ΠΩΣ ΟΔΗΓΗΘΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ «ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ»...

Γράφει ο Μάνος Χατζηδάκης

 

O Κωνσταντίνος διέπραξε ακόμη ένα από το πλήθος των σφαλμάτων του. Έπρεπε να επιστρέψει στην Ελλάδα την επομένη της ορκωμοσίας Καραμανλή αιφνιδιαστικώς. Εν πάση περιπτώσει, ο Καραμανλής έδειξε πως είχε σκοπό να φροντίσει για τας απαραδέκτους εκκρεμότητας περί του θεσμού, εξ αρχής: Με την Συντακτική πράξη της 1ης Αυγούστου 1974, επανέφερε εν ισχύ το Σύνταγμα του 1952. Ανέστειλε όμως τις διατάξεις της μορφής του πολιτεύματος! Ενώ δηλαδή, αφού επανήλθε το Σύνταγμα του 1952 σε ισχύ, θα έπρεπε αυτοδικαίως να επανέλθει και το πολίτευμα της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας, η Συντακτική Πράξη επέβαλε, όπου ανεφέρετο Βασιλεύς, να τοποθετηθεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας! Επρόκειτο στην πραγματικότητα για ένα διπλό συνταγματικό πραξικόπημα: Πρώτον, διότι – επαναστατικώ δικαίω – και χωρίς καμιά διαδικασία αναθεωρήσεως, κατήργησε το Σύνταγμα του 1968/73, το οποίο – έστω και κολοβωμένο από το καθεστώς Ιωαννίδη – αποτελούσε το νόμιμο Σύνταγμα της Ελλάδας, επιδοκιμασμένο από το λαό με δύο δημοψηφίσματα και επικυρωμένο από τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο Επικρατείας! Δεύτερον, διότι εφ’ όσον – έστω και εντελώς παρατύπως – επανέφερε το Σύνταγμα του 1952, δεν είχε το δικαίωμα να παραλείψει τις θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος εκείνου, που αφορούν την μορφή του πολιτεύματος. Δεν μπορείς να θέτεις σε ισχύ ένα Σύνταγμα επιλεκτικά. Ή το θέτεις ή δεν το θέτεις! Επρόκειτο για πράξη αυθαιρεσίας και πρωτοφανούς πολιτικού αμοραλισμού. Την χαριστική βολή στον Κωνσταντίνο την έδωσε με το Δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974. Επρόκειτο για ενέργεια πολιτικής σκοπιμότητας και εντελώς περιττή νομικώς. Διότι είχε προηγηθεί το Δημοψήφισμα της 29ης Ιουλίου 1973, το οποίο είχε ήδη καταργήσει τον θεσμό της Βασιλείας. Ήθελε όμως να φανεί ότι αυτός και όχι ο Παπαδόπουλος, ήταν ο ιδρυτής του νέου πολιτεύματος. Και να καλύψει την εντελώς παράνομη κατάργηση του Συντάγματος 1968/73! Έτσι ξεμπέρδεψε με τον Βασιλέα. Ο δρόμος για τον θώκο της Προεδρίας ήταν πλέον γι’ αυτόν ανοικτός. Απέμενε η εξόντωση του Παπαδόπουλου…...
Κατά μαρτυρία του Γ. Κάρτερ, λίγες ημέρες μετά την επάνοδο Καραμανλή, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος συνεκάλεσε μια σύσκεψη στενών συνεργατών του, πρώην υπουργών. Ο ίδιος αναφέρει: «Η συγκέντρωση θα πραγματοποιείτο στην Καλλιθέα, στην οικία του πρώην υφυπουργού Διομήδους Αγγελόπουλου. Στην συγκέντρωση παρέστησαν περίπου 12 πρώην υπουργοί και υφυπουργοί των Κυβερνήσεων Παπαδόπουλου. Όλοι με περγαμηνές αποτελεσματικής δράσεως. Πρώτος έλαβε τον λόγο ο αδελφός του Προέδρου, Κώστας, ο οποίος εδήλωσε ότι ομιλεί «κατ’ εντολήν και εξ ονόματός του». Ολιγόλογος εξ’ ιδιοσυγκρασίας, αρκέσθηκε να μεταφέρει την απόφαση του Προέδρου να πολιτευθεί «ηγούμενος κόμματος αντιπολιτεύσεως του Καραμανλή!» («Τα καύσιμα ετελείωσαν», σελ. 153-154). Πολλοί συμφώνησαν, πιστεύοντας ότι ένα Παπαδοπουλικό κόμμα θα καθιέρωνε ως πολιτικό ηγέτη τον Γ. Παπαδόπουλο, θα εξέφραζε τις αρχές της Επαναστάσεως θα διασφάλιζε το έργο της και θα αποκτούσε τον σεβασμό του επανακάμψαντος παλαιοκομματισμού, εκφράζοντας τις νέες δυνάμεις. Άλλοι πίστευαν ότι ο Γ. Παπαδόπουλος έπρεπε να παραμείνει ως «εθνικόν κεφάλαιον εν εφεδρεία», να αφήσει τον Καραμανλή να φθαρεί και να κατέλθει στις μεθεπόμενες εκλογές. Η πληροφορία ότι ο Γ. Παπαδόπουλος μπορεί να κατήρχετο στον πολιτικό στίβο κατά τις επερχόμενες εκλογές, διέρρευσε και μετεδόθη από το πρακτορείο Reuters στις 23 Σεπτεμβρίου 1974. Την επόμενη μέρα, 24 Σεπτεμβρίου 1974, με εντολή του Κ. Καραμανλή, ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως, Σόλων Γκίκας ανέθεσε στον τότε Επιθεωρητή Χωροφυλακής, υποστράτηγο Ν. Πορρικό, να επισκεφθεί τον Παπαδόπουλο στην οικία του στο Λαγονήσι με μήνυμα-τελεσίγραφο της Κυβερνήσεως. Πράγματι, ο Πορρικός επεσκέφθη τον Παπαδόπουλο και του είπε: «κ. Πρόεδρε, σας επισκέπτομαι κατ’ εντολήν της Κυβερνήσεως. Επιθυμία του Πρωθυπουργού είναι να μην προβείτε σε οιανδήποτε δήλωση και βεβαίως να εγκαταλείψετε κάθε σκέψη καθόδου στις εκλογές. Διότι σε διαφορετική περίπτωση, θα υποχρεωθεί και είναι αποφασισμένος να πάρει μέτρα εναντίον σας, μέχρι φυλακίσεως». Η απάντηση του Παπαδόπουλου στον εκβιασμό ήταν υπερήφανη και σταθερή: «Πείτε του κ. Καραμανλή ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνω μόνος μου!» Η σύγκρουση Καραμανλή-Παπαδόπουλου είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Καραμανλής έτρεμε τον Παπαδόπουλο ως πολιτικό του αντίπαλο στον εκλογικό στίβο....
Πολύ επιτυχημένα, ο Γ. Κάρτεργράφει: «Μέσα στα επτά περίπου χρόνια που εκυβέρνησε την Ελλάδα ο Γ. Παπαδόπουλος, απέδειξε ότι διέθετε προσόντα ηγέτου κι επέτυχε να αναγνωρισθεί από μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας ως ο νέος ηγέτης που θα μπορούσε να διεκδικήσει στο μέλλον την ηγεσία της Δεξιάς – κι όχι μόνον – στον εκλογικό στίβο. Η ανατροπή του εμείωσε το ποσοστό αυτό των Παπαδοπουλικών, αλλά δεν το εκμηδένισε. Ένα ποσοστό τουλάχιστον 15-20% του εκλογικού σώματος εξακολουθούσε και μετά την επάνοδο του Καραμανλή να προσβλέπει στον καθιερωμένο πλέον δημόσιο άνδρα, τον Γ. Παπαδόπουλο. Επομένως, αν ο Γ. Παπαδόπουλος επολιτεύετο, σε καμιά περίπτωση ο Καραμανλής δεν θα μπορούσε να συγκεντρώσει το 54% του εκλογικού σώματος που κατέστησε πανίσχυρη την κυβέρνησή του. Η απόφαση λοιπόν του Παπαδόπουλου να ιδρύσει κόμμα υπό την ηγεσία του θα αποδυνάμωνε εξοντωτικά την εκλογική βάση του Καραμανλή, αλλά και θα οδηγούσε σε διάσπαση την παράταξη της Δεξιάς. Αιφνιδίως, η Δεξιά είχε αποκτήσει και δεύτερο ηγέτη, δοκιμασμένο στην άσκηση της εξουσίας με όραμα και δυναμισμό, επικίνδυνο για το παρόν και το μέλλον! Οι δύο ηγέτες – ο παλαιός και ο νέος – έπρεπε να κονταρομαχήσουν μέχρι θανάτου. Για τον Καραμανλή λοιπόν ο κίνδυνος Παπαδόπουλου έπρεπε να εκλείψει». («Τα καύσιμα ετελείωσαν», σελ.159) Ο Καραμανλής αμέσως άρχισε να δρα προκειμένου να εξοντώσει τον πολιτικό του αντίπαλο. Στις 3 Οκτωβρίου 1974 – μόλις 10 ημέρες από την άρνηση του Γ. Παπαδόπουλου να υποκύψει στον εκβιασμό του – εκδίδεται Συντακτική Πράξη (ΦΕΚ 277) με την οποία για πρώτη φορά εβάπτιζε ως «πολιτικό έγκλημα» την 21η Απριλίου και ανακαλούσε την αμνηστία της 26ης Ιουλίου 1974 – που ο ίδιος ο Καραμανλής είχε δώσει – μόνον για τους «πρωταίτιους» της Επαναστάσεως. Η Συντακτική Πράξη αυτή παραβίασε τρεις θεμελιώδεις αρχές του Δικαίου, του Συντάγματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: α) Εισήγαγε νομοθέτημα αναδρομικής ισχύος: Εβάπτιζε ως αδίκημα 8 χρόνια μετά – αναδρομικά – την 21η Απριλίου 1967. Όμως είναι γνωστό το αξίωμα ότι «Επανάσταση (ή πραξικόπημα) επικρατήσασα δημιουργεί δίκαιον» και συνεπώς δεν είναι ποινικώς κολάσιμη. Σύμφωνα με το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικος τιμωρείται μόνον: «Ο αποπειρώμενος να μεταβάλη το πολίτευμα του κράτους». Δηλαδή ως πολιτικό έγκλημα νοείται η αποτυχούσα απόπειρα Επαναστάσεως. Εάν όμως η Επανάσταση επικρατήσει, δημιουργεί αυτομάτως δίκαιο και νομιμοποιείται. Η 21η Απριλίου επεκράτησε πλήρως και μάλιστα για 7 ολόκληρα χρόνια. Άρα νομικώς το έγκλημα ήταν ανύπαρκτο. Κι όμως η Συντακτική Πράξη την εβάπτιζε «έγκλημα» 8 χρόνια μετά την τέλεσή της, παραβιάζοντας το θεμελιώδες αξίωμα «Nullum crimen nula paena sine praevia lege» (Δεν υπάρχει έγκλημα ούτε ποινή, χωρίς να υπάρχει προηγουμένως νόμος που να το προβλέπει). Και παραβίαζε και το Σύνταγμα που ρητώς αναφέρει: «Νομοθέτημα αναδρομικής ισχύος απαγορεύεται απολύτως»....

