Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2015

ΠΑΥΛΟΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ : ΤΟ ΕΚΑΤΟΣΤΟΜΕΤΡΙΚΟ ΡΑΝΤΑΡ - ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΕΥΡΕΣΗ


Επιμέλεια : Ε.Γεωργούσης Απτχος ε.α. Πρόεδρος Συνδέσμου Απόφοιτων Σχολής Ικάρων
 
Παύλος Σαντορίνης: Έλληνας πολιτικός μηχανικός, φυσικός, και σπουδαίος σύγχρονος εφευρέτης. (Ιούνιος 1893 - 19 Οκτωβρίου 1986). Το εκατοστομετρικό ραντάρ είναι καθαρά Ελληνική εφεύρεση του καθηγητού του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Παύλου Σαντορίνη ο οποίος σπούδασε στην Ελβετία από το 1905 έως το 1919 και ήταν φυσικός του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης και πολιτικός μηχανικός του Ομοσπονδιακού Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, μαθητής, φίλος και συνεργάτης του Αλβέρτου Αϊνστάιν, κατά την περίοδο εκείνη.
Το 1936 ο Παύλος Σαντορίνης ήταν υφηγητής της Εφηρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά την περίοδο αυτή, ο τότε πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς πληροφορήθηκε ότι ο Έλληνας επιστήμονας είχε κάνει μία μεγάλη ανακάλυψη, σχετική με την ανίχνευση των αεροπλάνων, οπότε κάλεσε επειγόντως τον Παύλο Σαντορίνη για να του δώσει σχετικές πληροφορίες.
Επειδή αντιλήφθηκε ο Ιωάννης Μεταξάς την σοβαρότητα της εφεύρεσης αυτής για την άμυνα της χώρας, ζήτησε από τον Παύλο Σαντορίνη, να καταθέσει το ταχύτερο δυνατόν, σχετικό υπόμνημα.
Μέσα σε μερικές ημέρες το υπόμνημα κατατέθηκε στην Αντιαεροπορική Άμυνα της χώρας με τίτλο Περί μεθόδου ανιχνεύσεως εχθρικών αεροπλάνων μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.
Η υπηρεσία αυτή το υπέβαλε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.) οπότε συνεστήθη ειδική επιτροπή τόσο από καθηγητές του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου όσο και από τους ανώτερους αξιωματικούς: πλοίαρχο Πεζόπουλο, ταγματάρχη Καρκούλια και επισμηναγό Αβέρωφ.
Η επιτροπή μελέτησε τη μέθοδο του Παύλου Σαντορίνη και βρίσκοντάς την ορθή από επιστημονική άποψη συγκροτεί μία νέα επιτροπή «ελέγχου και δοκιμών» με μέλη τους καθηγητές Χόνδρο και Αθανασιάδη, τον πλοίαρχο Πεζόπουλο, αντισυνταγματάρχη Βάλβη και ταγματάρχη Πάλλη υπό την προεδρία του Ανωτάτου Διοικητού της Αντιαεροπορικής Άμυνας αντιστράτηγου Κ. Μπακόπουλου.
Η επιτροπή αυτή απεφάνθη ότι επειδή η μέθοδος του Παύλου Σαντορίνη είναι ορθή από επιστημονικής πλευράς θα πρέπει να γίνουν πειραματικές δοκιμές της. (Πηγή: Αρ. Πρωτ. Απ. 44/19-9-1936).
Αλλά για τις δοκιμές αυτές χρειάζονταν τα απαραίτητα εξαρτήματα, ιδίως δε οι ειδικές λυχνίες εκπομπής και λήψεως μικροκυμάτων, στα οποία βασιζόταν η μέθοδος.
Όμως επειδή δεν υπήρχαν στην Ελλάδα οι απαραίτητες λυχνίες, καθώς και εξαρτήματα, έπρεπε να προμηθευτεί η Ελλάδα αυτά από το εξωτερικό. Για λόγους επίσης στρατιωτικούς, ήταν πολύ δύσκολη η εξεύρεσή τους. Αποφασίστηκε λοιπόν από το Γ.Ε.Σ. να ταξιδέψει ο Παύλος Σαντορίνης στο εξωτερικό με μεγάλη μυστικότητα, ώστε να προμηθευτεί τις απαραίτητες λυχνίες καθώς και τα άλλα υλικά.
Η ευκαιρία δόθηκε με το Διεθνές Συνέδριο βραχέων και υπερβραχέων κυμάτων στην Βιέννη το καλοκαίρι του 1937. Ο Παύλος Σαντορίνης, λόγω του κύρους και της φήμης του, ήταν πρόεδρος του Τμήματος Υπερβραχέων κυμάτων. Έτσι λοιπόν κατάφερε να προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα για το πείραμα της κατασκευής του Ελληνικού ραντάρ.
Οι απαραίτητες για τον σκοπό αυτό λυχνίες, που δεν υπήρχαν τότε, κατασκευάστηκαν με κάθε δυνατή μυστικότητα, με τα σχέδια και τις υποδείξεις του ίδιου του Παύλου Σαντορίνη και ήταν ειδικές λυχνίες τύπου Μάγκνετρον μεγάλης ισχύος εκπομπής εκατοστομετρικών κυμάτων.
Τέλος, τα πειράματα άρχισαν το 1937 στην Αεροπορική βάση του Παλαιού Φαλήρου και συνεχίστηκαν έως το 1939. Τα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων ήταν καταπληκτικά! Μπορούσε το Ελληνικό ραντάρ να εντοπίσει και να παρακολουθεί αεροπλάνα μέχρι απόσταση 160 χιλιομέτρων.
Στις 7 Ιουλίου του 1940, έγινε πειραματική επίδειξη του Ελληνικού ραντάρ σε επιτροπή Άγγλων ειδικών με επικεφαλή τον ταγματάρχη Ρέυγουντ, της Αγγλικής Πρεσβείας Αθηνών.
Κατά την διάρκεια της επίδειξης αυτής διαπιστώθηκε από τις Αγγλικές Στρατιωτικές Αρχές ότι ανιχνεύθηκε από το Ραντάρ Αγγλικό αεροπλάνο πάνω από την Μήλο σε απόσταση περίπου 160 χιλιόμετρα. Μετά από αυτό το αποτέλεσμα ο ταγματάρχης Ρέυγουντ προέβαλε την εντολή του Αρχηγείου του να αποκτήσει την συσκευή, ώστε να την μεταφέρει αεροπορικώς στο Κάιρο.
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός ενέκρινε την παράδοση των σχεδίων του ραντάρ στους Άγγλους, αντιτάχθηκε όμως κατηγορηματικά στη μεταφορά των συσκευών στη Μέση Ανατολή επειδή μέχρι την εποχή εκείνη η Ελλάδα ήταν ουδέτερη χώρα στον πόλεμο.
Μετά το τέλος του πολέμου, έγινε γνωστό ότι τα αγγλικά ραντάρ, της Μάχης της Αγγλίας, λειτουργούσαν σε μήκος κύματος άνω του ενός μέτρου, ενώ αντίθετα το Ελληνικό ραντάρ, από το 1939, ήταν εκατοστομετρικό ραντάρ, δηλαδή λειτουργούσε σε μήκη κύματος μεταξύ 40 και 50 εκατοστών του μέτρου. Οι Άγγλοι κατέληξαν στην περιοχή των εκατοστομετρικών κυμάτων μόνο το φθινόπωρο του 1942, δηλαδή δύο χρόνια μετά την επίδειξη της Ελληνικής εφεύρεσης.
Η μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός εκατοστομετρικού ραντάρ και ενός ραντάρ που λειτουργεί σε μήκος κύματος άνω του ενός μέτρου είναι ότι με το εκατοστομετρικό ραντάρ μπορούν να ανιχνευτούν αντικείμενα πολύ μικρών γεωμετρικών διαστάσεων όπως π.χ. το snorkel ενός υποβρυχίου, πράγμα αδύνατο για ένα ραντάρ που λειτουργεί με μήκος πάνω από ένα μέτρο.
Σήμερα, όλα τα ραντάρ της Πολεμικής και Πολιτικής Αεροπορίας καθώς και της ρύθμισης κυκλοφορίας των αεροσκαφών από τον πύργο ελέγχου των αεροδρομίων, του Πολεμικού και του Εμπορικού Ναυτικού είναι εκατοστομε-τρικά ραντάρ.
Όμως ποια ήταν η τύχη του πρώτου αυτού ραντάρ Αμέσως μετά την εισβολή του Γερμανικού στρατού στη χώρα μας το Γ.Ε.Σ. διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή του, ώστε οι κατακτητές να μη μπορέσουν να ενημερωθούν για τις λεπτομέρειες της κατασκευής του.
Ότι εξαρτήματα απέμειναν, τοποθετήθηκαν σε προσθήκη του Εργαστηρίου Φυσικής ΙΙ του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, του οποίου, για πολλά χρόνια, διευθυντής ήταν ο ίδιος ο Παύλος Σαντορίνης.
Δεν υπάρχει συνεπώς αμφιβολία ότι η χώρα μας, παρά τα πενιχρά μέσα, πέτυχε να προηγηθεί στον επιστημονικό τομέα και να δημιουργήσει το εκατοστομετρικό ραντάρ που, δίχως αμφιβολία, είναι μία από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις της εποχής μας.
Συσκευές που υπήρχαν πριν την ανακάλυψη και την εφαρμογή του Ραντάρ [Εικόνες]
Ορισμένες από τις σημαντικότερες επινοήσεις και κατασκευές του ήταν:
1. Η επινόηση και κατασκευή του απορροφομικρομετρικού ζυγού, που θεωρήθηκε ο ευπαθέστερος ζυγός της Φυσικής. Για την επινόησή του αυτή βραβεύτηκε το 1935 από την Ακαδημία του Παρισιού.
2. Επινόησε και κατασκεύασε πρώτος το "Ελληνικό ραντάρ", εμβέλειας 130 χλμ. και που αργότερα αποδείχθηκε ως το πρώτο εκατοστομετρικό ραντάρ του κόσμου, (1936-1939).
3. Επίσης το 1936 επινόησε και κατασκεύασε τον "ραδιοπυροσωλήνα", που 8 χρόνια αργότερα, το 1944 εφευρέθηκε από τους Αμερικανούς και που τον ονόμασαν τότε το "2ο μυστικό όπλο της Αμερικής".
4. Το 1942 εφεύρε (του αναγνωρίσθηκαν δύο πρωτοπορίες - προνόμια) τον ηλεκτρονικό εγκέφαλο "Η" ως αυτόματος πιλότος πυραύλου κατ΄ εναντίον άλλου εχθρικού. Την ίδια περίπου διάταξη της επινόησης αυτής εφεύραν οι Αμερικανοί 9 χρόνια μετά, το 1951 όπου και από τότε έχει ευρεία εφαρμογή.
5. Επίσης ανακάλυψε νέα φυσικά φαινόμενα στο χώρο των ηλεκτρομαγνητικών μικροκυμάτων (1936-1940).
6. Ακόμα υπήρξε ο πρώτος που διατύπωσε τη γενική απαγορευτική αρχή σχετικά με το κατώτατο όριο χρονικής διάρκειας ενός παρατηρητέου φυσικού φαινομένου (1958).
7. To 1968 διατύπωσε τη θεωρία των "πολλαπλών διαδοχικών μικροεκρήξεων του Σύμπαντος" όπου σύμφωνα με τη θεωρία αυτή το Σύμπαν δεν προήλθε από μια πρωταρχική έκρηξη του συνόλου της ύλης του Σύμπαντος, αλλά από την εμφάνιση ενός πρωταρχικού απειροστών διαστάσεων σωματιδίου (ένα είδος κβάντουμ του Σύμπαντος) που με μικρές διαδοχικές πυρηνικές εκρήξεις δημιούργησε αβίαστα για πρώτη φορά την εικόνα του Σύμπαντος όπως είναι γνωστή σήμερα. Έτσι μ΄ αυτή τη θεωρία ο Π. Σαντορίνης ανέτρεψε βασικούς νόμους της Φυσικής όπως την "Αρχή διατήρησης της ενέργειας" καθώς και το "Δεύτερο αξίωμα της θερμοδυναμικής".
8. Το 1974 διατύπωσε μια νέα αρχή της "Φθίνουσα εντροπίας του Σύμπαντος".
9. Παράλληλα με τα παραπάνω ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοσοφική ερμηνεία βασικών θεμάτων της σύγχρονης Φυσικής. Έτσι από το 1968 κατέληξε σε μια δική του νέα θεωρία ισόνομης συγκυριαρχίας του παράγοντα "Πνεύμα" ως τον τέταρτο παράγοντα του Σύμπαντος παράλληλα με το φυσικό συνεχές "Χώρος" - "Χρόνος" - "Ύλη". Περικοπές αυτών των εργασιών του έχουν αναφερθεί επανειλημμένα και εκτενώς σε ξένα επιστημονικά περιοδικά και συγγράμματα.
(conspiracyfeeds)



http://www.elisme.gr/en/2013-01-07-19-12-38/2013-01-07-19-13-26/2013-01-20-10-30-14/item/2014-09-07

