ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ''ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ''

Τη συμβολή του "Τοπωνυμικού Χάρτη της Ίμβρου" στην ανάδειξη του ιστορικού παρελθόντος, τη βαθύτερη μελέτη του γλωσσικού ιδιώματος και την καλύτερη προσέγγιση της παράδοσης και της πνευματικής κληρονομιάς των κατοίκων, επισημαίνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τέκνο και ο ίδιος του νησιού, προλογίζοντας την έκδοση.

"Εις τα τοπωνύμια έκαστης περιοχής αποτυπούται η ιστορία αυτής. Η προσωρινή διέλευσις των ανθρώπων εκ του ματαίου τούτου βίου και εκ της κοιλάδος του κλαυθμώνος, αφήνει ανεξίτηλα ίχνη επί των διαφόρων τόπων. Ίχνη τα οποία διασώζονται εν τοις τοπωνυμίοις" υπογραμμίζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Προσθέτει, δε, ότι οι εκδόσεις για τα τοπωνύμια είναι ιδιαίτερα πολύτιμες, όταν αφορούν περιοχές έντονου χριστιανικού παρελθόντος, όπως η Ίμβρος. "Εις τα αγιωνύμια αυτής αποτυπούται ολόκληρος η χριστιανική παράδοσις και η εκκλησιαστική ιστορία αυτής, οι προστάται άγιοι και η ευλάβεια του ιμβριακού λαού" αναφέρει.

Ο "Τοπωνυμικός Χάρτης της Ίμβρου", ο οποίος ολοκληρώθηκε ύστερα από προσπάθειες 10 χρόνων, περιλαμβάνει όλα τα τοπωνύμια του νησιού (πάνω από 2400), όπως παραδόθηκαν από γενιά σε γενιά.

Τον μικρό αυτό άτλαντα με τους 36 χάρτες εξέδωσε η Εταιρία Μελέτης Ίμβρου και Τενέδου, με τη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Οι συντάκτες του εργάστηκαν με υπομονή, μεράκι και ιδιαίτερη επιμέλεια για να συγκεντρώσουν το υλικό τους.

Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Εταιρίας Γεώργιος Ξεινός, δημιουργήθηκαν επτά ομάδες, με βάση τα επτά χωριά του νησιού (Γλυκύ, Κάστρο Ευλάμπιο, Παναγία, Άγιοι Θεόδωροι, Αγρίδια, Σχοινούδι), με επικεφαλής κάποιον με καταγωγή από το χωριό, οι οποίες έκαναν έρευνα τόσο επιτόπου, όσο και στα ιστορικά στοιχεία.

Στις 144 σελίδες του άτλαντα, περιλαμβάνονται ελληνικός χάρτης με τα τοπωνύμια, χάρτες ανά χωριό και χάρτες υποπεριοχών. Ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει στους χάρτες τους αριθμούς και να καταφύγει στους 98 πίνακες (στα ελληνικά και στο τοπικό ιδίωμα) για να βρει το τοπωνύμιο το οποίο αντιπροσωπεύουν.

Εναλλακτικά, μπορεί να χρησιμοποιήσει το ευρετήριο τοπωνυμίων και με βάση αυτό να προσανατολιστεί μέσα στους χάρτες. Για τους ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους ή περιοχές που έχουν κάποιο ιδιαίτερο νόημα υπάρχει αναλυτική περιγραφή και βιβλιογραφική παραπομπή.

"Αν η γενιά η δικιά μας δεν έκανε αυτό το πράγμα, η νεότερη γενιά θα ήταν δύσκολο να το κάνει" υπογράμμισε ο κ. Ξεινός (σ.σ. γεννήθηκε στην Ίμβρο, το 1944), προσθέτοντας ότι δεν θα υπήρχαν άνθρωποι με προσλαμβάνουσες από το νησί που θα ήταν σε θέση πιστοποιήσουν τι υπήρχε σε ένα συγκεκριμένο μέρος.

Όπως επεσήμανε, η έκδοση συμβάλλει στη διάσωση των τοπωνυμίων και θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη σε όσους ασχολούνται με λαογραφία, ιστορία, γλωσσολογία, ονοματολογία, αλλά και στους πολιτικούς και να στηρίξει την διεκδίκηση των αιτημάτων της μειονότητας στα ευρωπαϊκά όργανα.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
http://www.onalert.gr/stories/autos-einai-topwnumikos-xarths-imvrou/37944 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ

Επιμέλεια Λ.Λιγουριώτης

Η επιμονή των ανά τον κόσμο Ελλήνων της Ίμβρου, η κρίση αλλά και το περυσινό  επιτυχημένο βήμα για την ίδρυση Ελληνικού Δημοτικού Σχολείου 49 χρόνια μετά το τουρκικό ''λουκέτο'', φέρνουν τώρα...Γυμνάσιο και Λύκειο στο νησί!
Ήδη οι ετοιμασίες για το άνοιγμά του άρχισαν  καθώς εγκαθίστανται  στην Ίμβρο  και 4 νέες οικογένειες Ελλήνων Ιμβρίων από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη!
 
Το Γυμνάσιο και Λύκειο θα εγκατασταθεί στο κτίριο του παλιού  σχολείου  και του νηπιαγωγείου, που κατασκευάστηκαν το 1964 και δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου από  τότε που έκλεισαν τα σχολεία.Τα κτίρια αυτά  θα επισκευαστούν και θα μετατραπούν σε Γυμνάσιο και Λύκειο.Οι τουρκικές αρχές είχαν απαγορεύσει την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και τη λειτουργία του ελληνικού σχολείου με μια αυθαίρετη απόφαση του 1964 και είχαν παραβιάσει τη συνθήκη της Λαζάνης. Μια απόφαση που είχε αναγκάσει τότε εκατοντάδες Eλληνες του νησιού να εγκαταλείψουν τα εδάφη τους για να μπορέσουν να πάνε τα παιδιά τους είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε στην Ελλάδα για να διδαχθούν την ελληνική γλώσσα.Το 1964, όταν ακούστηκε για τελευταία φορά κουδούνι στα ελληνορθόδοξα σχολειά της Ίμβρου , μετρούσαν περί τα 550 παιδιά.

Επέστρεψαν οι Τούρκοι τα σπίτια των δασκάλων

 Επίσης οι κατοικίες των Ελλήνων Ρωμιών διδασκάλων παλαιότερα, οι οποίες  είχαν αρπαχτεί από τους Τούρκους και είχαν δοθεί για να εγκατασταθεί η Νομαρχία, επιστράφηκαν στους παλιούς ιδιοκτήτες τους και τώρα στις πανσιόν αυτές, όπως αναφέρει η εφημερίδα Ταραφ, θα μένουν οι Ελληνες δάσκαλοι.

Εκτιμάται 'ότι με το άνοιγμα και αυτών των  σχολείων  μετά από 50 χρόνια, θα γίνουν επιστροφές Ιμβρίων από την Ελλάδα στο νησί. Στην πρώτη φάση θα επιστρέψουν στο νησί τέσσερις οικογένειες. Πρόκειται για οικογένειες από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πόλη, που είχαν συναντηθεί τον περασμένο μήνα για το σχολείο και  ίδρυσαν τον Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Σύνδεσμο των Ιμβρίων.

«Στην Ελλάδα η ζωή είναι πολύ ακριβή>>

Ο κ. Κώστας Χριστοφορίδης, από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου, είπε ότι υπάρχουν πολύ Ελληνες που επιθυμούν να πάνε στο νησί από την Ελλάδα, λόγω της κρίσης, αλλά μέχρι τώρα δεν πήγαιναν επειδή δεν υπάρχει σχολείο. Τώρα όμως, όπως είπε ο κ. Χριστοφορίδης, έγιναν πολλές αιτήσεις στο Σύνδεσμο Ιμβρίων στην Αθήνα: «Στην Ελλάδα η ζωή είναι πολύ ακριβή. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν σπίτια στην Ίμβρο. Έχουν επίσης και κάποιους κήπους και χωράφια στο νησί. Τώρα θέλουν να κάνουν παραγωγή εκεί», είπε.

<<Αφήνουμε την Αθήνα για την Ιμβρο οικογενειακώς>>

Μία από τις οικογένειες που θα επιστρέψει από την Ελλάδα στην Ίμβρο, είναι η οικογένεια Γκαρδέλη (σ.σ Γαρδέλη ;). Η κ. Άννα Γκαρδέλη, που είναι 43 ετών, κατάγεται από την Ίμβρο. Η Άννα, όπως εκατοντάδες παιδιά Ιμβρίων, όταν είχε φθάσει ο καιρός για να πάει σχολείο, η οικογένειά της αναγκάστηκε να μετακινηθεί στην Κωνσταντινούπολη όπως και εκατοντάδες άλλοι και όταν ήταν 16 ετών εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά της στην Αθήνα.
«Αγαπάω πολύ το νησί. Εάν υπήρχε σχολείο εκεί δε θα έφευγα. Τώρα είμαι πολύ ευτυχής που θα ανοίξει σχολείο. Οι θείοι μου και οι θείες μου και άλλοι συγγενείς βρίσκονται ακόμα εκεί- ο πατέρας μου πέθανε και η μητέρα μου μετακόμισε στο νησί.
>>Εμείς, συνεχίζει,  επιθυμούσαμε, εδώ και χρόνια, να πάμε στο νησί, αλλά δεν είχε σχολείο. Μέχρι σήμερα πηγαίναμε μόνο στις διακοπές το καλοκαίρι. Ο σύζυγός μου είναι από την Αθήνα, αλλά και εκείνος αγαπάει πολύ την Ίμβρο. Όταν έμαθε ότι θ’ ανοίξει σχολείο, πριν από μένα είπε ‘'φεύγουμε'’. Και η κόρη μου είναι πολύ συγκινημένη και θέλει να φύγει. Μόνο ο γιος μου είναι ανήσυχος επειδή θ’ αφήσει πίσω τους φίλους του. Όμως και εκείνον τον πείσαμε, λέγοντας ότι τα καλοκαίρια θα ερχόμαστε για διακοπές στην Αθήνα», λέει.

Τα μεγάλα προβλήματα- Τι είπαν στον Νταβούτογλου

Βεβαίως δεν είναι όλα ρόδινα. Διαβάστε στην συνέχεια μερικά μόνο από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ελληνες Ιμβριοι , όπως τα αποτύπωσε ο Πρόεδρος  του Συλλόγου Ιμβρίων κ.Πάρις Ασανάκης υποδεχόμενος τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας κ Νταβούτογλου στην τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα:Ας τα δούμε πιο αναλυτικά - μέσα από ένα απόσπασμα της ομιλίας του:

''Θέλετε τόπο χωρίς παρελθόν;''

.<<(...)  Αναμένουμε  λύση από το Συμβούλιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων για την απόδοση σημαντικού αριθμού ακινήτων στα βακούφια μας, επειδή για την Ίμβρο δεν βρίσκονται τα δηλωτικά του 1936.(...)  Εάν το στοίχημα χαθεί και η παλιά γενιά που χάνεται δεν αναπληρωθεί από τη νέα γενιά, από οικογένειες με παιδιά που θα επιστρέψουν για να δημιουργήσουν, η Ίμβρος θα γίνει ένας τόπος χωρίς μέλλον και η Γκιοκτσέαντα ένας τόπος χωρίς παρελθόν.
>>Για να γίνει αυτό δυνατό, είναι απαραίτητο να ληφθούν μια σειρά από νομοθετικά και διοικητικά μέτρα που θα επιβάλλουν μια θετική διακριτική μεταχείριση. Οι ειδικές συνθήκες του νησιού επιβάλλουν αυτή τη μεταχείριση ώστε να μη χαθεί ολότελα ο Ελληνορθόδοξος πληθυσμός.
Να ιδρυθεί Γηροκομείο
>>Χωρίς θετικά νομοθετικά και διοικητικά μέτρα δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα όσοι επιστρέφουν. Αν δεν επιστραφούν τα σχολικά κτίρια και δεν δοθεί από το κράτος βοήθεια για την αναστύλωσή τους, δεν θα μπορέσουν να ανοίξουν τα υπόλοιπα σχολεία που χρειάζονται, δεν θα υπάρχουν χώροι να συναντιούνται οι άνθρωποι που επιστρέφουν μεταξύ τους αλλά και να υποδέχονται τον υπόλοιπο πληθυσμό, δεν θα μπορέσει να ιδρυθεί ένα γηροκομείο για τους ανήμπορους ηλικιωμένους, δεν θα μπορέσουν να διατηρηθούν για πολύ ακόμη τα ήθη και τα έθιμά μας. 
Να κληρονομούμε τα σπίτια και τους μπαχτσέδες μας...
>>Δεν είναι δυνατόν το σπίτι μιας οικογένειας, οι μπαχτσέδες, τα χωράφια της να μην μπορούν να περάσουν στην επόμενη γενιά επειδή τα παιδιά έχασαν ή δεν πήρανε ποτέ την τουρκική υπηκοότητα. Κάθε νέα οικογένεια που επιστρέφει πρέπει να βοηθηθεί για να αναστυλώσει το πατρογονικό σπίτι σε έναν από τους παραδοσιακούς οικισμούς του νησιού, να μπορεί να αξιοποιήσει δημιουργικά τη γη πάνω στο νησί, με σεβασμό στο μοναδικό φυσικό περιβάλλον του νησιού και στον πολιτιστικό του πλούτο.[...]>>.

