ΛΑΜΟΓΙΑ ΧΩΡΙΣ..."ΧΑΚΙ"

Γράφει ο Μάνος Ν. Χατζηδάκης

Έντρομο το καταρρέον πολιτικό σύστημα της σάπιας μεταπολιτευτικής χούντας εξαπολύει τα τελευταία σπασμωδικά τινάγματα προ του θανάτου του. Μέσω δημοσιογραφικών οργάνων, προσπαθεί να καλύψη την αγανάκτηση του λαού από το μεταπολιτευτικό όργιο σκανδάλων που οδήγησε στην πλήρη χρεοκοπία και την κηδεμονία της Ελλάδος από το ΔΝΤ, εφευρίσκοντας... σκάνδαλα της 21ης Απριλίου και μάλιστα με προκλητικούς τίτλους όπως "Λαμόγια στο χακί" κ.λπ ευτράπελα! Η φαιδρή αυτή προσπάθεια ξεπερνάει τα όρια του θράσους και αγγίζει εκείνα της ύβρεως. 

Κοίτα ποιος μιλάει...

Πρόκειται καθαρά για παιδαριώδη αντιπερισπασμό που προσπαθεί απροκάλυπτα να καταπολεμήση την αναπόφευκτη σύγκριση που γίνεται στον λαό, μεταξύ της περιόδου 1967-73, του αλματώδους «οικονομικού θαύματος» (κατά τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ της εποχής) και των διεθνών οικονομικών βραβείων (Financial Times 1971 και 1972) από την μία και της μεταπολιτευτικής θεομηνίας της πλήρους οικονομικής και κοινωνικής αποσυνθέσεως και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου (ΔΝΤ) από την άλλη. Ανάξιος ο μισθός τους! Και είναι ανάξιος, διότι από τα ίδια τα γραφόμενά τους, τα υποτιθέμενα... «σκάνδαλα» προκαλούν γέλωτα μπροστά σ' εκείνα του Κοσκωτά, της «αγοράς του αιώνα», του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπαιδίου κ.ο.κ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Υποστηρίζουν, ότι τα περί τιμιότητος των Απριλιανών δεν ισχύουν, διότι η μίζερη εικόνα των επιζώντων οφείλεται στο ότι «έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους». Σε όποιον έχει στοιχειώδη κοινό νου, ο ανωτέρω ισχυρισμός θα προκαλέσει τουλάχιστον ειρωνικό μειδίαμα.
Ποιος δικτάτωρ στην ιστορία, όταν έχασε την εξουσία, στερήθηκε όσα είχε καρπωθεί; Ουδείς! Ο Παπαδόπουλος και οι συνεργάτες του, εάν είχαν... «καρπωθεί», δεν θα είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία; Και δεν θα είχαν φύγει από την χώρα, όπως τους προτάθηκε επανειλημμένως για να «καρπώνονται» τα κέρδη τους σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής; Και εν τέλει, πού πήγαν τα «κέρδη» τους; Μήπως δημεύθηκαν; Η «μεταπολίτευση» πάντως, δεν βρήκε τίποτε να τους δημεύση. Και μόνον αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτει την όποια αμφισβήτηση της τιμιότητός τους

Φαιδρότητες...

Παραδεχόμενοι την τιμιότητα των πρωτεργατών της Επαναστάσεως, κάνουν λόγο για την «οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή πολιτικών στελεχών της». Δηλαδή, δεν έτρωγαν οι ίδιοι, αλλά οι από κάτω... Και φθάνουν στο σημείο να ρίχνουν μομφή στην «νομική κατασκευή περί στιγμιαίου αδικήματος» που τους άφησε ατιμώρητους... Ήθελαν δηλαδή οι 120.000 άνθρωποι που διώχθηκαν, να φυλακισθούν κιόλας κατά τα προσφιλή σταλινικά τους πρότυπα. Μα για ποια σκάνδαλα θα έπρεπε να διωχθούν; Είναι πραγματικά κωμική και συγχρόνως επαχθής η πρωτοφανής αυτή προσπάθεια εφευρέσεως «σκανδάλων» με μοναδικούς καρπούς της τις φαιδρότητες του εν λόγω δημοσιεύματος. Σκάνδαλα γι' αυτούς τους κυρίους αποτελούν η επί Κόλλια αύξησις του πρωθυπουργικού μισθού σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο υψηλοβάθμου δημοσίου υπαλλήλου. Αρκεί να δει κανείς τις απολαβές των σημερινών πρωθυπουργών και βουλευτών... 

Κατινιές...

Μιλούν για την στεγαστική αποκατάσταση των αξιωματικών! Για τον διορισμό του κουνιάδου του Μακαρέζου, του αειμνήστου Α. Ματθαίου ως υπουργού Γεωργίας - κι ας είχε επιλεγεί εν αγνοία του Μακαρέζου. Μιλούν και για τον αδελφό του Γ. Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνο, ο οποίος δεν συμμετείχε ως αδελφός του, αλλά ως πρωτεργάτης αξιωματικός ο ίδιος. Αστειότητες... Η μη εύρεσις πραγματικών «σκανδάλων» οδήγησε τους απελπισμένους συντάκτες αυτών των προπαγανδιστικών λιβελλογραφημάτων του συστήματος σε περιγραφές της Ντέλας Ρουφογάλη από το βιβλίο της. Τι περιγράφεται εκεί; Πάντως όχι σκάνδαλα ούτε ατασθαλίες. Περιγράφει «κατινίστικα» την παρουσία σε κάποιους γάμους ή δεξιώσεις οικονομικών παραγόντων του τόπου, όπως ο Λάτσης, ο Μποδοσάκης, ο Πάππας, ο Βαρδινογιάννης κλπ. Λες κι αυτό αποτελεί σκάνδαλο και δεν συμβαίνει πάντοτε και παντού. Αναφέρει ακόμη ότι στον αραβώνα της με τον Ρουφογάλη ήλθαν δώρα «καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια»! Μέγα σκάνδαλο, όντως! Ή ότι μαζί με την Δέσποινα έμειναν κάποτε στο Intercontinental των Παρισίων, λες και η σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδος έπρεπε να μείνει σε κάποιο Motel Γ' κατηγορίας...

Συκοφάντες και λασπολόγοι...

Τολμούν επίσης να κάνουν υπαινιγμούς για κάποιες από τις συμβάσεις εκείνες που αναμόρφωσαν και ανέπτυξαν απ' άκρου εις άκρον την Ελλάδα. Εδώ η πρόκλησις ξεπερνά κάθε όριο. Αναφέρουν την «Litton», που ο Παπαδόπουλος την πέταξε έξω για εθνικούς λόγους (προάσπισις της Κρήτης από ξένα συμφέροντα). Τολμούν να μιλούν για τις συμβάσεις κατασκευής της Εγνατίας Οδού, η οποία εάν δεν μεσολαβούσε η «μεταπολιτευτική» θεομηνία, θα είχε παραδοθεί στην κυκλοφορία από το 1976 (!).
Αξίζει κανείς να δη, πώς διαστρεβλώνουν τα γεγονότα και σε αντιπαραβολή να διαβάση όλο το ιστορικό για τις συμβάσεις της Εγνατίας από το βιβλίο του Ν. Μακαρέζου «Η Οικονομία της Ελλάδος» (σελ 420-428). Τότε θα αντιληφθεί το μέγεθος της συκοφαντίας και μικρότητος τους. Μιλούν ακόμη και για την όντως εθνική προσπάθεια του Γ. Παπαδοπούλου να κατασκευάσει το Τρίτο Διυλιστήριο της χώρας, αρχικά με τον Ωνάση και κατόπιν της υπαναχωρήσεως του τελευταίου με τον Ανδρεάδη και τον Λάτση. Το διυλιστήριο που είχε ως στόχο να απεξαρτήση την χώρα από τον ενεργειακό έλεγχο ξένων και γι' αυτό συνάντησε την αντίθεση των Αμερικανών (Οι ενέργειες ολοκλήρώσεώς του σταμάτησαν επί Ιωαννίδη.). Έχω στα χέρια μου στοιχεία για να αποδομήσω έναν προς έναν τους φαιδρούς τους ισχυρισμούς και εάν προκληθώ θα το πράξω. Θα εχρειάζετο όμως χώρος πολύ μεγαλύτερος μίας στήλης. Αρκούμαι λοιπόν στο εξής καταλυτικό γεγονός, που εσκεμμένως αποφεύγουν και που κυριολεκτικά «αποψιλώνει» τα προπαγανδιστικά φληναφήματα

340 απαλλακτικά βουλεύματα!...

Αμέσως μετά την «μεταπολίτευση» με εντολή του Καραμανλή, έμπιστοί του εισαγγελείς άρχισαν μία μακροχρόνια εκστρατεία εξαντλητικής ερεύνης όλων των συμβάσεων υπουργείων, δημοσίων υπηρεσιών κλπ., με σκοπό την ανεύρεση «σκανδάλων της χούντας». Το αποτέλεσμα συγκλονιστικό: 340 και πλέον βουλεύματα από αδιάβλητους δικαστικούς - μη έχοντες καμμία σχέση με την 21η Απριλίου - που αντί της επιδιωκομένης σπιλώσεως κατέληξαν σε ύμνους, όπως η «διαχείρισις του δημοσίου χρήματος υπήρξεν υποδειγματική» μέχρι και «η έρευνα όχι απλώς δεν απέδειξεν ουδέν το επιλήψιμον αλλά αποτελεί τίτλον τιμής διά τους ερευνωμένους»! Όλα τα βουλεύματα λοιπόν, υπήρξαν όχι απλώς απαλλακτικά αλλά και υμνητικά, χωρίς να βρουν - προς απογοήτευση των λασπολόγων που εκκίνησαν τις διαδικασίες - ούτε ένα μικρό σκάνδαλο καθ' όλην την επταετία. Τα βουλεύματα αυτά υπάρχουν και θα δημοσιευθούν όποτε χρειαστεί.

Ξαναζεσταμένη σούπα...

Απελπισμένοι και καταϊδρωμένοι οι συκοφάντες, που δεν μπόρεσαν με τα ανωτέρω να βρουν ένα σοβαρό «σκανδαλάκι» της «Χούντας», κατέφυγαν στο γνωστό τροπάριο, την ξαναζεσταμένη σούπα των... «κρεάτων του Μπαλόπουλου» και του «τάματος του έθνους». Ιδού όμως τι κάνει η άγνοια. Δεν γνωρίζουν λοιπόν, ότι ο Ιωαννίδης εκκίνησε την διαδικασία διώξεως του Μπαλόπουλου, όχι διότι υπήρχε σκάνδαλο, αλλά διότι ήθελε να εκδικηθεί τον παλαιό συμμαθητή του για παλαιότερο περιστατικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι το 1978 ο υποτιθέμενος υφιστάμενος του Μπαλόπουλου, που υποτίθεται ότι κατ' εντολήν του προκάλεσε το... «σκάνδαλο» αθωώθηκε πανηγυρικά. Την ίδια μάλιστα ημέρα της αθωώσεώς του, 4 Μαρτίου 1978, ο Μπαλόπουλος από την συγκίνησή του βρέθηκε νεκρός στο κελί του. Ήταν ο πρώτος νεκρός από τους φυλακισμένους πρωτεργάτες της επαναστάσεως. Όσο για το «τάμα του έθνους», ας μην προκαλούν. Τα χρήματα μέχρι την «μεταπολίτευση» ήσαν άθικτα. Κι ως διά μαγείας εξαφανίσθηκαν, όταν τα «καρπώθηκαν» κάποιοι επιτήδειοι της μεταπολιτευτικής χούντας. Πεινασμένοι από τα επτά χρόνια απουσίας τους επέπεσαν για 40 συναπτά χρόνια αρπαχτής ως λύκοι στις σάρκες της Ελλάδος, οδηγώντας την στην σημερινή εξαθλίωση και καταστροφή, μη φοβούμενοι ούτε καν την ιεροσυλία που διέπραξαν προς το τάμα των αγωνιστών του '21 για την απελευθέρωση του γένους. (Και γι' αυτό υπάρχουν τα στοιχεία...) Είναι σαφές τι επιχειρούν να κάνουν. 