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΚΑΙΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Του Νίκου Τζιόπα 

Η ουσία της εθνικιστικής ιδεολογίας είναι η θέση ότι το έθνος αποτελεί το ύψιστο επίπεδο εξύψωσης του ατόμου. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μόνο τα έθνη παράγουν πολιτισμό, οπωσδήποτε ο κάθε εθνικισμός είναι και οφείλει να είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον κάθε εθνικό πολιτισμό. Αλλιώς είναι απλώς μια παρέκκλιση και στρέβλωση.
Σε αυτό το πλαίσιο, κινείται η Οργάνωση Λαμίας του Εθνικού Μετώπου, με μια εκδήλωση υψίστης, κατά την γνώμη μου, εθνικής σημασίας στο χώρο του μουσείου Θερμοπυλών, δίπλα από το άγαλμα του θρυλικού βασιλέως Λεωνίδα το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013 (ώρα 4 μ.μ.). Μία εκδήλωση, που σκοπό έχει να συνδέσει δύο χώρους τεράστιας ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας με πολιτικές, εκπαιδευτικές αλλά και οικονομικές, για το σήμερα, προεκτάσεις: Τις Θερμοπύλες και την ηρωική θυσία των «Τριακοσίων», όπως έμειναν στην ιστορία και του γειτονικού ιερού της Πυλαίας Δήμητρας στην Ανθήλη Λαμίας, όπου καταγράφεται και μία από τις πρώτες Αμφικτυονίες του αρχαίου κόσμου στην πατρίδα μας.
Και αν στον χώρο των Θερμοπυλών υπάρχουν κάποιες εκδηλώσεις, αλλά και το μουσείο που θυμίζουν σε όλους μας το ιστορικό γεγονός, χωρίς βέβαια να παραβλέπεται η πλήρης εγκατάλειψη του γύρω χώρου από την πολιτεία και την τοπική αυτοδιοίκηση, το ιερό της Πυλαίας Δήμητρας στη γειτονική Ανθήλη παραμένει εντελώς άγνωστο στους Έλληνες, όπως άγνωστο παραμένει και το γεγονός ότι εκεί ιδρύθηκε η πρώτη Αμφικτυονία πανελληνίως! Κι όταν μιλάμε για Αμφικτυονία εννοούμε την αρμονική συμβίωση των ελληνικών πόλεων-κρατών που από πολλούς θεωρείται ως προπομπός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, με την διαφορά ότι οι Αμφικτυονίες είχαν εθνικό χαρακτήρα. Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να αντλήσει ο αναγνώστης από το βιβλίο «Αμφικτυονίες - The Amphiktionies» (έκδοση Δήμου Λαμιέων 2005, επιμέλεια Γιώργος Σαγιάς) του Λαμιώτη δασκάλου και δημοσιογράφου Ευθυμίου Ν. Χριστόπουλου προς τιμήν του οποίου γίνεται η εκδήλωση.
Όπως έχω επισημάνει και στο παρελθόν, τα πολιτιστικά και ιστορικά μας μνημεία πέραν του χρέους που έχουμε ώστε να αναδειχθούν και του διεθνούς κύρους που μπορούν να δώσουν στην χώρα μας, μπορούν να αποτελέσουν και μια πηγή εσόδων για τον δοκιμαζόμενο λαό μας. Όταν το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση θυμούνται τις Θερμοπύλες μία φορά το χρόνο και το ιερό Πυλαίας Δήμητρας ποτέ, τότε καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε ότι καμία πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτόν τον τόπο.
Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος θα υπήρχαν τεράστιες ταμπέλες στην εθνική οδό που θα ενημέρωναν τους περαστικούς για το χώρο, θα γινόταν ο χώρος ελκυστικός για τους επισκέπτες, θα διοργανώνονταν συνέδρια παγκοσμίου εμβέλειας, θα καθαριζόταν ο χώρος του ιερού στην Ανθήλη με ταυτόχρονη ανάδειξή του. Τα ιστορικά αυτά μνημεία θα τα περιέβαλε η μεγαλοπρέπεια που τους αξίζει. Θα είχε τιμηθεί στο χώρο των Θερμοπυλών ο σκηνοθέτης ή ακόμη και ο πρωταγωνιστής της ταινίας «300», που διαφήμισε την πατρίδα μας περισσότερο από ότι έχουν καταφέρει οι πολιτικοί μας. Θα είχε προσφερθεί στην ανθρωπότητα η ιστορία, ο σκοπός, αλλά και η επίδραση της Αμφικτυονικής ιδέας στην σύγχρονη ζωή όπως και τόποι στους οποίους γεννήθηκαν. Και μάλιστα, από τους απογόνους των δημιουργών όλων αυτών των επιτευγμάτων.
Αλλά τι να περιμένει κανείς από τους εκπροσώπους ενός συστήματος που το μόνο που σκέφτονται είναι η πολιτική τους επιβίωση μέσω των πελατειακών σχέσεων. Για τέτοια βρίσκουν λεφτά. Έρχονται και εκλογές τώρα, θα τα βρούνε ευκολότερα. Πού καιρός για πολιτισμό...


http://www.metopo.gr/article.php?id=6114

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΜΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΒΟΙΩΤΙΑ-ΘΕΣΣΑΛΙΑ-ΚΑΣΟ. ΚΑΙ Ο ΟΥΓΓΡΟΒΡΕΤΑΝΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ ΑΡΧΑΙΟΚΛΕΠΤΗΣ SIR MARC AUREL STEIN

Αρχαίος τύμβος στην Ξιάν. Μαυσωλείο κάποιου επίσημου Κινέζου ηγέτη της Δυναστείας Jin (156-141 π.Χ.). Τέτοιους βλέπει κανείς δεκάδες στην Πέλλα...
Του Γεωργίου Λεκάκη

Έως τώρα, η κομμουνιστική Κίνα απαγόρευε τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην χώρα της, ενώ ακόμη και όσες έρχονταν στο φως, χωρίς να μπορεί ή να προλάβει να τις κρύψει, λογοκρίνονταν... Θεωρούσε το κομμουνιστικό καθεστώς πως με σκοταδισμό θα μπορούσε να γαντζωθεί για πάντα στην κυβέρνηση... Η λογοκρισία και οι μέρες της απαγορεύσεως πέρασαν και σαν χιονοστιβάδα έρχονται η μία μετά την άλλη οι ανακαλύψεις και οι ανακοινώσεις...

Υπάρχουν δυο κοινοί θεοί στην μυθολογία και την θεογονία των δυο αρχαίων λαών, των Ελλήνων και των Κινέζων: Η Αθηνά (Φου Σι στα κινεζικά) και ο Παν.[1]

Οι Κινέζοι αναφέρονται στην αρχαία ελληνική γραμματεία ως Σίνες. Το αρχαίο ελληνικό όνομά τους διατήρησαν έως σήμερα (China). Κι αυτό φαίνεται όταν όλος ο κόσμος γνωρίζει το σπουδαιότερο μνημείο τους ως Σινικό Τείχος. Ακόμα λέμε «σινο-ιαπωνικές σχέσεις»... κλπ. Οι Σίνες ήταν ληστές και εξολοθρευτές. Εξολόθρευσαν τους Ίωνες Έλληνες, που κατοίκησαν στα ΝΑ. της σημερινής εκτάσεως της αχανούς χώρας. Οι Ίωνες αφανίσθηκαν απ' εκεί, αλλά όχι το τοπωνύμιο. Ακόμη η περιοχή αυτή λέγεται Γιουνάν (δηλ. Ιωνία)... 

Τα αρχαιότερα ευρήματα που έχουν βρεθεί έως τώρα στην Κίνα, ευρέθησαν σε αυτήν την επαρχία, την Γιουνάν, και είναι κουμπιά και λίθινα εργαλεία, 600-500.000 χρονών, που έχουν κάνει κάποιους παλαιοανθρωπολόγους να μιλούν πια για τον «άνθρωπο του Yuanmou», είδος του erectus. Ευρέθησαν δύο κοπτήρες του, στο Danawu στην επαρχία Yuanmou, στα ΝΔ. της Γιουνάν. Ανακαλύφθηκαν στις 1.5.1965, από τον γεωλόγο Fang Qian, ο οποίος εργαζόταν για το Γεωλογικό Ινστιτούτο Ερευνών Μηχανικής. Τα απολιθώματα εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο της Κίνας, στο Πεκίνο. (Αργότερα, στην ίδια περιοχή ευρέθησαν λίθινα αντικείμενα, κομμάτια οστών ζώων κλπ. σημάδια ανθρώπινης εργασίας και τέφρας από φωτιές). Υπάρχουν επίσης και τα ευρήματα 50 σκελετών, που συμβατικώς ονομάσθηκαν «Άνθρωπος του Πεκίνου», και που βρέθηκαν στο σπήλαιο του Τσουκουτιέν, την δεκαετία του 1920, μαζί με 17.000 εργαλεία. Είναι ο παλαιότερος κάτοικος της περιοχής, αφού αυτός ανάγεται στα 750-500.000 χρόνια πριν από σήμερα.[2] Παρ' όλ' αυτά, η συμβατική επιστήμη, εξακολουθεί να λέει και να διδάσκει πως ο πολιτισμός, στην μακρινή Κίνα, ξεκινά την... 3η χιλιετία π.Χ.!
Υπάρχουν ευρήματα και από μούμιες (και μάλιστα 200!), που δείχνουν πως οι κάτοικοί της, την 2η-3η χιλιετία π.Χ. δεν είχαν... κινεζικά χαρακτηριστικά, αλλά «ευρωπαϊκά» (καστανά ή ξανθά μαλλιά, μεγάλη μύτη, κλπ.). Βρέθηκαν σε ένα μοναδικό έως τώρα νεκροταφείο, Β. του Θιβέτ, το οποίο ήταν γεμάτο με φαλλικά σύμβολα, που ανήκει - λένε - σε έναν «άγνωστο έως τώρα πολιτισμό». Οι τάφοι είναι... βάρκες αναποδογυρισμένες και θαμμένες στην άμμο. Προφανώς οι δημιουργοί του ήθελαν να αφήσουν στην ιστορία την ναυτική καταγωγή των προγόνων τους... Από κάθε βάρκα «ξεφυτρώνει» ένας στύλος ύψους 4 μ. Έχει σχήμα του αιδοίου στους ανδρικούς τάφους και φαλλού στους γυναικείους.[3] Και δεν είναι οι μόνες αρχαίες μούμιες που βρίσκονται στην Άπω Ανατολή, με μη «κίτρινα» χαρακτηριστικά.

Υπάρχουν και σύμβολα γραφής του 3000 π.Χ. Πάλι προσφάτως αρχαιολόγοι ανακάλυψαν (στον νεολιθικό χώρο του Λιανγκζού, Ν. της Σαγκάη, στην Α. Κίνα), 200 κομμάτια θρυμματισμένων λίθινων τσεκουριών, με σύμβολα που παραπέμπουν σε γραφή της εποχής. Σαν κι αυτά έχουμε πολλά στην Θεσσαλία. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να χαράσσουν λέξεις σε αστρολίθους (τα λεγόμενα αστροπελέκια). Αν είναι έτσι, τότε οι Κινέζοι είχαν γραφή συγχρόνως με τους Μεσοποταμίους, 2.000 χρόνια αργότερα από τους Έλληνες και 1.400 χρόνια παλαιότερα, σε σχέση με αυτό που πίστευαν έως τώρα οι αρχαιολόγοι για την κινεζική γραφή. Μαζί με αυτά στον ίδιο τόπο ευρέθησαν χιλιάδες ευρήματα κεραμικής, ξυλουργείας, νεφρίτη, ελεφαντόδοντου και πέτρας. 

