ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΗΝΑΓΙΑ : ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΧΘΕΣΙΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΡΚΙΑΣ-ΡΩΣΙΑΣ)

Το βιβλίο είναι από τις Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ (τηλ. 2310252320, Ερμού 48
Θεσσαλονίκη, Τ.Κ. 54623) 

Η στρατιωτική ισχύς αποτελεί τη φυσική ισχύ και το πιο δυναμικό στοιχείο ενός
κράτους προκειμένου να εφαρμοστεί η εθνική πολιτική και να υλοποιηθούν οι εθνικοί
στόχοι.
Το παρόν βιβλίο αποτελεί το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας (1ο Βιβλίο: Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο, Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία και 2ο Βιβλίο: Απόρρητος Φάκελος Τουρκία, Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας) με την οποία ο συγγραφέας αφενός αποκαλύπτει τις πολύπλοκες διαδρομές της Τουρκικής Δημοκρατίας, τους αφανείς και παράλληλους μηχανισμούς διακυβέρνησης της χώρας, την εθνική της ισχύ, τα εθνικά της συμφέροντα, τους εθνικούς της στόχους,αφετέρου σκιαγραφεί την τουρκική αντίληψη και διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την έννοια της στρατιωτικής ισχύος, μέσω της οργάνωσης,της διάταξης των ενόπλων δυνάμεων της και των εξοπλισμών.
Με δεδομένο ότι οι Τούρκοι θεωρούν το επίπεδο της πολεμικής ισχύος της χώρας τους χαμηλό σε σύγκριση με το αντίστοιχο άλλων κρατών που έχουν επιφορτισθεί το ρόλο περιφερειακής και παγκόσμιας δύναμης, έχουν θέσει σε εφαρμογή διαδικασίες απόκτησης χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών οπλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς, αναβάθμισης των δυνατοτήτων ταχείας μεταφοράς δυνάμεων και στρατηγικών ενισχύσεων σε περιοχές κρίσεως, χρησιμοποίησης του διαστημικού περιβάλλοντος ως παράγοντα στρατιωτικής ισχύος, απόκτησης δυνατοτήτων ολοκλήρωσης μιας στρατιωτικής επιχείρησης σε σύντομο χρονικό διάστημα και εφόσον απαιτηθεί εξασφάλιση της συνέχισης αυτής και υποστήριξή της για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Επιπλέον με την ίδια διαδικασία σκέψης, το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων τροποποίησε το δόγμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων βάσει του οποίου αντί της κατάληψης και διατήρησης μιας εδαφικής περιοχής προβλέπεται η φθορά, η καταστροφή και η πάταξη των αντιπάλων δυνάμεων, προσβάλλοντας τα κέντρα διοικήσεως-ελέγχου, καθώς επίσης τις εγκαταστάσεις και περιοχές στρατηγικού,οικονομικού και στρατιωτικού ενδιαφέροντος.
Διαπιστώνεται δηλαδή ότι, η αύξηση της στρατιωτικής ισχύος της Τουρκίας, σε συνδυασμό με τη συνεχώς κλιμακούμενη παραβατική συμπεριφορά της εναντίον της Ελλάδος διαμορφώνουν μια πολυδιάστατη απειλή, η οποία επιβαρύνει έτι περαιτέρω το ήδη δυσμενές για την Ελλάδα ισοζύγιο ισχύος και απαιτεί τη διατήρηση στο ακέραιο της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας μας.
 
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Μάνος Ηλιάδης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα. Η παραδοχή ότι η Τουρκία αποτελεί απειλή για την Ελλάδα αποτελεί μια διαχρονική πραγματικότητα και την βάση της ελληνικής πολιτικής για κοντά δύο αιώνες. Η αντιμετώπιση μιας απειλής απαιτεί την γνώση κάθε πτυχής της απειλής, τόσο για την διαμόρφωση της κατάλληλης πολιτικής όσο και την πληρέστερη δυνατή γνώση του σκληρού της πυρήνα που είναι το στρατιωτικό της δυναμικό.
Για το συγκεκριμένο θέμα έχουν γραφτεί αμέτρητα βιβλία και μελέτες και φυσικά πλήθος άρθρων αλλά και εκθέσεων, αναλύσεων και μελετών από τους στρατιωτικούς και πολιτικούς φορείς συλλογής πληροφοριών της χώρας. Καμία, όμως, δεν είχε - κατά την άποψή μας-, την πληρότητα και λεπτομερή περιγραφή κάθε πτυχής της τουρκικής πολιτικής και του στρατιωτικού της δυναμικού που χαρακτηρίζει το έργο του Χρήστου Μηνάγια. Γιατί, ως γνωστόν, τούτο δεν περιορίζεται στο παρόν βιβλίο του και δεν είναι το μοναδικό. Είχαν προηγηθεί το «Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας» το 2010, το «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία» το 2014, ο «Απόρρητος Φάκελος Τουρκία-Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας» εντός του ίδιου και πάλι έτους και τώρα το παρόν πόνημα με τίτλο «Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και εξοπλισμοί».
Η παραπάνω άποψή μας περί της αξίας και πληρότητας του έργου του Χ. Μηνάγια προκύπτει από μια συνολική εκτίμηση και των τεσσάρων βιβλίων του, τα οποία είναι χρήσιμο να εξετασθούν όλα μαζί, δεδομένου ότι αποτελούν μια αδιάσπαστη ενότητα για όποιον ενδιαφέρεται για μια πλήρη εικόνα της Τουρκίας και την απειλή που αυτή αντιπροσωπεύει για την χώρα μας.
Μια από τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν το έργο του Χ. Μηνάγια αποτελεί το γεγονός που αναφέρει στην εισαγωγή (και) αυτού του βιβλίου του ο ίδιος, ότι δηλαδή «όλα τα στοιχεία του βιβλίου αποτελούν προϊόν προσωπικής έρευνας του συγγραφέα, μέσω τουρκικών βιβλίων, μελετών τουρκικών πανεπιστημίων και κέντρων στρατηγικών μελετών, περιοδικών, διδακτορικών διατριβών Τούρκων αξιωματικών, ΜΜΕ, του Διαδικτύου κ.ά., ενώ οι μεταφράσεις όλων των κειμένων έγιναν από τον ίδιο». Οι πηγές, δηλαδή, που χρησιμοποιήθηκαν, όπως αναφέρει ο συγγραφέας, είναι κατά βάση τουρκικές (εμείς θα λέγαμε σχεδόν αποκλειστικά τουρκικές), «με σκοπό ο Έλληνας αναγνώστης να κατανοήσει την τουρκική πραγματικότητα και να προσεγγίσει τον τρόπο σκέψεως των Τούρκων, κάτω από το δικό τους πρίσμα».
Μια απλή ματιά στην βιβλιογραφία και τις διάφορες πηγές, αποκαλύπτει έναν τεράστιο πλούτο των τελευταίων, ιδίως αυτών του Διαδικτύου, στο οποίο ο συγγραφέας δεν άφησε καμία ανεκμετάλλευτη: από τις ιστοσελίδες του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού, όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας, του περίφημου TUBITAK και του υφυπουργείου αμυντικής βιομηχανίας, μέχρι της Τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας, του Τουρκικού
Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, της Γενικής Διευθύνσεως Ελέγχου Προϋπολογισμού και Οικονομικών και άλλων, ων ουκ έστι αριθμός. Αυτό που έχει σημασία, βέβαια, δεν είναι μόνο ο πλούτος των πηγών, αλλά η ικανότητα του συγγραφέα να τις αξιολογήσει και να τις επεξεργαστεί, κυρίως, όμως, αυτό που ο ίδιος -προφανώς από μετριοφροσύνη- δεν αναφέρει: Μέσα από το πρίσμα της πολύχρονης ενασχολήσεως και εμπειρίας του για το αντικείμενο της μελέτης του που τον προίκισαν με ένα οξύτατο κριτήριο, στοιχεία που τον κατατάσσουν μέσα στην πρώτη τριάδα των καλύτερων μελετητών και εμπειρογνωμόνων της περιόδου που διάγουμε για θέματα Τουρκίας.
Το περιεχόμενο των τεσσάρων βιβλίων του περιέχει τόσες πληροφορίες και λεπτομέρειες που αποτελούν μια πραγματική «ακτινογραφία» της συγκεκριμένης χώρας, σε βαθμό που θα ζήλευαν οι υπηρεσίες πληροφοριών αρκετών χωρών.
Χωρίς υπερβολή, ο συγγραφέας παρήγαγε ένα πληροφοριακό έργο το οποίο θα χρειαζόταν μια ολόκληρη υπηρεσία πληροφοριών για να το παράξει, με αμφιβολίες μάλιστα αν θα μπορούσε να παραγάγει το έργο αυτό στην έκταση και κυρίως στον ίδιο χρόνο που το παρήγαγε μόνος του ο Χ. Μηνάγιας.
Στο παρόν βιβλίο που ασχολείται με τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και τους Εξοπλισμούς, ο συγγραφέας είναι πραγματικά στο στοιχείο του, πραγματοποιώντας για τον αναγνώστη -από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο- μια βήμα προς βήμα ενημέρωση για τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, την Στρατοχωροφυλακή και την Ακτοφυλακή,δίνοντας πληροφορίες -αρκετές των οποίων άγνωστες ή ελάχιστα γνωστές, ακόμη και για επαγγελματίες του χώρου- για τον αριθμό, αποστολή, οργάνωση, εκπαίδευση και καθήκοντα των επιτελείων, καθώς και πληροφορίες για την εν γένει νοοτροπία και πνεύμα της στρατιωτικής ηγεσίας, τα προβλήματα πειθαρχίας και διαφορές μεταξύ ανώτερου και κατώτερου προσωπικού, τις ασκήσεις και τα επιχειρησιακά σχέδια εναντίον της Ελλάδας κ.ά., με μια λεπτομέρεια που εκπλήσσει. Μαζί με το πρώτο του βιβλίο, «Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας», το παρόν βιβλίο αποτελεί την καλύτερη καταγραφή του συνόλου των παραμέτρων που συνθέτουν το τουρκικό στρατιωτικό δυναμικό, μπροστά στην οποία οι καταγραφές του Jane’s (Military Balance), του σουηδικού SIPRI και άλλων καθιερωμένων ή θεωρούμενων έγκυρων πηγών κυριολεκτικά ωχριούν.
Κατά την άποψή μας, η αποδελτίωση του έργου του Χ. Μηνάγια θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τις υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας, καθώς περιέχει αμέτρητα Δελτία Πληροφοριών και κυρίως να αποτελέσει μια αξιόπιστη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηθεί κάθε μελλοντική πληροφορία που θα συλλέγεται από άλλες πηγές.
Η πλήρης και λεπτομερής καταγραφή του τουρκικού στρατιωτικού μηχανισμού στην οποία επιδόθηκε με προφανή επιτυχία ο συγγραφέας, μας φέρνει στην μνήμη μια κατάσταση που επικρατούσε πριν, κατά την διάρκεια και μετά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο του 1870. Πριν από τον πόλεμο οι Γάλλοι υπερηφανεύοντο ότι ήταν προετοιμασμένοι για πόλεμο «μέχρι και το τελευταίο κομβίον των περικνημίδων των στρατιωτών τους». Από την άλλη, οι Πρώσοι αναφερόμενοι στο προρρηθέν «κομβίο» και την πληροφοριακή επάρκεια των μυστικών υπηρεσιών τους έλεγαν ότι «εμείς ξέρουμε και πόσα είναι». Υπεύθυνος για αυτή την λεπτομερή καταγραφή ήταν ο αρχικατάσκοπός τους Wilhelm Stieber, ο οποίος ήταν μια πραγματική ηλεκτρική σκούπα που πέρασε στην Ιστορία ως «ο κατάσκοπος απογραφέας», διότι με τις χιλιάδες των πρακτόρων και αμειβόμενων συνεργατών και πληροφοριοδοτών τους πραγματοποίησε μια πραγματική απογραφή κάθε πτυχής του δυναμικού των
Γάλλων. Το αποτέλεσμα ήταν όταν οι Πρώσοι κατέλαβαν τελικώς γαλλικό έδαφος, να καταστεί ιδιαίτερα ευχερής η κατάσχεση και η υποχρεωτική εισφορά σε χρήμα και είδος κάθε χωρικού των εν λόγω εδαφών, με τους Πρώσους να γνωρίζουν ακόμη και των αριθμό των ορνίθων κάθε χωρικού και να απαιτούν τον ανάλογο αριθμό αυγών!
Το δυσάρεστο από την μελέτη των βιβλίων του Μηνάγια είναι οι λυπηροί συνειρμοί στους οποίους παρασύρεται άθελά του ο αναγνώστης, όταν συγκρίνει τις πληροφορίες αυτές με τις αντίστοιχες για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στον τομέα των εξοπλισμών και ιδιαίτατα της αμυντικής βιομηχανίας.
Σχετικά με το παρόν βιβλίο, θα πρέπει να αναφερθεί μια ιδιαιτερότητά του που είναι ότι, το 1/3 των σελίδων του αποτελεί το κυρίως κείμενο, με τα υπόλοιπα 2/3 αυτού να αποτελούνται από πίνακες που αναφέρουν με κάθε λεπτομέρεια τον προγραμματισμό και χρονολογική εξέλιξη όλων των εξεταζόμενων παραμέτρων της τουρκικής στρατιωτικής ισχύος. Πρόκειται για μια πραγματική «συμπίεση» ενός πλούτου πληροφοριών και στοιχείων, η μελέτη των οποίων είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τις δικές μας Ένοπλες Δυνάμεις. Θα προσθέταμε και της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, πλην όμως τέτοιες υποθέσεις κατατάσσονται στον υποθετικό λόγο του είδους που αναφέρεται στο απραγματοποίητο.
Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα Ταξίαρχο ε.α. Χρήστο Μηνάγια για το πολύτιμο έργο του. Ελπίζεται ότι η αναγνώριση του έργου του θα γίνει και από το σύστημα από το οποίο προήλθε, με μια πρώτη εκδήλωση αυτής της αναγνωρίσεως την διδασκαλία των βιβλίων του στις Στρατιωτικές Σχολές.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΕΙΣΑΓkΓΗ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις
Αποστολή και οργάνωση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων
Η αριθμητική δύναμη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων
Διοίκηση Χερσαίων Δυνάμεων
Διοίκηση Ναυτικών Δυνάμεων
Διοίκηση Αεροπορικών Δυνάμεων
Γενική Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής
Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών
Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων
Δυνάμεων

