ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ ΤΗΣ 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ Η ΤΕΛΕΤΗ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ΣΜΥ 2015 (ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΗΡΩΑ) ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΣΤΑΝΩΤΑ

Γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
Ιστορικός
 
Την Πέμπτη 16 Ιουλίου 2015 και ώρα 10:00 στην έδρα της Σχολής, ο Διοικητής της 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ Αντιστράτηγος κ. Ιωάννης Ηλιόπουλος, απένειμε αναμνηστικά μετάλλια και διπλώματα στους Δευτεροετείς Σπουδαστές-στριες,  της ΣΜΥ κατά τη διάρκεια της Τελετής Υιοθεσίας Τάξεως 2015 (Ονομασία Εθνικού Ήρωα).




Η Τελετή Υιοθεσίας καθιερώθηκε με διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού, προκειμένου να εξασφαλισθεί η διατήρηση της στρατιωτικής παράδοσης και η αναβίωση της ιστορικής κληρονομιάς του Ελληνικού Στρατού. Κάθε Τάξη Σπουδαστών της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών ονομάζεται με το όνομα ενός Ήρωα, ο οποίος διακρίθηκε για εξαιρετικά ηρωικές πράξεις κατά τους αγώνες του Έθνους.
    Με αυτόν τον τρόπο οι Σπουδαστές μελετούν σε βάθος τη ζωή του Ήρωα, ο οποίος καθιερώνεται στην Τάξη τους και τον θεωρούν σαν μέλος της.



Στο 2ο Ακαδημαϊκό Έτος προκηρύσσεται διαγωνισμός μελέτης (μονογραφία) μεταξύ των Σπουδαστών της Τάξης, με θέμα τον Ήρωα που θα φέρει το όνομά του η Τάξη. Στους πρωτεύσαντες επιδίδεται αναμνηστική πλακέτα με το έμβλημα του ΓΕΣ.


   
 Ο Εθνικός Ήρωας του οποίου το όνομα δόθηκε στην Τάξη 2015 είναι ο Αντιστράτηγος Γεώργιος Στανωτάς.

 

Ο Γεώργιος Στανωτάς γεννήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1888, στην Καστανίτσα Κυνουρίας του Νομού Αρκαδίας. Κατατάχθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1909, σαν ιππέας στο 2ο Σύνταγμα Ιππικού. Έλαβε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912-13 με το βαθμό του Επιλοχία, συμμετέχοντας σε όλες σχεδόν τις μάχες (Ελασσόνα, Σαραντάπορο, Γιαννιτσά, Όστροβο, Κορυτσά, Ιωάννινα).

Ο Στρατηγός που έλαβε μέρος σε επτά πολέμους. Τον σεβάστηκαν οι Ιταλοί κατακτητές που είχε αιχμαλωτίσει. Δεν δέχθηκε να γίνει υπασπιστής του βασιλιά δηλώνοντας αντίθετος στα «καραγκιοζιλίκια» 11/06/2015 Κατηγορίες: FEATURED, ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Ετικέτες: Α΄Βαλκανικός πόλεμος, Β΄Βαλκανικός πόλεμος, Γεώργιος Στανωτάς, ελληνογερμανικός πόλεμος, Ελληνοϊταλικός πόλεμος, μεραρχία ιππικού, Μικρασιατική εκστρατεία O στρατηγός Γεώργιος Στανωτάς.

Ο στρατηγός Γεώργιος Στανωτάς ανήκει στην κατηγορία των Ελλήνων αξιωματικών-πολεμιστών που ουσιαστικά έγραψαν στα πεδία των μαχών την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Ανατρέχοντας τη ζωή του είναι σαν να παρακολουθούμε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ, διότι ο Στανωτάς δήλωσε παρών σε κάθε προσκλητήριο της πατρίδας. Ο Γεώργιος Στανωτάς γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1888 στην Καστάνιτσα Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας. Φοίτησε στη Βαρβάκειο Σχολή, αλλά πολύ γρήγορα επέλεξε τη στρατιωτική ζωή, εμπνεόμενος από το πνεύμα της εποχής των αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα. Στις 6 Δεκεμβρίου 1909 κατατάχθηκε ως απλός ιππέας στο 2ο Σύνταγμα Ιππικού.

Έλαβε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο με το βαθμό του επιλοχία, συμμετέχοντας σε όλες σχεδόν τις μάχες για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Ηπείρου (Ελασσόνα, Σαραντάπορο, Γιαννιτσά, Οστροβο, Κορυτσά, Ιωάννινα).

Το καλοκαίρι του 1913 η Ελλάδα δέχθηκε την απρόκλητη επίθεση της, μέχρι πρότινος συμμάχου, Βουλγαρίας. Ο Στανωτάς συμμετείχε, με τον βαθμό του ανθυπασπιστή, στις μάχες του Κιλκίς-Λαχανά, Μπέλες και Κρέσνας -Τζουμαγιάς. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του ΕΣ στο Μακεδονικό Μέτωπο την περίοδο 1917-18 με τον βαθμό του ιλάρχου.

 

 

Ο Στανωτάς δεν θα μπορούσε να είναι απών από την μεγάλη εξόρμηση του έθνους για την υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας. Συμμετείχε στην αιματηρή μάχη του Παζάρκιοι στην οποία και διακρίθηκε. Η ίλη του κατέστη θρύλος ο οποίος πολύ γρήγορα ξεπέρασε τα στενά ελληνικά όρια. Μετά την ήττα του ΕΣ και την Μικρασιατική Καταστροφή ο Στανωτάς επέστρεψε στην Ελλάδα.

Ο Γεώργιος Στανωτάς στο κέντρο κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Ο Γεώργιος Στανωτάς στο κέντρο κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Δυστυχώς το διχαστικό κλίμα εκείνων των ημερών δεν άφησε ανεπηρέαστο τον Στανωτά, ο οποίος τον επόμενο χρόνο αποτάχθηκε από το στράτευμα χαρακτηριζόμενος ως «βασιλόφρων». Το 1927 όμως, ανεκλήθη και ανέλαβε χρέη επιτελάρχη της Μεραρχίας Ιππικού με έδρα τη Λάρισα. Τον Αύγουστο του 1929 τοποθετήθηκε διοικητής του 3ου Ιππικού Συντάγματος.

Στις 20 Δεκεμβρίου 1930 ο Γεώργιος Στανωτάς προήχθη σε συνταγματάρχη. Στα τέλη του 1933 τέθηκε επικεφαλής της Ταξιαρχίας Ιππικού. Προτεραιότητα του υπήρξε η διατήρηση της μαχητικής ικανότητας των ανδρών του.

Γι” αυτό το λόγο έδινε ιδιαίτερη σημασία στην εκπαίδευση, την οποία επέβλεπε προσωπικά. Η ισχύς του σχηματισμού του αποδείχθηκε τον Μάρτιο του 1935, όταν έλαβε εντολή να καταστείλει το βενιζελικό κίνημα στην περιοχή των Σερρών. Με υποδειγματική τάξη και συνοχή, προετοίμασε ταχύτατα την ταξιαρχία του και την οδήγησε στο θέατρο των επιχειρήσεων. Στις 10 Μαρτίου διέλυσε τα, πιστά στον Βενιζέλο, στρατιωτικά σώματα που τέθηκαν απέναντί του, συντελώντας με αυτό τον τρόπο στην ανάκτηση του ελέγχου στην πόλη των Σερρών από την κυβέρνηση. Στις 20 Δεκεμβρίου 1938 προήχθη σε υποστράτηγο και τον επόμενο χρόνο ανέλαβε τη διοίκηση της Μεραρχίας Ιππικού με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Σε αυτή την θέση τον βρήκε η κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου. H Mεραρχία του αποτέλεσε μια από τις καλύτερες μονάδες του ΕΣ, κατατροπώνοντας τόσο τους Ιταλούς αλπινιστές της «Τζούλια» στη μάχη της Πίνδου, όσο και τους Γερμανούς της επίλεκτης 73ης Μεραρχίας Πεζικού στο Πισοδέρι.

Στις 20 Απριλίου άρχισαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του αντιστρατήγου Γ. Τσολάκογλου και του Γερμανού στρατηγού Ζεπ Ντήτριχ, για την υπογραφή πρωτοκόλλου ανακωχής. Ο Γ. Στανωτάς δεν αποδέχθηκε την συνθηκολόγηση. Ενώ οι διαλυτικές τάσεις είχαν κυριαρχήσει εκείνες τις ημέρες στον ΕΣ εκείνος διατήρησε τον σχηματισμό του ισχυρό και αξιόμαχο και τον οδήγησε με πλήρη τάξη στην περιοχή της Καλαμπάκας. Εκεί συγκρότησε ομάδες στρατιωτών ανά τόπο διαμονής, τοποθέτησε επικεφαλής αξιωματικούς και τους αποδέσμευσε με την πλήρη κατάρρευση του μετώπου (23 Απριλίου).

Έτσι η νικηφόρος Μεραρχία Ιππικού αναγκάστηκε να αυτοδιαλυθεί χωρίς να έχει υποστεί καμία ήττα στο πεδίο της μάχης! Αρνούμενος πάντα να αποδεχθεί την ήττα του ΕΣ απεργαζόταν σχέδια μετάβασής του στη Μέση Ανατολή. Παρακάτω καταγράφεται μια μαρτυρία η οποία συνέβαλε στην απόφασή αυτή. Ανδρες της Μεραρχίας Ιππικού κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Η Μεραρχία, υπό τη διοίκηση του Στανωτά, αποτέλεσε την καλύτερη ίσως μονάδα του Ελληνικού Στρατού. Ανδρες της Μεραρχίας Ιππικού κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Η Μεραρχία, υπό τη διοίκηση του Στανωτά, αποτέλεσε την καλύτερη ίσως μονάδα του Ελληνικού Στρατού.

Την μαρτυρία παραδίδει ο εγγονός του στρατηγού, Γεώργιος Στανωτάς, όπως την άκουσε από τον πατέρα του (και γιο του στρατηγού) Σταμάτιο Στανωτά: «Το 1943 λίγο πριν φύγει, κατέβαινε με το τραμ την Πανεπιστημίου. Σε μια στάση μπήκε μέσα ένας Ιταλός συνταγματάρχης, πρώην αιχμάλωτος του στρατηγού στις επιχειρήσεις της Πίνδου. Με το που βλέπει τον στρατηγό του κάνει ένα ευγενικό νόημα και πάει να τον χαιρετήσει, προφανώς ως ευγνωμοσύνη για τον ιπποτικό τρόπο με τον οποίο τον μεταχειρίστηκε ως αιχμάλωτος.