Υπάρχουν και ζωγραφιές Ελλήνων στρατιωτών (3ου-2ου αι. π.Χ.). Έχουν βρεθεί σε μαλλινα υφάσματα. Εκτίθενται στο Μουσείο Sampul, στην Urumqi Xinjiang της Κίνας.
Υπάρχουν και αγάλματα Ελλήνων στρατιωτών του 3ου αι. π.Χ. Αρκετά ειδώλια και αναπαραστάσεις Ελλήνων στρατιωτών ευρέθησαν Β. του Tien Shan. Εκτίθενται στο μουσείο στο Xinjiang Urumqi (Boardman).
Υπάρχει ολόκληρος κατάλογος με ευρήματα μαιάνδρων στην Κίνα...
Υπάρχουν δεκάδες πυραμίδες, κάτω από τυμβόσχημους λόφους στην Κίνα - μόνο στην επαρχία Shaanxi στην «απαγορευμένη ζώνη», ευρέθησαν άλλες 37! Πρώτος γι' αυτές έγραψε ο Victor Segalen, που επισκέφθηκε την Κίνα το 1913. Στο «Mission Archeologique en Chine» έγραψε άρθρο με τίτλο «L'art funeraire a l'epoque des Han" (1914), όπου έγραφε για τον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα (και ότι υπάρχουν κ.ά. τάφοι στην περιοχή). Αλλά η πρώτη πυραμίδα ανακαλύφθηκε στις 28.3.1947, εν πτήσει, ΝΔ. του Ξιάν, από τον Αμερικανό σμήναρχο Maurice Sheahan, ο οποίος εντόπισε έναν τέτοιο μυστηριώδη γιγαντιαίο λόφο στην πεδιάδα Τσιν Τσουάν. Αργότερα οι «NY Times» (30.3.1947) ασχολήθηκαν με την ανακάλυψή του! Εάν είναι πυραμίδα, είπαν, μπροστά της η μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου θα μοιάζει... νάνος! Και απεδείχθη πως η πυραμίδα αυτή ήταν ένα Maoling Μαυσωλείο του αυτοκράτορος Γου Χαν. Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Κίνας τρομοκρατημένη ενώπιον μιας τέτοιας ανακαλύψεως, κάνει μια εγκληματική κίνηση: Φυτεύει δένδρα πάνω στους «ύποπτους» λόφους, έτσι ώστε να μην είναι διακριτό πλέον το τυμβοειδές σχήμα τους... Οι υποστηρικτές της αιγυπτο-αφρο-κεντρικής ιστορίας τα έχασαν! Το «Science News Letter» (νυν «Science News»)[4] έσπευσε να πει ότι «οι κινεζικές πυραμίδες είναι... αναχώματα»... Σήμερα γνωρίζουμε πως οι κινεζικές πυραμίδες είναι τύμβοι-μαυσωλεία. Έτσι τις λένε και διεθνώς: tumulus mound! Όμως, τύμβους για τάφους των βασιλιάδων τους έκτιζαν μόνον οι αρχαίοι Μακεδόνες! Αυτή η πυραμίδα υπό τον λόφο, ίσως είναι κλιμακωτή, όπως συνηθίζεται στην περιοχή της ΝΑ. Ασίας (και της Κ. και Ν. Αμερικής). Τέτοια ακριβώς έχουμε και κάτω από τον Αμφίο λόφο στην πόλη των Θηβών Βοιωτίας! Η ύπαρξη τέτοιων ιερών μνημείων στην «απαγορευμένη ζώνη» σημαίνει πως και οι μετέπειτα τοπικοί αυτοκράτορες ακολούθησαν ως ιερό τόπο αυτόν που επέλεξαν ή υπέδειξαν οι Μακεδόνες - προφανώς στρατιώτες του Μεγ. Αλεξάνδρου, που δεν θέλησαν να γυρίσουν πίσω, και τράβηξαν κι άλλο προς Α. Και μάλιστα υιοθέτησαν να θάβουν τους ηγεμόνες τους με τον μεγαλοπρεπή μακεδονικό τρόπο. Στον δε τύμβο-μαυσωλείο του α΄ μεγάλου Κινέζου αυτοκράτορα (210 π.Χ.) η πλαστική τέχνη του «πήλινου στρατού» που βρέθηκε, έχει ελληνικές επιρροές...
Ο Ουγγρο-Βρετανός εβραίος αρχαιοκλέπτης
Πρώτος σημείωσε πως άκουσε από Κινέζους χωρικούς για την ύπαρξη μιας αρχαίας ελληνικής πόλεως, κάτω από κάτι «μεγάλους αμμόλοφους», ο Ουγγρο-Βρετανός - εβραϊκής καταγωγής - εξερευνητής sir Marc Aurel Stein (1862-1943)... Ο Stein - επηρεασμένος από το έργο του Sven Hedin (1898) - πραγματοποίησε 4 μεγάλες αποστολές προς την Κ. Ασία: 1900, 1906-08, 1913-16 και 1930. Τα κρυοπαγήματα που έπαθε σε αυτές, του στοίχισαν αρκετά δάκτυλα από το δεξί του πόδι.
Στην πόλη Niya βρήκε περισσότερες από 100 ξύλινες πινακίδες γραμμένες το 105 μ.Χ. Αυτά τα δισκία έφεραν πήλινες σφραγίδες, επίσημες διαταγές και επιστολές, σε πρώιμη ινδική. Δεν υπήρχαν παλαιότερα ινδικά κείμενα έως τότε. Ο Stein βρήκε επίσης πολλά νομίσματα, της Δυναστείας Χαν, μια αρχαία ποντικοπαγίδα, ένα μπαστούνι, τμήμα κιθάρας, ένα τόξο που λειτουργούσε ακόμη, ένα σκαλισμένο σκαμνί, ένα περίτεχνα σχεδιασμένο χαλί, σκαλιστά αρχιτεκτονικά μέλη, αφυδατωμένες μούμιες σε απλά ξύλινα φέρετρα, κουβέρτες, κ.ά. κλωστοϋφαντουργικά, ξύλινα έπιπλα, περίτεχνα έργα γλυπτικής, κεραμικής, κινεζική καλαθοπλεκτική, είδη υγιεινής. καθώς και πολλά άλλα αντικείμενα οικιακής χρήσεως! Γι' αυτό ο A. Stein επισκέφθηκε την Niya 4 φορές μεταξύ 1901-31. Οι ανακαλύψεις αυτές έκαμαν τον Στάιν διάσημο. Το 1959 Κινέζοι αρχαιολόγοι συνέχισαν να σκάβουν στην Niya...
Η μεγαλύτερη ανακάλυψή του Στάιν όμως ήταν στις σπηλιές Mogao (γνωστές ως «Σπηλιές με τους χιλιάδες Βούδες»), στο Dunhuang, το 1907. Ήταν τότε που ανακάλυψε το Diamond Sutra, το δεύτερο παλαιότερο τυπωμένο κείμενο στον κόσμο - μετά τον δίσκο της Φαιστού - του 868 μ.Χ. Επίσης βρήκε και 40.000 άλλους παπύρους, τους οποίους... εξάλειψε σταδιακώς (1907-14), δωροδοκώντας τον ταοϊστή μοναχό επιστάτη!.. Φυγάδευσε έτσι, λαθραία χιλιάδες κινεζικά, σανσκριτικά, σογδιανά, θιβετιανά, ρουνικά, τούρκι και ουιγκουρικά χειρόγραφα! Και 4 ζωγραφικά έργα! Η λεία του αποτελεί σημαντική συλλογή του Βρετανικού Μουσείου! Εις ανταμοιβήν... εχρίσθη... ιππότης - CIE (Companion του Τάγματος της Ινδικής Αυτοκρατορίας, 1910) και KCIE (Ταξιάρχης του Τάγματος της Ινδικής Αυτοκρατορίας, 1912), δηλ «sir»! Ο πολυγραφότατος «sir» Stein, για την μεγάλη του κλοπή, για την απομάκρυνση αμέτρητων ανεκτίμητων έργων τέχνης από τις σπηλιές και τις σοβαρές ζημιές που προεκλήθησαν σε αυτές, καταδικάσθηκε στην Κίνα. Ο Stein θα είναι πάντα ένας «ξένος διάβολος» για την Κίνα. Στα μάτια των Κινέζων, ο Στάιν και άλλοι ξένοι αρχαιολόγοι λήστεψαν την Κίνα την ιστορία της. Η λεία της αρχαιοκαπηλίας του άνοιξε την όρεξη σε Γάλλους, Ρώσους, Γερμανούς, Ιάπωνες και Κινέζους «κυνηγούς θησαυρών», που προσέτραξαν στην αχανή και αφύλακτη περιοχή και την αποψίλωσαν αρχαιολογικά... 
Ήταν η εποχή των τεράστιων αντιπαλοτήτων Βρετανών και Αμερικανών, οι οποίοι σφάζονταν για το ποιοι θα πρωτοκαταληστεύσουν την Κίνα, για να γεμίσουν θησαυρούς τα μουσεία τους... Γούρλωσαν τα μάτια των Γερμανών και των Ιαπώνων με την δόξα του Stein. Άλλοι, όπως οι S. Hedin, sir Fr. Younghusband και N. Przhevalsky, έγιναν πιόνια στo αγγλορωσικό σκάκι για την επιρροή στην Κ. Ασία, το λεγόμενο «Μεγάλο Παιγνίδι». Οι εξερευνήσεις τους ήσαν επίσημες και υποστηρίχθηκαν τόσο από την βρετανική και την ρωσική αυτοκρατορία και είχαν πάντα επιστημονική επίφαση. Τα αντικείμενα τέχνης που έκλεψαν δεσπόζουν σήμερα σε 30 μουσεία, μεταξύ των οποίων, το Βρετανικό, η Βρετανική Βιβλιοθήκη - και κάποια έμειναν το Μουσείο Σριναγκάρ, και το Εθνικό Μουσείο της Ινδίας, στο Ν. Δελχί.
Η αρχαία μακεδονική πόλη
Υπάρχουν τουλάχιστον 12 αρχαίες ελληνικές πόλεις στην Κίνα, βάσει ανασκαφών των πανταχού παρόντων Γερμανών αρχαιολόγων! Η κινεζική κυβέρνηση - επειδή δυσαρεστήθηκε που δεν βρήκαν... βούδες - απέλασε όλες αυτές τις αρχαιολογικές αποστολές...
Οι αρχαιολόγοι έφυγαν, το καζάνι όμως έβραζε... Από τη δεκαετία του 1980, και μετά, αναζωπυρώθηκε το αρχαιολογικό ενδιαφέρον στην Κίνα, και μια ομάδα Κινέζων και Ιαπώνων ερευνητών, άρχισε να ψάχνει για την φημολογούμενη χαμένη αρχαία πόλη ΝΑ. της Kashgar. Την Kashgar, που ο αρχαίος Έλλην γεωγράφος, Κλ. Πτολεμαίος (1ος αι. μ.Χ.), την αναφέρει ως Κασία (στα Κάσια όρη, στην Κασία χώρα, ορμητήριο των Σκυθών)[5], ενώ άλλοι μιλούσαν για τις Κάσιες Πύλες[6]. Άρα την εγνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες! Ενώ οι επιστήμονες έλεγαν έως τώρα, πως η παλαιότερη αναφορά της Kashgar καταγράφεται από... κινεζική αποστολή της Δυναστείας Χαν - κάπου μεταξύ 206 π.Χ. και 220 μ.Χ. - για τα περιβόητα ταξείδια του «Δρόμου του Μεταξιού»...
Μια αρχαιολογική ανακοίνωση τάραξε τα κοιμισμένα ιστορικά ύδατα, το 1993: Ένας αρχαίος ελληνικός πολιτισμός βρέθηκε στην Niya[7] - περίπου 640 χλμ. ΝΑ. της Κασίας, στην έρημο Τακλαμακάν! Εκεί όπου είχε «σηκώσει» την αρχαία πόλη ο Stein! Και πράγματι, «κάτω από κάτι μεγάλους αμμόλοφους», όπως είχε σημειώσει ο Stein, από διηγήσεις εντοπίων, ανακαλύφθηκαν και τα ερείπια της αρχαίας πόλεως... Μέσα στα ερείπια ευρέθησαν ένας αρχαίος ελληνικός αμφορέας, έπιπλα αρχαιο-ελληνικού στυλ, ανάγλυφες παραστάσεις με μαιάνδρους, ελληνικοί αμφορείς με αναπαραστάσεις από τα ομηρικά έπη, κλπ. Όλα αλεξανδρινής εποχής... Στον δε «τάφο 3» ήταν θαμμένοι ένας άνδρας και μια γυναίκα, υπέροχα ενδεδυμένοι με μεταξένια ρούχα (κουκκούλες, πολύχρωμες ρόμπες, παντελόνια, υποκάμισα, και κεντημένη δερματινη σόλα υποδημάτων!). Ο άνδρας είχε μαζί του την φαρέτρα, το τόξο, και τα βέλη του. Δεν θα πήγαινε στον άλλο κόσμο χωρίς τα όπλα του! Φορούσε επενδύτη (ένα κινεζικό σακκάκι). Η γυναίκα φορούσε χρυσά ενώτια και είχε ένα κύπελλο με σφαιρίδια από το περιδέραιό της. Σε ένα άλλο κουτί υπήρχε η χτένα, το μακιγιάζ της, και ένα σετ ραπτικής! Απεριποίητη θα πήγαινε; Προφανώς θα ήταν πλούσιοι. Αλλού βρέθηκε επιγραφή σε πρώιμη κινεζική, που είχε αστρολογική πρόβλεψη: «Η εμφάνιση των πέντε αστέρων στα Α. είναι ευνοϊκή για την Κίνα»[8]... Οι κάτοικοι της Niya διατρέφονταν με κρέας, αχλάδια και σταφύλια. Λέτε η Niya να αποδειχθεί πως ήταν η αρχαία Νήσσα, μια από τις αινιγματικές γενέτειρες του Διονύσου;
Επίσης, αφού επισήμως και συμβατικώς, ο Μ. Αλέξανδρος έφθασε μέχρι τον Γάγγη ποταμό, πώς υπήρχαν ελληνικές πόλεις πέραν αυτού, στην Κίνα;
Τέλος, μήπως η Kashgar/Κασία είναι ένα ακόμη αφίδρυμα των Κασίων (Δωδεκανησίων), οι οποίοι είχαν ιδρύσει σημαντικούς ναούς του Κασίου Διός στα σύνορα Αιγύπτου-Πετραίας Αραβίας[9] και στην Β. Συρία; Διόλου απίθανο απ' εκεί να μετέβησαν προς εξερεύνηση και αναζήτηση νέων πόρων στην περιοχή, και να ονοματίσθηκαν εξ αυτών Κασίαι αι πύλαι αυτού του εμπορικού δρόμου. Ίσως να έφερναν την κασία απ' εκεί, ένα ισχυρό μύρο και φάρμακο. Πώς έφθασαν ως εκεί; Μα οι τολμηροί Κάσιοι ναυτικοί θα το έκαναν ακολουθώντας τον ανάπλου του ποταμού Niya, ο οποίος φθάνει έως το χωριό Uygur. Ίσως γι' αυτό να μνημονεύουν τους βαρκάρηδες προγόνους τους οι θαμμένοι στους βαρκόσχημους τάφους, καταμεσίς της ερήμου... Ποιος ξέρει; Η σκαπάνη θα δείξει... Επισήμως, οι αρχαιολόγοι λένε πως θα απαιτηθούν άλλα 10 χρόνια σκληρής δουλειάς για να βρεθούν απαντήσεις...
Πάντως θέλει ξαναγράψιμο η πόρνη Ιστορία...

