθνών συμφωνιών και την ιδρυτική τους νομοθεσία, πρόκειται για σχολεία ιδιωτικού χαρακτήρα η λειτουργία των οποίων θα πρέπει να βαρύνει οικονομικά εκείνους που στέλνουν εκεί τα παιδιά τους. Στην πραγματικότητα όμως όλα τα σχολικά έξοδα φαίνεται να πληρώνονται από το ελληνικό κράτος: επομένως, ενώ χρεώνεται πλήρως ο Έλληνας φορολογούμενος, αυτό γίνεται εντελώς υπέρ της τούρκικης πολιτικής!

Το τούρκικο προξενείο στη Κομοτηνή

Πριν τελειώσουμε την παρούσα πανοραμική παρουσίαση με θέμα που θα μπορούσε να είναι «Οι Πομάκοι σε αναζήτηση μιας οντότητας και ταυτότητας», δηλαδή μιας νόμιμης αναγνώρισης της ελληνο-πομάκικης ιδιότητάς τους, δεν είναι άκαιρη μια σύντομη «επισκόπηση» της παρουσίας του τούρκικου προξενείου στη Κομοτηνή οι «επεμβάσεις» του οποίου συχνά και ευχαρίστως πηγαίνουν πολύ πέρα των προβλεπόμενων ορίων που ορίζει ο διεθνής προξενικός κανονισμός(Σύμβαση της Βιέννης για τις προξενικές σχέσεις, 24.4.1963).

Αξίζει λοιπόν τον κόπο να γνωρίσουμε ποια είναι η κατάσταση στα Πομακοχώρια ακολουθώντας τους ιδίους τους Πομάκους που έρχονται σε επαφή με μια πραγματικότητα συχνά πολύ δυσάρεστη.

Πριν από μερικά χρόνια 40 δάσκαλοι μουσουλμάνοι στη Νομαρχία Ροδόπης παρουσίασαν εμπεριστατωμένη καταγγελία με την οποία γνωστοποιούσαν σημαντικές λεπτομέρειες των παράνομων ενεργειών του τούρκικου προξενείου στη Κομοτηνή με την ελπίδα να υπάρξει κάποια «διορθωτική» αντίδραση εκ μέρους της ελληνική πολιτείας. Η καταγγελία έμεινε «νεκρό γράμμα».

Το 2007 η ελληνική Βουλή ψήφισε τον νόμο 3536 με τον οποίο το κράτος αναλάμβανε την μισθοδοσία 240 ιμάμηδων που έπρεπε να διοριστούν στις 3 νόμιμες και επίσημες Μουφτείες στη Θράκη.

Η μισθοδοσία βέβαια προϋπόθετε την πρόσληψη βάσει του ελληνικού νόμου. Μετά από 9 χρόνια ο νόμος παραμένει ανενεργός εξ αιτίας πολλών και λυσσωδών τούρκικων αντιδράσεων έτσι ώστε οι υποψήφιοι Έλληνες μουσουλμάνοι να περιμένουν ακόμη τον διορισμό τους.

Και όχι μόνο, διότι πολλοί εξ αυτών απειλούνται προσωπικά και οικογενειακά από γνωστά στις ελληνικές αρχές(!) τούρκικα κακοποιά στοιχεία προσκείμενα στο τούρκικο προξενείο.

Η μόνη αντίδραση για την απαξίωση ενός νόμου του ελληνικού κράτους υπήρξε η απόφαση αριθ. 50/2012 του Εφετείου Θράκης με την οποία απλώς υποχρεώθηκε το ελληνικό δημόσιο να αποζημιώσει τους υποψήφιους ιμάμηδες για τον μη διορισμό τους, αντί να υποχρεωθούν όλοι οι «αρμόδιοι» να εφαρμόσουν τον νόμο! Έτσι σήμερα στη Θράκη δεν υπηρετεί κανένας ιμάμης διορισμένος από το ελληνικό υπουργείο, όπως θα έπρεπε. Και το πιο τρελό;

Στην ελληνική Θράκη οι ιμάμηδες «εν υπηρεσία» είναι εκείνοι που «διόρισε» το τούρκικο προξενείο, δηλαδή το τούρκικο κράτος! Στην ελληνική επικράτεια αφέντης είναι ο Τούρκος πρόξενος. Αυτό βέβαια θα μπορούσε να γίνει μόνο σε ένα ανύπαρκτο κράτος.

Συνάμα, η δράση των τούρκικων προξενικών αρχών αναπτύσσεται όχι μόνο με την παραγνώριση διεθνών και ελληνικών νόμων και με πράξεις προπαγάνδας, αλλά και μέσα από απειλές και προβοκάτσιες ενάντια σε όσους αντιτάσσονται ή και απλά δεν συντάσσονται με το μέρος των τούρκων.

Λέει πάλι σχετικά ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα: «Το τουρκικό προξενείο προσπαθεί με κάθε τρόπο και μέσο να εμφανίσει όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης ως Τούρκους. Έχει ανθρώπους σε κάθε μέρος…η δουλειά των οποίων είναι να κάνουν πλύση εγκεφάλου. Μέσα στα τζαμιά…στα κηρύγματα γίνεται πολλές φορές αναφορά σε Τούρκους μουσουλμάνους στη Θράκη».

Στην πραγματικότητα γίνεται ένας καθεαυτού προσηλυτισμός, κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τις προξενικές δικαιοδοσίες χωρίς καμία αντίδραση από ελληνικής πλευράς.

Και πιο κάτω συνεχίζει: «Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις Πομάκων οι οποίοι, ενώ αισθάνονται Έλληνες Πομάκοι, ποτέ δεν τόλμησαν να το πουν ανοιχτά για να μην έρθουν αντιμέτωποι με το τουρκικό προξενείο και τις πρακτικές του(απειλές, φραστικές και σωματικές επιθέσεις)».

Βέβαια, μετά απ’ αυτά η ερώτηση είναι αυθόρμητη: οι ελληνικές αρχές πού είναι για να σταματήσουν τις τελείως ανεπίτρεπτες συμπεριφορές τουρκικής προέλευσης; Στην ουσία, το τούρκικο προξενείο στη Κομοτηνή – κράτος εν κράτει! – ασκεί μια παράλληλη και παράνομη εξουσία πλάι στη νόμιμη αλλά φαντοματική εξουσία του ελληνικού κράτους, την οποία υπερβαίνει και αντικαθιστά.

Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία διπλά αναβαθμίζεται: από τη μια, η πομάκικη μειονότητα θεωρείται και ανεμπόδιστα μεταχειρίζεται σαν εθνικά τούρκικη, ενώ απ’ την άλλη τα παιδιά της ίδιας μειονότητας όχι μόνο δεν μαθαίνουν κανονικά την ελληνική γλώσσα, αλλά αποκλείονται και από τη δική τους μητρική γλώσσα και επιπλέον υποχρεώνονται να ακολουθούν την έντονα καταλυτική τούρκικη διδασκαλία. Ναι, διότι η δράση του τούρκικου προξενείου έφτασε στο σημείο να οργανώσει ένα δικό του δίκτυο μόρφωσης με τη σύσταση προ και νηπιακών σταθμών δίγλωσσων κατά παράβαση της ελληνικής νομοθεσίας!

Είναι αυτονόητο ότι η ελευθερία δράσης του τούρκικου προξενείου δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί και να εδραιωθεί χωρίς την αυθόρμητη και/ή εκβιαστική συνενοχή των ελληνικών πολιτικο-διοικητικών εξουσιών που ανήκουν στα κόμματα κυβέρνησης από το 1950 έως σήμερα, 2016 – μια ελληνο-τούρκικη συνενοχή την οποία πληρώνουν οι Πομάκοι και η οποία, με την συνεχή ανοχή από ελληνικής πλευράς, δίνει στη τούρκικη πλευρά το δικαίωμα και, υλικά, τη δυνατότητα να φέρεται σαν να είναι η μόνη εξουσία στη περιοχή που μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της στην «πομάκικη διαχείριση» εις βάρος της νόμιμης ελληνικής νομικής και νομοθετικής αρμοδιότητας.

Διάφορα «προγράμματα» οικονομικής βοήθειας προερχόμενα από ιδιωτικές πηγές (πάμπλουτοι Τούρκοι) ή και «άγνωστες» πηγές, μάλλον όμως κεκαλυμμένες δημόσιες τούρκικες, τίθενται σε εφαρμογή στη Θράκη, ερήμην της Ελλάδας.

Έτσι, προσφέρονται 500 ευρώ για τη διδασκαλία σε κορανική σχολή σε κάθε παιδί Πομάκου που θα εγκαταλείψει την ελληνική μόρφωση.

Προσφέρονται 1.000 ευρώ το χρόνο («ανεπίσημα» από το τούρκικο προξενείο) για κάθε κορίτσι ανήλικο που θα φορέσει την μουσουλμανική μαντίλα.

Προσφέρονται παραβολικές κεραίες για τα προγράμματα της τούρκικης τηλεόρασης. Και για περισσότερη σιγουριά τούρκικης επιρροής, απ’ την Τουρκία μεταδίδονται προγράμματα για τους μουσουλμάνους, όπως το Ρούμελη TV, με τα οποία προβάλλεται αφειδώς ο «τούρκικος πολιτισμός».

Στο κέντρο της Κομοτηνής λειτουργεί η Ζιραάτ Μπανκ η οποία δανείζει μόνο σε κατοίκους Θράκης με επιτόκιο 3% όταν το επιτόκιο των ελληνικών τραπεζών είναι πάνω από 14%. Ιδιαίτερη μνεία και προσοχή λοιπόν επιβάλλεται για την Ziraat Bank, ένας πραγματικός οικονομικός Δούρειος Ίππος με καίριες εθνικιστικές και πολιτικές προεκτάσεις.

Η υπόνοια ότι το τούρκικο υπουργείο εξωτερικών κινεί τα νήματά της είναι έντονη, όπως και η παρουσία, από μακριά ή κοντά, της μυστικής υπηρεσίας, ΜΙΤ.

Εκτός από τη Θράκη, και – «για τα μάτια» – την Αθήνα, η Ziraat Bank «εργάζεται» και στη Ρόδο, μια άλλη ακόμη «γκρίζα» περιοχή όπου η Άγκυρα θεωρεί πως υπάρχει «τούρκικη» μειονότητα που επομένως διαμορφώνει δικαιώματα «ιδιοκτησίας» για την Τουρκία.

Είναι πάντως φανερό πως η Ζιραάτ Μπανκ, η οποία μόνο με εγγραφή υποθηκών «προσφέρει» χαμηλότοκα δάνεια σε Έλληνες χριστιανούς, σκοπό έχει να «κατακτήσει» όλο και περισσότερες ελληνικές ιδιοκτησίες εάν αληθεύει ότι στα υποθηκοφυλακεία Ξάνθης και Κομοτηνής εκκρεμούν δεκάδες αιτήσεις κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων (οικοδομές αλλά προπάντων αγροί) Ελλήνων χριστιανών που αδυνατούν να αποπληρώσουν δάνεια που έλαβαν και η Ζιραάτ Μπανκ δεν προβαίνει δε καμία διευκόλυνση αποπληρωμής.

Τελικά, θα πρέπει να ερευνηθεί αρμοδίως κατά πόσο η υποθήκευση ελληνικών περιουσιών σε παραμεθόρια ελληνική περιοχή από μη κοινοτική Τράπεζα συνάδει με την ελληνική νομοθεσία που απαγορεύει αυτού του είδους δεσμέυσεις.

Να μη ξεχνάμε όμως και την Dogus, τούρκικη επιχείρηση η οποία αγοράζει στην Ελλάδα μαρίνες: ήδη αγόρασε εκείνη του Φλοίσβου και, μαζί με άλλες εταιρείες, εκείνη του Αστέρα Βουλιαγμένης – και έπεται συνέχεια στην «κατάκτηση» ελληνικών ακτών. Και σαν να μην αρκούσαν όλες αυτές οι «επεμβάσεις»(και άλλες ακόμα) των Τούρκων που μόνο «ανώδυνες» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, έρχονται και οι ίδιοι οι Έλληνες με άλλες «επεμβάσεις» που κι’ αυτές μόνο «ανώδυνες» δεν είναι.

Επιστρέφοντας στο αρχικό θέμα, καμιά δυνατότητα δεν έχει ένας Πομάκος να σπουδάσει στη μητρική του γλώσσα, όπως είδαμε παραπάνω: κιόλας απ’ τη πρώτη δημοτικού ο μικρός Πομάκος μαθαίνει ελληνικά (στραβά) και τούρκικα (καλά) στα μειονοτικά σχολεία.

Και εάν τα ελληνικά θα μπορούσαν ενδεχομένως και με όλη τη καλή θέληση να του είναι κάπως χρήσιμα στη συνέχεια στην Ελλάδα, τα τούρκικα πού θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει στην Ελλάδα;! Πουθενά! Μόνο στη Τουρκία. Και εκεί πάνω βεβαίως βασίζονται οι Τούρκοι με την επίμονη διδασκαλία της γλώσσας τους στα ελληνικά σχολεία!

Δεν το λέμε απλώς για να κάνουμε κριτική, αλλά όλοι θα θέλαμε να ξέρουμε πώς «βλέπει» αυτή την «ιστορία αγρίων» το ελληνικό κράτος, όταν τα διδακτικά προγράμματα τα οποία υλοποιούνται στα μειονοτικά σχολεία δεν σκοπεύουν οπωσδήποτε να μορφώσουν Έλληνες Πομάκους μαθητές, αλλά καθαρά Τούρκους μαθητές!

Κατά τα άλλα και η πρόσφατη δημοτικο-διοικητική μεταρρύθμιση βοήθησε τα μέγιστα στην εγκατάσταση στη Θράκη φανατικών πυρήνων τουρκο-μουσουλμάνων εθνικιστών. Το αποτέλεσμα: η μη λογική «λειτουργική αναδιοργάνωση» στους Δήμους είχε σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη τεσσάρων δήμων στην επαρχία Κομοτηνής εκ των οποίων οι δυο διοικούνται από τούρκους δημάρχους στην υπηρεσία του τούρκικου προξενείου.

Αλλά και τα ίδια εγχώρια κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Σύριζα) δεν δίστασαν και δεν διστάζουν καθόλου να τοποθετήσουν επικεφαλής των εκλογικών καταλόγων τους τουρκόφωνους υποψήφιους που έχουν την υποστήριξη ή έχουν προταθεί από το τούρκικο προξενείο Κομοτηνής. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ούτε τις δηλώσεις, στο πρόσφατο παρελθόν. δυο «προξενικών» βουλευτών της ελληνικής Βουλής μετά την εκλογή τους. Ο Τσετίν Μάνταζι (ΠΑΣΟΚ) δεν είχε καμία δυσκολία να πει: «η τούρκικη κοινότητα της Δυτικής Θράκης αποτελεί μέρος του μεγάλου τούρκικου έθνους», ενώ ο Ορχάν Χατζηιμπραήμ (ΝΔ) δεν υπήρξε υποδεέστερος δηλώνοντας πως η είσοδος στην (ελληνική) Βουλή θα είναι για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των «τούρκων της μειονότητας»! Κατά τα άλλα, στον Νομό Ροδόπης δεν εκλέχθηκε ούτε Χριστιανός βουλευτής!