Ο παππούς με το που τον βλέπει να έρχεται κατέβηκε από την πίσω πόρτα. Επιστρέφει σπίτι με δάκρυα, αυτά είναι λόγια του πατέρα μου, και λέει ‘’εγώ δεν μπορώ να κάτσω άλλο εδώ πέρα, θα φύγω, θα πάω στη Μέση Ανατολή γατί δεν δέχομαι αυτούς που νικήσαμε να τους έχω σήμερα κατακτητές’’. Αποφάσισε να φύγει παρά την ψυχολογική του φοβία για τη θάλασσα. Μάλιστα ταλαιπωρήθηκε για να φθάσει. Επιχείρησε να ταξιδέψει με μια ψαρόβαρκα, η οποία βούλιαξε λίγο μετά τον απόπλου και ο στρατηγός γύρισε πίσω. Ξαναπροσπάθησε, πήγε στην Τουρκία και συνελήφθη από τους Τούρκους. Κάποια στιγμή έφθασε στο Κάϊρο μισός άνθρωπος».

Στις 28 Μαϊου 1943 παρουσιάστηκε στο Ελληνικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και ανέλαβε καθήκοντα επόπτου των ελληνικών φρουραρχείων, μέλους του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου και στρατιωτικού επιθεωρητή των «εν Παλαιστίνη ελληνικών τμημάτων». Ξαφνικά και χωρίς καμία προφανή αιτία, ο Στανωτάς τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία, προαγόμενος σε αντιστράτηγο (6 Ιουνίου 1944). Παρά τη δικαιολογημένη πίκρα του, ο Στανωτάς έδωσε ένα ακόμη μάθημα πατριωτισμού, υποβάλλοντας αναφορά διαθέσεως του έστω «..οπλίτου του Ιερού Λόχου». Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, στην Αθήνα, η οικογένειά του υπέφερε.

Άνδρες της Πολιτοφυλακής του ΕΑΜ εισήλθαν βιαίως στην οικία του στρατηγού στην Κυψέλη (21-12-1944) αναζητώντας τον ίδιο και τα παιδιά του, Σταμάτιο και Μαρία. Δεν τους βρήκαν και συνέλαβαν την Αριστέα Στανωτά, σύζυγο του στρατηγού. Στη συνέχεια λεηλάτησαν την οικία.

Στις 7 Ιανουαρίου 1945 ακυρώθηκε η αποστρατεία του Γ. Στανωτά και ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία, προκειμένου να επαναπατρισθεί. Τον Απρίλιο του 1947 ο Γ. Στανωτάς τοποθετήθηκε Στρατιωτικός Διοικητής Πελοποννήσου. Επρόκειτο για μια θέση εξαιρετικά δύσκολη τόσο λόγο της έντονης δραστηριότητας των ανταρτών όσο και των εκτεταμένων αντεκδικήσεων στις οποίες προέβαιναν ομάδες εθνικοφρόνων.

Αυτό άλλωστε φαίνεται και από τις συχνές αντικαταστάσεις (σχεδόν κάθε μήνα) των προκατόχων του. Παρά τις δυσχέρειες ο Στανωτάς προσπάθησε να επιβάλλει ένα πνεύμα ανεκτικότητας και συμβιβασμού. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι προκηρύξεις του προς τους «παραπλανηθέντας ενόπλους», οι οποίες αποτελούσαν ένα είδος διαβατηρίου για τους αντάρτες, ώστε να αμνηστευτούν. Παράλληλα απαγόρευσε, λαμβάνοντας αυστηρά μέτρα, κάθε είδους αυτοδικία και έλεγξε στο μέτρο του δυνατού τις ακροδεξιές ομάδες που ευδοκιμούσαν στην περιοχή. Ίσως τελικά αυτή η συγκαταβατική στάση να στοίχισε και την θέση του, καθώς ο Γ. Στανωτάς αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μαντά στις 3 Δεκεμβρίου 1947.

Σύμφωνα πάντως με άρθρα της εποχής, το έργο του κρίνεται ως απόλυτα επιτυχημένο, καθώς την περίοδο Μαΐου-Δεκεμβρίου 1947 τέθηκαν εκτός μάχης 700 (νεκροί, αιχμάλωτοι, τραυματίες, αμνηστευθέντες) από τους συνολικά 1000 ένοπλους αντάρτες που δρούσαν στην Πελοπόννησο. Το 1948 ο Γ. Στανωτάς αποστρατεύθηκε έχοντας συμπληρώσει 40 χρόνια υπηρεσίας προς την πατρίδα. Θεωρώντας πάντοτε τον εαυτό του απλό στρατιώτη, αρνήθηκε τις επίζηλες θέσεις που του προσφέρθηκαν.

 

 

Την δεκαετία του ’50, ο βασιλιάς Παύλος τον ζήτησε ως υπασπιστή. Η απάντηση του παλαίμαχου αξιωματικού, σύμφωνα με τους οικείους, ήταν η εξής: «Δεν είμαι διατεθειμένος να πάω γιατί δεν θέλω να αλλάζω στολές. Δεν μου αρέσουν τα καραγκιοζιλίκια, οι στολές και τα πούπουλα». Το 1959 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μέσω του πρώην επιτελάρχη του Γ. Στανωτά, Σόλωνα Γκίκα, προσέγγισε τον βετεράνο μαχητή και του προσέφερε υπουργική θέση.

Ο Στανωτάς απέρριψε και αυτή την προσφορά, λέγοντας: «Δεν έχω καμία σχέση με την πολιτική, δεν γνωρίζω το αντικείμενο, είμαι στρατιωτικός». Στις 27 Δεκεμβρίου 1965 ο στρατηγός Ιππικού Γεώργιος Στανωτάς αναχώρησε για το μεγάλο ταξίδι προκειμένου να συναντήσει τους συμπολεμιστές του στα πεδία των μαχών της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Μικράς Ασίας, της Β.Ηπείρου και της Αλβανίας.

http://veteranos.gr/parousia-tou-stratarchi-tis-1is-stratias-teleti-iiothesias-taxeos-smi-2015/

ΟΙ ΛΑΟΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΧΑΣΟΥΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΠΟΔΟΠΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ

Ομιλία του Ιατρού Φ.Μιχαήλ που δόθηκε σε εκδήλωση μνήμης των μαρτύρων της Άλωσης και των θυμάτων της Κεμαλικής θηριωδίας στον Ασκό στις 14 Ιουνίου 2015

 

Σεβαστοί πατέρες, κύριε δήμαρχε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, αγαπητά μου παιδιά,

Ο μήνας Μάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.

Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29 τους υπερασπιστές της Πόλης.

Ίσως κάποιοι από εμάς να αναρωτηθούν: Μέσα σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, που καταστρέφεται και λεηλατείται η ζωή μας και που η λέξη μνήμη έχει ταυτισθεί με την λέξη μνημόνιο, τι νόημα έχει, άραγε, να γιορτάζονται γιορτές Μνήμης;

Ξέρετε ποια είναι, σήμερα, η συχνότερη αρρώστια στον κόσμο;

Κάποιοι θα πουν ο καρκίνος, κάποιοι άλλοι τα εμφράγματα.

Και όμως, στις ημέρες μας, η πιο συχνή αρρώστια είναι το Αλτσχάιμερ. Όσοι έχετε έλθει σε επαφή είτε στο οικογενειακό σας περιβάλλον είτε στον ευρύτερο κοινωνικό σας περίγυρο με ασθενή, που πάσχει από Αλτσχάιμερ, δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά λόγια, για να περιγράψουμε, το πώς καταντάει ο άνθρωπος, όταν η μνήμη του διαγράφεται εντελώς και αντικαθίσταται από ένα απέραντο κενό.

Ο δικός μας άνθρωπος, πολλές φορές μέσα σε λίγα λεπτά, ξεχνάει τα παιδιά του, τα αδέλφια του, τους γονείς του, το σπίτι του, τους φίλους του, και το πιο οδυνηρό απ’ όλα, ξεχνάει τον ίδιο του τον εαυτό, δεν ξέρει ποιος είναι, από πού κατάγεται και για πού πορεύεται.

Με την διαγραφή της μνήμης επέρχεται τέτοια κατάρρευση της προσωπικότητας, που καθιστά τον άνθρωπό μας, κυριολεκτικά ανάπηρο. Θα λέγαμε, νεκρό.

Αυτά, στον μεμονωμένο άνθρωπο.

Ας αναλογιστούμε τώρα, τι μπορεί να συμβεί σε έναν ολόκληρο Λαό, στην περίπτωση που μολυνθεί από τον ιό της αμνησίας.

Στην περίπτωση, δηλαδή, που για κάποιους λόγους -δικής του ή ξένης υπαιτιότητας- χάσει την συλλογική του ιστορική μνήμη και στον σκληρό του δίσκο προκύψει το απόλυτο  κενό ή ενδεχομένως να εγκατασταθεί κάποια μνήμη, αλλά άλλη μνήμη. Εντελώς ξένη από εκείνη που σβήστηκε.

Εδώ τώρα, θα έχουμε να κάνουμε με έναν Λαό, που, όχι μονάχα δεν θα ξέρει ποιος ακριβώς είναι, όχι μονάχα δεν θα ξέρει από πού έρχεται και προς τα πού τραβάει, αλλά, το χειρότερο, θα ψάχνει για κηδεμόνα -όποιον και νάναι- θα ψάχνει για τρόϊκα, όχι μονάχα οικονομικής, αλλά προπάντων πνευματικής χειραγώγησης.

Ας είναι και χειροπόδαρα δεμένος, ας είναι και με το στόμα κλειστό, ας είναι και πεινασμένος λαός, ας είναι και άνεργος και ανασφάλιστος και αμόρφωτος και αναλφάβητος. Τι τον νοιάζει, άλλωστε; Αφού δεν διαθέτει δεδομένα για τίποτε και για κανέναν. Ζει μονάχα για την στιγμή.

Του φτάνει, λοιπόν, να έχει κάποιον από πάνω του, να τον προστάζει σε κάθε του βηματισμό, να του ορίζει κάθε του αναπνοή, να κανονίζει τα πάντα για την ζωή του, όχι βέβαια με την δική του θέληση –διότι αυτή δεν υπάρχει πια- αλλά όπως βολεύει και όπως συμφέρει στον τυχόντα προκύψαντα προστάτη.

Ένας τέτοιος Λαός, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα εθνική και πολιτισμική, για ποιόν λόγο να διαμαρτυρηθεί; Για ποιόν λόγο να αντισταθεί; Για ποιόν λόγο να διεκδικήσει; Ζει δεν ζει, το ίδιο του κάνει.

Να πώς επέρχεται ο θάνατος ενός ολόκληρου Λαού.

Με την λοβοτομή της συλλογικής του ιστορικής μνήμης. Με το ξερίζωμα της μνήμης του.

Καταλαβαίνουμε τώρα, γιατί εμείς οι Έλληνες συνεχίζουμε, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς - και προπάντων σε αυτούς τους καιρούς- να κάνουμε γιορτές μνήμης;

Προλαβαίνω την απορία σας.