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] βλ. σχ. Γ. Λεκάκης «Ήπειρος, η γωνιά που πέτρωσε στο 5...», έκδ. «Πολυμέσα Εκπαιδευτική Μηχανική», 1998.
[2] βλ. σχ. περ. Nature, που αναμετέδωσε το Associated Press, 12.3.2009.
[3] βλ. σχ. άρθρο του Νicholas Wade στους «Νew Υork Τimes» που αναδημ. η εφημ. «Τα Νέα», 20.3.2010,
[4] βλ. σχ. τ. 51, νο. 15. (12.4.1947), σελ.. 232-233. Και «Review in the Harvard Journal of Asiatic Studies», τ. 1, νο. 3/4. (Νοε. 1936), σελ.. 391-393.
[5] βλ. σχ. «Γεωγραφ.» 4-8.6.13.3 και 4-8.6.15.3
[6] βλ. σχ. Frgm. epic. hist. 1.13.
[7] Η είδησις των αρχαίων ελληνικών ευρημάτων της ανασκαφής μεταδόθηκε από το Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Δημοσιεύθηκε πρώτα στην Αυστραλία και αναδημοσιεύθηκε και στον ελληνικό Τύπο. βλ. σχ. «Αλεξανδρινή πόλη εντόπισαν στην Κίνα», στην εφημ. «Ελευθεροτυπία», 25.11.1993.
[8] Είναι γραμμένη και σε δύο ιστορικά βιβλία της των Δυναστειών Χαν και Jin.
[9] βλ. σχ. Πτολεμ. 4.5.12 εκδ. Nobbe. Και Γ. Λεκάκης «Κάσσιος Ζευς: Ποιος ήταν ο πολιούχος άγιος της Κασσιόπης», στην εφημ. «Ενημέρωση» Επτανήσων, 13.10.2002.

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=89581

Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013

ΕΞΑΛΛΗ Η UNESCO ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΟΥΘΡΩΤΟ. Η ΑΠΛΗΣΤΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΚΠΟΡΝΕΥΕΙ ΕΝΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΘΗΣΑΥΡΟ

Η UNESCO, σε επιστολή προς την Αλβανίδα πρέσβη Μπεσίανα Κανταρέ επικρίνει την κυβέρνηση για την κατασκευή του νέου δρόμου εντός αρχαιολογικής ζώνης του Βουθρωτού που έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας. 
Το 2010 αποφασίστηκε από την αλβανική κυβέρνηση να γίνει νέος δρόμος που θα συνέδεε την αρχαία ελληνική πόλη του Βουθρωτού που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νότια των Αγίων Σαράντα με τα Ξαμήλια. Τότε, πάρα τις επικρίσεις ειδικών και παρόλο που το έργο καταγγέλθηκε ως επιβλαβές και καταστροφικό για την ζώνη όλου του αρχαιολογικού πάρκου αυτό δεν πτόησε το υπουργείο πολιτισμού της Αλβανίας να υλοποίηση ακόμα μια φορά ένα σχέδιο έκτρωμα εις βάρος της ελληνικής πολιτιστικής παγκόσμιας κληρονομιάς. Αγνόησαν ακόμη και την έκκληση της UNESCO, η οποία μέσο της ICOMOS το 2010 συνέστησε ότι ο δρόμος δεν θα πρέπει να συνεχιστεί. Παρόλα αυτά, το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλητισμού, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτιστικών Μνημείων Απολλόν Μπάτσε και ο πρώην διευθυντής του αρχαιολογικού πάρκου του Βουθρωτού Ύλι Τσερόβα, δεν έλαβαν υπόψη τους την σύσταση και ολοκλήρωσαν τον δρόμο. .
Στην έκθεση που εστάλη προς την Αλβανίδα πρέσβη για την αλβανική κυβέρνηση, η UNESCO ζητά: 
-Εάν τα έργα γύρω από το αρχαιολογικό πάρκο του Βουθρωτού. ολοκληρώθηκαν 
- Απαιτεί, αντίγραφο του σχεδίου διαχείρισης του αρχαιολογικού χώρου 
- Να προετοιμάσει ένα χάρτη που δείχνει με σαφήνεια τα όρια του Βουθρωτού και της ρυθμιστικής ζώνης, και να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για τη διατήρηση της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, επειδή διαπίστωσε αλλαγές κατά τη σύγκριση συνόρων τον 2007 και Φεβρουαρίου του 2013 . 
Θυμίζουν στην κυρία Κανταρέ να αναφέρει στην αλβανική κυβέρνηση, ότι οι αλλαγές συνόρων πρέπει να υποβάλλονται στην Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών, όπως αναφέρονται στην παράγραφο 163-165. 
Εν τω μεταξύ το ICOMOS /UNESCO είχε συστήσει διακοπή της επέκτασης του δρόμου και να μην υπάρχει οποιαδήποτε δραστηριότητα τουλάχιστον 100 m από το χώρο στάθμευσης των λεωφορείων. Επίσης, αναφέρει ότι οι εργασίες του δρόμου είχαν αρχίσει χωρίς την πλήρη μελέτη του δρόμου, χωρίς διαβούλευση και συζήτηση με όλους τους ενδιαφερομένους, χωρίς μελέτη που να εκτιμήσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και την αναγκαιότητα του δρόμου. 
«Το ICOMOS θεωρεί ότι το οδικό αυτό έργο μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες και να χαλάει την «μαγεία» του τοπίου και την όμορφη όψη γύρω απ’ το Βουθρωτό», ανέφερε η έκθεση. 
«Ως εκ τούτου, η Αλβανία θα πρέπει να απαντήσει στις εξής ερωτήσεις.: 
1. Να ενημερώσει ότι σταμάτησε η εκτέλεση του οδικού έργου όπως ζητήθηκε από το ICOMOS /UNESCO τον Αύγουστο 2010 . 
2. Λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις τρέχουσες εργασίες στο συγκεκριμένο χώρο συμπεριλαμβανομένων και φωτογραφιών. 
3. Φωτογραφίες οδοσήμανσης 
4. Πληροφορίες σχετικά με την διαμόρφωση εξωτερικών χώρων κίνησης πεζών και φωτισμού 
5. Ένα αντίγραφο του εγκεκριμένου σχεδίου για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση του Βουθρωτου συμπεριλαμβανομένου ενός στρατηγικού σχεδίου για τη διαχείριση των επισκεπτών και μια εξήγηση σχετικά με τις προτάσεις για τις αλλαγές συνόρων του αρχαιολογικού χώρου.» 
Εκ τούτου, μετά τη δημοσίευση του παρόντος εγγράφου της UNESCO οι υπεύθυνοι θα πρέπει να διώκονται ποινικά για την "εγκληματική" συμπεριφορά στο αθάνατο Βουθρωτό, ένδοξο απ’ την εποχή του Αινεία και του Αυγούστου, που έπεσε θύμα της ακατανόητης απληστίας μιας κυβέρνησης που εκπορνεύεται ένα μεγάλο θησαυρό ελληνικής ιστορίας και παγκόσμιας κληρονομιάς για να επωφεληθούν μια μικρή ομάδα διαχειριστών. Να υπενθυμίσουμε πως τα προϊστορικά χρόνια υπήρξε έδρα ελληνικής αποικίας μετέπειτα ρωμαίικης και επίσης Χριστιανικής Επισκοπής.
www.aftonomi.gr



Τρίτη 16 Ιουλίου 2013

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Οι τοιχογραφίες απεικονίζουν σκηνές
από την καθημερινή ζωή της Ρωμαϊκής περιόδου.
Μια πλούσια συλλογή ελληνικών τοιχογραφιών ανακαλύφθηκε στην αρχαία Αγορά της Σμύρνης κατά τη διάρκεια ανασκαφών που διενεργούνται στην περιοχή. Οι τοιχογραφίες απεικονίζουν σκηνές από την καθημερινή ζωή της Ρωμαϊκής περιόδου.
Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται από το 2ο και τον 4ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με τους ειδικούς οι τοιχογραφίες αποτελούν την πλουσιότερη συλλογή ελληνικών τοιχογραφιών στον κόσμο. Εκτός από κείμενα γραφής και έργα ζωγραφικής που έχουν γίνει με χρώμα, υπάρχουν και δεκάδες σκαλισμένα χαρακτικά στους τοίχους. Τα γραπτά στον τοίχο αναφέρουν ονόματα διαφόρων πόλεων.
Οι τοιχογραφίες απεικονίζουν πολλά διαφορετικά θέματα και φιγούρες, από εμπορικά πλοία μέχρι και μονομάχους. Υπάρχουν, επίσης, και ομολογίες: σε μία κάποιος μπορεί να διαβάσει, «Αγαπώ κάποιον που δεν μ ‘αγαπά». Σε μια άλλη επιγραφή αναφέρεται «Οι θεοί θεράπευσαν τα μάτια μου, γι’ αυτό αφιερώνω ένα λυχνάρι στους θεούς». Σε άλλο μέρος της τοιχογραφίας βρίσκεται η επιγραφή «Ο μόνος που εμψυχώνει», η οποία συμβολίζει τον Ιησού Χριστό στις απαρχές του Χριστιανισμού. Υπάρχουν, επίσης, και αρκετοί γρίφοι που δεν έχουν ακόμη επιλυθεί.
Ο καθηγητής Cumhur Tanrıver δήλωσε ότι η Σμύρνη έχει την μεγαλύτερη συλλογή ελληνικών τοιχογραφιών στον κόσμο. «Υπάρχουν επίσης κάποια κομμάτια τοιχογραφιών κάτω από το κονίαμα, που δεν μπορούμε ακόμα να προσπελάσουμε. Είμαστε σε συνομιλίες με Ελβετούς εμπειρογνώμονες για να τις αποκαλύψουμε χωρίς να καταστρέψουμε αυτές που βρίσκονται στο ανώτερο στρώμα». 