Το άλλοθι για τους κλέφτες...

Είτε επανάσταση είτε δικτατορία, το βέβαιο είναι ότι το καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε αν μη τι άλλο ευγενή κίνητρα για την κατάληψη της εξουσίας. Πολλώ δε μάλλον δεν είχε στόχο τον πλουτισμό των συντελεστών του ούτε και την εξυπηρέτηση κάποιων ολίγων ημετέρων. Γιατί ημέτεροι ήταν όλος ο ελληνικός λαός, που προς έκπληξιν κάποιων σιγοψιθυρίζει μετά από τόσα χρόνια το «Πού είσαι Παπαδόπουλε!». Σήμερα, που αποκαλύπτεται ότι μοναδικό κίνητρο για τους επί τεσσαρακονταετίας διαχειριστές της εξουσίας ήταν να διυλίσουν τον πλούτο που κληρονόμησαν με τα γεμάτα ταμεία των «επτά ετών αρπαχτής», χωρίς ίχνος πατριωτισμού, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά και αξιοπρέπειας, κάποιοι δεν διστάζουν να επιζητήσουν το άλλοθί τους.

Συγχαρητήρια και... περαστικά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΑ 96 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (5 ΜΑΪΟΥ 1919)

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αχαΐας στις 5 Μαΐου 1919. Προπάππος του, από την πλευρά του πατέρα του, ήταν ο ιερέας Αθανάσιος Σταμόπουλος με καταγωγή από το Σούλι, γνωστός στο ορεινό Καλούσι Αχαΐας ως Παπα-Θάνος και παππούς του ο Γεώργιος Παπαθάνου, όπως μετέβαλε το επίθετο του εις μνήμη του ιερέα-πατέρα του, όμως ο γιος του Χρήστος Παπαθάνου, πατέρας του Γεώργιου Παπαδόπουλου, δάσκαλος στο Ελαιοχώρι, επέλεξε να μετατρέψει το επίθετο του σε Παπαδόπουλος. Ο Χρήστος Παπαδόπουλος, γνωστός ως «Στούμπος», παντρεύτηκε τη Χρυσούλα, κόρη του κτηματία Σταμάτη Παπαδοπούλου από το Ελαιοχώρι Αχαΐας, χήρα του Κώστα Βαγενά. Η μητέρα του Γεωργίου Παπαδόπουλου πέθανε το 1964 στην Αθήνα όπου είχαν μετακομίσει, για να είναι κοντά στα παιδιά τους, πουλώντας την κατοικία τους στην Πάτρα. 

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας κι είχε τέσσερα ακόμη μικρότερα αδέλφια, την Αθηνά σύζυγο του δικαστικού υπαλλήλου Μιχάλη Ελευθεριάδη, την Αθηνά σύζυγο Τάκη Παναγόπουλου, τον επίσης αξιωματικό Κωνσταντίνο, το Χαράλαμπο, καθώς και έναν ετεροθαλή αδελφό, το Σωτήρη Βαγενά, γιο της μητέρας του από τον πρώτο της γάμο. Νονός του ήταν ο γιατρός Πατρών Μυλωνόπουλος. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές στο Ελαιοχώρι και στη συνέχεια ολόκληρη η οικογένεια του Χρήστου Παπαδόπουλου, εγκαταστάθηκε σε ιδιόκτητο σπίτι στην οδό Ανδρέα Λόντου 15 στην Πάτρα, όπου ο Γεώργιος φοίτησε στο 3ο Γυμνάσιο, τότε ονομάζονταν Μέση Σχολή Πατρών, στην οποία είχε Γυμνασιάρχη τον καθηγητή Μπαδογιαννάκη. 

Παντρεύτηκε το 1942, στη Νέα Φιλαδέλφεια με κουμπάρο τον Νίκο Κερδεμελίδη -φίλο και συμφοιτητή του στο Πολυτεχνείο, με τη Νίκη Αλκιβιάδη Βασιλειάδη, και σε δεύτερο γάμο,ην Πέμπτη 5 Μαρτίου 1970, με τη Δέσποινα Νικολάου Γάσπαρη, υπάλληλο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, και απόκτησαν μια κόρη την Υπερμαχεία....

Από την Ευελπίδων, στον Έβρο και το “σαμποταζ του 1965 

Το Φθινόπωρο του 1937, μετά από επιτυχημένες εξετάσεις, εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Στις 16 Οκτωβρίου 1937 δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες ο πίνακας των επιτυχόντων, ενώ η Τάξη της σχολής ξεκίνησε τα μαθήματα στις 23 Οκτωβρίου 1937 με 311 ευέλπιδες που κατανεμήθηκαν σε 6 Εκπαιδευτικά Τμήματα, 3 Οργανικούς Λόχους και 3 Λόχους Ασκήσεων. Ως Εύελπις ήταν άριστος και αρχηγός των Τάξεων της σχολής. Αποφοίτησε τον Αύγουστο του 1940, όταν ονομάστηκε ανθυπολοχαγός και τοποθετήθηκε στο Πυροβολικό, δεύτερος σε σειρά επιλογής μετά το στενό φίλο και συμμαθητή του Νικόλαο Μακαρέζο, ενώ μετά την ορκωμοσία του, παρακολούθησε δύο υποχρεωτικά μαθήματα ως ανώτερη εκπαίδευση, το Χημικό Πόλεμο και τη Μετεωρολογία έως τις 24 Σεπτεμβρίου 1940, που τοποθετήθηκε σε Στρατιωτική μονάδα. Ολοκλήρωσε την στρατιωτική του κατάρτιση στη σχολή πυροβολικού στο Μεγάλο Πεύκο.

Έλαβε μέρος στο έπος του 1940-41 ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού διοικητής ουλαμού πυροβολικού και στη συνέχεια κατά των Γερμανών στις 6 Απριλίου 1941, ενώ από τον Απρίλιο του 1941, διαρκούσης της κατοχής της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα, παρακολούθησε μαθήματα Πολιτικού Μηχανικού, στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, από το οποίο δεν αποφοίτησε και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στο γραφείο ενός Πολιτικού Μηχανικού. Συμμετείχε στην οργάνωση «Μίδας 614» του συνταγματάρχη Τσιγάντε και στη συνέχεια στην οργάνωση της «Χ» του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος, ανέλαβε υπασπιστής του στρατηγού Παυσανία Κατσώτα, που είχε καθήκοντα στρατιωτικού διοικητή Αθηνών. Συμμετείχε στον ανταρτοπόλεμο της περιόδου 1946-49, στον οποίο και παρασημοφορήθηκε, όπως και στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Μειοψήφησε ως Στρατοδίκης και μέλος του Στρατοδικείου με το βαθμό του Ταγματάρχη, που δίκαζε το 1952 τον Νίκο Μπελογιάννη, και αρνήθηκε να τον καταδικάσει σε θάνατο. Τον Ιούνιο του 1963, σε ομιλία του ως καθηγητής στην Σχολή Εθνικής Αμύνης, με θέμα «Γενικαί οργανωτικαί αρχαί μυστικών συνωμοτικών οργανώσεων» είπε, «…Ας αναφωνήσωμεν όλοι μας “Η χώρα κινδυνεύει” και αυτοσυγκινούμενοι εκ της ιδίας ημών προσκλήσεως, ας συγκροτήσωμεν την εθνικήν φάλαγγαν παντού όπου ευρισκόμεθα εντεταγμένοι, προκειμένου να αντιμετωπίσωμεν την απειλήν κατά της χώρας μας. Ο κίνδυνος είναι μέγιστος! Απαιτούνται αγώνες, θυσίες, στρατεύματα, στρατηγοί! Εις ημάς όλους ανήκει η ευθύνη και της συγκροτήσεως και της διευθύνσεως της εθνικής φάλαγγος που θα διεξαγάγη τον αγώνα αλλά και η ευθύνη διεξαγωγής του αγώνος και της προσφοράς των θυσιών…»....

Το 1964, μετά από υπερπενταετή υπηρεσία στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, [Κ.Υ.Π.], μετατέθηκε ως αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού, από την κυβέρνηση του κόμματος «Ένωση Κέντρου» στον Έβρο και τοποθετήθηκε διοικητής στην 117 Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού στην Ορεστιάδα. Κατηγορήθηκε αναπόδεικτα για το λεγόμενο «σαμποτάζ του Έβρου» στις 11 Ιουνίου 1965, όταν σημειώθηκε δολιοφθορά στρατιωτικών οχημάτων με τη ρίψη ζάχαρης στα ρεζερβουάρ, από κομμουνιστές στρατιώτες. Φημολογείται ότι αξιωματικός της μονάδος, υπέδειξε σε στρατιώτη από οικογένεια με αριστερή ιδεολογική τοποθέτηση, να προκαλέσει βραχυκύκλωμα σε ένα όχημα. Ο στρατιώτης συνελήφθη και την επόμενη μέρα είχαν την ίδια τύχη και άλλοι συνάδελφοί του, που οχήματα τους είχαν παρουσιαστεί βλάβες, ενώ η ενέργεια αποδόθηκε σε πιθανή κομμουνιστική συνωμοσία που οργανώθηκε από τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Εκδόθηκε σχετικό πόρισμα, με αποδέκτη το Γενικό Επιτελείο Στρατού, [Γ.Ε.Σ.], το οποίο δημοσιεύθηκε στις συντηρητικές εφημερίδες, «Ακρόπολις», «Εθνικός Κήρυξ» και «Ελλη­νικός Βορράς», η οποία ανέφερε, λανθασμένα, ότι σύμφωνα με το πόρισμα, χρησιμοποιήθηκε ζάχαρη για το σαμποτάρισμα τεθωρακισμένων, είδηση που διέψευσε το Υπουργείο εθνικής Αμύνης....

Τις μέρες που ακολούθησαν έγιναν συλλήψεις συγγενών των στρατιωτών που φέρονταν αναμεμειγμένοι, όμως οι τακτικοί ανακριτές της στρατιωτικής δικαιοσύνης, ο λοχαγός Νικόλαος Νικολαΐδης και ο αντισυνταγματάρχης Κωνσταντίνος Γκόπης βασιλικός επίτροπος, απάλλαξαν τους περισσότερους, θεωρώντας ότι οι ομολογίες τους ήταν προϊόν βασανιστηρίων. Αντιθέτως στις 20 Ιουλίου, ασκήθηκε δίωξη κατά αξιωματικών που ήταν φυσικοί αυτουργοί, καθώς και εναντίον του Παπαδόπουλου για ηθική αυτουργία και επιχειρήθηκε από τον ΑΣΠΙΔΑ η απόδοση ευθυνών σ΄ αυτόν με σκοπό την αποστρατεία του. Ο Παπαδόπουλος απαλλάχθηκε με βούλευμα στις 29 Νοεμβρίου 1965, δύο ημέρες πριν την έναρξη της δίκης του, που συντάχθηκε από τον Θεμιστοκλή Δηματάτη, αντισυνταγματάρχη της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης, επί αρχηγού Γ.Ε.Σ. του Γρηγορίου Σπαντιδάκη. Τελικά κάποιοι από τους αρχικά συλληφθέντες που οδηγήθηκαν στο Στρατοδικείο, ομολόγησαν τις πράξεις τους και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλακίσεως.