http://www.onalert.gr/stories/elliniko-gymnasio-kai-lykeio-stin-imvro

ΓΡΑΦΤΗΚΕ Ο Α' ΜΑΘΗΤΗΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΙΜΒΡΟΥ

Επιμέλεια : Λ. ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, μαθητής και αυτός στην Ιμβρο πριν από δεκαετίες, "υποδέχθηκε" στην γενέτειρά του, στους Αγίους Θεοδώρους Ίμβρου, τον πρώτο μαθητή που πήγε στο νησί από την Ελλάδα για την επαναλειτουργία του ελληνικού ιδιωτικού δημοτικού σχολείου μετά από 49 χρόνια!.

Μαζί με τον 5χρονο μαθητή βρίσκονται ήδη στο νησί της Ιμβρου 700 Ελληνες επισκέπτες για τις εορτές του Πάσχα αλλά και για να δουν το Σχολείο που όπως είπε ο Πατριάρχης θα λειτουργήσει έστω και με τρία παιδιά!

Οι αναμνήσεις του Βαρθολομαίου

Με αφορμή την επίσκεψή του στην γενέτειρά του (που στα τουρκικά λέγεται Ζεϊτινλί) ο Οικουμενικός Πατριάρχης μίλησε σε όσους πήγαν για το Πάσχα και μετέφερε τις αναμνήσεις του : "Σ’ αυτό το σχολείο ήμασταν όλοι δάσκαλοι και παπάδες. Στις γιορτές απήγγειλα ποιήματα. Σ’ αυτό το σχολείο πέρασα 5 χρόνια και κάθε μέρα, χειμώνα και καλοκαίρι, πηγαινοερχόμουν στο σχολείο. Είχαμε και το καλάθι μας για μεσημεριανό. Αργότερα συνέχισα τις σπουδές μου στην Κων/λη".
Στην συνέχεια αναφέρθηκε - κατά την τουρκικη εφημερίδα Vatan - στην επαναλειτουργία του Σχολείου και είπε ότι θα βοηθηθούν οι οικογένειες με μαθητές που θα εγκατασταθούν εκεί:."Για μας είναι μεγάλη ευτυχία το γεγονός ότι θα ανοίξει και πάλι το σχολείο. Είδα τον πρώτο μαθητή του σχολείου. Το σχολείο θα ανοίξει έστω και με τρεις μαθητές και θα γίνει η απαιτούμενη υποστήριξη στις οικογένειες", τόνισε.

Επέστρεψε μια οικογένεια

Η σημερινή Vatan με τον τίτλο "Βρέθηκε μαθητής για το ρωμαίικο σχολείο", γράφει ότι, στο χωριό Ζεϊτινλί της Ίμβρου παρατηρείται από την περασμένη Παρασκευή, μεγάλη κινητικότητα. Περίπου 700 περίπου Έλληνες ήρθαν από την Ελλάδα και για την εορτή του Πάσχα, αλλά και για να δουν και το ιδιωτικό ρωμαίικο δημοτικό, που ανοίγει μετά από μισό αιώνα. Ένας από αυτούς που ήρθε είναι και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. αλλά και ένα 5χρονο αγόρι, μαζί με την οικογένειά του, το οποίο θα εγγραφεί σ’ αυτό το σχολείο. Την οικογένεια και τον μικρό υποδέχθηκαν η κ. Άννα Κοτσουμάλη, που εξασφάλισε την επαναλειτουργία του σχολείου και ο εκπρόσωπος των μειονοτικών ευαγών ιδρυμάτων, κ. Λάκης Βίγκας. Οι δύο ξενάγησαν τον μικρό στο σχολείο και έβγαλαν αναμνηστικές φωτογραφίες. Η, δε, οικογένεια του μικρού θα εγκατασταθεί στην Ίμβρο. Τον μικρό γνώρισε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Χθες η Vatan είχε άλλο ρεπορτάζ με τον τίτλο "Ο Βαρθολομαίος είπε: πολλές φορές μπροστά σ’ αυτήν την σημαία (του σχολείου) είχα απαγγείλει ποιήματα".

Τα προβλήματα

Βέβαια πρέπει να πούμε ότι οι Σύλλογοι Ιμβρίων και ο κ Βίγκας έχουν θέσει δημοσίως θέμα για μια σειρά προβλήματα που αποτρέπουν την επιστροφή Ιμβρίων στο νησί ( όπως και στην Τένεδο) που έχουν να κάνουν με την ιθαγένεια, τα κληρονομικά,τις περιουσίες, τις καταπατήσεις κλπ 


http://www.onalert.gr/stories/grafthke-o-prwtos-ma8hths-sto-ellhniko-sxoleio-imbrou

ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΕ ΙΜΒΡΟ-ΤΕΝΕΔΟ ΜΕ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

 

Του Λ. ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗ

Τρομακτικά είναι τα στοιχεία για το πως η Άγκυρα τουρκοποίσε την Ιμβρο και την Τένεδο , τα δυο νησιά με τον ελληνικό πληθυσμό που η Συνθηκη της Λαζάνης του 1923 έδωσε στην Τουρκία με ένα καθεστώς αυτονομίας, και τα οποία  αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα Taraf  μέσα κυρίως από την έρευνα ενός Ίμβριου ερευνητή, του Μάκη Μπουτάρα.

Το βασικό ντοκουμέντο παρουσίαστηκε χθες και αφορά στην απόφαση -ντοκουμέντο της Νομαρχίας του Τσανάκκαλε με την οποία στις 29 Ιουλίου του 1964, έδωσε την εξής οδηγία στον Έπαρχο της Ίμβρου, λέγοντας: «Έχει λήξει το ισχύον καθεστώς των σχολείων στην περιοχή σας». Κατ’ αυτόν τον τρόπο απαγορεύτηκαν τα ρωμαίικα στα σχολεία. Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι τερματίστηκε και η εργασία των διδασκάλων που δίδασκαν ρωμαίικα. Ένα ντοκουμέντο που δείχνει ότι τα ελληνικά σχολεία στην Ιμβρο και στην Τένεδο τα έκλεισε το τουρκικό κράτος και όχι οι Ρωμιοί κάτοικοι της Ίμβρου όπως γράφουν κατά κόρον αυτές τις ημέρες τα τουρκικά ΜΜΕ για να πανηγυρίσουν το ...ξανάνοιγμα! Το εγκριθέν να ανοίξει σχολείο είναι - σύμφωνα με τον Συλλογο Ιμβρίων - "μία ελληνορθόδοξη ιδιωτική μειονοτική αστικής σχολή στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι, την γενέτειρα του Οικουμενικού  Πατριάρχη" - δικαίωση της πολυετούς σχετικής προσπάθειας του ίδιου του κ Βαρθολομαίου  και των Ιμβριακών σωματείων.

Όμως οι αποκαλύψεις δεν σταματούν εδώ:

Ας δούμε - μέσα από την Taraf αλλά και την εργασία του Μάκη Μπουτάρα με τίτλο «Η Εκπαιδευτική Περιπέτεια της Ίμβρου» που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ» (İMROZ RUMLARI) και παρουσιάστηκε στις 12/11/2012,στο Πανεπιστήμιο Μπαχτσέσεχιρ, της Κωνσταντινούπολης από τον κ. Κωνσταντίνο Χριστοφορίδη, Πρόεδρο του Δ.Σ.του Συλλόγου Ιμβρίων - ορισμένα αποκαλυπτικά στοιχεία για τα σχολεία.

• ΠΡΩΤΟΝ : Στο επίσημο έγγραφο λοιπόν, το νησί, το οποίο είναι γνωστό σήμερα στην Τουρκία  ως ''Γκιοκτσεαντά'', αναφέρεται ως Ίμβρος, <<και αυτό βγαίνει μπροστά μας ως μία ωραία σύμπτωση>> γράφει ο δημοσιογράφος Ερσίν Καλκάν της Taraf. Tο όνομα του νησιού το άλλαξαν οι Τούρκοι το 1970.
• ΔΕΥΤΕΡΟΝ : Το έγγραφο - που απαγόρευε την εκπαίδευση μειονοτικών στην ελληνική γλώσσα μόνο στην Ίμβρο και στην Τένεδο -είχε αντιφατικές και δυσνόητες διατυπώσεις, για τις οποίες ρωτήσαμε - γράφει η εφημερίδα- τον Ίμβριο μουσικό κ. Στέλιο Μπερμπέρ, ο οποίος μας έδωσε τις εξής εξηγήσεις «Σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης της Λαζάνης  που υπογράφηκε το 1923,  η Ίμβρος και η Τένεδος είχαν ένα αυτόνομο καθεστώς. Αυτή η αυτονομία περιείχε και την διάταξη ότι στα σχολεία θα γίνεται παιδεία στα ρωμαίικα. Όμως μόλις στάθηκε στα πόδια της η (τουρκική) Δημοκρατία, άρχισαν να αφαιρούνται από τα χέρια της μειονότητας, ένα προς ένα τα δικαιώματα αυτά. Το 1927 εκδόθηκε στη Βουλή ο νόμος 1151 και βάση του άρθρου 14, δόθηκε η εντολή, η παιδεία που ήταν στα ρωμαίικα να γίνει πλέον στην τουρκική. 

Μα'ι'μουδιές για το ΝΑΤΟ!

Κατά αυτόν τον τρόπο, άρχισε ο χειμώνας των ρωμαίικων, ο οποίος κράτησε μέχρι το 1951. Την ημερομηνία εκείνη το γεγονός ότι η Τουρκία μπήκε στο ΝΑΤΟ και έγινε ένα κομμάτι της δύσης, οδήγησε στη συνέχεια σε ένα πολυκομματικό καθεστώς. Τότε και τα ρωμαίικα ξύπνησαν από αυτόν τον χειμερινό ύπνο. Η Βουλή εκδίδοντας τον υπ’ αριθμ 5713 νόμο, επέτρεψε την διδασκαλία των ρωμαίικων στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Αυτή η εαρινή ατμόσφαιρα κράτησε μέχρι το 1964, δηλαδή μέχρι τα γεγονότα της Κύπρου. Όταν επικράτησε αναστάτωση στην Κύπρο, η Βουλή στράφηκε εναντίον ημών που θεωρούσε σαν προέκταση της Ελλάδας και χρησιμοποιούσε σαν ομήρους. Και όπως αναφέρεται και στο έγγραφο, εκδόθηκε ένας νέος νόμος, ο υπ’ αριθμ. 502, που απαγόρευε την παιδεία στα ρωμαίικα.Ο ίδιος λέει ότι στο πρώτο άρθρο αυτού του επίσημου εγγράφου, αναφερόταν ότι λήγει το ισχύον καθεστώς στα υπάρχοντα ιδιωτικά δημοτικά και γυμνάσια. Ότι τα σχολεία αυτά δεν κλείνουν, αλλά σταματάει η παιδεία στα ρωμαίικα. Στην εφαρμογή όμως η κατάσταση άλλαξε, διότι στο ίδιο έγγραφο αναφερόταν πως λήγουν τα καθήκοντα των Ρωμιών διευθυντών και τα καθήκοντα των διδασκάλων που δίδασκαν ρωμαίικα.