[Πηγή: Hurriyet Daily News
erroso.blogspot.com]

http://ellas2.wordpress.com/

Τρίτη 16 Απριλίου 2013

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΥΑΤΙΔΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΕΧΘΕΙΟ


karyatidesΟταν το 1979  οι Καρυάτιδες  του Ερεχθείου  κατέβαιναν από την Ακρόπολη κανείς,  τουλάχιστον από το ευρύ  κοινό δεν μπορούσε να  φανταστεί, ότι  η  γενναία αυτή  απόφαση θα ήταν μόνον η πρώτη  από την σειρά  παρόμοιων αποκαθηλώσεων, που  θα  ακολουθούσαν  αρκετά χρόνια αργότερα αλλά  πάντα για τον ίδιο λόγο:
Την προστασία    από τους ατμοσφαιρικούς ρύπους, που  κατέστρεφαν την  λεπτή  μαρμάρινη  «επιδερμίδα» των περίφημων γλυπτών. Δεν ήταν όμως μόνον οι Καρυάτιδες, καθώς ο δεύτερος  εξίσου σοβαρός  λόγος  ήταν η  αποκατάσταση του ναού, κάτι που διήρκεσε οκτώ χρόνια υπό την επίβλεψη  του αείμνηστου αρχιτέκτονα  Αλέξανδρου Παπανικολάου, ο  οποίος είχε την διεύθυνση του  έργου.
Σήμερα,  αρκετά χρόνια μετά,  είναι  η  αλήθεια, το δίτομο έργο του  Παπανικολάου  με  τίτλο «Η αποκατάσταση του Ερεχθείου (1979-1987). Η απόδοση του έργου» έρχεται να  ολοκληρώσει την πρώτη αναστηλωτική εργασία στα  μνημεία της Ακρόπολης  στη  σύγχρονη  εποχή. Με την επιστημονική επιμέλεια  της αν. καθηγήτριας του Πολυτεχνείου Κρήτης  κυρίας Φανής Μαλλούχου- Tufano  και του ομ. καθηγητή ΕΜΠ  και προέδρου  της Επιτροπής  Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως κ. Χαράλαμπου Μπούρα το  έργο  αυτό εγκαινιάζει ταυτόχρονα την εκδοτική σειρά «Απόδοση αναστηλωτικών έργων Ακροπόλεως».
Στον πρώτο  τόμο της  έκδοσης   καταγράφεται η υλοποίηση του έργου  βήμα – βήμα από τον σχεδιασμό του,την προετοιμασία της επέμβασης, την οργάνωση του εργοταξίου, την αποσυναρμολόγηση του μνημείου, τη συντήρηση και την αποκατάσταση των αρχιτεκτονικών μελών του ως την τελική  ανασύνθεση. Και στον δεύτερο κατατίθενται όλα τα  νέα στοιχεία που προέκυψαν από τις εργασίες, παράλληλα  με  μελέτες άλλων επιστημόνων, σχετικές με ειδικότερα θέματα της αποκατάστασης, την αποτίμηση των  επεμβάσεων καθώς και τα συμπεράσματα της «Διεθνούς Συνάντησης για την Αποκατάσταση του Ερεχθείου» (8-10 Δεκεμβρίου 1977),
Το βιβλίο εκδόθηκε από την Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης και την Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως, με κονδύλια του  Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης αλλά και με  την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου. 


http://ellas2.wordpress.com/

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΣΤΟ «ΣΦΥΡΙ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ, ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

Σχόλιο Αιώνιας Ελληνικής Πίστης : Σ' αυτό τον τόπο θα τρελαθούμε τελικά.Που είναι όλοι αυτοί που διατυμπανίζουν ''Οχι στους πατριδοκάπηλους''ότι δεν έχει σύνορα ο πολιτισμός,η ποίηση και οι τέχνες και άλλες τρίχες κατσαρές.Αυτοί είναι η απόδειξη φίλοι.Αν πουλιόταν το σπίτι κανενός ξένου ποιητή θα είχαμε δάκρυα και φωνές, καταγγελίες στο ΥΠΠΟ κτλ.
Ας το έχουν υπόψη τους ότι υπήρχαν υπάρχουν και θα υπάρχουν ΕΛΛΗΝΩΦΩΝΟΙ και ΕΛΛΗΝΕΣ.ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ και ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ.Θα το λέω καί θα το φωνάζω μιά ζωή μέχρι που να πεθάνω.Δεν είναι όλοι το ίδιο.Το να είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ  δεν είναι μόδα είναι ένα μεγάλο φορτίο, και για να το κουβαλάς στους ώμους σου πρέπει να το θέλεις,να το μπορείς μέσα στην καθημερινότητά σου.

Βασίλειος Στυλιανέσης
 
Πωλείται το ετοιμόρροπο σπίτι του εθνικού μας ποιητή, Κωστή Παλαμά. Γιατί όχι; Εδώ, έχουν αλλοτριώσει κάθε αξία, ο Πολιτισμός μας μάρανε.
Σαφώς και ειρωνεύομαι, εφόσον επί τουλάχιστον ένα χρόνο «κοσμεί» το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής Κωστής Παλαμάς αλλά και η Ιταλίδα μυθιστοριογράφος Ματθίλδη Σεράο, το πωλητήριο, με μεγάλα, ευδιάκριτα γράμματα που αντέχουν ακόμα στο χρόνο και δεν έχουν ξεβάψει, όπως τείνει να ξεθωριάσει η ιστορία του κτηρίου.
Πρόκειται για ιστορικό κτίριο που με την αδιαφορία των απογόνων ιδιοκτητών, των ανθρώπων της Τέχνης και των Γραμμάτων, αλλά και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, έχει υποστεί αρκετές φθορές. Ο χρόνος, αμείλικτος έχει αφήσει τα σημάδια του, το νεοκλασικό κτίσμα θυμίζει «σπίτι τρόμου» και επισκέπτες του είναι μόνο τρωκτικά και έντομα. Έχει υποστεί λεηλασίες κατά καιρούς, εφόσον το εγκαταλελειμμένο οίκημα (Κορίνθου 241), παραμένει απαρατήρητο και ξεχασμένο απ’ όλους,  αν και βρίσκεται στην καρδιά της Πάτρας.
Σε προσωπική επικοινωνία που είχα με τον ιδιοκτήτη της εταιρείας που έχει αναλάβει την πώληση (κατόπιν εντολής των ιδιοκτητών του), το ιστορικό νεοκλασικό, κοστολογείται γύρω στο 1.600.000 ευρώ. Υπέρογκο ποσό για ένα «τρεμάμενο διώροφο» που περιμένει τον πρώτο σεισμό για να κατεδαφιστεί. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς κοστολογείς την ιστορία του; Ποια είναι αντικειμενική ή εμπορική αξία μιας οικίας που θα έπρεπε να αποτελεί, μέρος του Πολιτισμού μας; Πού είναι οι επόμενες γενιές αλλά και οι νυν, που θα εμπνευστούν, θα συλλογιστούν, με αφορμή το έργο του μεγάλου μας ποιητή; Ρομαντικές… παραφρονήσεις θα πει κανείς, πολιτισμική κραυγή θα πω εγώ, εύχομαι να μη είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Ανύπαρκτο δέος και άπλετη περιφρόνηση! Να σας συγχαρώ όλους, διότι συντελείτε με το να μαραζώνει και να χάνεται η αίγλη του νεοκλασικού, της οδού Κορίνθου.
Για τους τύπους, ο Δήμος Πατρέων, «μεθοδεύει» επί σειρά ετών, την απόκτηση του κτιρίου, προκειμένου να συντηρηθεί και να διατηρηθεί ως μουσείο. Από την άλλη εμφανίζεται ένα έγγραφο, στις 10/1/2013, όπου φαίνεται ο Σύλλογος Πατρινών Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών, να προτείνει στον Δήμο, την ανταλλαγή του με κάποιο άλλο, που ανήκει ήδη στη Δημοτική Αρχή, προκειμένου να περιέλθει στην ιδιοκτησία του.
Μπορεί οι απόγονοι του Κωστή Παλαμά, ως νόμιμοι κάτοχοι του ακινήτου, να ζουν στην Ελβετία και να μη μπορούν να ανταπεξέλθουν στη συντήρησή του, πιθανόν να μη τους ενδιαφέρει κιόλας, αλλά για τους Πατρινούς και για όλους τους Έλληνες, αυτό αποτελεί μνημείο πολιτισμού.
Θεωρώ απαράδεκτο να «στέκει» εκεί, αναξιοποίητο, ιδίως, όταν έχω δει πώς συμπεριφέρονται σε άλλες χώρες, στα κτήρια με πολιτισμική και πολιτιστική αξία. Συγκεκριμένα, σε ένα ταξίδι μου στην Μαγιόρκα, επισκέφθηκα την οικεία που φιλοξένησε για ένα διάστημα τον κορυφαίο μουσουργό, Σοπέν, και πλήρωσα αδρά καθώς περίμενα στην ουρά για να επισκεφθώ και να αισθανθώ τον χώρο που δημιουργούσε ο κορυφαίος συνθέτης και να αγγίξω το πιάνο και βιβλία του.
Στην Ελλάδα του σήμερα, ο Πολιτισμός θεωρείται υπεραγαθό και τα μνημεία βεβηλώνονται, προφανώς γιατί κάποιοι θεωρούν ότι οι άνθρωποι χωρίς παιδεία, μετατρέπονται πιο εύκολα σε μαριονέτες καθοδηγούμενες. Άνθρωποι απολίτιστοι, λειτουργούν αλόγιστα και απερίσκεπτα. Άνθρωποι χωρίς αξίες, αφομοιώνουν καλύτερα το νόμο της ζούγκλας. Σ’ αυτή τη ζούγκλα, αρνούμαι να ζω. 


 http://www.aixmi.gr/index.php/sto-sfyri-tospiti-tou-kosti-palama/

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Ο ΗΝΙΟΧΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ


Delphi charioteer front DSC06255.JPG
Συγγραφέας : Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Ὁ Πολύζαλος, τύραννος τῆς Γέλας, ἀδελφὸς τοῦ Ἱέρωνος τῶν Συρακουσῶν, νικητὴς στὴν ἁρματοδρομία, ἔστησε στοὺς Δελφοὺς ἀνάθημα, ἕνα τέθριππο ἅρμα μὲ ἐπιβάτη τὸν ἴδιο τὸν τύραννο καὶ δίπλα τὸν ἡνίοχό του. Στὰ 373 π. Χ. βράχοι ἀπὸ τίς Φαιδριάδες πέτρες κύλισαν ἐπάνω στὸ ἱερὸ καὶ μαζί μὲ ἄλλα ἀναθήματα ἔκαμαν συντρίμματα τὸ χάλκινο ἀναβάτη, τὸ ἄλογο, τὸ ἅρμα. Σώθηκε ὁ ἡνίοχος. Χάσαμε βέβαια μεγάλο καὶ ἐνδιαφέρον σύμπλεγμα, ἔργο τῶν χαλκοπλαστικῶν ἐργαστηρίων, τὰ ὁποῖα ἔδιναν στὴν ῎Ηλιδα καὶ στοὺς Δελφοὺς τὴν ὑστεροφημία τῶν ἀθλητῶν. ῾Ο νέος ὅμως, ποὺ ἔμεινε ὁλομόναχος, χωρὶς τ’ ἄλογά του, χωρὶς τὸ ἅρμα, ποὺ τὸν ἔκρυβε ὡς τὴ ζώνη, χωρὶς τὸν ἡγεμόνα στὸ πλευρό του, κεντρίζοντας τὴ φαντασία τῶν ἀνθρώπων γιὰ τοὺς συντρόφους του, ποὺ λείπουν καὶ γιὰ τὸ γλύπτη ποὺ εἶναι ἄγνωστος, ἔγινε ἡ πλὲον περίεργη καὶ θελκτικὴ μορφὴ τῆς ἀρχαίας γλυπτικῆς - αὐτῆς ποὺ μᾶς εἶναι γνωστή.
Τοῦ ἡνιόχου τὸ λαμπρὸ μέρος εἶναι τὰ κάτω ἄκρα, ποὺ δὲν ἐπρόκειτο νὰ φανοῦν. Τὰ γυμνὰ πόδια. Χωρὶς νὰ λογαριάση, πὼς θὰ ἦταν κρυμμένα πίσω ἀπὸ τὸ ἅρμα, ὁ τεχνίτης ἔκαμε τὸ καθῆκον του πρὸς τὰ νιάτα. Στήριξε τὴν ὁλόρθη στήλη τοῦ νεανικοῦ αὐτοῦ κορμιοῦ στὸ ὡραιότερο ζευγάρι γυμνῶν ποδιῶν, ποὺ βγῆκαν ποτὲ ἀπὸ τὴν γλυπτικὴ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ κατόπιν. Τὰ γραμμένα δάχτυλα ξεχωρίζοντας ἕνα ἕνα, ἁπλώνονται στὸ δεξὶ μὲ κάποιο ριπιδωτὸ ἄνοιγμα. Οἱ κόμποι τῶν ἀστραγάλων καθαρὰ πεταγμένοι, τὸ λεπτὸ ἀνέβασμα τῆς κνήμης, τὰ πέλματα, ποὺ πατοῦν ὁλόκληρα καὶ κρατοῦν τὸ σῶμα ἀναπαυμένο καὶ βέβαιο, σχηματίζουν μιὰν ἑνότητα ξεχωριστή, ὅσο κι ἂν τὸ σύνολο ἦταν ἕνα καὶ ἀδιαχώριστο.
Στὴν ἀκινησία τοῦ ῾Ηνιόχου βλέπομε τὸν φρενιτιώδη ἀγώνα, ποὺ ἔχει προηγηθῆ. Πλούσια ἠρεμία. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ἡ τρικυμία τῶν μυώνων ἡσύχασε. Τὸ σῶμα ἡρεμεῖ. Χαϊδεύεται ἀπὸ τὸ θρίαμβο. Ἦρθε ὁ ρόλος τοῦ πλήθους. Εἶναι ἡ ἀμοιβὴ τοῦ νικητοῦ. ῾Η παρέλαση. Ὁ νικητὴς μετὰ τὸ ἀποτέλεσμα περνᾶ σὲ ἀργὴ περιφορὰ μπροστὰ στὰ πλήθη καὶ δέχεται τὴ χαρμόσυνη βοὴ τῆς ἐπευφημίας, ἀκίνητος ἐπάνω στὸ ἅρμα του, τὸ ὁποῖο ἕνας πεζὸς ὁδηγεῖ κρατώντας τὰ χαλινάρια τῶν ἀλόγων. Ἀπὸ τὸ παιδί, ποὺ παράστησε στὴ θέση τοῦ πεζού γλύπτης, βρεθηκε ἕνα χέρι.
Ὁ ῾Ηνίοχος αὐτός, ποὺ ἔδωσε τὴ νίκη, ὑψώνεται χυτός μέσα στὸν ποδήρη χιτώνα του. Οἱ πτυχὲς πέφτουν ἴσιες καὶ βαριές. Πατεῖ καὶ στὰ δυὸ πέλματα. Εἶναι αὐστηρὴ στήλη στημὲνη στὴ δόξα. Οἱ φυσικὲς καὶ ἠθικές του δυνάμεις πειθαρχοῦν. Ἡ στάση του συγκρατεῖ τὸ θρίαμβο. Δὲν τοῦ ἐπιτρέπει καμιὰ κίνηση ἔξω ἀπὸ τὴ γαλήνη καὶ τὴν εὐπρέπεια. Δυὸ κινήσεις σχηματίζουν τὴ δωρικὴ αὐτὴν ἀρμονία.
῾Η μία εἶναι ἡ ἀκαμψία του, ποὺ δείχνει τὸ σῶμα ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω ἴσιο καὶ ἀτάραχο, μὲ τὶς πτυχὲς τοῦ μακρύτατου χιτώνα βαριὲς καὶ ἀτρικύμιστες. Ἡ δεύτερη κίνηση εἶναι τὸ γέρμα τοῦ κορμιοῦ πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ ἀκόμα ἐντονώτερα τῆς κεφαλῆς, ἡ ὁποία γέρνει κι αὐτὴ πρὸς τὸ ἴδιο μέρος. Ἡ κεφαλὴ εἶναι βυθισμένη, σ’ ἐλαφρὸ ὄνειρο εὐτυχίας. Ἀκούει τὴ μουσικὴ τοῦ πλήθους. Βλέπει τὸ μεγάλο παλμό του καὶ τὴ γραφικὴ ἀνωμαλία του. Τὸ στόμα του μισανοιγμένο. Τὰ χείλη μικρὰ καὶ σαρκωμένα. Στόμα λουλουδένιο. ῾Η ἴσια μύτη καταλήγει σὲ χαριτωμένο λέπτυσμα. Τὰ ρουθούνια ρουφοῦν ἀπολαυστικὰ τὸν ἀέρα, ποὺ χρειάζεται τὸ κουρασμένο σῶμα. Βλέπεις σ’ αὐτὰ τὸ λαχάνιασμα. Τρέμουν. Τὰ μαλλιὰ περιγραμμένα μὲ θαυμαστὴ λιτότητα, ἀφηνουν τοὺς λιτούς τους βοστρύχους νὰ ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν ταινία τῆς νίκης, ποὺ τὰ δένει. Τὰ τόξα τῶν φρυδιῶν γράφουν τὴν καθαρὴ καμπύλη τους ἐπάνω ἀπὸ τὴ λαμπρὴ ματιά. Ἀλλὰ τὰ μάτια! Στὴν ἀσπράδα κάποιου σμάλτου ὁ τεχνίτης ἔμπηξε δυὸ κύκλους διαφορετικῶν μετάλλων μὲ ρεαλισμό*, ποὺ ἂν δὲν μποροῦμε νὰ τὸν συλλάβωμε, τοῦ χρεωστοῦμε τὸ θαυμασμὸ καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη μας. Τὸ φῶς βυθίζεται καὶ παίζει σ’ αὐτὰ τὰ πετράδια. Τὰ μάτια χαίρονται καὶ σκέπτονται. Καθρεφτίζουν τὸ θρίαμβο.
Εἶναι νιάτα στὴν ἀρχαία γλυπτική, ποὺ δείχνουν τὸ χάδι τοῦ φωτὸς ἐπάνω τους. Εἶναι νιάτα μὲ τὴ σταθερὴ γραμμή τους, ποὺ δοξάζουν τὴν παλαίστρα καὶ τὴ δωρικὴ πολιτεία. Μὰ νιὰτα συμπυκνωμένα ἔτσι στὴν αὐστηρότητα μιᾶς λεπτῆς στήλης, τόσο δυνατὰ στὴν ἀκινησία, τόσο δροσερὰ ἔπειτα ἀπὸ τὸ ἄσθμα τῶν ἀγώνων δὲν ξανάγιναν. Ποτὲ ἀπὸ χιτώνα δὲν εἶδαμε βραχίονα νὰ προβάλη τόσο δυνατὸς καὶ γραμμένος. Ποτὲ χέρι σὰν τὸ δεξὶ τοῦ Ἡνιόχου, ποὺ κρατᾶ ἐλαφρὰ τὰ χαλαρὰ ἠνία, δὲν ἔδειξε γραμμὴ τόσο μουσική.
Ποιός εἶναι ὁ ἐξαίσιος τεχνίτης τέτοιων ἄκρων; Εἶναι, ὅπως νομίζεται, ὁ Πυθαγόρας ἐκ Ρηγίου, ποὺ ἔκαμε τὸ ἔργο; Ἦταν Ἀθηναῖος ἢ χαλκοπλάστης τῆς Αἰγίνης; Ἴσως αὐτὸ θὰ μείνη ἄγνωστο. Ἀλλὰ θὰ ξέρωμε πάντοτε, πὼς καὶ τὸ ἔργο τοῦτο τὸ ἔδωσε ἡ ἀόριστη ἐποχή, ποὺ εἶναι τέλος τοῦ ἀρχαϊσμοῦ, ἡ στιγμὴ ποὺ προαισθάνεται τὸ Φειδία. ῞Οπως τὸ δέντρο, ὅταν νιώθη τὴν παρακμή του, πετᾶ ὁρμητικὴ καὶ ἄφθονη ἂνθηση, ἡ ἀρχαϊκὴ τέχνη ἑτοίμασε τὸν ἀποχαιρετισμό της σὲ λίγα ἔργα, στὰ ὁποῖα τὰ ἀρχαϊκὰ στοιχεῖα συγκεντρώθηκαν κι ἔδωσαν τὸ ἀπροχώρητο τοῦ θελγήτρου τους, ἀφήνοντας στὴν ψυχὴ τῶν φίλων τῆς τέχνης συναίσθημα, ποὺ ἂν δὲν εἶναι θαυμασμὸς εἶναι χαρμόσυνη ταραχὴ κι εὐδαιμονία.

 http://el.wikisource.org/wiki/%CE%9F_%CE%97%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%87%CE%BF%CF%82_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%86%CF%8E%CE%BD

Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2012

Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΕΦΕΡΕ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΙΚΙΑ 3.500 ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΛΑΜΠΡΑ

Τα κατάλοιπα μιας οικίας 3500 χρόνων, που χρονολογείται στη Μέση Εποχή του Χαλκού, έφεραν στο φως στη θέση Αλάμπρα-Μούττες (επαρχία Λευκωσίας) οι φετινές ανασκαφικές έρευνες που διευθύνει ο αρχαιολόγος Andrew Sneddon του Πανεπιστημίου του Queensland, μαζί με τους Greg Deftereos και Tom Rymer. Οι τελευταίες ανασκαφές στην περιοχή είχαν διεξαχθεί από το Πανεπιστήμιο Cornell τη δεκαετία του ’80 με επικεφαλής τον John Coleman.
Οι ανασκαφές έφεραν στο φως, σύμφωνα με το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου, ένα στενό ορθογώνιο δωμάτιο 5 Χ 4 μέτρων με χαμηλές πέτρινες βάσεις τοιχωμάτων που κάποτε στήριζαν τοίχους κατασκευασμένους από πήλινες πλίνθους, παρόμοιους με τους τοίχους των παραδοσιακών οικιών που σώζονται σήμερα στην Αλάμπρα.

Η οικία σώζει έναν καλά διατηρημένο αποθηκευτικό χώρο με τουλάχιστον έξι μεγάλους αποθηκευτικούς πίθους που πιθανώς να περιείχαν προϊόντα όπως σιτηρά, νερό και ελαιόλαδο. ‘Αλλα αντικείμενα που βρέθηκαν είναι μια μπρούντζινη πόρπη, μια σπάνια μπρούντζινη σμίλη, όπως και εργαλεία για την υφαντική και περίτεχνα ζωγραφισμένα κεραμικά αγγεία. Η οικία φαίνεται να καταστράφηκε από φωτιά γύρω στο 1600 π.Χ., γεγονός που ίσως εξηγεί την κατάσταση διατήρησής της.
Την ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Queensland στήριξαν θερμά τόσο ο δήμαρχος της Αλάμπρας όσο και οι κάτοικοι. Η ομάδα ελπίζει να επιστρέψει στην Κύπρο το 2013 για τη διεξαγωγή περαιτέρω διερευνήσεων για να εμπλουτιστεί ακόμα πιο πολύ η γνώση για τον ενδιαφέροντα αρχαιολογικό χώρο και για τη Μέση Εποχή του Χαλκού.

http://www.onlycy.com/270240-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B7-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-3-500-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%89%CE%BD


Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

«ΑΝΟΙΞΕ» Η ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Κατά τις εργασίες για το μετρό προς το Αιγάλεω οι αρχαιολόγοι με επικεφαλής τη Γιάννα Τσιριγώτη - Δρακωτού ανακάλυψαν τμήματα της αρχαίας Ιεράς Οδού και παρόδιο νεκροταφείο, όπως και τρία βάθρα θεμελίωσης από την αρχαιότερη γέφυρα της Ελλάδος.