Ο Ηλίας Ηλιού αρχηγός του κόμματος «Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά», [«Ε.Δ.Α.»], μιλώντας στη Βουλή κατονόμασε τον Παπαδόπουλο, ως εγκέφαλο μελλοντικού κινήματος . Μετατέθηκε και υπηρέτησε στην 1η Στρατιά στη Λάρισα και στη συνέχεια ως επιτελάρχης στο 4ο Επιτελικό Γραφείο στο γενικό Επιτελείο Στρατού, [Γ.Ε.Σ.]. Φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, όπου πρώτευσε αλλά και ψηφίστηκε από τους συμμαθητές του ως ο ικανότερος, ενώ ο Αθανάσιος Φροντιστής, διοικητής της Σχολής, είπε γι’ αυτόν, «…Κύριοι, άνευ ουδενός ενδοιασμού, θα ανέθετα απ΄ αυτήν την στιγμήν εις τον ταγματάρχην Παπαδόπουλον διοίκησιν στρατιάς…», καθώς και στη Σχολή Εθνικής Αμύνης. Για τη στρατιωτική του δράση τιμήθηκε με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας, Μετάλλιο Εθνικών Πράξεων, Αργυρούν Σταυρό Γεωργίου Α’ μετά ξιφών και έξι πολεμικούς σταυρούς....

Η 21η Απριλίου 1967 

Από κοινού με τον Ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό των Τεθωρακισμένων και Νικόλαο Μακαρέζο, Συνταγματάρχη Πυροβολικού, φίλο και συμμαθητή του από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, οργάνωσαν, εκτέλεσαν και ηγήθηκαν του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Το απόγευμα της 20ής Απριλίου, οι τρεις άνδρες προσευχηθεί στο ναό της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδας του Πυροβολικού, στο Χαλάνδρι. Στις 9 το βράδυ της ίδιας μέρας, οι στρατιωτικοί που συμμετείχαν στην Επαναστατική Επιτροπή, μεταξύ τους και ο ίδιος, συνεδρίασαν για τελευταία φορά στο σπίτι του αντισυνταγματάρχη Μιχαήλ Μπαλόπουλου στην Νέα Σμύρνη. Η τελευταία σύσκεψη είχε προγραμματιστεί για τις 11 το βράδυ στο σπίτι του Δημήτρη Ιωαννίδη στο Γαλάτσι λίγη ώρα πριν ξεκινήσει ο καθένας για το γραφείο ή την Μονάδα του, προκειμένου από τις 2 τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου να εφαρμοστεί το σχέδιο «Προμηθεύς» και να κινηθούν οι στρατιωτικές μονάδες, οι οποίες κατάργησαν την κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, τον οποίο συνέλαβε εικοσαμελής ομάδα στρατιωτών, υπό τις διαταγές του λοχαγού Ηρακλή Θωμά, συγχωριανού και στενού συνεργάτη του στρατηγού Οδυσσέα Αγγελή. Την Παρασκευή 21 Απριλίου 1967, την 1:45 μετά τα μεσάνυχτα έφτασε στη μονάδα του μαζί με τον Νικόλαο Μακρέζο και στις 2:00 τα άρματα μάχης εξήλθαν από το στρατόπεδο, με το Μακαρέζο, μετά του Ιλάρχου Διοικητού του Σχηματισμού, να επιβαίνει στο πρώτο άρμα που κινήθηκε προς το Πεντάγωνο, επιβάλλοντας το καθεστώς. 

Κυβερνητικές θέσεις 

Στην πρώτη μεταπριλιανή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον δικαστικό Κωνσταντίνο Κόλλια αμέσως μετά την επιβολή του κινήματος, για τη δικαιολόγηση του οποίου επικαλέστηκαν κίνδυνο καταλύσεως του αστικού καθεστώτος, ανέλαβε το υπουργείο Προεδρίας [7] στην κυβέρνηση η οποία ορκίστηκε στις 19.30 της 21ης Απριλίου 1967 στα Ανάκτορα Αθηνών, από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β΄, ανέλαβε το υπουργείο Προεδρίας....

Στις 27 Απριλίου παραχώρησε συνέντευξη Τύπου σε περισσότερους από 200 αντιπροσώπους των μέσων ενημερώσεως όλου του κόσμου, με ηχηρούς διαξιφισμούς, ευστροφία και απίστευτο βαθμό ψυχραιμίας. Απέδωσε την επέμβαση του στρατού στον φόβο της αναρχίας, καθώς και στην ανάγκη εξυγιάνσεως της χώρας λέγοντας, «…Μην ξεχνάτε κύριοι ότι ευρισκόμεθα ενώπιον ενός άσθενούς, τον όποιον έχομεν επί της χειρουργικής κλίνης και τον όποιον εάν ό χειρουργός δεν πρόσδεση κατά την διάρκειαν της έγχειρήσεως επί της χειρουργικής κλίνης, υπάρχει περίπτωσις αντί διά της έγχειρήσεως νά του χαρίση τήν άποκατάστασιν τής υγείας του, νά τον όδηγήση εις τον θάνατον… Οί περιορισμοί τους όποιους θά έπιβάλλωμεν είναι τό δέσιμον του άσθενούς επί τής κλίνης διά νά ύποστή ακινδύνως τήν έγχείρησιν….{…}…Ό χρόνος άναρρώσεως του άσθενούς μετά τήν έγχείρησιν, έξαρτάται άπό τήν βαρύτητα τής ασθενείας, τήν όποίαν αυτήν τήν στιγμήν δέν μπορω νά προσδιορίσω…». 

Μετά το αποτυχημένο «Βασιλικό αντικίνημα» της 13ης Δεκεμβρίου 1967 και τη διαφυγή του βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ και των μελών της βασιλικής οικογένειας στο εξωτερικό, η «Επαναστατική Επιτροπή», στην οποία συμμετείχαν και οι Στέλιος Παττακός και Νίκος Μακαρέζος, διόρισε αντιβασιλιά τον Γεώργιο Ζωιτάκη, και ο Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργός, Υπουργός Εθνικής Αμύνης και Προεδρίας Κυβερνήσεως στις 13 Δεκεμβρίου 1967 [8], θέση που διατήρησε ως τις 8 Οκτωβρίου 1973. Στις 13 Αυγούστου 1968 έγινε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του από τον Αλέξανδρο Παναγούλη, ο οποίος συνελήφθη και παρέμεινε πέντε χρόνια στις φυλακές. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου 1968, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, προχώρησε στη διαγραφή των αγροτικών χρεών και στις 29 Σεπτεμβρίου διοργάνωσε δημοψήφισμα για τη θεσμοθέτηση Συντάγματος και την ίδια εποχή κυκλοφόρησε το έργο «Πιστεύω», που περιλάμβανε τις βασικές ιδεολογικές κατευθύνσεις του στρατιωτικού καθεστώτος....

Το δημοψήφισαμα του 1973...

Μετά την ψήφιση του συντάγματος η «Επαναστατική Επιτροπή» έπαψε να λειτουργεί και στις 21 Μαρτίου 1972 αντικατέστησε, με απόφαση της κυβέρνησης, τον έως τότε αντιβασιλιά Γεώργιο Ζωιτάκη, διατηρώντας το αξίωμα του πρωθυπουργού.. Με Συντακτική Πράξη την 1η Ιουνίου 1973, καταργήθηκε η μοναρχία και εγκαθιδρύθηκε πολίτευμα Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, με προσωρινό πρόεδρο το Γεώργιο Παπαδόπουλο, ενώ την Κυριακή 29 Ιουλίου 1973, διεξήχθη δημοψήφισμα με σκοπό, να εγκριθεί από το εκλογικό σώμα σχέδιο ψηφίσματος με τον τίτλο «Περί τροποποιήσεως του από 15ης Νοεμβρίου 1968 Συντάγματος» και να γίνει η εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου της Δημοκρατίας, θέσεις για τις οποίες ήταν υποψήφιοι οι Γεώργιος Παπαδόπουλος και Οδυσσέας Αγγελής, για θητεία 8 ετών. Εγγεγραμμένοι ήταν 5.840.941 πολίτες και συμμετείχαν 4.934.424, από τους οποίους 3.870.124 ποσοστό 78,43% ψήφισαν «Ναι» στην πολιτειακή μεταβολή και 1064300 ποσοστό 21,57% ψήφισαν «Όχι». Στις 20 Αυγούστου κήρυξε τη λήξη του καθεστώτος της «21ης Απριλίου», ήρε τον στρατιωτικό νόμο στην Αθήνα και τον Πειραιά, κάτι που ίσχυε από το 1971 σε όλη την υπόλοιπη χώρα και από το 1972 στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια ημέρα εκδόθηκαν δύο Προεδρικά Διατάγματα, το πρώτο αφορούσε την αμνήστευση όλων των κρατουμένων που είχαν καταδικαστεί για πολιτικά εγκλήματα από την ημέρα της 21ης Απριλίου μέχρι την 20η Αυγούστου 1973 και με το δεύτερο αμνήστευε, δίνοντας ειδική χάρη στον, επίδοξο δολοφόνο του, Αλέκο Παναγούλη....

Επί των ημερών του καθεστώτος του κατασκευάστηκαν τα φράγματα ηλεκτροπαραγωγής στον Αλιάκμονα, στο Καστράκι και στο Πολύφυτο, επεκτάθηκαν οι θερμοηλεκτρικές μονάδες Ερετρίας, Πτολεμαϊδος, Μέγδοβα, Ρυμνίου και Σερβίων στον Αλιάκμονα και κατασκευάστηκαν τα αεροδρόμια Ζακύνθου, Καβάλας, Κυθήρων, Λήμνου, Μυκόνου, Πάρου, Ρόδου, Σάμου, Σκιάθου και Χίου. Αναγέρθηκαν επίσης πολλά κρατικά κτίρια όπως του Διοικητηρίου του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, [Ο.Λ.Π.], του Εθνικού Νομισματοκοπείου, του τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας-Τηλεοράσεως, [Ε.Ι.Ρ.Τ.], του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος, [Ο.Σ.Ε.], του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος, [Ο.Τ.Ε.], του Πολεμικού Μουσείου και του Υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και τα δικαστικά Μέγαρα Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων, Λαρίσης και Πατρών....

Η ανατροπή του από τον Ιωαννίδη...

