ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΔ MADE IN CHINA! ΦΑΣΟΛΙΑ...ΠΕΚΙΝΟΥ ΤΡΩΝΕ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ!

Τα στοιχεία είναι απίστευτα,αλλά σας βεβαιώνουμε απολύτως σωστά! Προέρχονται από πολύ προσεκτική έρευνα και αποκαλύπτουν ότι οι Ελληνικές ΕΔ είναι …made in China!!!

Και δεν αναφερόμαστε σε …οπλικά συστήματα. Μόνο τέτοια δεν έχουμε -ακόμη ίσως- από το Πεκίνο. Έχουμε όμως όλα τ΄ άλλα! Ακόμη και φασόλια με τα οποία τρέφονται οι στρατιώτες μας!!!

Η …παγκοσμοιοποίηση εξαφάνισε τα ελληνικά φασόλια;


Το άνοιγμα των αγορών φέρνει φασόλια από την Κίνα στις καραβάνες των στρατευμένων. Οι προμήθειες του ελληνικού στρατού σε φασόλια από την Κίνα αγγίζουν τους 73 τόνους, ποσότητα που αφορά στην τελευταία σύμβαση που σύναψε τον περασμένο Μάιο!

Η έρευνα του On Alert στις συμβάσεις που έχουν υπογραφεί κατά την τελευταία διετία δείχνει ότι εκτός από το συσσίτιο, από την Κίνα προέρχεται και ένα μεγάλο μέρος του στρατιωτικού ιματισμού.

Χιλιάδες πουκάμισα, στολές εργασίας και επενδύτες, όπως ονομάζονται τα παλτά στο στρατό, μέχρι και 69 χιλιόμετρα υφάσματος!

Αλλα 50 χιλιόμετρα δέρματος εισήχθησαν από την Ινδία, ενώ ακόμη και τα πηλίκια είναι εισαγόμενα από διάφορες χώρες, χωρίς να δίνονται διευκρινήσεις από ποιες στους συνοπτικούς συγκεντρωτικούς καταλόγους του υπουργείου Ανάπτυξης.
Μικρότερης τάξης μεγέθους προμήθειες έγιναν και από την αεροπορία σε πουκάμισα και στολές από την Κίνα και άλλες χώρες.

Αρκεί μια ματιά στους πίνακες που δημοσιεύουμε.
Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση επιχαίρει για την μεγάλη αύξηση των ελληνικών εξαγωγών.





Κατά τ΄ άλλα ,είναι γεγονός ότι οι κυβερνήσεις μας στηρίζουν ...τα ελληνικά προϊόντα!

 
http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=8983

Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ (Α.ΜΕΡΟΣ)

Φεβρουάριος 1821. Η από καιρό προετοιμαζό¬μενη επανάσταση των Ελλήνων κατά των Τούρ¬κων δυναστών ξεσπά στη Μολδοβλαχία. Σύντομα στο "πανηγύρι της φωτιάς" θα έμπαινε και η κυρίως Ελλάδα. Ύστερα από 400 σχεδόν χρόνια φρικτής σκλαβιάς, το Έθνος εξεγέρθηκε κατά του μιαρού κατακτητή, για να διεκδικήσει την προγονική ελευθερία και δόξα.

Πού βασίστηκαν όμως οι Έλληνες για να προ¬χωρήσουν στο εγχείρημα αυτό με τις ενδεχόμενες ανυπολόγιστες συνέπειες; Οι μυημένοι, τουλάχι¬στον, γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να υπολογίζουν -άμεσα- στην επέμβαση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων. Υπήρχε, βέβαια, διάχυτη η προσδοκία ρωσικής - υπέρ των Ελλήνων - παρέμβασης, η οποία όμως σύντομα εξανεμίσθηκε. Οι Έλληνες ήταν μόνοι και έπρεπε να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις, σε ότι αφορούσε την πολεμική προσπάθεια αυτή καθαυτή, τουλάχιστον.

Από τι απετελείτο, όμως η "πολεμική μηχανή" του Έθνους εκείνη την περίοδο; Ποιες ήταν οι ένοπλες δυνάμεις και κυρίως ο "στρατός" που η επαναστατημένη Ελλάδα ήταν σε θέση να παρατά¬ξει απέναντι στα πολυάριθμα οθωμανικά στρατεύ¬ματα;

Σε ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα και την Πελο¬πόννησο, δεν υπήρχαν -σύμφωνα με τον Χρ. Βυζά¬ντιο (Ιστορία του Τακτικού Στρατού της Ελλάδας, Αθήνα 1837) - περισσότεροι από 4.000 οπλοφόροι, εντεταγμένοι στα διάφορα αρματολικά σώματα. Τα σώματα των κλεφτών ήταν ακόμα πιο ολιγάριθμα, ύστερα από τις συνεχείς διώξεις που είχαν υποστεί. Τα περισσότερα είχαν διαλυθεί και πολλά στελέχη τους είχαν καταφύγει στα Επτάνησα. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, πολλοί καταδιωκόμενοι κλέφτες κατατάχθηκαν στα δύο! ελληνικά τάγματα ελαφρού πεζικού που είχαν συγκροτήσει οι Βρετανοί στα Επτάνησα. Το ένα τάγμα, μάλιστα, συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την εκπόρθηση του φρουρίου της Αγίας Μαύρας, στη Λευκάδα.

Έλληνες όμως υπηρέτησαν και στον Ρωσικά και στον Γαλλικό Στρατό στο διάστημα 1798-1814. Στον Ρωσικό Στρατό οι Έλληνες υπηρετούσαν, κυρίως, στις μονάδες των Κυνηγών (τύπος φρού πεζικού) από παλιά. Ορισμένοι, όπως Λάμπρος Κατσώνης ή ο Αλέξανδρος Υψηλάντη ανήλθαν στους ανώτερους και στους ανώτατου βαθμούς της στρατιωτικής ιεραρχίας. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχασε το δεξί του χέρι, πολέμων για τον Τσάρο, στη Δρέσδη, το 1813.

Οι Γάλλοι από την πλευρά τους ενέταξαν Έλληνες στις δυνάμεις τους κατά τη διάρκεια κατοχής της Αιγύπτου και των Επτανήσων. Επρόκειτο όμως για τμήματα ασφαλείας μόνο και όχι για μάχημα τμήματα.

Οι άνδρες των 1st και 2st Greek Light Infantry του Βρετανικού Στρατού, ήταν οπλισμέ¬νοι με το όπλο των περίφημων rifleman του 95ου Συντάγματος Πεζικού, το τυφέκιο ραβδωτής κάνης Βaker. Έφεραν επίσης "γερμανικού" τύπου μαχαίρια (Ηirschfanger•).

Εκτός του επισήμου οπλισμού, οι άνδρες πολ¬λές φορές έφεραν και δικά τους όπλα (πιστόλες, γιαταγάνια). Οι αξιωματικοί έφεραν κυρτή σπάθη. Η στολή τους βασίζονταν στην ελληνική παραδοσια¬κή φορεσιά, σε μίξη με βρετανικά στοιχεία. Οι άνδρες ήταν εκπαιδευμένοι πάνω στα βρετανικά πρότυπα και ήταν ικανοί να πολεμούν σε τάξη ακροβολισμού, κατά ζεύγη, ή σε πυκνή τάξη, σε σχηματισμό γραμμής δυο ζυγών.

Στον Ρωσικό Στρατό, αντίθετα, οι Έλληνες φορούσαν την ίδια στολή με τους Ρώσους συνα¬δέλφους τους. Ήταν οπλισμένοι με μουσκέτο και ξιφολόγχη και πολεμούσαν είτε σε τάξη ακροβολι¬σμού, κατά ζεύγη, είτε σε σχηματισμό γραμμής, τριών ζυγών, είτε σε σχηματισμό φάλαγγας βάθους έξι, συνήθως, ζυγών.

Αν και ο αριθμός των Ελλήνων που υπηρέτη¬σαν στους ξένους στρατούς ήταν περιορισμένος, εν τούτοις η σημασία του γεγονότος καθαυτού ήταν μεγάλη. Πολλοί από αυτούς έγιναν στελέχη του επαναστατικού στρατού, χάρις στην εμπειρία που είχαν αποκομίσει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θεό¬δωρος Κολοκοτρώνης, ο αρχηγέτης της επανάστα¬σης, υπηρέτησε ως αξιωματικός σε ένα από τα δύο ελληνικά τάγματα του Βρετανικού Στρατού.

Πίσω στην Ελλάδα, τα σώματα των αρματολών και των κλεφτών δεν ήταν παρά άτακτες ομάδες ανδρών, χωρίς σταθερή οργάνωση. Κάθε άνδρας είχε τον δικό του οπλισμό, προερχόμενο πολλές φορές από λάφυρα. Γιαταγάνια, καριοφίλια, πιστό¬λες και μαχαίρες ήταν ο συνήθης οπλισμός των ανδρών. Τα καριοφίλια, που ονομάστηκαν έτσι από ένα υπόδειγμα του ιταλικού εργοστασίου όπλων Κάρλο και υιός (Κάρλο ε Φίλιο) ήταν ουσια¬στικά μακρύκαννα εμπροσθογεμή τυφέκια λείας κάνης. Είχαν μεγαλύτερο βεληνεκές από τα ευρωπαϊκά μουσκέτα, αν και το διαμέτρημα τους ήταν συνήθως μικρότερο. Στα χέρια ενός έμπειρου σκοπευτή το όπλο ήταν εξαιρετικά ακριβές. Το 1801, Αλβανοί ακροβολιστές του Οθωμανικού Στρατού, οπλισμένοι με καριοφίλια, εξανάγκασαν σε παράδοση ένα βρετανικό τμήμα στην Αίγυπτο.
Οι Έλληνες άτακτοι, όπως και οι Τούρκοι, δεν έτρεφαν ιδιαίτερη εκτίμηση στα ευρωπαϊκά μουσκέτα και στις ξιφολόγχες τους. Η ξιφολόγχη εθε¬ωρείτο "άτιμο" όπλο που η χρήση του, αντίθετα με αυτή της σπάθης, δεν προσέδιδε δόξα στον χρή¬στη. Εθισμένοι σε τακτικές μάχης ανταρτοπόλε¬μου, όπου οι ατομικές συγκρούσεις και οι μονομαχίες αποτελούσαν συνηθισμένες καταστάσεις, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την αναγκαιότητα χρήσης της ξιφολόγχης, ενός όπλου που προϋπέ¬θετε έναν πιο συλλογικό τρόπο μάχης. Η έλλειψη της πάντως, φάνηκε αργότερα, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ιδιαίτερα σε συμπλοκές με το τουρκικό ιππικό.