β) Ανακάλεσε επιλεκτικώς αμνηστία: Είναι γνωστό διεθνώς το αξίωμα: «Αμνηστία δοθείσα, ουδέποτε ανακαλείται». Κι όμως! Η Συντακτική Πράξη της 3ης Οκτωβρίου 1974 δεν ανακάλεσε μία, αλλά τρεις αμνηστίες: Την αμνηστία της 26ης Ιουλίου 1974 (Π.Δ. 519 – ΦΕΚ 211) την οποία έδωσε ο ίδιος ο Καραμανλής ως Πρωθυπουργός για όλα τα αδικήματα που είχαν σχέση με την 21η Απριλίου. Και την ανακάλεσε επιλεκτικώς μόνον για τους πρωτεργάτες αξιωματικούς της. Την αμνηστία της 20ης Αυγούστου 1973 (Π.Δ. 168 – ΦΕΚ 186) που είχε δώσει ως Πρόεδρος ο Γ. Παπαδόπουλος και αμνήστευε και αυτό όλα τα πολιτικά αδικήματα που είχαν σχέση με την 21η Απριλίου κι έπειτα. Και την επικύρωση την αμνηστίας της 20ης Αυγούστου 1973 με την Συντακτική Πράξη της 5ης Αυγούστου 1974 (ΦΕΚ 217) και πάλι από τον Πρωθυπουργό Καραμανλή! Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε ένα παγκόσμιο φαινόμενο στην Ιστορία του Δικαίου: Ανακάλεσε παρανόμως τρεις αμνηστίες για ένα ανύπαρκτο αδίκημα! γ) Στέρησε το δικαίωμα του «φυσικού δικαστού»: Άλλη θεμελιώδης αρχή του Δικαίου είναι η στέρηση του «φυσικού δικαστού». Δηλαδή του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να δικάζεται από το αρμόδιο για την πράξη του Δικαστήριο. Η Συντακτική Πράξη της 3ης Οκτωβρίου 1974 όμως παρεβίασε κι αυτήν την αρχήν, αφού όριζε ότι οι διωκόμενοι «υπάγονται εις την αρμοδιότητα του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ». Κι όμως! Για το αδίκημα της «στάσεως» αρμόδιο ήταν το Στρατοδικείο, ενώ γι’ αυτό της «εσχάτης προδοσίας» ήταν το ορκωτό Κακουργιοδικείο. Αντιθέτως, έτσι ορίσθηκε «Ειδικό Δικαστήριο» εντελώς παράνομα, ενώ η ίδια η Συντακτική Πράξη δέσμευε την Δικαιοσύνη, διότι εκ των προτέρων προσδιόριζε την δικαζόμενη πράξη ως «πολιτικό έγκλημα», πριν καν εκδικασθεί! Στις 23 Οκτωβρίου 1974 ο Γ. Παπαδόπουλος και μαζί του οι Στ. Παττακός, Ν. Μακαρέζος, Μ. Ρουφογάλης και Ι. Λαδάς συνελήφθησαν και εκτοπίστηκανστην νήσο Κέα (Τζιά). Ο εκτοπισμός τους έγινε καθαρά για να μην έχει την δυνατότητα ο Παπαδόπουλος να κινηθεί πολιτικά και να αντιδράσει στην πολιτική του δίωξη....
Μόλις δύο ημέρες πριν – στις 21 Οκτωβρίου 1974 – ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Σόλων Γκίκας διένειμε στον Παπαδόπουλο και στους συνεργάτες του15 λευκά διαβατήρια. Ο Στ. Παττακός διηγείται: «Όσοι θα τα εδέχοντο θα ελάμβανον: Εισιτήριον δια χώραν της αρεσκείας του έκαστος μετά της οικογενείας του, την δαπάνην του ταξιδίου και την διαβεβαίωσιν ότι θα ανελαμβάνετο υπό της Κυβερνήσεως η δαπάνη διαβιώσεώς του εις το εξωτερικόν»! («Δυστυχώς ενικήσαμεν», Α’ μέρος, σελ. 96) Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ο Καραμανλής φοβόταν τον Παπαδόπουλο. Έκαμε ότι μπορούσε για να «τον βγάλει» από την μέση. Με την Συντακτική Πράξη – παραβιάζοντας κάθε έννοια Δικαίου – πίστευε ότι του «έτριξε τα δόντια». Και τώρα του παραχωρούσε το παν για να φύγει από την χώρα και να του αφήσει ελεύθερο τον πολιτικό στίβο. Όμως ο Παπαδόπουλος του 1974 δεν υπήρξε Καραμανλής του 1963. Δεν υπήρξε λιποτάκτης της παρατάξεως και του κόσμου του. Ούτε προδότης των αρχών του. Και πάλι αρνήθηκε. Κι αφού ο Καραμανλής δεν μπόρεσε να τον πείσει να φύγει, τον εξόρισε! Στις 18 Ιανουαρίου 1975 το νομικό έγκλημα εις βάρος του Παπαδόπουλου συμπληρώθηκε. Ψηφίστηκε το διαβόητο Δ’ Ψήφισμα (ΦΕΚ 6). Πρώτον, το ψήφισμα αυτό ψηφίσθηκε από αναθεωρητική Βουλή, αρμόδια μόνον για αναθεώρηση του Συντάγματος και όχι για έκδοση ποινικών νόμων. Δεύτερον, εισήγαγε παρανόμως δεύτερο νόμο αναδρομικής ισχύος. Τρίτον, βάπτιζε – προτού αποφανθεί η Δικαιοσύνη – τους διωκόμενους ως ενόχους «στάσεως» και «σφετερισμού εξουσίας», παρεμβαίνοντας στο έργο και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Και τέταρτον, εβάπτισε – κατά παράβαση όχι μόνο κάθε εννοίας δικαίου αλλά και ης ιδίας της λογικής – μια Επανάσταση που επικράτησε πλήρως για επτά χρόνια, ως «πραξικόπημα» το οποίο «ουδέποτε επικράτησε»! Δηλαδή για να λύσουν τα χέρια της δικαιοσύνης στο πρόβλημα ότι όταν μία Επανάσταση ή πραξικόπημα επικρατήσουν, δημιουργούν δίκαιο, διεκήρυξαν ότι δήθεν «η Δημοκρατία δικαίω ουδέποτε κατελύθη», συγκρουόμενοι με την λογική και την ίδια την ιστορία επτά ολοκλήρων ετών. Η χονδροειδής προσπάθεια θυμίζει τους ιερείς που βαπτίζουν το κρέας ως ψάρι για να το φάνε σε ημέρα νηστείας! Έξαφνα με μία φράση, δεν υπήρχε Ελλάς και δεν υφίστατο ελληνικό κράτος για επτά έτη....
Το τραγελαφικό της υποθέσεως είναι ότι τόσο Φ. Γκιζίκης, όσο και ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής, με τα ανωτέρω νομοθετήματα, μπορούσαν εξίσου να διωχθούν, αφού η κυβέρνηση Καραμανλή αποτελούσε νομική συνέχεια των κυβερνήσεων της «7ετίας». Είναι χαρακτηριστική η κατάθεση του τότε Προέδρου της ΕΔΗΚ Ιωάννη Ζίγδη στις 26 Νοεμβρίου 1974: «Η Κυβέρνησις Καραμανλή ωρκίσθη στις 24-7-1974 ενώπιον του «Προέδρου της Δημοκρατίας Στρατηγού Γκιζίκη», ανεγνώρισε έτσι το πολίτευμα της Αβασίλευτης Δημοκρατίας του Δημοψηφίσματος Ιουλίου 1973. Υπό τις συνθήκες αυτές, η κυβέρνηση Καραμανλή είναι συνέχεια των κυβερνήσεων της δικτατορίας και επιβεβαίωση της νομιμότητος αυτών. Με την κυβέρνηση Καραμανλή ανεγνωρίσθη ότι η λεγόμενη «Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967» επεβλήθη και επομένως εδημιούργησε δίκαιον. Κατόπιν αυτών δεν γνωρίζω ότι υπάρχει θέμα διώξεως των υπευθύνων της δικτατορίας». Η δίκη-παρωδία κατά του Γ. Παπαδόπουλου και των συνεργατών του κράτησε μέχρι την 23η Αυγούστου 1975. Ούτε ο Γ. Παπαδόπουλος, ούτε οι υπόλοιποι ανεγνώρισαν την νομιμότητα της δίκης. Δεν εδέχθησαν διορισμό δικηγόρου, δεν απολογήθησαν και εθεώρουν εαυτούς ως «οιονεί απόντες ». Οι Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός, Ν. Μακαρέζος «κατεδικάσθησαν» εις θάνατον. Αλλά ο Καραμανλής αυθημερόν μετέτρεψε την ποινή σε ισόβια κάθειρξη, φοβούμενος την λαϊκή αντίδραση και εξαγγέλλοντας το περιβόητο: «Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια». Λίγες μέρες πριν, στις 15 Αυγούστου 1975, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε απευθύνει μήνυμα προς τον ελληνικό λαό, την δημοσίευση του οποίου απαγόρευσε ο Καραμανλής. Μεταξύ πολλών άλλων, ο Παπαδόπουλος έλεγε:«Η Επανάστασις είναι πλέον παρελθόν. Το επιτελεσθέν όμως υπ’ αυτής έργον ζει εις την μνήμην όλων των Ελλήνων και ως μέτρον συγκρίσεως προκαλεί τον μόνιμον φόβον των κυβερνώντων και των φιλοδοξούντων να κυβερνήσουν την Χώραν οι οποίοι απεφάσισαν και οργάνωσαν την εξόντωσίν μας ως πολιτικών αντιπάλων των». Αυτή ήταν η ουσία. Ο Καραμανλής είχε εξοντώσει με κάθε μέσο τον υποψήφιο πολιτικό του αντίπαλο. Και για να το πράξει είχε προχωρήσει σε ένα πρωτοφανές δικαστικό πραξικόπημα. Και το γεγονός αυτό, το παρεδέχθη και ο ίδιος στην Βουλή, στις 16 Οκτωβρίου 1975: «Τας πολιτικάς κυρώσεις – είπε – η Κυβέρνησις ενεπιστεύθη όπως επεβάλλετο, εις την Δικαιοσύνην, αφού προηγουμένως την διευκόλυνεν εις το έργον της με συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα, όπως η γνωστή Συντακτική Πράξις και το γνωστό Ψήφισμα. Και δεν πρέπει να πλανώμεθα. Εάν δεν είχαν γίνει αυτά, αυτήν την στιγμήν ουδείς θα ήτο δυνατόν να δικάζεται και ουδείς θα ευρίσκετο εις την φυλακήν». Πιο κυνική ομολογία δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ο Καραμανλής ομολόγησε ότι εάν δεν είχε παραβιάσει κάθε έννοια δικαίου με τα παράνομα νομοθετήματά του, κανείς δεν θα μπορούσε να δικάσει τον Παπαδόπουλο. Και ότι με αυτά «διευκόλυνε» την Δικαιοσύνη (βλ. χειραγώγησε) ώστε να το πράξει. Στην ουσία απλώς την κατήργησε. Ο δρόμος πλέον για τον Καραμανλή ήταν ανοικτός. Είχε εξοντώσει και τον πολιτικό και τον πολιτειακό του αντίπαλο....