Καλά, κυκλοφορεί ιός, από τον οποίο κινδυνεύει να μολυνθεί ο σκληρός δίσκος της συλλογικής μας ιστορικής μνήμης και να χάσουμε όλα τα δεδομένα;

Υπάρχουν δυνάμεις και συμφέροντα, που ενδιαφέρονται για την κατάργηση ή την αλλοίωση της ιστορικής και εθνικής μας μνήμης;

Ναι, φίλοι μου, υπάρχουν.

Και όχι μονάχα υπάρχουν, αλλά και πολεμάνε με μανία, νύχτα και μέρα ακατάπαυστα.

Κάποιοι από το ακροατήριο ενδεχομένως θα αναρωτηθούν. Καλά, και με ποιους τρόπους, με ποια μέσα και με τι προσωπικό επιχειρείται αυτή η επίθεση εναντίον της πολιτισμικής και εθνικής μας  ταυτότητας μνήμης;

Τα μέσα, φίλοι μου, είναι πολυάριθμα και ποικίλουν. Όσο για το υπηρετικό τους προσωπικό, αρκεί να πούμε, ότι σχεδόν πάντοτε είναι εγχώριας προέλευσης. Ιθαγενείς.

Μερικά παραδείγματα θα μας βοηθήσουν, να κατανοήσουμε καλύτερα το θέμα.

(1). Πρώτη μέθοδος για το ξήλωμα της ιστορικής μνήμης ενός λαού, είναι η αποσιώπηση σημαντικών και ιδιαίτερα κομβικών ιστορικών του γεγονότων.

Παράδειγμα πρώτον:

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε -διότι υποτίθεται ότι μας το δίδαξαν στο σχολείο- ότι η Άλωση της Πόλης δεν έγινε στην πραγματικότητα το 1453, αλλά έγινε στα 1204 από τα τότε συμμαχικά στρατεύματα των δυτικών, δηλαδή, από τους λεγόμενους σταυροφόρους;

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε -διότι υποτίθεται πως μας το δίδαξαν στο σχολείο- ότι με τις ευλογίες του πάπα οι Φράγκοι και οι σύμμαχοί τους στα 1204 κατέστρεψαν την Πόλη ολοσχερώς, την λεηλάτησαν και κουβάλησαν όλα της τα πλούτη στα δικά τους λημέρια;

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε -διότι υποτίθεται πως μας το δίδαξαν στο μάθημα της ιστορίας- ότι τα τρία πέμπτα του τότε παγκόσμιου πλούτου ήσαν συγκεντρωμένα στην Κωνσταντινούπολη και ότι από αυτά τα πλούτη, που αρπάχτηκαν το 1204, ιδρύθηκαν οι πρώτες Τράπεζες των σημερινών μας εταίρων;

Καταλαβαίνουμε τώρα, από ποια κεφάλαια παρακαλάμε, να δανειστούμε σήμερα; Από τα δικά μας!!!

Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε -διότι υποτίθεται πως τα σχολικά μας βιβλία το γράφουνε- ότι ο περικαλλής ναός του αγίου Μάρκου στην Βενετία, που όλοι τον θαυμάζουμε, είναι, από τα θεμέλια μέχρι και τα περίτεχνα άλογα στην στέγη του, προϊόν της λεηλασίας της Πόλης μας στα 1204; 

Παράδειγμα δεύτερον

Αρκετοί από το ακροατήριο είστε ποντιακής καταγωγής. Αλήθεια, ακούσατε ποτέ  στα σχολειά μας, στα πανεπιστήμιά μας ή σε εκπομπές της τηλεόρασης και  του ραδιοφώνου, έστω κάτι, που να αναφέρεται σε γεγονότα του Πόντου κατά την περίοδο της επανάστασης του ’21; 

Τίποτε απολύτως!

Και όμως! Έχει και ο Πόντος το δικό του Κούγκι, έχει και ο Πόντος το δικό του Ζάλογγο, έχει και ο Πόντος το δικό του Αρκάδι.

Η Μπάφρα, περιοχή κατεξοχήν τουρκόφωνη, αλλά με συνείδηση καθάρια ελληνική, από το 1821 μέχρι το 1827 θρήνησε τεσσεράμισι χιλιάδες θύματα. Γιατί; Γιατί πήρανε τα όπλα.

Ή μήπως, διδάσκεται στα σχολειά μας το ένδοξο Ποντιακό αντάρτικο, που εκδηλώθηκε από το 1914  έως το 1922, για την υπεράσπιση της αγίας Γης του Πόντου, για την προστασία των ιερών και οσίων από την θηριωδία του Κεμάλ;

Τα παραδείγματα αυτής της κατηγορίας αποσιώπησης κομβικών ιστορικών γεγονότων είναι άπειρα, αλλά ο χρόνος μας πιέζει.

Πάμε να δούμε, τι άλλο μηχανεύονται οι εχθροί μας και ο κακός μας εαυτός, για να καταργήσουν την ιστορική μας μνήμη.

(2). Δεύτερη μέθοδός τους είναι η διαστρέβλωση σπουδαίων ιστορικών γεγονότων.

Παράδειγμα πρώτον

Στα σχολικά μας βιβλία, πώς μας παρουσιάζουν την περίοδο της λεγόμενης βυζαντινής ιστορίας; Μαύρη και απολίτιστη. Θαρρείς και δεν είναι τίποτε άλλο από μηχανορραφίες, από διαβολές, από φατριασμούς, από δολοφονίες, σωστό σκοτάδι. Μη τυχόν και αποκαλυφθεί η υπεροχή του Ρωμαίικου πολιτισμού απέναντι στο ερεβώδες σκότος του ευρωπαϊκού μεσαίωνα.

Αυτό όμως, είναι το Βυζάντιο; Αυτή είναι η Ρωμανία, η ελληνική αυτοκρατορία της Ανατολής;

Καλά που ήρθε ένας Ράνσιμαν, ένας πραγματικός τζέντλεμαν, και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους. Και μέσα από το μοναδικό και ανεκτίμητο συγγραφικό του έργο, που αναφέρεται στο Βυζάντιο, ανέδειξε το μεγαλείο του Βυζαντινού πολιτισμού και αποστόμωσε όλους εκείνους, που αποπειράθηκαν, να αλλοιώσουν τα γεγονότα και να σβήσουν έτσι κάθε μνήμη φωτεινή από τον δικό μας Τρόπο, τον Ρωμαίικο. Τελικά, όπως λέει χαρακτηριστικά και ο πολύς Ρωμηός Φώτης Κόντογλου, το θέλουμε το Βυζάντιο ή δεν το θέλουμε;

Πόσοι από εμάς έχουνε διδαχθεί στα σχολεία τους, ότι στα 1100, τότε δηλαδή που οι πρόγονοι των σημερινών μας εταίρων ούτε καν υποψία είχαν κοινωνικής πρόνοιας, εμείς στην Κωνσταντινούπολη διαθέταμε σε υποδειγματική λειτουργία δημόσιο Νοσοκομείο;

Πόσοι από εμάς έχουμε διδαχθεί στα πανεπιστήμιά μας, ότι στο δημόσιο αυτό νοσοκομείο της  Κωνσταντινουπόλεως υπηρετούσε και γιατρός γυναίκα, ενώ στην λεγόμενη πολιτισμένη Δύση γυναίκα γιατρός πρωτοεμφανίστηκε μόλις το 1847, δηλαδή, οκτακόσια ολόκληρα χρόνια μετά;

Παράδειγμα δεύτερον

Οι φίλοι μας οι Δυτικοί και οι πρόθυμοι ιθαγενείς συνεργάτες τους, εδώ και διακόσια χρόνια, για λόγους γεωπολιτικούς κυρίως, αλλά και θεολογικούς, έχουν λυσσάξει, να πλήξουν την ιστορική μας μνήμη, περιγράφοντας ανύπαρκτο ρήγμα στην αδιάλειπτη ιστορική μας συνέχεια.

Και τι κάνουν; Επιστρατεύοντας την τεχνική της διαστρέβλωσης, από την μια μεριά, μας κολακεύουν υπερτονίζοντας την απ’ ευθείας καταγωγή μας από την Αρχαίους Έλληνες –λες και προκύψαμε στα 1821 από παρθενογένεση-  ενώ από την άλλη, κρύβουν ή διαστρεβλώνουν κάθε ιστορική πληροφορία, που αποδεικνύει τον φυσικό και πολιτισμικό μας σύνδεσμο με το Βυζάντιο.

Δεν θέλουν να συνδεόμαστε φυλετικά και πολιτισμικά με την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την Ρωμηοσύνη. Γι’ αυτό και δεν άφησαν ρουθούνι ελληνικό στον Πόντο και την Μικρά Ασία.  

Γι’ αυτό και έβγαλαν στα γρήγορα από την μέση τον Καποδίστρια, τον έναν και μοναδικό μας Κυβερνήτη, διότι ο Καποδίστριας ήταν ο ηγέτης, που οραματιζόταν μια Ελλάδα με επίγνωση της ιστορικής της συνέχειας, μια Ελλάδα Ορθόδοξη, μια Ελλάδα της Ρωμηοσύνης, μια Ελλάδα, που να έχει γνώση και να βιώνει την πνευματική και πολιτισμική της υπεροχή έναντι της αποδεδειγμένης βαρβαρότητας των απογόνων του Καρλομάγνου.

(3). Μία τρίτη μέθοδος εξάλειψης της ιστορικής μας μνήμης είναι η επίθεση εναντίον των μοναστηριών μας.

Πόσοι από εμάς έχουμε διδαχθεί στα σχολεία ή στα πανεπιστήμιά μας, ότι η πρώτη απόφαση των Βαυαρών, μετά το ’21, που ήθελαν όχι απλώς να μας κυβερνήσουν, αλλά να αφανίσουν εντελώς κάθε ίχνος Ρωμηοσύνης, δηλαδή Ορθόδοξης Ελληνικότητας, ήταν το κλείσιμο τριακοσίων πενήντα Ορθόδοξων μοναστηριών της πατρίδας μας;

Αναρωτιέστε, γιατί το έκαναν; Διότι τα μοναστήρια μας λειτουργούσαν ως αναχώματα αντίστασης στα δόλια σχέδιά τους. Διότι μέσα στα μοναστήρια μας, εδώ και αιώνες, κρατιέται η ιστορική μας μνήμη ζωντανή, φυλάσσονται ακέραια τα τιμαλφή του Γένους μας. Η ιστορία, η γλώσσα, οι παραδόσεις μας και προπάντων η γνησιότητα του Πνεύματος των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.     

Όσοι από εσάς πάτε προς τα Γιάννενα και επισκεφθείτε την ιερά μονή του αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπηνών, που βρίσκεται στο νησάκι της λίμνης, θα το καταλάβετε αυτό καλύτερα.