Εκτός των αρματολικών και των κλέφτικων σωμάτων, υπήρχαν και κάποια άτακτα, επίσης, σώματα "πολιτοφυλάκων", όπως αυτά των Μανια¬τών και των Σουλιωτών. Τα σώματα αυτά ήταν στην πραγματικότητα μικροί τοπικοί στρατοί με υποτυπώδη οργάνωση. Δεν διέφεραν, ουσιαστικά, από τα αντίστοιχα των κλεφταρματολών. Είχαν τις ίδιες δυνατότητες και υπέφεραν από τις ίδιες αδυ¬ναμίες, βασικότερη των οποίων ήταν η έλλειψη συνοχής και η ανικανότητα εκτέλεσης ελιγμών, σε πεδινό έδαφος, ιδιαίτερα επί τη παρουσία εχθρικού ιππικού, το οποίο αποτελούσε τον φόβο και τον τρόμο των άτακτων σωμάτων. Σε προπαρασκευα¬σμένες θέσεις άμυνας τα άτακτα σώματα απέδιδαν εξαιρετικά. Δεν ήταν όμως τα τμήματα που απαιτούντο για να διεκδικήσουν από τον αντίπαλο το έδαφος του πεδίου της μάχης. Το θετικό για τους Έλληνες άτακτους ήταν ότι και τα τουρκικά στρα¬τεύματα, ακόμα και τα τακτικά, δεν διακρίνονταν για την καλή εκπαίδευση και την πειθαρχία τους. Πολλοί δε Τούρκοι διοικητές δεν δίστασαν να εξα¬πολύσουν κατά μέτωπο επιθέσεις, ακόμα και με ιππικό, εναντίον των "ταμπουρωμένων" Ελλήνων, με δυσάρεστα για αυτούς αποτελέσματα.
Αντίθετα με τους άτακτους, ένα τμήμα τακτι¬κού πεζικού της γραμμής, όπως ονομαζόταν, οπλι¬σμένο και εκπαιδευμένο πάνω στα δυτικοευρω¬παϊκά πρότυπα, ήταν ικανό να διεκδικεί, να καταλαμβάνει και να αγκιστρώνεται σε πεδινό και ημιο¬ρεινό έδαφος, ακόμα και χωρίς την υποστήριξη φιλίου ιππικού. Εμπρός στο συγκροτημένο, ομαδι¬κό του πυρ, οποιαδήποτε κατά μέτωπο επέλαση του κυρίως ελαφρού τουρκικού ιππικού, ήταν εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία. Ακόμα και αν οι ιππείς "περνούσαν", σχετικά, αλώβητοι τον φραγμό πυρός, θα είχαν να αντιμετωπίσουν ένα δάσος από ξιφολόγχες επάνω στο οποίο - τα άλογα θα αρνούνταν, κατηγορηματικά, να επιπέσουν. Αν οι ιππείς έφεραν λόγχες θα έπλητταν σίγουρα κάποιους πεζούς του πρώτου ζυγού, θα δέχονταν όμως τα πυρά των ανδρών του δευτέρου ζυγού, τα οποία από τέτοια απόσταση (3-5 το πολύ μέτρα) θα ήταν θεριστικά. Αν οι ιππείς δεν ήταν λογχοφόροι δεν θα μπορούσαν καν να πλησιάσουν τους πεζούς για να τους πλήξουν με τις σπάθες τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι σπάθες του ιππικού σπάνια ξεπερνούσαν σε μήκος τα 110 εκα¬τοστά. Αντίθετα το μουσκέτο με την ξιφολόγχη του προσαρμοσμένη πλησίαζε σε μήκος τα 2 μέτρα.

Επίσης ένα ικανοποιητικά εκπαιδευμένο τμήμα πεζικού γραμμής, εφόσον διατηρούσε την ψυχραιμία του ενώπιον του εχθρικού ιππικού, ήταν ικανό να αλλάξει σχηματισμό σε 30 με 60 δευ¬τερόλεπτα. Ακόμα και αν ο διοικητής του τμήμα¬τος έκρινε ότι δεν θα ήταν δυνατό να ανασχηματι¬σθεί το τμήμα σε τετράγωνο, λόγω της ταχύτητας επέλασης του εχθρικού ιππικού, θα μπορούσε να διατάξει τη λήψη σχηματισμού φάλαγγας ανά λόχο ή διλοχία, με βάθος 12 ή 6, αντίστοιχα ζυγών, ο οποίος θα του εξασφάλιζε εξαιρετικές πιθανότητες επιβίωσης του τμήματος του.

Σε σχηματισμό φάλαγγας, το πεζικό της γραμ¬μής είχε ακόμα και τη δυνατότητα εκτόξευσης αντεπίθεσης κατά των σε αταξία ευρισκομένων ιππέων, ύστερα από την άσκοπη τους επέλαση. Υπάρχουν δύο, τουλάχιστον, καταγεγραμμένες περιπτώσεις που το ελληνικό πεζικό γραμμής αντεπιτεθεί όντας σε σχηματισμό φάλαγγας, με την ξιφολόγχη και ανέτρεψε τμήματα τουρκικού ιππικού! Αυτό ήταν ένα εξαιρετικό επίτευγμα μόνο άριστα εκπαιδευμένοι στρατιώτες (οι Πρώσοι, οι Αυστριακοί και οι Βρετανοί) στο παρελθόν είχαν επιτύχει. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η έστω περιορισμένη, αριθμητικά, παρουσία τακτικού τμημάτων εντός του επαναστατικού ελληνικού "στρατού", ήταν ζήτημα μείζονος σημασίας, την αλήθεια αυτή πρώτοι αντελήφθησαν οι αδελφοί Υψηλάντη, οι οποίοι, ως αξιωματικοί του Στρατού, γνώριζαν τις δυνατότητες των τακτικών τμημάτων


Ο Ιερός Λόχος αντιμε¬τωπίζει το τουρκικό ιππικό στο Δραγατσάνι. Οι άνδρες φέρονται να φορούν στολές ανάλογες αυτών του στρατού του γερμανι¬κού κρατιδίου του Μπράουνσβαϊγκ.

Έτσι, αμέσως μετά την επίσημη κήρυξη της επανάστασης (24η Φεβρουαρίου 1821) από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο Ιάσιο της σημερινής Ρουμανίας, ξεκίνησε η προσπάθεια συγκρότησης του πρώτου τακτικού τμήματος, του περίφημου Ιερού
Λόχου. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έδωσε την ονομασία αυτή στο τμήμα σε μια προσπάθεια σύνδεσης της αρχαίας και της νεώτερης ελληνικής ιστορίας.

Αρχικά ο Λόχος διέθετε 100 άνδρες. Σύντομα όμως η δύναμη του πενταπλασιάστηκε. Η

Πρώτος διοικητής και εκπαιδευτής του Λόχου ήταν ο Γεώργιος Καντακουζηνός, συνταγματάρ¬χης ιππικού του Ρωσικού Στρατού. Τον διαδέχθη¬κε ο Βασίλειος Καραβιάς και αυτόν ο Νικόλαος Υψηλάντης, αδελφός του Αλεξάνδρου. Οι Ιερολοχίτες ήταν όλοι εθελοντές, Έλληνες της διασποράς,
Το τμήμα οργανώθηκε ως τάγμα πεζικού των 5 λόχων (εκατονταρχιών, όπως ονομάστηκαν), Διέ¬θετε δική του σημαία με παραστάσεις των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και του Φοίνικα που αναγεννάται εκ της τέφρας του. Διέθετε ακόμα και δική του μουσική. Επίσης στον Ιερό Λόχο προσκολλήθηκε τμήμα 200 ελαφρών ιππέων και πυρο¬βολαρχία τεσσάρων πυροβόλων. Οι πεζοί ήταν οπλισμένοι με μουσκέτο και ξιφολόγχη και οι ιππείς με κυρτή σπάθη και πιστόλες ή κοντσκάννες, εμπροσθογεμείς καραμπίνες. Ορισμένοι δε, έφεραν και λόγχη μήκους 2,5-3 μέτρων.

Οι πεζοί Ιερολοχίτες φορούσαν μία ιδιόμορφη στολή εμπνευσμένη από αυτή των παλαιών ρωσι¬κών τμημάτων των Στρέλτσι. Γερμανικές γκραβούρες εποχής, ωστόσο, την παρουσιάζουν ως ομοιάζουσα με την αντίστοιχη των ανδρών του κρατιδίου του Μπράουνσβαϊγκ. Το χρώμα της ήταν μαύρο. Το μακρύ αμπέχωνο έφερε στο μπρο¬στινό μέρος διακοσμητικά σειρίτια, μαύρου επίσης χρώματος, ανάλογα με αυτά των Ευρωπαίων ουσάρων. Το παντελόνι ήταν επίσης μαύρο, όπως και το τύπου "καλπάκι" καπέλο, το οποίο έμοιαζε με το ευρωπαϊκό 8η8κυ, χωρίς το γείσο. Στο καπέλο φερόταν το έμβλημα του θανάτου, μία νεκροκεφα¬λή με δύο χιαστί οστά, για να θυμίζει στους Ιερο¬λοχίτες την απόφαση τους να πολεμήσουν ως τον θάνατο. Το έμβλημα αυτό ήταν καθαρά πρωσικής προέλευσης και φερόταν στα καπέλα των Πρώ¬σων ουσάρων "του θανάτου" του Μεγάλου Φρει¬δερίκου, από τα μέσα του 18ου αιώνα, περίπου. Η υιοθέτηση του από ιόν Αλέξανδρο Υψηλάντη δεί¬χνει τις επιρροές του οπό την τριβή με τους Πρώσους κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέ¬μων. Στο καπέλο, τέλος, οι Ιερολοχίτες έφεραν λευκού χρώματος λοφίο

γενέθλιος ημερομηνία του Ιερού Λόχου και μαζί του, του Ελληνικού Στρατού (των νεωτέρων χρόνων) τοποθετείται εντός του Μαρτίου του 1821. Τόπος "γέννησης" ήταν το Φωξάνι της Μολδαβίας. Στον καθεδρικό ναό της πόλης αυτής οι Ιερολοχίτες έδωσαν, ενώπιον του θεού, τον όρκο τον οποίο τήρησαν κατά γράμμα.