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Εξοπλισμοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ
Α΄ Αντιστοιχία ελληνικών-τροποποιημένων τουρκικών τοπωνυμίων της Τουρκίας
B΄ Αναλυτικά στοιχεία της αριθμητικής δύναμης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων
Γ΄ Αναλυτικοί πίνακες τουρκικών εξοπλιστικών προγραμμάτων
Δ΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της Διοίκησης Χερσαίων Δυνάμεων
Ε΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της 1ης Στρατιάς
ΣΤ΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της 2ης Στρατιάς
Ζ΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της 3ης Στρατιάς
Η΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της Στρατιάς Αιγαίου
Θ΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων
Ι΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της Διοίκησης Αεροπορικών Δυνάμεων
IΑ΄ Χάρτης διάταξης και οργάνωση της Γενικής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
GEOSTRATEGY

Η ΕΟΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ : ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Μέσα από την ιστορική έρευνα δεν προκύπτει ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ υπήρξε αντικομμουνιστικός, αλλά, αντιθέτως, έγινε προσπάθεια να κρατηθεί ως παλλαϊκός, ακομμάτιστος και αταξικός

«Κύριος στόχος της έκδοσης ήταν η ανάδειξη των προκηρύξεων ως του κατ’ εξοχήν μέσου επικοινωνίας, άσκησης πολιτικής πίεσης και διαφώτισης, σε μια περίοδο κατά την οποία ο Τύπος τελούσε υπό λογοκρισία και οι πολιτικοί εκπρόσωποι των Ελλήνων του νησιού βρίσκονταν στην εξορία», δήλωσε ο ερευνητής Μιχάλης Σταυρή
Μια διαφορετική προσέγγιση του εθνικοαπελευθερωτικού-ενωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν όσοι παρευρέθηκαν την περασμένη βδομάδα 29/10/2015, στη βιβλιοπαρουσίαση της Β' έκδοσης του βιβλίου «Προκηρύξεις του Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α», στο βιβλιοπωλείο «Γιαλούσα» της Λευκωσίας. Το βιβλίο επιμελήθηκαν οι φοιτητές Ιστορίας Μιχάλης Σταυρή και ο Αλέκος Μιχαηλίδης, ενώ η παρουσίαση έγινε από τον υποψ. δρα Ιστορίας Χαράλαμπο Αλεξάνδρου. Μέσα από την παράθεση και ανάλυση σημαντικού αριθμού προκηρύξεων, το βιβλίο πραγματεύεται ουσιαστικά τρεις βασικές πτυχές γύρω από τις οποίες περιστρέφεται ο σημερινός διάλογος για την ΕΟΚΑ, δηλαδή α) τις σχέσεις ΕΟΚΑ-Αριστεράς, β) ΕΟΚΑ-Τούρκων της Κύπρου, γ) Τη δράση της ΕΟΚΑ μέσα στο διεθνές σκηνικό της εποχής.
Ανάδειξη υποβαθμισμένης πτυχής
Σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Σταυρή στη «Σημερινή», οι «Προκηρύξεις του αγώνα της ΕΟΚΑ» κυκλοφόρησαν μετά από πρωτοβουλία των εκδόσεων «Αιγαίον», προκειμένου να φέρουν τον αναγνώστη σε μια πρώτη επαφή με τη σημαντική αυτή αλλά, εν πολλοίς, υποβαθμισμένη πτυχή του αγώνα της ΕΟΚΑ. «Έγινε επιλογή και συμβατική κατηγοριοποίηση ενδεικτικού αριθμού προκηρύξεων, προκειμένου να καταλάβει ο αναγνώστης τον ρόλο και τη σημασία τους, αλλά και να αντιληφθεί μέσα από τις προκηρύξεις τις συνθήκες και την ατμόσφαιρα της εποχής», δήλωσε προσθέτοντας: «Την επιμέλεια αναλάβαμε με τον Αλέκο Μιχαηλίδη. Πρόσφατα έχει κυκλοφορήσει η δεύτερη έκδοση των «Προκηρύξεων», με ειδοποιό διαφορά από την πρώτη, την εισαγωγή του βιβλίου. Έγινε προσπάθεια να καταθέσουμε στην εισαγωγή του βιβλίου, με νηφάλιο τρόπο, τις απόψεις μας για συγκεκριμένα ζητήματα».
Στόχος της έκδοσης
Κύριος στόχος όμως της έκδοσης, σύμφωνα με τον κ. Σταυρή, ήταν η ανάδειξη των προκηρύξεων ως του κατ’ εξοχήν μέσου επικοινωνίας, άσκησης πολιτικής πίεσης και διαφώτισης, σε μια περίοδο κατά την οποία ο Τύπος τελούσε υπό λογοκρισία και οι πολιτικοί εκπρόσωποι των Ελλήνων του νησιού βρίσκονταν στην εξορία. «Σημειώνουμε ότι για τη δουλειά πρέπει να πιστωθεί ο Σπύρος Παπαγεωργίου, ο οποίος έσωσε και δημοσίευσε πολύτιμο υλικό για τον μελετητή της νεότερης κυπριακής ιστορίας», υπογράμμισε.
Η διάσταση «προπαγάνδα»
Κατά τη διάρκεια της βιβλιοπαρουσίασης, ο υπ. διδάκτορας Ιστορίας Χαράλαμπος Αλεξάνδρου, αναφερόμενος στη σημασία του εν λόγω βιβλίου, σημείωσε πως αυτό αποτελεί κλειδί για την κατανόηση, σε μεγάλο βαθμό, του πνεύματος, της ιδεολογίας και των στόχων της θρυλικής ΕΟΚΑ. «Η δεύτερη έκδοση περιλαμβάνει τις ίδιες με την πρώτη έκδοση, 53 προκηρύξεις. Την πρώτη γνωστή προκήρυξη του Διγενή ακολουθούν 11 προκηρύξεις, υπό τη γενική ενότητα «Προπαγάνδα» και έπονται 9 προκηρύξεις στην ενότητα «Συντονισμός με πολιτικές εξελίξεις - πολιτικές προεκτάσεις του αγώνα». Δίνεται συνέχεια με 9 προκηρύξεις στην ενότητα «ΕΟΚΑ και Τούρκοι», και τις 9 «Επετειακές» διαδέχονται 11 προκηρύξεις υπό τον τίτλο «Παθητική αντίσταση». Η έκδοση κλείνει με το παράρτημα στο οποίο παρατίθενται 2 προκηρύξεις της «Οργάνωσης Αριστερών Εθνικοφρόνων».
Το στίγμα του «αντικομμουνισμού»
Με αφορμή το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια καταβάλλεται μια προσπάθεια «να χρεωθεί η ΕΟΚΑ το στίγμα του «αντικομμουνισμού», η ενότητα που εξετάζει την σχέση ΕΟΚΑ-Αριστεράς είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Όπως σημείωσε ο κ. Αλεξάνδρου, το κείμενο δεν είναι απολογητικό, αλλά αντιθέτως επιστημονικό και ισχυρά τεκμηριωμένο, και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο απελευθερωτικός αγώνας του 1955-1959 διεξήχθη σε μια περίοδο κατά την οποία ο αντικομμουνισμός δεν ήταν κάτι παράλογο, ούτε εκτός πραγματικότητας. «Από την ιστορική έρευνα δεν προκύπτει ότι ο αγώνας τον οποίο διεξήγαγε η ΕΟΚΑ περιστράφηκε γύρω από το πλέγμα του αντικομμουνισμού αλλά, αντιθέτως, έγινε προσπάθεια να κρατηθεί ο αγώνας ως παλλαϊκός, ακομμάτιστος και αταξικός», αναφέρεται χαρακτηριστικά στη σελίδα 13 του βιβλίου.