• ΤΡΙΤΟΝ : Το 1964,δεν έκλεισε ένα αλλά πολλά ελληνικά σχολεία  και αυτά δεν περιορίζονταν μόνο στην Ίμβρο, αλλά συμπεριελάμβαναν και την Τένεδο! <<Όταν εξασφαλίστηκαν τα στοιχεία προέκυψε το θέμα γυμνό έτσι όπως είχε>> σημειώνει - και μπράβο του - ο τούρκος δημοσιογράφος.

Το 1964 στο νησί Ιμβρος υπήρχαν 7 δημοτικά, 1 γυμνάσιο και 2 νηπιαγωγεία. Σε εκείνα τα σχολεία τότε, εκπαιδεύονταν 693 μαθητές, γράφει η εφημερίδα και προσθέτει ότι το 1923, στα ίδια τα σχολεία, ήταν 1. 385 μαθητές. "Αυτό δείχνει ξεκάθαρα πως άλλαξε η δομή του πληθυσμού με συστηματικές πρακτικές στο νησί", γράφει. Η διαπίστωση δε καθίσταται τρο-μα-κτι-κή  όταν ληφθεί υπόψιν ότι όταν  το φθινόπωρο του 2013 ανοίξει το ελληνικό σχολείο οι μαθητές αναμένεται να κυμαίνονται , λένε Ιμβριοι, από 2 έως 8....

"Τα έχτισαν με τα χέρια τους οι πατεράδες μας"

Σε αυτά τα στοιχεία να προστεθούν, συνδυαστικά και αυτά που  παρουσίασε ο κ Χριστοφορίδης από την εργασία του κ Μπουτάρα: "Στην εργασία του Μάκη Μπουτάρα μαθαίνουμε ότι το 1955 στην Ίμβρο σε 7 μειονοτικά δημοτικά και ένα μειονοτικό ημιγυμνάσιο σπούδαζαν συνολικά 1.000 μαθητές. Εάν δεν είχαν υποχρεωθεί να κλείσουν τα σχολεία το 1964 σε αυτά θα είχαν προστεθεί και 3 νηπιαγωγεία των οποίων η κατασκευή είχε περατωθεί μέσα στον ίδιο χρόνο. Δεν είναι αυτή μια εντυπωσιακή υποδομή παιδείας για ένα νησί 7.000 κατοίκων που ζούσε από την γεωργία;", είπε  και συνέχισε για την πολιτική τηςαλτο :" Συνεπώς, το τραύμα της  πολιτικής της «εκκαθάρισης των Ρωμιών»που ξεκίνησε το 1964 ήταν ακόμη πιο βαρύ για τους Ίμβριους. Παραδείγματος χάριν, το αιφνίδιο κλείσιμο μέσα σε μία ημέρα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στα οποία τόσο μεγάλη επένδυση είχαν πραγματοποιήσει οι κοινότητες των χωριών και είχαν τόσο μεγάλη αξία για την κοινωνία, είναι μία κατάσταση που ο κόσμος ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να τη χωνέψει. Το καθένα από τα σχολικά εκείνα κτίρια τα οποία τα έχτισαν με τα χέρια τους οι πατεράδες μας και που σήμερα έχουν εγκαταλειφθεί να καταρρέουν είτε έχουν μετατραπεί σε ξενοδοχεία, αποτελούν από μία χαίνουσα πληγή για όλους εμάς. Εξαιτίας όλων αυτών, στη συλλογική μας μνήμη κυριαρχεί η εικόνα ότι έχουμε εκδιωχθεί από μία «παραδεισένια πατρίδα» ".

• ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Σύμφωνα με ανακοίνωση του Συλλόγου Ιμβρίων όταν τα ελληνικά σχολεία  έκλεισαν οι μειονοτικές αρχές υποχρεώθηκαν να αποδώσουν τα σχολικά κτίρια (τόσο τα προϋφιστάμενα όσα και τα νεόδμητα 3 νηπιαγωγεία που τελικά δεν λειτούργησαν ποτέ) στο Τουρκικό Υπουργείο Παιδείας, τα οποία άρχισαν να λειτουργούν πλέον ως δημόσια τουρκικά σχολεία! 

Η α λα Τούρκα  εθνοκάθαρση σε σύνοψη!

Η συνέχεια, που σε 3-4  γραμμές περιλαμβάνει όλη την δραματική ιστορία του ξεριζωμού και της εθνοκάθαρσης α λα Τούρκα στην Ιμβρο  είναι - και πάλι - από το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Ερσίν Καλκάν της εφημερίδας Taraf:
"Εάν η ιστορία έληγε με αυτά, θα ήταν καλά. Αυτό το σκοτεινό καλοκαίρι του 1964, το (τουρκικό) κράτος έκανε κατάσχεση στα ρωμαίικα ευαγή ιδρύματα και στα ακίνητα των Ρωμιών και κρατικοποιήθηκαν οι πιο γόνιμες εκτάσεις. Μετά από μερικά χρόνια, πάνω σ’ αυτές τις εκτάσεις, κατασκευάστηκε μία «ανοιχτή» φυλακή και όσοι κατάδικοι και ένοχοι υπήρχαν στη χώρα, για βιασμούς, αρπαγές, κλεψιές και άλλα αδικήματα, εστάλησαν στις φυλακές αυτές".

Δεν είναι συγκλονιστικό; 

Να τα γράφει ο Τούρκος συνάδελφος σε μια τουρκική εφημερίδα και εδώ - πρωτίστως βέβαια οι αρμόδιοι αλλά και - αρκετοί από μας να στέκονται τουλάχιστον αμήχανοι ή να αποφεύγουν να τα γράψουν μην τους πουν κάποιοι άλλοι  ...υπερ-πατριώτες...
ΥΓ. 1 : Όπως πληροφορούν ο Σύλλογος Ιμβρίων και η Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας Θράκης  Ιδρύτρια και επίσημη εκπρόσωπο της νέας Αστικής Σχολής Ιμβρου είναι η  κ. Άννα Κουτσομάλλη  και διευθύντρια η κ Βούλα Μπερμπέρη, <<δύο Ίμβριες οι οποίες δεν δίστασαν να αναλάβουν τη βαριά αυτή ευθύνη χωρίς να πτοηθούν από τις όποιες αντιξοότητες>>, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που τις συγχαίρει.
ΥΓ. 2 : Όσοι θέλουν να διαβάσουν ολόκληρη την - πολύ ενδιαφέρουσα - ομιλία του κ Χριστοφορίδη στην παρουσίαση του βιβλίου «ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ» (İMROZ RUMLARI) υπάρχει εδώ : www.imvrosisland.org