Ξέρετε ποιους θα δείτε εκεί, ζωγραφισμένους ανάμεσα στους προφήτες και τους αγίους; Τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Θουκυδίδη, τον Πλούταρχο, τον Σόλωνα και μερικούς άλλους ακόμα αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Από το 1204, από τότε δηλαδή που ιδρύθηκε, μέχρι και το 1912,  που τα Γιάννενα ελευθερώθηκαν από τους Τούρκους, μέσα στο μοναστήρι αυτό, τα Ελληνόπουλα διδάσκονταν την Πίστη τους, την Ιστορία τους και την Γλώσσα τους κατευθείαν από την φυλλάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από τον Θουκυδίδη, από τον Πλάτωνα, από τον Όμηρο και την Φιλοκαλία.

Να ποιος ήταν ο ρόλος των μοναστηριών μας στην διάσωση της ιστορικής μας μνήμης. Και να, γιατί οι επίδοξοι οδοστρωτήρες αυτής της Μνήμης, οι Βαυαροί, έδωσαν διαταγή, αφού πρώτα λεηλατηθούν, να κλείσουν και να μην ξανανοίξουν ποτέ. 

Η ίδια ακριβώς τακτική και για τους ίδιους λόγους, τηρήθηκε αργότερα και από τον Μουσταφά Κεμάλ, όταν από το 1908 μέχρι και το 1922 δεν άφησε όρθιο ούτε ένα από τα ιστορικά Μοναστήρια του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

Τα μοναστήρια μας, παρά τις δυσκολίες, εξακολουθούν και σήμερα να είναι οι κοιτίδες της αδιάλειπτης ιστορικής μας μνήμης. Γι’ αυτό και οι επιθέσεις εναντίον τους -από ξένους, αλλά και δικούς μας, δυστυχώς- συνεχίζονται μέχρι και στις ημέρες μας.

Πώς; Με την επιβολή αβάσταχτων φόρων, και προπάντων με την τρομοκρατία εις βάρος των μοναχών έτσι, ώστε να πάψουν να μιλάνε για το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης, να πάψουν να μιλάνε για την Θεολογία των Πατέρων, και να βουλώνουν τα στόματά τους όταν οι περιστάσεις απαιτούν αντίσταση στις απάτες των εχθρών της Πίστεως και της Πατρίδας μας.

(4). Μία τέταρτη μέθοδος εξάλειψης της ιστορικής μας μνήμης έχει να κάνει με το σύστημα της τοπικής μας αυτοδιοίκησης.

Μετά το 1830, οι Βαυαροί, οι οποίοι σχεδίαζαν, μέσα από το σβήσιμο της ιστορικής μας μνήμης, να μας μετατρέψουν σε μια ακόμα προτεστάντικη επαρχία της Ευρώπης -ή μήπως δεν το βλέπουμε και στις μέρες μας αυτό- κανόνισαν, εκτός από τα μοναστήρια, να αφανίσουν και το παραδοσιακό μας σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης. Και τι έκαναν.

Κατάργησαν τις ιστορικές μας Κοινότητες και ίδρυσαν τις Νομαρχίες. Το σύστημα από Ρωμαίικο μεταλλάχθηκε σε Φράγκικο. Από το πρόσωπο περάσαμε στο άτομο. Από την σχέση, στην συνύπαρξη.

Με τις κοινότητές μας, όμως, είχαμε και δάσκαλο της δικής μας επιλογής, είχαμε και παπά βγαλμένο από τα δικά μας σπλάχνα, και αλληλεγγύη του δικού μας τρόπου –οι φτωχοί τα μικρά χαράτσια, οι πλούσιοι τα μεγαλύτερα- και γιατρό και αστυνόμο και δικαστή του δικού μας ήθους. Του Ρωμαίικου.

Είχαμε μια αυτονομία αξιοζήλευτη.

Όσοι είστε αυτοδιοικητικοί, θα ξέρετε καλύτερα από όλους μας, ότι οι Νομαρχίες, που αντικατέστησαν τις κοινότητές μας, ήταν πολύ μεγάλες, για να λύσουν τα μικρά και πολύ μικρές, για να λύσουν τα μεγάλα.

Πάντως η ζημιά έγινε. Και ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια, με τον ’’Καποδίστρια’’ και τον ’’Καλλικράτη’’ –τι ύβρις κι αυτή- μέσα στην χαώδη απεραντοσύνη των σημερινών δήμων μαμούθ, η κοινωνική συνοχή και η συνοχή της συλλογικής μας ιστορικής μνήμης έχουν , δυστυχώς,  κλονισθεί ακόμη περισσότερο.

Όσο κι αν μας κακοφαίνεται, τα χωριά μας δεν διοικούνται πλέον από εμάς. Ό, τι κι αν γίνεται σήμερα μέσα στα όρια της τοπικής μας αυτοδιοίκησης, όχι μονάχα σε επίπεδο οικονομικό, αλλά προπάντων σε επίπεδο πνευματικό, ηθικό, ακόμα και εκκλησιαστικό, στην πραγματικότητα δεν ορίζεται εξ ολοκλήρου από εμάς.

Είναι τόσο αφόρητες οι πιέσεις, που δεχόμαστε από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο των Βρυξελλών, που δεν ξέρω, εάν υπάρχουν σήμερα Άντρες ικανοί και αποφασισμένοι, σε όλα τα επίπεδα των ηγεσιών μας, να αντισταθούν και να βάλλουν σε εφαρμογή τις αρχές και τα ιδεώδη ενός όντως ’’Καποδίστρια’’ και ενός όντως ’’Καλλικράτη’’. Και όχι να χρησιμοποιούμε τα ονόματά τους διακωμωδώντας τα και εκθέτοντάς τα.

Αλλά, πού να βρεθούνε σήμερα Καποδίστριες και Καλλικράτες, όταν τα υποδειγματικά πρότυπα τέτοιων Ανδρών έχουν αποκλεισθεί εντελώς από τις σελίδες των σχολικών μας βιβλίων;

Πόσοι από εμάς έχουμε διδαχθεί στα σχολικά μας θρανία Μάρκο Ευγενικό, Ιωσήφ Βρυέννιο, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, Γεννάδιο Σχολάριο, Κοσμά Αιτωλό, Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Εμμανουήλ Παπά, Χρυσόστομο Σμύρνης, Γερμανό Καραβαγγέλη, Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, Τάσο Παπαδόπουλο, για να ξέρουμε, πώς να σταθούμε  απέναντι στην υποκρισία των δυτικών, πώς να αγωνιστούμε για την δικαίωση των μαρτύρων του  Ελληνικού Πόντου, πώς να απαντήσουμε στα ψεύδη και τις απάτες του πάπα και των δήθεν εταίρων μας, και πάνω απ’ όλα, πώς να κρατήσουμε τον Λαό μας δυνατόν και ενωμένο;

(5). Να, λοιπόν, ποια είναι και η πέμπτη μέθοδος αφανισμού της ιστορικής μας μνήμης. Ο αποκλεισμός των προϋποθέσεων για την ανάδειξη Ανδρών, με άλφα κεφαλαίο. Ανδρών, που ξέρουν και είναι αποφασισμένοι, να αντισταθούν.

(6). Σε μια ακόμα τακτική θα αναφερθούμε, και με αυτή θα κλείσουμε τον ατέλειωτο κατάλογο των μεθοδεύσεων ποδοπάτησης της ιστορικής μας μνήμης, η οποία τακτική, σχετίζεται με την προηγούμενη και έχει να κάνει επί τουρκοκρατίας με τους γενίτσαρους και σήμερα, επί νέας γερμανοκρατίας, με την αναγκαστική μετανάστευση της νεολαίας μας.

Τι κάνει σήμερα ο Γερμανός εντεταλμένος για θέματα Ελλάδας;

Με το πρόσχημα της οικονομικής μας κατάρρευσης, μέσα σε τρία χρόνια, αρπάζει δεκαέξι χιλιάδες νέους διακεκριμένους γιατρούς –δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής αφρόκρεμας της πατρίδας μας-  και τους βάζει να δουλέψουν υπό καθεστώς αυστηρά γερμανικής νοοτροπίας, αλλοιώνοντας έτσι μεθοδικά το ελληνορθόδοξο φρόνημά τους και μετατρέποντάς τους βάσει σχεδίου, όπως έλεγε και ο Καποδίστριας, σε σύγχρονους γενίτσαρους.

Ποιος από όλους αυτούς θα γυρίσει πίσω στην πατρίδα –αν γυρίσει ποτέ- αναλλοίωτος και ανεπηρέαστος;  

Με το πρόσχημα της ανεργίας, αρπάζει επίσης από τα χωριά μας, καθ’ ομάδες, τα ανοχύρωτα πνευματικώς παιδιά μας, τα βάζει να δουλεύουν στις γερμανικές φάμπρικες και τα εκπαιδεύει να σκέφτονται γερμανικά και να ενεργούν στην ζωή τους όχι ως Έλληνες, αλλά σαν φιλέλληνες.

Κι εμείς, άρχοντες και λαός, εντελώς ανυποψίαστοι, εξ αιτίας της επιχειρούμενης από ετών μνημονικής μας λοβοτομής, χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε κιόλας γι’ αυτό!!!

Πατριώτες και πατριώτισσες,

Δεν ήρθαμε απόψε εδώ, απλά και μόνον, για να θρηνήσουμε την Άλωση της Πόλης και τα θύματα του Κεμαλισμού.

Συγκεντρωθήκαμε στον ωραίο αυτόν τόπο, πρώτον, για να υψώσουμε και να αναδείξουμε το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης, δηλαδή, της Ορθοδοξίας μας και της Ελληνικότητάς μας.

Και δεύτερον, για να δοξάσουμε το Πνεύμα, που κράτησε ζωντανό και ολόρθο το Γένος μας στο πέρασμα των αιώνων, και, που δεν είναι άλλο, από το Πνεύμα των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας. Δηλαδή, των μεγάλων εκείνων αθλητών του ουρανίου αθλήματος της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός Μνήμης. Γι’ αυτό και συναχθήκαμε απόψε εδώ με τόση προθυμία. Γι’ αυτό και δεν έχουμε τάφους εμείς οι Έλληνες, αλλά έχουμε μνήματα. Διότι μέσα εκεί είναι συσσωρευμένη όλη η μνήμη της πολυχρόνιας ιστορικής μας διαδρομής.

Ο Εθνικός μας Ύμνος είναι ο μοναδικός Εθνικός Ύμνος σε ολόκληρο τον κόσμο, που είναι αφιερωμένος στην Ελευθερία.

Όλοι οι άλλοι λαοί, στους εθνικούς τους ύμνους, μιλάνε για την ωραία τους πατρίδα και τα κατορθώματά τους.

Είναι άραγε τυχαία η αφιέρωση του Εθνικού μας Ύμνου στην Ελευθερία, την βγαλμένη από τα κόκκαλα τα ιερά;

Τον Φεβρουάριο του 1924, ένα χρόνο, δηλαδή, μετά την ολοκλήρωση της Κεμαλικής θηριωδίας σε Πόντο, Θράκη και Μικρά Ασία -όπως αναφέρεται σε τότε δημοσίευμα- ένα καράβι, ονόματι Ζαν, προερχόμενο από τα Μουδανιά της Ανατολικής Θράκης πιάνει στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης για ανεφοδιασμό. Τελικός του προορισμός είναι η Μασσαλία.