Σε αυτό το πλαίσιο, σημαντική είναι η αναφορά σχετικά με τις δολοφονίες μελών της Αριστεράς από την ΕΟΚΑ. Στη σελίδα 18, επισημαίνεται ότι αν και αποτελεί γεγονός ότι συνέβησαν, εντούτοις, αυτό που χρήζει μελέτης είναι το κατά πόσο αυτές διαπράχθηκαν επειδή οι δολοφονηθέντες ήταν στελέχη της Αριστεράς ή διότι υπήρχαν πράγματι υπόνοιες ότι ήταν προδότες. «Ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων Κυπρίων εκτελεσθέντων από την ΕΟΚΑ ανέρχεται γύρω στους εκατόν.
Τα στελέχη της Αριστεράς, δηλαδή που εκτελέσθηκαν, αποτελούν περίπου το 1/6 (16 σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Νεολαίας ΑΚΕΛ - ΕΔΟΝ) του συνόλου των εκτελεσθέντων ως «προδοτών» ή για «προδοτική συμπεριφορά», αναφέρουν οι δυο ερευνητές, προσθέτοντας ότι «Ένας τέτοιος αριθμός δεν επιτρέπει στον αντικειμενικό μελετητή να προσδώσει στις εκτελέσεις και εν γένει στον αγώνα τον χαρακτήρα του αντικομμονισμού […]».
ΕΟΚΑ και Τούρκοι της Κύπρου
Στο δεύτερο επίπεδο ανάλυσης παρουσιάζονται τα συμπεράσματα για τις σχέσεις της ΕΟΚΑ και των Τούρκων της Κύπρου. Στη συγκεκριμένη ενότητα καταρρίπτεται η ασαφής θεωρεία, που χρεώνει τη σύγκρουση Ελλήνων και Τούρκων του νησιού στην ΕΟΚΑ, γεγονός που παραδέχονται τόσο τουρκολόγοι όσο και Τούρκοι ιστορικοί. Μέσα από την ανάλυση επεξηγείται και αναλύεται πώς η μουσουλμανική ελίτ της Κύπρου ήδη από το 1878 είχε αναπτύξει «σύνδρομα» και έναν «αντιδραστικό εθνικισμό», ενώ σταδιακά, με τη βοήθεια ομάδων που δρούσαν στην Τουρκία, το σύνθημα «η Κύπρος είναι τουρκική» κέρδιζε έδαφος, με την ιδέα της διχοτόμησης να μπαίνει «για πρώτη φορά στον δημόσιο διάλογο» το 1948.
Καθοριστικός ιστορικός σταθμός στην πορεία έκβασης των γεγονότων, προς εξυπηρέτηση ασφαλώς και των βρετανικών στόχων προς διαιώνιση της παρουσίας τους στο νησί, αποτελεί, σύμφωνα με τους αναλυτές, η υιοθέτηση της διχοτόμησης από την Άγκυρα και η επακόλουθη ως εκ τούτου ίδρυση της ΤΜΤ. Όπως επεσήμανε κατά τη βιβλιοπαρουσίαση ο υπ. διδάκτορας κ. Αλεξάνδρου, οι Αλέκος και Μιχάλης, με αναφορές σε συγκεκριμένες προκηρύξεις της ΕΟΚΑ, αποδεικνύουν πως η ένοπλη οργάνωση των Ελλήνων της Κύπρου διακήρυσσε λόγοις και έργοις ότι σε καμιά περίπτωση δεν στρεφόταν κατά των Τούρκων του νησιού. Όπως τεκμαίρεται μέσα από τις προκηρύξεις, η τουρκική εμπλοκή στην Κύπρο ούτε υποκινήθηκε, αλλά ούτε και εξαρτιόταν από τη δράση της ΕΟΚΑ, αλλά τη χρησιμοποιούσε μόνο ως πρόσχημα.
Η διεθνής διάσταση
Όσον αφορά την κατανόηση της φύσης της επανάστασης στην Κύπρο, οι δυο συγγραφείς αναφέρουν χαρακτηριστικά πως μελετώντας κανείς τον αγώνα της ΕΟΚΑ, πρέπει να έχει υπ’ όψιν ότι διεξήχθη μέσα σ’ ένα ιδιάζον διεθνές σκηνικό, στο οποίο ξεχώριζαν δύο συνισταμένες: η ραγδαία απο-αποικιοποίηση και ο Ψυχρός Πόλεμος. «Είναι γι’ αυτό που ο αγώνας της ΕΟΚΑ όχι μόνο δεν ήταν λάθος τη δεδομένη στιγμή, αλλά κατά την άποψή μας ήταν επιβεβλημένος», αναφέρουν. Η χρονική αναγκαιότητα του αγώνα αποσκοπούσε παράλληλα στη διεθνοποίηση του κυπριακού ζητήματος. Αξιοσημείωτη αναφορά ως προς αυτό το σημείο είναι δήλωση του ίδιου του αρχηγού του Αγώνα Γεώργιου Γρίβα Διγενή, ο οποίος τόνιζε πως η ΕΟΚΑ δεν επεδίωξε την ολοκληρωτική ήττα των Βρετανών, αλλά πρωτίστως την ηθική, με σκοπό την προσέλκυση του διεθνούς ενδιαφέροντος για δικαίωση των πόθων του κυπριακού Ελληνισμού.
Ενάντια στην ηττοπάθεια
Τέλος, όπως σωστά επεσήμανε ο κ. Αλεξάνδρου, οι φρέσκιες ιδέες του Αλέκου και του Μιχάλη και τα πορίσματά τους, που εδράζονται στη μελέτη των πιο σύγχρονων ιστορικών εργασιών, διευρύνουν τη συζήτηση για την περίοδο της ΕΟΚΑ και καταρρίπτουν με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο αίολα επιχειρήματα.

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/281814/i-eoka-mesa-apo-tis-prokirykseis

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΚΡΥΨΑΝ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ; - ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ HENRIETTA MERTZ : «ΟΙΝΩΨ ΠΟΝΤΟΣ»

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ

α) η μελέτη της Εριέττας Μέρτζ

Η πρώτη που ετόλμησε να έρθει αντιμέτωπη προς την επικρατούσα άποψη ότι οι περιπλανήσεις του Οδυσσέως έγιναν μέσα στην Μεσόγειο ήταν η Αμερικανίδα Εριέττα Μέρτζ (Henrietta Mertz) η οποία το 1965 εξέδωσε στο Σικάγο των Η.Π.Α. το βιβλίο » The Wine Dark Sea» (τίτλος στα Ελληνικά «ΟΙΝΩΨ ΠΟΝΤΟΣ» εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ -1995)και αργότερα το 1967 τα «Αργοναυτικά» δια των οποίων με μεγάλη πειστικότητα -στηριζόμενη στις δικές της προσωπικές έρευνες και εξερευνήσεις στην Β. και Ν. Αμερική- διατυπώνει την θέση ότι το ταξίδι του Οδυσσέως είχε και ένα σημαντικό σκέλος εκτός Μεσογείου.

Henrietta Mertz

Η άποψη της κ. Μέρτζ είναι ότι ο Οδυσσέας ταξίδεψε μέχρι τις ακτές της Αμερικής βοηθούμενος από τα θαλάσσια ρεύματα.

Η κ. Μέρτζ εντόπισε τα μέρη που επισκέφθηκε ο Οδυσσέας με βάση την ταχύτητα που κινούνται τα θαλάσσια ρεύματα και την διάρκεια των ταξιδιών από σταθμό σε σταθμό όπως αναφέρονται στην Οδύσσεια.

Οι απόψεις της κ. Μέρτζ ενισχύονται και από αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί στην Αμερικανική ήπειρο.

Σχεδιάγραμμα που παρουσιάζει την περιπλάνηση του Οδυσσέα μετά την πτώση της Τροίας βάσει των διαπιστώσεων της Εριέττας Μέρτζ (η οποία μελέτησε εδάφιο προς εδάφιο το κείμενο του Ομήρου σε συνδυασμό με διάφορες νεότερες ανακαλύψεις και παρατηρήσεις που αναφέρονται από τον ίδιο τον Όμηρο π.χ. διάρκεια ταξιδιού κλπ).

Στον χάρτη επισημαίνονται η περιοχή που υπήρξαν οι Σειρήνες , σε ποιο σημείο της Αμερικάνικης ηπείρου ήταν η Σκύλλα και η Χάρυβδης και μέσο ποίας οδού ο Οδυσσέας επέστρεψε στην Ιθάκη βοηθούμενος καθ” όλη την διαδρομή από το ρεύμα του κόλπου (Gulf stream) .

β) η μελέτη του Ζίγκφριντ Πετρίδη

Οι Έλληνες έχουν μία αποδεδειγμένη ναυτική ιστορία που ξεκινάει τουλάχιστον από το 7.250 π. Χ. όπως αποδεικνύεται από τα ευρήματα του σπηλαίου Φράχθι στην Αργολίδα.