Η εξάρτυση τους ήταν απλή. Απετελείτο μόνο από μία δερμάτινη, μαύρη ζώνη επί της οποίας εφαρμοζόταν η επίσης μαύρη δερμάτινη φυσιγγιοθήκη και η θήκη της ξιφολόγχης. Οι ιππείς οι οποίοι προσκολλήθηκαν στον Ιερό Λόχο φορούσαν στολές κοζάκων και ουσσάρων.
Ο Ιερός Λόχος συμμετείχε σε πληθώρα επιχει¬ρήσεων στο πολε-μικό μέτωπο της Μολδοβλαχίας. Η πλέον ένδοξη στιγμή του όμως σημειώθηκε στη τελευταία του μάχη στο Δραγατσάνι (7 Ιουλίου 1821). Η μάχη του Δραγατσανίου ξεκίνησε όταν ο επικεφαλής του ελληνικού ιππικού Νικόλαος Καραβιάς παράκουσε τις διαταγές του Αλέξανδρου Υψηλάντη και επιτέθηκε κατά οχυρωμένων στο ομώνυμο χωριό Τούρκων με 800 ιππείς.

Σύντομα όμως αφίχθησαν στην περιοχή τουρκικές ενισχύ¬σεις που έτρεψαν σε φυγή τους περισσότερους Έλληνες ιππείς. Ο Καραβιάς και 60 περίπου άνδρες του δεν πρόλαβαν να φύγουν και κυκλώ¬θηκαν. Ωστόσο δεν παραδόθηκαν και συνέχισαν να μάχονται απελπισμένα. Σε βοήθεια τους έσπευσαν οι Ιερολοχίτες, ενισχυμένοι με 100 ιππείς και έναν ουλαμό πυροβολικού.

Σε σχηματισμό φάλαγγας με τα πυροβόλα Τάγματος, τις σημαίες να ανεμίζουν, τα τύμπανα να ηχούν και τους άνδρες να ψάλλουν εμβατήρια, ο Ιερός Λόχος προσέγγισε με ταχύ βήμα τις τουρκι¬κές ορδές που είχαν κυκλώσει τον Καραβιά και τους άνδρες του. Κατάπληκτοι από το θέαμα της συντεταγμένης προσπέλασης των Ιερολοχιτών, οι Τούρκοι αποτραβήχτηκαν, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Καραβιά και στους υπ' αυτόν να ξεφύγουν. Όταν όμως οι Τούρκοι συνειδητοποίη¬σαν ότι ο Ιερός Λόχος δεν υποστηριζόταν από άλλα ελληνικά τμήματα, επιτέθηκαν από όλες τις πλευ¬ρές εναντίον του. Οι 373 Ιερολοχίτες σχημάτισαν τετράγωνο και με τα πυρά τους κράτησαν γιο αρκετή ώρα μακριά τους οκταπλάσιους, τουλάχι¬στον, εχθρούς.

Οι τάξεις όμως του Ιερού Λόχου σταδιακά άρχι¬σαν να αραιώνουν. Οι επιζήσαντες αξιωματικοί διέταξαν τότε την εκτέλεση ενός από τους δυσκο¬λότερους ελιγμούς, την οπισθοχώρηση μαχόμενου τετραγώνου. Διατηρώντας τη συνοχή του και με υψηλό ηθικό, το τμήμα πράγματι οπισθοχώρησε πολεμώντας ως ένα παρακείμενο δάσος, καλυπτό¬μενο από τα πυρά των άτακτων σωμάτων του, Ολύμπιου και του Ι. Χόρκα.

Στη μάχη έπεσαν και οι πέντε λοχαγοί (εκατόνταρχοι) ο σημαιοφόρος, 25 υπαξιωματικοί και 180 στρατιώτες. Άλλοι 37 τραυματισμένοι Ιερολοχίτες συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και αφού αντιμετωπίσθηκαν με τη συνήθη τουρκική "αβρότητα" στάλ¬θηκαν τελικά στην Κωνσταντινούπολη όπου και αποκεφαλίστηκαν. Ο διοικητής του Ιερού Λόχου Νικόλαος Υψηλάντης, μόλις διεσώθη την τελευ¬ταία στιγμή είτε από Γάλλο φιλέλληνα, είτε από ιόν αρχιμανδρίτη Σέρβο και τους άνδρες του.

Η καταστροφική αυτή μάχη σήμανε το τέλος του Ιερού Λόχου. Οι περισσότεροι επιζήσαντες, πάντως, έφτασαν, αργότερα, στην Πελοπόννησο και κατατάχθηκαν στα εκεί σχηματιζόμενα τακτικό τμήματα.

Αν και η κατάληξη της μάχης δεν υπήρξε ευτυ¬χής, εντούτοις φάνηκαν καθαρά οι δυνατότητες ενός τακτικού τμήματος απέναντι στα άτακτα εχθρικά στίφη. Αν οι 373 Ιερολοχίτες, που κατόρ¬θωσαν να αγκιστρώσουν για αρκετή ώρα πάνω από 3.000 Τούρκους, υποστηρίζονταν εγκαίρως, η εξέλιξη της μάχης θα ήταν σίγουρα διαφορετική. Τα άτακτα όμως ελληνικά τμήματα δεν τόλμησαν, με την παρουσία του τουρκικού ιππικού, να αφή¬σουν τις θέσεις τους και να κινηθούν σε αναπεπταμένο πεδίο, προς ενίσχυση του Ιερού Λόχου. Μοιραία λοιπόν επήλθε η καταστροφή.

Το πρώτο τακτικό τμήμα στη νεώτερη ιστορία του Ελληνικού Στρατού χάθηκε άδοξα, πριν προ¬λάβει να βοηθήσει, σύμφωνα με τις δυνατότητες του, τον αγώνα της Πατρίδας. Σύντομα όμως άλλα τακτικά τμήματα θα έπερναν τη θέση του.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ 1821-1922

ΤΕΛΟΣ Α ΜΕΡΟΥΣ

Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ (Β.ΜΕΡΟΣ)

Όταν ο Δημήτριος Υψηλάντης αφίχθη στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1821, η Επανάσταση είχε εδραιωθεί στην Πελοπόννησο, τουλάχιστον. Τα άτακτα στρατεύματα είχαν επιτύχει να επικρατήσουν έναντι των αιφνιδιασμένων Τούρκων. Παρά τον αρχικό αιφνιδιασμό πάντως, ήταν βέβαιο πως η Υψηλή Πύλη δεν θα έμενε αδρανής και σίγουρα θα έστελνε και νέες δυνάμεις της να καταπνίξουν το κίνημα.

Ο Δημήτριος Υψηλάντης, ως έμπειρος αξιωμα¬τικός του Ρωσικού Στρατού, ήταν σε θέση να αντι¬ληφθεί την ανάγκη συγκρότησης τακτικών τμημά¬των, εν΄ όψη της αναμενόμενης τουρκικής αντεπίθεσης. Γνώριζε ότι η επιτυχία της επανάστασης δεν εξαρτάτο μόνο από τον ενθουσιασμό των επα¬ναστατών. Χρειαζόταν η πειθαρχία και η εκπαίδευ¬ση τακτικών τμημάτων, ώστε στην ποσοτική υπε¬ροχή των Τούρκων να αντιπαραβάλουν οι Έλληνες την ποιοτική τους υπεροχή.

Από τα Βέρβενα, όπου βρισκόταν, ο Δημήτριος Υψηλάντης εξέδωσε προκήρυξη με την οποία καλούσε εθελοντές για την επάνδρωση του "τακτι¬κού". Όταν συγκεντρώθηκαν περί τους 100 εθελο¬ντές, στάλθηκαν στην Καλαμάτα. Εκεί τους υποδέ¬χτηκε ο μέλλων διοικητής τους, ο Γάλλος ταγμα¬τάρχης Παλεστρά, Μπαλέστρας (ή Παλέσσας, κατά τους Έλληνες) βετεράνος και αυτός των Ναπολεόντειων Πολέμων. Μαζί με τον φιλέλληνα ταγματάρχη είχε αφιχθεί στη μεσσηνιακή πρωτεύ¬ουσα και ένα πλοίο, έμφορτο με μουσκέτα, ξιφο¬λόγχες, εξαρτύσεις και ιματισμό, αρκετά για τον εξοπλισμό 300 ανδρών. Το υλικό αυτό εστάλη μέσω της ελληνικής επιτροπής της Τεργέστης. Σταδιακά και άλλοι εθελοντές πύκνωσαν τις τάξεις του τακτικού. Λίγες μέρες μετά την αρχική του συγκρότηση το τμήμα οργανώθηκε σε τάγμα γραμμής των τριών λόχων, παρατάσσοντας περισ¬σότερους από 250 άνδρες. Οι άνδρες φορούσαν μαύρη στολή, έφεραν φέσι με εθνόσημο, δερμάτι¬νη εξάρτυση με μαύρη φυσιγγιοθήκη και θήκη για την ξιφολόγχη και μουσκέτο διαμετρήματος 17,6 χλστ.