Και βέβαια γι’ αυτούς τους τούρκους βουλευτές της ελληνικής Βουλής η «τούρκικη κοινότητα» στην οποία αναφέρθηκαν δεν απαρτίζεται μόνο από τους 60-70.000 τουρκόφωνους μουσουλμάνους που με διαφόρους τρόπους τους έμαθαν να ονομάζονται «τούρκοι», αλλά ΚΑΙ από τους άλλους 45-50.000 μουσουλμάνους Πομάκους και 15-18.000 Ρομά μουσουλμάνους, όλοι τους «στα χαρτιά» Έλληνες πολίτες!

Εξάλλου πρόσφατα ο Σύριζα δεν αναγνώρισε την ύπαρξη τούρκικης μειονότητας στη Θράκη; Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Και γιατί όχι λοιπόν το κόμμα Ειρήνης και Φιλίας (DEB) να μη προπαγανδίζει και εκπέμπει σε όλους την ύπαρξη όχι μόνο μουσουλμανικής μειονότητας, αλλά τουρκικής; Τώρα, αν αυτή η δράση του κόμματος βρίσκεται σε αρμονία με την ελληνική νομοθεσία, είναι κάτι που επαφίεται στην ελληνική δικαιοσύνη, που θα ‘πρεπε να το εξακριβώσει και να αποφανθεί. Εκτός όμως από ό, τι συμβαίνει σε κρατικό και βουλευτικό επίπεδο, ΚΑΙ η συμπεριφορά των υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών και περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων ελέγχεται, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να ελέγχονται οι σχέσεις αυτών των υποψηφίων με το τούρκικο προξενείο. Σε συνέντευξη στις 4.5.2014 ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα, σίγουρα τέλειος γνώστης του θέματος, λέει ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν θέλουν να «δυσαρεστήσουν» το τούρκικο προξενείο και προσπαθούν «να τα έχουν καλά» μαζί του.

Αυτό σημαίνει πως το προξενείο όχι μόνο ελέγχει και «καθοδηγεί» αυτούς τους υποψήφιους, αλλά μέσω αυτών και τους ψηφοφόρους τους. Μέσα σε αυτόν τον έλεγχο εγγράφονται και οι επισκέψεις «αρκετών υποψηφίων συμβούλων διαφόρων συνδυασμών» στα γραφεία του κόμματος DEB και του ψευτομουφτή προς αναζήτηση στήριξης, όπως τονίζει ο κ. Καραχότζα.

Η πλειονότητα της πομάκικης κοινότητας πάντα θέλησε και ζήτησε να θεωρείται ελληνική μουσουλμανική στο θρήσκευμα, πιστή στους ελληνικούς νόμους και στη πληρωμή της ελληνικής φορολογίας – και σαν ελληνική να της συμπεριφέρονται. Ζήτησε τα παιδιά της να πηγαίνουν σε αληθινά ελληνικά σχολεία, και όχι στα λεγόμενα μειονοτικά, αναμεμιγμένα με τους τουρκόφωνους Έλληνες αλλά συνειδησιακά πεπεισμένους Τούρκους με τους οποίους δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μοιραστεί.

Και δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις Πομάκων με πλαστές δηλώσεις διαμονής στις διδακτικές περιφέρειες Ξάνθης και Κομοτηνής μόνο και μόνο για να μπορέσουν τα παιδιά τους να φοιτήσουν στα ελληνικά σχολεία. Έχοντας υπόψη αυτή τη σύνθετη και απαράδεκτη κατάσταση και μολονότι βρίσκεται ακόμη σε ισχύ η σύσταση της Διεθνούς Επιτροπής του ΟΗΕ που διαβάσαμε παραπάνω, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν δέχθηκε ποτέ – απ’ ό, τι είναι γνωστό – τα αιτήματα των Πομάκων, συνεχίζοντας σε μια υποβάθμιση αυτών όχι μόνο ακατανόητη, αλλά και πολιτικά λανθασμένη και επικίνδυνη και κοινωνικά άδικη και αναχρονιστική.

Ειλικρινά, μια συμπεριφορά τελείως αχαρακτήριστη και αδικαιολόγητη, ενώ φαίνεται πως είναι πια καιρός να πάψουν οι ελληνικές υποχωρήσεις δήθεν για χάρη μιας «ελληνοτούρκικης φιλίας» όταν είναι πλέον υπερ-αποδεδειγμένη η έλλειψη οιασδήποτε θέλησης ή τάσης φιλίας της Τουρκίας προς την Ελλάδα και η έκδηλη πρόθεση της πρώτης να «φάει» την δεύτερη σε όλες τις εκφάνσεις των διμερών, αλλά και πολυμερών σχέσεων.

Όλα αυτά πρέπει να ειπωθούν ευθαρσώς για πολλούς και βασικούς λόγους, ένας εκ των οποίων – και απ’ τον οποίο μύρια κακά εκπορεύονται – είναι η προδοτική εκχώρηση εξουσίας και κυριαρχίας στη δράση του τούρκικου προξενείου στη Κομοτηνή με όλες τις συμπληρωματικές «παρενέργειες» της τόσο στο Νομό Ξάνθης όσο, πολύ περισσότερο και πιο βαριά, στο Νομό Ροδόπης.

Και επίσης η εξίσου προδοτική και διαστρεβλωτική αλληλουχία των λεγόμενων «πολιτισμικών συμφωνιών και πρωτόκολλων» της Ελλάδας με την Τουρκία οι οποίες βάναυσα και απροκάλυπτα παραβιάζουν, εις βάρος των Πομάκων και άλλων μικρότερων μειονοτήτων, το γράμμα και το πνεύμα της Σύμβασης της Λοζάνης, δωρίζοντας στην Τουρκία, ανεπίτρεπτα για μια κυρίαρχη χώρα όπως πρέπει να είναι η Ελλάδα, πλεονεκτήματα, υπεροχές, προβαδίσματα και παράνομα οφέλη παντός είδους!

Βέβαια, είναι πολύ ωραίο να καταγγέλλει ο υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς: «Η Τουρκία θέλει να καταστήσει την μειονότητα Θράκης σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής». Είναι όμως παντελώς ανεπαρκές εφόσον δεν συμπληρώνει: «μουσουλμανική μειονότητα», ώστε να μη νομίζουν κάποιοι ότι μιλάμε για «τούρκικη μειονότητα».

Πάντως και αυτό πάλι δεν είναι αρκετό διότι ο κ. Κοτζιάς θα πρέπει όχι μόνο να μιλάει, αλλά και να «πράττει», και οι πράξεις δεν μπορεί παρά να είναι εκείνες, νομοθετικές, διοικητικές και κανονιστικές, που θα καταργήσουν επιτέλους τα ως τώρα κακώς πεπραγμένα τόσων ετών υπέρ της Τουρκίας αποκαθιστώντας στην πληρότητά της την ελληνική κυριαρχία σε όλη τη Δυτική Θράκη, την Ελληνική Θράκη, όπως ακούστηκε πολύ σωστά να λέγεται!

Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής

Αναγκαστικά πολλαπλές υπήρξαν εδώ οι αναφορές στο προσδιοριστικό «ελληνικό» ή «ελληνική», διότι αναγκαστικά σε όλη την θεματολογία περί Πομάκων ο ελληνικός παράγων είναι (και δεν μπορεί να μην είναι) πανταχού παρών, και για τους πιο ευνόητους λόγους.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
MIGNATIOU.COM 

''ΑΦΡΑΓΚΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ'' ΜΕ ΜΑΥΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΓΗ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

"Μπροστινοί" του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής αγοράζουν γη προσφέροντας τιμές πολύ μεγαλύτερες από τις κανονικές!  

Του Γεωργίου Μιχαήλ

Ο κύριος λέγεται Οζ. Χ. και είναι μουσουλμάνος κάτοικος του δήμου Τοπείρου. Μας αναφέρθηκε το εξής ¨περίεργο¨. Ο άνθρωπος αυτός ήταν εργάτης σε χωράφια, δεν είχε δηλαδη οικονομική επιφάνεια. Μέσα σε 5 χρόνια απέκτησε γύρω στα 1.000 στρέμματα και συνεχίζει να αγοράζει, ιδιαίτερα αν πρόκειται για κομμάτια γης που πουλιούνται από χριστιανούς…

Αξιόπιστη τοπική πηγή, μας ανέφερε πως σε συγκεριμένη περίπτωση χριστιανός αγρότης πουλούσε 1.500 ευρώ το στρέμμα και πήγε ο εν λόγω μουσουλμάνος κύριος και αγόρασε το αγροτεμάχιο δίνοντας 2.500 ευρώ το στρέμμα!
Και μάλιστα σε μια εποχή κατά την οποία οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια.

Ερωτηθείς για την προέλευση των χρημάτων απάντησε γελώντας πως ¨λεφτά υπάρχουν¨…

Τώρα αν αναρωτηθούμε από το που βρισκονται ΤΟΣΑ χρήματα, είμαστε εθνικιστές;

Και πιστεύει κανείς πως είναι ο μόνος; Από όσα γνωρίζουμε, δεν είναι ο μοναδικός, ενώ έχουμε εντοπίσει μέχρι και κύκλωμα μουσουλμάνων δανειστών σε επιχειρηματίες της Θράκης που χρειάζονται ρευστό χρήμα... Και μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ευρώ που ζητούνται αργά το βράδυ και δίνονται στις 7 το πρωί (με τις τράπεζες κλειστές!!!).

Ποιός είναι αυτός που χρηματοδοτεί την αγορά γης (και όχι μόνο) στην Ελληνική Θράκη;
Δεν γνωρίζει το υπουργείο Εξωτερικών; Δεν έχει φροντίσει να μάθει (με σχετικούς ελέγχους) το υπουργείο Οικονομικών; Ή πρέπει αυτές οι αγορές γης να εκληφθούν ως... επενδύσεις που φέρνουν χρήμα στην χώρα μας; Ή μήπως η επιλογή της στρουθοκαμήλου θεωρείται ως η "πρέπουσα" αντί της αποκάλυψης των δραστηριοτήτων του τουρκικού στρατηγείου (βλ. τουρκικό προξενείο Κομοτηνής) που αναπτύσσει πολυεπίπεδες δραστηριότητες στην ακριτική Ελληνική Θράκη;

Κύριε Κοτζιά, όπως καταλαβαίνετε, την επιτροπή για την Θράκη θα έπρεπε να την είχατε ιδρύσει ΧΤΕΣ και να μην αρκείστε σε δηλώσεις - πυροτεχνήματα!
Και από προχθές θα έπρεπε η Εφορία να ρωτήσει τον συγκεκριμένο για το "λεφτά υπάρχουν"...
Εκτός και εάν, σύμφωνα με τον κ. Κυρίτση, ο συγκεκριμένος μουσουλμάνος αγοραστής γης (πρώην εργάτης γης και πάμφτωχος) ψήφισε "όχι" στο δημοψήφισμα, και λόγω ταξικών σκοπιμοτήτων διαφεύγει των φορολογικών ελέγχων...

Επιτέλους, μπορείτε, κύριοι των Αθηνών, ανεξαρτήτου χρώματος, ιδεολογίας (λέμε τώρα...) και ιδεοληψιών, να εφαρμόσετε τα αυτονόητα στην Ελληνική Θράκη; Μπορείτε να εφαρμόσετε απλά το νόμο; Εκτός και εάν στο πίσω μέρος του μυαλού σας υπάρχουν άλλες σκέψεις, ή στις άγνωστες συμφωνίες σας με τους τέσσερις τουρκόφρονες βουλευτές που σήμερα διατηρούν την κυβέρνηση στη θέση της, έχουν υπάρξει παράξενες συμφωνίες που παραβιάζουν το Ελληνικό Σύνταγμα και απειλούν την εθνική κυριαρχία...

Όσο για τους "πονηρούς" που θα κατηγορήσουν τους χριστιανούς που πουλάνε τη γη των πατεράδων τους σε μουσουλμάνους, η απάντηση είναι πολύ απλή: Αφού εγκαταλείφθηκαν από το ελληνικό κράτος και αφού στοχοποιήθηκαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις, πρέπει να ζήσουν ακόμη και πουλώντας τα χωράφια τους, αφού μέριμνα (του κράτους ή της Εκκλησίας) για τη δική τους επιβίωση δεν υπάρχει. Το γιατί πουλάνε σε μουσουλμάνους, είναι επίσης πολύ απλό: Επειδή δεν βρίσκονται χριστιανοί που να έχουν χρήματα για να αγοράσουν τις προς πώληση αγροτικές εκτάσεις...

Επειδή είμαστε "περίεργοι" θέλουμε να ρωτήσουμε: Τι θα συνέβαινε εάν κάποιος φτωχός χριστιανός της Θράκης προχωρούσε σε αγορές γης με ρευστό χρήμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει φορολογικά; Θα υπήρχε παρέμβαση των αρμοδίων οικονομικών αρχών και τι θα του συνέβαινε; Γιατί στην περίπτωση του μουσουλμάνου αγοραστή δεν συμβαίνει τίποτε απολύτως, αλλά, αντιθέτως, υπάρχει μία σιωπή που μόνο ως "ομερτά" μπορεί να χαρακτηριστεί;

Σε κάθε περίπτωση, και για κάθε ενδιαφερόμενο, εμείς θα επαναλάβουμε την ερώτησή μας στους αδιάφορους των Αθηνών: Για πόσους ψήφους πωλείται η Ελληνική Θράκη;

ΥΓ: Επειδή λόγω της απεργίας των δικηγόρων και συμβολαιογράφων, δεν είναι δυνατόν κατά τη διάρκεια της απεργίας να έχουν γίνει συμβολαιογραφικές πράξεις αγοράς και μεταβίβασης γης, προτείνουμε  σε όσους πήραν χρήματα για να πουλήσουν τα χωράφια τους να μην πληρώσουν, για να διαπιστώσουμε με ποιόν τρόπο θα διεκδικήσει τα χωράφια ο αγοράζων τοις μετρητοίς μουσουλμάνος...




ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ 
"Τουρκικά Νέα"
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
 Type rest of the post here

ΘΡΑΚΗ : ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ

Γράφει ο Ιωάννης Φριτζαλάς, Γεωπολιτικός – Ιστορικός Αναλυτής, ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. 

 

Θράκη. Ἡ πανάρχαια ἑλληνικὴ γῆ. Τὸ βορειοανατολικὸ προπύργιο τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ λέξεις δὲν εἶναι ἰκανὲς νὰ περιγράψουν τὸ μεγαλεῖο της, ἁπλῶς σιωποῦν στὸ ἂκουσμα τῆς λύρας τοῦ Ὀρφέως, τῶν ἰαχῶν τῶν πιστῶν τοῦ Διονύσου, τῶν μελιρρύτων ἀσμάτων τῶν Μουσῶν, τῶν ψαλμωδιῶν τῶν μοναχῶν τῶν 367 μοναστηριῶν τοῦ Παπικίου Ὂρους. Ἦχοι ἀπόλυτης ἁρμονίας, οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων συνθέτουν ἓνα «ἀπόκοσμο» κάλεσμα, τὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται στὶς ψυχὲς τῶν μεμευημένων καὶ μυουμένων στὰ μυστικὰ τῆς ἱερῆς αὐτῆς χώρας.