Τον Οκτώβριο του 1973 διορίστηκε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον παλαιό υπουργό Οικονομίας και αρχηγό του κόμματος των Προοδευτικών Σπύρο Μαρκεζίνη, η οποία ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε εκλογές. Στον Δ’ αραβοϊσραηλινό πόλεμο ή πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973, υπήρξε άρνηση των Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη στην Αμερικανική απαίτηση για άδεια ελεύθερης διελεύσεως από τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και χρήση των αεροδρομίων της Κρήτης από αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη , [U.S.A.F.], ώστε να εφοδιάσουν το Ισραήλ με πολεμικό υλικό, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χένρυ Κίσσινγκερ. Μεσολάβησε η εξέγερση και ο εγκλεισμός των φοιτητών στο Πολυτεχνείο, ακολούθησε η καταστολή της και τελικά στις 17 Νοεμβρίου 1973 εκδηλώθηκε νέο στρατιωτικό κίνημα από τον διοικητή του ΕΑΤ/ΕΣΑ ταξίαρχο Δημήτρη Ιωαννίδη, το οποίο τον ανέτρεψε, τον έθεσε σε περιορισμό σε έπαυλη στο Λαγονήσι, ιδιοκτησίας του Έλληνα μεγαλοεπιειρηματία Αριστοτέλη Ωνάση, όπου διέμενε και τα προηγούμενα χρόνια και προχώρησε στην αντικατάσταση του στο προεδρικό αξίωμα με τον αντιστράτηγο Φαίδωνα Γκιζίκη, ο οποίος διόρισε και όρκισε κυβέρνηση υπό τον δικηγόρο Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο. Σύμφωνα με τους παρατηρητές και τις μετέπειτα διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις, η ανατροπή του ήταν το αποτέλεσμα της εναντιώσεως του στις θελήσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Παρέμεινε υπό φρούρηση στο Λαγονήσι μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974, ημέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Ακολούθησαν η απόσυρση των στρατιωτικών, η ορκομωσία και η παράδοση της διακυβερνήσεως σε πολιτική κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή....

Εξορία-Δίκη & Καταδίκη...

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1974, οι δικηγόροι Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα τάχθηκε δημόσια και ξεκάθαρα υπέρ της αποφυλακίσεως του, και Δημήτριος Χαρισιάδης, υπέβαλλαν μήνυση -με βάση το Αστικό Δίκαιο- εναντίον των πρωταιτίων του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, επειδή υπέστησαν αστική ζημία, καθώς από την ενέργεια του παρεμποδίστηκε η επαγγελματική τους ανέλιξη. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1974, ο συνταγματάρχης της Χωροφυλακής Νικόλαος Πορρικός με εντολή του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως Σόλωνα Γκίκα και του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, επισκέφθηκε τον Παπαδόπουλο, στον οποίο μετέφερε τη θέληση του Καραμανλή, να μείνει μακριά από οποιαδήποτε πολιτική ανάμειξη, όμως εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Παπαδόπουλου, που είχε ήδη αποφασίσει την πολιτική εμπλοκή του. Στις 3 Οκτωβρίου 1974, η Βουλή των Ελλήνων με πρωτοβουλία των βουλευτών του κόμματος «Νέα Δημοκρατία», εξέδωσε Συντακτική Πράξη με την οποία εξαίρεσε από την αμνηστία που είχε χορηγηθεί τους πρωταιτίους της 21ης Απριλίου και ο ίδιος, καθώς και οι Στυλιανός Παττακός, Νικόλαος Μακαρέζος, Ιωάννης Λαδάς και Μιχαήλ Ρουφογάλης, συνελήφθησαν στις 23 Οκτωβρίου 1974 και εκτοπίστηκαν αυθημερόν, στη νησί της Κέας....

Άσκηση διώξεως...

Την 5η Νοεμβρίου 1974, ασκήθηκε δίωξη εναντίον του για αδικήματα που ενέπιπταν στα άρθρα 134 και 135 του Ποινικού Κώδικα και 63 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα, από τον προϊστάμενο της εισαγγελίας Εφετών Αθηνών, καθώς και των Νικολάου Μακαρέζου, Στυλιανού Παττακού, και 62 ακόμη συνεργατών τους. Στις 18 Ιανουαρίου 1975 εκδόθηκε το «Δ’ Ψήφισμα» της Βουλής των Ελλήνων, που καθόρισε τη μορφή του κινήματος της 21ης Απριλίου 1967 ως «πραξικόπημα» και θέσπισε την αναδρομικότητα σε Ποινικά αδικήματα, πρωτοφανές γεγονός για τα νομικά χρονικά της Ελλάδος. Ο Παπαδόπουλος και μαζί του οι υπόλοιποι τέσσερις εκτοπισμένοι συνελήφθησαν επισήμως στις 20 Ιανουαρίου, κατηγορούμενοι για εσχάτη προδοσία, και μεταφέρθηκαν στον Πειραιά με τορπιλάκατο του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ στις 21 Ιανουαρίου 1975, προφυλακίστηκε με βάση το «Δ’ Ψήφισμα» της Βουλής των Ελλήνων. Στις 22 Μαΐου 1975 δημοσιεύθηκε το υπ’ αριθμό 414/75 βούλευμα του Πενταμελούς Συμβουλίου Εφετών, με το οποίο παραπέμφθηκε σε δίκη με τις κατηγορίες της «εσχάτης προδοσίας» και της «στάσεως» και στις 2 Ιουλίου 1975 η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου απέρριψε, με την υπ’ αριθμόν 683 απόφαση, την αναίρεση που είχε ασκήσει κατά του βουλεύματος της παραπομπής του. Παράλληλα η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε, με την απόφαση 684, ότι το δήθεν αδίκημα της «εσχάτης προδοσίας» της 21ης Απριλίου 1967, ήταν «στιγμιαίον».

Στις 28 Ιουλίου 1975 ξεκίνησε η δίκη των πρωταιτίων της 21ης Απριλίου, με την κατηγορία της «στάσεως» και της «εσχάτης προδοσίας» και έγινε δίχως την παράσταση Πολιτικής αγωγής, κατόπιν αιτήματος της υπερασπίσεως, ενώ οι δικηγόροι των κατηγορουμένων αποχώρησαν, δηλώνοντας ότι η καταδίκη των πελατών τους είναι προαποφασισμένη. Λίγα λεπτά μετά την έναρξη της διαδικασίας, ο Παπαδόπουλος δήλωσε «…Υπήρξα αρχηγός της επαναστάσεως (…). Ως εκ τούτου αναλαμβάνω την ευθύνη πλήρως, δι’ όλους όσοι συμμετέσχον εις την εκδήλωσίν της και δι’ όσα έπραξαν εντός του πνεύματος των διαταγών. Δε θα με ξανακούσητε εις το Δικαστήριόν σας. Θα αναμένω την απόφασίν σας (…)» Δήλωση αναλήψεως ευθυνών έκαναν στη συνέχεια οι Στυλιανός Παττακός και Νικόλαος Μακαρέζος, ενώ όλοι οι κατηγορούμενοι δήλωσαν, «Γνωρίζω την κατηγορία, αλλά δεν την αποδέχομαι».

Καταδίκη...

Το Σάββατο 23 Αυγούστου 1975 στη 1.10 το μεσημέρι, εκδόθηκε η απόφαση υπ’ αριθμόν 477 και καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών [12] με πρόεδρο τον Ιωάννη Ντεγιάννη, έκπτωτο δικαστή πριν την 21η Απριλίου 1967, στην ποινή του θανάτου για τη συμμετοχή του στο στρατιωτικό καθεστώς, με τις κατηγορίες της στάσεως και της εσχάτης προδοσίας, ενώ η άσκηση της εξουσίας από τις 21 Απριλίου 1967 έως τις 24 Ιουλίου 1973 χαρακτηρίστηκε «στιγμιαίο αδίκημα». Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό περί άρσεως του άδικου χαρακτήρα της πράξεως, το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, καθώς και ότι ωθήθηκαν στην πράξη τους από μη ταπεινά αίτια, ενώ για τον ίδιο και τους Στυλιανό Παττακό και Νικόλαο Μακαρέζο, δέχτηκε ότι υπήρξαν υποκινητές και επικεφαλής της στάσεως.

Την ίδια μέρα και ελάχιστες ώρες αργότερα, η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, στις 25 Αυγούστου το Υπουργικό Συμβούλιο επικύρωσε ομόφωνα την απόφαση, ενώ φυλακίστηκε σε ειδική πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού. Καθαιρέθηκε με Προεδρικό διάταγμα και υποβιβάστηκε στο βαθμό του στρατιώτη στις 21 Ιουνίου 1976, μετά την επικύρωση από τον Άρειο Πάγο της αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου, ενώ διαγράφηκε από τους καταλόγους των στελεχών της εφεδρείας. Στις 29 Αυγούστου του 1975, έπειτα από την ολοκλήρωση της άσκησης «Πτολεμαίος»­, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, μιλώντας στους 1.000 αξιωματικούς οι οποίοι είχαν συμμετάσχει, είπε τη φράση, «..Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια δεσμά..». Εξέτισε την ποινή του κρατούμενος στην ειδικά διαμορφωμένη πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού στον Πειραιά....

Διακρίσεις Ως αξιωματικός τιμήθηκε με Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, δύο Πολεμικούς Σταυρούς, για τη δράση του στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, Μετάλλιον Εθνικών Πράξεων, Αργυρούν Σταυρόν Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών, τέσσερις Πολεμικούς Σταυρούς, για τη δράση του την περίοδο 1946-49....

Ήταν ο ιδρυτής και ουσιαστικός αρχηγός του κόμματος «Εθνική Πολιτική Ένωσις», [Ε.Π.Εν.] , που δημιούργησε με διάγγελμά του μέσα από τις φυλακές στις 30 Ιανουαρίου 1984, με επικεφαλής το μετέπειτα Ευρωβουλευτή Χρύσανθο Δημητριάδη, ενώ τις 8 Φεβρουαρίου 1994, υπέβαλε αίτηση απονομής χάριτος η οποία απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Χαρίτων. Παρέμεινε κρατούμενος έως τις 24 Μαΐου 1991 στις ανδρικές φυλακές και το 1992, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποφάσισε να τον αποφυλακίσει, δίχως προηγούμενο σχετικό αίτημα, αλλά ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής άσκησε βέτο. Στις 25 Μαΐου 1991 μεταφέρθηκε στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, όπου παρέμεινε έως τις 11 Αυγούστου 1996, που μεταφέρθηκε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Λαϊκού Νοσοκομείου....

