ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ 12 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ - ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ Η «ΑΦΡΟΔΙΤΗ»

Του Μάριου Πουλάδου

Εμπορεύσιμο και επίσημα το πολυσυζητημένο Οικόπεδο 12 στην κυπριακή ΑΟΖ
Εναρμονισμένοι με το ισχύον εθνικό δίκαιο και τις σχετικές διακρατικές συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, οφείλουν να είναι οι όροι εκμετάλλευσης του οικοπέδου 12
Ανήμερα τις βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία αποφάσισε τελικά η κοινοπραξία των εταιρειών Noble Energy, Delek και Avner να ανακηρύξει εμπορεύσιμο το κοίτασμα φυσικού αερίου στο οικόπεδο «Αφροδίτη», κίνηση, ωστόσο, που ήταν αναμενόμενη εδώ και αρκετό διάσημα. Το Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, χαιρετίζοντας την εξέλιξη, ανέφερε σε σχετική χθεσινή ανακοίνωσή του ότι:
«Oι εταιρείες Noble Energy International Ltd, Delek Drilling Limited Partnership και Avner Oil Exploration Limited Partnership, κατέχουσες Άδεια Έρευνας Υδρογονανθράκων για το Τεμάχιο 12 της ΑΟΖ της Κύπρου, κήρυξαν εμπορεύσιμο το κοίτασμα φυσικού αερίου "Αφροδίτη"».
Οκτώ δις κυβικά μέτρα
Σύμφωνα με τους ενεργειακούς εταίρους του «Αφροδίτη», υπάρχουν σχέδια για παραγωγή 8 δις κυβικών μέτρων (bcm) αερίου ετησίως και κατασκευή ενός αγωγού προς την Αίγυπτο. Η ιδιαίτερη σημασία της σημαντικής αυτής εξέλιξης έγκειται στο ότι, με την επισημοποίηση της εμπορευσιμότητας του κοιτάσματος «Αφροδίτη», η γεωπολιτική αξία της Κύπρου αναβαθμίζεται, ενώ παράλληλα οι μετοχές των τριών εταιρειών στα διεθνή χρηματιστήρια ανεβαίνουν και οι ενεργειακοί σχεδιασμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας μπαίνουν στο τελικό τους στάδιο.
Έγκριση με ισχύον εθνικό δίκαιο
Αυτό που αναμένεται, πλέον, είναι η υποβολή συγκεκριμένου Σχεδίου Ανάπτυξης και Παραγωγής του κοιτάσματος «Αφροδίτη» προς την κυπριακή Κυβέρνηση, το οποίο συμπεριλαμβάνει και την πρόταση των αδειούχων (Noble, Delek, Avner) που αφορά τη μέθοδο, το σχετικό χρονοδιάγραμμα ανάπτυξης και παραγωγής, αλλά και τον ευρύτερο σχεδιασμό για την εμπορική διάθεση των υδρογονανθράκων, οι οποίοι θα παραχθούν στο μέλλον.
Στη συνέχεια, το εν λόγω Σχέδιο θα πρέπει να εγκριθεί από την κυπριακή Κυβέρνηση και, συγκεκριμένα, από το Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο θα κληθεί να χορηγήσει Άδεια Εκμετάλλευσης Υδρογονανθράκων στις αδειούχες εταιρείες. Κυβερνητικές πηγές ενημέρωσαν τη «Σημερινή» ότι η όλη διαδικασία αναμένεται να ολοκληρωθεί μετά την επίσκεψη του Προέδρου στο Ισραήλ, αφού πρώτα οι εταιρείες υποβάλουν το Σχέδιο Ανάπτυξης. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι όροι, που θα ορίζουν το πλαίσιο εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στο οικόπεδο 12, οφείλουν να είναι εναρμονισμένοι με τις υπάρχουσες διακρατικές συμφωνίες αλλά και το ισχύον εθνικό δίκαιο που καθορίζεται από την κυπριακή Κυβέρνηση.
Σημαντικό βήμα
Σύμφωνα με το ΚΥΠΕ, το Υπουργείο Ενέργειας τόνισε επί του θέματος: «Η κήρυξη εμπορευσιμότητας κατοχυρώνει την ύπαρξη ουσιαστικών ανακτήσιμων ποσοτήτων φυσικού αερίου στο ερευνητικό τεμάχιο 12 της κυπριακής ΑΟΖ. Αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο στη μετάβαση της Κύπρου από τη φάση έρευνας υδρογονανθράκων σε αυτήν της εκμετάλλευσης. Πρόκειται για ένα ακόμα σημαντικό βήμα προς την εμπορευματοποίηση (monetization) των γηγενών κοιτασμάτων φυσικού αερίου της χώρας, τόσο για την εγχώρια ηλεκτροπαραγωγή και άλλες χρήσεις, όσο και για σκοπούς εξαγωγών μέσω απευθείας υποθαλάσσιων αγωγών προς γειτονικές χώρες, με τις οποίες η Κυπριακή Δημοκρατία διατηρεί άριστες διμερείς σχέσεις».