Ἡ μυθολογία τὴν θέλει νὰ ἒχει οὐράνια καταγωγή, ὡς θυγατέρα τοῦ Ὠκεανοῦ καὶ τῆς Παρθενόπης. Ἀδερφές της ἀναφέρονται ἡ Ἀσία, ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Λιβύη (Ἀφρική), γεγονός ποὺ καταδεικνύει, μέσῳ συμβολισμῶν, τὴν ἂρρηκτη σχέση τῆς περιοχῆς μὲ τὸν μείζονα χῶρο τῆς «ὑγρῆς μοίρας τῆς Ἑλλάδος» (Σ. Καργάκος), τῆς Μεσογείου, καὶ ἀποτελεῖ, ἐνδεχομένως, ἓνα χαρακτηριστικὸ δεῖγμα συλλήψεως καὶ καταγραφῆς βαθυτέρων γεωπολιτικῶν στοχασμῶν καὶ συσχετισμῶν ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς τῆς «κεκρυμμένης ἱστορίας».

Κάθε προσπάθεια ὁρισμοῦ τῆς λέξεως Θράκη εἶναι ἀπὸ μόνη της μία μυητικὴ διαδρομή, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς στὴν ἂποψη ποὺ ἐδέχοντο οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι, πὼς Θράκη σημαίνει «χώρα τῆς ἁγνῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἱερᾶς ποιήσεως» ἢ ἂλλως «ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἱερὰ χώρα, ἡ χώρα τοῦ φωτός, ἡ ἀληθινὴ πατρίδα τῶν Μουσῶν» (Ἐδουάρδος Συρέ). Στὴν Θράκη γεννήθηκε, μέσῳ τῆς ὀρφικῆς θεολογίας, ἡ σκέψη περὶ τῆς ἀθανασίας καὶ τῆς θείας καταγωγῆς τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, καθὼς καὶ περί τοῦ ἑνός, ἀνάρχου καὶ τριαδικοῦ Θεοῦ, «ὡς ἐπινόηση μεγάλου νοὸς καὶ ὂχι νοὸς κοινοῦ, τοῦ τυχόντος» (Πλάτων). Εἶναι ἡ γεννέτηρα ἐνδόξων προγόνων μας, ὃπως ὁ Ὀρφέας, ὁ Μουσαῖος, ὁ Δημόκριτος, ὁ Πρωταγόρας, ὁ Ἀνάξαρχος, ὁ Λεύκιππος, ὁ Εὒμολπος, ὁ Ἰωάννης Γ΄ Δοῦκας Βατάτζης, ὁ Γεώργιος Βιζυηνός, ὁ Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ κ.α.

Μπορεῖ, προφανῶς, ἡ Θράκη νὰ παρουσιάζει ἐξαιρετικὰ ἒντονο ἐνδιαφέρον ἐξεταζόμενη ἀπὸ ἰστορική, λαογραφικὴ καὶ ἐν γένει πνευματικὴ σκοπιά, ὁ θουκυδίδειος πολιτικὸς ρεαλισμός, ἐν τούτοις, μᾶς ἐξαναγκάζει νὰ προσγειωθοῦμε στὴν σύγχρονη πραγματικότητα, ἡ ὁποία διαμορφώνεται ἐντὸς ἑνὸς ἐξαιρετικὰ εὒθραυστου γεωπολιτικοῦ καὶ γεωστρατηγικοῦ περιβάλλοντος. Ἡ γεωστρατηγικὴ σχετίζεται ἐξ ὁρισμοῦ μὲ τὴν σημασία τῆς τοποθετήσεως μίας συγκεκριμένης γεωγραφικῆς περιοχῆς στὸν οἰκουμενικὸ χῶρο, ἡ ὁποία περιοχὴ λαμβάνει στρατηγικὴ ἀξία ἀναλόγως μὲ τὸ ὑπὸ ἐξέταση γεωγραφικὸ σύστημα ἀναφορᾶς. Ἡ Θράκη εἶναι ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐλάχιστες περιοχὲς τοῦ πλανήτη, ποὺ χαρακτηρίζονται ἀπὸ ὑψηλὴ γεωστρατηγικὴ σημασία, εἲτε ἐξεταστεῖ σὲ τοπικὸ, εἲτε σὲ περιφερειακό, εἲτε σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο. Ἀξίζει νὰ διευκρινιστεῖ πὼς σκοπὸς τῆς παρούσης μελέτης εἶναι νὰ ἀνδείξει τὴν γεωστρατηγικὴ σημασία τοῦ ἑλλαδικοῦ τμήματος τῆς Θράκης [μόλις τὸ 1/9 ἀπὸ τὴν συνολικὴ ἒκτασή της, μὲ τὴν Βόρειο καὶ τὴν Ἀνατολική Θράκη νὰ τελοῦν ἀκόμη ὑπὸ κατοχὴ ἀπὸ τὴν Βουλγαρία (5/9) καὶ τὴν Τουρκία (3/9), ἀντιστοίχως]¹, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ ὑπόλοιπο τμῆμα της μόνον ὃπου αὐτὸ κριθεῖ ἀπαραίτητο.

Ἡ Θράκη στὰ μέσα τοῦ 4ου π.Χ. αἰῶνος καὶ ὡς τμῆμα τοῦ Μακεδονικοῦ Βασιλείου στὶς ἀρχὲς τῆς Βασιλείας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου (334 π.Χ.).

Πηγές: en.wikipedia.org/ Philip II of Macedon, www.greeceathensaegeaninfo.com/ Greece Travel: Ancient Abdera Thrace

Ἡ γεωστρατηγικὴ σημασία τῆς Θράκης

Αα. Εἰσαγωγή

Πρωτοῦ προχωρήσουμε στὴν ἐπιμέρους ἀνάλυση τῆς σημασίας τῆς Θράκης σὲ γεωστρατηγικὸ ἐπίπεδο, κρίνεται ἀναγκαία καὶ ἀπαραίτητη ἡ διασαφήνιση τῶν ὃρων γεωπολιτική – γεωστρατηγική, καθὼς αὐτοὶ χρησιμοποιοῦνται κατὰ κόρον δίχως σαφήνεια, μὲ συνέπεια τὴν δημιουργία συγχύσεων καὶ παρανοήσεων. Δίχως νὰ ὑπεισέλθουμε σὲ βαθύτερη ἀνάλυση, ἡ γεωπολιτική, οὐσιαστικά, ἀναφέρεται σὲ μία συνολικὴ μέθοδο γεωγραφικῆς ἀναλύσεως συγκεκριμένων κοινωνικο-πολιτικῶν καταστάσεων, ἀντιμετωπιζομένων στὸ γεωγραφικό τους πλαίσιο, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὶς συνήθεις βιοθεωρήσεις (φιλοσοφικές, θρησκευτικές κλπ.) ποὺ τὶς χαρακτηρίζουν»². Θὰ πρέπει, ἐπομένως, νὰ ἀντιμετωπίζεται ὡς μία ἀναλυτικὴ μέθοδος τῶν διεθνῶν σχέσεων καὶ νὰ κατανοεῖται ὡς ἓναγενικὸ πλαίσιο ἐντοπισμοῦ τῆς ἀλληλεπιδράσεως καὶ τῆς κατανομῆς ἰσχύος μεταξὺ τῶν κρατῶν, τὸ ὁποῖο παρέχει σὲ αὐτὰ τὸ «ἐργαλεῖο» χαράξεως τῶν ἐπιμέρους πολιτικῶν τους.

«Ἡ γεωστρατηγικὴ ἀναφέρεται, οὐσιαστικά, στὴν φάση τῆς ἐφαρμογῆς τῶν συμπερασμάτων τῆς γεωπολιτικῆς ἀναλύσεως» καὶ ἀφορᾶ τὶς πολιτικές ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ τὸ κάθε κράτος ξεχωριστά, ἀναλόγως τὸ ὑπὸ ἐξέταση γεωγραφικὸ σύστημα ἀναφορᾶς, καὶ θὰ πρέπει νὰ κατανοεῖται ὡς ἓνα εἰδικὸ πλαίσιο ἐντοπισμοῦ τοῦ ρόλου καὶ τῆς δυναμικῆς τοῦ κράτους στὸ συγκεκριμένο σύστημα. Ἐντὸς τοῦ εἰδικοῦ αὐτοῦ πλαισίου, ἐπιδιώκεται «ἡ ἐπίτευξη τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος διὰ τῆς ἀξιοποιήσεως τῶν γεωπολιτικῶν συμπερασμάτων»³. Ἐπομένως, ὃταν μελετοῦμε τὴν γεωστρατηγικὴ σημασία μίας συγκεκριμένης γεωγραφικῆς περιοχῆς, προσπαθοῦμε νὰ ἐντοπίσουμε τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ παρουσιάζει γιὰ ἓνα κράτος ἡ ἐν λόγῳ περιοχὴ καὶ τὸ μέτρο ποὺ αὐτὴ ἐπηρεάζει τὴν ἀσφάλειά του ἢ τὰ ἐθνικά του συμφέροντα.

 Αβ. Συνιστῶσες γεωστρατηγικῆς ἰσχύος⁴

1. Γεωγραφικὴ θέση
2. Στρατιωτικὴ ἰσχὺς
3. Ἐπίπεδο οἰκονομικῆς εὐημερίας
4. Πληθυσμός – Δημογραφικὰ χαρακτηριστικά
5. Πνευματικὸ δυναμικὸ: Γλῶσσα – ἱστορία – πολιτισμός

Β. Συνιστῶσες τῆς στρατηγικῆς σημασίας τῆς Θράκης⁵

1. «Ἡ Θράκη καθιστᾶ τὴν Ἑλλάδα τμῆμα τοῦ παρευξεινίου ὑποσυστήματος», προσδίδοντας στὴν χώρα ὑψηλὴ ἀξία τόσο σὲ περιφερειακό, ὃσο καὶ σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο, παρέχοντας, ταυτοχρόνως, στὴν πατρίδα μας τὴν ἐγγύτητα πρὸς μία περιοχὴ ἐξαιρετικὰ μεγάλης σημασίας γιὰ τὴν ἱστορικὴ πορεία καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. «Μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ ἀνατολικοῦ συστήματος, ποὺ ἀποτελοῦσε ἓνα οἰκονομικὸ φράγμα γιὰ τὶς συναλλαγὲς μὲ τὴν Θράκη, μὲ τὸ ἂνοιγμα τῶν συνόρων ποὺ διαμόρφωσε ὁριστικὰ τοὺς τομεῖς ἐργασίας καὶ μὲ τὴν ἒνταξη τῆς Ῥουμανίας καὶ τῆς Βουλγαρίας στὴν Ε.Ε., ἡ Θράκη ἀντιπροσωπεύει πιὰ ἓναν γεωπολιτικὸ κόμβο»⁶.
2. Ὡς προγεφύρωμα στὴν χερσόνησο τοῦ Αἲμου, παρέχει ἂμεση πρόσβαση τόσο σὲ ἠπειρωτικὸ ἐπίπεδο, ὂσο καὶ διὰ θαλάσσης, πρὸς ὃλους τοὺς ἐμπορικοὺς δρόμους ποὺ κατευθύνονται πρὸς τὴν Κεντρικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀσία.Ἐπίσης, μέσῳ στρατηγικῶν ὑποδομῶν καὶ ἀξόνων συνδέεται μὲ α. τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη (Τουρκία) καὶ τὰ στενὰ τοῦ Βοσπόρου, β. τὸν Εὒξεινο Πόντο, γ. τὴν Βόρειο Θράκη (Βουλγαρία) καὶ ἐκεῖθεν μὲ τὴν Κεντρικὴ Εὐρώπη, τὴν Οὐκρανία καὶ τὴν Ῥωσία, δ. τὶς νήσους τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ ε. τὰ Μικρασιατικά παράλια.⁷ Ὃλοι αὐτοὶ οἱ ἂξονες, ὡς ὁδοὶ ἐμπορίου καὶ ἀναπτύξεως, ἒχουν ἀποκτήσει ὑψηλὴ στρατηγικὴ σημασία τόσο γιὰ τὶς πλανητικὲς (Η.Π.Α., Ῥωσία, Κίνα), ὃσο καὶ τὶς περιφερειακὲς δυνάμεις (Ε.Ε. καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἡγεμονεύουσα σὲ αὐτὴ Γερμανία). Ἰδιαιτέρα στρατηγικὴ βαρύτητα ἒχει ἀποκτήσει καὶ ὁ λιμένας τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, γιὰ τὴν ἐμπορικὴ ἀξιοποίηση τοῦ ὁποίου ἐκφράζεται ἒντονο ἐνδιαφέρον ἀπὸ τὶς προαναφερθεῖσες χῶρες καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς γύρω ἀπὸ τὴν στρατηγική του ἀναβάθμιση, ὡς διαμετακομιστικὸς κόμβος πρὸς τὶς ἀγορὲς τῆς Βορείου καὶ Κεντρικῆς Εὐρώπης, θὰ εἶναι ὑψηλὸς τὰ ἑπόμενα χρόνια.

Ἡ Κίνα σκοπεύει νὰ ἐπεκτείνει τὸ ἢδη ὑπάρχον διευρασιατικὸ σιδηροδρομικὸ δίκτυο μὲ διαδρομές ποὺ θὰ διέρχονται πρὸς τὴν Εὐρώπη, μέσῳ τῆς Θράκης.