 Η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ανέδειξε τους τρεις αρχαιολογικούς θησαυρούς και χθες οι ειδικά διαμορφωμένοι χώροι παραδόθηκαν στο κοινό.
Ο γεν. γραμματέας Δημοσίων Εργων Στράτος Σιμόπουλος μίλησε για την «εποικοδομητική συνεργασία μεταξύ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΑΕ και υπουργείου Πολιτισμού, τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη, μέσω της οποίας επιτεύχθηκε άριστη ισορροπία μεταξύ των έργων κατασκευής και της πολιτισμικής μας κληρονομιάς».
Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΑΤΤΙΚΟ Μετρό Χρήστος Τσίτουρας δήλωσε: «Το πρόγραμμα της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ θα συνεχισθεί και σε άλλες περιοχές του Λεκανοπεδίου καθώς και στο Μετρό Θεσσαλονίκης, χαρίζοντας έτσι μια μοναδικότητα στην Ελλάδα, έναντι των άλλων Μετρό της Ευρώπης».
Η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη τόνισε: «Με το έργο του μετρό, η αρχαιολογική υπηρεσία απέκτησε μια τεράστια εμπειρία, ενώ η αρχαιολογική επιστημονική κοινότητα ενισχύθηκε με μια ακόμη ''σχολή'', σύμφωνα με την οποία η κατασκευή ενός τεχνικού έργου σε μια πόλη ζωντανή και πυκνοκατοικημένη, όπως η ελληνική πρωτεύουσα, με τη διαχρονική της ιστορία και τον μνημειακό της πλούτο να καλύπτει τη μακρά ιστορική διάρκεια, συνδυάστηκε όχι μόνον με την αρχαιολογική έρευνα και τη συνεπαγόμενη αυξημένη γνώση αλλά κυρίως με την προστασία και την ανάδειξη του μνημειακού αποθέματος.
Η Αθήνα απέκτησε μέσα στην καρδιά της μια σειρά από μικρούς αρχαιολογικούς χώρους, ενώ οι σταθμοί του μετρό εμπλουτίστηκαν με μικρές, αλλά υψηλής αισθητικής εκθέσεις».

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=63756435


Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΕ ΕΝΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΠΛΟΙΟ - ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Της Μαρίας Θερμού
 
Eνα οδοιπορικό στους θαλάσσιους δρόμους της Ανατολής,  από τη  Θεσσαλονίκη στο  Βόρειο Αιγαίο  και από  εκεί  στη  Μαύρη  θάλασσα  και στην  Κασπία  οργανώνει το Μουσείο Βυζαντινού  Πολιτισμού  της Θεσσαλονίκης  μέσα  από μία  έκθεση, που  εγκαινιάζεται το  Σάββατο 15  Δεκεμβρίου.
Με όχημα την «ολκάδα», το εμπορικό πλοίο των Βυζαντινών, που μετέφερε εμπορεύματα   αλλά  και ανθρώπους  συνδέοντας επί  αιώνες πόλεις, λιμάνια  και πολιτισμούς η  έκθεση  με  τίτλο «Μεσαιωνικά λιμάνια-σταθμοί στους θαλάσσιους δρόμους της Ανατολής: Βόρειο Αιγαίο, Μαύρη Θάλασσα, Κασπία Θάλασσα» προσφέρει  μία  οπτική  ξενάγηση σε  κάθε «στάση» της. 

Και αυτή τη φορά στα αμπάρια της  ο  ολκάς  μεταφέρει μοναδικές εικόνες της ιστορίας, όπως γκραβούρες, καρτ ποστάλ και φωτογραφίες που για πρώτη φορά παρουσιάζονται με τρόπο που να αναδεικνύουν την ιστορία κάθε πόλης-λιμανιού και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής.


Θεσσαλονίκη, Τορώνη, Καβάλα, Αβδηρα, Θάσος, Μαρώνεια, Αναστασιούπολη, Κωνσταντινούπολη, Σωζόπολη, Βάρνα, Αγχίαλος, Κωστάντζα, Οδησσός, Σεβαστούπολη, Βατούμ, Μπακού και άλλα δεκαοκτώ λιμάνια αποτελούν σταθμούς αυτού του ταξιδιού, που ξεκινά από το βόρειο Αιγαίο και μέσω της Κωνσταντινούπολης συνεχίζει στη Μαύρη Θάλασσα, στις ακτές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ουκρανίας, της Κριμαίας και της Γεωργίας για να καταλήξει στο Αζερμπαϊτζάν και την Κασπία Θάλασσα ανοίγοντας νέους δρόμους προς την Ανατολή. 

Περνώντας από λιμάνι σε λιμάνι, ο μύθος, η ιστορία και το παρόν συναντώνται και οι επισκέπτες ταξιδεύουν νοερά, γνωρίζουν την ιστορία και εμπνέονται για το δικό τους οδοιπορικό στη φορτισμένη με μύθους περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.
 Η έκθεση υλοποιείται από το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, το Κέντρο Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων στο πλαίσιο του έργου «Ολκάς: Από το Αιγαίο στη Μαύρη Θάλασσα.
Μεσαιωνικά λιμάνια-σταθμοί στους θαλάσσιους δρόμους της Ανατολής». Στόχος του είναι η ανάδειξη των μεσαιωνικών λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας ως σύγχρονο εργαλείο ανάπτυξης του πολιτιστικού τουρισμού στην ευρύτερη περιοχή. Επικεφαλής και συντονιστής του έργου είναι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων  ενώ στην υλοποίησή του συνεργάζονται επτά φορείς από έξι χώρες (Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Γεωργία), οι οποίοι έχουν αναλάβει τη μελέτη, ανάδειξη και μουσειακή προβολή της μεσαιωνικής πολιτιστικής κληρονομιάς της  περιοχής  τους.

Το πρόγραμμα  συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Joint Operational Programme BLACK SEA 2007-2013» και εθνικούς πόρους. 
 
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=488533


Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012

ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Τι θα αποκάλυπταν νέες ανασκαφές στην Ακρόπολη; Κανείς δεν είναι σε θέση να πει με βεβαιότητα. Ενδεχομένως τα μυκηναϊκά τείχη ή παλαιότερα από αυτά, στα ανατολικά του Παρθενώνα.


Εκεί όπου βρισκόταν και το ιερό του Πανδίονος, μυθικού ήρωα και βασιλιά των Αθηνών, υιού του Εριχθονίου ή του Κέκροπα. Πιθανολογείται μάλιστα ότι στην ίδια θέση υπήρχε παλαιότερο ιερό, που θάφτηκε με τις επιχώσεις του 5ου π.Χ. αι.
Η δυνατότητα να εντοπισθούν μοναδικά κινητά ευρήματα, όπως οι περίφημες Κόρες που ανέσκαψε σε γειτονική περιοχή ο Παναγής Καββαδίας κατά τον 19ο αιώνα, απομακρύνεται μάλλον, αφού δίπλα κατασκευάστηκε το Παλαιό Μουσείο της Ακρόπολης.
Αυτό που σύμφωνα με γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων δεν κηρύσσεται διατηρητέο. Οκτώ μέλη ψήφισαν κατά και 12 υπέρ της μη κήρυξης.
Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι το πρώτο μουσείο που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα (1865) θα κατεδαφιστεί. Η γενική γραμματέας Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη σημείωσε ότι πρέπει να απομακρυνθούν μόνο τα νεότερα προσκτίσματα και αν χρειαστεί να γίνουν ανασκαφές στα δάπεδα, ώστε ό,τι εντοπισθεί να διατηρηθεί εν υπογείω.
Η κ. Μενδώνη δήλωσε κάθετα αντίθετη ως προς τη δημιουργία αναψυκτηρίου ή χώρου εξυπηρέτησης κοινού στο παλαιό μουσείο. Υποστήριξε την άποψη ότι θα πρέπει εκεί να φυλαχθούν και να εκτίθενται οι περίπου 250 επιγραφές που καταστρέφονται. Επίσης, ό,τι άλλο θεωρήσει η ΕΣΜΑ ότι πρέπει να προφυλαχθεί από τα καιρικά φαινόμενα. Κάτι που η μειοψηφία έκρινε ότι πρέπει να πρυτανεύσει ως ανάγκη και να χαρακτηριστεί το κτίριο ως διατηρητέο.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=63753339


Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2012

ΒΙΟΚΛΙΜΑΤΙΚΟ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Η μελέτη προβλέπει ελάχιστη έως και μηδενική ενεργειακή κατανάλωση
 
«Πράσινο» θα είναι το αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, το οποίο πρόκειται να ανεγερθεί στην Ακαδημία Πλάτωνος.
«Το κτίριο που θα προκύψει, θα πρέπει να αφήσει τα ελάχιστα ίχνη στο περιβάλλον σε περίπτωση, που θα έπαυε να υφίσταται», όπως είπε χαρακτηριστικά η γενική γραμματέας Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Μουσείων όπου εξετάσθηκε το τροποποιημένο κτιριολογικό πρόγραμμά του. Κι αυτό γιατί, σύντομα, μόλις ολοκληρωθούν οι αποζημιώσεις θα προκηρυχθεί διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανέγερσή του.
Σε κάθε περίπτωση το μουσείο θα στηριχθεί στις βιοκλιματικές αρχές ώστε «να ανταποκρίνεται ιδεολογικά και κτιριολογικά στις ιδέες που έχουν αναπτυχθεί στον χώρο», όπως πρόσθεσε η γενική γραμματέας. Η μελέτη δηλαδή προβλέπει ελάχιστη έως και μηδενική ενεργειακή κατανάλωση.

Σύμφωνα πάντως με την τροποποιημένη μελέτη το συνολικό, μικτό εμβαδόν του νέου μουσείου θα είναι 16.500 τ. μ. (από τα 18240 τ. μ. αρχικώς). Από αυτά οι εκθεσιακοί χώροι θα είναι 5.400 τ. μ., οι αποθήκες 3.500 τ. μ., οι χώροι εκπαιδευτικών και επιστημονικών δράσεων 650 τ. μ., τα εργαστήρια συντήρησης 680 τ. μ., τα πωλητήρια 300 τ. μ. και το αμφιθέατρο 500 τ. μ. Τέλος θα δημιουργηθεί νέο υπόγειο πάρκιν οικόπεδο «REDS» (εμβαδού 2.600 τ. μ. και χωρητικότητας 160 θέσεων), ενώ το υφιστάμενο υπαίθριο θα καταργηθεί.

Να σημειωθεί, ότι η χρηματοδότηση του διαγωνισμού και η μελέτη γίνονται από την Περιφέρεια Αττικής κατόπιν προγραμματικής σύμβασης που έχει ήδη υπογραφεί με το υπουργείο Πολιτισμού
 
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=487051


Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΑΝΤΕΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΡΙΘΧΗΚΕ...ΣΤΗΝ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΣΤΗΛΗ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΕΣΣΕΡΗ Καθηγητή

Στοιχεία για την ανατομία της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης δεν έχουν προκύψει από τα αρχαία κείμενα. Μοναδικές σχετικές πληροφορίες αναφέρονται στον πάπυρο του Edwin Smith. Οι πρώτες σαφείς πληροφορίες για την οντότητα και τη στοιχειώδη δόμηση της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης προήλθαν από τις εξαίρετες ανατομικές μελέτες του Leonardo Da Vinci (15ος αιώνας) και του Ανδρέα Βεσάλιου (16ος αιώνας).


Εκτοτε, οι ανατομικές γνώσεις, όσον αφορά την ανθρώπινη σπονδυλική στήλη, χάρη στην αλματώδη εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας με την καθιέρωση επίσης και της νεκροτομικής μελέτης πλουτίσθηκαν, έγιναν περισσότερες και λεπτομερέστερες.

Από τις συστηματικές αυτές έρευνες προέκυψαν χρήσιμα στοιχεία για την ανθρώπινη σπονδυλική στήλη, που έδειξαν ότι αυτή δεν ήταν μια ενιαία και άκαμπτη οστέινη στήλη, αλλά είχε αρθρωτή δόμηση στο σύνολό της.
Οι διάφορες δε μοίρες της είχαν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αφενός μεν για την ασφαλέστερη στήριξη της, αφετέρου δε για την αναγκαία σύνδεσή της ή με γειτονικούς ιστούς ή με τις υπερκείμενες ή υποκείμενες μοίρες της.

Ενα τέλειο σύστημα


Προέκυψε, δηλαδή, ότι η ανθρώπινη σπονδυλική στήλη είναι μία αρθρωτή οστεοχόνδρινη στήλη που αποτελείται από 33 ή 34 μικρά κυλινδροειδή οστά, τους σπονδύλους και λειτουργεί στο σύνολο της σαν ένα τέλειο υδραυλικό σύστημα για την ασφαλή στήριξη του σώματος και την προστασία του νωτιαίου μυελού και της ιππουρίδας.


Οι παραπάνω σπόνδυλοι προκειμένου να διαμορφώσουν την ανθρώπινη σπονδυλική στήλη σ' ένα κλειστό υδραυλικό σύστημα, συνδέονται μεταξύ τους με ποικίλους συνδέσμους, σημαντικότεροι των οποίων είναι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, που παρεμβάλλονται μεταξύ των σωμάτων δύο γειτονικών σπονδύλων. Στηρίζουν και προστατεύουν τη συνολική σπονδυλική στήλη και το πολύτιμο περιεχόμενο της, νωτιαίο μυελό και ιππουρίδα.