Το καράβι αυτό κουβαλάει τετρακόσιους τόνους οστών δικών μας ανθρώπων. Πόσο μπορεί να ζυγίζει ένας σκελετός ανθρώπου, για να υπολογίσουμε, με μια απλή διαίρεση, τις χιλιάδες των δικών μας ανθρώπων, που σφαγιάσθηκαν, που κρεμάστηκαν, που αποκεφαλίστηκαν, που βιάστηκαν μέχρι θανάτου, κάτω από τις διαταγές του αιμοσταγούς Μουσταφά Κεμάλ και κάτω από τα παγερά βλέμματα σύνολων των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων;

Απλοί λιμενεργάτες αντελήφθησαν την ιεροσυλία των ξένων και ζήτησαν να μην μεταφερθούν τα οστά αυτά στην Μασσαλία για βιομηχανοποίηση. Τελικά, όμως, με παρέμβαση του Άγγλου προξένου, τα ιερά λείψανα των πατέρων μας έφυγαν για την δήθεν πολιτισμένη Δύση, για να τα κάνουν οι βάρβαροι, σαπούνι και λίπασμα!!!   

Η Ελευθερία μας είναι καρπός αυτών των οστών. Είναι βγαλμένη από αυτά τα κόκκαλα τα ιερά.

Γι’ αυτό κι εμείς, ευλαβούμαστε αυτά τα κόκκαλα τα ιερά, εμπνεόμαστε από αυτά και υποσχόμαστε, να διατηρήσουμε μέσα μας άσβεστη για πάντα την μνήμη τους.

Αδέλφια μου,

Όσα συμβαίνουνε στην ζωή μας, πικρά και γλυκά, λυπητερά και χαρούμενα, δεν φανερώνουν τίποτε άλλο, λένε οι Πατέρες, παρά μονάχα την απέραντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο φιλάνθρωπος Θεός, ανάλογα με τα έργα μας, άλλοτε μας επισκέπτεται με την ευδοκία Του, άλλοτε με την μακροθυμία Του και άλλοτε με την παραχώρηση διαφόρων πειρασμών.

Γι’ αυτό και θεωρώ, πως ο καλύτερος τρόπος για να κλείσουμε την αποψινή μας συνάντηση δεν είναι άλλος από μια ειλικρινή και βαθιά αυτοκριτική. Μια αυτοκριτική, την οποία θα αφήσουμε να την κάνει, για λογαριασμό μας, ένας έμπειρος του είδους, ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους μας Ιωσήφ Βρυέννιος, ο οποίος, σε ομιλία του, που εξεφώνησε  στο Παλάτι, τριανταπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, μεταξύ των άλλων είχε πει και τα εξής σημαντικά και επίκαιρα:

’’Ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία είναι ολοφάνερος: ’Όλοι οι Χριστιανοί έγιναν υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι. Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι και οι πάντες αχρείοι. Χάθηκε ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος’’.

Αδέλφια μου,

Τα σημερινά γεγονότα, πόσο επίκαιρο και πόσο αληθινό αναδεικνύουν τον μεγάλο μας δάσκαλο Ιωσήφ Βρυέννιο!

Σήμερα στην Ελλάδα μας, πάνω από 250.000 αγέννητα παιδιά, σφαγιάζονται κάθε χρόνο από τα ίδια μας τα χέρια.

Σήμερα, στην αγιοτόκο πατρίδα μας, η διαστροφή δοξάζεται και η αρετή λοιδορείται.

Σήμερα, στα χώματα του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του Μεγάλου Φωτίου, ξαναζούμε μια νέα Φεράρα.

Σήμερα, στα ιερά της Πόλης μας πηγαινοέρχονται οι Φράγκοι, όπως και τότε, καραδοκώντας για το συλλείτουργο της μεγάλης καταστροφής.

Με τέτοια πνευματική κατάσταση, αλήθεια, τι αναμονές μπορούμε να έχουμε;

Την απάντηση, μας την δίνει και πάλι ο Ιωσήφ Βρυέννιος με τον επίλογο της ομιλίας του: Θα σωθούμε μονάχα διά της μετανοίας. Διαφορετικά, με βάση τους πνευματικούς νόμους, η καταστροφή θα είναι τόσο μεγάλη, που οι μέλλουσες γενεές θα λένε σε παρόμοιες περιστάσεις: ’’ Μη πάθοιμεν ά οι Ρωμαίοι πεπόνθασιν ’’. Μην πάθουμε, αυτά που έπαθαν οι Ρωμηοί .
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/06/blog-post_444.html

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ - ΔΙΓΕΝΗ, κ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Γ.ΓΙΩΡΚΑ ΣΤΟ 41ο ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

Ελληνίδες, Ελλήνες,

Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, ταπεινοί προσκυνητές, στο λιτό μνημείο του Αρχηγού της ΕΟΚΑ, του Γέρου της Κύπρου, του στρατιώτη του Έθνους. 'Ηρθαμε για να αποδώσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον Διγενή και στα παλληκάρια του, στους αγώνες και στις θυσίες τους. Ήρθαμε να προσκυνήσουμε στον ιερό τούτο χώρο , στο αρχηγείο της ΕΟΚΑ, στο κρησφύγετο και και στο τάφο του αρχηγού. Να αναβαπτιστούμε στα νάματα της πίστης και λατρείας προς την Ελλάδα και σε κάθε τι ελληνικό. Να οπλιστούμε με πίστη , υπομονή και επιμονή για την δικαίωση των αγώνων για λευτεριά και δικαιοσύνη στον τόπο μας.
Φωτεινό αιώνιο παράδειγμα για όλους μας και ειδικά για τη νεολαία μας θα είναι η βιοτή και οι αγώνες του Διγενή.. Από το Μάιο 1919 που ως εύελπης ανθυπολοχαγός , με αίτημα του μετέχει στο εκστρατευτικό σώμα της Μικράς Ασίας, μέχρι το τέλος της ζωής του. Περισσότερο από μισό αιώνα ο Διγενής βρίσκεται στα όπλα , μαχόμενος για την πατρίδα, για τις υπέρτατες αρχές της ελευθερίας της δικαιοσύνης της δημοκρατίας.
Ως ανθυπολοχαγός στο 30ο Σύνταγμα της 10ης Μεραρχίας, λαμβάνει μέρος στις μάχες από το Πάνορμο έως τον Σαγγάριο πολεμώντας με απαράμιλλη ανδρεία και γενναιότητα Το 1920 του απονεμήθηκε Πολεμικός Σταυρός για συμμετοχή στις μάχες ΒΑ της Προύσας. Για τα ανδραγαθήματα του παρασημοφορείται στις 18/7/1921 απο τον Βασιλέα Κων/νο με το Χρυσό Μετάλλιο Ανδρείας .
Με το σπαθί του ανεβαίνει ένα προς ένα τα σκαλοπάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας.
*** 1925. Ο Διοικητής του στο 2/39 Συντάγματος Ευζώνων σημειώνει στην έκθεση του: ".... Εκτελεί καθήκοντα Υπασπιστού του Συντάγματος επιτυχώς. Χαρακτήρ σοβαρός, αξιοπρεπής, τίμιος, ειλικρινής, λίαν πρόθυμος, εργατικός. Ειναι τελείως αφοσιωμένος στο επάγγελμα του και αγαπά τούτο με υπερβολικόν ζήλον. Κέκτηται μεγάλην μορφωσιν και αρτίαν επαγγελματικήν τοιαύτην. Εχει οξείαν αντίληψιν και μεγάλην κρισιν. Γενικώς είναι αξιωματικός αξίας, με πεποίθησιν οτι θα ανέλεθει εις τα ανώτατα αξιώματα. Εμπνέει γενικήν απόλυτον εμπιστοσύνην δι οιανδήποτε υπηρεσίαν...."
*** Στη διάρκεια του μεσοπολέμου, φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία Βερσαλιών και στην Ακαδημία Πολέμου Παρισίων.

*** 1931 – 1932 Φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου Θεσσαλονίκης, Απεφοίτησε 2ος στη σειρά
**** Διετέλεσε καθηγητής στην Σχολή Ευελπίδων και στην Ανωτερα Σχολή Πολέμου
Και οταν η χώρα υπό την ηγεσία του κυβερνήτη της Ιωάννη Μεταξά προετοιμάζεται για τη θύελλα του ΒΠαγκοσμίου Πολέμου, ο ταγματάρχης Γ. Γρίβας μαζί με τον συνταγματάρχη Κων. Δοβα καταρτίζουν ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΜΥΝΑΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ και αναδεικνύονται ανάμεσα στους κύριους συντελεστές της νίκης .
Κατα τον ΕλληνοΙταλικό πόλεμο υπηρετεί στο επιτελικό γραφείο του Παπάγου,Αλλά ο Διγενής δεν ηταν πλασμένος για να κάθεται σε γραφεία. Ηταν γεννημένος πολεμιστής. Ετσι μετά από τρεις συνεχείς αιτησεις του για να τοποθετηθεί στο μέτωπο, τον Ιαννουαριο 1941 αναλαμβανει ως επιτελάρχης της 2ας Μεραρχίας Πεζικού (επικαλουμένης Σιδηρας Μεραρχίας) και μάχεται στην περιοχή Κλεισούρας .
Και οταν η χώρα θα στενάζει κάτω απο τη γερμανική μπότα, ο αντισυνταγματαρχης Γ. Γρίβας δεν θα μεινει με σταυρωμένα χέρια. Τον Ιούνιο 1941 συγκροτεί Αντιστασιακή οργάνωση με συμμετοχή μονίμων και εφέδρων αξιωματικών του έπους του 1940, με τις ευλογίες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου,