Οι άτακτοι στρατιώτες αποκαλούσαν τους τακτικούς συναδέλφους τους "μαυροφόρους" εξ' αιτίας της μαύρης τους στολής. Είναι γνωστό ότι στο τάγμα δόθηκε τρίχρωμη σημαία (κόκκινο, μαύρο, λευκό) με παραστάσεις του σταυρού και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

΄Ελλειψη κατάλληλου χώρου στρατοπεδίας, οι άνδρες του τάγματος διέμεναν στις οικίες της Καλαμάτας, τρεφόμενοι επίσης από τους κατοίκους, αφού η υποτυπώδης ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να τους συντηρήσει. Παρά τις δυσχέρειες ωστόσο, υπό τον Βaleste και τον ital;o λοχαγό Κουβερνάτι, το τάγμα άρχισε την εκπαίδευση του, εκπαίδευση επίπονη και εντατική, βασισμένη στον κανονισμό εκστρατείας του Γαλλικού Στρατού του 1791, όπως αυτός είχε αναθεωρηθεί το 1818.

Βασικοί σχηματισμοί μάχης ήταν γραμμή βάθους τριών ζυγών, η φάλαγγα και τετράγωνο. Η

Ο σχηματισμός φάλαγγας χρησιμοποιείτο κυρίως στην επίθεση. Το τάγμα τασσόταν σε βάθος εννέα ζυγών. Στο σχηματισμό αυτό μόνο οι δύο πρώτοι ζυγοί διατηρούσαν την ικανότητα βολής.
Ο Σκώτος συνταγμα¬τάρχης Τόμας Γκόρντον, αρχηγός του Σώματος Γενικών Επι¬τελών του Στρατού στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα. Ο Γκόρντον πολέμησε υπέρ της Ελλάδας από το 1821.


Το μεν βάθος όμως εξασφάλιζε άμεση αντικατάσταση απωλειών των πρώτων ζυγών και ισχύ κρούση κατά την επαφή. Συνήθως ένα τμήμα που δεχόταν έφοδο φάλαγγας έχανε τη συνοχή του. Αν δεν ήταν καλά εκπαιδευμένοι, οι άνδρες του έβαλαν πρόωρα και αναποτελεσματικά κατά της προσεγγιζούσας εχθρικής φάλαγγας και, με άδεια όπλα, εγκατέλειπαν με τρόμο τις γραμμές τους στη θέα των εχθρικών ξιφολογχών. Ανέκαθεν η ξιφολόγχη, υπήρξε ένα όπλο ψυχολογικό περισσότερο παρά πρακτικό. Στατιστικές μελέτες, μετά τη λήξη • Ναπολεόντειων Πολέμων, ανέφεραν ότι μόλις το 1% των απωλειών στις μεγάλες μάχες της περιόδου προερχόταν από πλήγματα ξιφολόγχης.

Ο φόβος χρήσης της ξιφολόγχης παρέλυε τον αντίπαλο. Μόνο όταν το τμήμα που δεχόταν έφοδο φάλαγγας ήταν άριστα εκπαιδευμένο, όπως το Βρετανικό πεζικό, ήταν σε θέση να επιτύχει ψυχολογικό πλεονέκτημα. Συγκρατώντας τα πυρά την ύστατη στιγμή μετέδιδαν στους αντιπάλους τον φόβο για το αποτέλεσμα της ομοβροντίας ΠΟΥ θα εξαπέλυαν. Όταν ο αντίπαλος πλησίαζε σε (στάση 5 -10 μέτρων, δεχόταν κατά πρόσωπο την ομοβροντία πυρών, που στην καλύτερη για περίπτωση, ανέκοπτε την προέλαση του και στη χειρότερη τον έτρεπε σε φυγή.

Ο τρίτος σχηματισμός, του τετραγώνου,) χρησιμοποιείτο είτε για να αποκρουσθεί έφοδος εχθρικού ιππικού, είτε για ολόπλευρη άμυνα του τμήματος από επίθεση άτακτων πεζών. Το εγχειρίδιο εκστρατείας του 1791 προέβλεπε ακόμα την "απόσπαση" αριθμού ανδρών του τμήματος, οι οποίοι δρούσαν ως ακροβολιστές.

Τον Αύγουστο του 1821 το τακτικό τάγμα εκτέλεσε την πρώτη του πολεμική επιχείρηση, από την Καλαμάτα αγκυροβόλησε ισχυρή μοίρα του τουρκικού στόλου. Πρόθεση του τούρκου ναυάρχου ήταν η αποβίβαση δυνάμεων και η κατα¬στροφή της πόλης. Τρομοκρατημένοι οι κάτοικοι ζήτησαν τη συνδρομή του Βaleste, ο οποίος έσπευσε στην ακτή και παρέταξε τους άνδρες του σε έναν ζυγό, αναμένοντας τον εχθρό. Στη θέα και μόνο συγκροτημένου τμήματος οι Τούρκοι δεν επιχείρησαν καν να αποβιβαστούν και αποχώρη¬σαν άπρακτοι. Η επιτυχία αυτή εξύψωσε αφάντα¬στα το φρόνημα των ανδρών του τάγματος που συνέχισαν με μεγαλύτερη επιμονή την εκπαίδευ¬ση τους.

Ως τα τέλη Σεπτεμβρίου το τάγμα ήταν ετοιμο¬πόλεμο και, με διαταγή του Υψηλάντη, στάλθηκε στο στρατόπεδο των Τρικόρφων, κοντά στην πολιορκούμενη Τρίπολη.

Από τα Τρίκορφα το τάγμα μεταστάθμευσε ακόμα πιο κοντά στην πόλη και έλαβε θέσεις απέ¬ναντι από την πύλη του Λεονταρίου. Παρέμεινε οιη θέση αυτή επί δέκα μέρες, κατά τη διάρκεια ίων οποίων ενεπλάκη πολλές φορές με τουρκικά αποσπάσματα, που μάταια προσπαθούσαν να "σπά¬σουν" τον κλοιό και να φέρουν τρόφιμα στους λιμοκτονούντες συμπατριώτες τους, εντός της πόλης. Σε όλες τις περιπτώσεις οι άνδρες του τάγ¬ματος επικράτησαν των Τούρκων, χάρις στην πει¬θαρχία και την εκπαίδευση τους. Στις πολιορκητι¬κές επιχειρήσεις συμμετείχε και ένας ουλαμός αλαφρού πυροβολικού, με επικεφαλής τον Γάλλο Βουτιέ. Το τμήμα αυτό θεωρείται ο πρόγονος του ελληνικού πυροβολικού.

Τον Οκτώβριο και ενώ οι πολιορκημένοι στην Τρίπολη Τούρκοι, παρά τις στερήσεις άντεχαν ακόμα, ο Υψηλάντης πληροφορήθηκε ότι τουρκική ναυτική μοίρα είχε εισέλθει στον Κορινθιακό κόλπο με σκοπό να αποβιβάσει στρατεύματα στις βόρειες ακτές της Πελοποννήσου. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο όμως θα ήταν λίαν δυσάρεστο για τους Έλληνες. Ακόμα και αν οι Τούρκοι δεν κατόρθωναν να άρουν την πολιορκία της Τρίπολης, θα ήταν σίγουρα σε θέση να προκαλέσουν μεγάλη βλάβη σία σχέδια των επαναστατών.

Για να αποτρέψει το δυσάρεστο αυτό ενδεχό¬μενο ο Δημήτριος Υψηλάντης θέλησε να εκστρατεύσει στη βόρεια Πελοπόννησο. Κάλεσε μάλιστα και ορισμένους οπλαρχηγούς να τον ακολουθή¬σουν. Η προοπτική της λαφυραγώγησης της, από στιγμή σε στιγμή, έτοιμης να παραδοθεί πόλης, όμως απέτρεψε τους οπλαρχηγούς και τους άνδρες τους από το να ακολουθήσουν τον θεω¬ρούμενο αρχηγό τους. Έτσι ο Υψηλάντης κινήθη¬κε μόνο με το τακτικό προς το Αίγιο. Καθ' οδόν όμως πληροφορήθηκε πως η τουρκική μοίρα, αφού κατέστρεψε το Γαλαξίδι, αποχώρησε από τον Κορινθιακό κόλπο.

Μετά την άρση της απειλής ο Υψηλάντης κινή¬θηκε προς την Τρίπολη και πάλι. Πριν φτάσει όμως πληροφορήθηκε πως η πόλη είχε καταλη¬φθεί εξ' εφόδου και είχε λεηλατηθεί. Οι Τούρκοι, στρατιώτες και άμαχοι, σφαγιάστηκαν κατά εκατο¬ντάδες, από τους διψασμένους για εκδίκηση, ύστε¬ρα από αιώνες στυγνής καταπίεσης, Έλληνες. Μόνο οι Αλβανοί στρατιώτες της φρουράς της Τρί¬πολης σώθηκαν, με προσωπική παρέμβαση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
Ο Βρετανός φιλέλλη¬νας και αρχιστράτη¬γος των χερσαίων ελληνικών δυνάμεων ΡΙτσαρντ Τσώρτς,

Το τακτικό πήγε τελικά στην Τρίπολη. Ούτε εκεί όμως του παραχωρήθηκαν τα αναγκαία για τη συντήρηση του, αφού τα άτακτα τμήματα δεν είχαν αφήσει τίποτα για τους τακτικούς συναδέλφους Γύρω του είχαν ήδη συγκεντρωθεί ελληνικά τμήματα. Σε λίγο αφίχθη εκεί και ο Υψη¬λάντης, επικεφαλής του τακτικού. Αφού συναντή¬θηκε με τον Κολοκοτρώνη αποφάσισε την από κοι¬νού προσβολή της πόλης και του φρουρίου της (Παλαμήδι) από το σώμα του Γέρου του Μωρία και το τακτικό. Στην επιχείρηση θα συνέπρατταν και πλοία του στόλου, τα οποία θα προσέβαλαν την πόλη από την πλευρά της θάλασσας, με το πυροβολικό τους, αποσπώντας περισσότερο την προσοχή των πολιορκημένων. Από την ξηρά, το σώμα του Κολοκοτρώνη και ένας λόχος του τακτικού θ' ενεργούσαν κατά του Παλαμηδίου και οι άλλοι δύο λόχοι του τακτικού θα προσέβαλαν το τείχος της πόλης. Η επιτυχία του όλου εγχειρήματος εξαρτάτο από τη σύγχυση και τον αιφνιδιασμό των εχθρών. γραμμή ήταν ο κατ' εξοχήν αμυντικός σχηματισμός σε εμπλοκή με εχθρικό πεζικό. Στο σχηματισμό αυτό ένα τμήμα μπορούσε να εξαπολύσει ομοβροντία με το 70%, τουλάχιστον της παρατακτέας του δύναμης.