«…Η μοναδικότης του Ελληνικού γεωγραφικού χώρου, ήτοι η παρουσία εις μικράν σχετικώς έκτασιν, το Αιγαίον Πέλαγος, εκατοντάδων νήσων, επέτρεψε εις τους προϊστορικούς κατοίκους του, λίαν ενωρίς την ανάπτυξιν της δια θαλάσσης επικοινωνίας.

Με την πάροδο των ετών και την απόκτησιν πείρας θαλασσίων ταξιδίων, οι Αιγαίοι ναυτικοί έγιναν τολμηρώτεροι, πλεύσαντες προς βορράν εις τον Εύξεινον πόντον, προς νότον εις Αίγυπτον και «Φοινίκην» και δυσμάς εις Ιταλίαν και Ιβηρίαν.

Ανακαλύψαντες ότι η θάλασσα εις ην εταξίδευον περιεβάλλεντο παντού υπό ξηράς με μία μόνον έξοδον, δεν εδίστασαν να εξέλθουν τραπέντες όπως είδομεν προς βορράν (σημ. της ΑΕΙ- Κασσιτερίδες νήσοι = Αγγλία) δια τον κασσίτερον και δια το ήλεκτρον, αλλά και προς δυσμάς ως θ” αποδείξωμεν…» («ΟΔΥΣΣΕΙΑ» ελληνική έκδοση, σελίδα 139)

Η Ελληνική γραμματεία είναι πλούσια σε αναφορές για τις γεωγραφικές γνώσεις των αρχαίων προγόνων μας. Στην μελέτη του κ. Πετρίδη παρουσιάζονται στοιχεία που αφορούν τις γεωγραφικές γνώσεις για περιοχές :

– του Βορρά (υπερβορέα)

– της Ανατολής (Ασίας)

– του Νότου (Αιθιοπία, Κυρηναϊκή, Αίγυπτος, λοιπή βόρεια Αφρική)

– και της Δύσεως (Ιταλία, νήσοι δυτικώς της Ιταλίας α) Σαρδηνία, β) Κορσική γ) Έλβα δ) Καπρί ε) Ίσκια , Ιβηρική χερσόνησος, Γαλλία, βόρειο-ανατολική Ευρώπη, Βρετανία – Ιρλανδία

Από την Ελληνική γραμματεία προκύπτει ότι οι Έλληνες έχουν μεγάλη εξοικείωση με τις αστρονομικές παρατηρήσεις (παράδειγμα οι αστρονομικές αναφορές των Ορφικών ύμνων) και οι ναυτικοί της εποχής χρησιμοποιούν τους αστερισμούς για να προσανατολίζονται κατά την διάρκεια της νυχτερινή πλεύση τους.
Μεγάλη βαρύτητα στην έρευνα του ταξιδιού του Οδυσσέως έχουν οι αστρονομικές αναφορές της Οδύσσειας.

Αναφέρεται από τον Όμηρο ότι «ΑΡΚΤΟΝ Θ” ΗΝ ΚΑΙ ΑΜΑΞΑΝ ΕΠΙΚΛΗΣΙΝ ΚΑΛΕΟΥΣΙΝ, ΗΤ” ΑΥΤΟΥ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΚΑΙ Τ” ΩΡΙΩΝΑ ΔΟΚΕΥΕΙ, ΟΙΗ Δ” ΑΜΜΟΡΟΣ ΕΣΤΙ ΛΟΕΤΡΩΝ ΩΚΕΑΝΟΙΟ ΤΗΝ ΓΑΡ ΔΗ ΜΙΝ ΑΝΩΓΕ ΚΑΛΥΨΩ, ΔΙΑ ΘΕΑΩΝ, ΠΟΝΤΟΠΟΡΕΥΟΜΕΝΑΙ ΕΠ” ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΕΙΡΟΣ ΕΧΟΝΤΑ» (ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ε 273) δηλαδή : «και την “Αρκτον (Μ. “Αρκτο) που την ονομάζουν και “Αμαξα, που κλωθογυρίζει αυτού και παραφυλάει τον Ωρίωνα και που μονάχ” αυτή είναι αμέτοχη στα λουσίματα του Ωκεανού, (σημ. της ΑΕΙ : δηλαδή ο αστερισμός είναι αειφανής – δεν πέφτει κάτω από τον ορίζοντα) τον συμβούλεψε λοιπόν η υπέροχη θεά η Καλυψώ να ταξιδεύει έχοντας στ” αριστερό του χέρι αυτήν».

Στο κείμενο αυτό περιέχονται σημαντικότατες πληροφορίες.

«…Ο Όμηρος ομιλεί περί «Ωκεανού» και όχι «Πόντου» και όπως είδομεν «Ωκεανόν» οι αρχαίοι Έλληνες ωνόμαζαν την περιβάλλουσαν την οικουμένην θάλασσαν (σημ. της ΑΕΙ : η θάλασσα έξω από τις Ηράκλεις στήλες) περί αυτού συμφωνεί και ο Στράβων «ΤΑΥΤΑ ΓΑΡ ΠΑΝΤΑ ΦΑΝΕΡΩΣ ΕΝ ΤΩ ΑΤΛΑΝΤΙΚΩ ΠΕΛΑΓΕΙ ΠΡΑΤΤΟΜΕΝΑ ΔΗΛΟΥΤΑΙ» (c26) δηλαδή : Όλα αυτά είναι καταφανές ότι δηλούνται (υπό του Ομήρου) ως τελούμενα εις τον Ατλαντικόν»…» («ΟΔΥΣΣΕΙΑ» ελληνική έκδοση, σελίδα 182)

Η πολυετή εμπειρία του Ζ. Πετρίδη ως ιστιοπλόου τον βοήθησε να επιβεβαιώσει ή και να
διορθώσει (όπου αυτό ήταν απαραίτητο) τα συμπεράσματα της Ε. Μέρτζ, με βάση τις αναφορές που υπάρχουν από τον Όμηρο για την διάρκεια του ταξιδιού από σταθμό σε σταθμό και τις επιπρόσθετες λεπτομέρειες που τυχόν αναφέρονται (π.χ. κατεύθυνση ανέμου, πορεία πλοίου, περιγραφές των νησιών κλπ).

Παράδειγμα : ΑΙΟΛΙΑ
«..Γράφει ο Όμηρος : «ΔΩΚΕ ΜΟΙ ΕΚΔΕΙΡΑΣ ΑΣΚΟΝ ΒΟΟΝ ΕΝΝΕΩΡΟΙΟ, ΕΝΘΑ ΔΕ ΒΥΚΤΑΩΝ ΑΝΕΜΟΝ ΚΑΤΕΔΗΣΕ ΚΕΛΕΥΘΑ, ΚΕΙΝΟΝ ΓΑΡ ΤΑΜΙΗΝ ΑΝΕΜΩΝ ΠΟΙΗΣΕ ΚΡΟΝΙΩΝ ΗΜΕΝ ΠΑΥΜΕΝΑΙ ΗΔ” ΟΡΝΥΜΕΝ ΟΝ Κ” ΕΘΕΛΗΣΙΝ. ΝΗΙ Δ” ΕΝΙ ΓΛΑΦΥΡΗ ΚΑΤΕΔΕΙ ΜΕΡΜΙΘΙ ΦΑΕΙΝΗ ΑΡΓΥΡΕΗ, ΗΝΑ ΜΗΤΙ ΠΑΡΑΠΝΕΥΣΗ ΟΛΙΓΟΝ ΠΕΡ, ΑΥΤΑΡ ΕΜΟΙ ΠΝΟΙΗΝ ΖΕΦΥΡΟΥ ΠΡΟΕΗΚΕΝ ΑΗΝΑΙ, ΟΦΡΑ ΦΕΡΟΙ ΝΗΑΣ ΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ» (ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ Κ19)

Δηλαδή «Μου “δωσε ένα ασκί εννιάχρονου βοδιού, που το έγδαρε, κι έκλεισε κει μέσα τις κινήσεις των ανέμων με τα πολλά τους βουητά, γιατί εκείνον είχε κάμει ο γιός του Κρόνου επιστάτη στους ανέμους, για να σταματάη και να αμολάη όποιον του αρέσει.

Κι έδεσε το ασκί μέσα στο βαθουλωτό καράβι με γυαλιστερή, ασημένια κλωστή, για να μην φυσάει έστω και λίγο. “Αφησε μονάχα τον Ζέφυρο (δυτικό) να φυσάει για χάρη μου, για να πάη στην πατρίδα και τα πλοία κι εμάς τους ίδιους.»

Ώστε ο Αίολος παρακληθείς υπό του Ωδυσσέως, εδέσμευσεν όλους τους ανέμους, αφήσας μόνο τον ούριον δι” αυτόν, Ζέφυρον – δυτικός, όπερ σημαίνει ότι ο Οδυσσεύς ευρίσκετο δυτικώς της Ιθάκης και περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με αυτήν.

Και η διήγησις συνεχίζει :

«ΕΝΝΗΜΑΡ ΜΕΝ ΟΜΩΣ ΠΛΕΟΜΕΝ ΝΥΚΤΑΣ ΤΕ ΚΑΙ ΗΜΑΡ, ΤΗ ΔΕΚΑΤΗ Δ” ΗΔΗ ΑΝΕΦΑΙΝΕΤΟ ΠΑΤΡΙΣ ΑΡΟΥΡΑ» (ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ Κ28) δηλαδή : » Εννιά μερόνυχτα συνέχεια ταξιδεύαμε και στις δέκα άρχισε να ξεχωρίζει πια η γη της πατρίδας» (σημ. της ΑΕΙ : άρα η νήσος Αιολία πρέπει να είναι ένα νησί που να ευρίσκεται δυτικά της Ιθάκης και να απέχει απόσταση που ισοδυναμεί με ταξίδι επί 9 μέρες με ευνοϊκό άνεμον)

Η απόστασις νήσοι Lipari – νήσος Ιθάκη δεν υπερβαίνει τα 270 μίλια και δια 9-ήμερον πλούν η μέση ταχύτης είναι : 270:9: 4=1,25 κόμβοι, αλλά μία ωριαία ταχύτητα πλεύσης 1,25 κόμβων δεν είναι «εύνοια» του Αιόλου, αλλά μαρτύριο…

Αντιθέτως η απόστασις : νήσος Μαγιόρκα – Σαρδηνία – Σικελία – Ιθάκη είναι 870 μίλια και δια 9-ήμερον πλούν η μέση ταχύτης είναι : 870:9:24=4,03 κόμβοι, δηλαδή μία ταχύτης ενός ήρεμου θαλάσσιου περιπάτου, δεκτή από πάσης απόψεως. “Αρα να η «νήσος του Αιόλου»…» («ΟΔΥΣΣΕΙΑ» ελληνική έκδοση, σελίδα 216)

Από τα ανωτέρω συμπεραίνεται ότι ο Οδυσσέας δεν έφτασε στην Αμερικανική ήπειρο
από τύχη, παρασυρόμενος από τα θαλάσσια ρεύματα (άποψη την οποία έχει η κ. Ε. Μέρτζ).