*** Αρχες του 1942 ο ηγέτης του ΚΚΕ Γεώργιος Σιάντος ειχε συνάντηση με τον Γρίβα στο σπιτι του αριστερου δημοσιογρα- φου Κων. Βιδάλη, και του πρότεινε την ηγεσία του ΕΑΜ την οποία δεν απεδέχθη.
**** Ιούνιος 1943 επικυρήσσεται απο τους Γερμανούς (απόρρητα Βρεττανικά έγγραφα) ενω στις 12-13 Ιουνίου καταφέρνει να διαφύγει τη σύλληψη
**** Η κυβέρνηση Ράλλη με τη διαταγή 18525/10-6-1944 διέταξε την σύλληψη του και ενα μήνα μετα του στέρησε τα οικονομικά του δικαιώματα. Ζει με στερήσεις, μονο με νερό και παξιμάδι οπως αναφερει στο συγγραμμα του "ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ" ο συνεργάτης του λογοτέχνης Χρήστος Ζαλοκώστας.
Οι αείμνηστοι Στρατηγοί, Γεράσιμος Λάμαρης και Θεόδωρος Βασιλόπουλος, τον περιέγραφαν ως έναν άριστο αξιωματικό και εξαιρετικά ολιγαρκή. Ενα άοκνο υπηρέτη της Ελληνικής Πατρίδος, ο οποίος μπορού σε να εργάζεται για την Πατρίδα σχεδόν όλο το εικοσιτετράωρο με ένα ποτήρι νερό και ένα κομμάτι ψωμί!
Το τέλος της Γερμανικής κατοχής πλησιάζει, αλλά ο Ελληνικός λαός αντι να βρεθεί ενωμένος και να αξιώσει την τήρηση των υποσχέσεων των συμμάχων προς το Ελληνικό Έθνος, βρίσκεται διχασμένος με δάκτυλο των ξένων δυνάμεων και δη των συμμάχων που δημιούργησαν την ευκαιρία να αθετήσουν τις υποσχέσεις τους προς την Ελλάδα και επωφελήθηκαν αυτης της ευκαιρίας..
Οι κομμουνιστές επιδιώκουν πάση θυσία την ανατροπή της κυβέρνησης και την δια βίας κατάληψη της εξουσίας.
Έτσι φθάσαμε στα Δεκεμβριανά με την εφόρμηση των κομμουνιστών στο στρατόπεδο χωροφυλακής Μακρυγιάννη και στο Θησείο όπου ήταν η έδρα του 1ου Συντάγματος πεζικού με διοικητή τον αντισυνταγματάρχη Γ. Γρίβα. Χάρις στη λυσσώδη αντίσταση των νομιμοφρόνων δυνάμεων, απετράπη η κατάληψη των Αθηνών και η Ελλάς έμεινε εκτός του Σιδηρού Παραπετάσματος .
Η συμβολή του αντισυνταγματάρχη Γ. Γρίβα στην αποτροπή της απειλής Κομμουνιστικοποίησης της χώρας, είναι αυτό που οι οπαδοί του κόκκινου φασισμού δεν θα λησμονήσουν ποτέ . Ο Γρίβας θα παραμένει σαν πέτρα στο στομάχι τους και πάντα θα αναζητούν ευκαιρίες να τον εκδικηθούν και να τον συκοφαντήσουν.(βλ. Ζαχαριάδης – αποκάλυψη της ταυτότητας του Διγενή στους Άγγλους)
Και ενώ η Ελλάς θα σπαράζει στα διχτυα του εμφυλίου πολέμου, μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο απόστρατος πλέον Συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, αναλογίζεται και προβληματίζεται με τη συμπεριφορά των συμμάχων μας. Διαπιστώνει οτι οι Άγγλοι, στο πλευρό των οποίων επολέμησε τον φασισμό, δεν είναι διατεθιμένοι να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και να χαρίσουν την ελευθερία στην σκλαβωμένη ιδιαιτέρα του πατρίδα.