Μεταφέρθηκε από τις φυλακές Κορυδαλλού στις 8 Αυγούστου 1996 κατ’ αρχάς εις το Κρατικό και στη συνέχεια στο Τζάννειο Νοσοκομείο Πειραιώς, λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας και με δική του επιμονή μεταφέρθηκε διασωληνωμένος στις 13 Αυγούστου στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, [Μ.Ε.Θ.], στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου παρέμεινε τα υπόλοιπα τρία χρόνια της ζωής του, 1049 ημέρες, και νοσηλευόταν υπό φρούρηση. Η κυβέρνηση του «Πα.Σο.Κ.» με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη δεν δέχθηκε την αίτηση του γιου του και της Δέσποινας Παπαδοπούλου να αποφυλακισθεί για λόγους υγείας. Οι γιατροί ανακοίνωσαν την 21η Νοεμβρίου 1996 στη σύζυγό του Δέσποινα Γάσπαρη, ότι είχε προσβληθεί από αμυοτροφική σκλήρυνση, γνωστή ως νόσος του Σαρκώ, μια μορφή ανίατης μυασθένειας του νευρικού συστήματος. Στις 26 Φεβρουαρίου 1997 τριάντα οκτώ βουλευτές από το κόμμα «Νέα Δημοκρατία», με επιστολή τους ζήτησαν την αποφυλάκισή του, κάτι που δεν συνέβη. Τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου 1997 τον επισκέφθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τον εξέτασε, μετά από παράκληση και μεσολάβηση του γιου του, ο Χιρόσι Μιτσουμότο, Ιάπωνας καθηγητής ειδικός στην ασθένεια του, ο οποίος πρότεινε τρόπους για τη συντήρηση του, δίχως όμως ελπίδες καθολικής ανανήψεως. Στις 20 Ιουνίου 1999 η κατάστασις της υγείας του επιβαρύνθηκε λόγω ενδονοσοκομειακής λοιμώξεως, πυώδους πνευμονίας. Αρνήθηκε μέχρι τέλους να υποβάλει αίτηση αποφυλακίσεως και να χρησιμοποιήσει τις ευνοϊκές διατάξεις που του παρείχαν τη δυνατότητα να βγει από τη φυλακή επικαλούμενος ανήκεστο βλάβη της υγείας του ή αίτημα απονομής χάριτος με περιοριστικούς όρους και δεν επέδειξε την παραμικρή μεταμέλεια λέγοντας, «…δι εμέ θα ομιλήσει η ιστορία, η οποία θα με δικαιώσει…». Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1999, Κυριακή πρωί στις 11.45 στην «Μονάδα Εντατικής Θεραπείας», [Μ.Ε.Θ.], του «Λαϊκού Νοσοκομείου» στη Νίκαια Πειραιώς, από σπάνια μυασθένεια και καρκίνο του οροποιητικού συστήματος, δίχως να επιδείξει την παραμικρή μεταμέλεια ή να κάνει χρήση ένδικων μέσων αποφυλακίσεως. Η νεκρώσιμος ακολουθία που τελέστηκε παρουσία εκατοντάδων υποστηρικτών του, από τους Επισκόπους, πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιο, Νύσσης Νεκτάριο και τον, βοηθό Επισκόπου, Νεοχωρίου Παύλο και ολοκληρώθηκε στις 18:15, όταν η σορός εξήλθε του Ιερού Ναού, ενώ στις 18:35 ενταφιάστηκε.... 


http://www.axisradio.gr/96-chronia-apo-tin-gennisi-tou-georgiou-papadopoulou/

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 : ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΦΟΡΕΪΝ ΟΦΙΣ ΓΙΑ ΤΟ 1967-68

ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ του Φόρεϊν Όφις που ανοίγουν για τις κρίσιμες χρονιές 1967-68 παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά όχι και μεγάλες εκπλήξεις. Οι Βρετανοί δεν είχαν την παραμικρή υπόνοια ότι οι Παπαδόπουλος και Σία ετοίμαζαν πραξικόπημα. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις στην αρχή, άλλοτε μίλαγαν για «πραξικόπημα» και άλλοτε για «επανάσταση». Οι Αμερικανοί κι αυτοί δεν είχαν ιδέα, αν και η CIA περίμενε ένα «άλλο» κίνημα, προφανώς των στρατηγών. Η πρώτη αντίδραση των Βρετανών ήταν να μάθουν ποιοι είναι οι πραξικοπηματίες και ποια η αντίδραση του Κωνσταντίνου. Ήταν σε δύσκολη θέση και με τα χέρια δεμένα. Ο ταγματάρχης Αρναούτης ήταν υπό κράτηση και ο πολιτικός του σύμβουλος κ. Μπίτσιος, ήταν άφαντος. Οι φήμες έδιναν και έπαιρναν. Ο Ιππόδρομος του Φαλήρου ήταν γεμάτος, αλλά σταδιακά άδειασε και οι πολιτικοί κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στην Γιάρο ή την Λέρο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απασχολούσε ξεχωριστά τους Βρετανούς, ιδιαίτερα μετά την αποφυλάκισή του, «τι θα κάνουμε αν τυχόν έρθει στην Βρετανία και ζητήσει πολιτικό άσυλο;». Μάλιστα έφθασαν μέχρι του σημείου να ρωτήσουν τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον αν τον ήθελε, αλλά εκείνος αρνήθηκε λέγοντας: «Ευχαριστώ, όχι. Έχω ήδη αρκετούς διανοούμενους». Ακολούθησαν αλλεπάλληλες συναντήσεις με τον Κωνσταντίνο και με στελέχη της χούντας και Παπαδόπουλο και όλοι τούς διαβεβαίωσαν ότι σκοπός τους είναι η αποτροπή του «Κομμουνιστικού Κινδύνου» και πως μετά θα αποσύρονταν, αφού προηγουμένως θα απέκλειαν τα «επικίνδυνα στοιχεία». Πιο ευθείς αποδείχθηκαν οι Αμερικανοί, που προειδοποίησαν το καθεστώς, ότι ο δρόμος που έχουν πάρει δεν οδηγεί σε εξομάλυνση. Λίγο αργότερα και το Φόρεϊν Όφις, ύστερα από αρκετές συναντήσεις με την ηγεσία και ιδίως με τον υπουργό Εξωτερικών Παναγιώτη Πιπινέλη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «αυτοί έχουν εδραιωθεί και δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να μετακινηθούν». Αλλά η κυβέρνηση του Χάρολντ Ουίλσον αντιμετώπιζε εσωτερική αντιπολίτευση από τους αριστερούς του Εργατικού Κόμματος και φίλους της Ελλάδας, όπως τον Μάικλ Φουτ και τον Τόνι Μπεν, καθώς και από τον κόσμο της τέχνης και κυρίως από τους γνωστούς αριστερούς ηθοποιούς που ήσαν και φίλοι της Μελίνας Μερκούρη, την οποία λάτρευαν στην Βρετανία. Η Μελίνα, στις 21 Απριλίου 1968 είχε μιλήσει στην μεγάλη συγκέντρωση στην Τραφάλγκαρ Σκουέρ και είχε γίνει στην Βρετανία το σύμβολο στην κίνηση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Από την άλλη μεριά, οι Βρετανοί δεν ήθελαν να χάσουν την παραγγελία για τις φρεγάτες και οι βιομηχανίες πίεζαν. Τελικά, στο δίλημμα για την αναγνώριση ή μη αναγνώριση του καθεστώτος, η βρετανική κυβέρνηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν αναγκασμένη να κάνει την αναγνώριση, αφού de facto το νέος καθεστώς είχε τον απόλυτο έλεγχο στην χώρα, είτε αυτό άρεσε στην βρετανική κυβέρνηση είτε όχι. Μια άλλη ιδέα των Βρετανών ήταν η άσκηση πιέσεων από τους Αμερικανούς και τους Αγγλοσάξονες (Βρετανούς - Γερμανούς) με τη βοήθεια της Ιταλίας μέσω του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μπρόζιο, ο οποίος όμως ήταν επιφυλακτικός για τις δυνατότητες επιτυχίας. Εκείνο, όμως, που τελικά ανέτρεψε μέσα σε μία νύχτα τα σχέδια των Βρετανών, ήταν η εισβολή των Σοβιετικών και των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία. Από τη στιγμή εκείνη η Ελλάδα των συνταγματαρχών ήταν ένα χρήσιμο πιόνι στην Συμμαχία, αφού ο Πιπενέλης μιλούσε στους Άγγλους για την ανάγκη προετοιμασίας του ΝΑΤΟ να παρέμβει σε περίπτωση που η Σοβιετική Ένωση θα επιχειρούσε κάτι παρόμοιο σε κάποια άλλη χώρα, ιδίως στα Βαλκάνια, όπως λ.χ. Ρουμανία και κυρίως την Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Όσο για τον Κωνσταντίνο, το Φόρεϊν Όφις ύστερα από συναντήσεις του πρέσβη τους στην Αθήνα, παρατηρούσε ότι τελεί «υπό εξαναγκασμόν».
----
ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ 21 Απριλίου 1967
Ύστερα από επαφή του με τον βασιλέα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι τώρα βέβαιο ότι είναι στενοχωρημένος με την κατάσταση και ότι στην πραγματικότητα βρίσκεται υπό εξαναγκασμόν.
Τηλεφωνική επικοινωνία 21 Απριλίου
Από Αθήνα προς Φόρεϊν Όφις
Η Αθήνα είναι εντελώς σιωπηλή. Ολόκληρη η εσωτερική επικοινωνία έχει παραλύσει. Υπογραφή σερ Ραλφ Μάρεϊ, πρέσβης.
----
Από Αθήνα προς Φόρεϊν Όφις
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ: 21 Απριλίου 1967
Ο σταθμός των Ενόπλων Δυνάμεων (ΥΕΝΕΔ) μετέδωσε διάταγμα, που υποτίθεται (επαναλαμβάνω υποτίθεται) ότι έχει υπογραφεί από τον βασιλέα, τον πρωθυπουργό (Κόλλια) και μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο αναστέλλει 11 άρθρα του Συντάγματος, λόγω του κινδύνου για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, από τους «εσωτερικούς της εχθρούς».
Το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας δεν λειτουργεί και όλες οι αναγγελίες γίνονται από τον σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ακολούθησε εκτενέστερη έκθεση που επανελάμβανε τα προηγούμενα επείγοντα σήματα, αλλά έδινε και μια πληρέστερη εικόνα:
----
ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ ΠΡΟΣ ΦΟΡΕΪΝ ΟΦΙΣ. 21 Απριλίου 1967
Με στρατιωτικό πραξικόπημα κατελήφθη η εξουσία, σήμερα, στην Ελλάδα, στη 1.00 μετά τα μεσάνυχτα. Ισχυρές μονάδες στρατού, με άρματα μάχης και θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, περικύκλωσαν τα ανάκτορα Αθηνών, τα υπουργεία, τον ΟΤΕ και άλλα στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας.
Ο πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος συνελήφθη από στρατιωτικό άγημα υπό τις διαταγές λοχαγού και βίαια σύρθηκε σ' ένα αυτοκίνητο.
Του είπαν ότι συλλαμβάνεται «για την προσωπική του προστασία», όπως αφηγήθηκε η σύζυγός του. Άλλες προσωπικότητες και υπουργοί καίριων υπουργείων έχουν συλληφθεί, τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά.
Οι δρόμοι της Αθήνας είναι μπλοκαρισμένοι, το αεροδρόμιο Αθηνών έχει καταληφθεί από τον Στρατό και οι πτήσεις έχουν ανασταλεί.
Ο ραδιοσταθμός των Ενόπλων Δυνάμεων μετέδωσε ότι η κυκλοφορία των πολιτών έχει απαγορευτεί και ότι η λειτουργία των σχολείων και του Πανεπιστημίου έχουν ανασταλεί. Το Χρηματιστήριο είναι κλειστό και απαγορεύεται στους πολίτες να αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες.
Επίσης, ο ραδιοσταθμός προειδοποίησε ότι απαγορεύεται αυστηρά η συσσώρευση τροφίμων. Αλλά ο ραδιοσταθμός δεν αποκάλυψε την ταυτότητα του αρχηγού του πραξικοπήματος.


http://clubs.pathfinder.gr/papadopoulos/737845

ΔΩΡΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΤΑΚΟ ΣΤΑ ΓΕΛΕΘΛΙΑ ΤΟΥ...!!! ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΗΝ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ... ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΗΔΗΜΑ ΚΑΙ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ!!!

Όπως αναφέραμε και νωρίτερα ο Στυλιανός Παττακός κλείνει σήμερα τα 102 και πάει στα 101... κι επ' ευκαιρίας των γενεθλιών του πάρτε αυτή την ντοκουμεντάρα που ξεβρακώνει και ξεμπροστιάζει κόσμο...
Από συνέντευξη του στην "Μάχη"
 
-Με τους ανθρώπους της Τέχνης, τους ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, το στρατιωτικό καθεστώς τι σχέση είχε; Τι στάση κρατήσατε κ. Παττακέ; Αρκετοί ηθοποιοί και τραγουδιστές μετά το 1974 δηλώνουν αντιστασιακοί και πολέμιοι της “Χούντας”. Ποιοι συμμετείχαν στην πρώτη εορταστική επέτειο-εκδήλωση της 21ης Απριλίου; Τα έχετε ζήσει, τα ξέρετε και ως αντιπρόεδρος που ήσασταν γνωρίζετε πάρα πολλά.