http://www.onalert.gr/stories/to-tourkiko-eglima-se-imvro-tenedo-me-ntokoumenta

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ

"Η Ίμβρος, δι' ημάς τα γνήσια τέκνα της, δεν είναι μόνον νησί. Είναι και ιδέα! Και την ιδέαν κανείς δεν μπορεί ούτε να μας τη στερήσει, ούτε να μας τη διαστρέψει, ούτε επ' ελάχιστον να μας την αλλάξει [...] Ζει εις τις καρδιές μας και εις τα βάθη της ψυχής μας" είχε πει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εγκαινιάζοντας, πριν από περίπου μία διετία, το οικολογικό πάρκο στους Αγίους Θεοδώρους, τη γενέτειρά του. Εκεί που, σε λίγο καιρό, θα ακουστεί και πάλι - ύστερα από 48 χρόνια - το πρώτο κουδούνι σε ελληνορθόδοξο σχολείο και η αυλή του θα γεμίσει με παιδικές φωνές που μιλούν τη γλώσσα του Ομήρου.
Ήταν το 1964, όταν ακούστηκε για τελευταία φορά κουδούνι στα ελληνορθόδοξα σχολειά της Ίμβρου - που τότε μετρούσαν περί τα 550 παιδιά - και μόλις πριν από τρεις ημέρες, όταν ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας Ναμπί Αβτζί ανακοίνωσε την έγκριση της άδειας λειτουργίας ελληνορθόδοξου δημοτικού σχολείου στην Ίμβρο.
"Εκλαμβάνουμε αυτή την εξέλιξη ως ένα θετικό μήνυμα. Σαν να μας λένε 'σας θέλουμε πίσω'" δήλωσε στο Αθηναικό Πρακτορείο ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ιμβρίων Πάρις Ασανάκης, ο οποίος βρέθηκε το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να συμμετάσχει σε εκδήλωση που διοργάνωσε, το απόγευμα του Σαββάτου, η Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας - Θράκης, με θέμα: "Δικαιώματα της Ελληνορθόδοξης Μειονότητας Ίμβρου και Τενέδου".
"Οι μόνιμοι κάτοικοι της κοινότητας, που ζουν στο νησί από έξι μήνες και πάνω, είναι γύρω στα 370 άτομα. Τριακόσια είχαμε το 1993. Από αυτά εν ζωή βρίσκονται μόλις τα 70. Τα υπόλοιπα 300 (από το σύνολο των σημερινών κατοίκων) είναι άτομα που επαναπατρίστηκαν την τελευταία 15ετία και φιλοδοξούμε ο αριθμός αυτός να αυξηθεί τώρα, με τη λειτουργία του σχολείου, που δίνει τη δυνατότητα και σε ανθρώπους που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία να εγκατασταθούν εκεί με τις οικογένειές τους" εξηγεί ο κ. Ασανάκης.
"Η έγκριση της λειτουργίας μιας ελληνορθόδοξης ιδιωτικής μειονοτικής αστικής σχολής στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι, τη γενέτειρα του Οικουμενικού μας Πατριάρχη, είναι μία πολύ θετική εξέλιξη που συγκινεί όλους τους Ιμβρίους, απανταχού της γης και μας εμπνέει να ατενίζουμε ένα μέλλον στον τόπο μας. Αποτελεί επίσης και δικαίωση τς πολυετούς σχετικής προσπάθειας του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη και των Ιμβριακών σωματείων. Η άρση της απαράδεκτης απαγόρευσης του δικαιώματος εκπαίδευσης στη μητρική μας γλώσσα, την ελληνική - η οποία ίσχυε μόνο στην Ίμβρο - είναι μία πολύ σωστή απόφαση που μας δίνει ελπίδα για το μέλλον. Και αυτό επειδή αποτελεί μία από τις βασικές προϋποθέσεις για την επανεγκατάσταση στο νησί οικογενειών Ιμβρίων με παιδιά" αναφέρεται σχετικά σε κοινή ανακοίνωση του Συλλόγου Ιμβρίων και της Ιμβριακής Ένωσης Μακεδονίας - Θράκης.
"Είναι πολύ μεγάλη η σημειολογική αξία της αδειοδότησης αυτής που συνιστά και το πρώτο έμπρακτο διοικητικό μέτρο για τη βελτίωση της κατάστασης της ελληνικής μειονότητας της Ίμβρου. Συνεπώς, χαιρετίζουμε την απόφαση των τουρκικών αρχών, οι οποίες είχαν την παρρησία να διορθώσουν ένα τραγικό λάθος του παρελθόντος" προστίθεται.
Στους πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας συγκαταλέγεται και ο Λάκης Βίγκας, εκπρόσωπος των Ρωμέικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων της Τουρκίας, ο οποίος παρέστη στην εκδήλωση κι άκουσε από τον πρόεδρο της Ιμβριακής Ένωσης Μακεδονίας - Θράκης Παύλο Σταματίδη ένα μεγάλο "ευχαριστώ" για την αταλάντευτη και πολυεπίπεδη στήριξη που παρείχε στους Ιμβριακούς φορείς στην υπόθεση αυτή.
Συγχαρητήρια δόθηκαν και στην ιδρύτρια της νέας Αστικής Σχολής Άννα Κουστομάλλη όπως και τη διευθύντρια Βούλα Μπερμπέρη, "δύο Ίμβριες, οι οποίες δεν δίστασαν να αναλάβουν τη βαριά ευθύνη χωρίς να πτοηθούν από τις όποιες αντιξοότητες".
Πώς φτάσαμε στο 1964
Στις 4 Οκτωβρίου του 1923, ο διοικητής της Ίμβρου Ιωάννης Παπουτσιδάκης παραδίδει το νησί στις τουρκικές αρχές μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης. Κατά την περίοδο της υπογραφής της Συνθήκης, όπως αναφέρει σε μελέτη της για τη "μειονοτική εκπαίδευση στην Ίμβρο από το 1923 ως το 1964" η Πεφκούλα Στάγια, δασκάλα - μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), λειτουργούσαν πέντε δημοτικά σχολεία - στο Σχοινούδι, το Γλυκύ, τα Αγρίδια, την Παναγία και το Ευλάμπιο, καθώς και η Κεντρική Σχολή στην Παναγία, ημιγυμνάσιο στο οποίο φοιτούσαν μαθητές από όλα τα χωριά του νησιού και όπου διδάσκονταν αρχαία και νέα ελληνικά, θρησκευτικά, μαθηματικά, ελληνική ιστορία, φυσική ιστορία, φυσική πειραματική, χημεία, γεωγραφία και λατινικά.
Όλα τα σχολικά κτίρια του νησιού, όπως τονίζεται, είχαν χτιστεί στις αρχές του 20ού αιώνα, με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από δωρεές ομογενών και παροχή ξυλείας από το Άγιο Όρος, ενώ τα έξοδα λειτουργίας τους καλύπτονταν από τη φορολόγηση της εντόπιας παραγωγής, κυρίως του λαδιού.
"Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, η τουρκική αρχή απαίτησε την άμεση επισκευή των σχολικών κτιρίων σε όλα τα χωριά του νησιού μέσα σε ορισθέν χρονικό διάστημα και εάν αυτό δεν συνέβαινε, τα κτίρια θα κρατικοποιούνταν. Τα σχολεία της Παναγίας, που είναι η πρωτεύουσα του νησιού, καθώς και του Ευλαμπίου δεν επισκευάστηκαν έγκαιρα με αποτέλεσμα το μεν πρώτο να κρατικοποιηθεί και το δεύτερο να κλείσει εντελώς. Η μη εμπρόθεσμη επισκευή ήταν πρόφαση της νέας αρχής για να οικειοποιηθεί, παρά τις αντίθετες ρητές διατάξεις της Συνθήκης, το σχολικό κτίριο της Παναγίας προκειμένου να μπορεί να λειτουργήσει εκεί άμεσα η κρατική σχολή για τα παιδιά των Τούρκων υπαλλήλων που εστάλησαν και εγκαταστάθηκαν εκεί. Μετά τη νέα κατάσταση επετράπη να διδάσκονται στην ελληνική γλώσσα τα εξής μαθήματα: ανάγνωση, μία ώρα την ημέρα, αριθμητική, δύο ώρες την εβδομάδα και θρησκευτικά, μία ώρα την εβδομάδα, ενώ στο δημοτικό σχολείο της Παναγίας επετράπη κατ' εξαίρεση η διδασκαλία της ελληνικής στα ελληνόπουλα μία ώρα την εβδομάδα εντός του σχολικού χώρου, αλλά εκτός του σχολικού προγράμματος" αναφέρεται στη μελέτη.
Ωστόσο, τέσσερα χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης και συγκεκριμένα στις 20 Νοεμβρίου 19276, η τουρκική κυβέρνηση προέβη σε κλείσιμο της Κεντρικής Σχολής της Ίμβρου θεσπίζοντας, ταυτόχρονα, τον "περί Νήσων" νόμο (Adalar Kanunu), το άρθρο 14 το οποίου καθιστά υποχρεωτική την εξ' ολοκλήρου εκπαίδευση στην τουρκική. Ωστόσο, το άρθρο αυτό τέθηκε σε ισχύ τελικά μόνο για το σχολείο της Παναγίας, ενώ για τα υπόλοιπα σχολεία διαμορφώθηκε άτυπα ένα ιδιόμορφο εκπαιδευτικό καθεστώς: κάποια μαθήματα διδάσκονταν στην ελληνική, ενώ διδάσκονταν στην τουρκική η γεωγραφία, η ιστορία και η πατριδογνωσία. Επιβλήθηκε επίσης η τουρκική στην έκδοση των μαθητολογίων, των ενδεικτικών και των απολυτηρίων και αποφασίστηκε η απομάκρυνση των ελληνικής καταγωγής διευθυντών των σχολείων, οι οποίοι περιορίστηκαν στα διδακτικά τους καθήκοντα, ενώ τόσο οι δάσκαλοι της ελληνικής όσο και της τουρκικής - εκτός από τους διευθυντές - μισθοδοτούνταν αποκλειστικά από τα κοινοτικά ταμεία.
Το 1945, ο νομάρχης Τσανάκαλε έστειλε έγγραφη διαταγή, με την οποία απαγόρευε εντελώς τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας και επέβαλε την αποκλειστική διδασκαλία της επίσημης τουρκικής. Ωστόσο, μετά τα απανωτά διαβήματα των κοινοταρχών, η διαταγή εκείνη δεν εφαρμόστηκε.
Τον Μάιο του 1950 ανεβαίνει στην εξουσία το Δημοκρατικό Κόμμα και σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, την 5η Φεβρουαρίου 1951, ψηφίστηκε από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκικής Δημοκρατίας ο ειδικός νόμος που έφερνε την κατάργηση του 14ου άρθρου του νόμου 1151/1927. Με βάση τον συγκεκριμένο νόμο, ιδρύθηκε εξατάξιο μειονοτικό σχολείο στην Παναγία, όπως επίσης και στην Τένεδο, και εκδόθηκαν νέες άδειες λειτουργίας των υφιστάμενων τεσσάρων σχολείων της Ίμβρου, τα οποία και αναβαθμίστηκαν σε εξατάξια.
"Με τις εκάστοτε διακυμάνσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τα μέτρα σκλήραιναν ή χαλάρωναν κατά καιρούς - ανάλογα με το τι γινόταν. Έτσι κυλά η διαδικασία ως το 1951. Τότε, με τη θεαματική βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών βγαίνει ένας νόμος στην τουρκική βουλή που αναστέλλει την εφαρμογή του άρθρου 14 του νόμου του 1927 για την εκπαίδευση στην Ίμβρο και την Τένεδο. Αυτό ανοίγει τον δρόμο για να αναπαλαιωθούν, να αναστηλωθούν κτίρια σε όλα τα χωριά της Ίμβρου. Με σχολεία πολύ υψηλών προδιαγραφών. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1964, τη χρονιά που απαγορεύεται εκ νέου η εκπαίδευση, είχαν αναγερθεί σε κάθε χωριό μέχρι και νηπιαγωγεία. Και μάλιστα νηπιαγωγεία που είχε αναλάβει ο αρχιτέκτων ο Αριστείδης Πασαδαίος του Οικουμενικού Πατριαρχείου" ανέφερε ο κ. Ασανάκης.
Όντως, το 1964, 38 βουλευτές καταθέτουν πρόταση στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση για την κατάργηση της υπάρχουσας εκπαιδευτικής κατάστασης στην Ίμβρο και την Τένεδο και την επαναφορά του νόμου του 1927 "διά να αποκτήσουν οι κάτοικοι των δύο αυτών νήσων σχολάς υψηλού επιπέδου υπό τον έλεγχον του Υπουργείου Παιδείας". Η πρόταση, που προέβλεπε ότι "η εκπαίδευσις εις τας σχολάς Ίμβρου και Τενέδου γίνεται τουρκιστί και είναι γενική, δωρεάν και λαϊκή", έγινε αποδεκτή από την ολομέλεια της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης την 30η Ιουνίου 1964 "διά βοής, άνευ ουδεμίας αντιδράσεως". Ο σχετικός νόμος ψηφίστηκε την 23η Ιουλίου 1964 αναγκάζοντας τα ελληνορθόδοξα σχολεία της Ίμβρου να κλείσουν ερμητικά τις πόρτες τους για σχεδόν μισό αιώνα...

 

http://www.onalert.gr/stories/h-istoria-twn-sxoliwn-ths-imbrou

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΙΜΒΡΟΥ (1952-1964), ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ

Οι έντονες συγκινήσεις, η νοσταλγία μιας ζωής που έμεινε πίσω και μια πατρίδα που δεν υπάρχει πλέον όπως οι περισσότεροι τη θυμούνταν, οι  αναμνήσεις από εκείνα τα  τρυφερά αλλά και γρανιτένια χρόνια, οι παιδικές θύμισες και προπαντός ο πόνος και η ατέλειωτη πίκρα της αδικίας που γεύτηκαν οι συμπατριώτες μας από τη στέρηση της πατρίδας ζωντάνεψαν στην εκδήλωση που οργανώθηκε με την ευκαιρία των 60-χρονων της επαναλειτουργίας της Κεντρικής Σχολής, το 1952  και της πρόσφατης αδειοδότησης λειτουργίας ελληνικού σχολείου στο νησί μας. Στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου μας παραβρέθηκαν συμπατριώτες - εκπαιδευτικοί της περιόδου 1952-64, σπουδαστές της Σχολής κ. ά.- από όλα τα μέρη της Ελλάδας και το εξωτερικό, για να τιμήσουν τους αείμνηστους δασκάλους που έφυγαν από κοντά μας, αλλά και τους εν ζωή εκπαιδευτικούς εκείνης της περιόδου.
      Ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Κ. Χριστοφορίδης στο σύντομο χαιρετισμό του αναφέρθηκε στις προσπάθειες και ενέργειες του Δ. Σ. για την υλοποίηση των κοινών μας στόχων. Μετέφερε τη θερμή ατμόσφαιρα από την Κων/ πολη, όπου για πρώτη φορά παρουσιάστηκε βιβλίο με θέμα την Ίμβρο στο τουρκικό κοινό, το «İmroz Rumlarι».
      Η πολλά κοπιάσασα για την επιτυχία της εκδήλωσης κα. Δ. Μάγκα περιέγραψε πως από μια φωτογραφία στο περ. ΙΜΒΡΟΣ προέκυψε η πρώτη σύναξη των σπουδαστών και καθηγητών της Κεντρικής Σχολής στην Παναγία της Σαλαμίνας και προέτρεψε τους απόφοιτους της Σχολής να γράψουν τις θύμησες και αναμνήσεις τους ώστε να εκδοθεί το Λεύκωμα της Σχολής.
     Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο κ. Μ. Μπουτάρας, ο οποίος αναφέρθηκε εν τάχει στην πρώτη περίοδο της Σχολής, 1873-1927 και αναλυτικότερα στη δεύτερή της περίοδο 1952-64. Ανέλυσε την πολιτική κατάσταση της δεκαετίας του ’50 στην Τουρκία και τη δράση του πρωτεργάτη της εκπαιδευτικής αναμόρφωσης του νησιού Μελίτωνα Χατζή. Προβλήθηκε φωτογραφικό υλικό από το υπό έκδοση βιβλίο του «Η εκπαίδευση στην Ίμβρο», και προσφέρθηκε αναμνηστικό 64-σέλιδο βιβλιαράκι με την ιστορία της Σχολής περιέχον πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
    Το σύντομο χαιρετισμό του ο μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος έκλεισε με τη φράση: «Αν ενδιαφερόμαστε πραγματικά και αγαπάμε την Ίμβρο πρέπει να κόψουμε το κεφάλι μας να ανοίξει το καινούριο σχολείο».
      Ακολούθησε η απονομή των τιμητικών διπλωμάτων στους δασκάλους εκείνης της περιόδου, που δίδαξαν τα ελληνικά γράμματα στην Ίμβρο με πρώτο το διευθυντή της Σχολής κ. Ισ. Αναστασιάδη. Τιμήθηκαν επίσης οι παρευρεθέντες Κωνσταντίνος Ζούνης, Αθηνά Καλλιπολίτου-Μαύρου, Μαρίκα Κωνσταντινίδη, Τζιοβάννα Μαρίνη-Χριστοφορίδη, Γιάννης Πολίτης, Στράτος Ρεβύθης, Κωνσταντίνος Ρεσέλης και  Χρυσόστομος Χριστοφορίδης.
   Η εκδήλωση έκλεισε με το γεύμα που παρέθεσε το Δ. Συμβούλιο και η Επιτροπή Κυριών στους προσκεκλημένους και τιμηθέντες.

http://www.imvrosisland.org/news_det.php?id=824 

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ - ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ

Εκατό χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την απελευθέρωση της Ίμβρου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους από τον Ελληνικό Στόλο. Εκατό χρόνια μετά οι Έλληνες του τόπου «ξεδιπλώνουν» τις αναμνήσεις και μιλούν για τα όσα υπέστησαν.