(Πηγή: www.business-standard.com/ – China plans rail links with Pak, Central Asia for Silk Route)

Στὸ πλαίσιο τῆς διεθνοποιημένης οἰκονομίας ἀποκτοῦν ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον τὰ στρατηγικὰ σημεῖα ἐλέγχου τῶν ναυτικῶν διαδρόμων τοῦ πλανήτη. Εἶναι ἀξιοσημείωτο τὸ γεγονὸς πὼς οἱ πρῶτοι εὐρωπαϊκοὶ λιμένες μετὰ τὴν διάβαση ἐξ Ἀνατολῶν τῆς διώρυγας τοῦ Σουέζ εἶναι ὁ Πειραιάς, ἡ Θεσσαλονίκη καὶ ἡ Ἀλεξανδρούπολη, καὶ οἱ τρεῖς ἰδιαιτέρως σημαντικοὶ γιὰ τὴν ἰσχυροποίηση καὶ ἑδραίωση τῆς ναυτικῆς καὶ ἐμπορικῆς ἐπιρροῆς τῆς Κίνας στὴν Εὐρώπη. (Πηγή: amphibiousnecessity.blogspot.gr/ Geographic Choke Points related to China’s Naval Strategy Ἀποτελεῖ μία νομοτελειακὴ ἐπιλογὴ ὡς ἐνεργειακὸς κόμβος, μέσῳ τοῦ ὁποίου θὰ διέρχεται τὸ φυσικὸ ἀέριο τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας πρὸς τὴν Εὐρώπη. Ἰδιαιτέρως ἐνδεικτικὴ εἶναι ἡ πρόσφατη (1/12/2014) δήλωση τοῦ Ῥώσου Προέδρου Βλαντιμὶρ Πούτιν γιὰ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ῥωσίας ἐπιδίωξη κατασκευῆς ἀγωγοῦ φυσικοῦ ἀερίου δυναμικότητος 63 δισ.m3, διὰ τῆς Μαύρης Θαλάσσης πρὸς τὴν Τουρκία, μὲ πιθανότητα δημιουργίας κόμβου στὰ ἑλληνοτουρικὰ σύνορα, ὡς ἐναλλακτικὴ τοῦ ματαιωθέντος ἀγωγοῦ South Stream.8 Ἂν καὶ θὰ πρέπει νὰ εἲμαστε ἀπολύτως ἐπιφυλακτικοὶ ἀπέναντι σὲ τέτοιου εἲδους δηλώσεις, οἱ ὁποῖες ἐνέχουν πολιτικὲς καὶ στρατηγικὲς σκοπιμότητες στὸ πλαίσιο συγκρούσεως τοῦ διπόλου Δύσεως – Ῥωσίας, ἐν τούτοις, μία ἐνδεχόμενη ὑλοποίηση αὐτῆς τῆς σκέψεως θὰ ἐρχόταν νὰ προστεθεῖ στὸ ἢδη ἐγκεκριμένο πρόγραμμα κατασκευῆς τοῦ Διαδριατικοῦ Ἀγωγοῦ μεταφορᾶς φυσικοῦ ἀερίου (ΤΑΡ), πρόγραμμα τὸ ὁποῖο ἀντικειμενικὰ ἀναβαθμίζει τὴν στρατηγικὴ σημασία τῆς Θράκης. «Τὸ τμῆμα τοῦ ἀγωγοῦ ποὺ θὰ διέρχεται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα θὰ ἒχει μῆκος περίπου 545 χιλιομέτρων (τὸ μεγαλύτερο σὲ μῆκος τμῆμα τοῦ Νοτίου Διαδρόμου Φυσικοῦ Ἀερίου), θὰ ξεκινάει ἀπὸ τοὺς Κήπους τοῦ Ἓβρου κοντὰ στὰ ἑλληνοτουρκικὰ σύνορα καὶ θὰ καταλήγει στὰ σύνορα μὲ τὴν Ἀλβανία, νοτιοδυτικὰ τῆς Ἱεροπηγῆς. Τὸ ἒργο προβλέπει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τοποθέτηση τοῦ ἰδίου τοῦ ἀγωγοῦ, τὴν κατασκευὴ ἑνὸς σταθμοῦ συμπιέσεως κοντὰ στοὺς Κήπους μὲ μεταφορικὴ ἰκανότητα 10 δισ. m3.»9 Ὁ Διαδριατικὸς Ἀγωγὸς (ΤΑΡ) μεταφορᾶς φυσικοῦ ἀερίου ἀπὸ τὸ κοίτασμα Shah Deniz ΙΙ τοῦ Ἀζερμπαϊτζάν. Ὁ ΤΑΡ θὰ ἀποτελέσει τμῆμα τοῦ Νοτίου Διαδρόμου Φυσικοῦ Ἀερίου, μήκους ἂνω τῶν 4.000 χλμ., ὁ ὁποῖος θὰ περιλαμβάνει, ἐπίσης, τοὺς Ἀγωγοὺς Νότιου Καυκάσου (SCPX) καὶ Ἀνατολίας (Trans Anatolian Pipeline – TANAP). (Πηγή: www.tap-ag.gr/ – Ὁ Νότιος Διάδρομος Φυσικοῦ Ἀερίου)   Ὁ εἰκαζόμενος Ἀγωγὸς «New Blue Stream», ὡς ἐναλλακτικὴ λύση στὸν ματαιωθέντα ἀγωγὸ South Stream (πράσινο χρῶμα).   (Πηγές:  www.tanea.gr/ – Συμμαχία μὲ Ρώμη γιὰ τὸ ἀέριο & www.hurriyetdailynews.com/ – New moves alter energy routes around Turkey)     Ὁ ὑπὸ σχεδιασμὸ πλωτὸς τερματικὸς σταθμὸς ὑγροποιημένου φυσικοῦ ἀερίου (LNG) στὴν Ἀλεξανδρούπολη, μὲ τὴν ὀνομασία FSRU – τῆς ἑλληνικῆς ἑταιρείας Gastrade – ἐκτιμωμένου προϋπολογισμοῦ 350 ἐκ. εὐρώ. Ἡ πλωτὴ μονάδα, ἡ ὁποία σχεδιάζεται στὸν θαλάσσιο χῶρο 17,5 χλμ. ἀνοιχτὰ τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, μὲ ἀποθηκευτικοὺς χώρους 170.000 m3 LNG,  θὰ συνδέεται μὲ τὸ Ἐθνικὸ Σύστημα Φυσικοῦ Ἀερίου καὶ μέσῳ αὐτοῦ τὸ φυσικὸ ἀέριο θὰ προωθεῖται στὶς ἀγορὲς τόσο τῆς Ἑλλάδος, ὃσο καὶ τῆς εὐρύτερης περιφέρειας, δημιουργώντας οὐσιαστικὰ μία νέα πύλη εἰσόδου φυσικοῦ ἀερίου στὶς εὐρωπαϊκὲς ἀγορές.   (Πηγές: www.iene.gr/energy-shipping2012/articlefiles/part_II/sifnaios.pdf www.energia.gr/ – Στὸ τελικὸ στάδιο ἀδειοδότησης ὁ πλωτός σταθμὸς LNG τῆς Gastrade στὴν Ἀλεξανδρούπολη.)   Διαθέτει τὸ 1/12 τῶν καλλιεργήσιμων ἐδαφῶν τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας, σημαντικὲς ἐκτάσεις βοσκοτόπων καὶ ἀξιόλογο ὀρυκτὸ πλοῦτο, τόσο στὴν ἠπειρωτικὴ ζώνη, ὃσο καὶ στὴν ὑφαλοκρηπίδα τοῦ Βορείου Αἰγαίου [χρυσός, ζεόλιθος, οὐράνιο, ὑδρογονάνθρακες (φυσικό ἀέριο – συμπεριλαμβανομένων σχιστολιθικῶν κοιτασμάτων – πετρέλαιο) καὶ ἀνεκτίμητης ἀξίας ποσότητα σπανίων γαιῶν (ἡ συνολικὴ ἀξία τῶν ἑλληνικῶν κοιτασμάτων ἐνδέχεται νὰ προεσγγίζει τὰ 40 δισ. ευρώ)]. «Οἱ σπάνιες γαῖες ἀποτελοῦν μία ὁμάδα δεκαεπτά μετάλλων (Λανθάνιο, Προμήθιο, Εὐρώπιο, Σκάνδιο κ.α.) μὲ μοναδικὲς ἰδιότητες, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται μὲ ὁλοένα καὶ μαζικότερο τρόπο στὴν καινοτόμο βιομηχανία τῆς ὑψηλῆς τεχνολογίας ἢ στὶς λεγόμενες πράσινες τεχνολογίες. Ἡ παγκόσμια ζήτηση σπανίων γαιῶν αὐξάνεται μὲ ταχύτητες ποὺ κάθε χρόνο ξεπερνοῦν σὲ ρυθμό τὸ 10%, μὲ τὴν Κίνα νὰ ἐλέγχει τὸ 95 % τῆς παγκοσμίου παραγωγῆς, ἐνῷ ἐλέγχει πλήρως καὶ τὴν ἐμπορικὴ ἁλυσίδα ἀπὸ τὴν ἒρευνα, τὴν ἐξόρυξη, μέχρι τὴν διαδικασία ἐμπλουτισμοῦ, μεταλλουργίας καὶ διαθέσεως τῶν τελικῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Ἡ Θράκη διαθέτει πυριγενῆ πετρώματα (σχηματισμένα ἀπό τὴν τήξη μάγματος) τὰ ὁποῖα ἐκ φύσεως εἶναι πλούσια σὲ σπάνιες γαῖες. Ἐπιπλέον, στὴν παράκτια ζώνη Ἀνατολικῆς Μακεδονίας – Θράκης ἐκβάλλουν σημαντικὰ γιὰ τὰ ἑλληνικὰ δεδομένα ποτάμια (Στρυμόνας, Νέστος, Ἓβρος), τὰ ὁποῖα ἀποθέτουν στὶς ἐκβολές τους ὑλικὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω πετρώματα, δημιουργώντας ἐμπλουτισμένα ἀποθέματα σπανίων γαιῶν.»10 Πηγή: Ἰνστιτοῦτο Γεωλογικῶν καὶ Μεταλλευτικῶν Ἐρευνῶν (Ι.Γ.Μ.Ε.) – www.igme.gr/ Πηγή: http://www.ethnos.gr/ – Σὲ ποιὲς περιοχὲς τῆς Ἑλλάδας «μυρίζει» πετρέλαιο. Πηγή: www.paratiritis-news.gr/  – Οἱ σπάνιες γαῖες τῆς Θράκης στὸ στόχαστρο τῆς κυβέρνησης.   Ἐκτιμώμενα κοιτάσματα σχιστολιθικοῦ ἀερίου (shale gas) στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Θράκης. Ἡ ὓπαρξη τέτοιων κοιτασμάτων συνιστᾶ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐνεργειακὲς προκλήσεις καὶ μπορεῖ νὰ ἀναδιαμορφώσει τὶς ἐνεργειακὲς καὶ γεωπολιτικὲς ἰσορροπίες στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Ν.Α. Εὐρώπης.   (Πηγές: http://www.capital.gr/ – Καναδικὴ ἑταιρεία shale gas «βλέπει» τὴν Θράκη &www.globalshalereport.com/asia.html & maps.ihs.com/ – Information on Turkey, Thrace Basin Monitor Report)   Παρέχει στὴν Ἑλλάδα σημαντικὸ «στρατηγικὸ βάθος» στὴν διεύθυνση Ἀνατολῆς – Δύσεως, ἀποτελώντας «τὸν Βόρειο προμαχῶνα τῆς αἰγαιακῆς ἐνδοχώρας». Ἡ σημασία τῆς Θράκης δὲν περιορίζεται ἀποκλειστικὰ στὸ ἠπειρωτικὸ ἐπίπεδο, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ στὸ θαλάσσιο, προσδίδοντάς της στρατηγικὴ σημασία στὸν ἒλεγχο τοῦ Βορείου Αἰγαίου. Αὐτὸ καθίσταται σαφέστερο, ἂν συνυπολογίσει κανεὶς τὴν ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ ἐπιρροή ποὺ ἀσκεῖ ἡ Θράκη (συμπεριλαμβανομένης τῆς Σαμοθράκης) στὸν θαλάσσιο χῶρο τοῦ ΒΑ Αἰγαίου, σὲ ἐπίπεδο Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης. Συνεπῶς, ἡ ὀπτικὴ τοῦ Τούρκου πρωθυπουργοῦ, Ἀχμὲτ Νταβούτογλου, γιὰ τὴν Ἑλλαδικὴ Θράκη («Θράκη τοῦ Αἰγαίου», σύμφωνα μὲ τὸν ἲδιο) ἀποδίδει εἰς τὸ ἀκέραιο αὐτὴν τὴν πραγματικότητα. Προσδίδει στρατηγικὸ βάθος στὴν ἂμυνα τῆς Μακεδονίας καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Θεσσαλονίκης (ἡ ἀπόσταση τῆς πόλεως ἀπὸ τὰ ἑλληνοτουρκικὰ σύνορα εἶναι 284 χλμ.) Τέλος, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φυσικὸ ἀνατολικὸ σύνορο τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρώπης, «ἀποτελεῖ παράλληλα ἓνα πολιτιστικὸ καὶ ἰδεολογικὸ σύνορο ποὺ χωρίζει, δύο κόσμους, δύο θρησκεῖες, δύο ἱστορίες». Τὸ ἐξαιρετικὰ σημαντικὸ, ὃμως, εἶναι πὼς «ἡ Ἑλλαδικὴ Θράκη ἀποτελεῖ τὸ τελευταῖο σημεῖο ἀγκιστρώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν εὐρύτερη γεωγραφικὴ περιοχὴ τῆς Θράκης, μετὰ τὸν ξεριζωμό του ἀπὸ τὶς βόρειες καὶ ἀνατολικὲς περιοχές της. Τυχὸν ἀπώλειά της, συνεπῶς, θὰ σήμαινε τὸ κλείσιμο ἑνὸς ἀκόμη μεγάλου ἱστορικοῦ κεφαλαίου, αὐτοῦ ποὺ ἐπὶ αἰῶνες γράφει μὲ τοὺς ἀγῶνες του ὁ Θρακικὸς Ἑλληνισμὸς.» Τὸ γεγονὸς πὼς καμμία περιοχὴ τοῦ πλανήτη δὲν ἒχει ὑποστεῖ τόσες πολλὲς ἐπιδρομὲς καὶ καταστροφὲς στὴν ἱστορία, ὃσες ἡ Θράκη, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς διαχρονικῆς γεωστρατηγικῆς σημασίας της, ὡς κομβικοῦ σημείου μεταξὺ Εὐρώπης καὶ Ασίας. Ἓνα ἐνδεικτικὸ ἱστορικὸ παράδειγμα τῆς διαχρονικῆς στρατηγικῆς ἀξίας τῆς Θράκης: Ἡ παράκτια ζώνη τῆς Ἑλλαδικῆς Θράκης, καθὼς καὶ τὰ στενὰ τοῦ Βοσπόρου, ὡς τμήματα τῆς «Δηλιακῆς Συμμαχίας» (5ος π.Χ. αἰῶνας). Ἡ κατοχή τους ἀπὸ τὴν πόλη – κράτος τῶν Ἀθηνῶν ἐθεωρεῖτο ὑψίστης σημασίας, στὸ πλαίσιο τῆς ὑλοποιήσεως τοῦ γεωστρατηγικοῦ ὁράματος τοῦ Περικλέους. (Δημιουργία μίας περιμετρικῆς ζώνης προστασίας τοῦ κυρίως Αἰγαιακοῦ χώρου καὶ τοῦ – ἐκλαμβανομένου ὡς θύλακά του – Εὐξείνου Πόντου.) [Πηγή: Ἰωάννου Λουκᾶ – Αἰγαῖο Πέλαγος, Ἐκδόσεις Παπαζήση (Σελ. 237 & 243)] Πηγές Ἑλένη Ἀποστολίδου Λουκάτου – Θράκη: Ἱστορικὴ Ἰχνηλασία, Ἐκδόσεις Γόρδιος (Σελ. 43) Michel Foucher – geo-mazis.gr/ Ἰωάννης Μάζης – www.geo-mazis.gr/ Ἰωάννης Φριτζαλᾶς – Εἰσαγωγὴ στὴν Στρατηγικὴ Ἀγωγή Ἀναστάσιος Λαυρέντζος – Ἡ Θράκη στὸ μεταίχμιο, Ἐκδόσεις Πραγματεία (Σελ. 109 – 115) Νῖκος Λυγερός – Νοητικὴ Στρατηγικὴ, Ἐκδόσεις Σπανίδη (Σελ. 78) Ἀντ/γος ε.