Α, πολύ ωραία ερώτησις. Ουδείς μας αντιστάθηκε, ουδείς μας επολέμησε όταν ήμασταν στην εξουσία. Ε, μετά το 1974 ας λένε ότι θέλουνε. Την αλήθεια σας λέγω όπως κάνω πάντα. Εκεί που όλοι ήταν με την Επανάσταση, στις 24 Ιουλίου 1974, γίνανε όλοι αντιστασιακοί και αντιχουντικοί! Οι ηθοποιοί ήτο στο πλευρό μας. Η μακαριστή Αλίκη Βουγιουκλάκη αρκετές φορές διασκέδαζε εις τα κέντρα διασκεδάσεως με τον αρχηγό της ΚΥΠ Ρουφογάλη μετά της συζύγου αυτού Ντέλας. Παρών ήτο και ο Δημήτριος Ιωαννίδης, με τον οποίον η Αλίκη είχε φιλικές σχέσεις. Η αείμνηστη Αλίκη κατά την διάρκεια της κατοχής είχε μείνει ορφανή από πατέρα. Οι κομμουνιστές τον εδολοφόνησαν Χριστούγεννα του 1943 και βρήκε φρικτό θάνατο. Τον εβασάνισαν πριν πεθάνει. Ήτο Νομάρχης εις την Πελοπόννησον και εθνικόφρων. Η Βίκυ Μοσχολιού μας αγαπούσε πολύ και είχε συγγένεια με τον Ιωάννη Λαδά. Ήτο κουμπάροι. Κάθε χρόνο τραγουδούσε τον ύμνο της 21ης Απριλίου, τώρα λένε ότι δεν το τραγουδούσε. Πόσο μικρόψυχοι είναι! Ουδέποτε το έκρυψε και μετά το 1975 μας επισκεπτότανε και στη φυλακή. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, που τον παρουσιάζουνε σήμερα ότι είναι κομμουνιστής, ήτο φίλος του Γεωργίου Παπαδοπούλου και στην πρώτη επέτειο της 21ης Απριλίου το 1968 συμμετείχε ενεργά στις εκδηλώσεις. Ουδείς τους επίεσε να έρθουν με το ζόρι. Συμμετείχαν επειδή το θέλανε.

-Να σταθώ στον αξέχαστο Γρηγόρη Μπιθικώτση. Είναι αλήθεια ότι τραγουδούσε τα τραγούδια της 21ης Απριλίου; Και αληθεύει το γεγονός ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είχε διαφωνίσει με τον Μπιθικώτση και είχε πικραθεί μαζί του;

Θα σας πω. Εδώ παιδί μου λένε ότι η Σοφία Βέμπο υπήρξε κομμουνίστρια, θα τους γλύτωνε από το βούρκο και τα ψεύδη της «μεταπολιτεύσεως» ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης; Έχουνε διαστρεβλώσει τα πάντα μετά το 1974. Ψέμα, ψέμα, ψέμα, ψέμα, ε πόσο ψέμα, φτάνει ποια! Η Σοφία Βέμπο η οποία εθαύμαζε τον Ιωάννη Μεταξά, λένε τώρα ότι υπήρξε κομμουνίστρια! Λοιπόν, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ναι, είναι αλήθεια αυτό που λέτε, ότι είχε πικραθεί ο Μίκης μαζί του, τραγουδούσε τον ύμνο της Επαναστάσεως και σε κάθε εκδήλωση της 21ης Απριλίου τραγουδούσε όλα τα τραγούδια. Ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε σε ρυθμό εμβατηρίου το παρακάτω τραγούδι που έγινε ο ημιεπίσημος ύμνος της Επαναστάσεως μας. Το τραγούδι είναι, «Μέσα στ Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη, αγκαλιασμένη, δυνατή, μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο τον στρατιώτη. Τραγούδι αγάπης αντηχεί, γελούν όλα τα χείλη και σμίγουν μέσα στην ψυχή, του Εικοσιένα η εποχή κι η Εικοσιμιά του Απρίλη. Μες στις καρδιές μπαίνει ζεστή του Απριλιού η λιακάδα και έχουν στα στήθια τους κλεισθεί θρησκεία, οικογένεια και πάνω απ όλα Ελλάδα». Αυτό παιδί μου τραγουδούσε ο λεβέντης Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο θαυμαστής του Μεταξά και της 4ης Αυγούστου τότε, Μίκης Θεοδωράκης και σήμερα υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, του έστειλε ένα γράμμα, το οποίο έπεσε στα χέρια τα δικά μας, σας το παραδίδω και παρακαλώ πολύ να το δημοσιεύσετε. Το γράμμα χρονολογείται από τον Ιούλιο του 1967 και έγραφε τα εξής. Μίκης προς Γρηγόρη, «Γρηγόρη. Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα «Δειλινά» τον ‘’Ύμνο της Επαναστάσεως’’. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθησε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μη γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλλήκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά. Υπογραφή Μίκης Θεοδωράκης, Αθήναι, Ιούλιος 1967».

Αυτά έγραψε λοιπόν ο Μίκης προς τον Γρηγόρη. Θέλετε να σας πω τι έγινε; Ο λεβέντης Γρηγόρης Μπιθικώτσης, δεν έκατσε σπίτι του, ούτε έκανε τον άρρωστο, ούτε πήγε στο εξωτερικό να συναντήσει την Μελίνα, η οποία κατηγορούσε την Ελλάδα στους ξένους, έγραψε τον Μίκη Θεοδωράκη στα παλιά του τα παπούτσια και τραγούδησε κανονικά και λεβέντικα τον ύμνο της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου! Αυτός ήταν ο Γρηγόρης, ένας ΛΕΒΕΝΤΗΣ, μπράβο του. Ο Μίκης μικρός ήτο στην ΕΟΝ του Μεταξά και έγραψε και το ποίημα, «έχω πίστη στο χριστούλη σεβασμό στο βασιλιά, σα μεγάλο πατερούλη αγαπώ το Μεταξά»! μετά πήγε στο εγκληματικό ΕΑΜ, μετά στην ΕΔΑ, το 1974 είπε το Καραμανλής ή τανκς και το 1990 πήγε στη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη. Τους γύρισε όλους δηλαδή. Ναι, σπουδαίος μουσικός, αλλά και … σπουδαίος πολιτικός γυρολόγος!

-Ο Γιώργος Νταλάρας τι στάση κράτησε; Ήτο εναντίον της 21ης Απριλίου;

Θα σας πω σιγά-σιγά, έχετε υπομονή. Ο Θανάσης Βέγγος συμμετείχε και αυτός στις εορταστικές εκδηλώσεις. Ο Γιάννης Βογιατζής ο ηθοποίος, το ίδιο. Ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής μας αγαπούσε πάρα πολύ. Ακόμα και τώρα το λέει, που είσαι Παπαδόπουλε. Ο λεβέντης ο Κώστας Πρέκας ο οποίος γύρισε και τις υπέροχες πολεμικές ταινίες, επειδή ήτο υπέρ της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, κυνηγήθηκε πολύ απ’ το 1974 και μετά. Να πάτε να τους βρείτε να σας πούνε την αλήθεια. Λάμπρος Κωνσταντάρας, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Μάρω Κοντού, η Αρώνη, η Λυβικού, ο Βουτσάς, Ζωή Λάσκαρη, Δήμητρα Σερεμέτη, Παντελής Ζερβός, Νικήτας Πλατής, ο Φέρμας, ο αξεπέραστος Γιώργος Οικονομίδης και άλλοι ηθοποιοί και τραγουδιστές ήτο με την Επανάσταση. Τότε κάνανε λεφτά όλοι τους. Ο Κωνσταντάρας πολέμησε στην Αλβανία το 1940, ο δε Παπαγιαννόπουλος ήτο αξιωματικός του Εθνικού Στρατού κατά την διάρκεια του συμμοριτοπολέμου και πολεμούσε σκληρά τους συμμορίτες κομμουνιστές στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όποτε με έβλεπε μου έλεγε, επιτέλους βάλατε μια τάξη και βρήκαμε την ησυχία μας, μας εσώσατε από το χάος, την αναρχία και τους κομμουνιστάς. Ο Πάριος, ο Βοσκόπουλος, ο Πουλόπουλος, όλοι τότε γίνανε μεγάλα ονόματα. Ο αδελφικός φίλος του Παπαδόπουλου ο Γιώργος Ζαμπέτας μας αγαπούσε πολύ και τραγουδούσε πάντα τον ύμνο της 21ης Απριλίου και έλεγε και το τραγούδι, κυρά Γιώργαινα ο Γιώργος σου που πάει. Όλοι ήταν μαζί μας. Με την ‘’μεταπολίτευση΄΄ ήρθε και το ψέμα. Και τώρα ας μιλήσουμε για τον Νταλάρα που με ρωτήσατε ενωρίτερα. Ο Γιωργάκης μας. Όταν ήμασταν στην εξουσία ουδέποτε έκαμε μίαν δήλωση κατά του στρατιωτικού καθεστώτος. Το 1970 με 1971 κάπου στην Αθήνα, στο μουσικό κέντρο Στορ ή Στορκ αν ενθυμούμαι καλώς, τραγουδούσε με κορυφαία στελέχη της Επαναστάσεως τραγούδια υπέρ του στρατού και εθνικά εμβατήρια. Αυτή είναι η αλήθεια παιδί μου, αν έχει το θάρρος και την εντιμότητα ας με διαψεύσει. Γίνανε όλοι αντιστασιακοί μετά… θάνατον της χούντας!