Αποδεικνύεται ότι οι Έλληνες είχαν και ποντοπόρα πλοία, ισχυροτάτης κατασκευής, ταχέα και ευέλικτα.

Γνώριζαν πολύ καλά και την ναυτική τέχνη, αλλά και την τέχνη του ναυτίλου, εκμεταλλευόμενοι τις δυο κινητήριες δυνάμεις των πλοίων : τα κουπιά και τα πανιά. για να οδηγήσουν τα σκάφη τους εκεί που επιθυμούσαν.

Οι εικόνες καθώς και μέρος των κειμένων προέρχονται από τα βιβλία του Ζ. Πετρίδη

α) ΟΔΥΣΣΕΙΑ – μία ναυτική εποποιία των Ελλήνων εις την Αμερικήν (Αθήνα 1994)

β) HOMER’S ODYSSEY – America’s discovery by the ancient Greeks (βελτιωμένη έκδοση – Athens1999)

Σχετική βιβλιογραφία :

ΖΙΓΚΦΡΙΝΤ ΠΕΤΡΙΔΗΣ «ΟΔΥΣΣΕΙΑ-Μία ναυτική εποποιϊα προϊστορικών Ελλήνων εις Αμερική»
HENRIETTE MERTZ «ΟΙΝΩΨ ΠΟΝΤΟΣ» εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΣΑΣ «Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ» εκδόσεις Εγκυκλοπαίδειας του ΗΛΙΟΥ
ENRICO MATTIEVICH «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΟΛΑΣΗ» εκδόσεις ΕΚΑΤΗ
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΞΙΩΤΗΣ «ΝΕΟ ΦΩΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» εκδόσεις ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
GREEK NATIONAL PRIDE

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΤΑΤΟΣ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ - ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ, ΤΡΕΙΣ ΕΝΟΧΟΙ...ΤΟΡΠΙΛΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΣΑΠΙΛΑ...

Γράφει ο Μιχαήλ Βασιλείου

Σάλος έχει ήδη προκληθεί από τις αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας και αφορούν στο νέο βιβλίο του δημοσιογράφου – ερευνητή, Μιχάλη Ιγνατίου για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, ένα βιβλίο το οποίο στηρίχτηκε σε αγώνα 3,5 ετών για τον αποχαρακτηρισμό κρίσιμων εγγράφων όλων των «θεσμών» που ενεπλάκησαν και εμπλέκονται στη διαχείρισή της καθώς επίσης και προσωπικές συνεντεύξεις πολλών εκ των πρωταγωνιστών.

Αυτό που μας οδήγησε στην απόφαση παρέμβασης είναι η αποκλειστική σχεδόν εστίαση στην αποκάλυψη για την άρνηση του Γιώργου Παπανδρέου να αποδεχθεί σχέδιο επίλυσης της κρίσης από το 2009, το οποίο συγκέντρωνε την αποδοχή όσων σήμερα μας έχουν στριμωγμένους «στα σκοινιά» και απαιτούν μέτρα τρομακτικών επιπτώσεων για να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την ελλαδική οικονομία που έχει καταρρεύσει. Όλα βέβαια είναι με ντοκουμέντα, ποδεδειγμένα. Όπως προκύπτει όμως για όλους, είναι ότι γνώριζαν, τους προειδοποιούσαν σταθερά. Όμως, προτιμούσαν να βάζουν μπροστά πολιτικούς-κομματικούς υπολογισμούς και να αποφύγουν το πολιτικό κόστος, καταδικάζοντας τη χώρα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, οι χειρισμοί του οποίου στην κρίση είναι κατά τη γνώμη μας αμφιβόλου δημοκρατικότητας, ενώ αναδύεται έντονη οσμή άλλων – ανομολόγητων – σκέψεων και υπολογισμών που οδήγησαν στην απόφαση να μην ασχοληθεί καν με την πρόταση διευθέτησης της κρίσης που του κατατέθηκε το 2009, συμπεριλαμβανομένου και «κουρέματος» του χρέους, είναι αναμφισβήτητα το πιο μοιραίο πρόσωπο της μεταπολίτευσης.


Είναι αυτός που έβαλε το «κερασάκι» στο άθλιο παρακράτος που στήθηκε και θέριεψε στη Μεταπολίτευση, δημιουργημένο από αυτούς οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν «καριέρα» πάνω στις «δάφνες» των αντιστασιακών έναντι της δικτατορίας διαπιστευτηρίων, πραγματικών ή κίβδηλων, διότι όπως είναι γνωστό, οι πραγματικοί άδολοι αγωνιστές, δεν μιλούν πολύ, σε αντίθεση με διάφορους ευνοημένους από τη συγκυρία και την τύχη, ή απλά άτομα με εγγενές χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς τους τη δειλία, οι οποίοι από τύχη βρέθηκαν να κληρονομούν και να καλλιεργούν τον μύθο του «λιονταριού». Τα στόματα έχουν ανοίξει και πολλοί πλέον «τραγουδούν»…

Η μεγάλη φενάκη όμως που καλλιεργείται αθέλητα από την επικέντρωση των αποκαλύψεων στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, είναι ότι αυτός είναι το κεντρικό πρόσωπο, αυτός είναι ο απόλυτος φταίχτης και πως εάν… τιμωρηθεί παραδειγματικά, θα έχουμε πετύχει την «κάθαρση» του «λερωμένου» μεταπολιτευτικού μας παρελθόντος. Ουδέν ψευδέστερον…

Ο Μιχάλης Ιγνατίου όμως, στον επίλογο του βιβλίου του για την οικονομική κρίση που κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ», ένα βιβλίο που αξίζει ΟΛΟΙ να διαβάσουμε σαν επένδυση στο μέλλον μας, ένα βιβλίο που θα μας επιτρέψει να κάνουμε τη σωστή αυτοκριτική, αφού οι «κατηγορούμενοι» δεν κυβέρνησαν από μόνοι τους, αλλά εξελέγησαν, ξεκαθαρίζει, ότι «η Ελλάδα και ο λαός της είναι τα μεγάλα θύματα τριών πρωθυπουργών», του «πετυχημένου» (όπως είναι η άποψη πολλών) Κώστα Σημίτη, εκτός του ΓΑΠ και…
Του Κώστα Καραμανλή, (ο οποίος αν επιστρέψει στην ενεργό πολιτική θα κερδίσει με άνεση τις εκλογές), ο οποίος παρέδωσε τη χώρα σε ανίκανους υπουργούς και όταν αντιλήφθηκε τη θύελλα που ερχόταν, παρότι πήρε την ορθή απόφαση, να λάβει μέτρα, δεν την υλοποίησε ποτέ. Εάν το είχε κάνει θα είχε σώσει την Πατρίδα, ακόμα κι αν αντιμετώπιζε μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές.
Θα είχε μείνει στην Ιστορία που θα τον δικαίωνε. Και δεν τόλμησε και δεν απέφυγε την ήττα, παρότι στο τέλος είπε όλη την αλήθεια. Τόσες δεκαετίες όμως που εκτρέφονταν στην κομματική βάση κρατικοδίαιτοι μανδαρίνοι (κάποια παριστάνουν σήμερα τους σωτήρες…), δεν ήταν διατεθειμένοι να ακούσουν οτιδήποτε έπληττε τον παρασιτισμό τους, τον λαθρόβιο χαρακτήρα της κοινωνικής τους παρουσίας. Τα ίδια ισχύουν και για τα άλλα κόμματα ασφαλώς…
Το ζητούμενο λοιπόν είναι εάν η απόδειξη της πολιτικής – τουλάχιστον – ενοχής των προσώπων αυτών, ασχέτως του πόσο συμπαθής μπορεί να είναι στον καθένα μας εις έκαστος, θα οδηγήσει σε αναθεωρήσεις την ελληνική κοινωνία. Εάν θα βγάλει το συμπέρασμα ότι θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει να ακούει μόνο ό,τι ικανοποιεί τα αυτιά, αλλά σε βάθος χρόνου αποδεικνύεται καταστροφικό, για εμάς και τα παιδιά μας.
Ας σκεφτούμε ποιες ήταν οι αντιδράσεις σε οποιαδήποτε πρόταση μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού είχε γίνει στο παρελθόν (Σπράος, Γιαννίτσης, Ρέππας κ.λπ.). Οι κρατικοδίαιτοι κηφήνες που εξέθρεψαν τα κόμματα για να συνδικαλίζονται προσδοκώντας το πλήρωμα του χρόνου που θα τους έφερνε και στη Βουλή, ως δικαίωση των «αγώνων» τους, δεν επέτρεψαν ποτέ να γίνει οτιδήποτε.
Αμφιβάλει πλέον κανείς ότι εάν είχαν τότε ληφθεί μέτρα σήμερα δεν θα κόβονταν με το μαχαίρι συντάξεις κύριες και επικουρικές, ενώ η σημερινή νεολαία, τα παιδιά των τότε «άκαμπτων αγωνιστών» δηλαδή, έχει ως πιο σύντομο ανέκδοτο το «θα πάρω σύνταξη». Ποιος τους κατάστρεψε; Η νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας, φορείς της οποίας ήταν και οι γονείς τους. Πώς να μη ριζοσπαστικοποιηθεί αυτή η νεολαία;

Το πρόβλημα όμως παραμένει. Επιμένουμε να πέφτουμε θύμα κάθε λογής βολικής συνωμοσίας «ξένων κέντρων», αφού αυτό μας βοηθά να αποφύγουμε να θέσουμε σκληρά ερωτήματα για τη δική μας συμπεριφορά. Ακόμα και να υπάρχει «συνωμοσία», δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι την «πόρτα» τους την ανοίγουμε εμείς με την πολική-κοινωνική ανευθυνότητά μας. Και στο τέλος της ημέρας οδηγεί στο να επαναλάβουμε τα ίδια, σε μια αυτιστική «ιστορική συμπεριφορά».