Ο Γ, Γρίβας ήταν αγνός και ειλικρινής και ομολογεί ότι εξηπατήθη και αυτός .από τις υποσχέσεις των.
Αναλαμβάνει λοιπόν τον αγώνα αποτίναξης του Αγγλικού ζυγού, συνεπής προς τα αρχάς και τα πιστεύω του....” Ανέλαβον τον αγώνα εναντίον των παλαιών φίλων και συμμάχων μου, δια να υπεραμυνθώ των ιδίων ακριβώς ιδεωδών, δια τα οποία είχομεν συμπολεμήσει μετ αυτών εις τα πεδία του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου...”
Ο Γ. Γρίβας ήτο σταθερός μελετητής και βαθύς γνώστης της ιστορίας του Ελληνικού Έθνους και ταυτόχρονα έμπειρος και δοκιμασμένος στρατιώτης.
Πιστός στο ιστορικό αξίωμα “Η ελευθερία αποκτάται με το σπαθί του σκλάβου” , από τον Μαίο 1948, έχει καταλήξει στην απόφαση διεξαγωγής ενόπλου αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου. Αρχίζει διερευνητικές επαφές με φίλους και αναζητεί συμπαραστάτες.
Δυο φορές επισκέπτεται την Κύπρο (Ιούλιο 1951 Οκτώβριο 1952), προκειμένου να μελετήσει επί τόπου τις συνθήκες και τις προοπτικές ενόπλου αγώνα.
Σημειώνει τρεις διαπιστώσεις: α) σκεπτικισμό και διστακτικότητα απά τις επαφές του με διάφορους παράγοντες β) Θετική δυνατότητα δράσης μικρών ανταρτικών ομάδων στον ορεινό όγκο του Τροόδους και γ) ύπαρξη ευκολοπρόσβλητων στόχων εντός των πόλεων.
Επανερχόμενος εις Αθήνας, καταστρώνει εμπεριστατωμένα στρατιωτικά σχέδια διεξαγωγής του αγώνα. (βλ. “ΑΓΩΝ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΣ” Γ. Γρίβα Διγενή)Καταρτίζει μικρούς μαχητικούς πυρήνες, Φροντίζει για την αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού και πολεμοφοδίων.
Η εν Ελλάδι πολιτική ηγεσία δεν επιθυμεί την διατάραξη των σχέσεων της χώρας με την Μ. Βρετανία. Πολλοί συστήνουν αναμονή και καταβολή προσπαθειών σε πολιτικό επίπεδο. Άλλοι τον αποτρέπουν .” Ούτε 50 άνδρες δεν θα σας ακολουθήσουν...” του είπε χαρακτηριστικά ο Αρχιεπίσκοπος
Ο Γ. Γρίβας υπερνικά τους δισταγμούς των παραγόντων και στις 26 Οκτωβρίου 1954 αποχαιρετά τη σύζυγό του Κική και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στα απομνημονεύματα του “...με εφόδια μόνο την ΠΙΣΤΙΝ ανέλαβα το μεγαλύτερο εγχείρημα της ζωής μου, το οποίον, με την βοήθεια του Θεού, απέδειξε τας υπερόχους εθνικάς αρετάς που κοσμούν τον Ελληνικόν Κυπριακόν Λαόν...” και παρακάτω σημειώνει “ Το ημερολόγιον μου το έκλεισα με αυτην την φράσιν “Ο Θεός βοηθός.... Αναχωρώ με πίστιν και θάρρος....”
Αναχωρεί ατμοπλοίκά από Πειραία προς Ρόδο. Εκεί επιβιβάζεται στο ιστιοφόρο “ΣΕΙΡΗΝ” και μετά από περιπετειώδες ταξίδι αποβιβάζεται νύκτα, στις ακτές της Χλώρακας, στις 10 Νοεμβρίου 1954, οπου τον ανέμενε ομάδα αγωνιστών. Περιγράφει το μέλος της ομάδας Νικόλας Γ. Μαυρονικόλας: “.......είδαμε να κατεβάζουν βάρκα και να μπαίνουν μέσα ορισμένα άτομα. ....Η βάρκα έμεινε 3-4 μέτρα από την ξηρά, Εμείς προχωρήσαμε προς την βάρκα. Μπήκαμε μέσα στο νερό για να βοηθήσουμε τους επιβάτες να αποβιβαστούν. ...Εγώ βοήθησα κάποιον να αποβιβαστεί. Τον επήρα στην αγκαλιά μου για να μην πατήσει μέσα στο νερό. Το άτομο αυτό ήταν ο Διγενής...” και στη συνέχεια περιγράφει ένα εκπληκτικό περιστατικό.
“........ Μπήκαμε σε μια περιοχή με δέντρα. Σε μια στιγμή ο Διγενής μας είπε :¨”Σταματήστε λίγο να ξεκουραστείτε” Κάτσαμε κάτω από μια μεγάλη ελία. Ο Διγενής πήρε το παγούρι του και ήπιε λίγο νερό. Στη συνέχεια μας πρότεινε να πιούμε, όποιος ήθελε νερό από την Ελλάδα. Πήραμε ένας - 'ενας το παγούρι και ήπιαμε από λίγο νερό..Σίγουρα δεν ήταν για να ξεδιψάσουμε, να σβήσουμε τη δίψα μας. Ηταν κάτι αλλο. Εμοιαζε σαν το μυστικό δείπνο, ήταν κάτι σαν θεία κοινωνία. Αυτό που νοιώσαμε ήταν ο πόθος μας για λευτεριά, για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα...” (βλ. Νικόλα Γ. Μαυρονικόλα “Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΥ”)
Την 1η Απριλίου 1955, ο Διγενής κηρύσσει επίσημα την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα. Αναφέρει στη προκύρηξη:
“Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κύπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα δια την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού.Με σύνθημα εκείνο που μας κατέλιπαν οι πρόγονοι μας ως ιεράν παρακαταθήκην: “Η ταν ή επί τας” .
Και καταλήγει:
Ελλήνες , όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για τη λευτεριά της Κύπρου μας”
Οι εκκωφαντικές εκρήξεις που συγκλόνισαν τις πόλεις της Κύπρου, Ήταν το προσκλητήριο για τον αγώνα, στο οποίο ανταποκρίθηκε σύμπας ο Κυπριακός Ελληνισμός πλην μιας θλιβερής μειοψηφίας, της ηγεσίας αρτηριοσκληρωτικού ΑΚΕΛ, που ενώ εκ πεποιθήσεως με ξύλινη γλώσσα πιπίλιζε δήθεν κατά της αποικιοκρατίας , του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, πλην όμως εκείνη την ιστορική στιγμή στάθηκε στην αντίπερα όχθη, στο πλευρό των Άγγλων αποικιοκρατών, χαρακτηρίζοντας τους αγωνιστές ως “τραμπούκους, βαρελότους, δυναμιτιστές και ψευτοδιγενήδες”
Παρά ταύτα Ο Διγενής με την Πίστη του και τη ψυχή του καταφέρνει να συσπειρώσει στον αγώνα ολόκληρο τον Λαό και να ξεφτιλίσει ολόκληρη Αυτοκρατορία που μαχόταν με υπεράριθμο και πλήρως εξοπλισμένο στρατό.
Ο Διγενής οργανώνει και διεξάγει τον τιτάνιο αγώνα, με μόνο εφόδιο την Πίστη του στο θεό, και την ατσάλινη θέληση του. Υπερκερνά όλα τα εμπόδια που συναντά στο δρόμο του, με σύνεση , αλλά και με αποφασιστικότητα, αναδεικνύεται σε υποδειγματικό ηγέτη, αρχηγό και μπουρλοτιέρη των ψυχών . Απαιτεί και επιβάλλει απόλυτη μυστικότητα και εχεμύθεια, τυφλή υπακοή στις διαταγές του, τόλμη, θάρρος, αυταπάρνηση. Σε ελάχιστο χρόνο θα κατακτήσει τις καρδιές , τον σεβασμό και την εκτίμηση των Κυπρίων, θα γίνει ο θρύλος που θα εμπνέει όλους τους σκλάβους που μάχονται για τη λευτεριά τους.
Οργανώνει και επανδρώνει τις Ομάδες δολιοφθορών, φροντίζει για την εκπαίδευση των Ομάδων Ανταρτών. Κατανέμει το έδαφος σε τομείς και ορίζει τομεάρχες. Ορίζει συνδέσμους. Συγκεντρώνει οπλισμό, μαζεύει όλα τα κυνηγετικά οπλα και τα διαθέτει για εξοπλισμο της Οργάνωσης. Εμψυχώνει τον τοπικό πληθυσμό, που μετέχει μαζικά και οργανωμένα στον αγώνα με Παθητική Αντίσταση, μποϋκοτάζ των Αγγλικών προϊόντων, με ανάρτιση της Ελληνικής Σημαίας σε όλες της κατοικίες. Οργανώνει την Νεολαία στην ΑΝΕ και την καθιστά συμπαραστάτη στον αγώνα, με διαδηλώσεις, διανομή φυλλαδίων και σε βοηθητικούς τομείς. Δημιουργεί την πολιτική κινηση ΠΕΚΑ για στήριξη των θέσεων του αγώνα.
Επί 4.5 χρόνια ο Διγενής, με τα παλληκάρια του αγωνίζεται, υπό συνθήκες αντίξοες, χωρίς επαρκή οπλισμό και εφόδια, με άντρες και αμούστακα παιδιά που ρίχνονται στη φωτιά για την Ένωση με τη μάνα Ελλάδα, χωρίς πολεμική κατάρτιση και εμπειρία αλλά με Πίστη στο Θεό και με αποφασιστικότητα. Κοιμάται στη βροχή, με μια κουβέρτα, κρύβεται σε σπηλιές, υπομένει την πείνα και τη δίψα, το κρύο και τα χιόνια στο Τρόοδος, μέρες και νύκτες πορεύεται στα βουνά, πολεμά, κτυπά τους δυνάστες και διαφεύγει.
Δεν τον τρομάζει καμμιά δυσκολία. 'Ολα μπορεί να τα υπερπηδήσει, να τα ξεπεράσει, να τα νικήσει χάρις στο πολυμήχανο μυαλό που διαθέτει, στην πίστη και την επιμονή σε συνδυασμό με την πολεμική του πείρα και την οξυδέρκεια και ευστροφία του. Το σπινθηροβόλο βλέμμα του, φανερώνει ότι μέσα στο μικροκαμωμένο και ταλαιπωρημένο από κακουχίες σώμα του, κτυπά καρδιά λιονταριού.
Mόλις λίγους μήνες από την έναρξη του αγώνα, ο Μακάριος του έγραφε τον Ιούλιο του 1955
“Σας συγχαίρω. Η ΕΟΚΑ σε λίγους μήνες προσέφερε απείρως περισσότερα απο 75 χρόνια χαρτοπολέμου. Είσθε αίνιγμα και θρύλος. Έχετε ήδη περάσει στην απελευθερωτική ιστορία”
Με ένα πραγματικό στρατιώτη δίπλα του, τον ανθυπολοχαγό Γρηγόρη Αυξεντίου, με οκτώ φοιτητές που φρόντισε να εκπαιδευτούν στη χρήση 'οπλων πεζικού, στην Ελλάδα και να έρθουν να αναλάβουν υπεύθυνους τομείς ξεκίνησε τον αγώνα. Σε λίγο οι τάξεις της ΕΟΚΑ γέμισαν απο νέους της Κύπρου που ανεδείχθησαν σε λιοντάρια στις μάχες κατά του κατακτητή. Οι περισσότεροι νέοι προέρχοντο από τις τάξεις της ΟΧΕΝ, γαλουχημένοι με τα νάματα της Ορθοδοξίας, και αγάπης προς την Ελλάδα που τους μεταλαμπάδευσε ο μπουρλοτιέρης Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου. Πράξεις απαράμιλλου θάρρους και υπερφυσικής τόλμης κατάφεραν τα παλληκάρια της ΕΟΚΑ υπό την έμπνευση και καθοδήγηση του θρυλικού Διγενή. Υπήκουον τυφλά και αναντίρρητα στις διαταγές του , χωρίς καν να τον έχουν δει ποτέ, χωρίς να γνωρίζουν την φυσιογνωμία του.
Με αυτοθυσία τα παλληκάρια του Διγενή αντιμετώπισαν τη βαρβαρότητα και τη σκληρότητα των πάνοπλων κατακτητών, προτιμώντας να γίνουν ολοκαύτωμα παρά να παραδοθούν, αντιμετωπίζοντας με θάρρος την αγχόνη, υπομένοντας με καρτερία τα βασανιστήρια. Δεν λύγισαν ούτε οι αγωνιστές ούτε οι οικογένειες τους.... άλλοι λειποψύχισαν και συνθηκολόγησαν, προθέτοντες τα προσωπικά τους οφέλη
Στα κρατητήρια στην Πύλα, στην Κοκκινοτριμυθιά και αλλαχού οδηγήθηκαν πλήθος πολιτών , και κρατήθηκαν χωρίς δίκη,- κατά παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων- μόνο και μόνο διότι αγαπούσαν την πατρίδα τους και οραματίζονταν την λευτεριά..
Πλήθος αγωνιστών και ύποπτοι για συμμετοχή τους στην οργάνωση υπέστησαν βάρβαρα βασανιστήρια από τους “πολιτισμένους” Άγγλους που μόνο νοσηρά μυαλά μπορούν να διανοηθούν. Πολλοί έχασαν και την ζωή τους ή έμειναν ανάπηροι από τα βασανιστήρια. Και όμως τέτοιες πράξεις βαρβαρότητας που προσβάλλουν τα ανθρώπινα ιδεώδη έμεινα και μένουν ατιμώρητες, χάρις στην αδράνεια και ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας του τόπου.
Τον Φεβρουάριο του 1959, η πολιτική ηγεσία της Κύπρου και της Ελλάδας, συνυπογράφουν τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου με τις οποίες τα αίματα των αγωνιστών και ο αγώνας του Διγενή εξαργυρώνονται με μια κολοβή ανεξαρτησία, που για τους τ/κ ήταν η βάση για τη διχοτόμηση του νησιού.
Ο Διγενής ούτε καν ερωτάται για τη λύση... βρίσκεται ξαφνικά προ τετελεσμένων. Εκ των υστέρων έστειλαν τον Μιχαλάκη Πισσά ( Γενικό Γραμματέα της ΣΕΚ) να πείσει τον Διγενή να αποδεχθεί τη λύση....
“....Επί ώρες όρθιος δεχόμουν κατσάδες από τον Διγενή” για τα τετελεσμένα που του παρουσίασαν, αναφέρει αργότερα σε συνέντευξη του, ο Μιχ. Πισσάς.
Και όμως ο Διγενής δείχνει για μια ακόμη φορα την ανωτερότητα του, την ωριμότητα της σκέψης του, καταπνίγει τον θυμό του για την αδικία και για τον παραγκωνισμό του και θέτει πάνω απ όλα το συμφέρον της πατρίδας. Λέει ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΙΧΑΣΜΟ.
Χαρακτηριστικά στην Προκήρυξη της 9ης Μαρτίου 1959.- Διαταγή Κατάπαυσης Πυρός αναφέρει μεταξύ άλλων :
“Ηδη ..κατόπιν της μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδος και Τουρκίας συμφωνίας της Ζυρίχης, η οποία επεκυρώθη εν Λονδίνω και υπό του Εθνάρχου Μακαρίου, είμαι υποχρεωμένος
ΝΑ ΔΙΑΤΑΞΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΥΣΙΝ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ
Εκείνος ο οποίος δεν θα εδέχετο την συμφωνίαν και θα συνέχιζε τον αγώνα, θα ΕΔΙΧΑΖΕ όχι μονον τον Κυπριακόν λαόν, αλλά πιθανώς και ολόκληρον το έθνος.....”
“Έχω την συνείδησιν ήσυχον, οτι έπραξα το καθήκον μου. Έργον της πολιτικής ήτο να εκμεταλλευθή τους επικούς αγώνας του Κυπριακού Λαού.. και αύτη τους εξεμεταλλεύθη όπως ηδυνήθη ή όπως ενόμισε καλύτερον.”
Ο ΔΙΓΕΝΗΣ μετά τον επικό αγώνα της ΕΟΚΑ, βάσει επαίσχυντου όρου των συμφωνιών εξορίζεται στην Αθήνα. Αλήθεια, δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην παγκόσμιο ιστορία τέτοια μικρόψυχη και επαίσχυντη πράξη σε βάρος ηγέτη απελευθερωτικού κινήματος. Και οι μελετητές της ιστορίας, ζητούν μια απάντηση. Ποιος έθεσε αυτόν τον όρο, και γιατί η δική μας πλευρά τον απεδέχθη.;;
Κατά την επιστροφή του εγένετο δεκτός με τιμές ήρωα απο την πολιτική, θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος τον στεφάνωσε με ασημένιο στεφάνι.
Από την πολιτειακή ηγεσία του απενεμήθηκαν Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, ο μεγαλόσταυρος του Γεωργίου Α και μετάλλιον εξαιρέτων πράξεων της Ταξιαρχίας του Φοίνικος.
Στις 18 Μαρτίου 1959 η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ομόφωνα (μηδέ των κομμουνιστών εξαιρουμένων) ΤΟΝ ΚΥΡΗΤΤΕΙ ΑΞΙΟΝ Της ΠΑΤΡΙΔΟΣ εκφράζοντας την βαθείαν ευγνωμοσύνην του Εθνους προς τους γενναίους μαχητάς της ΕΟΚΑ.
Τον ίδιο μήνα Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ (το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα του Εθνους) ΤΟΥ ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΧΡΥΣΟΥΝ ΜΕΤΑΛΛΙΟΝ μετ εγκωμίων.
ότι εθνικων παραδόσεων στερρως εχόμενοι, κρατεροίς αγώσι την Κύπρον ανεξάρτητον πολιτείαν κατέστησαν, ....
Κατα την πανηγυρική αυτή συνεδρίαση τον προσεφώνησε ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Σπύρος Μελάς :
“ Το όνομα σας θα μεινη αθάνατον εις την ιστορίαν της Ελληνικής φυλής. Εις το όνομα του μεσαιωνικού μας ήρωα Διγενή, το οποίον ευστόχως εδανείσθητε δια να καλύψετε το ιδικόν σας, προσθέσατε νέαν άφθαρτον αίγλην. Η εποποιία που εγράψατε με τους νεαρούς συντρόφους σας που επλαστουργήσατε, υπερέβη κατα πολύ το έπος των Βυζαντινών ακριτών... Οι ελεύθεροι λαοί όλου του κόσμου, σας χαιρετίζουν με μυριόστομον ιαχήν ως πρωτοπόρον μιας ανθρωπότητας που θα λοιώσει τας αλύσους της εις τας φλόγας της Δικαιοσύνης”
Ο Δήμος Αθηναιων του απένειμε χρυσούν μετάλλιον
Παραθέτουμε σχόλια κορυφαίων πολιτικών της εποχής εκείνης:
***ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Ο Διγενής ανήκει πλέον εις τους μύθους της Ελληνικής ιστορίας, οι οποίοι θα παραδίδονται από γενεάς εις γενεάν δια να λέγουν ότι ένας άνθρωπος μόνος με την Ελληνικήν ψυχή κατώρθωσε να νικήση μια μεγάλην αυτοκρατορίαν. ”
***1981 ΑΒΕΡΩΦ ΤΟΣΙΤΣΑΣ Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδος) στο βιβλίο του “ ΪΣΤΟΡΙΑ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ” γράφει:
Η ΕΟΚΑ ήταν έργο ενός ανδρός. Ήταν έργο του Γεωργίου Γρίβα. Πολλοί άλλοι υπήρξαν στυλοβάτες της ΕΟΚΑ, υποστηρικτές της, ήρωες της, αλλ ό Γρίβας υπήρξε ο δημιουργός της, ο αδιαμφισβήτητος Αρχηγός της. Χωρίς αυτόν δεν θα ειχε καν οργανωθεί. Χωρίς αυτόν θα είχε γρήγορα σβήσει Χωρίς αυτόν δεν θα είχε αναπτύξει τέτοια δράση, καθαυτό τεράστια... Η ίδρυση, η οργάνωση και το ξεκίνημα μιας ένοπλης επανάστασης, με τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην κύπρο, θα μπορούσε να γίνει μόνο αν αυτά τα αποφάσιζε ένας άνθρωπος, και αν αυτός ο άνθρωπος είχε πίστη και θάρρος, ψυχραιμία και αίσθηση αυστηρής πειθαρχίας και επιπλέον διάθεση ιεραποστολική. Και όλα αυτά τα είχε σε υπέρτατο βαθμό ο Συνταγματάρχης Γρίβας.”
**** 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 1961 ΨΗΦΙΣΜΑ Της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΓΕΝΗ ΥΠΕΡΑΞΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
***ΧΑΡΤΙΓΚ : Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΑΝΤΑΡΤΩΝ. ΕΙΝΑΙ ΑΝΔΡΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΟΧΗΣ
***DAILY MAIL ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΑΝΑΤΑΡΤΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ
***DAILY MAIL ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ, ΤΡΕΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΚΑΙ 40,000 ΒΡΕΤΤΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗΣΑΝ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΟΚΑ
***OBSERVER ΟΙ ΙΡΛΑΝΔΟΙ ΑΓΩΝΙΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ ΕΝΑ ΓΡΙΒΑ
*** ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΟΝΤΓΚΟΜΕΡΥ Η ΕΟΚΑ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΙΩΤΙΚΑ ΑΗΤΤΗΤΗ
**** FIDEL CASTRO Στρατηγέ, ο αγώνας σας με γοήτευσε και απετέλεσε παράδειγμα για την απελευθέρωση της πατρίδας μου. Συγχαρητήρια. Εύχομαι η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη να βασιλεύσουν επιτέλους στον κόσμο. (1959)
Μετά το θάνατο του Διγενή τηλεγράφησε στην σύζυγό του Κική “Εφήρμοσα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της χώρας μου τα αντάρτικα σχέδια που είχε χρησιμοποιήσει ο στρατηγός Γρίβας στον αγώνα της ΕΟΚΑ.
*** 7 Ιουλιου 1964 προσφώνηση απο τον πρόεδρο της Βουλής Γλαύκο Κληρίδη , “Είναι εις όλους σας γνωστή οι αγώνες και η δράσις του, συνεπεία των οποίων η φήμη του ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και τον κατέστησε σύμβολον ελευθερίας και ανεξαρτησίας των λαών.”
*** 31/1/1974 ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΟΝ ΚΥΡΗΣΣΕΙ ΑΞΙΟΝ ΤΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΣ ΑΥΤΟΥ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
**** 14/2/1974 ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ (ΟΜΙΛΗΤΗΣ ΠΑΝ. ΖΕΠΟΣ) Κλείνει την ομιλία του με μια προφητική προειδοποίηση:
“ ...Ο θάνατος του Διγενή έρχεται εις μιαν ακόμη κρίσιμον καμπήν της εξελίξεως του θέματος της Κύπρου. Και κανείς δεν δύναται να προίδει τας επιπτώσεις του θανάτου του Διγενή επί του θέματος αυτού. Εις τους υπευθύνως χειριζομένους το θέμα απόκειται να εκτιμήσουν και να σταθμίσουν τα επιπτώσεις αυτάς...”
Μετα τη λήξη του αγωνα της ΕΟΚΑ ο Διγενής θα ζήσει για λίγο αποτραβηγμένος από τη σκηνή, αγνοημένος από αυτούς που απολάμβαναν μακαρίως τους καρπούς των αγώνων του. Μέχρι την κρίση του Δεκέμβρη 1963 με αφορμή την απερίσκεπτο πρόταση για τροποοίηση 13 σημείων του Συντάγματος. Μια κρίση που βρήκε απροετοίμαστη την πλευρά μας. Που δώσαμε την ευκαιρία στη μειονότητα να θέσει τον θεμέλιο λίθο της διχοτόμισης με την μετακίνηση πληθυσμών και τη δημιουργία θυλάκων.
Τότε θα θυμηθούν τον Διγενή. Και ο Διγενής θ' αφήσει κατά μέρος τις πικρίες και θ αναλάβει και πάλιν τεράστιο αγώνα να κτίσει εκ του μηδενός την άμυνα της Κύπρου. Σε ελάχιστο χρόνο θα καταρτίσει τα αμυντικά σχέδια και θα μετατρέψει την Κύπρο σε απόρθητο φρούριο με την Ε.Φ και την Ελληνική Μεραρχία. Ο Διγενής κτίζει και άλλοι γκρεμίζουν. Στήνουν συνεχώς παγίδες. Δεν διστάζουν να ρίξουν ολόκληρο πολιτικό αεροπλάνο κοντά στο Καστελλόριζο αδιαφορώντας για την απώλεια της ζωής τόσων ανθρώπων, προκειμένου να εξοντώσουν τον αγωνιστή της ελευθερίας της Κύπρου, τον εγγυητής της εδαφικής ακεραιότητας και ελληνικότητας του νησιού., τον ευεργέτη τους. Θα καταφέρουν τελικά με τα γεγονότα στην Κοφίνου. Να διώξουν τον Διγενή και τη Μεραρχία και να στρώσουν το κόκκινο χαλί για τα μεχμετζικ.
Και οταν μόλις στις 10 Νοεμβρίου 1967 ο Ντεκτάς στη κατάθεση του ανέφερε :“ Εδώ υπάρχουν 12 χιλιάδες Ελληνικός στρατός. Πως μπορει να φύγει απ εδώ; Εγώ νομίζω η Ελλάδα δεν μπορεί να καλέσει το στρατό της πίσω. Είναι αδύνατον. Η δική μας διάγνωση είναι ότι η Ένωση έγινε......... Εδώ που φτάσαμε όποιος θέλει να αποζημιωθεί και να φύγει από την Κύπρο και όποιος θέλει να μείνει εδώ....”
Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ:
Αν προσπαθούσαμε να ιχνηλατήσουμε τα στοιχεία που συνιστούν τη ταυτότητα του Διγενή, του θρύλου της Κύπρου, θα εντοπίζαμε τα γνησιότερα και πιο λαμπρά στοιχεία , με πρώτο και βασικό την φιλοπατρία, τον άδολο πατριωτισμό, σε συνδυασμό με τη βαθειά και ειλικρινή πίστη στα Χριστιανικά ιδεώδη και αρχές της Ελευθερίας- Ισότητος- Δικαιοσύνης και Δημοκρατίας.
Την αγάπη προς την πατρίδα και την Ορθόδοξη πίστη διδάχθηκε από τα παιδικά του χρόνια . Αγωνίστηκε για την ελευθερία, στα πεδία των μαχών, στη Μικρά Ασία στα βουνά της Βορείας Ηπείρου , πολέμησε τον Φασισμό, τον Ναζισμό, τον Κομμουνισμό και την Αποικιοκρατία.
Οταν εζώνετο τα όπλα επικαλείτο πρωτίστως την βοήθεια του Θεού. Στις συναντήσεις του με τους συνεργάτες του , τελειώνει όσα έχει να τους πεί με τη φράση “ Ο Θεός μαζί μας”
Άριστα καταρτισμένος στα στρατιωτικά θέματα, με βαθεία γνώση της Ελληνικής Ιστορίας, εμπειρώτατος , επιδεξιώτατος στην αντιμετώπιση πολυαρίθμων και άρτια εξοπλισμένων αντιπάλων, θαρραλέος, αποφασιστικός, ψύχραιμος, και τολμηρός . Με προσόντα Ηγέτη που προκαλεί τον θαυμασμό και τον σεβασμό αυτών που τον ακολουθούσαν στους δύσκολους αγώνες του. Με σπινθηροβόλο βλέμμα που φανέρωνε την οξυδέρκεια του, πολυμήχανος και πείσμων προ των δυσκολιών. Πίστευε ότι καμμιά δυσκολία δεν είναι αξεπέραστη.
Μεθοδικός και Οργανωτικός, κατάφερνε να δημιουργεί εκ του μηδενός.
Λιτός, ειλικρινής, άδολος, τίμιος, ανιδιοτελής, αφιλοχρήματος , γεμάτος αγάπη για την Ελλάδα , γεμάτος αισθήματα για τα παλληκάρια του. Ακόμη και το σύνολο των εισπράξεων από τη πώληση των ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΩΝ διέθεσε υπέρ των αγωνιστών και του λαού της Κύπρου, μέσω του ιδρύματος Διγενή
Αυτός είναι ο Διγενής, ο θρύλος της Κύπρου. Ο εμπνευστής των απανταχού της γης σκλαβωμένων λαών, Ο εμψυχωτής της νεολαίας. Σύνθημα του : “Η Λευτερια αποκτάται με το σπαθί του σκλάβου”
41 χρόνια μετά το φυσικό τέλος του Διγενή και 60 χρόνια από τηνέναρξητου αγώνα της ΕΟΚΑ, παρά τη λάσπη και την εις βάρος του προπαγάνδα, η μορφή του θα παραμένει φωτεινός φάρος .Εμψυχωτής της νεολαίας μας ,το στήριγμα μας στις εθνικές δυσκολίες που περνούμε, η ελπίδα μας για το μέλλον.
Το όνομα του ήρωος Γεωργίου Γρίβα Διγενή και των ηρωϊκών παλικαριών της ΕΟΚΑ, θα κοσμεί αιώνια την ιστορία της Ελλάδος και της πολυαγαπημένης ιδιαιτέρας Πατρίδας του της Κύπρου, εις την οποία ετάφη !!
Και απο το λιτό αυτό τάφο θ' αναψει ξανά η φλόγα της λευτεριάς και δικαιοσύνης για την. Κύπρο

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

https://www.facebook.com/profile.php?id=100008784723245