α. τ. Α/ΓΕΣ Φραγκούλης Φράγκος – Γεωπολιτικὴ ἀξία Θράκης καὶ διεθνὲς περιβάλλον Russia’s South Stream Decision Changes Regional Dynamics – stratfor.com/ Κατασκευὴ τοῦ ἀγωγοῦ (TAP) στὴν Ἑλλάδα – tap-ag.gr/ α. Οἱ σπάνιες γαῖες τῆς Θράκης στὸ στόχαστρο τῆς κυβέρνησης – www.paratiritis-news.gr/ β. Οἱ σπάνιες γαῖες, ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἑλλάδα – www.oryktosploutos.net/   Ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Θράκης ἡ ὁποία εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀναγνωρισμένη ἐν Ἑλλάδι μειονότητα θρησκευτικοῦ (καὶ ὂχι ἐθνικοῦ) χαρακτήρα, ἀριθμεῖ σήμερα τὰ 119.000 ἂτομα, ἀποτελώντας τὸ 32,2 % τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τῆς περιοχῆς (370.000 περίπου, βάσει τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 2011). Ὡς μειονότητα ἒχει ἀποτελέσει ἀντικείμενο δεκάδων μελετῶν, οἱ ὁποῖες ἐν πολλοῖς ἀναφέρονται στὶς συνιστῶσες τοῦ ἐπονομαζομένου μειονοτικοῦ προβλήματος, ἢτοι στὴν προσπάθεια χειραγωγήσεως τῆς μειονότητος ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας, μὲ σκοπὸ τὴν ἐπὶτευξη τῶν στρατηγικῶν της σχεδιασμῶν στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῶν Βαλκανίων. Ἡ παροῦσα μελέτη δὲν ἀποσκοπεῖ στὴν ἀνάπτυξη τῶν γνωστῶν καὶ πλέον αὐτονόητων διαστάσεων τοῦ μειονοτικοῦ προβλήματος, οἱ ὁποῖες ἒχουν ἀναπτυχθεῖ ἐμβριθῶς καὶ ἐπιτυχημένα κατὰ τὸ παρελθὸν, ἀλλὰ σκοπεύει νὰ ἀναδείξει μία ἐνδεχομένως ἀθέατη πλευρὰ τοῦ μειονοτικοῦ προβλήματος, ἐξετάζοντας τὴν χειραγώγηση τῆς μειονότητος τόσο ἐκ μέρους τῆς γείτονος, ὃσο καὶ ἐκ μέρους τοῦ διεθνοῦς παράγοντος, ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς ἐφαρμογῆς τῶν προπαρασκευαστικῶν σταδίων τῆς γενοκτονίας. Α. Γενικὰ στοιχεῖα Οἱ ἱστορικὲς καταβολὲς τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος ἀνάγονται στὴν «Συνθήκη τῆς Λωζάννης» (Πράξη Ι, Συνθήκη Εἰρήνης – 24ης Ἰουλίου 1923 & Πράξη VI, Σύμβασις περὶ ἀνταλλαγῆς Ἑλληνικῶν καὶ Τουρκικῶν Πληθυσμῶν καὶ Πρωτόκολλον – 30ης Ἰανουαρίου 1923), βάσει τῆς ὁποίας ἐξαιρέθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνταλλαγὴ πληθυσμῶν οἱ Ἓλληνες τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν νήσων Ἲμβρου – Τενέδου, καθὼς καὶ οἱ μουσουλμάνοι τῆς Ἑλλαδικῆς (Δυτικῆς) Θράκης. Οἱ πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν μειονότητα, εἶναι στὴν πλειονότητά τους Σουνῖτες, δηλαδὴ ὀπαδοὶ τοῦ «ὀρθοδόξου» μουσουλμανικοῦ δόγματος. Ὑπάρχει, ὃμως, καὶ μία μερίδα μουσουλμάνων, ἡ ὁποία οὒτε ἀκολουθεῖ τὴν ὀρθόδοξη ἱσλαμικὴ παράδοση, οὒτε ἐφαρμόζει τοὺς ἰδίους λατρευτικοὺς τύπους μὲ τοὺς Σουνῖτες. Αὐτὸς ὁ ἰδιότυπος μουσουλμανοφανὴς πληθυσμὸς προέκυψε ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους αἰρετικῶν Χριστιανῶν (Παυλικιανῶν Μανιχαϊστῶν, Βογομίλων καὶ Κιζηλμπάσιδων), οἱ ὁποῖοι διατήρησαν, ταυτοχρόνως, στὶς παραδόσεις τους στοιχεῖα τῶν ὀρφικῶν καὶ τῶν διονυσιακῶν μυστηρίων τῆς Ἀρχαίας Θράκης, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τῶν δύο κυρίων κλάδων τοῦ σουνιτικοῦ καὶ σιιτικοῦ Σουφισμοῦ (Μεβλεβήδων καὶ Μπεκτασήδων, ἀντιστοίχως). Παρὰ τὸ – φαινομενικῶς – κοινὸ θρήσκευμα, ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα εἶναι ἀνομοιογενὴς, τόσο σὲ φυλετικὸ καὶ γλωσσικὸ, ὃσο ἰδιαιτέρως σὲ πολιτιστικὸ ἐπὶπεδο, ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος πὼς ὡς μειονότητα προέκυψε ἀπὸ τὴν συγχώνευση αἰρετικῶν χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων μὲ ντόπιους ἐξισλαμισθέντες, καθὼς καὶ μὲ Ἀθιγγάνους καὶ Ὀθωμανούς, οἱ ὁποῖοι ὡς ἒποικοι ἂρχισαν νὰ ἐγκαθίστανται στὴν Θράκη ἢδη ἀπὸ τὰ μέσα, περίπου, τοῦ 14ουαἰῶνος. Ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Ἑλλαδικῆς Θράκης ἀποτελεῖται σήμερα ἀπὸ τρεῖς διαφορετικὲς φυλετικῶς ὁμάδες: Τοὺς λεγομένους τουρκογενεῖς ἢ τουρκοφανεῖς: Ἀποτελοῦν τὸ 47,9 % περίπου τῆς ὃλης μειονότητος καὶ ἀγγίζουν τὰ 57.000 ἂτομα. Ἡ φυλετική τους σύσταση εἶναι πολλαπλή. Ἀποτελοῦνται ἀπὸ ἀπογόνους: α) Ὀθωμανῶν ποὺ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Θράκη μετὰ τὴν κατάληψή της, β) διαφόρων μουσουλμανικῶν φυλῶν ὃπως Τατάρων, Γιουρούκων καὶ Κιρκασίων καὶ πολλῶν ἐξισλαμισθέντων γηγενῶν Ἑλλήνων. Ἡ φυλετικὴ ἀνομοιογένεια δὲν εἶναι χαρακτηριστικὸ μόνον τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος, ἀλλὰ εἶναι ἐμφανέστατη καὶ μεταξὺ τῶν ἰδίων τῶν τουρκοφανῶν. Τὸ ποσοστὸ τὸ ἀπογόνων ἐξισλαμισθέντων Ἑλλήνων, ποὺ δὲν ἒχουν ἲχνη μογγολικῶν χαρακτηριστικῶν, εἶναι πολὺ σημαντικό. Τοὺς Πομάκους: Ἀποτελοῦν τὸ 31,1 % περίπου τῆς ὃλης μειονότητος καὶ ὁ ἀριθμός τους ἀγγίζει τὰ 37.000 ἂτομα. Οἱ Πομάκοι διαβιοῦν στὸν ὀρεινὸ ὂγκο τῆς Ροδόπης, εἶναι ἀπὸγονοι τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνοθρακικῶν φυλῶν τῆς Ροδόπης, οἱ ὁποῖες ἐξισλαμίσθηκαν βιαίως τὸν 17ο αἰῶνα καὶ δὲν ἒχουν οὐδεμία φυλετική, γλωσσικὴ καὶ πολτιστικὴ συγγένεια μὲ τοὺς Τούρκους. Τοὺς Ἀθιγγάνους ἢ Ρωμὰ: Ἀποτελοῦν τὸ 21 % τῆς ὃλης μειονότητος καὶ ὁ ἀριθμός τους ἀγγίζει τὰ 25.000 ἂτομα. Παρὰ, λοιπὸν, τὴν δεδομένη ἀνομοιογένεια, τόσο ἡ τουρκικὴ γλῶσσα ὃσο καὶ ἡ μουσουλμανικὴ θρησκεία ἐνεργοῦν ὡς συνεκτικὸς κρῖκος καὶ δημιουργοῦν αἲσθημα τουρκικῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως σὲ ἂτομα τόσο διαφορετικῆς φυλετικῆς προελεύσεως. Β. Οἱ στρατηγικὲς ἐπιδιώξεις τῆς Τουρκίας Ἡ πρωτοφανὴς κρίση, τὴν ὁποία βιώνει ἡ πατρίδα μας τὰ τελευταῖα χρόνια, δὲν ἒχει ἐπιφέρει συνέπειες μόνο σὲ οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπὶπεδο, ἀλλὰ ἒχει θέσει σὲ κίνδυνο τὴν ἐθνική της κυριαρχία καὶ ἀκεραιότητα, ἀπαξιώνοντας, ταυτοχρόνως, τὸν ἐν δυνάμει ἡγετικὸ ρόλο της στὴν χερσόνησο τοῦ Αἲμου καὶ στὴν Μεσόγειο θάλασσα. Ἡ Τουρκία, ἀξιοποιώντας τὴν χρονικὴ συγκυρία, καὶ ἐφαρμόζοντας ἀπαρέγκλιτα τὴν ἂποψη τοῦ πρωθυπουργοῦ της Ἀχμὲτ Νταβούτογλου πὼς «οἱ κοινωνίες ποὺ, ἒχοντας χάσει τὴν αὐτοπεποίθησή τους, ἀποδέχονται νὰ γίνουν τά περιφερειακά στοιχεῖα ἂλλων κοινωνιῶν»1, υἱοθετεῖ μία ὁλοένα καὶ πιὸ ἒντονη ἐπεκτατικὴ στρατηγικὴ εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας, στὸ πλαίσιο μίας «ἐκσυγχρονισμένης» νεοθωμανικῆς ἀντιλήψεως ποὺ ὑπονομεύει τὰ συμφέροντα καὶ τὴν δυναμικὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ γειτονικὴ χώρα ἐπιδίδεται σὲ μία διαχρονική, ὑπομονετικὴ καὶ μεθοδικὴ προσπάθεια ἀνακτήσεως τῆς ἀπολεσθείσης κυριαρχίας τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας ἐπὶ τῶν βαλκανικῶν ἐδαφῶν, ἀξιοποιώντας τὴν ταύτιση τῶν στρατηγικῶν της ἐπιδιώξεων μὲ τὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντα διεθνῶν παραγόντων καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὶς ἡγεμονικὲς βλέψεις τῆς Γερμανικῆς Ὁμοσπονδίας. Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, θέτει ποικιλοτρόπως σὲ καθεστὼς ἀμφισβητήσεως τὰ αὐτονόητα, ἀδιαπραγμάτευτα καὶ ἀναφαίρετα κυριαρχικὰ δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Θράκης. Ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν Θουκυδίδη, «τὸν ἐχθρὸν οὐχ ὧν δρᾷ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς διανοίας προαμύνεσθαι χρή», ὀφείλουμε νὰ γνωρίσουμε ἀρχικὰ τὸν τρόπο σκέψεως τοῦ «ἐχθροῦ». Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὸν ἀρχιτέκτονα τῆς ἀναθεωρητικῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, Ἀ. Νταβούτογλου, «εἶναι ἀναγκαῖο γιὰ τὴν Τουρκία νὰ περικυκλώσει τὴν περιοχὴ τῶν Βαλκανίων, χρησιμοποιώντας τὶς μουσουλμανικὲς χῶρες καὶ μειονότητες». Τὸ μουσουλμανικὸ τόξο ποὺ πρέπει νὰ τεθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ νεοθωμανισμοῦ περιγράφεται ὡς ἑξῆς: «Ἡ ζώνη ποὺ ἐξικνεῖται βορειοδυτικὰ καὶ μέσῳ τοῦ ἂξονος Μπίχατς – Κεντρικὴ Βοσνία – Ἀνατολικὴ Βοσνία – Σαντζὰκ  Νοτίου Σερβίας – Κόσσοβο – Ἀλβανία – «Μακεδονία» – Κίρτζαλι  – «Δυτικὴ Θράκη» καὶ καταλήγει στὴν Ἀνατολική Θράκη, ἒχει ἀπὸ τὴν σκοπιά τῆς Τουρκίας τὸν χαρακτῆρα ζωτικῆς ἀρτηρίας γιὰ τὴν βαλκανικὴ γεωπολιτικὴ καὶ τὸν γεωπολιτισμό της».2   1  Ἡ βαλκανικὴ «ζωτικὴ ἀρτηρία» τῆς Τουρκίας, ὃπως περιγράφεται στὸ ἒργο τοῦ Α. Νταβούτογλου, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν νότιο ἂξονα ἐπὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφους, ὃπως αὐτὸς ἐκητικῶν κ.α. ἀρχῶν τῆς ἐν  Ἐλλάδι «ὀθωμανικῆς κληρονομιᾶς».  (Πηγή: Ἰωάννη Φξάγεται ἀπὸ τὴν ἐγκληματικὴ ἀναβίωση ἐκ μέρους τῶν κατὰ τόπους αὐτοδιοιριτζαλᾶ – Ἡ μεθοδολογία τῆς γενοκτονίας ἐν καιρῷ εἰρήνης – Βελλίδειο 14/5/2014) Ὁ νεοθωμανισμὸς στὰ Βαλκάνια θεμελιώνεται στὶς ἑξῆς κυρίαρχες ἀπόψεις τοῦ Νταβούτογλου: Πρέπει ἡ Τουρκία ἢ οἱ σύμμαχοί της νὰ ἐλέγχουν τοὺς ἂξονες τῶν συγκοινωνιῶν καὶ τῶν ποταμίων μεταφορῶν. Ἡ Ὀθωμανικὴ κληρονομιὰ πρέπει νὰ προβληθεῖ ὡς κοινὴ ἱστορικὴ ῥίζα τῶν βαλκανικῶν λαῶν καὶ κυρίως τῶν Ἀλβανῶν καὶ Βοσνιομουσουλμάνων. Ἡ Ἀλβανία θὰ παίξει τὸν ρόλο τῆς συμμάχου, μέσῳ τῆς ὁποίας ἡ Τουρκία θὰ βρεῖ διέξοδο πρὸς τὴν Ἀδριατική. Ὁ θρησκευτικὸς παράγοντας εἶναι ἀπαραίτητο ἐργαλεῖο στρατηγικῆς σκέψεως καὶ διαμορφώσεως συμμαχιῶν. Οἱ μουσουλμανικὲς μειονότητες ἀνὰ τὰ Βαλκάνια πρέπει νὰ ἀξιοποιηθοῦν ὡς ἐφαλτήρια προωθήσεως τῶν τουρκικῶν συμφερόντων. Μπορεῖ νὰ προταθεῖ, ἐπὶσης, μία συνεργασία γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν πολιτισμικῶν καὶ ἐκπαιδευτικῶν δικαιωμάτων τῶν «ἐθνικῶν κοινοτήτων», ποὺ διαθέτουν διαφορετικὲς κουλτοῦρες στοὺς κόλπους τῶν βαλκανικῶν κρατῶν. Μία τέτοια συμφωνία μπορεῖ νὰ διαμορφώσει ἓνα κατάλληλο ἒδαφος κυρίως γιὰ τὸ Κόσσοβο καὶ τὴν «Δυτική Θράκη». Γα. Γενικὰ περὶ γενοκτονίας3 Γενοκτονία (Γένος + κτείνω): Μεθοδικὴ ἐξολόθρευση, ὁλικὴ ἢ μερική, μίας ἐθνικῆς, φυλετικῆς ἢ θρησκευτικῆς ὁμάδος. Ἡ ὁμάδα δὲν ἐξοντώνεται γιὰ κάτι ποὺ ἒκανε, ἀλλὰ γιὰ αὐτό ποὺ εἶναι. Ἡ γενοκτονία στὴν πράξη δὲν ἀφορᾶ μόνο ὁμαδικούς φόνους, ἀλλὰ καὶ υἱοθέτηση ἀπαγορευτικῶν μέτρων ἐπὶ ἐθνικῶν, θρησκευτικῶν, γλωσσικῶν, ἠθικῶν, ἱστορικῶν ἢ ἂλλων παραδόσεων, προκειμένου νὰ ἐπέλθει διαφοροποίηση ἢ ἀλλοίωση τῆς ὁμάδος, μὲ βέβαιη τὴν σταδιακή ἀπώλεια τοῦ ἐθνικοῦ καὶ φυλετικοῦ γνωρίσματός της. Βάσει τοῦ Ἂρθρου 2 τῆς «Συμβάσεως γιὰ τὴν πρόληψη καὶ τὴν καταστολὴ τοῦ ἐγκλήματος τῆς γενοκτονίας» (9 Δεκεμβρίου 1948): «Γενοκτονία σημαίνει ὁποιαδήποτε ἀπὸ τὶς ἀκόλουθες πράξεις, οἱ ὁποῖες διαπράττονται μὲ τὴν πρόθεση καταστροφῆς, ἐν ὃλῳ ἢ ἐν μέρει, μίας ἐθνικῆς, ἐθνοτικῆς, φυλετικῆς ἢ θρησκευτικῆς ὁμάδος, ὡς τέτοιας: α) ἀνθρωποκτονία – μέ πρόθεση – μελῶν τῆς ὁμάδος β) πρόκληση βαριᾶς σωματικῆς ἢ διανοητικῆς βλάβης σὲ μέλη τῆς ὁμάδος γ) πρόθεση ἐπιβολῆς ἐπὶ τῆς ὁμάδος συνθηκῶν ζωῆς, μὲ σκοπό νὰ ἐπιφέρουν τὴν φυσική καταστροφή της ἐν ὃλῳ ἢ ἐν μέρει δ) ἐπιβολὴ μέτρων ποὺ σκοπεύουν στὴν παρεμπόδιση τῶν γεννήσεων ἐντὸς τῆς ὁμάδος ε) διὰ τῆς βίας μεταφορὰ παιδιῶν τῆς ὁμάδος σὲ ἂλλη ὁμάδα».  Βάσει τοῦ Ἂρθρου 3, τιμωροῦνται οἱ ἀκόλουθες πράξεις: α) ἡ γενοκτονία β) ἡ συνεννόηση πρὸς διενέργεια γενοκτονίας γ) ἡ ἂμεσος καὶ δημοσία προτροπή πρὸς διενέργεια γενοκτονίας δ) ἡ ἀπὸπειρα γενοκτονίας ε) ἡ συνέργεια εἰς τὴν γενοκτονία Ἡ γενοκτονία ἀκολουθεῖ  8 συγκεκριμένα στάδια, σύμφωνα μὲ τὶς μελέτες τοῦ Καθηγητῆ καὶ Προέδρου τοῦ Παρατηρητηρίου Γενοκτονιῶν (Genocide Watch), Gregory Stanton: Ὁμαδοποίηση Στιγματισμὸς Ἀπανθρωποποίηση/Θηριοποίηση Ὀργάνωση Πόλωση Προετοιμασία Ἐξολόθρευση Ἀπόσειση εὐθυνῶν/Ἂρνηση ἐνοχῆς Γβ. Τὸ μειονοτικὸ πρόβλημα ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς γενοκτονίας Πάγια ἐπιδίωξη τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς εἶναι ἡ ἱστορική, θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ ὁμογενοποίηση τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης καὶ ἡ μετατροπή αὐτῆς σέ «τουρκικὴ» μειονότητα. Αὐτὴ ἡ ἐπιδίωξη ἐπιτυγχάνεται τόσο μὲ τὴν οἰκονομική – πολιτική, ὃσο καὶ μὲ τὴν πολιτιστική – θρησκευτικὴ διείσδυση τῶν μηχανισμῶν τῆς γείτονος, ἡ ὁποία συνίσταται στὴν ἐφαρμογὴ πολιτικῶν ἐκ μέρους τῆς Ἂγκυρας, οἱ ὁποῖες μεθοδεύουν τὴν σταδιακὴ ἀπώλεια τοῦ φυλετικοῦ γνωρίσματος τῶν μή τουρκογενῶν μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν (= γενοκτονία). «Σέ καθημερινή βάση οἱ Πομάκοι δίνουν ἀγῶνα ὓπαρξης, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ἡ γλῶσσα, ὁ πολιτισμός, τά ἢθη καί τά ἒθιμά τους. Αὐτὴ τήν στιγμή, συντελεῖται μίαπολιτιστικὴ γενοκτονία στὸν τόπο μας καὶ κανεὶς ἀπὸ τὸ κράτος δὲν παίρνει μέτρα, ὣστε νὰ μᾶς προστατεύσει ἀπὸ αὐτὴ τὴν βάρβαρη ἐπίθεση ποὺ δεχόμαστε ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας». Ἰμάμ Ἀχμέτ – Πρόεδρος τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων, Ἐκδότης τῆς πομακικῆς ἐφημερίδος «Ζαγάλισα» (Νοέμβριος 2012) «Στὸν ἀγῶνα μας ἒχουμε βρεθεῖ ἀντιμέτωποι μὲ τὰ ἐνεργούμενα τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου ποὺ μᾶς πιέζουν νὰ ὁμολογήσουμε τουρκικὴ καταγωγή, ἀπὸ φόβο μήπως χάσει τὴν συσπείρωση καὶ τὴν συνοχή της ἡ μειονότητα […] Δεκαετίες ἀνήθικης πολιτικῆς καὶ συναλλαγῆς μὲ τὸ Προξενεῖο μᾶς κρατοῦν στὸ ἀπόλυτο περιθώριο τῆς κοινωνίαςκαί ὁμήρους τῶν γνωστῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Τουρκίας. Σαμπιχά Σουλεϊμάν – Ἐκπρόσωπος τοῦ Πολιτιστικοῦ καὶ Μορφωτικοῦ Συλλόγου Ρομᾶ Γυναικῶν Δροσεροῦ Ξάνθης «Ἡ Ἐλπίδα» (22/4/2014) Ἀρωγοὶ στὶς μεθοδεύσεις τῆς Τουρκίας εἶναι διάφορες εὐρωπαϊκὲς ὀργανώσεις (Human Rights Without Frontiers – HRWF, Federal Union of European Nationalities – FUEN κ.α.), ἐκπρόσωποι τῶν ὁποίων ἐπισκέπττονται συχνά τὴν Θράκη – ἐν τῇ πλήρη ἀπουσίᾳ τῶν ἀρμοδίων ἑλληνικῶν διπλωματικῶν ἀρχῶν – ἒχοντας ἀναπτύξει στενὲς ἐπαφὲς μὲ παράγοντες ποὺ πρὸσκεινται στὸ Γενικὸ Τουρκικὸ Προξενεῖο Κομοτηνῆς, μὲ σκοπό τὴν ἀπὸ κοινοῦ συλλογὴ στοιχείων ποὺ τεκμηριώνουν τὴν καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος, τόσο ἐκ μέρους τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας, ὃσο καὶ ἐκ μέρους τῆς χριστιανικῆς πλειονότητος. Σὲ συνδυασμὸ μὲ τὶς βαρύτατες συκοφαντίες ποὺ καταγράφονται στὶς εἰσηγήσεις τῶν διαφόρων αὐτόκλητων σωτήρων τῆς μειονότητος στὶς συνεδριάσεις τοῦ Ὀργανισμοῦ γιὰ τὴν Ἀσφάλεια καὶ τὴν Συνεργασία στὴν Εὐρώπη (Ο.Α.Σ.Ε.), τὰ «τεκμήρια» ποὺ συλλέγονται στοιχειοθετοῦν ἐκθέσεις εἰς βάρος τῆς πατρίδος μας, oἱ ὁποῖες χρησιμοποιοῦνται ὡς μοχλὸς πιέσεως γιὰ τὴν εὐόδωση τῶν ἐπεκτατικῶν ἐπιδιώξεων τῆς Τουρκίας στὴν Θράκη. Οἱ πιέσεις ποὺ ἀσκοῦνται ἒχουν ἀποδώσει καρπούς. Στὶς 6 Δεκεμβρίου 2013, τὸ Συμβούλιο τῶν Ὑπουργῶν – ὂργανο ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης – προειδοποίησε τὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν ἒλλειψη σεβασμοῦ στὶς ἀποφάσεις τὶς ὁποῖες ἒχει ἐκδώσει τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου τοῦ Στρασβούργου (Ε.Δ.Δ.Α.) ὑπὲρ τῶν διαφόρων προσφυγῶν ποὺ ἒχουν κατατεθεῖ ἐναντίον τῆς Ἐλλάδος ἐκ μέρους προξενικῶν παραγόντων, ἐνῷ στὶς 5 Ἰουνίου 2014, τὸ ἲδιο Συμβούλιο υἱοθέτησε ἐνδιάμεσο ψήφισμα (Interim Resolution), μὲ τὸ ὁποῖο καλεῖ τὶς Ἑλληνικές Ἀρχές νὰ συμμορφωθοῦν μὲ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Ε.Δ.Δ.Α., ζητώντας οὐσιαστικὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης ὡς τουρκικῆς. Ἐπίσης, στὴν πρὸσφατη ἐτήσια ἀναφορά τοῦ Ο.Α.Σ.Ε. γιὰ τὰ ἐγκλήματα μίσους τοῦ ἒτους 2013, συμπεριελήφθησαν «οἱ ἐπιθέσεις μίσους (;) κατὰ τῆς τουρκικῆς μειονότητος Δυτικῆς Θράκης στὸ ἒτος 2013, ὃπως εἶχαν καταγραφεῖ σὲ ἀναφορά ἀπὸ τὴν «Εὐρωπαϊκὴ Ὁμοσπονδία Τούρκων Δυτικῆς Θράκης» (Ε.Ο.Τ.Δ.Θ.) www.abttf.org) καὶ εἶχαν δοθεῖ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2014 στὸν Ο.Α.Σ.Ε. καὶ στὸ γραφεῖο ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων του».4 «Κατὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ξένων ἐθνοτήτων στὴν Ανατολικὴ Εὺρώπη, ἓνα πράγμα πρέπει νὰ ἒχουμε κατὰ νοῦ: νὰ ἀναγνωρίζουμε καὶ νὰ προωθοῦμε τὴν ἰδιαίτερη ταυτότητα ὃσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρων ἐθνοτήτων. Δὲν ἒχουμε κανένα ἀπολύτως συμφέρον στὸ νὰ εἶναι ἐθνικῶς ὁμοιογενὴς ὁ Ἀνατολικὸς χῶρος, ἀλλὰ ἀπεναντίας ἒχουμε μέγιστο συμφέρον νὰ τὸν διασπάσουμε σὲ ὃσο τὸ δυνατὸν περισσότερα τμήματα καὶ ἐθνότητες. Ἀλλὰ καὶ αὐτὲς ἀκόμη τὶς ἐθνότητες δὲν μᾶς συμφέρει νὰ τὶς καταστήσουμε ἐνιαῖες καὶ μεγάλες, νὰ τοὺς ἀναπτύξουμε ἰσχυρὴ ἐθνικὴ συνείδηση καὶ ἐθνικὸ πολιτισμό, ἀλλά, ἀντιθέτως, μᾶς συμφέρει νὰ τὶς διαλύσουμε σὲ ἀπειράριθμες μικρότερες φυλετικὲς ὁμάδες καὶ μόρια.»5  (Heirich Himmler – Πηγὴ φωτογραφίας: ro.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Himmler) Θὰ πρέπει νὰ καταστεῖ κατανοητὸ πὼς αὐτὴ ἡ δόλια μεθόδευση συντείνει στὴν σταδιακὴ ἀπενεχοποίηση τοῦ θύματος (ἐν προκειμένῳ τῆς Τουρκίας) μὲ τὴν ταυτόχρονη ἐνοχοποίηση τοῦ θύματος (ἐν προκειμένῳ τῆς Ἑλλάδος), διαδικασία ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ψυχολογικὴ προετοιμασία τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης, ὣστε αὐτὴ νὰ ἀποδεχθεῖ ὡς φυσιολογικὴ καὶ «δίκαιη» τὴν ἐξόντωση του θύματος, θεωρῶντας το μάλιστα ὑπεύθυνο γιὰ αὐτήν, κωφεύοντας στὶς ἐκκλήσεις του γιὰ βοήθεια, ὃταν μία ἐνορχηστρωμένη προβοκάτσια (τύπου Σεπτεμβριανῶν τοῦ 1955), θά σημάνει τὴν ἀρχὴ τῆς τελικῆς πράξεως τοῦ διαμελισμοῦ του.6 Συνοψίζοντας, ἐξάγεται ἡ παρακάτω ταύτιση μεταξὺ τῶν προπαρασκευαστικῶν σταδίων τῆς γενοκτονίας καὶ τῶν τεκταινομένων στὴν περιοχὴ τῆς Θράκης: ΟΜΑΔΟΠΟΙΗΣΗ: Ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἂνευ στὴν Θράκη, δεδομένου πὼς στὴν περιοχὴ διαβιοῦν δύο διαφορετικὲς θρησκευτικὲς ὁμάδες – Χριστιανοὶ καὶ μουσουλμάνοι – ὡς Ἓλληνες πολίτες, σύμφωνα μὲ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης. ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ: Ἁρκεῖ ἁπλῶς ἡ ὓπαρξη μίας κοινῆς παραδοχῆς: «Ἐμεὶς» οἱ μουσουλμάνοι Τοῦρκοι καὶ «Αὐτοὶ» οἱ Χριστιανοὶ Ἓλληνες. ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗ / ΘΗΡΙΟΠΟΙΗΣΗ: Οἱ ἂπιστοι «γκιαούρηδες», τὸ ἀνελεύθερο κράτος ποὺ παραβιάζει τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῆς «τουρκικῆς» μειονότητος κ.α. ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑδραίωση ὀργανωτικῶν δομῶν, μὲ ἂρρηκτες μεταξύ τους σχέσεις (Γενικό Τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς, Κόμμα Ἰσότητος, Εἰρήνης & Φιλίας (D.E.B.), Σύλλογος Ἐπιστημόνων Μεινονότητος, Συμβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ «Τουρκικῆς» Μειονότητος Δυτικῆς Θράκης, «Τουρκικὴ» Ἓνωση Ξάνθης, Εὐρωπαϊκὴ Ὁμοσπονδία «Τούρκων» Δυτικῆς Θράκης, Κέντρο Ἐρευνῶν Ἰσλαμικῆς Ἱστορίας, Τέχνης καὶ Πολιτισμοῦ – IRCICΑ, ΤΙΚΑ κ.α.) ΠΟΛΩΣΗ: Ὁ – ἐν δυνάμει – θύτης παρουσιάζει μεθοδευμένα τὴν ὓπαρξη δύο διαφορετικῶν πόλων, οἱ ὁποῖοι ἑτοιμάζονται νὰ ἒρθουν σὲ σύγκρουση. Ἒχει ἐπιτευχθεῖ πλέον ὁ σαφὴς διαχωρισμὸς μεταξὺ τοῦ καλοῦ – ἀδικημένου καὶ καταπιεσμένου μουσουλμάνου Τούρκου καὶ τοῦ κακοῦ – δυνάστη Χριστιανοῦ Ἓλληνα. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ: Ἐξοπλισμός, στρατηγικὲς κινήσεις ἐπεκτατικοῦ χαρακτήρος ποὺ προλειαίνουν τὸ ἒδαφος γιὰ τὴν ἑδραίωση τῆς – μετὰ τὴν ἐξολόθρευση (7ο στάδιο) – διαδόχου καταστάσεως (ἐνδεικτικὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ τοποθέτηση τοῦ «Συντονιστικοῦ Γραφείου τῆς Περιφέρειας Θράκης τῆς Διευθύνσεως Τούρκων τοῦ Ἐξωτερικοῦ καὶ Συγγενῶν Κοινοτήτων» (YTB) – ὑπηρεσία ποὺ ὑπᾶγεται ἀπ’ εὐθείας στὸ πρωθυπουργικὸ γραφεῖο, ὃπως ἡ ΜΙΤ – στὴν Ἀδριανούπολη, συντονισμένες ἐνέργειες μὲ χαρακτήρα προβοκάτσιας κ.α. ΒΑΣΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ: Ἐν προκειμένῳ, ἡ μεθοδολογία τῆς γενοκτονίας δὲν ἐφαρμόζεται ἐντὸς τῆς ἐπικρατείας τοῦ θύτη, ἀλλὰ ἐντὸς  τῆς ἐπικρατείας τοῦ θύματος, ἑνὸς κυρίαρχου» κράτους – μέλους τῆς Ε.Ε. καὶ τῶν κυριοτέρων δυτικῶν συμμαχιῶν. Ἀπαραίτητες προϋποθέσεις ἐκ μέρους τοῦ θύματος εἶναι ἡ ἒλλειψη διορατικότητος, ἡ ἀδυναμία ἀντιδράσεως καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἡ «ἀφελής» ἀρωγή του στὶς μεθοδεύσεις τοῦ θύτη.7 Δ. Ἡ μειονότητα ὡς μέσο χειραγωγήσεως Στὸ παρασκήνιο ὃλων αὐτῶν τῶν καταστάσεων βρίσκονται, φυσικά, οἱ ραγδαῖες γεωπολιτικὲς ἀνακατατάξεις στὴν περιοχή τῶν Βαλκανίων, τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ τῆς εὐρασιατικῆς ζώνης ἐν γένει, ἀνακατατάξεις ποὺ εὐνοοῦν τὴν ἀναβίωση τῶν ναζιστικῶν ἐπιδιώξεων τῆς Γερμανίας, μέσῳ τῆς συγκροτήσεως ἑνὸς ἐνιαίου γεωοικονομικοῦ καὶ γεωστρατηγικοῦ χώρου ποὺ θὰ ἐλέγχεται πλήρως ἀπὸ τὴν ἲδια. «Ἡ δημιουργία, λοιπόν, ἑνὸς ὑπερεθνικοῦ εὐρωπαϊκοῦ Ράιχ ὑπὸ γερμανικὴ ἡγεμονία (αὐτὸ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸν ἀπατηλό τίτλο εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση)  προαπαιτεῖ τὴν ἀποδυνάμωση τῶν ἱστορικῶν ἐθνῶν-κρατῶν τῆς Εὐρώπης, διὰ τοῦ κατακερματισμοῦ τους σὲ πολυάριθμα περιφερειακὰ ἐθνάρια. Καὶ ὁ λυσιτελέστερος, λιγότερο ἐπώδυνος καὶ ἠθικῶς λιγότερο μεμπτὸς τρόπος ἀποσταθεροποιήσεως τῆς Εὐρώπης εἶναι σήμερα τὸ παιχνίδι μὲ τὶς ἐθνοτικὲς καὶ γλωσσικὲς μειονότητες. […]Οἱ «καταπιεζόμενοι μειονοτικοὶ» ἒχουν «ἱερὸ δικαὶωμα» νὰ προστατεύσουν τὴν «ἐθνοτική/γλωσσικὴ ταυτότητα τους», ὃπερ μεθερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς «εἰδήμονες» σὲ χορήγηση ἐκτεταμένης αὺτονομίας. […] Ἂν, ὃμως, ὑπάρξει κρίση στὴν σχέση τῆς «ἐθνοτικῆς μειονότητος» μὲ τὸ κυρίαρχο ἒθνος-κράτος, τότε ἡ «μειονότητα» ἒχει τὸ «δικαὶωμα αὐτοδιαθέσεως» καὶ ἀποσχίσεως, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς βίας.»8   Ὁ κύριος ἐκπρόσωπος τῆς γερμανικῆς under cover διπλωματίας τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε, ὁ Πρόεδρος τῆς «Εὐρωπαϊκῆς Ὁμοσπονδίας Τούρκων Δυτικῆς Θράκης» καὶ Ἀντιπρόεδρος τῆς FUEN (Ὁμοσπονδιακῆς Ἑνώσεως Εὐρωπαϊκῶν Ἐθνοτήτων), Χαλὶτ Χαμπίπογλου. «Ἡ FUEN ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη «μετωπικὴ» ὀργάνωση, ἐξ ὃσων ἀνέλαβαν νὰ προωθήσουν τοὺς ἀναθεωρητικοὺς στόχους τοῦ ἡττηθέντος γερμανικοῦ φασισμοῦ κατά τὴν δύσκολη μεταπολεμικὴ περίοδο, ἀπετέλεσε δὲ τὸ «θερμοκήπιο», ὃπου εὐδοκήμισαν ἢ ἀναπαρήχθησαν ἓνα σωρὸ «μπουμπούκια» τοῦ γερμανικοῦ φασιστικοῦ χώρου. Δικαίως, λοιπόν, ἐκπροσωπεῖται στὸ Συμβούλιο τοῦ «Εὐρωπαϊκοῦ Κέντρου Μειονοτήτων», ποὺ ἑδρεύει στὸ Φλένσμπουργκ τῆς Βορείου Γερμανίας, ἀποστολὴ τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ ἐθνοφυλετικὸς κατακερματισμὸς καὶ ἡ διάλυση τῆς Εὐρώπης μὲ μοχλὸ τὶς μειονότητες».9 (Πηγὴ φωτογραφίας: www.abttf.org) «Εἶναι προφανές, λοιπόν, ὃτι ἡ γερμανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἀναζητεῖ «μειονό­τητες» ποὺ θὰ τῆς ἀνοίξουν τὸν δρόμο γιὰ νὰ παρέμβει σὲ περιοχὲς πλούσιες σὲ πρῶτες ὓλες ἢ κρίσιμες γεωπολι­τικῶς (ἢ καὶ τὰ δύο)»10, ὃπως ἡ Θράκη. Ἂνευ ἀμφιβολίας, ἡ περιοχὴ τῆς Θράκης θεωρεῖται ἀπολύτως ἀπαραίτητη, ὡς γεωγραφικὸς καὶ γεωστρατηγικὸς χῶρος, γιὰ τὴν ἐπὶτευξη στρατηγικῶν συγκριτικῶν πλεονεκτημάτων (π.χ. ἐγκατάσταση βιομηχανικῶν δραστηριοτήτων μὲ ἐλάχιστο κόστος ἐκμεταλλεύσεως πρώτων ὑλῶν). Συνεπῶς, ὀφείλουμε, ἐπιτέλους, νὰ ἀναγνωρίσουμε πὼς τὸ παίγνιο στὴν Θράκη εἶναι εὐρύτερο, καθὼς στὸ πλαίσιο τῆς «εὐρωπαϊκῆς ὁλοκληρώσεως» ἀσκεῖται πίεση στὴν Ἑλλάδα νὰ συμμορφωθεῖ μὲ ἀπαιτήσεις ποὺ θέτουν σὲ ἀπὸλυτο κίνδυνο τὴν ἐθνική μας κυριαρχία καὶ τὴν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα. Στὴν σύγχρονη Εὐρώπη τῶν ἀπονοηματοδοτημένων ἐννοιῶν, ἡ ἐπὶκληση στὶς ἒννοιες τῆς «ἐλευθερίας», τῆς «δημοκρατίας» καὶ τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» εἶναι μία ἐνδεδειγμένη στρατηγική, ποὺ χρησιμοποιεῖται κατὰ βούληση εἰς βάρος ἓνὸς κράτους-μέλους τῆς Ε.Ε., πρὸς ὂφελος τῆς διαχρονικῆς καὶ ἀνίερης συμμαχίας μεταξὺ τοῦ γερμανικοῦ οἰκονομικοῦ ἐπεκτατισμοῦ (τύπου Ε.Ο.Ζ.), ὡς ἒκφανση τοῦ πανγερμανισμοῦ καὶ τοῦ ἰσλαμοκεμαλικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, ὡς ἒκφανση τοῦ παντουρανικοῦ φασισμοῦ.11  Ἐπομένως, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνωτέρω γεωστρατηγικὴ ἀνάλυση, συμπεραίνουμε τὰ ἑξῆς: Οἱ οικονομικὲς καὶ γεωπολιτικὲς ἀνακατατάξεις ἀπαιτοῦν τὴν ἀναβάθμιση τοῦ ρόλου τῆς Θράκης, ἐνδεχομένως, ἐν τούτοις, ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας. Ἡ Θράκη προορίζεται γιὰ ἀνεξάρτητος γεωπολιτικὸς κόμβος μεταφορᾶς πετρελαίου καὶ φυσικοῦ ἀερίου, ἐξυπηρετώντας τόσο τὰ ἀμερικανικὰ καὶ τὰ γερμανικά, ὃσο καὶ τὰ ῥωσικὰ συμφέροντα. Γενικῶς, ἡ ἀναθεώρηση τῆς γεωστρατηγικῆς τῶν πλανητικῶν δυνάμεων ἐπιτάσσει τὴν ἀλλαγὴ τῶν συνόρων ἢ ἀκόμη καὶ τὸν κατακερματισμὸ τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, μὲ ταυτόχρονη ἀνάδειξη πιὸ μικρῶν, πιὸ συμπαγῶν καὶ πιὸ ἐμπίστων ἑταίρων τους.12    Ὃσον ἀφορᾶ, λοιπόν, τὴν μουσουλμανικὴ μειονότητα, ἐπαφίεται σὲ ἑμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Θράκης – κατὰ κύριο λόγο – νὰ στηρίξουμε ἐμπράκτως τοὺς μουσουλμάνους συμπολίτες μας, σὲ αὐτὴ τὴν ἐπαίσχυντη ἐπιχείρηση χειραγωγήσεώς τους, βοηθώντας τους νὰ κλείσουν τὰ αὐτιά τους στὶς «σειρῆνες» τῶν προξενικῶν ἐγκαθέτων καὶ τῶν συμμάχων τους καὶ προειδοποιώντας τους πὼς αὐτὴ ἡ χῶρα ποὺ τοὺς προβάλλεται σήμερα ὡς ἡ «Μητέρα Πατρίδα» θὰ εἶναι αὐτή ποὺ πρώτη θὰ τοὺς ἀποβάλλει, ὃταν πλέον θὰ ἒχει λήξει ἡ χρησιμότητά τους. Οἱ «ἐθνοτικὲς ὁμάδες» καὶ «μειονότητες» εἶχαν ἀναχθεῖ ἀπὸ τοὺς ναζιστὲς ἰθύνοντες σὲ ἀκρογωνιαῖο λῖθο τοῦ «νεο-ταξικοῦ» εὐρωπαϊκοῦ οἰκοδομήματός τους. Οἱ εὐφυέστεροι καὶ διορατικότεροι ἐκπρόσωποι τῶν γερμανικῶν οἰκονομικῶν, πολιτικῶν καὶ διπλωματικῶν ἐλὶτ εἶχαν διαγνώσει ἢδη ἀπὸ τῆς ἑπομένης τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὃτι οἱ στρατηγικοὶ στόχοι τῆς Γερμανίας στὴν Εὐρώπη, πρωτίστως δὲ στὴν Ἀνατολικὴ καὶ Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη, ἒπρεπε νὰ προσλάβουν μίαν τινὰ «ήθικὴ» νομιμοποίηση στὰ ὂμματα τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης. […] Οἱ πολιτειολόγοι, νομομαθεῖς καὶ λοιποὶ διανοούμενοι τοῦ ναζισμοῦ εἶχαν ἀναγάγει σὲ ὓπατο ἀξίωμα τὴν προ-νεωτερική, προ-πολιτική, προ-ἀστική καὶ προ-δημοκρατικὴ ἀρχὴ τῆς συλλογικῆς εὐθύνης – ἀναγνώριση συλλογικῶν καὶ ὂχι ἀτομικῶν δικαιωμάτων – ἡ ὁποία δὲν ἀπαντοῦσε πλέον πουθενὰ στὴν Εὐρώπη, παρὰ μόνον στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἢ σὲ ἐκτὸς Εὐρώπης ἀποικιοκρατούμενες κοινωνίες.13  (Πηγὴ φωτογραφίας: de.wikipedia.org/wiki/Deutsch-t%C3%BCrkischer_Freundschaftsvertrag) Ἐμείς δέν θέλουμε νά περιοριστοῦμε μόνο στήν «Δυτική Θράκη». Ὃπου στήν Ἑλλάδα ὑπάρχει καταπιεσμένος λαός καί ὃπου ὑπάρχει Τοῦρκος τῆς «Δυτικῆς Θράκης», ἐμείς πηγαίνουμε ἐκεῖ. Πηγαίνουμε στήν Θεσσαλονίκη, στό Διδυμότειχο, στήν Ρόδο καί στήν Ἀθήνα […] Κάποιοι λένε πώς τό DEB κάνει παιχνίδι μέ τό Ἰσλάμ, πώς θά συγκεντρώσει τούς μουσουλμάνους τῆς χώρας καί θά εἰσέλθει, ἒτσι, στήν Βουλή. Μά φυσικά, θά γίνει αὐτό πού προβλέπεται. […] Ἡ μειονότητα μας τείνει νά τελειώσει, νά ἐξαντληθεῖ. Ἀπό κάθε πλευρά κοντεύει, νά χάσει τήν συνείδησή της. Ἒχουμε οἰκονομική κρίση, μή ἀποδιδόμενα δικαιώματα καί μία ζωή σάν πολίτες τρίτης κατηγορίας.» Μουσταφὰ  Ἀλῆ Τσαβούς – Πρόεδρος Κ.Ι.Ε.