http://www.defence-point.gr/news/?p=130319

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΗΝΑΓΙΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ : «ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑ, Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ (τηλ. 2310252320, Ερμού 48 Θεσσαλονίκη, Τ.Κ. 54623) 

Η Τουρκία είναι ένα κράτος που επενδύει διαχρονικά στην πολιτική ισχύ, προβάλλοντας τη στρατιωτική της ισχύ για πολιτικούς λόγους. Oι κύριοι παράγοντες που προσδιορίζουν τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική παράμετρο ισχύος, στην εκμετάλλευση των οποίων η Άγκυρα εξαντλεί ένα μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς της, είναι η γεωγραφική θέση της χώρας, τα πολιτικοοικονομικά της δεδομένα, η στρατιωτική της ισχύς και η παρουσία της στο διεθνές περιβάλλον.
Η εθνική στρατηγική των Τούρκων αφορά στη βιωσιμότητα, την ευημερία και τη διαφύλαξη του έθνους, έχοντας ως κύρια στοιχεία την εθνική ισχύ, τους εθνικούς στόχους και τα εθνικά συμφέροντα. Για τον λόγο αυτό, στο παρόν βιβλίο γίνεται μια προσπάθεια ανάδειξης όλων εκείνων των παραγόντων που θα δώσουν στον αναγνώστη τη δυνατότητα να αντιληφθεί την πραγματική διάσταση της τουρκο-ισλαμικής απειλής.
Στα Κεφάλαια 1 και 2 αναλύονται τα στοιχεία εθνικής ισχύος της Τουρκίας βάσει των οποίων αυτή προσπαθεί να υλοποιήσει τις επιδιώξεις της και να επιβάλλει τη θέληση της σε άλλα κράτη. Συνακόλουθα δε, διαπιστώνεται ότι η Άγκυρα άρχισε να παρουσιάζει κλιμακωτά στη διεθνή κοινότητα τη γεωπολιτική της θέση ως ένα μέσο που θα μετατρέψει την υφιστάμενη περιφερειακή της στρατηγική σε παγκόσμια. Έτσι, αντί να χρησιμοποιεί την αξία της εντός των συνόρων, προσανατολίζει τις απαιτήσεις της σε όλη την ήπειρο και σε παγκόσμια κλίμακα, προκειμένου να βρεθεί σε ένα δυναμικό γεωπολιτικό περιβάλλον, διεθνών, οικονομικών και πολιτικών σχέσεων, καθώς επίσης και σχέσεων ασφαλείας.
Σε ό,τι έχει να κάνει με τη στρατηγική εθνικής ασφαλείας και τα σχέδια επιχειρήσεων εναντίον της Ελλάδος, στο Κεφάλαιο 3 του βιβλίου αναλύονται οι τουρκικοί σχεδιασμοί και οι διαδικασίες βάσει των οποίων υλοποιούνται οι αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης. Επιπλέον, γίνεται μια προσπάθεια αποκωδικοποίησης της τουρκικής αντίληψης για τη διακλαδική συνεργασία που υπάρχει μεταξύ των Κλάδων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και τους τρόπους ενεργείας στα Θέατρα Επιχειρήσεων της Θράκης και του Αιγαίου-Ανατολικής Μεσογείου.

Στην Τουρκία, ο ψυχολογικός πόλεμος αποτελεί ένα τομέα που όλες οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες έδωσαν πολύ μεγάλη βαρύτητα, συγκροτώντας πολυδιάστατους μηχανισμούς τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Για το λόγο αυτό στο Κεφάλαιο 4, η προσέγγιση του εν λόγω θέματος στηρίχθηκε αποκλειστικά σε τουρκικές πηγές και ειδικότερα στο βιβλίο Psikolojik Savaş (Ψυχολογικός Πόλεμος) του Τούρκου καθηγητή ψυχιατρικής της στρατιωτικής ιατρικής Nevzat Tarhan, ώστε να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα τόσο για τη σοβαρότητα και υπευθυνότητα που η τουρκική πλευρά αντιμετωπίζει τον ψυχολογικό πόλεμο, προκειμένου να αποσταθεροποιήσει τους αντιπάλους της ηθικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά, όσο για τις προθέσεις και τους σχεδιασμούς της Άγκυρας εναντίον της Ελλάδος.
Όλα τα στοιχεία του βιβλίου αποτελούν προϊόν προσωπικής έρευνας του συγγραφέα μέσω τουρκικών βιβλίων, μελετών τουρκικών πανεπιστημίων και κέντρων στρατηγικών μελετών, περιοδικών, ΜΜΕ, του διαδικτύου κ.ά., ενώ οι μεταφράσεις όλων των κειμένων έγιναν από τον ίδιο. Οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν είναι κατά βάση τουρκικές, με σκοπό ο Έλληνας αναγνώστης να κατανοήσει την τουρκική πραγματικότητα και να προσεγγίσει τον τρόπο σκέψης των Τούρκων κάτω από το δικό τους πρίσμα.
Στο Δεύτερο Μέρος του βιβλίου αναγράφονται τα εξαγόμενα συμπεράσματα και οι προβληματισμοί που δημιουργούνται για την Ελλάδα και την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Επίσης, στα Παραρτήματα Β΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄. ΣΤ΄ και Ζ΄ παρατίθεται το πρωτογενές υλικό των τουρκικών σχεδίων επιχειρήσεων, μεταφρασμένο στα ελληνικά, αναφορικά με τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της 1ης τουρκικής Στρατιάς στη Θράκη, τις ναυτικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο, τις αεροπορικές επιχειρήσεις εναντίον της Ελλάδος, καθώς επίσης τα σχέδια αποσταθεροποίησης της Τουρκίας από το βαθύ κράτος και ανατροπής της κυβέρνησης Erdoğan.
Φυσικά, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, οι Φάσεις Διεξαγωγής των εν λόγω σχεδίων αποσταθεροποίησης μπορεί να αποτελέσουν modus operandi για διεξαγωγή ανάλογων τουρκικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα και την Κύπρο. Επιπλέον, στο Παράρτημα Α΄ παρουσιάζεται η αντιστοιχία ελληνικών-τροποποιημένων τουρκικών τοπωνυμίων της Τουρκίας, δεδομένου ότι αυτά αναγράφονται μόνο με την τουρκική ονομασία στους χάρτες διάταξης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στις θέσεις των στρατιωτικών σχηματισμών κ.λπ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Χρήστος Μηνάγιας γεννήθηκε το 1960 στην Ελευθερούπολη Καβάλας. Το 1978 εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων απ’ όπου απεφοίτησε το 1982 ως ανθυπολοχαγός πεζικού. Ως αξιωματικός υπηρέτησε σε διάφορες Μονάδες Πεζικού και Επιτελεία, σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό, καθώς επίσης στα Τμήματα Τουρκίας των Διευθύνσεων Πληροφοριών του ΓΕΣ και του ΓΕΕΘΑ, απ’ όπου και αποστρατεύθηκε, με τη βούληση του, με το βαθμό του ταξιάρχου.
Είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Αμύνης, της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου, όλων των Σχολείων Πεζικού, της Σχολής Αλεξιπτωτιστών και της Στρατιωτικής Σχολής Ξένων Γλωσσών (τμήμα τουρκικής γλώσσας). Φοίτησε στη Διακλαδική Σχολή Άμυνας της Γαλλίας (Collège Interarmées de Défense) όπου του απενεμήθησαν το πτυχίο Ανώτερων Αμυντικών Σπουδών (επιπέδου ΜΑΣΤΕΡ ή διδακτορικών σπουδών) και το πτυχίο Ανώτερων Στρατιωτικών Σπουδών. Επίσης, σπούδασεστο Κέντρο Διπλωματικών και Στρατηγικών Σπουδών (Centre d’ Etudes Diplomatiques et Strategiques) και του απενεμήθη μεταπτυχιακός τίτλος Ανώτερων Διπλωματικών Σπουδών από την πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων, μέλος του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Άμυνας (Σ.Ε.ΕΘ.Α.), ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ) και ενίοτε διδάσκει σε στρατιωτικές σχολές. Επίσης, το 2010 εκδόθηκε το βιβλίο του «Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας» (εκδόσεις Τουρίκη) και το 2014 το βιβλίο του «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο, Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία» (εκδόσεις Κάδμος), ενώ είναι τακτικός αρθρογράφος επί θεμάτων Τουρκίας στην ιστοσελίδα http://www.geostrategy.gr και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες της Ελλάδος και της Κύπρου.
Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και τουρκικά.

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΗΝΑΓΙΑ : ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ - ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΔΜΟΣ

Ο Χρήστος Μηνάγιας γεννήθηκε το 1960 στην Ελευθερούπολη Καβάλας.Το 1978 εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων απ’ όπου απεφοίτησε ως ανθυπολοχαγός πεζικού.ως αξιωματικός υπηρέτησε σε διάφορες Μονάδες Πεζικού και Επιτελεία, σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό, καθώς επίσης στα Τμήματα Τουρκίας των Διευθύνσεων Πληροφοριών του ΓΕΣ και του ΓΕΕΘΑ, απ’ όπου και αποστρατεύθηκε, με τη βούληση του, με το βαθμό του ταξιάρχου.
Είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Αμύνης, της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου, όλων των Σχολείων Πεζικού, της Σχολής Αλεξιπτωτιστών και της Στρατιωτικής Σχολής Ξένων Γλωσσών (τμήμα τουρκικής γλώσσας).Φοίτησε στη Διακλαδική Σχολή Άμυνας της Γαλλίας (Collège Interarmées de
Défense) όπου του απενεμήθησαν το πτυχίο Ανώτερων Αμυντικών Σπουδών (επιπέδου ΜΑΣΤΕΡ ή διδακτορικών σπουδών) και το πτυχίο Ανώτερων Στρατιωτικών Σπουδών. Επίσης, σπούδασε στο Κέντρο Διπλωματικών και Στρατηγικών Σπουδών (Centre d’ Etudes Diplomatiques et Strategiques) και του απενεμήθη μεταπτυχιακός τίτλος Ανώτερων Διπλωματικών Σπουδών από την πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα.Είναι ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων, μέλος του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Άμυνας (Σ.Ε.ΕΘ.Α.), ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου
Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ) και ενίοτε διδάσκει σε στρατιωτικές σχολές. Επίσης, το 2010 εκδόθηκε το βιβλίο του «Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας» (εκδόσεις Τουρίκη), ενώ είναι τακτικός αρθρογράφος επί θεμάτων Τουρκίας στην ιστοσελίδα www.geostrategy.gr και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες της Ελλάδος και της Κύπρου.
Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και τουρκικά.