Να σημειωθεί πως οι συνεντεύξεις που θα παρακολουθήσετε στο βίντεο δόθηκαν με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου για την Ίμβρο, γραμμένο στα τούρκικα.

Οι Ίμβριοι αναφέρονται στην προκλητική στάση της Τουρκίας, η οποία εμφανίζεται ως «προστάτιδα δύναμη» «τουρκικών» μειονοτήτων στη Θράκη, ενώ παράλληλα κάνουν λόγο για εξάπλωση εξτρεμιστικών κύκλων, τους οποίους συντηρεί η ίδια η Άγκυρα.

Νέοι αλλά και ηλικιωμένοι περιγράφουν τις συγκλονιστικές στιγμές του παρελθόντος μέσα από ένα βίντεο ντοκουμέντο που θα συζητηθεί.

Αναμφισβήτητα, τη στιγμή που οι περισσότεροι μιλούν για «ελληνοτουρκική φιλία» και αποκατάσταση των σχέσεων τόσα χρόνια μετά, οι άνθρωποι που βίωσαν τη φρίκη του πολέμου, μεγαλώνοντας στη σκιά του, δεν μπορούν να υποστηρίξουν το ίδιο.

www.taneasou.net

Στις 18 Νοεμβρίου 1912, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, άγημα υπό τον υποπλοίαρχο Παντελή Χορν απελευθέρωσε την Ίμβρο, με το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ». 

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1914, οι Αγγλογάλλοι εγκατέστησαν στο νησί «Αρχηγείο Εκστρατευτικού Σώματος Επιχειρήσεων Ελλησπόντου». Με τη Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, η Ίμβρος και η Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. 

Η Μικρασιατική καταστροφή ανέτρεψε για άλλη μια φορά τα δεδομένα και με τη Συνθήκη της Λωζάννης, το 1923, τα δύο νησιά παραχωρήθηκαν στην Τουρκία. Το πλήρες κείμενο του άρθρου 14 της Συνθήκης έχει ως εξής:

«Αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος, παραμένουσαι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύουν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελουμένης υπό τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον αυτόχθονα μη μουσουλμανικόν πληθυσμόν όσον αφορά την τοπικήν αυτοδιοίκησιν και την προστασίαν των ατόμων και των αγαθών. Η τήρησις της τάξεως θα διασφαλίζεται υπό αστυνομίας στρατολογουμένης εκ του αυτόχθονος πληθυσμού, μερίμνη της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως και υπό τας διαταγάς αυτής τιθεμένης».

Επιπλέον τα άρθρα 38-43 της Συνθήκης αναφέρονταν στην προστασία της ζωής, της ελευθερίας, της γλώσσας, της εθνικότητας και της θρησκείας των Ελλήνων υπηκόων. Το Σεπτέμβριο του 1923, οι τουρκικές αρχές παρέλαβαν τη διοίκηση των νησιών. Τούρκοι αξιωματούχοι από τη Μικρά Ασία ανέλαβαν εξ ολοκλήρου τη διοικητική, δικαστική, αστυνομική, λιμενική και τελωνειακή εξουσία, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης πριν ακόμη αρχίσει να εφαρμόζεται. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε την αρχή του συστηματικού διωγμού του ελληνικού στοιχείου στην Ίμβρο και στην Τένεδο, που εκδηλώθηκε με τον αποκλεισμό του από την τοπική διοίκηση των νησιών, από την καθιέρωση ως υποχρεωτικής της τουρκικής εκπαίδευσης και την περιθωριοποίηση και τελικά κατάργηση της ελληνικής, από τη δήμευση σημαντικού τμήματος της εκκλησιαστικής περιουσίας και την καταστροφή μοναστηριών, ιερών ναών και εξωκκλησιών και από την παρεμπόδιση, άλλοτε με έμμεσο και άλλοτε με άμεσο και βίαιο τρόπο κάθε είδους οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής δραστηριότητας των Ελλήνων αυτοχθόνων κατοίκων στα δύο νησιά. Το 1964, η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, με την υπ' αρ. 35 της 27 Μαΐου 1964 απόφαση της, θέτει σε εφαρμογή το γνωστό «Eritme Programi» ή «Πρόγραμμα Διάλυσης» (η τουρκική λέξη «eritme» σημαίνει διάλυση, λιώσιμο, τήξη, αφομοίωση). Το Πρόγραμμα αυτό αλλά και ο τρόπος εφαρμογής του δεν ανακοινώθηκε ποτέ επισήμως στις αρχές της Ίμβρου, ακριβώς επειδή αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης. Ο βασικός στόχος του προγράμματος ήταν ο αφελληνισμός των δύο νησιών και προέβλεπε, μεταξύ άλλων:

 

την απαλλοτρίωση του 90% των καλλιεργήσιμων εδαφών στην Ίμβρο,   την ίδρυση συνοικισμών και χωριών Τούρκων εποίκων από τα βάθη της Ανατολίας στην Ίμβρο,   τη δημιουργία τεχνητού υδατοφράκτη με σκοπό την σχεδόν ολοσχερή εξαφάνιση του μεγαλύτερου ελαιώνα της Ίμβρου, βασικής πηγής εισοδήματος των κατοίκων του χωριού Άγιοι Θεόδωροι,   την ίδρυση Ανοικτών Αγροτικών Φυλακών στο Σχοινούδι, το μεγαλύτερο χωριό της Ίμβρου και τη μεταφορά σε αυτές βαρυποινιτών από την Ανατολή, οι οποίοι επιδόθηκαν σε εγκληματικές πράξεις εις βάρος των Ελλήνων κατοίκων, με την ανοχή των τουρκικών αρχών.Το «Πρόγραμμα Διάλυσης» περιελάμβανε 27 συνολικά άρθρα, τα οποία συνοψίζονται στις ακόλουθες 5 κατευθυντήριες γραμμές:   εξαναγκασμός των Ελλήνων αυτοχθόνων κατοίκων της Ίμβρου και της Τενέδου να μεταναστεύσουν, μέσω των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων της γης, που οδήγησε σταδιακά στην ολοσχερή καταστροφή των πόρων επιβίωσής τους,   κατάργηση της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και του μειονοτικού εκπαιδευτικού συστήματος στα δυο νησιά,   «προσεκτική» επιλογή των δημοσίων υπαλλήλων που υπηρετούσαν στα δυο νησιά,   ανακαίνιση όλων των παλαιών τουρκικών κτισμάτων και κατασκευή νέων, με στόχο την επιβολή της τουρκικής κουλτούρας,   υιοθέτηση μέτρων για την καταστολή της λαθρεμπορίας, με απώτερο σκοπό τον έλεγχο των συναλλαγών των Ιμβρίων και Τενεδίων με την Ελλάδα.  Το πρόγραμμα αυτό τέθηκε σε εφαρμογή στις 31 Μαρτίου 1964 και σύντομα τα αποτελέσματά του κρίθηκαν από τις Τουρκικές αρχές, ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Μια δεκαετία αργότερα, ωστόσο, οι Τουρκικές αρχές έκριναν ότι η συνολική αύξηση του τουρκικού πληθυσμού στο νησί δεν ήταν ικανοποιητική και αποφάσισαν την αλλαγή της μεθοδολογίας στο «Πρόγραμμα Διάλυσης», με την υπ? αρ. 206 απόφαση της 28 Ιανουαρίου 1975. Μεταξύ των νέων μέτρων ήταν και τα εξής: Ίδρυση αγροκτήματος Τουρκικών κρατικών συμφερόντων στην Ίμβρο, κλείσιμο των Ανοικτών Αγροτικών Φυλακών στο χωριό Σχοινούδι της Ίμβρου, αφού είχαν επιτελέσει το σκοπό της ύπαρξής τους (οι Έλληνές κάτοικοί του το είχαν εγκαταλείψει...), δημιουργία ευκαιριών απασχόλησης για τους Τούρκους εποίκους, με σκοπό την παράταση της διαμονής τους στο νησί και τη μόνιμη τελικά εγκατάστασή τους στις απαλλοτριωθείσες ελληνικές περιουσίες, πλήρης εξόντωση της εναπομείνασας, ισχυρής ακόμη, ελληνικής εμπορικής τάξης στην Ίμβρο και την Τένεδο. Η υιοθέτηση και η εφαρμογή των συμπληρωματικών αυτών μέτρων οδήγησε στην πλήρη οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική συρρίκνωση του ελληνισμού της Ίμβρου και της Τενέδου και -κατά συνέπεια- στη δραματική μείωση του πληθυσμού του. Το 1974, χρονιά της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, οι Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου υπέστησαν διώξεις, καταστροφές, προπηλακισμούς και τρομοκρατία, με αποκορύφωμα την οριστική εκκένωση του χωριού Κάστρο στην Ίμβρο από τους κατοίκους του.

Το Τουρκικό "Πρόγραμμα Διάλυσης" των Ελλήνων στην Ίμβρο και την Τένεδο είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική φυγή 6.500 Ιμβρίων και 2.500 περίπου Τενεδίων από τις πατρογονικές τους εστίες και τη διασπορά τους στην Ελλάδα και σε όλες σχεδόν της ηπείρους της υφηλίου, Αμερική, Αφρική, Ευρώπη, Ωκεανία, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης.