http://www.maxhnews.com/content/23886
http://www.stoxos.gr/2014/11/21.html

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1968

Γράφει ο Μάνος Χατζηδάκης

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ὑπῆρξε στήν οὐσία ἡ Πολιτική Διακήρυξις τῆς Ἀπριλιανῆς Ἐπαναστάσεως. Καί ἀπεικόνιζε τήν Νέα Πολιτεία πρός την ὁποία ἀπέβλεπε.
Ὑπῆρξε ἕνα Σύνταγμα ἄκρως μεταρρυθμιστικό, μέ ἐπαναστατικό πνεῦμα καί ριζικές καινοτομίες. Πλήρης ἀνάλυσίς του θά χρειαζόταν ξεχωριστή μελέτη διότι δέν ὑπῆρξε σχεδόν ἄρθρο πού νά μήν ἐπέφερε ἔστω καί μία βελτίωσι ἤ τροποποίησι..
Ὅμως τό Σύνταγμα τοῦ 1968 δέν ἀρκέσθηκε σ’ αὐτά. Οἰκοδόμησε στήν κυριολεξία μία νέα Ἰδεολογία ἡ ὁποία ἄλλαξε ὁλόκληρη τήν ἰδεολογική δομή τῆς Πολιτείας καί τήν ὁποία θά ἀναλύσουμε κατωτέρω…
● «Ἀτομικά Δικαιώματα»
Κατ’ ἀρχήν τό Σύνταγμα τοῦ 1968, μέ τό κεφάλαιο «Ἀτομικά Δικαιώματα» -ὄρο ὀρθότερο τοῦ παλαιοῦ «Περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» -ὄχι ἁπλῶς συμπεριέλαβε ἀλλά καί διεύρυνε ὅλες τίς ἀτομικές ἐλευθερίες τῶν Ἑλλήνων.
Στό ἄρθρο 9 § 1 προσετέθη μία νέα διάταξις ἐντελῶς καινοτόμα ἡ ὁποία ἔδωσε κυριολεκτικά μία νέα διάστασι στήν ἔννοια τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας:
«Ἕκαστος ἔχει τό δικαίωμα ἐλευθέρας ἀναπτύξεως τῆς προσωπικότητός του, ἐφ’ ὅσον δέν προσβάλλει τά δικαιώματα τῶν ἄλλων καί δέν παραβιάζει τό Σύνταγμα καί τόν ἠθικόν νόμον».
Στήν § 2 ἀκολουθοῦσε ἡ καθιερωμένη διάταξις πού εἶχαν καί τά προηγούμενα Συντάγματα: «Ἡ προσωπική ἐλευθερία εἶναι ἀπαραβίαστος. Οὐδείς καταδιώκεται…» κ.λπ.
Γιά τήν ἀξία τῆς νέας αὐτῆς διατάξεως μίλησε ὁ ἴδιος ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος στό Ὑπουργικό Συμβούλιο λέγωντας χαρακτηριστικά:
«Ἐπιβάλλεται νά διακηρυχθῆ θετικῶς καί πανηγυρικῶς ἡ ἀρχή τῆς Ἐλευθερίας, ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν ἀνάπτυξιν τῆς προσωπικότητος ἑνός ἑκάστου τῶν πολιτῶν.
Ἐν ἀντιθέσει πρός ὅτι συμβαίνει εἰς τά ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα καί δή τά κομμουνιστικά ὅπου ἡ ἀνάπτυξις τῆς προσωπικότητος –τῆς κοινωνικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς- τῶν πολιτῶν των, πρέπει νά προσαρμόζεται πρός τάς ἐπιταγάς τοῦ κόμματος.
Ἡ ἀρχή λοιπόν αὕτη, ἀποτελεῖ μίαν ἀπό τάς θετικωτέρας ἐκφράσεις τῆς ἐννοίας τῆς Ἐλευθερίας καί πρέπει νά πριέχεται εἰς τό Σύνταγμα».
Ἡ ἰδεολογική ἀξία τῆς διατάξεως εἶναι ἐμφανής, ἰδίως μάλιστα ἀφοῦ ἐκφεύγει τῆς λιμπεραλιστικῆς ἐκφράσεως τοῦ «ἀτόμου» καί ὁμιλεῖ περί ἀναπτύξεως «προσωπικότητος». Δηλαδή ἀπό ἀτομοκρατική γίνεται προσωποκεντρική…
Στό ἄρθρο 24 ἐπίσης, εἰσήχθη ἀκόμη μία ριζική καινοτομία. Ἡ ἀπαγόρευσις καταχρήσεως τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν:
«1. Ἡ ἄσκησις τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν παρ’ οἱουδήποτε, ἐπιτρέπεται ἐντός τῶν ὁρίων, τά ὁποῖα διασφαλίζουν εἰς τούς ἄλλους πολίτας τήν ἀπόλαυσιν τῶν αὐτῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν καί προστατεύουν τά συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.
2. Ὅστις καταχρᾶται τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας, τῆς ἐλευθερίας ἐκφράσεως τῶν στοχασμῶν ἰδία διά τοῦ τύπου, τοῦ ἀπορρήτου τῆς ἀνταποκρίσεως, τῆς ἐλευθερίας τῆς συναθροίσεως, τῆς ἐλευθερίας ἱδρύσεως συνεταιρισμῶν ἤ ἐνώσεων προσώπων καί τοῦ δικαιώματος τῆς ἰδιοκτησίας διά νά ἀγωνισθῆ ἐναντίον τοῦ κρατοῦντος πολιτεύματος ἤ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν ἤ ν’ ἀπειλήση τήν ἐθνικήν ἀνεξαρτησίαν καί ἐδαφικήν ἀκεραιότητα τοῦ Κράτους, στερεῖται τῶν δικαιωμάτων τούτων ἤ πάντων τῶν διά τοῦ Συντάγματος κατοχυρουμένων.
Ἡ διαπίστωσις τῆς καταχρήσεως, ἡ ἐκ ταύτης στέρησις ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί ἡ ἔκτασις τῆς τοιαύτης στερήσεως ἀπαγγέλονται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου, ὡς νόμος ὁρίζει».
Στό Σύνταγμα τοῦ 1968 λοιπόν διατυπώνεται ἡ ἐξύψωσις τῆς προσωπικότητος καί τῆς ἐλεύθερης ἀναπτύξεώς της, ἀλλά καί ὁ περιορισμός τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων στά ὅρια πού ἐξασφαλίζουν τά συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.
«Τό γάρ ὅλον πρότερον εἶναι τοῦ μέρους» ἔλεγε ὁ Ἀριστοτέλης. Καί αὐτό ἐτηρήθη ὡς ἰδεολογική ἀρχή τοῦ νέου Συντάγματος. Ἐπεξηγοῦσε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἀναφερόμενος σέ αὐτό τό ἄρθρο:
«Θέλομεν Ἐλευθερίαν. Μάλιστα, διότι αὕτη ἐγεννήθη ἐπί τοῦ πλανήτου ὁμοῦ μέ τόν πρῶτον Ἕλληνα. Ἀλλά Ἐλευθερίαν Κοινωνικήν, ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου τό ὁποῖον γνωρίζει τάς ὑποχρεώσεις, τά δικαιώματα καί τά καθήκοντά του ἔναντι τῶν ἄλλων.
Ἄς χαρακτηρίσωμεν αὐτήν τήν ἐπιδίωξιν ρηματικῶς:
Ὀφείλομεν νά κοινωνικοποιήσωμεν τάς ἀτομικάς μας ἐπιδιώξεις καί τήν ἀτομικήν ἐλευθερίαν μας».
(«Τό Πιστεύω μας» Τόμος Β΄ σελ. 146)
Πέραν τῶν ἀνωτέρω ἀρχῶν, τό Σύνταγμα τοῦ 1968 συμπλήρωνε στίς ὑπάρχουσες διατάξεις περί «ἀτομικῶν δικαιωμάτων» καί τά ἑξῆς:
* Καθιέρωσε εὐνοϊκώτερες προϋποθέσεις γιά τό ἄτομο ὡς πρός τήν σύλληψι ἤ φυλάκισί του. Προέβλεπε μικρότερη παράτασι τῆς ἀπολύσεως καί καθώριζε γιά πρώτη φορά ἀνώτατο ὅριο προφυλακίσεως (ἄρθρο 10 §§ 2 καί 4).
* Προέβλεπε ὅτι τό ἀπαραβίαστο τῶν ἐπιστολῶν δύναται νά καταστῆ ἀνενεργό ἀπό δικαστική ἀρχή α) γιά λόγους ἐθνικῆς ἀσφαλείας, β) γιά λόγους δημοσίας τάξεως καί γ) γιά διακρίβωσι εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων. (ἄρθρο 15)9
* Ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως, ἀντικατέστησε τήν φράσι «ἀνεγνωρισμένων θρησκειῶν» μέ τήν φράσι «γνωστῶν θρησκειῶν» διότι ὅπου «γνωστή» ἐννοεῖτο ἐκείνη ἡ ὁποία δέν ἔχει ἀπόκρυφη διδασκαλία. (ἄρθρο 16 §§ 2 καί 3).
* Προσέθεσε τήν ἀπαγόρευσι προσβολῆς τῶν ἐθνικῶν συμβόλων κατά τήν ἄσκησι τῶν ὁποιονδήποτε θρησκευτικῶν καθηκόντων (ἄρθρο 16 § 4).
* Ἀπαγόρευσε ρητῶς τούς «ἀντιρρησίες συνειδήσεως»:
«Οὐδείς δύναται ἕνεκα τῶν θρησκευτικῶν αὐτοῦ πεποιθήσεων ν’ ἀπαλλαγῆ τῆς ἐκπληρώσεως των πρός τό Κράτος καθηκόντων του ἤ ν’ ἀρνηθῆ τήν ἐφαρμογήν τῶν νόμων».(ἄρθρο 16 § 5)
* Ἐξαιροῦσε τοῦ δικαιώματος τοῦ «συνεταιρίζεσθαι» ἐνώσεις προσώπων τῶν ὁποίων ὁ σκοπός καί ἡ δράσις στρεφόταν α) κατά τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος, β) τοῦ πολιτεύματος ἤ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος γ) τῆς ἀσφαλείας τοῦ Κράτους καί δ) τῶν πολιτικῶν καί ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Προέβλεπε μάλιστα τό νομικό πλαίσιο διαλύσεων συνεταιρισμοῦ γιά τούς ἀνωτέρω σκοπούς (ἄρθρο 19 §§ 2 καί 3)10
* Ἀπαγόρευε ρητῶς τήν πολιτική ἀπεργία: «Ἡ προσφυγή εἰς ἀπεργίαν διά τήν ἐπιδίωξιν πολιτικῶν ἤ ἄλλων σκοπῶν ξένων πρός τά ὑλικά καί ἠθικά συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων, ἀπαγορεύεται».
(ἄρθρο 19 § 5)
* Ἔθετε ὅρους στό δικαίωμα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων νά συνεταιρίζωνται (ἄρθρο 19 § 4) καί ἀπαγόρευε τήν ἀπεργία τους:
«Εἰς τούς πάσης φύσεως ὑπαλλήλους τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, τῶν ὀργανισμῶν τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως ἤ ἄλλων νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, ἀπαγορεύεται ἡ ἀπεργία ὑφ’ οἱανδήποτε μορφήν. Ἡ συμμετοχή τῶν ὑπαλλήλων τούτων εἰς ἀπεργίαν θεωρεῖται αὐτοδικαίως ὡς δήλωσις παραιτήσεως».
(ἄρθρο 19 § 6)
* Ἐπέβαλλε τήν «ταχεῖαν ἐνέργειαν καί ἔγγραφον ἠτιολογημένην ἀπάντησιν» σέ κάθε ἀναφερόμενο πρός τίς ἀρχές πολίτη12 (ἄρθρο 20).
* Καθιέρωσε γιά πρώτη φορά τήν προστασία τῆς ἰδιοκτησίας μέ ρητή διάταξι:
«Ἡ ἰδιοκτησία τελεῖ ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους».
(ἄρθρο 21 § 1)