Περισσότερες λεπτομέρειες για το εν λόγω βιβλίο παρατίθενται ακολούθως:

Καθώς οι Τούρκοι αναζητούσαν την πολιτιστική ταυτότητα τους, εμφανίσθηκαν διάφορες τάσεις και θεωρίες, γεγονός που συνετέλεσε στη δημιουργία μιας μορφής πολιτιστικού πολέμου και πολιτικών παρεμβάσεων. Εξάλλου, μετά το 1922, η Τουρκία βιώνει μια σοβαρή ιδεολογική σύγκρουση, η οποία έχει σαν συνέπεια την κόπωση της τουρκικής κοινωνίας και τη δημιουργία αντιδράσεων με πολωτικά
χαρακτηριστικά. Σημειωτέον ότι, η πόλωση αποτελεί ένα δομικό πρόβλημα στην τουρκική πολιτική ζωή και πηγάζει από τη μορφή και την οργάνωση του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Τις δεκαετίες που μεσολάβησαν δεν συγκρούσθηκαν απλώς δύο αντιμαχόμενες πλευρές αλλά δύο τρόποι ζωής με δύο διαφορετικές ιδεολογίες που δίδουν την εντύπωση ότι η Τουρκία έχει διαχωριστεί στα δύο. Η ρεπουμπλικανική, επιστημονική και κοσμική σκέψη από τη μια πλευρά και η θρησκευτική ισλαμική σουνιτική ταυτότητα από την άλλη.ωστόσο, οι ενδογενείς αδυναμίες των φιλελεύθερων και
αριστερών τάσεων είχαν σαν αποτέλεσμα η ιδεολογία του εθνικισμού, αφενός να υιοθετηθεί από όλους τους πολιτικούς και θρησκευτικούς φορείς-οργανώσεις, αφετέρου να εδραιωθεί θεσμικά σε όλες τις βαθμίδες του τουρκικού κρατικού μηχανισμού.
Επίσης, το πολιτικό Ισλάμ χρησιμοποιήθηκε ως μια παρεμβαλλόμενη ζώνη μεταξύ της ιδεολογίας της δεξιάς και των αριστεριστών, ενώ η ταχεία εξάπλωση του ισλαμικού ρεύματος αντιμετωπίζεται ως ένας παράγοντας ενδυνάμωσης της πολιτιστικής και κοινωνικής ισχύος της χώρας. Εκτός τούτου, ο κεμαλισμός και το πολιτικό Ισλάμ αποτελούν τις δύο όψεις ενός νομίσματος, διότι όσο ανάγκη έχει ο κεμαλισμός το πολιτικό Ισλάμ την ίδια ανάγκη έχει και το πολιτικό Ισλάμ από τον κεμαλισμό. Για το λόγο αυτό η διαμάχη του στρατιωτικού κατεστημένου με το καθεστώς Erdoğan θα πρέπει να εκληφθεί αποκλειστικά και μόνο ως ένας «ασύμμετρος πόλεμος» για το ποιος θα κατέχει την εξουσία της χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, οι Τούρκοι άρχισαν να διερωτώνται εάν, με το πρόσχημα του
εκδημοκρατισμού της χώρας, η στρατιωτική χειραφέτηση αντικαταστάθηκε από μια πολιτική δικτατορία και ένα τουρκο-ισλαμικό εθνικιστικό καθεστώς. Στο βιβλίο αυτό γίνεται προσπάθεια καταγραφής των πολυδιάστατων παραγόντων που συνθέτουν την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας. Όλα τα στοιχεία του βιβλίου αποτελούν προϊόν προσωπικής έρευνας του συγγραφέα μέσω τουρκικών βιβλίων,μελετών τουρκικών πανεπιστημίων και κέντρων στρατηγικών μελετών, περιοδικών,
ΜΜΕ, του διαδικτύου κ.ά., ενώ οι μεταφράσεις όλων των κειμένων έγιναν από τον ίδιο. Οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν είναι κατά βάση τουρκικές, με σκοπό ο Έλληνας αναγνώστης να κατανοήσει την τουρκική πραγματικότητα και να προσεγγίσει τον τρόπο σκέψης των Τούρκων κάτω από το δικό τους πρίσμα.
Αρχικά, περιγράφεται το τουρκικό πρόβλημα, καθώς επίσης η αναζήτηση της πολιτικής και πολιτιστικής ταυτότητας των Τούρκων μέσω διαφόρων ιδεολογιών. Στη συνέχεια αναλύεται ο θρησκευτικός εθνικισμός και η απήχηση των θρησκευτικών αδελφοτήτων στην τουρκική κοινωνία που έχουν ως στόχο την παρέμβαση του κράτους στον τρόπο ζωής των πολιτών, την επιδίωξη δημιουργίας μιας μονοτυπικής κοινωνίας, καθώς επίσης τη διαφύλαξη και διάδοση του τουρκικού πολιτισμού.
Όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις, με την προβολή της στρατηγικής αξίας της χώρας τους προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το διεθνή παράγοντα και την τουρκική κοινή γνώμη σχετικά με τα σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που υπάρχουν,δεδομένου ότι η εσωτερική κατάσταση της χώρας θυμίζει παρτίδα σκάκι. Άλλωστε, οι παθογένειες και τα προβλήματα που τεκμηριώνουν την άποψη αυτή προκύπτουν από την ανάλυση που γίνεται σε ό,τι έχει να κάνει με τον αγώνα επιβίωσης του
βαθέως κράτους, την πολιτική αφομοίωσης των μειονοτήτων και το κουρδικό πρόβλημα, από την οποία εξάγεται το συμπέρασμα ότι η δυσλειτουργία των δημοκρατικών θεσμών της χώρας είναι διαχρονική και πολύ δύσκολα ανατρέψιμη αν όχι αδύνατη.
Επίσης, δύο άλλοι παράγοντες που εγείρουν έντονους προβληματισμούς για το μέλλον της Τουρκίας αποτελούν η δημογραφική ανισορροπία και η οικονομική κατάσταση της χώρας, δεδομένου ότι από τα στοιχεία που παρατίθενται στο παρόν βιβλίο καθίσταται σαφές ότι: α. Ο πληθυσμός της Τουρκίας είναι πολυποίκιλος, με συνέπεια η συνοχή του να παρουσιάζει σοβαρά ενδημικά προβλήματα και πολλά τρωτά σημεία. β. Η πορεία της τουρκικής οικονομίας είναι αβέβαιη κι απαιτεί μια νέα
θεώρηση των πραγμάτων.
Συνεπώς, όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι παρόλο που η νέα πολιτική πραγματικότητα στην Τουρκία απελευθερώθηκε από τη χειραφέτηση του κεμαλικού πολιτικού καθεστώτος, διατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά της κεμαλικής αντίληψης, τα οποία της δημιουργούν μια σύγχυση ιδεολογιών και αλαζονεία.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Τουρκικό πρόβλημα

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Συντηρητισμός και πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Τουρκο-ισλαμισμός και θρησκευτικός εθνικισμός
Ανάδειξη του τουρκο-ισλαμισμού
Θρησκευτικός εθνικισμός
Θρησκευτικές αδελφότητες cemaat και tarikat

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Το βαθύ κράτος στην Τουρκία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Κουρδικό πρόβλημα

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
Δημογραφική ανισορροπία στην Τουρκία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7
H οικονομική κατάσταση στην Τουρκία

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ-ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ
Α΄ Σχέδιο επιχειρήσεων Balyoz (Βαριοπούλα)
Β΄ Σχέδια επιχειρήσεων Çarsaf (Σεντόνι) και Sakal (Γενειάδα)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ 1942, ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ...

Μπορεί να είναι περίεργο, αλλά μέσα από ένα ιστορικό μυθιστόρημα που μόλις κυκλοφόρησε, δίνονται ορισμένες πτυχές από τη δράση του άλλοτε δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου κατά την Κατοχή. Βασικά πρόκειται για το νέο βιβλίο της Ιζαμπέλλας Παλάσκα «Άγγελος ή Δαίμονας – Ο αμφιλεγόμενος πατέρας μου», που αναφέρεται στη ζωή του πατέρα της, του Ιωάννη Βουλπιώτη.

Στο βιβλίο αυτό, που είναι γεμάτο από ιστορικά στοιχεία, τα οποία αδικούνται αφού δίνονται με μυθιστορηματική ετικέτα, σε ορισμένες σελίδες πρωταγωνιστεί ο στρατηγός Πάγκαλος. Δεκαπέντε χρόνια μετά το άδοξο τέλος της δικτατορίας του, καθαρά φασιστικού τύπου, ο στρατηγός είχε θελήσει να κυριαρχήσει και πάλι στα πολιτικά γεγονότα. Προβάλλοντας αντικομμουνιστικές ιδέες και κυρίως εκμεταλλευόμενος τον θαυμασμό του προς τον Μουσολίνι και τη φασιστική Ιταλία, είχε προσκολληθεί κατά την Κατοχή στην ιταλική πρεσβεία για να έχει την εύνοιά της.

Στο βιβλίο της Ιζαμπέλλας Παλάσκα (σελ. 242-245), που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη, ο στρατηγός Πάγκαλος εμφανίζεται να αδημονεί για μια συνάντηση με τον ίδιο τον Μουσολίνι, όταν ο τελευταίος επισκέφτηκε την Αθήνα το καλοκαίρι του 1942. Πίστευε ότι θα γινόταν αμέσως δεκτός από τον Ντούτσε, αλλά τελικά εκείνος τον αγνόησε και τον άφησε ντυμένο επίσημα να περιμένει άπραγος στο σπίτι του Βουλπιώτη, λίγα μέτρα μακρύτερα από την ιταλική πρεσβεία.

…Χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο στρατηγός Πάγκαλος. Μόλις τον είχαν ενημερώσει κάποιοι άλλοι ότι έρχεται ο Μουσολίνι και είπε στον Βουλπιώτη να πάνε μαζί να τον δουν.