Εφοδιασμένοι με κλίμακες οι Έλληνες κινήθηκαν μέσα στη νύκτα και έλαβαν θέσεις κοντά στα τείχη, αναμένοντας το σύνθημα για την εκτόξευση της εφόδου. Το σύνθημα θα το έδιναν τα πλοία του στόλου με τις ομοβροντίες τους κατά των οχυρωμάτων της πόλης.

Δυστυχώς το σύνθημα δεν δόθηκε ποτέ. Αντίθετός άνεμος δεν επέτρεψε στα ελληνικά πλοία να εισέλθουν στο λιμάνι του Ναυπλίου. Μάταια οι στρατιώτες περίμεναν όλη τη νύκτα κάτω από τις κάνες των τουρκικών πυροβόλων. Όπως ήταν φυσικό κάποια στιγμή έγιναν αντιληπτοί από τη τουρκική φρουρά. Ο Τούρκος φρούραρχος έστειλε τότε ένα ισχυρό απόσπασμα να επιτεθεί στα ελληνικά τμήματα. Κάτω από τα τείχη του Ναυπλίου το τακτικό έδωσε, επί τέσσερις ώρες, την πρώτη του εν παράταξη μάχη με τον τουρκικό όχλο. Οι Τούρκοι με αλαλαγμούς και την ιαχή "Αλλάχ, Αλλάχ" επιτέθηκαν. Οι "μαυροφόροι" τους ανέμεναν παρατεταγμένοι έτοιμοι. Ψύχραιμα σκόπευσαν και από μικρή απόσταση εξαπέλυσαν μία φονική ομοβροντία κατά της εχθρικής μάζας, στέλνοντας πολλούς
Τούρκους να συναντήσουν αυτοπροσώπως τον Προφήτη. Με συνεχείς βολές και με την ξιφολόγχη, άνδρες του τακτικού έτρεψαν τελικά σε φυγή τους εχθρούς. Οι Τούρκοι πολέμησαν γενναία. Δεν άντεξαν όμως στην πειθαρχία πυρός και στην επίθεση με τη λόγχη των Ελλήνων τακτικών. Αφήνονται πίσω τους δεκάδες νεκρών, οι εχθροί κατέφυγαν στην ασφάλεια των τειχών της πόλης. Και το τακτικό βέβαια είχε απώλειες, 17 νεκροί και αρκετοί τραυματίες. Είχε ωστόσο κατορθώσει να επικρατήσει σε αναπεπταμένο πεδίο πολύ ισχυρότερων αριθμητικά, δυνάμεων. Παρά τον ηρωισμό τους όμως οι άνδρες του τακτικού και πάλι δεν έτυχαν της αρμόζουσας φροντίδας από τους
"υπευθύνους" και τους οπλαρχηγούς, οι οποίοι κοιτούσαν με καχυποψία τους "φραγκοφορεμένονς πολεμιστές με τα "στενά". Έτσι ο Υψηλάντης απέσυρε το τμήμα στο Αργός. Εκεί οι άνδρες αναπαύθηκαν και επιτέλους ανεφοδιάστηκαν.
Λίγες μέρες αργότερα το τακτικό αφίχθη από τη Κόρινθο και συμμετείχε στις επιχειρήσεις για τη εκπόρθηση του φρουρίου του Ακροκορίνθου. Ύστερο από την παράδοση ίου φρουρίου, δύναμη τακτικών στρατιωτών εγκαταστάθηκε σε αυτό ως φρουρά. Τότε όμως συνέβη να φιλονικήσει ο Υψη¬λάντης με οπλαρχηγούς και να αποχωρήσει στην Αθήνα, αφήνοντας τελείως "απροστάτευτο" το τακτικό. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για το τάγμα. Οι άνδρες, λιμοκτονούντες, άρχισαν να λιποτακτούν μαζικά αναζητώντας τροψή! Ο Βalete αγωνίστη¬κε φιλότιμα να προλάβει τη διάλυση. Προσέκρου¬σε όμως στο τείχος της αδιαφορίας των υπευθύ¬νων. Απογοητευμένος αποφάσισε να οδηγήσει τα θλιβερά υπολείμματα του τάγματος στην Κρήτη. Εκεί ο ίδιος βρήκε ηρωικό θάνατο.

Οι ελάχιστοι στρατιώτες που απέμεναν υπό τις σημαίες συγκεντρώθηκαν στην Κόρινθο. Και αυτοί, πάντως, ήταν έτοιμοι να λιποτακτήσουν. Την κατάσταση έσωσε η θέσπιση από το Βουλευτικό και το Εκτελεστικό του πρώτου οργανισμού Στρατού (Απρίλιος 1822, Νόμος υπ1 αριθμόν 8 της Ελληνικής Πολιτείας). Με βάση ιόν οργανισμό αυτό ιδρυόταν Υπουργείο Πολέμου και θεσπιζόταν η συγκρότηση βαρέως (της γραμμής) και ελαφρού πεζικού, ιππικού, πυροβολικού θέσεως και εκστρατείας, μηχανικού και σώματος φροντιστών επιμελητείας.

Υπό την αιγίδα του ισχυρού πολιτικού άνδρα της εποχής, του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, συγκροτήθηκε τότε το 1ο Σύνταγμα Πεζικού. Το Σύνταγμα αποτελείτο από δύο τάγματα των πέντε λόχων, το καθένα. Κάθε λόχος είχε δύναμη 50 περί¬που ανδρών. Η συνολική δύναμη του Συντάγματος έφτασε τους 560 άνδρες.

Με ενέργειες του Μαυροκορδάτου ρυθμίστη¬καν τα της μισθοδοσίας και τροφοδοσίας του συντάγματος. Κάθε στρατιώτης θα ελάμβανε μισθό 14 τουρκικών γροσιών ανά μήνα και 300 δράμια ψωμιού, 25 δράμια ρυζιού, 100 δράμια κρέατος και 50 δράμια κρασιού την ημέρα. Επίσης κάθε στρατιώτης θα ελάμβανε, μετά την απελευ¬θέρωση της χώρας, ένα στρέμμα καλλιεργήσιμης γης για κάθε μήνα υπηρεσίας. Το τελευταίο μέτρο ήταν, φυσικά, ανέφικτο να υλοποιηθεί. Συνέβαλε ωστόσο στην ταχεία επάνδρωση του τακτικού.

Διοικητής του Συντάγματος ανέλαβε ο Ιταλός φιλέλληνας, συνταγματάρχης Πιέτρο Ταρέλα. Υποδιοικητής τοποθετήθηκε ο επίσης Ιταλός Κουβερλάτι -πρώην λοχαγός της Ιταλικής Φρουράς του Ναπολέοντα- με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Στο Σύνταγμα προσκολλήθηκε και "λόχος" πυροβολικού, με δύο πυροβόλα, υπό τον Γάλλο Βουτιέ.

Τον Μάιο ίου 1822 τα τάγματα παρέλαβαν, σε επίσημη τελετή, τις πολεμικές τους σημαίες, "δίχρωμες, εκ κυανού και λευκού". Η Γαλανόλευκη πολεμική σημαία είχε γεννηθεί. Από τότε ως σήμε¬ρα αποτελεί τον πιστό σύντροφο και οδηγό του Έλληνα μαχητή.

Οι άνδρες του Συντάγματος ήταν εξοπλισμένοι με μουσκέτο και ξιφολόγχη. Όσον αφορά τη στολή έγινε προμήθεια γαλλικού τύπου στολών. Οι στολές αυτές ήταν γαλάζιου χρώματος. Το πηλίκιο τύπου Shako ήταν μαύρο, όπως και οι δερμάτινες εξαρτύσεις. Οι περισσότεροι, πάντως άνδρες δεν έφεραν στολή. Η ανομοιομορφία αυτή δεν είχε επί¬δραση στο υψηλό πνεύμα μονάδος του Συντάγματος.

Οι περισσότεροι αξιωματικοί ήταν Έλληνες. ΄Αλλοι οκτώ ήταν Γερμανοί, έξι ήταν Ιταλοί, ένας ήταν Ολλανδός και ένας Πολωνός. Λίγο αργότερα εντάχθηκε στο Σύνταγμα και ένας ανεξάρτητος λόχος 120 φιλελλήνων.

Στα τέλη της άνοιξης του 1822 η κεντρική κυβέρνηση αποφάσισε να οργανώσει μία εκστρα¬τεία στη δυτική Ελλάδα, με σκοπό την αποκατά¬σταση της γραμμής συγκοινωνίας, μεταξύ Μεσο¬λογγίου και Σουλίου. Στην εκστρατεία θα συμμε¬τείχε και το τακτικό. Επικεφαλής της όλης επιχεί¬ρησης τέθηκε ο ίδιος ο Μαυροκορδάτος, άνδρας απαίδευτος στα πολεμικά.