Εννέα χρόνια μετά, σε μαγνητοφωνημένο διάγγελμα μέσα από το παράνομο δεσμωτήριό του στις 29 Ιανουαρίου 1984, ο Γ. Παπαδόπουλος έλεγε: «Από τον Οκτώβριον του 1974 είμεθα δεσμώται, οι συνεργάται μου κι εγώ. Και παραμένομεν δεσμώται. Δεν μας έκλεισαν εις τας φυλακάς το Δίκαιον και ο Νόμος. Την ελευθερίαν μας την εστραγγάλισεν η ωμή σκοπιμότης, δια να μπορούν να μας συκοφαντούν χωρίς αντίλογον και να παραπλανούν την κοινήν γνώμην χωρίς έλεγχον»....



http://www.axisradio.gr/pos-odigithikame-stin-metapolitefsi/

ΛΑΜΟΓΙΑ ΧΩΡΙΣ..."ΧΑΚΙ"

Γράφει ο Μάνος Ν. Χατζηδάκης

Έντρομο το καταρρέον πολιτικό σύστημα της σάπιας μεταπολιτευτικής χούντας εξαπολύει τα τελευταία σπασμωδικά τινάγματα προ του θανάτου του. Μέσω δημοσιογραφικών οργάνων, προσπαθεί να καλύψη την αγανάκτηση του λαού από το μεταπολιτευτικό όργιο σκανδάλων που οδήγησε στην πλήρη χρεοκοπία και την κηδεμονία της Ελλάδος από το ΔΝΤ, εφευρίσκοντας... σκάνδαλα της 21ης Απριλίου και μάλιστα με προκλητικούς τίτλους όπως "Λαμόγια στο χακί" κ.λπ ευτράπελα! Η φαιδρή αυτή προσπάθεια ξεπερνάει τα όρια του θράσους και αγγίζει εκείνα της ύβρεως. 

Κοίτα ποιος μιλάει...

Πρόκειται καθαρά για παιδαριώδη αντιπερισπασμό που προσπαθεί απροκάλυπτα να καταπολεμήση την αναπόφευκτη σύγκριση που γίνεται στον λαό, μεταξύ της περιόδου 1967-73, του αλματώδους «οικονομικού θαύματος» (κατά τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ της εποχής) και των διεθνών οικονομικών βραβείων (Financial Times 1971 και 1972) από την μία και της μεταπολιτευτικής θεομηνίας της πλήρους οικονομικής και κοινωνικής αποσυνθέσεως και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου (ΔΝΤ) από την άλλη. Ανάξιος ο μισθός τους! Και είναι ανάξιος, διότι από τα ίδια τα γραφόμενά τους, τα υποτιθέμενα... «σκάνδαλα» προκαλούν γέλωτα μπροστά σ' εκείνα του Κοσκωτά, της «αγοράς του αιώνα», του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπαιδίου κ.ο.κ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Υποστηρίζουν, ότι τα περί τιμιότητος των Απριλιανών δεν ισχύουν, διότι η μίζερη εικόνα των επιζώντων οφείλεται στο ότι «έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους». Σε όποιον έχει στοιχειώδη κοινό νου, ο ανωτέρω ισχυρισμός θα προκαλέσει τουλάχιστον ειρωνικό μειδίαμα.
Ποιος δικτάτωρ στην ιστορία, όταν έχασε την εξουσία, στερήθηκε όσα είχε καρπωθεί; Ουδείς! Ο Παπαδόπουλος και οι συνεργάτες του, εάν είχαν... «καρπωθεί», δεν θα είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία; Και δεν θα είχαν φύγει από την χώρα, όπως τους προτάθηκε επανειλημμένως για να «καρπώνονται» τα κέρδη τους σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής; Και εν τέλει, πού πήγαν τα «κέρδη» τους; Μήπως δημεύθηκαν; Η «μεταπολίτευση» πάντως, δεν βρήκε τίποτε να τους δημεύση. Και μόνον αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτει την όποια αμφισβήτηση της τιμιότητός τους

Φαιδρότητες...

Παραδεχόμενοι την τιμιότητα των πρωτεργατών της Επαναστάσεως, κάνουν λόγο για την «οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή πολιτικών στελεχών της». Δηλαδή, δεν έτρωγαν οι ίδιοι, αλλά οι από κάτω... Και φθάνουν στο σημείο να ρίχνουν μομφή στην «νομική κατασκευή περί στιγμιαίου αδικήματος» που τους άφησε ατιμώρητους... Ήθελαν δηλαδή οι 120.000 άνθρωποι που διώχθηκαν, να φυλακισθούν κιόλας κατά τα προσφιλή σταλινικά τους πρότυπα. Μα για ποια σκάνδαλα θα έπρεπε να διωχθούν; Είναι πραγματικά κωμική και συγχρόνως επαχθής η πρωτοφανής αυτή προσπάθεια εφευρέσεως «σκανδάλων» με μοναδικούς καρπούς της τις φαιδρότητες του εν λόγω δημοσιεύματος. Σκάνδαλα γι' αυτούς τους κυρίους αποτελούν η επί Κόλλια αύξησις του πρωθυπουργικού μισθού σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο υψηλοβάθμου δημοσίου υπαλλήλου. Αρκεί να δει κανείς τις απολαβές των σημερινών πρωθυπουργών και βουλευτών... 

Κατινιές...

Μιλούν για την στεγαστική αποκατάσταση των αξιωματικών! Για τον διορισμό του κουνιάδου του Μακαρέζου, του αειμνήστου Α. Ματθαίου ως υπουργού Γεωργίας - κι ας είχε επιλεγεί εν αγνοία του Μακαρέζου. Μιλούν και για τον αδελφό του Γ. Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνο, ο οποίος δεν συμμετείχε ως αδελφός του, αλλά ως πρωτεργάτης αξιωματικός ο ίδιος. Αστειότητες... Η μη εύρεσις πραγματικών «σκανδάλων» οδήγησε τους απελπισμένους συντάκτες αυτών των προπαγανδιστικών λιβελλογραφημάτων του συστήματος σε περιγραφές της Ντέλας Ρουφογάλη από το βιβλίο της. Τι περιγράφεται εκεί; Πάντως όχι σκάνδαλα ούτε ατασθαλίες. Περιγράφει «κατινίστικα» την παρουσία σε κάποιους γάμους ή δεξιώσεις οικονομικών παραγόντων του τόπου, όπως ο Λάτσης, ο Μποδοσάκης, ο Πάππας, ο Βαρδινογιάννης κλπ. Λες κι αυτό αποτελεί σκάνδαλο και δεν συμβαίνει πάντοτε και παντού. Αναφέρει ακόμη ότι στον αραβώνα της με τον Ρουφογάλη ήλθαν δώρα «καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια»! Μέγα σκάνδαλο, όντως! Ή ότι μαζί με την Δέσποινα έμειναν κάποτε στο Intercontinental των Παρισίων, λες και η σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδος έπρεπε να μείνει σε κάποιο Motel Γ' κατηγορίας...

Συκοφάντες και λασπολόγοι...

Τολμούν επίσης να κάνουν υπαινιγμούς για κάποιες από τις συμβάσεις εκείνες που αναμόρφωσαν και ανέπτυξαν απ' άκρου εις άκρον την Ελλάδα. Εδώ η πρόκλησις ξεπερνά κάθε όριο. Αναφέρουν την «Litton», που ο Παπαδόπουλος την πέταξε έξω για εθνικούς λόγους (προάσπισις της Κρήτης από ξένα συμφέροντα). Τολμούν να μιλούν για τις συμβάσεις κατασκευής της Εγνατίας Οδού, η οποία εάν δεν μεσολαβούσε η «μεταπολιτευτική» θεομηνία, θα είχε παραδοθεί στην κυκλοφορία από το 1976 (!).
Αξίζει κανείς να δη, πώς διαστρεβλώνουν τα γεγονότα και σε αντιπαραβολή να διαβάση όλο το ιστορικό για τις συμβάσεις της Εγνατίας από το βιβλίο του Ν. Μακαρέζου «Η Οικονομία της Ελλάδος» (σελ 420-428). Τότε θα αντιληφθεί το μέγεθος της συκοφαντίας και μικρότητος τους. Μιλούν ακόμη και για την όντως εθνική προσπάθεια του Γ. Παπαδοπούλου να κατασκευάσει το Τρίτο Διυλιστήριο της χώρας, αρχικά με τον Ωνάση και κατόπιν της υπαναχωρήσεως του τελευταίου με τον Ανδρεάδη και τον Λάτση. Το διυλιστήριο που είχε ως στόχο να απεξαρτήση την χώρα από τον ενεργειακό έλεγχο ξένων και γι' αυτό συνάντησε την αντίθεση των Αμερικανών (Οι ενέργειες ολοκλήρώσεώς του σταμάτησαν επί Ιωαννίδη.). Έχω στα χέρια μου στοιχεία για να αποδομήσω έναν προς έναν τους φαιδρούς τους ισχυρισμούς και εάν προκληθώ θα το πράξω. Θα εχρειάζετο όμως χώρος πολύ μεγαλύτερος μίας στήλης. Αρκούμαι λοιπόν στο εξής καταλυτικό γεγονός, που εσκεμμένως αποφεύγουν και που κυριολεκτικά «αποψιλώνει» τα προπαγανδιστικά φληναφήματα

340 απαλλακτικά βουλεύματα!...

Αμέσως μετά την «μεταπολίτευση» με εντολή του Καραμανλή, έμπιστοί του εισαγγελείς άρχισαν μία μακροχρόνια εκστρατεία εξαντλητικής ερεύνης όλων των συμβάσεων υπουργείων, δημοσίων υπηρεσιών κλπ., με σκοπό την ανεύρεση «σκανδάλων της χούντας». Το αποτέλεσμα συγκλονιστικό: 340 και πλέον βουλεύματα από αδιάβλητους δικαστικούς - μη έχοντες καμμία σχέση με την 21η Απριλίου - που αντί της επιδιωκομένης σπιλώσεως κατέληξαν σε ύμνους, όπως η «διαχείρισις του δημοσίου χρήματος υπήρξεν υποδειγματική» μέχρι και «η έρευνα όχι απλώς δεν απέδειξεν ουδέν το επιλήψιμον αλλά αποτελεί τίτλον τιμής διά τους ερευνωμένους»! Όλα τα βουλεύματα λοιπόν, υπήρξαν όχι απλώς απαλλακτικά αλλά και υμνητικά, χωρίς να βρουν - προς απογοήτευση των λασπολόγων που εκκίνησαν τις διαδικασίες - ούτε ένα μικρό σκάνδαλο καθ' όλην την επταετία. Τα βουλεύματα αυτά υπάρχουν και θα δημοσιευθούν όποτε χρειαστεί.