Αναλυτική παρουσίαση των παραβιάσεων στην Ίμβρο 1923-1990 Το 1988, η Τουρκία ήρε το καθεστώς απαγόρευσης εισόδου που ίσχυε για την Ίμβρο και την Τένεδο, οι οποίες είχαν χαρακτηριστεί «στρατιωτικές περιοχές». Μέχρι τότε, όλοι οι μη Τούρκοι υπήκοοι έπρεπε να προμηθευτούν ειδική άδεια από τη Νομαρχία του Τσανάκκαλε για να τις επισκεφθούν. Έτσι, το 1989 άρχισε μία επιφυλακτική στην αρχή, αλλά όλο και μαζικότερη στη συνέχεια προσέλευση των εκπατρισθέντων Ιμβρίων στον τόπο τους, για τις καλοκαιρινές διακοπές. Η εικόνα που αντίκρισαν ήταν απογοητευτική: σπίτια μισογκρεμισμένα από την εγκατάλειψη, δημευμένες περιουσίες, στρατοκρατούμενο περιβάλλον, έποικοι χαμηλότατου μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου που δεν κατόρθωσαν ποτέ να εγκλιματιστούν στο νησιωτικό περιβάλλον, σοβαρότατες καταστροφές από άκριτες και συχνά ανώφελες επεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον του νησιού. Μετά την έντονη συγκινησιακή φόρτιση, ωστόσο, τη σκυτάλη πήρε η ανοικοδόμηση, η προσπάθεια ρεαλιστικής αντιμετώπισης της κατάστασης, η συνέχιση της ζωής... Κάθε Δεκαπενταύγουστο, ο αριθμός των Ιμβρίων που παραθερίζουν στο νησί αναβιώνοντας τις «παλιές καλές μέρες» με νέους πλέον όρους, ανέρχεται σε 2.000 περίπου άτομα, που καταφθάνουν με τις οικογένειές τους και με την ίδια πάντα λαχτάρα ν΄ανταμώσουν στην πατρίδα τους, από κάθε γωνιά της γης! Το Ιμβριακό Ζήτημα σήμερα Ο μόνιμος πληθυσμός της Ίμβρου σήμερα ανέρχεται σε 200 περίπου Έλληνες, uπερήλικες στην πλειοψηφία τους και σε 7.000 περίπου Τούρκους εποίκους.  Η αναλογία, πριν το 1964, ήταν περίπου 6.100 Έλληνες και 200 Τούρκοι.  Οι αριθμοί αυτοί καταδεικνύουν ότι το «Πρόγραμμα Διάλυσης» που υιοθέτησε η Τουρκική κυβέρνηση από το 1964, πέτυχε το στόχο του. Η Ιμβριακή ταυτότητα, ωστόσο, συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για 20.000 περίπου άτομα ελληνικής καταγωγής, διασκορπισμένα σε ολόκληρο τον κόσμο. Η νεότερη γενιά των Ιμβρίων δραστηριοποιείται στη διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς της πατρίδας της, στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας των πολιτών. Η δράση της, σεβόμενη απολύτως την έννομη τάξη στη γείτονα και στηρίζοντας την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, απορρίπτει κάθε παρωχημένο εθνικισμό, με ειλικρινή στόχο την ειρηνική συνύπαρξη και τη βιώσιμη ανάπτυξη στην Ίμβρο. Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας επιτρέπουν συγκρατημένη αισιοδοξία για το μέλλον: Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκδηλώνει αυξημένο ενδιαφέρον για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Σε μία σειρά από αποφάσεις που ενσωματώθηκαν σε επίσημα ευρωπαϊκά έγγραφα, από το 2004 και μετά, καταγράφεται για πρώτη φορά η παραβίαση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας της Ίμβρου και της Τενέδου. Η Τουρκία καλείται να προβεί στις απαραίτητες διορθωτικές ενέργειες. Τον Απρίλιο του 2005, για πρώτη φορά στην ιστορία των δύο νησιών, Τούρκος Πρωθυπουργός, ο Ρ. Τ. Ερντογάν, επισκέφθηκε την Ίμβρο και την Τένεδο. Συνομίλησε με εκπροσώπους της ελληνικής μειονότητας και υποσχέθηκε απόδοση δικαιοσύνης και ίση μεταχείριση με τους Τούρκους συμπολίτες τους. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (PACE) υιοθέτησε στις 27/06/2008 ένα ιστορικής σημασίας ψήφισμα για την Ίμβρο και την Τένεδο. Με βάση τα στοιχεία που συγκέντρωσε ο εισηγητής κ. Αντρέας Γκρος (Ελβετός βουλευτής και Αντιπρόεδρος της PACE) αλλά και με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες διαμεσολάβησης που ανέλαβε, αναγνωρίζονται οι αδικίες που διαπράχθηκαν σε βάρος των κατοίκων και του πολιτισμού του νησιού και προτείνεται στην Τουρκία να λάβει συγκεκριμένα μέτρα αποκατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παροχής κινήτρων για την επιστροφή των γηγενών στις πατρογονικές τους εστίες, ώστε “να διατηρηθεί ο ιδιαίτερος πολιτισμικός χαρακτήρας των δύο νησιών”.  Το ψήφισμα αυτό αλλά και η συναίνεση της τουρκικής πλευράς, αποτελούν την κατάληξη μιας διαδικασίας που ξεκίνησε το 2005 και ολοκληρώθηκε χάρη στις πρωτοβουλίες και τη διαρκή στήριξη της Αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων κας Έλσας Παπαδημητρίου. Τόσο η Τουρκία όσο και η Ελλάδα αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση καλούνται  να αξιοποιήσουν την Ίμβρο και την Τένεδο χαράσσοντας πολιτικές και εφαρμόζοντας πρακτικές προς όφελος των κατοίκων, των ελληνοτουρκικών σχέσεων και των ευρωπαϊκών αξιών. ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΙΜΒΡΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ Άμεση και αποτελεσματική αναγνώριση κληρονομικών δικαιωμάτων ανεξαρτήτως υπηκοότητας. Απόδοση της τουρκικής υπηκοότητας στους γηγενείς κατοίκους των νησιών που εκδιώχθηκαν και στους απογόνους τους. Απόδοση στους αρχικούς ιδιοκτήτες τους των ακινήτων που απαλλοτριώθηκαν, αλλά δεν χρησιμοποιούνται για κοινωφελείς σκοπούς. Επαναλειτουργία ενός τουλάχιστον ελληνικού σχολείου στην Ίμβρο. Αναστολή της διαδικασίας καταγραφής του Κτηματολογίου για μια δεκαετία, ώστε να αποκατασταθούν οι αδικίες που οδήγησαν σε δημεύσεις περιουσιών. Συγκεκριμένα άμεσα μέτρα για την προστασία και διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς των δύο νησιών. Ακτοπλοϊκή σύνδεση μεταξύ των δύο νησιών, καθώς και με λιμάνια στην Ελλάδα. Βελτίωση των υποδομών και των συνθηκών διαβίωσης στα ελληνικά παραδοσιακά χωριά της Ίμβρου. Επιστροφή των σχολικών κτηρίων και των λοιπών ακινήτων των ελληνικών κοινοτήτων που δημεύθηκαν και χρήση τους προς κοινωφελείς σκοπούς. Καθιέρωση τακτικού διαλόγου μεταξύ των τουρκικών αρχών και των εκπροσώπων των Ιμβρίων και Τενεδίων για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Ανάληψη πρωτοβουλιών για την υλοποίηση των προτάσεων του Ψηφίσματος για την Ίμβρο και την Τένεδο από το Συμβούλιο της Ευρώπης, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελληνική Κυβέρνηση.

www.imvrosisland.org

http://toorama.blogspot.gr/2012/11/blog-post_4210.html#more

ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΙΜΒΡΙΑΚΟΥ ΙΔΙΩΜΑΤΟΣ (ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ)

Εκδόθηκε από τον Σύλλογο Ιμβρίων το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών (2010) «Λεξικό του Ιμβριακού Ιδιώματος (Ερμηνευτικό – Ετυμολογικό)», καρπός της 15ετούς συστηματικής ενασχόλησης του υποψήφιου διδάκτορα Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ξενοφώντα Τζαβάρα, το οποίο προλογίζει ο Παναγιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, η Διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης των Νεοελληνικών Ιδιωμάτων και Διαλέκτων καθώς και του Ιστορικού Λεξικού της Νέας Ελληνικής κ. Χριστίνα Μπασέα-Μπεζαντάκου καθώς και ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ιμβρίων κ. Πάρις Ασανάκης.

Στις (650) σελίδες του «Λεξικού του Ιμβριακού Ιδιώματος», έργου ζωής για τον συγγραφέα, παρουσιάζονται λεξικογραφικά 10.000 περίπου λήμματα του Ιμβριακού Ιδιώματος.

Ορισμένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του Λεξικού είναι τα εξής:

α) Η συντριπτική πλειοψηφία των 10.000 λημμάτων (97% περίπου) είναι πλήρως ετυμολογημένη δίνοντας έτσι την δυνατότητα στον αναγνώστη να προσεγγίσει εύκολα την ιστορική προέλευση και τις ιστορικές-γλωσσικές διαδρομές της κάθε ιμβριακής ιδιωματικής λέξης.

β) Η ακριβής σημασία του κάθε λήμματος συμπληρώνεται με ισάριθμα παραδείγματα σε ιδιωματικό λόγο με αποτέλεσμα το κάθε λήμμα να εμφανίζεται σε χρήση σε ζωντανό λόγο διευκολύνοντας της κατανόησή του.

γ) Η παράθεση 3.500 περίπου συνωνύμων και αντιθέτων με τα οποία αφενός φωτίζεται πληρέστερα η ακριβής σημασία του κάθε λήμματος και αφετέρου καταδεικνύεται ο τεράστιος γλωσσικός πλούτος του Ιμβριακού Ιδιώματος και το πλήθος των γλωσσικών επιλογών που έχει στην διάθεσή του ο ομιλητής για την απόδοση λεπτών σημασιολογικών αποχρώσεων που συχνά στερείται ακόμα και η ίδια η επίσημη Νεοελληνική Κοινή (!)

δ) Η ακριβής απόδοση της προφοράς με την χρήση τόσο της φωνητικής ορθογραφίας όσο και διαφόρων συμβόλων.

ε) Το κάθε λήμμα συνοδεύεται από γραμματικές πληροφορίες που σχετίζονται με την κλίση του (για τα ονόματα), τους αρχικούς του χρόνους (για τα ρήματα), την γραμματική κατηγορία στην οποία ανήκει, κ.λπ.

στ) Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον περαιτέρω εμπλουτισμό των λημμάτων με ονοματολογικά στοιχεία. Έτσι, στα παραδείγματα απαντά σημαντικός αριθμός ιμβριακών τόσο τοπωνυμίων όσο και βαφτιστικών ονομάτων (ακόμα και παρατσουκλιών).

ζ) Μεγάλη και συνειδητή προσπάθεια καταβλήθηκε ώστε οι γλωσσικές-λεξικογραφικές πληροφορίες του κάθε λήμματος να συμπληρώνονται – όπου αυτό ήταν δυνατό – από στοιχεία λαογραφικά.

η) Η συγκέντρωση των λημμάτων πραγματοποιήθηκε τόσο μετά από πρωτογενή έρευνα και συλλογή-απομαγνητοφώνηση προφορικού υλικού όσο και από την αποδελτίωση του συνόλου της υπάρχουσας βιβλιογραφίας σύμφωνα με τα πορίσματα της Γλωσσολογίας και της Λεξικογραφίας.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδήγησαν της Ακαδημία Αθηνών να απονείμει, διά χειρός του Γενικού Γραμματέα της κ. Β. Χ. Πετράκου, στον Ξενοφώντα Τζαβάρα το 1^ο (από τα 3) βραβεία που είχαν προκηρυχθεί για το 2010 αναφορικά με την συλλογή ισάριθμου «πρωτότυπου γλωσσολογικού και διαλεκτικού υλικού από οποιαδήποτε περιοχή της χώρας» « … για την αυστηρή και συστηματική μέθοδο σύνταξης, την ακρίβεια και τη σαφήνεια με την οποία περιγράφεται το σημασιολογικό περιεχόμενο της λέξεως-λήμματος, τη σωστή θεώρηση των σημασιών του και την παράθεση σε γνήσιο ιδιωματικό λόγο χαρακτηριστικών παραδειγμάτων χρήσης των λέξεων. Η εργασία είναι ιδιαιτέρως αξιόλογη τόσο για τον λεξικογραφικό πλούτο και τα στοιχεία περιγραφής του ιδιώματος της Ίμβρου όσο και για τον άρτιο λεξικογραφικά τρόπο απόδοσης του ιδιωματικού υλικού».