Το 1ο Σύνταγμα Πεζικού μαζί με τον λόχο των φιλελλήνων, τον λόχο πυροβολικού και ένα σώμα Επτανησίων τέθηκαν υπό την διοίκηση του Γερ¬μανού στρατηγού Καρλ Νόρμαν. Τα τμήματα αυτά από την Κόρινθο έφτασαν στην Πάτρα και από εκεί στο Μεσολόγγι. Τελικά κατέληξαν στο χωριό Κομπότι της ΄Αρτας. Εκεί ιδρύθηκε "γενικό στρατόπεδο" στο οποίο προσήλθαν και άτακτα τμήματα. Ο "στρατός" του Μαυροκορδάτου αριθμούσε τώρα περί τους 2.200 άνδρες, εκ των οποίων οι 700 τακτικοί .

Στο Κομπότι έλαβε χώρο η πρώτη συμπλοκή, όταν τουρκικά τμήματα, ιππικού κυρίως, προσε¬βλήθησαν από το τακτικό και ανετράπησαν από επίθεση με τις λόγχες. Μετά από την επιτυχία αυτή τα ελληνικά τμήματα προώθησαν τις θέσεις ιούς και έφταοαν στα χωριά Πλάκα και Πέτα. Τα άτακτα ελληνικά τμήματα στην Πλάκα δέχθηκαν σφοδρή τουρκική επίθεση και αποσύρθηκαν στο χωριό Πέτα όπου στάθμευαν οι λοιπές ελληνικές δυνάμεις. ΄Υστερα από την εξέλιξη αυτή αποφασίστηκε η αμυντική εγκατάσταση των στρατευμάτων στο Πέτα και η αναμονή εκεί του εχθρού.

Τα άτακτα σώματα έλαβαν θέσεις στη δεξιά πτέρυγα της ελληνικής παράταξης, στην πλαγιά παρακείμενου βουνού, όπου και προχείρως οχυρώθηκαν. Στο κέντρο τάχθηκε το 1ο Σύνταγμα Πεζικού και τα δύο πυροβόλα του λόχου πυροβο¬λικού. Αριστερό τάχθηκαν ο λόχος των φιλελλήνων και οι Επτανήσιοι. Το σώμα, τέλος, του αρματωλού Γκόγκα έλαβε θέσεις στα νώτα της παράταξης, ως τμήμα ασφαλείας του στρατού.

Οι δυνάμεις του Αχμέτ πασά της Αρτας - 8.000 πεζοί και 700 ιππείς- πλησίασαν τις ελληνικές θέσεις και αφού οργανώθηκαν σε επτά φάλαγγες εφόδου, εξόρμησαν. Δυστυχώς το σώμα του Γκό¬γκα τράπηκε σε φυγή αφήνοντας ακάλυπτα το νώτα της κύριας ελληνικής παράταξης. Αντιμετω¬πίζοντας τον κίνδυνο να περικυκλωθούν, τα λοιπά άτακτα σώματα υποχώρησαν με τη σειρά τους. Υπό τις διαμορφωμένες συνθήκες και το τακτικό, που ως τότε αντιμετώπιζε επιτυχώς τους Τούρκους, προσπάθησε να οπισθοχωρήσει. Με ηρωική έξοδο οι άνδρες του τακτικού διέσπασαν τον εχθρικό κλοιό. Ορισμένοι όμως και μαζί τους λόχος των φιλελλήνων του Ιταλού συνταγματάρχη Α, Dania, δεν κατόρθωσαν να ξεφύγουν. Οι 13 αυτοί γενναίοι σχημάτισαν τετράγωνο και επί 5 ώρες θέριζαν με καυτό μολύβι τα τουρκικά στίφη. Στο τέλος όμως επικράτησαν οι αριθμοί. Έπεσαν όλοι, εκτός ενός ο οποίος αιχμαλωτίστηκε, βαριά τραυματισμένος. Οι συνολικές απώλειες του τακτικού στην καταστροφική μάχη του Πέτα ξεπέρασαν τους 200 άνδρες. Ανάμεσα στους νεκρούς βρισκόταν και ο διοικητής του Συντάγματος συνταγματάρχης Ταρέλα.

Ύστερα από τη μάχη το τακτικό οπισθοχώρησε με σχετική τάξη ως την Αθήνα και από εκεί στο Ναύπλιο. Υπό τη διοίκηση του Κουβερνάτι το Σύνταγμα, που είχε στο μεταξύ ενισχυθεί, συμμετείχε με ιδιαίτερη επιτυχία στις επιχειρήσεις που οδήγησαν, τελικά, στην πτώση της οχυρής πόλης και του περίφημου φρουρίου της.

Αμέσως μετά όμως τόσο οι εμφύλιες διαμάχη όσο και η εσκεμένη εγκατάλειψη του σώματος οδήγησαν στην εκ νέου διάλυση του. Ο διοικητή του 2ου Τάγματος Παναγιώτης Ρόδιος, με τις ευλογίες της "κυβέρνησης", σχημάτισε νέο τακτικό σώμα, "αποψιλώνοντας από προσωπικό, το υπάρχον. Τελικά και τα δύο σώματα, έλλειψη μέριμνας, διαλύθηκαν.

Η επαναστατημένη Ελλάδα είχε τότε εμπλακεί στη δίνη του Α' Εμφυλίου Πόλεμου και καμία από τις αντιμαχόμενες μερίδες δεν ενδιαφερόταν για τη διατήρηση ενός σώματος που δεν θα ήταν απαραίτητα πειθήνιο τους όργανο.

Κύλησαν αρκετοί μήνες ως τον Ιούλιο του 1824, όταν αποφασίστηκε η ανασυγκρότηση του τακτικού στρατού. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε και η κίνηση της Μεγάλης Βρετανίας να χορηγήσει, με επαχθείς όρους βέβαια, δάνειο στην Ελλάδα .

Την εντολή σχηματισμού του νέου τακτικού σώματος έλαβε ο Παναγιώτης Ρόδιος. Παρά τις αντιξοότητες, ο Ρόδιος κατόρθωσε να συγκροτήσει ένα τάγμα πεζικού των έξι λόχων. Τέσσερις από αυτούς ήταν λόχοι γραμμής (κεντρικοί) επίλεκτων (γρεναδιέρων) και ένας ακροβολιστικής γραμμής. Κάθε λόχος είχε δύναμη 80 περίπου ανδρών. Η συνολική δύναμη του τάγματος ξεπερνούσε τους 500 άνδρες.


Παράλληλα με το πεζικό αναπτύχθηκε και το πυροβολικό. Συγκροτήθηκε ένας Λόχος Πυροβολητών δυνάμεως 150 ανδρών και τεσσάρων πυροβόλων των 4 λιβρών. Υπό τον Εμμανουήλ Καλέργη, 80 πυροβολητές απεστάλησαν ως ενίσχυση στο πολιορκη¬μένο, από τον Ιμπραήμ, φρούριο του Ναυαρίνου. Από αυτούς οι μισοί χάθηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Επίσης ο λόχος ακροβολιστών του τάγματος, υπό τον λοχαγό Καρπό, συμμετείχε και, εν πολλοίς, έδωσε τη νίκη στους Έλληνες στη μάχη των Μύλων. Το λοιπό τάγμα.
Ο συνταγματάρχης Δημήτριος Καλλέρ¬γης, ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, όταν λαός και στρα¬τός επέβαλαν στον Όθωνα την παραχώρηση Συντάγματος.
παρέμεινε, σύμφωνα με τον Χρ. Βυζάντιο, στο Ναύπλιο, ως φρουρά της κυβέρνησης.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ 1821-1922

ΤΕΛΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ (Γ.ΜΕΡΟΣ)

Τον Φεβρουάριο του 1825 ο Ιμπραήμ πασάς της Αιγύπτου αποβίβασε ανενόχλητος τις δυνά¬μεις του στην Πελοπόννησο. Τα τακτικά του στρατεύματα, εκπαιδευμένα με βάση το τακτικό δόγμα του Γαλλικού Στρατού, επικράτησαν χωρίς δυσκολία των διχασμένων Ελλήνων. Στο Μανιάκι οι λίγοι ήρωες του Παπαφλέσσα σφα¬γιάστηκαν χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα.

Η κυβέρνηση του Γ. Κουντουριώτη, θορυβη¬μένη από την ακατάσχετη προέλαση του Ιμπραήμ, αποφάσισε την ενίσχυση του τακτικού στρατού, του μόνου ικανού να αντιμετωπίσει, επί ίσοις όροις, τις δυνάμεις του Αιγυπτίου δυνάστη. Για τον σκοπό αυτό ψηφίστηκε, στις 10 Μαίου 1825, ο υπ' αριθμόν 14 "Περί Απογραφικής Στρατολογίας" νόμος. Με συγκεκριμένο νομοθέτημα καθοριζόταν το όριο ηλι¬κίας των στρατευσίμων καθώς και ο τρόπος στρατολό¬γησης τους. Ανά 100 κατοίκους θα κληρωνόταν να υπη¬ρετήσει στον στρατό ένας στρατεύσιμος. Η διάρκεια της θητείας οριζόταν σε τρία έτη.

Αρχηγός των Τακτικών Στρατευμάτων της Ελλάδος" τοποθετήθηκε, με απόφαση της κυβέρνησης, ο Γάλλος συνταγματάρχης Κάρολος
Φαβιέρος ( ήταν επίσης βετεράνος των Ναπολεόντειων Πολέμων) ένας εξαιρετικά έμπειρος, γενναίος και ακριβοδίκαιος αξιωματικός. Την 30η Ιουλίου 1825 ο Φαβιέρος ανέ¬λαβε επίσημα τη διοίκηση του τακτικού από τον Π. Ρόδιο. Από την ημέρα αυτή άρχισε η χρυσή περίοδος του τακτικού. Ο Φαβιέρος ανέπτυξε αμέσως μεγάλη δραστηριότητα, τόσο στο επίπεδο της οργάνωσης του στρατού, όσο και στο τομέα εμπέδωσης της πειθαρχίας
Ο Γάλλος συνταγμα¬τάρχης Κάρολος Φαβιέρος, διοικητής του τακτικού Ελληνι¬κού Στρατού από το 1825 έως το 1828. Ο Φαβιέρος υπήρξε ο πραγματικός «πατέ¬ρας» του στρατού της Ελλάδας.
Στρατολόγοι αξιω¬ματικοί και υπαξιωματικοί περιόδευσαν τις ελεύθερες περιοχές συγκεντρώνοντας άνδρες. Τότε συγκροτήθηκε, υπό τον Γάλλο επίλαρχο Ρενιώλ και τμήμα τακτικού ιππικού. Επίσης συγκροτήθηκαν μικρή επιτελική υπη¬ρεσία και στρατιωτική μουσική, ενώ ανασυγκροτή¬θηκε και ο λόχος πυροβολητών.