«Εγώ δεν έχω λόγο, στρατηγέ μου, να τον δω, ούτε και θα μ’ αφήσουν. Εσείς, που είστε φίλος του από τα παλιά, να πάτε να τον δείτε και να τα πείτε».

«Μην αμφιβάλλεις ότι θα επιδιώξω να τον δω. Ήδη είπα και μου ετοιμάζουν το αυτοκίνητο για να με πάει στην ιταλική πρεσβεία».

«Σας έχουν κλείσει ραντεβού;»

«Τι σημασία έχει; Είμαι ο μόνος εν ζωή διατελέσας ανώτατος άρχων της χώρας και επί εικοσαετία πρεσβεύω εμπράκτως την ελληνοϊταλική φιλία. Χρειάζεται κι άλλο; Θα τον δω για να έχει ενημέρωση από πρώτο χέρι...»

Η ησυχία από τον δρόμο έπαψε να ’ναι απόλυτη. Ακούστηκε θόρυβος από μοτοσικλέτες. Ο Βουλπιώτης βγήκε στο μπαλκόνι του κι είδε να χάνονται μερικές ιταλικές μοτοσικλέτες προς το Σύνταγμα. Ακολούθησε ένα άλλο κύμα από μοτοσικλέτες. Δε δυσκολεύτηκε να καταλάβει ότι ήταν προπομποί. Πράγματι, λίγο αργότερα κατέφθασε με μεγάλη ταχύτητα ένα τρίτο κύμα από μοτοσικλέτες, ακολουθούμενες από την αυτοκινητοπομπή του Μουσολίνι. Τον διέκρινε καθαρά στο ανοιχτό αυτοκίνητο του στρατηγού Τζελόζο, που καθόταν μαζί του στο πίσω κάθισμα. Ακολουθούσαν και άλλα δυο τρία αυτοκίνητα κι από πίσω ένα ασθενοφόρο.

Αυτό ήταν, λοιπόν. Πράγματι ο Μουσολίνι βρισκόταν στην Αθήνα και προφανώς τώρα θα είχε μπει στον περίβολο της ιταλικής πρεσβείας.

Είχε νέο αγωνιώδες τηλεφώνημα από τον Πάγκαλο, ο οποίος αδημονούσε που δεν του είχαν τηλεφωνήσει από την πρεσβεία για να του πουν τι ώρα θα τον έβλεπε ο Μουσολίνι.

«Μόλις πριν δυο λεπτά τον είδα από το μπαλκόνι μου με αυτοκινητοπομπή να κατεβαίνει ταχύτατα προς τα κάτω, μάλλον προς την ιταλική πρεσβεία», του είπε ο Βουλπιώτης.

«Ωραία. Θα τους ξαναπάρω στην πρεσβεία. Κι αν πάλι δε μου απαντήσουν σαφώς, σε δέκα λεπτά θα σηκωθώ και θα πάω μόνος μου να τον συναντήσω».

«Στρατηγέ μου, ξέρετε, οι δρόμοι σε όλο το κέντρο της πόλης είναι αποκλεισμένοι. Πώς θα φτάσετε εδώ; Με τα πόδια;»

«Σιγά τα αίματα! Με το αυτοκίνητό μου, βεβαίως, καλογυαλισμένο, όπως έδωσα εντολή να είναι. Ποιος θα μ’ εμποδίσει εμένα;»

«Καλά, αλλά τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι πρωτοφανή. Εγώ δεν έχω δει από δω που είμαι, κανένα άλλο αυτοκίνητο να κυκλοφορεί, ούτε γερμανικό ούτε υπουργικό ούτε κανένα άλλο».

«Σιγά, καημένε. Θα πάω, θα δεις».

Μισή ώρα αργότερα χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματός του. Ήταν ο στρατηγός Πάγκαλος με επίσημη στολή, μεγαλόσταυρο και τα παράσημα να κρέμονται στο στήθος του, αλλά λαχανιασμένος και καταϊδρωμένος από τον καύσωνα που είχε έξω. Τον ακολουθούσε, εξίσου λαχανιασμένος και ιδρωμένος, ο υπασπιστής του, ένας απόστρατος αξιωματικός, και ένας καλοχτενισμένος με μπριγιαντίνη νεαρός σωματοφύλακας.

«Τι ευχάριστη έκπληξη, στρατηγέ μου! Περάστε, περάστε».

«Άσε τα πολλά λόγια, είμαι εκνευρισμένος. Δε μου έχει ξανατύχει αυτό. Ακούς εκεί, πρώην ανώτατος άρχων και να μη μ’ αφήσουν να δω τον Ντούτσε!»

«Πήγατε στην πρεσβεία; Τα καταφέρατε να φτάσετε;»

«Μόνο ως τη Σόλωνος καταφέραμε να φτάσουμε κι εκεί αφήσαμε το αυτοκίνητο και συνεχίσαμε με τα πόδια. Από του «Λουμπιέ» όμως δεν περνούσε καρφίτσα. Φώναξα, απείλησα, τίποτα. Στο τέλος, εμφανίστηκε ένας αξιωματικός των καραμπινιέρων, που ήξερε γαλλικά και του εξήγησα. Αυτός ήταν βολικός, πήγε ως την πόρτα της πρεσβείας και μετά γύρισε για να μου πει το αμίμητο, ότι δεν ήμουνα στη λίστα των καλεσμένων! Ποιος, εγώ! Κι επειδή υπήρχαν διάφοροι στα μπαλκόνια και κρυφοκοιτούσαν, είπα να μη ρεζιλεύομαι και πέρασα απ’ την πλατεία Κολωνακίου κι έφτασα ως εδώ. Δε σκέφτηκα πού αλλού να πάω. Να πάρει ο διάολος!»

«Ελάτε, στρατηγέ, καθίστε, μην εκνευρίζεστε. Εγώ πάντως σας προειδοποίησα, γιατί έβλεπα πόσο αυστηρά ήταν τα έκτακτα μέτρα...»

«Εσύ το είπες, εγώ όμως δε σ’ άκουσα. Κι έχω τόσα να του αναφέρω... Να δεις που η Ελλάς, ολόκληρος ο λαός, ζημιώνεται τώρα που δεν τον είδα, μια που μπορεί να μην του πω όσα έχω ετοιμάσει... Δε μου λες, ξέρεις πόσο θα μείνει, γιατί κανένας δεν ξέρει».

«Ούτε κι εγώ ξέρω».

«Πάρε κανένα τηλέφωνο να μάθεις».

«Και πού να πάρω;»

«Ξέρω γω, πάρε στην πρεσβεία».

«Μα είναι δυνατόν να μου πούνε τέτοια πληροφορία;»

«Καλά. Τότε πάρε τους στο τηλέφωνο να τους πεις πως βρίσκομαι εδώ και άφησε το νούμερο να με ειδοποιήσουν για να πάω».

Ο Βουλπιώτης χαμογέλασε με την επιμονή του, έτσι που τα στρογγύλευε όλα κατά πώς τον βόλευε. Με συγκατάβαση πήγε προς το τηλέφωνο και πράγματι άφησε ένα μήνυμα στην πρεσβεία, όπως του ζήτησε ο Πάγκαλος.

Η Έλεν είχε εμφανιστεί, τον χαιρέτισε και τον κέρασε ένα ούζο.

«Είναι ό,τι χρειαζόταν», της είπε και την κοιτούσε με πονηρό βλέμμα καθώς εκείνη έσκυβε για να τον σερβίρει. «Να ’σαι καλά, κοπέλα μου», πρόσθεσε χωρίς να παίρνει το ενοχλητικό βλέμμα του από το καλοσχηματισμένο σώμα της.

Αυτή έδειξε να μην καταλαβαίνει και συνέχισε να είναι ευγενική και σεβαστική μαζί του, μέχρι που έπιασε ένα αυστηρό βλέμμα του άντρα της να φύγει. Το έκανε διακριτικά και από κείνη την ώρα ερχόταν η καμαριέρα για να φροντίζει τα κεράσματα.

Στο μεταξύ, η ώρα περνούσε, χωρίς να γίνεται το τηλεφώνημα από την πρεσβεία. Ο στρατηγός δυσανασχετούσε, χτυπούσε νευρικά τα χέρια του κι όλο έλεγε:

«Χάνει μεγάλη ευκαιρία η Ελλάς αν δε μιλήσω με τον Ντούτσε. Να το θυμηθείτε!»

Ακούστηκε θόρυβος από το δρόμο. Ήταν οι πρώτες μοτοσικλέτες που έτρεχαν με ταχύτητα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο στρατηγός, ο υπασπιστής και ο σωματοφύλακάς του βγήκαν στο μπαλκόνι. Αμέσως μετά, φάνηκε η αυτοκινητοπομπή να πηγαίνει προς τα πάνω.

Ο Πάγκαλος έκανε σαν μικρό παιδί. «Τον είδα, τον είδα!» έλεγε χαρούμενος κι έκανε κωμικές κινήσεις έτσι όπως ήταν στολισμένος με τους μεγαλόσταυρους. Γρήγορα άλλαξε ύφος, σοβάρεψε και είπε:

«Τον είδα μεν, αλλά δεν του μίλησα. Δυστυχώς. Δυστυχώς για την Ελλάδα».

Στράφηκε στον Βουλπιώτη και τον ρώτησε αν πίστευε πως θα ξαναγυρνούσε ο Μουσολίνι, αν μπορούσε να το μάθει. Σε απάντηση εκείνος ανασήκωσε τους ώμους και τον κοίταξε ίσια στα μάτια. Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν από την πρεσβεία και ζήτησαν να μιλήσουν με το στρατηγό. Αυτός τους άκουσε να του μιλούν και το ύφος του βάρυνε, ενώ απαντούσε μονολεκτικά, σημάδι ότι είχε θυμώσει. Μόλις το έκλεισε, γύρισε στον Βουλπιώτη και του είπε, ξαναβρίσκοντας την ηρεμία του και σκάζοντας ένα χαμόγελο:

«Πάντως έχω τους χαιρετισμούς του Ντούτσε. Δεν είναι βέβαιοι αν θα γυρίσει, ούτε πότε θα φύγει. Δεν πειράζει. Εγώ θα λέω σε όλους ότι τον είδα και μίλησα μαζί του...»

«Δεν είναι και εντελώς ψέματα. Τον είδατε».

«Βεβαίως, τον είδα. Βεβαίως».

http://theodorospangalos.blogspot.gr/