Τα βήματα της Noble
Ο βασικός διαχειριστής του Οικοπέδου, που είναι Noble και κατέχει το 70% των δικαιωμάτων, με ανακοίνωσή του σημείωσε πως «το κοίτασμα "Αφροδίτη" έχει τη δυνατότητα να εφοδιάσει την εγχώρια κυπριακή αγορά και να βοηθήσει στην κάλυψη μεγάλης περιφερειακής ζήτησης», ενώ εργάζεται με την κυπριακή Κυβέρνηση «για να βοηθήσει την Κύπρο να αναπτύξει με ασφάλεια και υπευθυνότητα τις πρόσφατα ανακαλυφθείσες πηγές φυσικού αερίου. H εκτίμηση ότι το κοίτασμα μπορεί να αναπτυχθεί εμπορικά είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα προς τη λήψη Τελικής Επενδυτικής Απόφασης (Final Investment Decision)», συμπληρώνει η ανακοίνωση της εταιρείας, και προσθέτει:
«Ετοιμάζουμε πλάνο ανάπτυξης του κοιτάσματος για κατάθεση στην Κυβέρνηση, το οποίο είναι το επόμενο βήμα προς λήψη Τελικής Επενδυτικής Απόφασης».
Τέσσερα τα σημαντικά στοιχεία
Τα τέσσερα σημαντικά στοιχεία, που απαιτούνται ούτως ώστε η όλη διαδικασία να γίνει το άλμα για το επόμενο στάδιο ανάπτυξης, είναι σύμφωνα με τη Noble:
- Ρυθμιστική ασφάλεια.
- Εμπορεύσιμες πηγές. «Έχουμε προχωρήσει», αναφέρει η εταιρεία, «σε ανακήρυξη της εμπορευσιμότητας, που αντικατοπτρίζει την εκτίμησή μας ότι οι ποσότητες των πηγών είναι επαρκείς για να στηρίξουν την ανάπτυξη».
- Τεχνικός μηχανολογικός σχεδιασμός και πλάνο διαδικασιών σύναψης συμβάσεων, που είναι μέρος του αναπτυξιακού πλάνου.
- Εντοπισμός αγοραστών για τις πηγές φυσικού αερίου, υπό όρους που να υποστηρίζουν την επένδυση και τη χρηματοδότηση του έργου.
Προειδοποίηση Συμμαχίας
Την ικανοποίησή τoυ για τα ευχάριστα, όπως χαρακτήρισε, νέα από τη Noble και την Delek εξέφρασε χθες ο Πρόεδρος της Συμμαχίας Πολιτών, Γιώργος Λιλλήκας, ο οποίος κάλεσε την Κυβέρνηση να υλοποιήσει τάχιστα τις συμφωνίες προπώλησης φυσικού αερίου στην Αίγυπτο, κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα κινδύνου για εγκλωβισμό της πλευράς μας σε περίπτωση που το φυσικό αέριο τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
«Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξει αντίδραση από πλευράς Τουρκίας και ενδεχομένως από τουρκοκυπριακής πλευράς. Είμαι επίσης βέβαιος ότι παρασκηνιακά η κυπριακή Κυβέρνηση θα δεχτεί πιέσεις δεδομένου ότι τόσο η Delek και η Noble όσο και το Υπουργείο Εμπορίου στρέφουν την προσοχή τους για πώληση του φυσικού αερίου στην Αίγυπτο και όχι για μεταφορά του μέσω Τουρκίας. Οι πιέσεις θα αποσκοπούν να μην προχωρήσει η Κυβέρνηση στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου αλλά να τεθεί στο τραπέζι των συνομιλιών», τόνισε ο κ. Λιλλήκας, εκφράζοντας την ελπίδα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα διαπράξει τέτοιο λάθος.
Ασφάλεια γεωτρήσεων
Το θέμα της ασφάλειας των γεωτρήσεων ήγειρε το ΕΥΡΩΚΟ, το οποίο, υπενθυμίζοντας τις πρόσφατες προκλήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, κάλεσε την Κυβέρνηση να συνάψει τις αναγκαίες εκείνες συνεργασίες με τις ενδιαφερόμενες χώρες, ούτως ώστε να δημιουργήσει ένα πλέγμα ασφάλειας πάνω από τον χώρο των γεωτρήσεων.
«Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη όλες τις τελευταίες παράνομες ενέργειες της Τουρκίας, που είχαν σαν στόχο να προκληθεί ένταση και να εμποδιστούν οι εργασίες στην κυπριακή ΑΟΖ, καλούμε την Κυβέρνηση να θέσει ως προτεραιότητά της το θέμα της ασφάλειας των γεωτρήσεων. Οι εταιρείες στο κοίτασμα "Αφροδίτη" πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να εργάζονται απρόσκοπτα και χωρίς κανένα κίνδυνο για τις επενδύσεις και τις εργασίες τους», σημειώνει η ανακοίνωση του ΕΥΡΩΚΟ.
 