* Καθώριζε γιά πρώτη φορά τόν ρητό ὅρο τῆς πλήρους ἀποζημιώσεως γιά κάθε ἀπαλλοτρίωσι ὑπέρ δημοσίας ὠφελείας καί καθιέρωνε τήν ἄρσι τῆς ἀπαλλοτριώσεως ἐάν ἡ ἀποζημίωσις δέν εἶχε καταβληθῆ σέ διάστημα 1 ½ ἔτους (ἄρθρο 21 §§ 2 καί 3).
* Εἰσήγαγε τήν διευκόλυνσι ἐκτελέσεως πολεοδομικῶν ἤ ρυμοτομικῶν σχεδίων μέ πρόβλεψι παραχωρήσεως στόν ἰδιοκτήτη τοῦ ἀπαλλοτριουμένου ἀκινήτου, ἄλλου ἀκινήτου ἴσης ἀξίας (ἄρθρο 21 § 4).
* Ἐγκαινίασε τήν ἀπαλλοτρίωσι «κατά ζῶνες» πρός ἐκτέλεσι δημοσίων ἔργων ἤ ἔργων κοινῆς ὠφελείας (ἄρθρο 21 § 9).
* Θέσπισε τόν ὑποχρεωτικό ἀναδασμό τῶν ἀγροτικῶν ἐκτάσεων γιά καλλίτερη ἐκμετάλλευσι τοῦ ἐδάφους (ἄρθρο 21 § 10)13
● «Κοινωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα»
Ἄρθρον 26
1. Ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια τελοῦν ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους.
2. Οἱ γονεῖς ἔχουν τό δικαίωμα καί τό καθῆκον ν’ ἀνατρέφουν καί διαπαιδαγωγοῦν τά τέκνα των. Τό Κράτος λαμβάνει μέτρα διά τήν ἠθικήν, πνευματικήν καί ἐθνικήν διαπαιδαγώγησιν τῶν ἀνηλίκων.
3. Πολύτεκνοι οἰκογένειαι, ἀνάπηροι πολέμου ὡς καί χῆραι καί ὀρφανά τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων, τυγχάνουν τῆς εἰδικῆς μερίμνης τοῦ Κράτους.
Ἄρθρον 27
1. Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν ἐξασφάλισιν ἀπασχολήσεως, καθορίζει τούς γενικούς ὅρους αὐτῆς καί ἐπιδιώκει τήν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως καί τήν ἠθικήν ἐξύψωσιν τῶν ἐργαζομένων.
2. Εἰδικοί νόμοι ρυθμίζουν τά τῆς ἐπιτάξεως προσωπικῶν ὑπηρεσιῶν εἰς περίπτωσιν πολέμου ἤ ἐπιστρατεύσεως ἤ πρός θεραπείαν ἀμέσου κοινωνικῆς ἀνάγκης.
3. Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν ὑγεία καί τήν κοινωνικήν ἀσφάλεια τοῦ πληθυσμοῦ ὡς καί διά τήν ἀπόκτησιν στέγης παρά τῶν στερουμένων ταύτης.
Ἄρθρον 28
Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν δημιουργίαν προϋποθέσεων καί κινήτρων πρός ἀνάπτυξιν ἐπί ἐθνικῆς καί περιφερειακῆς κλίμακος τῆς οἰκονομίας, ὥστε δι’ αὐτῆς νά παρέχηται εὐχέρεια σταθερᾶς βελτιώσεως τῶν ὅρων διαβιώσεως τοῦ λαοῦ.
Ἄρθρον 29
1. Οἱ γεωργικοί καί ἀστικοί συνεταιρισμοί τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους, μεριμνῶντος ὑπέρ τῆς ἀναπτύξεως αὐτῶν.
2. Ἡ κατά νόμον σύστασις ἀναγκαστικοῦ συνεταιρισμοῦ δέν ἀντιβαίνει εἰς τό Σύνταγμα.
●●●
Τό Σύνταγμα τοῦ 1968, πέραν ἀπό τά «Ἀτομικά Δικαιώματα», ὑπῆρξε τό πρῶτο Σύνταγμα πού περιέλαβε ξεχωριστό κεφάλαιο μέ τίτλο «Κοινωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα»!
Τό πλέγμα τῶν ἄρθρων 26-29 πού τό ἀπετέλεσαν ὑπῆρξε πρωτοφανές καί ἐπαναστατικό γιά τήν ἱστορία τῶν Συνταγμάτων τῆς Ἑλλάδος διότι γιά πρώτη φορά κατωχυρώθηκε συνταγματικά τό Κοινωνικό Κράτος στήν Ἑλλάδα καί ἐτέθη νέο ἰδεολογικό ὑπόβαθρο τῆς Πολιτείας:
* Τό ἄρθρο 26 καθιέρωσε ὡς καθῆκον τοῦ Κράτους τήν προστασία τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας, τήν διαπαιδαγώγησι τῆς νεολαίας, τήν μέριμνα γιά τούς πολυτέκνους, τούς ἀναπήρους, τίς χῆρες καί τά ὀρφανά πολέμου.
* Τό ἄρθρο 27 θέσπισε ὡς καθῆκον τοῦ Κράτους τήν ἐξασφάλισι τῆς ἐργασίας, τήν ἐξύψωσι τῶν ἐργαζομένων, τήν μέριμνα για τήν ὑγεία, τήν κοινωνική ἀσφάλισι καί τήν στέγασι.
* Τό ἄρθρο 28 ἐπέβαλλε στό Κράτος τήν οἰκονομική ἀνάπτυξι ὄχι μόνο ἐπί ἐθνικῆς ἀλλά καί περιφερειακῆς κλίμακος. Καί ὄχι ὑπέρ τῶν ὀλίγων, ἀλλά γιά τήν βελτίωσι τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου ὅλου τοῦ λαοῦ. Πρός ὄφελος ὅλων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καί περιφερειῶν τῆς Ἐπικρατείας.
* Τό ἄρθρο 29 ἔθεσε ὑπό κρατική προστασία τούς συνεταιρισμούς καί νομιμοποίησε τούς ἀναγκαστικούς.
●●●
Τό ἀνωτέρω κεφάλαιο τοῦ Συντάγματος τοῦ 1968 εἰσήγαγε γιά πρώτη φορά στήν Ἑλλάδα τήν Κοινωνική καί Οἰκονομική Δημοκρατία!
Σαφέστατα τό διεκήρυξε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος κατά τήν συζήτησι γιά τήν εἰσαγωγή του στό Ὑπουργικό Συμβούλιο:
«Ἡ σύγχρονος Πολιτεία δέν εἶναι μόνον Δημοκρατία ὅσον ἀφορᾶ τήν μορφήν τοῦ πολιτεύματος, τήν συγκρότησιν τῆς διοικήσεως, τήν λειτουργίαν τῶν ἐξουσιῶν καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς βασικῆς πηγῆς τῶν ἐξουσιῶν τούτων.
Εἶναι καί Κοινωνική καί Οἰκονομική Δημοκρατία, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε εἶναι ἀναγκαῖον νά προσδιορίζεται εἰς τόν Καταστατικόν Χάρτην, προκειμένου νά ἀπεικονίζεται σαφῶς ἡ συγκρότησις ἑνός δυναμικοῦ πολιτεύματος, προσηρμοσμένου εἰς τάς ἀνάγκας τῆς ταχυρρύθμου ἐπιστημονικῆς, κοινωνικῆς καί πολιτιστικῆς ἐξελίξεως καί νά δύναται νά προσαρμόζεται καί νά ἱκανοποιῆ κατά τό δυνατόν πληρέστερον τάς ἀνάγκας τῆς συγχρόνου κοινωνίας».
(«Πρακτικά Συζητήσεων ἐπί τοῦ Συντ/τος 1968» σελ. 8)
Ἀλλά καί κατά τήν Συνέντευξι Τύπου πού ἔδωσε στίς 15-3-1968 γιά τό περιεχόμενο τοῦ Συντάγματος, εἶπε:
«Κατεβάλαμεν προσπάθειαν, μέ ὁδηγόν τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου καί τήν ἀνάγκην κοινωνικοποιήσεως τῆς ἐλευθερίας του… νά ἀποδώσωμεν ἐν Σύνταγμα –πλαίσιον, τό ὁποῖον θά παράσχη εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν τήν δυνατότητα νά ζήση τήν νέαν Δημοκρατίαν, τήν Δημοκρατίαν τήν ἐλευθέραν ὡς Πολιτικήν, ὡς Οἰκονομικήν, ὡς Κοινωνικήν Δημοκρατίαν».
Ἀναλύοντας αὐτήν τήν νέα Πολιτειακή Ἰδεολογία, ὁ τότε Ὑπουργός Κοινωνικῶν Ὑπηρεσιῶν Λουκᾶς Πάτρας, ἔλεγε στίς 26 Ἰουλίου 1968:
«Τό Σύνταγμα τοῦ 1864/1911/1952, ἔχει μίαν ἰδεολογίαν:
Εἶναι ἡ ἰδεολογία τῆς νομικῆς ἰσότητος τῶν πολιτῶν καί τῶν νομικῶς κατωχυρωμένων ἀτομικῶν δικαιωμάτων.
Ἡ ἰδεολογία αὐτή ἀνταποκρίνεται εἰς τήν οἰκονομικήν καί κοινωνικήν κατάστασιν καί εἰς τάς πολιτικάς ἀντιλήψεις τοῦ 19ου αἰῶνος. Ὁ 19ος αἰών ἤθελε νά εἶναι οἱ πολῖται ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου, νά ἔχουν ἀτομικά δικαιώματα καί ἀτομικάς ἐλευθερίας, νά ἔχουν δικαίωμα ψήφου, ἀλλά δέν ἐνδιεφέρετο διόλου νά ἐξασφαλίση εἰς τούς πολίτας ἀντικειμενικάς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῆς ἰσότητος, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας.
Ἡ ἀδιαφορία αὐτή τοῦ Κράτους διά τήν ἐξασφάλισιν τῶν ἀντικειμενικῶν τούτων προϋποθέσεων εἶχεν ὡς συνέπειαν νά ὑπάρχη δημοκρατία μόνον διά τούς ὀλίγους καί χάριν αὐτῶν, ἐνῶ αἱ μεγάλαι μάζαι τοῦ λαοῦ περιήρχοντο εἰς μεγάλην ἐξαθλίωσιν:
Μέ οἰκονομικήν καί κοινωνικήν ἐξαθλίωσιν τῶν μεγάλων μαζῶν, μέ ἔλλειψιν παιδείας, μέ ἔλλειψιν προστασίας τῆς ὑγείας καί κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ἡ νομική ἰσότης καί ἡ κατοχύρωσις τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τό δικαίωμα ψήφου, καταντᾶ εἰρωνία διά τό μέγα πλῆθος τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας.
Κατοχυρώνει τό νέον Σύνταγμα ὅλα τά ἀτομικά δικαιώματα καί τάς ἀτομικάς ἐλευθερίας (ἄρθρα 1-25) τά ὁποῖα κατωχύρωνεν εἰς τό κεφάλαιον «περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» καί τό παλαιόν Σύνταγμα.
Ἀλλά τό νέον Σύνταγμα ἐπιδιώκει νά ἐξασφαλίση δι’ ὅλους τούς πολίτας τάς ἀντικειμενικάς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τῆς ἐλευθέρας ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος ψήφου.
Κατά τοῦτο, τό νέον Σύνταγμα διαποτίζεται ἀπό Ἰδεολογίαν διάφορον ἐν σχέσει πρός τό παλαιόν Σύνταγμα:
Ἔναντι τῆς ἀτομοκεντρικῆς καί ἀστικοφιλελευθέρας Ἰδεολογίας τοῦ παλαιοῦ Συντάγματος, τό νέον Σύνταγμα καθιερώνει τήν Κοινωνικήν καί Οἰκονομικήν Δημοκρατίαν!
Τό νέον Σύνταγμα εἶναι προωδευμένον ἐν σχέσει πρός τό παλαιόν διότι πέραν τῆς Πολιτικῆς Δημοκρατίας, τήν ὁποίαν καθιέρωνε τό παλαιόν, τό νέον Σύνταγμα καθιερώνει καί τήν Κοινωνικήν καί Οἰκονομικήν Δημοκρατίαν.
Κατά τοῦτο, τό νέον Σύνταγμα εἶναι Ἐπαναστατικόν καί σύγχρονον!.