Ξαναζεσταμένη σούπα...

Απελπισμένοι και καταϊδρωμένοι οι συκοφάντες, που δεν μπόρεσαν με τα ανωτέρω να βρουν ένα σοβαρό «σκανδαλάκι» της «Χούντας», κατέφυγαν στο γνωστό τροπάριο, την ξαναζεσταμένη σούπα των... «κρεάτων του Μπαλόπουλου» και του «τάματος του έθνους». Ιδού όμως τι κάνει η άγνοια. Δεν γνωρίζουν λοιπόν, ότι ο Ιωαννίδης εκκίνησε την διαδικασία διώξεως του Μπαλόπουλου, όχι διότι υπήρχε σκάνδαλο, αλλά διότι ήθελε να εκδικηθεί τον παλαιό συμμαθητή του για παλαιότερο περιστατικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι το 1978 ο υποτιθέμενος υφιστάμενος του Μπαλόπουλου, που υποτίθεται ότι κατ' εντολήν του προκάλεσε το... «σκάνδαλο» αθωώθηκε πανηγυρικά. Την ίδια μάλιστα ημέρα της αθωώσεώς του, 4 Μαρτίου 1978, ο Μπαλόπουλος από την συγκίνησή του βρέθηκε νεκρός στο κελί του. Ήταν ο πρώτος νεκρός από τους φυλακισμένους πρωτεργάτες της επαναστάσεως. Όσο για το «τάμα του έθνους», ας μην προκαλούν. Τα χρήματα μέχρι την «μεταπολίτευση» ήσαν άθικτα. Κι ως διά μαγείας εξαφανίσθηκαν, όταν τα «καρπώθηκαν» κάποιοι επιτήδειοι της μεταπολιτευτικής χούντας. Πεινασμένοι από τα επτά χρόνια απουσίας τους επέπεσαν για 40 συναπτά χρόνια αρπαχτής ως λύκοι στις σάρκες της Ελλάδος, οδηγώντας την στην σημερινή εξαθλίωση και καταστροφή, μη φοβούμενοι ούτε καν την ιεροσυλία που διέπραξαν προς το τάμα των αγωνιστών του '21 για την απελευθέρωση του γένους. (Και γι' αυτό υπάρχουν τα στοιχεία...) Είναι σαφές τι επιχειρούν να κάνουν. 

Το άλλοθι για τους κλέφτες...

Είτε επανάσταση είτε δικτατορία, το βέβαιο είναι ότι το καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε αν μη τι άλλο ευγενή κίνητρα για την κατάληψη της εξουσίας. Πολλώ δε μάλλον δεν είχε στόχο τον πλουτισμό των συντελεστών του ούτε και την εξυπηρέτηση κάποιων ολίγων ημετέρων. Γιατί ημέτεροι ήταν όλος ο ελληνικός λαός, που προς έκπληξιν κάποιων σιγοψιθυρίζει μετά από τόσα χρόνια το «Πού είσαι Παπαδόπουλε!». Σήμερα, που αποκαλύπτεται ότι μοναδικό κίνητρο για τους επί τεσσαρακονταετίας διαχειριστές της εξουσίας ήταν να διυλίσουν τον πλούτο που κληρονόμησαν με τα γεμάτα ταμεία των «επτά ετών αρπαχτής», χωρίς ίχνος πατριωτισμού, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά και αξιοπρέπειας, κάποιοι δεν διστάζουν να επιζητήσουν το άλλοθί τους.

Συγχαρητήρια και... περαστικά.