Φ. (D.E.B.P) (Πηγὴ φωτογραφίας:http://www.eurovizyon.co.uk/, Πηγὴ κειμένου:www.tourkikanea.gr ) Εἰκόνα ἐνδεικτικὴ τῆς πολώσεως ποὺ συντελεῖται στὰ μουσουλμανικᾶ χωριὰ τῆς Θράκης. Ἂλλωστε, «ἡ δημοκρατία εἶναι μόνο τὸ τρένο στὸ ὁποῖο ἐπιβιβαζόμαστε μέχρι νὰ φτάσουμε στὸν στόχο μας. Τὰ τζαμιὰ εἶναι τὰ στρατόπεδά μας, οἱ μιναρέδες οἱ ξιφολόγχες μας, οἱ τροῦλοι τὰ κράνη μας καὶ οἱ πιστοί εἶναι οἱ στρατιῶτες μας». – Ρ.Τ. Ἐρντογάν «Δύο εἶναι τὰ σημαντικὰ θέματα ποὺ τὸ τουρκικὸ ἒθνος ἀποδέχεται ὡς ἀγῶνες. Ὁ ἐθνικὸς ἀγώνας Κύπρου καὶ ὁ ἐθνικὸς ἀγώνας Δυτικῆς Θράκης. – Τανέρ Μουσταφάογλου (Πηγὴ: www.tourkikanea.gr ) Ε. Συμπεράσματα – Προτάσεις Σύμφωνα μὲ τὸν James W. Gerard, τὸν Ἀμερικανὸ διπλωμάτη ποὺ προλογίζει τὸ γνωστὸ βιβλίο τοῦ George Horton «Ἡ μάστιγα τῆς Ἀσίας»: «εἲκοσι αἰῶνες μετὰ Χριστόν, ἓνας μικρὸς κι ὀπισθοδρομικὸς λαός, σὰν τοὺς Τούρκους, μπόρεσε νὰ διαπράξει τέτοια ἐγκλήματα κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς προόδου τῆς ἀνθρωπότητος». Ἡ ἱστορία μᾶς ἒχει διδάξει πὼς ἡ γεωγραφικὴ θέση καὶ ἡ γεωπολιτικὴ σημασία τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ κατεχόμενα ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὴν Κύπρο, ἒχει προκαλέσει στὸ παρελθὸν μεγάλες γεωπολιτικὲς συγκρούσεις μεταξὺ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ἀνατολῆς. Θὰ πρέπει νὰ θεωροῦμε δεδομένο πὼς ἡ Τουρκία, διατηρώντας τὰ αὐτοκρατορικὰ ἀντανακλαστικά της, εἶναι πάντοτε ἓτοιμη νὰ ἀναβιώσει τὶς γενοκτόνες διαθέσεις της, ὡς διαχρονικὸ στοιχεῖο τῆς ταυτότητός της, στὴν ἐπιδίωξή της νὰ ἐπανέλθει στὰ ἀπολεσθέντα ἐδάφη τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ὁλοκληρώνοντας, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, «τὸ μεγάλο ὃραμα τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας», ὃπως φυσικὰ τὸ ἀντιλαμβἀνεται ἡ ἲδια. Ἒχουμε, συνεπῶς, χρέος νὰ πράξουμε τόσο τὴν προσωπική, ὃσο καὶ τὴν συλλογικὴ αὐτοκριτική μας καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὶς ἱστορικὲς εὐθύνες ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ κάθε ἓναν ἀπὸ ἑμᾶς. Ὡς πολιτικὰ ὂντα, ὀφείλουμε νὰ ἀποτρέψουμε τὴν πορεία καταστροφῆς, νὰ ἀνακτήσουμε τὴν ἐθνική μας ἀξιοπρέπεια, νὰ προασπίσουμε τὰ κυριαρχικά μας δικαιώματα καὶ νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν ἐθνική ὑπόσταση τῆς πατρίδος μας. Δὲν ὑπάρχει πλέον κανένα ἀπολύτως περιθώριο ἀδρανείας καὶ αδιαφορίας ἐνώπιον τῶν ἐθνικῶν κινδύνων. Ἂν δὲν ληφθεῖ ἀμέσως δράση τόσο ἐκ μέρους ἡμῶν τῶν πολιτῶν, ὃσο καὶ ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας, ὁ Ἑλληνισμὸς κινδυνεύει μὲ μία ἀκόμη μεγάλη συρρίκνωση, συνεπείᾳ ἐνδεχομένου  ἐκτοπισμοῦ του ἀπὸ τὴν κοιτίδα τοῦ παναρχαίου πολιτισμοῦ του. Ὃσον ἀφορᾶ τὴν Πολιτεία, ἐνδεικτικῶς προτείνονται τὰ ἑξῆς: Ἂμεση λήψη μέτρων ὑπὲρ τῆς δημογραφικῆς ἐνισχύσεως τῆς περιοχῆς (θέσπιση εἰδικῶν κινήτρων γιὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, χορήγηση στεγαστικῶν δανείων γιὰ πρώτη κατοικία μὲ τὸ ἐλάχιστο δυνατὸ ἐπιτόκιο, ἐνίσχυση τῶν πολυτέκνων οἰκογενειῶν). Ἂμεση λήψη μέτρων ὑπὲρ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς περιοχῆς (μείωση τοῦ συντελεστῆ Φ.Π.Α., παροχὴ χρηματοδοτήσεων καὶ φορολογικῶν κινήτρων γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς βιομηχανικῆς καὶ βιοτεχνικῆς παραγωγῆς, ἀναδιάρθρωση καὶ ἐνίσχυση τοῦ πρωτογενοῦς τομέως παραγωγῆς μὲ τὴν ἐπιλογὴ προσοδοφόρων καὶ ἐξαγώγιμων νέων καλλιεργειῶν). Σὲ γενικὲς γραμμές, «θὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν σημαντικὲς στρατηγικὲς ἀποφάσεις, ὃσον ἀφορᾶ τὸ μέλλον τῆς Θράκης, ἒτσι ὣστε νὰ καταστεῖ ἐπικεφαλὴς τοπικῶν καινοτομιῶν σὲ διαφόρους τομεῖς ποὺ θὰ ἒχουν ἀναγκαστικὰ ἐπωφελῆ ἀποτελέσματα καὶ σὲ ἐθνικὸ ἐπὶπεδο, λόγῳ τῆς ἰδιαιτερότητος τῆς θρακικῆς θέσης».14 Ἂμεση λήψη μέτρων ὑπὲρ τῆς ἀναχαιτίσεως τῶν ἐνορχηστρωμένων μεθοδεύσεων ὁμογενοποιήσεως τῆς μειονότητος, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν υἱοθέτηση μέτρων ὑπὲρ τῆς ἐπιλύσεως τῶν χρονιζόντων προβλημάτων τῶν μουσουλμάνων συμπολιτῶν μας, ἰδιαιτέρως στὸ ἐπίπεδο τῆς μειονοτικῆς ἐκπαιδεύσεως. Ἳδρυση ἐξειδικευμένης διπλωματικῆς ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία θὰ ἀναλάβει τὴν ἀναχαίτιση τῆς νεο-γενοκτόνου τουρκικῆς προπαγάνδας σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο καὶ τὴν ἀνάπτυξη συμπαγοῦς ἐπιχειρηματολογίας ὑπὲρ τῆς ἀνακατασκευῆς τῶν εἰς βάρος μας συκοφαντικῶν ἰσχυρισμῶν. Ἀνάδειξη τοῦ πολιτιστικοῦ, λαογραφικοῦ, ἱστορικοῦ καὶ τουριστικοῦ δυναμικοῦ τῆς Θράκης (ἐφαρμογὴ συντονισμένου προγράμματος ἀνασκαφῶν καὶ ἀρχαιολογικῶν ἐρευνῶν, μὲ ἒμφαση στὴν ἀνάδειξη τῆς πάλαι ποτὲ ἐνδόξου βυζαντινῆς μοναστικῆς πολιτείας τοῦ Παπικίου Ὂρους). Ἐνίσχυση τῆς ἀποτρεπτικῆς ἰκανότητος καὶ ἰσχύος τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ ἀναβάθμισή του, τόσο σὲ ἐπίπεδο ὑποδομῶν, ὃσο καὶ σὲ ἐπίπεδο προσωπικοῦ. Ἐξαιρετικὰ σημαντικὸς παράγων καὶ καίριος γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν παραπάνω προτάσεων εἶναι ἡ πλήρης κατανόηση ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας τόσο τῆς τεραστίας ἱστορικῆς καὶ γεωστρατηγικῆς σημασίας τῆς περιοχῆς γιὰ τὴν Πατρίδα μας, ὃσο καὶ τὸν ἐξαιρετικὰ σημαντικὸ ρόλο ποὺ θὰ ἐπιτελέσει στὸ ἀναδιαμορφωμένο διεθνὲς γεωπολιτικὸ περιβάλλον. Ὃσον ἀφορᾶ τὴν προσωπικὴ καὶ συλλογική μας δραστηριοποίηση: Ἂμεση διεθνοποίηση ἐκ μέρους τῶν ἐν Ἑλλάδι καὶ ἐν ὁμογενείᾳ σωματείων τοῦ ζητήματος τῶν γενοκτονιῶν ποὺ ἒχει διαπράξει ἡ Τουρκία εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀνάπτυξη συμπαγῶν καὶ ἀρρήκτων δεσμῶν μεταξὺ τῶν ὃπου γῆς Ἑλλήνων καὶ υἱοθέτηση κοινῆς πολιτικῆς ἀσκήσεως πιέσεων γιὰ τὴν διεθνὴ καταδίκη τῆς Τουρκίας. Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦμε δὲν εἶναι ἁπλῶς μία συγγνώμη. Ἀπαιτοῦμε δικαίωση καὶ ἀποκατασταση, ὑλικὴ καὶ ἠθική. Ἀποστολὴ συλλογικῶν ἐπιστολῶν διαμαρτυρίας κατὰ τῶν εὐρωπαϊκῶν φορέων (Ο.Α.Σ.Ε., F.U.E.N., H.R.W.F. κλπ.) ποὺ συνηγοροῦν στὶς «νεο-γενοκτόνες» μεθοδεύσεις τῆς Ἂγκυρας στὴν Θράκη. Διοργάνωση ἐκδηλώσεων καὶ δραστηριοτήτων στὴν «καρδιὰ» τοῦ προβλήματος, μὲ στόχο τὴν ἐνίσχυση τῆς φυσικῆς παρουσίας στὴν Θράκη καὶ τὴν ἀνάπτυξη κινήτρων ἐπιστροφῆς στὰ «πατρῶα χώματα», ἰδιαιτέρως στὰ τελοῦντα ὑπὸ ἀφανισμὸ χριστιανικὰ χωριά. Ἂς ἀρχίσουμε, πλέον, νὰ διαθέτουμε τὸν χρόνο μας καὶ νὰ κατανέμουμε τοὺς οἰκονομικούς μας πόρους σὲ ἐθνικά ἐπωφελεῖς δραστηριότητες. Ἀπαραίτητες προϋποθέσεις, φυσικά, εἶναι τόσο ἡ πλήρης συνειδητοποίηση τῶν προβλημάτων ποὺ ταλανίζουν τὴν Θράκη μας, ὃσο καὶ ἡ ἀτομική μας πνευματικὴ ἀφύπνιση, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀπέκδυση τῆς προβιᾶς τοῦ ἂβουλου καταναλωτῆ, τὴν ἐπιστροφή μας στὴν δωρική-ὀρθόδοξη προσέγγιση τοῦ λιτοῦ καὶ ἐναρέτου βίου καὶ τὴν ἀπόκτηση πνεύματος αὐτοθυσίας καὶ ἀνιδιοτελοῦς ἐθνικῆς προσφορᾶς. Εἶναι ἀπόλυτο χρέος μας νὰ βιώσουμε τὴν Θράκη – ὃπως καὶ κάθε τμῆμα τῆς πατρίδος μας – ὡς ἓνα ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς ψυχῆς μας. Σήμερα ποὺ ἡ Θράκη ἒχει τὴν ἀνάγκη μας, ὡς «παρὰ δύναμιν τολμηταί, παρὰ γνώμην κινδυνευταὶ καὶ ἐν τοῖς δεινοῖς εὐέλπιδες» (Θουκυδίδης), ἂς γίνουμε ὃλοι Θρακιῶτες, γνωρίζοντας πὼς «ἡ Θράκη χρειάζεται τὴν Ἑλλάδα· αὒριο θὰ εἶναι ἲσως πολὺ ἀργά». Τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος. Ἰωάννης Σ. Φριτζαλᾶς Γεωπολιτικὸς & ἱστορικὸς ἀναλυτής f_john542@hotmail.com   Πηγές 1, 2. Ἀχμὲτ Νταβούτογλου – Τὸ Στρατηγικὸ Βάθος καὶ ἡ διεθνὴς θέση τῆς Τουρκίας, Ἐκδόσεις Ποιότητα refworld.org/ – Σύμβαση για την Πρόληψη καὶ Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας & www.genocidewatch.org/ www.tourkikanea.gr & http://hatecrime.osce.org/greece 5, 8, 9, 10, 13. Δρ. Ἡλίας Ἡλιόπουλος – Τὸ Δ΄ Ράιχ καὶ οἱ μειονότητες – Περιοδικὸ ΝΕΜΕCΙS – Τεῦχος 15/Ὀκτώβριος 1998 Ἰωάννης Φριτζαλᾶς – Μεθοδολογία γενοκτονίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος – www.elkeda.gr Ἰωάννης Φριτζαλᾶς – Ἡ μεθοδολογία τῆς γενοκτονίας ἐν καιρῷ εἰρήνης –http://youtu.be/J24btg21i_8 Ἰωάννης Φριτζαλᾶς – Ἀνίερες συμμαχίες στὴν Ἑλληνικὴ Θράκη –http://infognomonpolitics.blogspot.gr/ Ἰωάννης Φριτζαλᾶς – Ἰσχυροποίησις ἢ κατακερματισμός, ἡ κρίσιμη ἱστορικὴ συγκυρία –http://antifonitis.gr/online/2691 Νῖκος Λυγερός – Νοητικὴ Στρατηγική, Ἐκδόσεις Σπανίδη (Σελίδα 79) Γενικὲς βιβλιογραφικὲς ἀναφορές Ἀναστάσιος Λαυρέντζος – Ἡ Θράκη στὸ μεταίχμιο, Ἐκδόσεις Πραγματεία Κωνσταντῖνος Κόλμερ – Τὰ πετρέλαια τῆς Ἑλλάδος, Ἐκδόσεις Λιβάνη Ἰωάννης Μαγκριώτης – Θράκη: Ἡ ἒπαλξη τοῦ Ἑλληνικοῦ Βορρᾶ, Ἐκδόσεις Ρῆσος Ναθαναὴλ Μ. Παναγιωτίδης – Μουσουλμανικὴ μειονότητα καὶ ἐθνικὴ συνείδηση, Ἒκδοση Τοπικῆς Ἑνώσεως Δήμων & Κοινοτήτων Ν. Ἓβρου Ζαφείριος Μέκος – Θράκη, συνιστῶσες τοῦ μειονοτικοῦ προβλήματος, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, Δικηγορικὸς Σύλλογος Ροδόπης (πηγή: περιοδικό Ο.Δ.Ε.Γ http://www.odeg.gr/teyxos-3-96-ioul-sept-4-97-okt-dek-2014/book/55.html?page=1, )

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/02/blog-post_840.html