Η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του νέου τακτικού ήταν αποτυχημένη (απόπειρα ανακατά¬ληψης της Τρίπολης) λόγω της παρασπονδίας των άτακτων σωμάτων. Παρά τις δυσκολίες όμως, μέρα με τη μέρα, το τακτικό ισχυροποιείτο. Στο ζενίθ της ακμής του απετελείτο από τέσσερα τάγ¬ματα γραμμής, τρεις ίλες ιππικού, μία πυροβολαρ¬χία και στρατιωτική μουσική. Τα τρία τάγματα ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένης σύνθεσης, αποτελού¬μενα από οκτώ λόχους το καθένα (έξι κεντρικούς, έναν επίλεκτων, έναν ακροβολιστών). Το Δ' Τάγμα διέθετε τέσσερις λόχους. Το ιππικό διέθετε μία ίλη λογχοφόρων, μία ίλη καραμπινιέρων και μία ίλη πεζομάχων - έλλειψη ίππων - ιππέων. Κάθε ίλη αριθμούσε περί τους 80 άνδρες. Οργανώθηκε επίσης και το πρώτο τακτικό ελαφρύ ελληνικό σώμα των "Σταυροφόρων". Το σώμα αυτό, δυνάμεως 200 - 250 ανδρών, ονομάστηκε έτσι από τον μικρό μαύρο υφασμάτινο σταυρό που οι άνδρες του είχαν ραμμένο στις παραδοσιακές φορεσιές τους Το σώμα διέθετε δική του πολεμική σημαία.

Σύντομα, χάρις στο σοβαρό έργο του Φαβιέρου η επαναστατημένη Ελλάδα βρέθηκε να διαθέτει τακτικό στρατό 4.000 ανδρών, αποτελούμενο από τμήματα όλων των όπλων. Αν εχρησιμοποιείτο σωστά ο στρατός αυτός θα μπορούσε να προσφέ¬ρει εξαιρετικές υπηρεσίες στην πατρίδα. Και πάλι όμως η αδιαφορία και οι εμφύλιες διαμάχες δεν επέτρεψαν στους κρατούντες να τον αξιοποιήσουν ως όφειλαν.

Τον Φεβρουάριο του 1826 ο Φαβιέρος, επικεφαλής του Α' Τάγματος Πεζικού, του ιππικού, του πυροβολικού, 120 σταυροφόρων και 300 άτακτων, εξεστράτευσε στην Εύβοια με αντικειμενικό σκοπό την απελευθέρωση της Καρύστου. Μπροστά στην μανιασμένη αντίδραση των πολυαριθμότερων Τούρκων και στην ελλειπή υποστήριξη από τον ελληνικό στόλο, η επιχείρηση παρά τον ανδιαμφισβήτητο ηρωισμό που επέδειξαν οι τακτικοί ιδιαίτερα στρατιώτες.

Η επιστροφή του αποσπάσματος στην Αθήνα συνέπεσε με την άφιξη από το Λονδίνο, των πρώτων "επισήμων" ελληνικών στολών. Ως τότε τα τακτικά σώματα ήταν ενδεδυμένα με οτιδήποτε διαθέσιμο, από στολές ίδιες με του γαλλικού φρού πεζικού ως και πολιτικά ενδύματα ή και φουστανέλες. Οι νέες στολές ήταν εντυπωσιακές. Τα χιτώνια ήταν γαλάζια. Τα παντελόνια ήταν γκρι ίδια με αυτά του Βρετανικού Στρατού. Οι χιαστί εξαρτύσεις ήταν από βαμμένο λευκό δέρμα υποστήριζαν τη μαύρη δερμάτινη φυσιγγιοθήκη και την επίσης μαύρη θήκη της ξιφολόγχης, στο κεφάλι φερόταν μαύρο δερμάτινο κράνος, μαύρο χαμηλό λοφίο (ασπρόμαυρο για τους αξιωματικούς)

Πέρα από την εμφάνιση όμως βελτιώθηκε πολύ και το επίπεδο εκπαίδευσης των Ελλήνων στρατιωτών. Το γεγονός αυτό πιστοποιήθηκε πολλές περιπτώσεις. Σε μία από αυτές το νεοσύστατο ελληνικό τακτικό ιππικό, υπό τον Πορτογάλλο Αλμέτδα, διέλυσε κοντά στην Τρίπολη ένα τακτικό αιγυπτιακό τάγμα. Η ταχύτητα επέλασης Ελλήνων ιππέων, δεν επέτρεψε στο εχθρικό να σχηματίσει τετράγωνο. Οι Αιγύπτιοι πανικοβλήθηκαν, έχασαν τη συνοχή τους, δέχτηκαν ελληνική έφοδο όντας σε αταξία κατ διαλύθηκαν. Περισσότεροι από 400 Αιγύπτιοι σκοτώθηκαν έναντι ελαχίστων Ελλήνων.






Τυφεκιοφόρος του τακτικού στρατού του 1826. Οι στολές του τακτικού είχαν παραγγελθεί στη Βρετανία. Πολύ γρήγορα πάντως το δερμάτινο κράνος έπαψε να χρησιμοποιείται και αντικαταστάθηκε από φέσι. Οι στολές των αξιωματικών ήταν πιο πλούσια διακοσμημένες και έφεραν ασημόχρωμα σειρήτια στο ύψος του στήθους. (Πίνακας του Στέλιου Νιγδιόπουλου.)


Η επομένη σύγκρουση όπου κυριολεκτικά έλαμψε και δοξάστηκε το τακτικό σημειώθηκε στο Χαϊδάρι. Ακολουθώντας τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, ο Φαβιέρος οδήγησε δυο τάγματα γραμμής, μια πυροβολαρχία με τέσσερα ελαφρά πυροβόλα, την πεζομάχο ίλη (μετονομάσθηκε σε "αποστολικό λόχο") έναν λόχο 80 φιλελλήνων και η μουσική προς την Αθήνα, με σκοπό την άρση της πολιορκίας της Ακρόπολης.

Τα ελληνικά άτακτα και τακτικά τμήματα στρα¬τοπέδευσαν στο Χαϊδάρι. Τη δεύτερη μέρα από την άφιξη τους, το άτακτα σώματα δέχτηκαν έφοδο του τούρκικου ιππικού. Οι Τούρκοι πίεσαν με το ιππικό τους, ασφυκτικά και τις δυο πτέρυγες της Ελληνικής παράταξης. Τότε όμως επενέβη το τακτικό. Το ένα τάγμα, σχηματίζοντος βαθιά φάλαγγα, ανά διλοχία, επιτέθηκε με ταχύ βήμα, με προτεταμένες τις ξιφολόγχες, κα τα των αντιπάλων ιππέων. Οι Τούρκοι σάστισαν και δεχόμενοι τις ελληνικές ομοβροντίες τράπηκαν σε φυγή, αφήνο¬ντας πίσω τους πλήθος νεκρών, μεταξύ των οποί¬ων και τον υποδιοικητή του αποσπάσματος και τη σημαία τους.
Στη δεξιά ελληνική πτέρυγα η κατάσταση εξε¬λισσόταν καλύτερα για τους Τούρκους. Οι 80 φιλέλληνες πολεμούσαν γενναία, αλλά έπρεπε να ενισχυθούν. Αντιλαμβανόμενος τη δεινή θέση των φιλελλήνων, ο Φαβιέρος διέταξε δύο λόχους του Β' Τάγματος να τους ενισχύσουν. Πραγματικά οι δυο λόχοι εξόρμησαν με ορμή και σε λίγο διασκόρπισαν τα έφιππα τουρκικά στίφη.

Αποδεικνύοντας στην πράξη το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και την εξαιρετική του πειθαρχία υπό το πυρ του εχθρού, το τακτικό κέρδισε τα εύσημα και αυτών ακόμα των άτακτων. Ο ίδιος ο Καραϊ¬σκάκης εντυπωσιάστηκε από την αποτελεσματικότητα του τακτικού, ακόμα και σε αναπεπταμένο πεδίο, απέναντι στο περίφημο τουρκικό ιππικό.

Την επομένη η ελληνική παράταξη δέχτηκε εκ νέου συνδυασμένη επίθεση της στρατιάς του Κιουταχή. Το τουρκικό πυροβολικό ανέσκαπτε τις ελληνικές θέσεις. Το πεζικό τους, υποστηριζόμενο και από ιππικό, ξεχύθηκε κατά των Ελλήνων. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη και ήδη το ηθικό των ατάκτων ελληνικών σωμάτων έδειχνε σημεία κλο¬νισμού, λόγω κυρίως της δράσης του εχθρικού πυροβολικού, απέναντι στο οποίο ελάχιστα μπο¬ρούσαν να αντιπαραβάλλουν. Και πάλι όμως επε¬νέβη το τακτικό. Το δύο τάγματα γραμμής, με τους πεζομάχους ιππείς και τους φιλέλληνες μπροστά τους σε διάταξη ακροβολισμού, επιτέθηκαν σε σχηματισμό φάλαγγας κατά των θέσεων των εχθρικών πυροβολαρχιών!!! Οι Τούρκοι πυρο¬βολητές έβαλαν με μανία κατά των Ελλήνων. Όταν όμως είδαν το "δάσος" των λογχών να τους πλησιάζει ατρόμητο, αγνοώντας τις απώλειες, δεν άντεξαν. Εγκατέλειψαν τα πυροβόλα και τράπηκαν σε φυγή μαζί με το ιππικό που τους υποστήριζε! Μετά την αρχική επιτυχία ο Φαβιέρος, με την υπο¬στήριξη και των τεσσάρων ελαφρών πυροβόλων, ανέλαβε γενική επίθεση και έτρεψε τους Τούρ¬κους σε άτακτη φυγή. Αν τότε το τακτικό ενισχυό¬ταν από τα άτακτα τμήματα είναι πολύ πιθανό ο στρατός του Κιουταχή να είχε υποστεί συντριπτική ήττα. ¬

Το μεγαλύτερο κατόρθωμα του τακτικού όμως, θεωρείται η διάσπαση του τουρκικού απο¬κλεισμού της Ακρόπολης και ο ανεφοδιασμός της φρουράς. Φορτωμένοι με τρόφιμα και πυρομαχικά, ο Φαβιέρος και 500 εθελοντές στρατιώτες του διέσχισαν τις τουρκικές γραμμές και ενίσχυσαν τους πολιορκημένους (30 Νοεμβρίου 1826).