Αυτή την αριστοτεχνική δόμηση της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης φαίνεται ότι μιμήθηκαν οι κατασκευαστές του Παρθενώνα, κατά την οικοδόμηση του. Τότε (450 - 420 π.Χ.) όμως δεν ήταν δημόσια γνωστή η ανατομία της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης.

Είναι πιθανόν οι τεχνικοί, που πήραν μέρος στην κατασκευή του Παρθενώνα να είχαν πρωτοποριακές γνώσεις στον τομέα αυτόν ή είχαν στη διάθεσή τους ανατομικές μελέτες της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης, άγνωστες στον πολύ κόσμο.

Γνωστό, πάντως, είναι σήμερα ότι οι κίονες του Παρθενώνα μοιάζουν σημαντικά στη δόμησή τους με αυτήν της ανθρώπινης στήλης.

Κάθε μαρμάρινος κίονας, που στηρίζει τον Παρθενώνα, συνίσταται από αρθρωτά μέλη, τους «σφονδύλους» ή σπονδύλους, έντεκα τον αριθμό. Η διάμετρός τους βαθμιαία ελαττώνεται, από τη βάση προς την κορυφή (ανάλογη διαμόρφωση με αυτήν της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης) και πατούν ο ένας στον άλλον, χωρίς συνδετική ύλη.

Συνδέονταν όμως μεταξύ τους με ειδικούς συνδέσμους τα «εμπόλια» δηλαδή, που κατασκευάζονταν από ξύλο (κυπαρίσσι, οξιά και πεύκο) και είχαν σαν στόχο την άμβλυνση των πάσης φύσεως φορτικών δυνάμεων, που δεχόταν ο Παρθενώνας. Η ξύλινη αυτή δομική παρεμβολή στους κίονες του Παρθενώνα επέτρεπε στα αρθρωτά μέρη τους να έχουν και κάποιου βαθμού περιστροφική κίνηση, η οποία ενίσχυε τον προστατευτικό τους ρόλο.


Οι κατασκευαστές του Παρθενώνα, που ο Περικλής είχε στρατεύσει, όπως γλύπτες (Φειδίας, Αγορακρίτης, Καλλίμαχος, Αλκαμένης), αρχιτέκτονες (Ικτίνος, Καλλικράτης), ίσως και άλλοι τεχνικοί, δούλεψαν με απαράμιλλη μεθοδικότητα για να κατασκευασθεί ο κολοσσός αυτός, που αποκαλείται Παρθενώνας.


Η αριστοτεχνική του δόμηση με πρότυπο την ανθρώπινη σπονδυλική στήλη ήταν αυτή που τον προστάτευσε από τις καταστροφικές επιδράσεις, που κατά καιρούς δέχθηκε, όπως βομβαρδισμούς, σεισμούς, τοπικές εκρήξεις και κεραυνούς.

Φαίνεται ότι η ικανότητα των προγόνων μας, που κατάφεραν να εκτιμήσουν και να αξιολογήσουν τη μεγάλη σπουδαιότητα της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης, τους οδήγησε να ερευνήσουν και να τεκμηριώσουν το ρόλο της.
Περιείχε, δηλαδή, και προστάτευε ένα εξαιρετικά ευγενές όργανο, που σήμερα ονομάζουμε νωτιαίο μυελό και ιππουρίδα.

Για τους λόγους αυτούς η φύση φρόντισε και την προίκισε διαχρονικά με μία τέτοια αξιοζήλευτη αριστοτεχνική δόμηση, ώστε με αυτήν να εξασφαλίζεται η πλήρης ανατομολειτουργική προστασία του νευρικού συστήματος. 


diadrastiko.blogspot.gr

http://www.onalert.gr/stories/akropolis-parthenonas-spondyliki-stili 


Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΠ΄ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ - ΝΕΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Οι κυρίες με τα καπελίνα, οι κύριοι με τα φράκα και το ιππήλατο τραμ κατά μήκος της προκυμαίας της Σμύρνης «Και» σε ένα σκίτσο από την Ελλη Σολομωνίδου Μπαλάνου. ΄Ένα κοριτσάκι να σέρνει σε μια ανοιχτή βαλίτσα την, παραδομένη στον καπνό, μνήμη μιας κοσμοπολίτικης πόλης στη ζωγραφιά του Κωνσταντίνου Έσσλιν. Η θάλασσα της Σμύρνης παραδομένη στις φλόγες σε μια ζωγραφιά σε πορφυρό φόντο από τον Μηνά Καμπιτάκη. ΄Ένα κοκκινοβαμμένο μπαλκόνι απέναντι από ένα αρχοντικό νεοκλασσικό της Σμύρνης από την Μαρίνα Κροντηρά. Ο κόσμος σε μια πολυσύχναστη στάση του τραμ, σήμα - κατατεθέν της πόλης στη δημιουργία της Κάτιας Βαρβάκη.  

Τα «90 Επιστολικά δελτάρια από τη Σμύρνη», δημιουργημένα από 76 νέους Έλληνες εικαστικούς αποτελούν έναν ελάχιστο, συμβολικό, φόρο τιμής και παράλληλη κατάθεση εξακολουθητικής μνήμης μιας πόλης που τα θραύσματά της εξακολουθούν να μας συγκινούν, τα ίχνη της εξακολουθούμε να αφουγκραζόμαστε. Ο λόγος για τα έργα της ομώνυμης ομαδικής έκθεσης που με την ευκαιρία της επετείου των 90 χρόνων από την Μικρασιατική Καταστροφή φιλοξενείται από τις 15 Νοεμβρίου στον πρώτο όροφο του βιβλιοπωλείου Ιανός Αίθουσα Τέχνης (οδός Σταδίου 24). Η έκθεση εντάσσεται στον κύκλο εκδηλώσεων του Νοεμβρίου που έχει ετοιμάσει ο Ιανός τόσο στο βιβλιοπωλείο όσο και στον χώρο εκδηλώσεων.


 Πρόκειται για σημειωματικά έργα με μικρές, πανομοιότυπες διαστάσεις επιστολικών δελταρίων (15 x 21 εκ.) φιλοτεχνημένα σε επιφάνεια και από υλικά της επιλογής κάθε καλλιτέχνη,

 Αφετηρία της έκθεσης είναι η αποτύπωση επάλληλων μικρών και μεγάλων πτυχών διαφορετικών προσωπικών, οικογενειακών ή ιστορικών - εθνικών συμβάντων της πόλης. Επιλεγμένες _ από τους καλλιτέχνες _ στιγμές από οικογενειακά φωτογραφικά λευκώματα ή ιστορικές φωτογραφίες. Κι ακόμη, οι δρόμοι και τα τοπία, τα προάστια και οι εξοχές, τα σπίτια, τα μαγαζιά και η προκυμαία, τα εμπορεύματα και οι αγορές, τα ζαχαροπλαστεία και τα καφενεία, τα θέατρα και οι χοροεσπερίδες, τα εδέσματα και τα αρώματα, οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά της πόλης: ο κόλπος της Σμύρνης και ο κόλπος του Μπουρνόβα, το περίφημο «Και», το Σπόρτινγκ Κλαμπ και το Γαλλικό προξενείο, το Λούνα Παρκ και το «Θέατρον Σμύρνης» όπου συχνά έλαμπε η Κυβέλη, το διάσημο καφενείο «Αλάμπρα» και ο κινηματογράφος «Παλλάς», το ζαχαροπλαστείο του Κουτρουβάση, το καφενείον «Κράμερ», η ταβέρνα Τατάκη, η μπυραρία του Ποτήρη, ο Φραγκομαχαλάς με την Ευρωπαική οδό, το μεγάλο πολυκατάστημα Μπόν Μαρσέ και ξακουστά καταστήματα όπως του Ξενόπουλου, το κοσμηματοπωλείο Κατραμοπούλου, το καπελάδικο του Μουτάφη, οι δαντέλες του Γεωργιάδη και τα γουναρικά του Παπαθωμά. Κι ακόμη, Έλληνες, Τούρκοι και Φραγκολεβαντίνοι περιπατητές, σαλεπιτζήδες, κονιαλήδες (πωλητές παστουρμά), ταμπήδες (πωλητές καφέ) και μπαξεβάνηδες (μανάβηδες), ανεξίτηλοι κάτοικοι σε ένα παλλόμενο σύμπαν που χάθηκε πριν από 90 χρόνια ανεπιστρεπτί... Ένα σύμπαν η απώλεια του οποίου δεν μπορεί παρά να μας απασχολεί σήμερα περισσότερο από ποτέ, καθώς δεν παύουμε να προσμετρούμε απώλειες.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Ηώ Αγγελή, Γιάννης Αδαμάκης, Χριστίνα Ακτίδη, Έλενα Ακύλα, Στέλιος Αλεξάκης, Κατερίνα Ανταχοπούλου, Χρύσα Αρώνη, Έφη Βάγκνερ, Κάτια Βαρβάκη, Αριστείδης Βλάσσης, Μάριος Βουτσινάς, Ανδρέας Γεωργιάδης, Σάββας Γεωργιάδης, Μαρία Γιαννακάκη, Δημήτρης Γιαννέλος, Ειρήνη Γκόνου, Άννα Γρηγόρα, Δικαία Δεσποτάκη, Τάνια Δημητρακοπούλου, Κωνσταντίνος Έσσλιν, Έλσα Ζαχαράκη, Σταμάτης Ζέρβας, Κώστας Ζιαμπάρας, Αλεξάνδρα Ισακίδη, Μηνάς Καμπιτάκης, Πέτρος Καραβέβας, Δημήτρης Κατσιγιάννης, Μαρίνα Κροντηρά, Κατερίνα Κερατσά, Λήδα Κοντογιαννοπούλου, Βασίλης Λιαούρης, Φιλιππίνα Λιβιτσάνου, Καλλιρρόη Μαρούδα, Αλίνα Μάτσα, Κυριακή Μαυρογεώργη, Στέλλα Μελετοπούλου, Ραφαήλ Μπάικας, Τίμος Μπατινάκης, Γιάννης Μπεκιάρης, Χαρίτων Μπεκιάρης, Παναγιώτης Μπελντέκος, Νατάσα Μπιζά, Άννα Μπίλη, Ντίμη Μπιτσάκου, Γεωργία Μπλιάτσου, Ρόιλα Μπουζέα, Γιώργος Μπουκής, Μίλτος Παντελιάς, Γεύσω Παπαδάκη, Άρτεμις Παπαδήμα, Κώστας Παπατριανταφυλλόπουλος, Μαίρη Παππά, Κώστας Παππάς, Βασίλης Πέρρος, Κατερίνα Πέτρουλα, Στέλιος Πετρουλάκης, Ελιάννα Προκοπίου, Δημήτρης Σαρασίτης, Αφροδίτη Σεζένια, Κώστας Σιαφάκας, Έλλη Σολομωνίδου Μπαλάνου, Βασίλης Σούλης, Έφη Σούτογλου, Πηγή Σπυράτου, Ματίνα Σταυροπούλου, Μαρίνα Στελλάτου, Ειρήνη Τατάκη, Ελένη Τζιώρτζη, Παναγιώτης Τούντας, Κλαίρη Τσαλουχίδη - Χατζημηνά, Ελευθερία Τσέικο, Κατερίνα Τσεμπελή, Βάσω Τρίγκα, Μαρία Φιλιππακοπούλου, Μαρία Φραγκουδάκη, Ιωάννα Φωτάκη, Πάβλος Χαμπίδης, Αθηνά Χατζή. Η έκθεση τελεί υπό την Αιγίδα της Ενώσεως Σμυρναίων. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι της «Μικρής ΄Αρκτου» και η επιμέλεια της έκθεσης της Ίριδος Κρητικού.

Να σημειωθεί ότι οι εκθέσεις στον Ιανό Αίθουσα Τέχνης «συνομιλούν» με παράλληλες δράσεις στον υπόλοιπο χώρο του βιβλιοπωλείου (διαλέξεις, μουσικά, θεατρικά ή γευστικά αφιερώματα κ. α.) καθώς και με βιβλιοφιλικά αφιερώματα αντίστοιχης θεματικής.

IANOS Αίθουσα Τέχνης, Σταδίου 24, 210-3217917, www.ianos.gr
Εγκαίνια: Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012, 20:30
Διάρκεια: 15 Νοεμβρίου - 13 Δεκεμβρίου 2012
Ώρες λειτουργίας: Δευ - Παρ: 10:00-22:00, Σαβ: 10:00-18:00
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=483623