Το Λεξικό διατίθεται από τον Σύλλογο Ιμβρίων

Ελευθ. Βενιζέλου 80, Ν. Σμύρνη, Αθήνα

τηλ.: 210.93.45.096, 210.93.47.957

email: info@imvrosisland.org

Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με το Λεξικό του Ιμβριακού Ιδιώματος μπορείτε να επισκεφθείτε την αντίστοιχη ιστοσελίδα: https://sites.google.com/site/imvriakolex 

http://mikrasiatis.gr/?p=8971

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΪΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΙΜΒΡΟ (1923 - 1964)

Το 1923 η Ίμβρος και η Τένεδος, αφού κατέθεσαν στο βωμό των αγώνων του Έθνους το μερίδιό τους σε θυσίες (το 1920 πολεμούσαν στη Μικρασία 350 περίπου Ίμβριοι και 150 Τενέδιοι [1]) βρίσκονται, άμοιρες και εγκατελειμμένες, υπό τουρκική κυριαρχία, απογυμνωμένες από τις πιο εύρωστες δυνάμεις τους. Αυτοί που έμειναν στην πατρώα γη “κατ’ επίμονον αξίωσιν και επιταγήν της Ελληνικής Κυβερνήσεως”[2] αποκόπτονται τελικά οικτρά όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως, αφού υποτίθεται ότι υπόκεινται σε ειδικό καθεστώς (άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης). Από το άρθρο αυτό λοιπόν, όχι μόνο δεν προέκυψαν ευεργετήματα για τους Ίμβριους και τους Τενέδιους, αλλά αντιθέτως ποικίλα δεινά. Έκτοτε η Ίμβρος και η Τένεδος ζουν το δράμα τους και αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τα τεράστιά τους προβλήματα χωρίς συμπαράσταση από κανένα. Για την Ελλάδα βρίσκονται “πέρα από την άκαρπη θάλασσα”, “πέρην αλός ατρυγέτοιο”, όπως έλεγε ο Όμηρος [3], χαμένες σε μια απόμακρη γωνιά του Αιγαίου. Και η Τουρκία, όταν θυμάται νησιά δεν είναι για καλό…

Αμέσως μετά την εγκατάσταση των τουρκικών αρχών στην Ίμβρο, έφτασαν και οι πρώτοι τουρκοδιδάσκαλοι, οι οποίοι έμελλε να αποτελέσουν μέγα πρόβλημα για την ελληνική κοινότητα, αφού ήταν περισσότερο το άγρυπνο μάτι του κράτους παρά εκπαιδευτικοί. Θα άξιζε πράγματα να μελετηθεί ο ρόλος τους πιο συστηματικά. Στις πρώτες εντυπώσεις που άφησαν αναφέρεται ο Κώστας Τερζής:

“Μόλις ήρθαν στην Ίμβρο οι κυβερνητικοί υπάλληλοι για να αρχίσουν υπηρεσία, ύστερα από λίγες μέρες κατέφτασαν και οι τουρκοδιδάσκαλοι. Είπαν και έπεισαν τους Προέδρους, ότι τους έστειλαν από το Τσανάκαλε και έπρεπε οι Πρόεδροι να γράψουν και να ζητήσουν το διορισμό τους.

Οι πιο πολλοί ήταν απόστρατοι αξιωματικοί, που τις πιο πολλές ώρες της ημέρας βρίσκονταν στο “τσακίρ κέφι”. Ήταν εποχή που δούλευαν τα ρακοκάζανα (ακόμη δεν είχαν προλάβει να τ’ απαγορεύσουν) και κάποτε θυμούνταν να πάνε και στο σχολείο, το απόγευμα, για να σχολάσουν τα παιδιά και να πουν: “Άντε παιδιά, πηγαίνετε, αύριο πια θα κάνουμε μάθημα”. Ίσως βέβαια να ήταν απογοητευμένοι από τους μαθητές τους, οι οποίοι τότε δεν γνώριζαν ούτε λέξη τουρκική!

Περιοδικό Ίμβρος

Ενόψει των νέων δεδομένων στο πρόγραμμα των σχολείων έπρεπε να προστεθούν μαθήματα στην τουρκική γλώσσα, ενώ παράλληλα περιορίστηκαν οι ώρες των Ελληνικών και απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ελληνικής Ιστορίας και Γεωγραφίας. Ο καθηγητής της Κεντρικής Σχολής Νικόλαος Καραβέλλας, ο οποίος επέμενε να διδάσκει ελληνική ιστορία, εκδιώχθηκε το 1924.

Σωστή κατ’ αρχήν αποδείχθηκε η άποψη των Ιμβρίων προκρίτων, ότι οι Τούρκοι θα έπρεπε να βρουν τα ελληνικά σχολεία εν πλήρει λειτουργία. Η πρόθεση ήταν καλή, υπήρχαν όμως δυσκολίες να βρεθεί το κατάλληλο εκπαιδευτικό προσωπικό. Ο Κ. Τερζής γράφει:

Το τηλεγράφημα Βενιζέλου - 27 Μαρτίου 1923

Μες στην παραχώρηση της Ίμβρου στην Τουρκία σχεδόν όλοι οι διδάσκαλοι και καθηγητές έφυγαν για να συμπληρώσουν τη σύνταξή τους και οι πιο πολλοί κατέφυγαν στη Λήμνο και στη Σαμοθράκη. Έμειναν κάτι λίγοι που για πολλούς λόγους δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν από την Ίμβρο. Άλλωστε επικρατούσε και η απορία – πολύ εύλογη βέβαια- που αόριστη πλανιόταν στον ορίζοντα: Πώς θα συμπεριφερθούν οι Τούρκοι στο ζήτημα των Σχολείων. Και τότε ρίζωσε μια ιδέα, που εκ των υστέρων αποδείχτηκε σωστή -οι Τούρκοι έπρεπε να βρουν τα σχολεία ανοιχτά και με κανονική λειτουργία. Και μ’ αυτήν την ιδέα -και την πραγματική ανάγκη βέβαια- έκαναν τ’ αδύνατα δυνατά να επανδρώσουν με πλήρες προσωπικό όταν τα σχολεία”…

Το βιβλίο που εμπεριέχει τα πρακτικά πιο κάτω εκδόθηκε μετά από διημερίδα στις 11 – 12 Νοεμβρίου 1995 στην Καλαμαριά, Θεσσαλονίκη από τον Εκδοτικό Οίκο “Αδελφών Κυριακίδη” παρουσιάζουμε εδώ. Η διημερίδα τέθηκε υπό την αιγίδα τουΙστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού του Δήμου Καλαμαριάς.

Μέρος του βιβλίου και ολόκληρη η ομιλία του κυρίου Κώστα Δεληκωνσταντή, καθηγητή Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ. στη Φλώρινα εκτίθενται εδώ.

Open publication - Free publishing - More conference

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/1923-1964.html#more

ΑΠΟΛΥΤΑ ΘΡΑΣΥΣ Ο ΜΠΑΓΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ

Απόλυτα θρασύς εμφανίζεται  με δηλώσεις του ο Τούρκος υπουργός, κ. Εγκεμέν Μπαγίς, για την άδεια λειτουργίας δημοτικού σχολείου στην Ιμβρο που δόθηκε (διαβάστε σχετικά εδώ).

«Διαγράφοντας» ότι επί  48 χρόνια το σχολείο – αυτό και πάρα πολλά άλλα – είχαν τουρκικό λουκέτο, κομπορρημονεί ότι  η συγκατάθεση της Τουρκίας να ανοίξει ένα δημοτικό σχολείο στην Ίμβρο μετά από 48 χρόνια,  αποτελεί ένα καλό μάθημα που δόθηκε στην Ευρώπη για το θέμα της Δημοκρατίας. Και όπως σημειώνει η εφημερίδα  Τurkiye, που έκανε τις δηλώσεις, ο κ. Μπαγίς έστειλε μήνυμα στην Ελλάδα για τα δικαιώματα της μουσουλμανικής «τουρκικής» μειονότητας…

Ο Μπαγίς παραδέχθηκε πάντως – ευτυχώς – ότι το θέμα του σχολείου ήταν βασικό δικαίωμα της ρωμαίικης μειονότητας:

«Εμείς, δώσαμε το δικαίωμα αυτό. Πίσω από την εν λόγω απόφαση υπάρχουν οι οδηγίες του π/θ μας , η υποστήριξη του Αντιπροέδρου Αρίντς και του Υπουργού Παιδείας και, το σημαντικότερο, οι ανάγκες της ρωμαίικης μειονότητας. Το Υπουργείο Παιδείας έβαλε την υπογραφή του σε μια ιστορική απόφαση».

Ο κ. Μπαγίς έφθασε και στο… ζουμί, καθώς επέστησε την προσοχή στο ότι η εν λόγω απόφαση είναι μια απόφαση, η οποία θα ενισχύσει το κλίμα ειρήνης της Τουρκίας και πρόσθεσε:  «Πιστεύουμε πως η εν λόγω απόφαση θα παροτρύνει και τη φιλική Ελλάδα για την επίλυση των προβλημάτων της μουσουλμανικής τουρκικής μειονότητας στην χώρα». 

Ο κ. Μπαγίς είπε ότι μέλη της μειονότητας ανέφεραν στον ίδιο την ικανοποίησή τους από την απόφαση αυτή και πρόσθεσε:

 « Πιστεύουμε πως η εν λόγω απόφαση συγκίνησε όχι μόνο τους Ρωμιούς της Πόλης, αλλά και αυτούς που βρίσκονται στο εξωτερικό. Με την απόφαση, που είχε ληφθεί πριν από μισό αιώνα που είχαν κλείσει τα σχολεία αυτά και είχαν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν οι Ρωμιοί πολίτες μας σε άλλες χώρες, τώρα τους καλούμε να επιστρέψουν στην χώρα τους».

  Βεβαίως ο κ. Μπαγίς ξέχασε τις δηλώσεις του Τούρκου Δημάρχου της Ίμβρου ότι δεν θέλει άλλα χριστιανόπουλα  στην Ίμβρο. Και το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης που είναι κ. Μπαγίς; Ετσι είναι τα περί… μαθήματος στην ΕΕ που έδωσε η Άγκυρα; Είπαμε: Μισές αλήθειες, μεγάλα λόγια, ιστορικές ανακρίβειες, κοροϊδία και κομπορρημοσύνη…

http://www.prionokordela.gr/diethnh/apoluta-thrasys-o-k-mpagis-gia-to-ellhniko-sxoleio-ths-imbrou/

Η μεγάλη επιστροφή - Όλο και περισσότεροι Έλληνες της Ίμβρου ξαναγυρνούν στον τόπο τους

Για τους 20.000 Ιμβρίους ελληνικής καταγωγής, που είναι διασκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, το μαρτυρικό νησί του Αιγαίου δεν ήταν ποτέ μία «χαμένη πατρίδα». Αντίθετα, ο τόπος αυτός αποτελούσε ανέκαθεν σημείο αναφοράς, τόσο για τη γενιά που έζησε από πρώτο χέρι τη φρίκη του ξεριζωμού, όσο και για τους νεότερους, οι οποίοι αγάπησαν την Ίμβρο μέσα από τις ιστορίες των προγόνων τους και πλέον έχουν συνδέσει άρρηκτα τη ζωή τους μ’ αυτή.

Οι απανταχού Ίμβριοι, κρατώντας ζωντανό το όνειρο της επιστροφής στην «πατρώα γη», επιδόθηκαν σ’ ένα μακροχρόνιο αγώνα για τη διεκδίκηση των περιουσιακών και πολιτιστικών δικαιωμάτων τους. Απώτερος στόχος της δράσης αυτής, η οποία δεν παρεκκλίνει ούτε στο ελάχιστο από τις προβλέψεις της τουρκικής νομοθεσίας, είναι η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων κατοίκων του νησιού, καθώς και η βιώσιμη ανάπτυξή του. Αξίζει, δε, να σημειωθεί πως οι ενέργειες των Ιμβρίων για την αναγνώριση των δίκαιων αιτημάτων τους πραγματοποιούνται πάντα με γνώμονα τη διατήρηση της ομαλότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ενώ κινούνται στο πλαίσιο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής προοπτικής της Άγκυρας.

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται η επιστροφή στους νόμιμους ιδιοκτήτες των ακινήτων που απαλλοτριώθηκαν χωρίς τελικά να χρησιμοποιηθούν για κοινωφελείς σκοπούς. Ωστόσο, τα εμπόδια που έχουν να ξεπεράσουν οι Ίμβριοι, προκειμένου να πάρουν πίσω αυτά που έχασαν κατά τους μαζικούς διωγμούς της δεκαετίας του 1960, είναι πολλά. Το κυριότερο απ’ αυτά είναι το γεγονός ότι, με βάση τον ισχύοντα νόμο, κανείς δεν μπορεί να άρει απαιτήσεις ιδιοκτησίας επί τουρκικού εδάφους, εάν δεν κατέχει την τουρκική υπηκοότητα. Χαρακτηριστική της αδιαλλαξίας της Άγκυρας όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα είναι η επιδεικτική αγνόηση τεσσάρων διαδοχικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που επιτάσσουν την αναγνώριση των κληρονομικών δικαιωμάτων Ελλήνων υπηκόων στην Τουρκία.