Τον Σεπτέμβριο του 1827 το τακτικό εξεστράτευσε στη Χίο. Και πάλι όμως, αν και συνέτριψε τους Τούρκους και τους υποχρέωσε να κλειστούν στο φρούριο του νησιού, δεν υποστηρίχτηκε από τον στόλο, ο οποίος δεν κατόρθωσε καν να απο¬κλείσει το νησί. Έτσι οι Τούρκοι ανεφοδιάζονταν ανενόχλητοι από τις απέναντι μικρασιατικές ακτές. Μοιραία λοιπόν η εκστρατεία απέτυχε. Ύστερα από αυτό το τακτικό αφέθηκε και πάλι στην τύχη του. Ως την έλευση του Καποδίστρια (12 Ιανουαρί¬ου 1828) όλη η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση σύγχυσης και αποδιοργάνωσης, με τον Κιουταχή να καταστρέφει τη Ρούμελη και τον Ιμπραήμ να λεη¬λατε

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ 1821-1922

ΤΕΛΟΣ ΤΡΙΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

Βάζουν λουκέτο στο 60% των στρατοπέδων...!

Του Ηλία Νταλούμη
O περιορισμός των λειτουργικών δαπανών των Ενόπλων Δυνάμεων, που ήδη εφαρμόζεται, θα επιφέρει μείωση εξόδων κατά 22%

Αυτό όμως που πιστεύουν στο ΥΕΘΑ είναι ότι μόνιμη μείωση των αμυντικών δαπανών θα επέλθει με την αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων. Αναδιοργάνωση που θα τις εκσυγχρονίσει, θα τις κάνει πιο λειτουργικές και θα αυξήσει τη μαχητική τους ικανότητα.
Η σχεδιαζόμενη αναδιοργάνωση, που θα έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2013, αφορά και τους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων. Η κύρια προσπάθεια όμως στρέφεται προς το Στρατό. Για το Ναυτικό και την Αεροπορία θεωρούν ότι έχουν σύγχρονη δομή και οι απαιτούμενες αλλαγές είναι μικρές και σαφώς δεν επηρεάζουν το γενικό σύνολο.
Ως κύρια αιτία της αποτυχίας θεωρούν ότι οι αλλαγές που επιχειρήθηκαν άφηναν άθικτους τους αριθμούς των υπηρετούντων ανώτατων αξιωματικών, με αποτέλεσμα να υπάρχει υπερπληθώρα από αυτούς. Το αποτέλεσμα ήταν να διατηρούνται μονάδες-φαντάσματα, προκειμένου να δικαιολογείται η παρουσία των διοικητών τους!
Έτσι στον Ελληνικό Στρατό σήμερα υπάρχουν συνολικά 195 ανώτατοι αξιωματικοί! Αναλυτικά αυτοί είναι: 12 αντιστράτηγοι, 46 υποστράτηγοι (35 Όπλων + 11 Σωμάτων) και 137 ταξίαρχοι (107 Όπλων + 30 Σωμάτων).
Τέτοιοι αριθμοί δεν υπάρχουν σε κανέναν άλλο ΝΑΤΟϊκό στρατό! Οι ίδιοι παράγοντες λένε με έμφαση ότι ο Ελληνικός Στρατός, που αριθμεί περί τα 90.000 άτομα, έχει πάνω από 50 διοικήσεις, όσες περίπου και ο στρατός των ΗΠΑ, στον οποίο όμως υπηρετούν 540.000.
Ο σχεδιασμός λοιπόν που ετοιμάζεται αυτή την περίοδο αφορά τη διάλυση μονάδων, το κλείσιμο στρατοπέδων, την απόσυρση παρωχημένων οπλικών συστημάτων και, βεβαίως, τον περιορισμό του αριθμού των ανώτατων αξιωματικών σε λογικό πλαίσιο.
Για τις μονάδες υπολογίζεται να υπάρξει μείωση της τάξεως του 30%. Πιο συγκεκριμένα, σχεδιάζεται η κατάργηση δύο σχηματισμών επιπέδου σώματος στρατού, οχτώ σχηματισμών επιπέδου μεραρχίας και οχτώ επιπέδου ταξιαρχίας. Από τους σχηματισμούς επιπέδου συντάγματος οι περισσότεροι θα καταργηθούν. Από τους υπόλοιπους κάποιοι θα ενσωματωθούν στις υπάρχουσες ταξιαρχίες, ενώ ελάχιστοι -δύο ή τρεις- θα αναβαθμιστούν σε επίπεδο ταξιαρχίας. Ο αριθμός των κέντρων εκπαίδευσης θα μειωθεί δραστικά.
Εκεί που οι αριθμοί γίνονται εντυπωσιακοί είναι στο πλήθος των στρατοπέδων. Τα στρατόπεδα-εγκαταστάσεις του Στρατού, σε ολόκληρη την επικράτεια, ξεπερνούν τα 850! Από αυτά μόλις τα 54 είναι στη Θράκη και άλλα 127 στα νησιά του Αιγαίου. Στη Νότια και Κεντρική Ελλάδα είναι 150, ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ολόκληρη τη Μακεδονία και την Ήπειρο.
Στο ΥΕΘΑ πιστεύουν ότι ο περιορισμός των στρατοπέδων σε ποσοστό τουλάχιστον 60% έχει μόνο πλεονεκτήματα. Μάλιστα για τη Θράκη και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου λένε ότι χρειάζονται κάποιες μικρές διορθωτικές κινήσεις. Μελέτες έχουν δείξει ότι η εκποίηση των στρατοπέδων μπορεί να αποτελέσει σοβαρή πηγή εσόδων. Τόσο σοβαρή που να χρηματοδοτήσει ολόκληρο το εξοπλιστικό πρόγραμμα!
Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι πολλά τα εποφθαλμιούν οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, που ασκούν έντονες πολιτικές πιέσεις. Η κατάργηση μονάδων και στρατοπέδων θα επιφέρει και την αποδέσμευση οπλικών συστημάτων που είναι παρωχημένης τεχνολογίας και αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
Υπολογίζεται ότι χωρίς να θιγεί στο ελάχιστο η μαχητική ικανότητα του Στρατού, μπορούν να αποσυρθούν άρματα μάχης, π.χ. τύπου Μ60, αυτοκινούμενα πυροβόλα τύπου Μ110, όλμοι και ρυμουλκούμενα πυροβόλα της εποχής του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μια μεθοδευμένη και καλά οργανωμένη εκποίησή τους (πράγμα που δεν γινόταν ως τώρα), ως μέταλλο και εξαρτήματα, μπορεί να αποφέρει αρκετά έσοδα στο ΥΕΘΑ.
Αγκάθι οι συντεχνίες και στις Ένοπλες Δυνάμεις
ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ γιατί όλα τα παραπάνω, που είναι πλήρως θεμελιωμένα και αποδεκτά, δεν έχουν πραγματοποιηθεί ως τώρα, η απάντηση είναι ότι οι κατά καιρούς στρατιωτικές ηγεσίες υπέκυπταν στις «συντεχνιακές» πιέσεις. Έτσι λοιπόν διατηρούνταν μεραρχίες με πραγματική δύναμη τάγματος ή ταξιαρχίες με προσωπικό που δεν έφτανε να συγκροτηθεί ένας λόχος. Κι όλα αυτά γίνονταν με το εφεύρημα της «επιστρατευόμενης μονάδας» ή του «επιχειρησιακού στρατηγείου».
Το εκπληκτικό είναι ότι οι πολλοί ανώτατοι αξιωματικοί ακόμα και σήμερα, με τη δεδομένη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας, εξακολουθούν να αντιδρούν και να προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα να αποφύγουν οποιαδήποτε σοβαρή αναδιοργάνωση. Τέτοιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις αποτελούν οι προτάσεις μετατροπής της 8ης Μεραρχίας στα Γιάννενα και της 4ης στην Τρίπολη, σε ταξιαρχίες. Αυτό όταν το έργο της πρώτης θαυμάσια γίνεται από ένα πλήρως εξοπλισμένο και στελεχωμένο τάγμα, ενώ η κατάργηση της δεύτερης δε θα έχει την παραμικρή επιχειρησιακή ή άλλη συνέπεια. Παραλλαγές των πιο πάνω είναι η πρόταση κατάργησης της 2ης Ταξιαρχίας Υποστήριξης στην Κοζάνη, διατηρώντας όμως όλες τις υφιστάμενες μονάδες της ή η ύπαρξη ξεχωριστών διοικήσεων πυροβολικού στα σώματα στρατού. Αυτά τα τελευταία, λένε οι «κακές γλώσσες», είναι δημιούργημα των προερχομένων από το Πυροβολικό Αρχηγών του ΓΕΣ…
Στο ΥΕΘΑ πάντως δηλώνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν στις απαραίτητες βαθιές τομές, προκειμένου να υπάρξει ένας σύγχρονος και αποτελεσματικός Στρατός, που δεν θα αποτελεί οικονομικό βάρος.
Από "ΙΣΟΤΙΜΙΑ"
ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