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1968

Γράφει ο Μάνος Χατζηδάκης

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ὑπῆρξε στήν οὐσία ἡ Πολιτική Διακήρυξις τῆς Ἀπριλιανῆς Ἐπαναστάσεως. Καί ἀπεικόνιζε τήν Νέα Πολιτεία πρός την ὁποία ἀπέβλεπε.
Ὑπῆρξε ἕνα Σύνταγμα ἄκρως μεταρρυθμιστικό, μέ ἐπαναστατικό πνεῦμα καί ριζικές καινοτομίες. Πλήρης ἀνάλυσίς του θά χρειαζόταν ξεχωριστή μελέτη διότι δέν ὑπῆρξε σχεδόν ἄρθρο πού νά μήν ἐπέφερε ἔστω καί μία βελτίωσι ἤ τροποποίησι..
Ὅμως τό Σύνταγμα τοῦ 1968 δέν ἀρκέσθηκε σ’ αὐτά. Οἰκοδόμησε στήν κυριολεξία μία νέα Ἰδεολογία ἡ ὁποία ἄλλαξε ὁλόκληρη τήν ἰδεολογική δομή τῆς Πολιτείας καί τήν ὁποία θά ἀναλύσουμε κατωτέρω…
● «Ἀτομικά Δικαιώματα»
Κατ’ ἀρχήν τό Σύνταγμα τοῦ 1968, μέ τό κεφάλαιο «Ἀτομικά Δικαιώματα» -ὄρο ὀρθότερο τοῦ παλαιοῦ «Περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» -ὄχι ἁπλῶς συμπεριέλαβε ἀλλά καί διεύρυνε ὅλες τίς ἀτομικές ἐλευθερίες τῶν Ἑλλήνων.
Στό ἄρθρο 9 § 1 προσετέθη μία νέα διάταξις ἐντελῶς καινοτόμα ἡ ὁποία ἔδωσε κυριολεκτικά μία νέα διάστασι στήν ἔννοια τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας:
«Ἕκαστος ἔχει τό δικαίωμα ἐλευθέρας ἀναπτύξεως τῆς προσωπικότητός του, ἐφ’ ὅσον δέν προσβάλλει τά δικαιώματα τῶν ἄλλων καί δέν παραβιάζει τό Σύνταγμα καί τόν ἠθικόν νόμον».
Στήν § 2 ἀκολουθοῦσε ἡ καθιερωμένη διάταξις πού εἶχαν καί τά προηγούμενα Συντάγματα: «Ἡ προσωπική ἐλευθερία εἶναι ἀπαραβίαστος. Οὐδείς καταδιώκεται…» κ.λπ.
Γιά τήν ἀξία τῆς νέας αὐτῆς διατάξεως μίλησε ὁ ἴδιος ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος στό Ὑπουργικό Συμβούλιο λέγωντας χαρακτηριστικά:
«Ἐπιβάλλεται νά διακηρυχθῆ θετικῶς καί πανηγυρικῶς ἡ ἀρχή τῆς Ἐλευθερίας, ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν ἀνάπτυξιν τῆς προσωπικότητος ἑνός ἑκάστου τῶν πολιτῶν.
Ἐν ἀντιθέσει πρός ὅτι συμβαίνει εἰς τά ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα καί δή τά κομμουνιστικά ὅπου ἡ ἀνάπτυξις τῆς προσωπικότητος –τῆς κοινωνικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς- τῶν πολιτῶν των, πρέπει νά προσαρμόζεται πρός τάς ἐπιταγάς τοῦ κόμματος.
Ἡ ἀρχή λοιπόν αὕτη, ἀποτελεῖ μίαν ἀπό τάς θετικωτέρας ἐκφράσεις τῆς ἐννοίας τῆς Ἐλευθερίας καί πρέπει νά πριέχεται εἰς τό Σύνταγμα».
Ἡ ἰδεολογική ἀξία τῆς διατάξεως εἶναι ἐμφανής, ἰδίως μάλιστα ἀφοῦ ἐκφεύγει τῆς λιμπεραλιστικῆς ἐκφράσεως τοῦ «ἀτόμου» καί ὁμιλεῖ περί ἀναπτύξεως «προσωπικότητος». Δηλαδή ἀπό ἀτομοκρατική γίνεται προσωποκεντρική…
Στό ἄρθρο 24 ἐπίσης, εἰσήχθη ἀκόμη μία ριζική καινοτομία. Ἡ ἀπαγόρευσις καταχρήσεως τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν:
«1. Ἡ ἄσκησις τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν παρ’ οἱουδήποτε, ἐπιτρέπεται ἐντός τῶν ὁρίων, τά ὁποῖα διασφαλίζουν εἰς τούς ἄλλους πολίτας τήν ἀπόλαυσιν τῶν αὐτῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν καί προστατεύουν τά συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.
2. Ὅστις καταχρᾶται τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας, τῆς ἐλευθερίας ἐκφράσεως τῶν στοχασμῶν ἰδία διά τοῦ τύπου, τοῦ ἀπορρήτου τῆς ἀνταποκρίσεως, τῆς ἐλευθερίας τῆς συναθροίσεως, τῆς ἐλευθερίας ἱδρύσεως συνεταιρισμῶν ἤ ἐνώσεων προσώπων καί τοῦ δικαιώματος τῆς ἰδιοκτησίας διά νά ἀγωνισθῆ ἐναντίον τοῦ κρατοῦντος πολιτεύματος ἤ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν ἤ ν’ ἀπειλήση τήν ἐθνικήν ἀνεξαρτησίαν καί ἐδαφικήν ἀκεραιότητα τοῦ Κράτους, στερεῖται τῶν δικαιωμάτων τούτων ἤ πάντων τῶν διά τοῦ Συντάγματος κατοχυρουμένων.
Ἡ διαπίστωσις τῆς καταχρήσεως, ἡ ἐκ ταύτης στέρησις ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί ἡ ἔκτασις τῆς τοιαύτης στερήσεως ἀπαγγέλονται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου, ὡς νόμος ὁρίζει».
Στό Σύνταγμα τοῦ 1968 λοιπόν διατυπώνεται ἡ ἐξύψωσις τῆς προσωπικότητος καί τῆς ἐλεύθερης ἀναπτύξεώς της, ἀλλά καί ὁ περιορισμός τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων στά ὅρια πού ἐξασφαλίζουν τά συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.
«Τό γάρ ὅλον πρότερον εἶναι τοῦ μέρους» ἔλεγε ὁ Ἀριστοτέλης. Καί αὐτό ἐτηρήθη ὡς ἰδεολογική ἀρχή τοῦ νέου Συντάγματος. Ἐπεξηγοῦσε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἀναφερόμενος σέ αὐτό τό ἄρθρο:
«Θέλομεν Ἐλευθερίαν. Μάλιστα, διότι αὕτη ἐγεννήθη ἐπί τοῦ πλανήτου ὁμοῦ μέ τόν πρῶτον Ἕλληνα. Ἀλλά Ἐλευθερίαν Κοινωνικήν, ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου τό ὁποῖον γνωρίζει τάς ὑποχρεώσεις, τά δικαιώματα καί τά καθήκοντά του ἔναντι τῶν ἄλλων.
Ἄς χαρακτηρίσωμεν αὐτήν τήν ἐπιδίωξιν ρηματικῶς:
Ὀφείλομεν νά κοινωνικοποιήσωμεν τάς ἀτομικάς μας ἐπιδιώξεις καί τήν ἀτομικήν ἐλευθερίαν μας».
(«Τό Πιστεύω μας» Τόμος Β΄ σελ. 146)
Πέραν τῶν ἀνωτέρω ἀρχῶν, τό Σύνταγμα τοῦ 1968 συμπλήρωνε στίς ὑπάρχουσες διατάξεις περί «ἀτομικῶν δικαιωμάτων» καί τά ἑξῆς:
* Καθιέρωσε εὐνοϊκώτερες προϋποθέσεις γιά τό ἄτομο ὡς πρός τήν σύλληψι ἤ φυλάκισί του. Προέβλεπε μικρότερη παράτασι τῆς ἀπολύσεως καί καθώριζε γιά πρώτη φορά ἀνώτατο ὅριο προφυλακίσεως (ἄρθρο 10 §§ 2 καί 4).
* Προέβλεπε ὅτι τό ἀπαραβίαστο τῶν ἐπιστολῶν δύναται νά καταστῆ ἀνενεργό ἀπό δικαστική ἀρχή α) γιά λόγους ἐθνικῆς ἀσφαλείας, β) γιά λόγους δημοσίας τάξεως καί γ) γιά διακρίβωσι εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων. (ἄρθρο 15)9
* Ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως, ἀντικατέστησε τήν φράσι «ἀνεγνωρισμένων θρησκειῶν» μέ τήν φράσι «γνωστῶν θρησκειῶν» διότι ὅπου «γνωστή» ἐννοεῖτο ἐκείνη ἡ ὁποία δέν ἔχει ἀπόκρυφη διδασκαλία. (ἄρθρο 16 §§ 2 καί 3).
* Προσέθεσε τήν ἀπαγόρευσι προσβολῆς τῶν ἐθνικῶν συμβόλων κατά τήν ἄσκησι τῶν ὁποιονδήποτε θρησκευτικῶν καθηκόντων (ἄρθρο 16 § 4).
* Ἀπαγόρευσε ρητῶς τούς «ἀντιρρησίες συνειδήσεως»:
«Οὐδείς δύναται ἕνεκα τῶν θρησκευτικῶν αὐτοῦ πεποιθήσεων ν’ ἀπαλλαγῆ τῆς ἐκπληρώσεως των πρός τό Κράτος καθηκόντων του ἤ ν’ ἀρνηθῆ τήν ἐφαρμογήν τῶν νόμων».(ἄρθρο 16 § 5)
* Ἐξαιροῦσε τοῦ δικαιώματος τοῦ «συνεταιρίζεσθαι» ἐνώσεις προσώπων τῶν ὁποίων ὁ σκοπός καί ἡ δράσις στρεφόταν α) κατά τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος, β) τοῦ πολιτεύματος ἤ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος γ) τῆς ἀσφαλείας τοῦ Κράτους καί δ) τῶν πολιτικῶν καί ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Προέβλεπε μάλιστα τό νομικό πλαίσιο διαλύσεων συνεταιρισμοῦ γιά τούς ἀνωτέρω σκοπούς (ἄρθρο 19 §§ 2 καί 3)10
* Ἀπαγόρευε ρητῶς τήν πολιτική ἀπεργία: «Ἡ προσφυγή εἰς ἀπεργίαν διά τήν ἐπιδίωξιν πολιτικῶν ἤ ἄλλων σκοπῶν ξένων πρός τά ὑλικά καί ἠθικά συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων, ἀπαγορεύεται».
(ἄρθρο 19 § 5)
* Ἔθετε ὅρους στό δικαίωμα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων νά συνεταιρίζωνται (ἄρθρο 19 § 4) καί ἀπαγόρευε τήν ἀπεργία τους:
«Εἰς τούς πάσης φύσεως ὑπαλλήλους τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, τῶν ὀργανισμῶν τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως ἤ ἄλλων νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, ἀπαγορεύεται ἡ ἀπεργία ὑφ’ οἱανδήποτε μορφήν. Ἡ συμμετοχή τῶν ὑπαλλήλων τούτων εἰς ἀπεργίαν θεωρεῖται αὐτοδικαίως ὡς δήλωσις παραιτήσεως».
(ἄρθρο 19 § 6)
* Ἐπέβαλλε τήν «ταχεῖαν ἐνέργειαν καί ἔγγραφον ἠτιολογημένην ἀπάντησιν» σέ κάθε ἀναφερόμενο πρός τίς ἀρχές πολίτη12 (ἄρθρο 20).
* Καθιέρωσε γιά πρώτη φορά τήν προστασία τῆς ἰδιοκτησίας μέ ρητή διάταξι:
«Ἡ ἰδιοκτησία τελεῖ ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους».
(ἄρθρο 21 § 1)
* Καθώριζε γιά πρώτη φορά τόν ρητό ὅρο τῆς πλήρους ἀποζημιώσεως γιά κάθε ἀπαλλοτρίωσι ὑπέρ δημοσίας ὠφελείας καί καθιέρωνε τήν ἄρσι τῆς ἀπαλλοτριώσεως ἐάν ἡ ἀποζημίωσις δέν εἶχε καταβληθῆ σέ διάστημα 1 ½ ἔτους (ἄρθρο 21 §§ 2 καί 3).
* Εἰσήγαγε τήν διευκόλυνσι ἐκτελέσεως πολεοδομικῶν ἤ ρυμοτομικῶν σχεδίων μέ πρόβλεψι παραχωρήσεως στόν ἰδιοκτήτη τοῦ ἀπαλλοτριουμένου ἀκινήτου, ἄλλου ἀκινήτου ἴσης ἀξίας (ἄρθρο 21 § 4).
* Ἐγκαινίασε τήν ἀπαλλοτρίωσι «κατά ζῶνες» πρός ἐκτέλεσι δημοσίων ἔργων ἤ ἔργων κοινῆς ὠφελείας (ἄρθρο 21 § 9).
* Θέσπισε τόν ὑποχρεωτικό ἀναδασμό τῶν ἀγροτικῶν ἐκτάσεων γιά καλλίτερη ἐκμετάλλευσι τοῦ ἐδάφους (ἄρθρο 21 § 10)13
● «Κοινωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα»
Ἄρθρον 26
1. Ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια τελοῦν ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους.
2. Οἱ γονεῖς ἔχουν τό δικαίωμα καί τό καθῆκον ν’ ἀνατρέφουν καί διαπαιδαγωγοῦν τά τέκνα των. Τό Κράτος λαμβάνει μέτρα διά τήν ἠθικήν, πνευματικήν καί ἐθνικήν διαπαιδαγώγησιν τῶν ἀνηλίκων.
3. Πολύτεκνοι οἰκογένειαι, ἀνάπηροι πολέμου ὡς καί χῆραι καί ὀρφανά τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων, τυγχάνουν τῆς εἰδικῆς μερίμνης τοῦ Κράτους.
Ἄρθρον 27
1. Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν ἐξασφάλισιν ἀπασχολήσεως, καθορίζει τούς γενικούς ὅρους αὐτῆς καί ἐπιδιώκει τήν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως καί τήν ἠθικήν ἐξύψωσιν τῶν ἐργαζομένων.
2. Εἰδικοί νόμοι ρυθμίζουν τά τῆς ἐπιτάξεως προσωπικῶν ὑπηρεσιῶν εἰς περίπτωσιν πολέμου ἤ ἐπιστρατεύσεως ἤ πρός θεραπείαν ἀμέσου κοινωνικῆς ἀνάγκης.
3. Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν ὑγεία καί τήν κοινωνικήν ἀσφάλεια τοῦ πληθυσμοῦ ὡς καί διά τήν ἀπόκτησιν στέγης παρά τῶν στερουμένων ταύτης.
Ἄρθρον 28
Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν δημιουργίαν προϋποθέσεων καί κινήτρων πρός ἀνάπτυξιν ἐπί ἐθνικῆς καί περιφερειακῆς κλίμακος τῆς οἰκονομίας, ὥστε δι’ αὐτῆς νά παρέχηται εὐχέρεια σταθερᾶς βελτιώσεως τῶν ὅρων διαβιώσεως τοῦ λαοῦ.
Ἄρθρον 29
1. Οἱ γεωργικοί καί ἀστικοί συνεταιρισμοί τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους, μεριμνῶντος ὑπέρ τῆς ἀναπτύξεως αὐτῶν.
2. Ἡ κατά νόμον σύστασις ἀναγκαστικοῦ συνεταιρισμοῦ δέν ἀντιβαίνει εἰς τό Σύνταγμα.
●●●
Τό Σύνταγμα τοῦ 1968, πέραν ἀπό τά «Ἀτομικά Δικαιώματα», ὑπῆρξε τό πρῶτο Σύνταγμα πού περιέλαβε ξεχωριστό κεφάλαιο μέ τίτλο «Κοινωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα»!
Τό πλέγμα τῶν ἄρθρων 26-29 πού τό ἀπετέλεσαν ὑπῆρξε πρωτοφανές καί ἐπαναστατικό γιά τήν ἱστορία τῶν Συνταγμάτων τῆς Ἑλλάδος διότι γιά πρώτη φορά κατωχυρώθηκε συνταγματικά τό Κοινωνικό Κράτος στήν Ἑλλάδα καί ἐτέθη νέο ἰδεολογικό ὑπόβαθρο τῆς Πολιτείας:
* Τό ἄρθρο 26 καθιέρωσε ὡς καθῆκον τοῦ Κράτους τήν προστασία τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας, τήν διαπαιδαγώγησι τῆς νεολαίας, τήν μέριμνα γιά τούς πολυτέκνους, τούς ἀναπήρους, τίς χῆρες καί τά ὀρφανά πολέμου.
* Τό ἄρθρο 27 θέσπισε ὡς καθῆκον τοῦ Κράτους τήν ἐξασφάλισι τῆς ἐργασίας, τήν ἐξύψωσι τῶν ἐργαζομένων, τήν μέριμνα για τήν ὑγεία, τήν κοινωνική ἀσφάλισι καί τήν στέγασι.
* Τό ἄρθρο 28 ἐπέβαλλε στό Κράτος τήν οἰκονομική ἀνάπτυξι ὄχι μόνο ἐπί ἐθνικῆς ἀλλά καί περιφερειακῆς κλίμακος. Καί ὄχι ὑπέρ τῶν ὀλίγων, ἀλλά γιά τήν βελτίωσι τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου ὅλου τοῦ λαοῦ. Πρός ὄφελος ὅλων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καί περιφερειῶν τῆς Ἐπικρατείας.
* Τό ἄρθρο 29 ἔθεσε ὑπό κρατική προστασία τούς συνεταιρισμούς καί νομιμοποίησε τούς ἀναγκαστικούς.
●●●
Τό ἀνωτέρω κεφάλαιο τοῦ Συντάγματος τοῦ 1968 εἰσήγαγε γιά πρώτη φορά στήν Ἑλλάδα τήν Κοινωνική καί Οἰκονομική Δημοκρατία!
Σαφέστατα τό διεκήρυξε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος κατά τήν συζήτησι γιά τήν εἰσαγωγή του στό Ὑπουργικό Συμβούλιο:
«Ἡ σύγχρονος Πολιτεία δέν εἶναι μόνον Δημοκρατία ὅσον ἀφορᾶ τήν μορφήν τοῦ πολιτεύματος, τήν συγκρότησιν τῆς διοικήσεως, τήν λειτουργίαν τῶν ἐξουσιῶν καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς βασικῆς πηγῆς τῶν ἐξουσιῶν τούτων.
Εἶναι καί Κοινωνική καί Οἰκονομική Δημοκρατία, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε εἶναι ἀναγκαῖον νά προσδιορίζεται εἰς τόν Καταστατικόν Χάρτην, προκειμένου νά ἀπεικονίζεται σαφῶς ἡ συγκρότησις ἑνός δυναμικοῦ πολιτεύματος, προσηρμοσμένου εἰς τάς ἀνάγκας τῆς ταχυρρύθμου ἐπιστημονικῆς, κοινωνικῆς καί πολιτιστικῆς ἐξελίξεως καί νά δύναται νά προσαρμόζεται καί νά ἱκανοποιῆ κατά τό δυνατόν πληρέστερον τάς ἀνάγκας τῆς συγχρόνου κοινωνίας».
(«Πρακτικά Συζητήσεων ἐπί τοῦ Συντ/τος 1968» σελ. 8)
Ἀλλά καί κατά τήν Συνέντευξι Τύπου πού ἔδωσε στίς 15-3-1968 γιά τό περιεχόμενο τοῦ Συντάγματος, εἶπε:
«Κατεβάλαμεν προσπάθειαν, μέ ὁδηγόν τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου καί τήν ἀνάγκην κοινωνικοποιήσεως τῆς ἐλευθερίας του… νά ἀποδώσωμεν ἐν Σύνταγμα –πλαίσιον, τό ὁποῖον θά παράσχη εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν τήν δυνατότητα νά ζήση τήν νέαν Δημοκρατίαν, τήν Δημοκρατίαν τήν ἐλευθέραν ὡς Πολιτικήν, ὡς Οἰκονομικήν, ὡς Κοινωνικήν Δημοκρατίαν».
Ἀναλύοντας αὐτήν τήν νέα Πολιτειακή Ἰδεολογία, ὁ τότε Ὑπουργός Κοινωνικῶν Ὑπηρεσιῶν Λουκᾶς Πάτρας, ἔλεγε στίς 26 Ἰουλίου 1968:
«Τό Σύνταγμα τοῦ 1864/1911/1952, ἔχει μίαν ἰδεολογίαν:
Εἶναι ἡ ἰδεολογία τῆς νομικῆς ἰσότητος τῶν πολιτῶν καί τῶν νομικῶς κατωχυρωμένων ἀτομικῶν δικαιωμάτων.
Ἡ ἰδεολογία αὐτή ἀνταποκρίνεται εἰς τήν οἰκονομικήν καί κοινωνικήν κατάστασιν καί εἰς τάς πολιτικάς ἀντιλήψεις τοῦ 19ου αἰῶνος. Ὁ 19ος αἰών ἤθελε νά εἶναι οἱ πολῖται ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου, νά ἔχουν ἀτομικά δικαιώματα καί ἀτομικάς ἐλευθερίας, νά ἔχουν δικαίωμα ψήφου, ἀλλά δέν ἐνδιεφέρετο διόλου νά ἐξασφαλίση εἰς τούς πολίτας ἀντικειμενικάς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῆς ἰσότητος, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας.
Ἡ ἀδιαφορία αὐτή τοῦ Κράτους διά τήν ἐξασφάλισιν τῶν ἀντικειμενικῶν τούτων προϋποθέσεων εἶχεν ὡς συνέπειαν νά ὑπάρχη δημοκρατία μόνον διά τούς ὀλίγους καί χάριν αὐτῶν, ἐνῶ αἱ μεγάλαι μάζαι τοῦ λαοῦ περιήρχοντο εἰς μεγάλην ἐξαθλίωσιν:
Μέ οἰκονομικήν καί κοινωνικήν ἐξαθλίωσιν τῶν μεγάλων μαζῶν, μέ ἔλλειψιν παιδείας, μέ ἔλλειψιν προστασίας τῆς ὑγείας καί κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ἡ νομική ἰσότης καί ἡ κατοχύρωσις τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τό δικαίωμα ψήφου, καταντᾶ εἰρωνία διά τό μέγα πλῆθος τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας.
Κατοχυρώνει τό νέον Σύνταγμα ὅλα τά ἀτομικά δικαιώματα καί τάς ἀτομικάς ἐλευθερίας (ἄρθρα 1-25) τά ὁποῖα κατωχύρωνεν εἰς τό κεφάλαιον «περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» καί τό παλαιόν Σύνταγμα.
Ἀλλά τό νέον Σύνταγμα ἐπιδιώκει νά ἐξασφαλίση δι’ ὅλους τούς πολίτας τάς ἀντικειμενικάς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τῆς ἐλευθέρας ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος ψήφου.
Κατά τοῦτο, τό νέον Σύνταγμα διαποτίζεται ἀπό Ἰδεολογίαν διάφορον ἐν σχέσει πρός τό παλαιόν Σύνταγμα:
Ἔναντι τῆς ἀτομοκεντρικῆς καί ἀστικοφιλελευθέρας Ἰδεολογίας τοῦ παλαιοῦ Συντάγματος, τό νέον Σύνταγμα καθιερώνει τήν Κοινωνικήν καί Οἰκονομικήν Δημοκρατίαν!
Τό νέον Σύνταγμα εἶναι προωδευμένον ἐν σχέσει πρός τό παλαιόν διότι πέραν τῆς Πολιτικῆς Δημοκρατίας, τήν ὁποίαν καθιέρωνε τό παλαιόν, τό νέον Σύνταγμα καθιερώνει καί τήν Κοινωνικήν καί Οἰκονομικήν Δημοκρατίαν.
Κατά τοῦτο, τό νέον Σύνταγμα εἶναι Ἐπαναστατικόν καί σύγχρονον!.

Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΑΠΑΞΙΩΣΑΜΕ η Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ!...

 «Μία μικροεπανάσταση. ΝΑΙ! Με

τάνκς όμως κι όχι με Ιδέες»

Σπύρος Παπαδόπουλος

16-4-2013

«Εγώ πουθενά δεν αναφέρω ότι η 21^η

Απριλίου δεν είχε Ιδεολογία…»

Σπύρος Παπαδόπουλος

28-4-2013

Του Μάνου Ν. Χατζηδάκη

Στις 16 Απριλίου 2013 ο κ. Σπύρος Παπαδόπουλος έγραψε ένα άρθρο στον «Κοινό Παρονομαστή» με το οποίο εμέμφετο την εκδήλωσι στο ξενοδοχείο President ανήμερα της 21^ης Απριλίου.

Κατ’ αρχήν θεώρησα άκομψο να επιθυμεί να κατηγορήσει μία προγραμματισμένη εκδήλωσι.

Κατά δεύτερον δικαίως εξέλαβα το άρθρο ως προσωπική επίθεσι: Διότι εγώ ήμουν ο κεντρικός ομιλητής. Και διότι είχε ανακοινωθή ότι θα γινόταν παρουσίασις βιβλίου μου πράγμα που σίγουρα ο κ. Σπύρος Παπαδόπουλος γνώριζε…

Και κατά τρίτον θεώρησα εντελώς άδικη και ανιστόρητη την κριτική του κατά της 21^ης Απριλίου.

Απεφάσισα λοιπόν να σχολιάσω το άρθρο του εστιάζοντας στα τρία ανωτέρω -κατ' εμέ- σφάλματα, με συνέπεια να προκύψη ένας οξύς «διάλογος» με ανταπαντήσεις κ.λπ.

Η αναίτια και απρόκλητη επίθεσις προς την εκδήλωσι και κατ’ επέκτασιν προς το παρουσιαζόμενο βιβλίο μου και κατ’ επέκτασιν προς εμέ και κατ’ επέκτασιν προς τα 400 και άνω άτομα που μας τίμησαν με την παρουσία τους, συνοδεύθηκε καί από την απαξίωσι 6 ½ ετών Ελληνικής Ιστορίας με τον εξής ατιμωτικό χαρακτηρισμό:

«μίζερο και χωρίς περιεχόμενο, οράματα

και προοπτικές, αρρωστημένο παρελθόν»!!!…

Η θέσις αυτή ήταν κατ’ εμέ τόσο αναληθής και ανιστόρητη ώστε αναγκάστηκα να του γράψω ότι έχει:

«Πλήρη και παντελή άγνοια επί του θέματος της 21^ης Απριλίου»

Και εάν δεν είναι άγνοια, τότε δεν μπορεί παρά να έχει κάποια «συμπλέγματα» και «απωθημένα» εις βάρος της. Ειλικρινά δεν έχω τίποτε με τον άνθρωπο τον οποίο και σέβομαι και εκτιμώ. Και λυπάμαι που ήλθαμε σε τέτοια διαλεκτική διαμάχη. Αλλά πραγματικά τέτοια θέση δεν μπορώ να την εξηγήσω αλλιώς! Ούτε από κομμουνιστές την εποχή της «αντιχουντικής» υστερίας δεν έχουν χρησιμοποιηθεί τέτοιες εκφράσεις!…

Έπειτα από τον «σάλο» που δημιουργήθηκε, ο κ. Σπύρος Παπαδόπουλος έγραψε νέο άρθρο στις 28 Απριλίου 2013 απευθυνόμενο κυρίως σε μένα.

Θα αντιπαρέλθω τα παρελκυστικά περί… «αγωνιστικής απουσίας» μου και θα προχωρήσω στην ουσία.

Στο νέο του άρθρο, ο κ. Σπύρος Παπαδόπουλος στρογγυλεύει τις γωνίες:

Ενώ στο πρώτο ισχυρίζεται ότι η 21^η Απριλίου δεν είχε Ιδέες και Οράματα, στο δεύτερο γράφει:

   «Εγώ πουθενά δεν αναφέρω ότι η 21^η

    Απριλίου δεν είχε Ιδεολογία…»

Και αλλού:

            «Ο Γ. Παπαδόπουλος λοιπόν παίρνωντας πολλές από τις ιδεολογικές

            αρχές της 4^ης Αυγούστου και αρκετές από τον Δραγούμη κ.ο.κ.,

διετύπωσε όντως το ¨δικό του¨ ΠΙΣΤΕΥΩ»

Εδώ λοιπόν έχουμε σαφή παραδοχή του ότι όχι μόνον η 21^η Απριλίου είχε Ιδεολογία, αλλά και ότι αυτή ήταν σαφώς εθνικιστική (Δραγούμης, Μεταξάς κ.λπ.)

Προς τιμήν του επίσης αναγνωρίζει το έργο μου ως:

   «συνολική δουλειά αξιέπαινη σαν παρακαταθήκη»

Αν και η κατηγορία του ότι βλέπω «μόνο τα καλά» δεν είναι ορθή διότι στο έργο μου «Ιδεολογία της 21^ης Απριλίου» δεν γράφω ιστορία για να κάνω κριτική. Παρά ταύτα στο τέλος τονίζω τα «σφάλματα» και τις «ελλείψεις» κατά την εκτίμησί μου.