Η αναγέννηση του ιμβριακού ελληνισμού

Κομβικής σημασίας αναφορικά με την επανασυσπείρωση των δυνάμεων του ιμβριακού ελληνισμού ήταν η δεκαετία του 1990, στη διάρκεια της οποίας οι επισκέψεις των ελληνικών οικογενειών γίνονταν όλο και συχνότερες, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (πάνω από 2.000 άτομα). Μάλιστα, πολλές από τις οικογένειες αυτές προχώρησαν σε επισκευή των μέχρι πρότινος ερειπωμένων σπιτιών τους και τα κατοίκησαν ξανά. Όμως, ιδιαίτερης μνείας χρήζει το γεγονός της οριστικής επανεγκατάστασης δεκάδων Ιμβρίων στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, με αποτέλεσμα οι Έλληνες κάτοικοι του νησιού να εκτιμάται ότι θα φτάσουν τους 400 το 2010, έναντι των 300 του 1990. Ανάμεσά τους, συναντά κανείς ανθρώπους κάτω των 50 ετών, η παρουσία των οποίων τείνει να δώσει νέα πνοή στην οικονομική και κοινωνική ζωή της ιμβριακής κοινωνίας. Παράλληλα, η αναζωογόνηση του ελληνικού στοιχείου της Ίμβρου καθιστά πιο επίκαιρο από ποτέ το αίτημα για την επαναλειτουργία έστω και ενός ελληνικού σχολείου. Η στάση της Τουρκίας είναι μέχρι στιγμής αρνητική, με τις Αρχές να διαμηνύουν πως δεν υπάρχουν αρκετά παιδιά προκειμένου να προχωρήσει μια τέτοια διαδικασία.

Οι ιμβριακοί σύλλογοι

Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις αυτές διαδραμάτισαν οι προσπάθειες των Συλλόγων Ιμβρίων, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Ο Σύλλογος Ιμβρίων Αθηνών ιδρύθηκε το 1945 και είχε ως βασική προτεραιότητά του τη διατήρηση των δεσμών μεταξύ των Ιμβρίων της Αθήνας. Σήμερα ο Σύλλογος Ιμβρίων, σε συνεργασία με τα απανταχού ιμβριακά σωματεία, μετατοπίζει το κέντρο βάρους των παρεμβάσεών του στην Ίμβρο, προωθώντας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη τα φλέγοντα θέματα που απασχολούν την ιμβριακή διασπορά, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τη στήριξη σημαντικών προσωπικοτήτων και διεθνών οργανισμών.

Η Ευρώπη ανοίγει το δρόμο!

Την ώρα που η Τουρκία προσπαθεί να βρει το μονοπάτι που οδηγεί στην Ενωμένη Ευρώπη, οι Έλληνες της Ίμβρου ατενίζουν το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία, καθώς από το 2004 κι έπειτα δρέπουν τους πρώτους καρπούς της πολύχρονης προσπάθειας και των επιτυχημένων χειρισμών τους. Συγκεκριμένα, μέσω μιας σειράς αποφάσεων που ελήφθησαν στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τα τελευταία χρόνια εκδηλώνει αυξημένο ενδιαφέρον για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ίμβρο και στην Τένεδο, καταγράφεται η παραβίαση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας της Ίμβρου και της Τενέδου, ενώ ζητείται από την Τουρκία να προβεί στις απαραίτητες διορθωτικές ενέργειες. Μάλιστα, η σύνδεση των προβλημάτων της μειονότητας της Ίμβρου και της Τενέδου με τη διαδικασία ένταξης της γειτονικής χώρας στην ΕΕ, καθώς και οι σχετικές αναφορές που εμπεριέχονται στις Ετήσιες Εκθέσεις Προόδου της Άγκυρας, αποτελούν έναν ισχυρότατο μοχλό πίεσης προς την τουρκική πλευρά.

Επίσης, ιστορική ήταν η στιγμή της υιοθέτησης ενός ψηφίσματος για την Ίμβρο και την Τένεδο από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο οποίο γινόταν λόγος για την υποχρέωση της Τουρκίας να αποκαταστήσει τις αδικίες που διαπράχθηκαν εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού των δύο νησιών. Επιπλέον, η Άγκυρα καλείται να παράσχει κίνητρα για την επιστροφή των γηγενών στις πατρογονικές τους εστίες, ώστε «να διατηρηθεί ο ιδιαίτερος πολιτισμικός χαρακτήρας των δύο νησιών». Το ψήφισμα αυτό αλλά και η συναίνεση της τουρκικής πλευράς αποτελούν το επιστέγασμα μιας περίπλοκης διαδικασίας που ξεκίνησε το 2005 και ολοκληρώθηκε χάρη στο προσωπικό ενδιαφέρον και στις πρωτοβουλίες της πρώην αντιπροέδρου της Βουλής, κυρίας Έλσας Παπαδημητρίου.

Οι επαφές με την τουρκική πλευρά

Πηγές του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ανέφεραν στα «Επίκαιρα» πως η χώρα μας περιμένει πλέον από την Τουρκία να ευθυγραμμιστεί με τις ευρωπαϊκές υποδείξεις και να σεβαστεί εμπράκτως τα δικαιώματα των μειονοτήτων της Ίμβρου και της Τενέδου. Ταυτόχρονα, εξέφρασαν την ελπίδα τους για την άμεση υλοποίηση των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει ο Ταγίπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του –η πρώτη Τούρκου πρωθυπουργού στην ιστορία– στα νησιά, τον Απρίλιο του 2005. Τότε ο Τούρκος ηγέτης είχε υποσχεθεί, μεταξύ άλλων, στους ελληνικής καταγωγής κατοίκους απονομή δικαιοσύνης και ίση μεταχείριση με τους Τούρκους συμπολίτες τους.

Ένα θετικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η έναρξη ενός άτυπου διαλόγου μεταξύ εκπροσώπων των Ιμβρίων και των Τενεδίων και των τουρκικών Αρχών, σε επίπεδο τόσο κεντρικής εξουσίας –μάλιστα, τον Ιούλιο του 2008, υπήρξε συνάντηση με τον πρόεδρο Εξωτερικών Υποθέσεων της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης– όσο και τοπικής αυτοδιοίκησης. Ωστόσο, οι επαφές αυτές δεν έχουν φέρει μέχρι στιγμής απτά αποτελέσματα.

«Η αγάπη των προσφύγων για την πατρίδα»

Ο Πάρις Ασανάκης, δικηγόρος και πρόεδρος του Συλλόγου Ιμβρίων Αθηνών, δήλωσε στα «Επίκαιρα»: «Χάρη στη σχετική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων την τελευταία δεκαετία, οι Ίμβριοι ξεκίνησαν, πρώτα ατομικά και στη συνέχεια συλλογικά, να σχεδιάζουν την επιστροφή τους στην Ίμβρο. Σύμμαχός τους στην προσπάθεια αυτή είναι η τάση που άρχισε να εκδηλώνεται στο εσωτερικό της τουρκικής κοινωνίας παράλληλα με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, και σταδιακά λαμβάνει τα χαρακτηριστικά ενός εκσυγχρονιστικού κινήματος για διεκδίκηση περισσότερης δημοκρατίας και ελευθερίας για όλους τους Τούρκους πολίτες, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής ή θρησκευτικών πεποιθήσεων. Προσπαθούμε με όλες τις δυνάμεις μας να συμβάλουμε στην επικράτηση της τάσης αυτής απέναντι στο κατεστημένο του λεγόμενου “βαθέος κράτους”, που εννοεί να κρατά δέσμια την τουρκική κοινωνία σε ένα σκοταδιστικό παρελθόν για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων.

»Ο βασικός, ωστόσο, πυλώνας των προσπαθειών για την επιστροφή μας είναι η αγάπη των προσφύγων της πρώτης γενιάς για την πατρίδα, που μεταδόθηκε στους νεότερους Ιμβρίους με την ίδια –ίσως και περισσότερη– ένταση: εκατοντάδες Ίμβριοι ξυπνούν και κοιμούνται με το όραμα της επανεγκατάστασής τους στο νησί.

»Η ιστορία των Ελλήνων της Ίμβρου μοιάζει με εκείνη του μυθικού Φοίνικα που αναγεννάται μέσα από τις στάχτες του. Σε πείσμα όλων των δυσοίωνων προβλέψεων –και των ευσεβών πόθων κάποιων ένθεν κακείθεν–, καταφέραμε να επιβιώσουμε στους τόπους καταφυγής μας, χωρίς να βγάλουμε ποτέ την Ίμβρο από το μυαλό μας. Και τώρα επιστρέφουμε στο νησί μας διεκδικώντας το στοιχειώδες: να ζήσουμε στον τόπο μας με όρους αξιοπρέπειας και σεβασμού των δικαιωμάτων μας».

Ο αφελληνισμός του νησιού

Μέχρι το 1964 στην Ίμβρο κατοικούσαν 6.100 Έλληνες και μόλις 200 Τούρκοι. Όμως τη χρονιά εκείνη, η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, με την υπ’ αρ. 35 της 27ης Μαΐου 1964 απόφασή της, θέτει σε εφαρμογή το γνωστό «Eritme Programi» ή «Πρόγραμμα Διάλυσης». Το πρόγραμμα αυτό αλλά και ο τρόπος εφαρμογής του δεν ανακοινώθηκε ποτέ επισήμως στις Αρχές της Ίμβρου, ακριβώς επειδή αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση των όρων της Συνθήκης της Λοζάνης.

Ο βασικός στόχος του προγράμματος ήταν ο αφελληνισμός των δύο νησιών και προέβλεπε, μεταξύ άλλων:

• την απαλλοτρίωση του 90% των καλλιεργήσιμων εδαφών στην Ίμβρο·
• την ίδρυση συνοικισμών και χωριών Τούρκων εποίκων από τα βάθη της Ανατολίας στην Ίμβρο·
• τη δημιουργία τεχνητού υδατοφράκτη με σκοπό τη σχεδόν ολοσχερή εξαφάνιση του μεγαλύτερου ελαιώνα της Ίμβρου, βασική πηγή εισοδήματος των κατοίκων του χωριού Άγιοι Θεόδωροι·
• την ίδρυση Ανοικτών Αγροτικών Φυλακών στο Σχοινούδι, το μεγαλύτερο χωριό της Ίμβρου, και τη μεταφορά σε αυτές βαρυποινιτών από την Ανατολή, οι οποίοι επιδόθηκαν σε εγκληματικές πράξεις εις βάρος των Ελλήνων κατοίκων, με την ανοχή των τουρκικών Αρχών.

Τα βασικά αιτήματα των Ελλήνων της Ίμβρου

• Άμεση και αποτελεσματική αναγνώριση κληρονομικών δικαιωμάτων ανεξαρτήτως υπηκοότητας.
• Απόδοση της τουρκικής υπηκοότητας στους γηγενείς κατοίκους των νησιών που εκδιώχθηκαν καθώς και στους απογόνους τους.
• Απόδοση στους αρχικούς ιδιοκτήτες τους των ακινήτων που απαλλοτριώθηκαν, αλλά δεν χρησιμοποιούνται για κοινωφελείς σκοπούς.
• Επαναλειτουργία ενός τουλάχιστον ελληνικού σχολείου στην Ίμβρο.
• Αναστολή της διαδικασίας καταγραφής του Κτηματολογίου για μία δεκαετία, ώστε να αποκατασταθούν οι αδικίες που οδήγησαν σε δημεύσεις περιουσιών.
• Συγκεκριμένα άμεσα μέτρα για την προστασία και τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς των δύο νησιών.
• Ακτοπλοϊκή σύνδεση μεταξύ των δύο νησιών, καθώς και με λιμάνια στην Ελλάδα.
• Βελτίωση των υποδομών και των συνθηκών διαβίωσης στα ελληνικά παραδοσιακά χωριά της Ίμβρου.
• Επιστροφή των σχολικών κτιρίων και των λοιπών ακινήτων των ελληνικών κοινοτήτων που δημεύθηκαν και χρήση τους προς κοινωφελείς σκοπούς.
• Καθιέρωση τακτικού διαλόγου μεταξύ των τουρκικών Αρχών και των εκπροσώπων των Ιμβρίων και Τενεδίων για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.
• Ανάληψη πρωτοβουλιών για την υλοποίηση των προτάσεων του Ψηφίσματος για την Ίμβρο και την Τένεδο από το Συμβούλιο της Ευρώπης, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική κυβέρνηση.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