Εν πάση περιπτώσει, στο δεύτερο αυτό άρθρο, συνοψίζει τις κατηγορίες του κατά της 21^ης Απριλίου στις εξής:

Α) Οργάνωσις Νεολαίας: Πρόκειται για μία τετριμμένη «καραμέλα» που χρησιμοποιείται από αυτόν τον «χώρο» μονίμως χωρίς εμβάθυνσι.  Κάποιοι δυστυχώς συνεχίζουν να ζουν στην εποχή του Μεσοπολέμου. Αγνοούν τα εξής:

Η Ευρώπη του 1967 δεν ήταν η Ευρώπη του 1933 ή του 1936!

Όταν ο Ι. Μεταξάς έκαμε την ΕΟΝ, σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη είχε ολοκληρωτικά καθεστώτα και η κρατική οργάνωσις Νεολαίας ήταν φαινόμενο ευρύτατα διαδεδομένο. Ήταν η «μόδα» της εποχής.

Εάν όμως ο Γ. Παπαδόπουλος έπραττε το ίδιο το 1970, το κλίμα διεθνώς θα ήταν τελείως διάφορο. Θα υπήρχε κατακραυγή για εγκαθίδρυσι καθεστώτος «φασιστικού τύπου». Η συκοφαντία και ο «πόλεμος» που θα υφίστατο το καθεστώς θα ήταν τεράστιος.

Όπως λοιπόν ο Μεταξάς το έπραξε προσαρμοζόμενος στο κλίμα της εποχής του, έτσι και ο Παπαδόπουλος το απέφυγε προσαρμοζόμενος στο κλίμα της δικής του.

Β) «Παρένθεσις»: Πρόκειται για ακόμη μία «καραμέλα» του χώρου. Ναι, ο Γ. Παπαδόπουλος χαρακτήρισε την μορφή του καθεστώτος «αναγκαία παρένθεσι». Όχι την Επανάστασι αλλά το καθεστώς.

Τι σήμαινε αυτό; Πολλοί το εκλαμβάνουν ως «επιστροφή στο παρελθόν». Κάθε άλλο. Το άκρως αντίθετο. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με σαφήνεια τόνιζε:

«Επιστροφή εις το παρελθόν αποκλείεται απολύτως. Η προ της Επαναστάσεως κατάστασις με όλας τας αμαρτίας της, απέθανε και εστάλη εις την κόλασιν της Ιστορίας!»

Αυτό λοιπόν που έλεγε ο Παπαδόπουλος ήταν σαφές: Δεν απέβλεπε σε μία στάσιμη και μονολιθική 21^η Απριλίου. Ούτε φυσικά στην επάνοδο στην 20η Απριλίου. Αλλά στην ανέλιξι προς μία 22^α Απριλίου!

Το καθεστώς λοιπόν των εκτάκτων εξουσιών δεν ήταν μόνιμο, αλλά μία «παρένθεσις» η οποία θα έθετε τις οικονομικές, κοινωνικές, διοικητικές και θεσμικές υποδομές για την οικοδόμησι μιάς Νέας Πολιτείας που αντανακλάται στο Σύνταγμα του 1968/73.

Η λήξις της «παρενθέσεως» θα σήμαινε την ανέλιξι προς την 22^α Απριλίου. Προς την συνέχισι της Επαναστάσεως υπό άλλη μορφή. Έλεγε ο Γ. Γεωργαλάς για εκείνο το στάδιο που θα έκλεινε η «παρένθεσις»:

«Η Επανάστασις θα ζη στο καινούργιο Σύνταγμα, το οποίο απ’ εδώ και εμπρός θα διέπη ολόκληρη την ζωή αυτού του τόπου.

Η Επανάστασις θα ζη στους νέους θεσμούς που δημιουργούμε. Θα ζη στα νέα σχήματα, με τις νέες ιδέες, με τους νέους ανθρώπους…

Βεβαίως, αν την ταυτίζαμε με μία συγκεκριμένη κλειστή ομάδα ανθρώπων η με ένα ειδικό τρόπο διακυβερνήσεως, τότε η Επανάστασις θα ήταν προσωρινή…

Δεν εταυτίσθη λοιπόν με μία ειδική μορφή διακυβερνήσεως. Εξελίσσεται διαρκώς καί ολοένα προχωρούμε περισσότερο προ την οικοδόμησι μιας νέας Δημοκρατίας.

Γι’αυτό είμεθα βέβαιοι ότι η 20η Απριλίου δεν θα ξαναγυρίση ποτέ πλέον.»

                                                                                       (31-8-1971)

Αυτό ήταν η περιβόητη «παρένθεσις». Ένα πρωτότυπο, εξελικτικό, ήπιο και μεταρρυθμιστικό καθεστώς που οικοδομούσε το επόμενο στάδιο. Το κλείσιμο της «παρενθέσεως» σήμαινε την επισφράγησι της Επαναστάσεως και την συνέχισί της μέσω της εγκαθιδρύσεως της Νέας Πολιτείας που οικοδομούσε. Έγραφε επιτυχημένα ο Σάββας Κωνσταντόπουλος:

«Ο Γ. Παπαδόπουλος μας έδωσε την πλήρη σύνθεσιν.

Το πρόγραμμά του είναι επαναστατικόν με μεταρρυθμιστικήν διαδικασίαν…

Ο Γ. Παπαδόπουλος καθιέρωσεν καθεστώς συνεχούς μετασχηματισμού των παραγόντων οι οποίοι συνθέτουν την εθνικήν ζωήν μας…

Η Ελλάς μεταβάλλεται. Γίνεται κάτι διαφορετικόν από ότι ήτο χθές. Και αυτό το νέον θα παραχωρήση την θέσιν του εις άλλο νεώτερον.»

(Οκτώβριος 1972)

Γ) «Ιδεολογία απολίθωμα που δεν πέρασαν στην μάζα»: Ας δούμε τώρα εντελώς ενδεικτικά ποιά ήταν η «Ιδεολογία απολίθωμα» (!) Ο περιορισμένος χώρος ενός άρθρου δεν μου δίδει την δυνατότητα να περιοριστώ παρά σε ελάχιστα:

 -   Εθνικιστική Ιδεολογία:

Ο Γ. Παπαδόπουλος έλεγε:

«Εάν υπήρξεν Έθνος, υπήρξε διότι βιολογικώς αι δυνάμεις της Ελληνικής Φυλής μετεδίδοντο από τους προγόνους εις τους επιγόνους…

Βιολογικώς η δύναμίς της παραμένει από Έλληνα εις Έλληνα.»

Πιό σαφής διακήρυξη φυλετισμού και βιολογικής υποστάσεως του Έθνους δεν υπάρχει!…

«Το αυτοσυναίσθημα του ακαταλύτου της Ελληνικής Φυλής, η οποία κατόρθωσε να επιβιώση δια μέσου των αιώνων υπό συνθήκας αίτινες θα εξουθένωναν οιανδήποτε άλλην Φυλήν, το αυτοσυναίσθημα τούτο αποτελεί και πρέπει να αποτελή μόνιμον ιδιότητα των Ελλήνων.»

Έλεγε επίσης ο Γ. Παπαδόπουλος:

«Εάν συνεκτική ύλη αυτού του κόσμου είναι ο Πολιτισμός του, γεννήτορες του Πολιτισμού υπάρχομεν ημείς!…»

Ωραιότερος ορισμός της οικουμενικής αξίας του Ελληνισμού από τον ανωτέρω δεν υπάρχει. Και τον έδωσε ο Γ. Παπαδόπουλος ο οποίος τόνιζε με νόημα:

«Είμεθα κατά κληρονομίαν και παράδοσιν ο περιούσιος λαός, ο οποίος εφώτισε την ανθρωπότητα με τα θαύματα του τελειοτέρου Πολιτισμού!»

Θυμίζοντας μάλιστα εκπληκτικά τον Περικλή Γιαννόπουλο έλεγε:

«Πρέπει να είμεθα υπερήφανοι που είμεθα Έλληνες, όσον πρέπει να είμεθα υπερήφανοι διότι είμεθα άνθρωποι!»

Η αποστολή λοιπόν του Ελληνισμού είναι ο «εξανθρωπισμός της Οικουμένης»  τόσο, ώστε ο όρος «Έλλην» να εξομειούται με τον όρο «άνθρωπος»! Διότι όπως διεκηρυττε:

«…Ο Έλλην επίστευσε, επολέμησε, πολεμά και θα πολεμά πάντοτε, δια κάθε τι που είναι ανθρώπινον, επομένως δια κάθε τι που είναι θείον!»

Για τον Γ. Παπαδόπουλο ίσχυε σαφώς ως πρότυπο ο ηρωϊκός-αγωνιστικός τρόπος ζωής:

«Η ζωή είναι αγών, αγών ιερός… Η ζωή δεν είναι αυτοσκοπός. Η ζωή είναι περίοδος δημιουργίας. Δεν γεννάται εις την φύσιν τίποτε μόνον δια να ζήση. Γεννάται δια να δημιουργήσει.»

Αρκούμαι σε αυτά τα ελάχιστα και προχωρώ στο επόμενο στοιχείο της Ιδεολογίας… «απολίθωμα» (!)

-          «Κοινωνικοποίησις του ατόμου και της ελευθεριας του»

Εξηγούσε ο Γ. Παπαδόπουλος:

«Δεν είναι δυνατή η «ατομοκρατική» κοινωνία, όπως δεν είναι δυνατή και η ¨κοινωνιοκρατική¨ η οποία εκμηδενίζει το άτομον.»

Και συνεχίζει:

«Ευρισκόμεθα εις την φάσιν της προσπαθείας δια τον συμβιβασμόν των δύο συστημάτων, της ¨κοινωνιοκρατίας¨ και της ¨ατομοκρατίας¨ εις την Χρυσήν Τομήν αυτών.»

Και ποιά είναι η Χρυσή Τομή μεταξύ ακράτου λιμπεραλισμού (ατομοκρατίας) κι ολοκληρωτικού υλισμού (κοινωνιοκρατίας); Ο Γ. Παπαδόπουλος απήντησε:

«Καταβάλομεν προσπάθειαν με οδηγόν την ελευθερίαν του ατόμου, την ανάγκην κοινωνικοποιήσεως της ελευθερίας του!»

Και κατέληγε:

«Το άτομον εξυψούται και εξανθρωπίζεται δια της ¨κοινωνικοποιήσεως¨ του!»

-          «Ούτε Σοσιαλιστική Ουτοπία, ούτε δογματικό Φιλελευθερισμό!»

Επέκτασις αυτής της κοινωνικής Φιλοσοφίας υπήρξε και το Οικονομικό Σύστημα που εφήρμοσε, το οποίο ο Γ. Παπαδόπουλος εξηγούσε ότι δεν αποτελούσε:

«…Ούτε υψιπετή και αλλοπρόσαλλον Σοσιαλιστική ουτοπίαν, ούτε όμως και δογματικήν προσήλωσιν εις τον Φιλελευθερισμόν!»

Το «παρεμβαίνον Κράτος» ήταν η αρχή του:

«Η καθ’ όλου ζωή του ατόμου επηρεάζεται απολύτως από το  παρεμβαίνον Κράτος, περισσότερον παρά ποτέ.»

Επεσήμαινε μάλιστα ότι το Κράτος:

«…γίνεται εξ’ανάγκης ολονέν και περισσότερον παρεμβατικόν.»

Ποιά όμως είναι αυτή η παρέμβασις; Δεν είναι ούτε το «ανύπαρκτο» Κράτος του φιλελευθερισμού, ούτε το «καταπιεστικό» του σοσιαλισμού. Είναι ο Ενδεικτικός και Προοπτικός Προγραμματισμός:

«Εάν μέχρι σήμερον, αποστολή του Κράτους ήτο η παροχή ωρισμένων υπηρεσιών προς τους πολίτας, σήμερον δεν είναι αρκετόν. Σήμερον το Κράτος οφείλει να προσανατολίζη την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν προς τους σκοπούς και τας κατευθύνσεις ενός Προγράμματος!…»

Έτσι εκπονήθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα τα 5ετή Προγράμματα Οικονομικής Αναπτύξεως και το πρώτο 15ετές Μακροχρονίου Προοπτικής, υιοθετώντας, όπως έλεγε ο Ν. Μακαρέζος:

«… την αρχήν του Κράτους-πολεμιστού, το οποίον προγραμματίζει και συντονίζει την Οικονομικήν Ανάπτυξιν.»

Όπως τόσο ωραία το διετύπωσε ο Βασ. Φράγκος, ο Γ. Παπαδόπουλος εφήρμοσε:

«… μία μεθοδολογία Οικονομικής Αναπτύξεως που συνδυάζει την ιδιωτική πρωτοβουλία με τον κοινωνισμό της πραγματώσεώς της…

Η οποία βρίσκεται πέρα από την αντίληψη τόσο του ατομικιστικού Φιλελευθερισμού, όσο και του κρατικού ολοκληρωτισμού!»

Επρόκειτο λοιπόν για μια σαφώς Κοινωνική Ιδεολογία η οποία μάλιστα για  πρώτη φορά κατοχύρωσε συνταγματικά το Κοινωνικό Κράτος (άρθρο 27); Η θέσις ήταν σαφής:

«Η Οικονομική Ανάπτυξις δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσον δια την Κοινωνικήν Ανάπτυξιν.»

-   Κοινοτισμός και Αποκέντρωσις:

O Γ. Παπαδόπουλος διεκήρυττε:

«Αι κοινότητες θα αποτελέσουν τα πραγματικώς υγιή και ισχυρότερα κύτταρα της καθ’ όλου Ελληνικής κοινωνίας.»

Και πραγματοποίησε την μεγαλύτερη Διοικητική Αποκέντρωσι μετά το 1912!

Τα επαναστατικά Ν.Δ. 532 & 533/1970 και το Ν.Δ. 957/1971 και τα Β.Δ. 189-200/1972 εκπλήρωσαν το οράματα γενεών. Η ίδρυσις των 7 Περιφερειακών Διοικήσεων έγινε ακριβώς στα πρότυπα που είχε θέσει ο Ίων Δραγούμης 50 χρόνια πριν στο έργο του «Ελληνικός Πολιτισμός»!…

-          «Αντί της αστικοφιλελευθέρας Δημοκρατίας του παρελθόντος, οικοδομούμε την νέα Κοινωνική Δημοκρατία του μέλλοντος!...»

Τι άλλο να πρωτοθυμήσουμε από τον ιδεολογικό οργασμό της εποχής; Ας  θυμηθούμε την Συμβουλευτική Επιτροπή που υπήρξε η πρώτη απόπειρα Συντεχνιακής Βουλής στην Ελλάδα και παράλληλα κατά τον Γ. Παπαδόπουλο το «φυτώριον αναδείξεως νέων στελεχών»;

Ας θυμηθούμε το «Ελληνικό Πολιτιστικό Κίνημα»-ΕΠΟΚ που ήταν από το 1972, η πρώτη απόπειρα δημιουργίας ενός μεγάλου εθνικιστικού κινήματος το οποίο θα ανεδείκνυε την «ελίτ» των τοπικών κοινωνιών και μέσα από αυτό θα προέκυπταν τα νέα κόμματα που θα καταργούσαν τον παλαιοκομματισμό (πολύ πριν το… ΕΝΕΚ)

Ως πολιτική Ιδεολογία υπήρξε η πιό ολοκληρωμένη ιδεολογία στην ιστορία του Εθνικισμού στην Ελλάδα. Το Σύνταγμα του 1968 οικοδομούσε ένα νέο Κράτος, ένα νέο αντιπροσωπευτικό σύστημα, νέους πολιτικούς οργανισμούς και νέους θεσμούς πρωτοφανείς έως τότε (Συμβούλιο του Έθνους, Συνταγματικό Δικαστήριο κ.λπ.). Κυρίως όμως οικοδομούσε μία νέα Ιδεολογία μέσα από τά άρθρα 26-29 που ήσαν εντελώς επαναστατικά. Έγραφε ο Λ. Πάτρας:

«Έναντι της ατομοκρατικής και αστικοφιλελευθέρας ιδεολογίας του παλαιού Συντάγματος, το νέον Σύνταγμα καθιερώνει την Κοινωνική καί Οικονομικήν Δημοκρατίαν!»

ΝΑΙ! Η… «απολιθωμένη»(sic) Ιδεολογία της 21^ης Απριλίου αντικατέστησε την αστικοφιλελεύθερη και αποκλειστικά πολιτική Δημοκρατία του 19^ου αιώνος με την Κοινωνική Δημοκρατία!…

Και όλα αυτά συμπληρώθηκαν με ένα νέο πολίτευμα το 1973. Ένα πολίτευμα εθνικό και καινοτόμο. Με τον Ανώτατο Άρχοντα εκλεγόμενο άμεσα από τον λαό. Με 7ετή θητεία. Με υπερκομματικές εξουσίες στους τομείς της Εθνικής Αμύνης, της Εξωτερικής Πολιτικής και της Δημοσίας Τάξεως. Έναν πραγματικό Εθνικό Κυβερνήτη!

*  *  *

Την εκπληκτική αυτή Ιδεολογία -της οποίας ελάχιστα δείγματα εδώ παραθέσαμε - σύσσωμη η μάζα του Ελληνικού λαού όχι απλά ενστερνίσθηκε αλλά και απόλαυσε. Ο λαός συμμετείχε στην αναδημιουργική προσπάθεια. Και της συμπαραστάθηκε. Ανεξαρτήτως του τι ειπώθηκε κατόπιν. Και μη ξεχνάμε την πρωτοφανή συμμέτοχή του κατά την εκπόνησι του Συντάγματος του 1968 με τον καινοτόμο θεσμό που ονομάσθηκε «Ο Λαός συντάσσει το Σύνταγμα του» και 5.000.000 Έλληνες εξέφρασαν την γνώμη τους. Ήταν πράγματι η πρώτη σύγχρονη απόπειρα αμέσου Δημοκρατίας στην Ελλάδα!

Καρπός της ήταν το ανεπανάληπτο οικονομικό θαύμα, η εθνική υπερηφάνεια, η αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, η αναγέννησις της υπαίθρου, η αλλαγή όψεως ολόκληρης της Ελλάδος, ο χαρισμός των αγροτικών χρεών, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου εργατών και αγροτών, η αναγέννησις της Ναυτιλίας, του Τουρισμού, της Βιομηχανίας, η στέγασις 600.000 Ελλήνων, η επέκτασις της κοινωνικής ασφαλίσεως, η καθιέρωσις της δωρεάν Παιδείας, η ανάπτυξις του Αθλητισμού και τόσα άλλα ατελείωτα που θα ήθελαν τόμους ολόκληρους.

*  *  *

Αυτήν την τόσο ολοκληρωμένη Ιδεολογία απαξιώνει ο κ. Σπύρος Παπαδόπουλος. Και… «απολιθωμένα» ο ίδιος, αρκείται να περιορίζει τον Εθνικισμό στα στενά όρια μερικών αποσπασμάτων των έργων του Π. Γιαννόπουλου και του Ι. Δραγούμη, ίσως και του Ι. Μεταξά. Μέχρι εκεί!…

Όμως:

Με δυο-τρεις αποσπασματικές φράσεις συγγραφέων και ποιητών που μας συμφέρουν, δεν οικοδομείς Ιδεολογία ολοκληρωμένη…

Όσο άξιοι σεβασμού και μελέτης και αν είναι, δεν μας δίνουν μια ολοκληρωμένη θεώρησι σε όλους τους τομείς.

Ακόμη και ο Ι. Μεταξάς πού άσκησε εξουσία, δεν μας άφησε κάποιο συγκεκριμένο θεσμικό-πολιτικό πρότυπο. Η «πολιτική διαθήκη» που διατύπωσε στον καθηγητή Κούμαρο αποτελεί περισσότερο μία «ουτοπική» επιστροφή σε Συνταγματική Μοναρχία του 19^ου αιώνος, σε μια «despotisme eclaire» παρά σε σύγχρονο πρότυπο εθνικού-εθνικιστικού πολιτεύματος.

Μόνον ο Γ. Παπαδόπουλος άφησε πλήρη Ιδεολογία με ολοκληρωμένο εθνικό, κοινωνικό, οικονομικό, διοικητικό, συνταγματικό, πολιτειακό και πολιτικό πλαίσιο.

Ιδεολογία που τώρα δικαιώνεται. Που γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ. Και εμείς; Εμείς την αγνοούμε. Προτιμούμε πέντε φράσεις του Γιαννόπουλου από το 1906.

«Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε»!…

* * *

Η Άνοιξις του Εθνικισμού ήλθε εκείνο το εαρινό πρωϊνό του Απριλίου του ’67. Ήλθε με ένα Στρατολαϊκό Κίνημα. Τα «τάνκς» εκφράσανε απλά το λαϊκό αίσθημα. Και έφεραν Ιδέες! Διότι ο Στρατός ήταν απλώς η ένοπλος έκφρασις του λαού και των πόθων του!

Ναι! Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τα οράματα και το έργο του. Προδόθηκε ένα άλλο χειμωνιάτικο πρωινό του Νοεμβρίου του ’73 που έφερε τον Χειμώνα στην Πατρίδα.

Η Ιδεολογία και το Έργο του όμως παραμένουν ολοζώντανα. Ολόρθα και επίκαιρα όσο ποτέ. Είναι δικά μας. Και είναι στο χέρι μας να τα αξιοποιήσουμε.

Η Επανάστασις είναι Έτσι!…

Υ.Γ. Η «ήττα και απώλεια της μισής Κύπρου» κ. Σπ. Παπαδόπουλε έγινε από τον Ιωαννίδη (3%) και από τον Καραμανλή (38%). Ο Παπαδόπουλος ήταν από 8 μήνες ήδη εκτός εξουσίας…