http://www.sigmalive.com/simerini/business/239067/anadyetai-stin-agora-i-afroditi

Ο ΟΜΠΑΜΑ, Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΑΟΖ ΚΑΙ ΤΟ ''ΜΕΓΑΛΟ ΔΩΡΟ''

Του Θεόδωρου Καρυώτη*
μέλους της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας 

Εάν οι ΗΠΑ ήταν κράτος-μέλος της ΕΕ θα είχαν καταστραφεί οικονομικά. Ο Μπάρακ Ομπάμα, όταν έγινε Πρόεδρος, βρέθηκε μπροστά στην δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην αμερικανική ιστορία, και η παρέμβασή του έσωσε την χώρα του γιατί δεν ακολούθησε λιτότητα. 
Έκανε τρία πράγματα που δεν θα μπορούσε να τα κάνει εάν ανήκε στην Ευρώπη της κυρίας Μέρκελ. Τύπωσε χρήμα, δανείστηκε τεράστια ποσά και έκανε δημόσιες επενδύσεις.
Τώρα, θέλει να βοηθήσει τον Αλέξη Τσίπρα γιατί προτιμά μια πιο αδύνατη Ευρώπη και για να τον απομακρύνει από τον εναγκαλισμό του με την Ρωσία. Επίσης επιθυμεί να βρεθεί σύντομα λύση στο Κυπριακό και μετά να λύσει την ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η θέση των ΗΠΑ δεν έχει αλλάξει στο θέμα αυτό από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Πάντα μας έλεγαν «Δεν θα κάνετε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ εάν δεν τα βρείτε πρώτα με την Τουρκία». Η σημερινή τολμηρή φιλελληνική στάση του Ομπάμα δεν είναι καθόλου τολμηρή. Ενδιαφέρεται πρώτα απ’ όλα για τα συμφέροντα της πατρίδας του. Ποτέ οι Αμερικανοί δεν κάνουν δώρα χωρίς να πάρουν ανταλλάγματα και φοβούμαι για το τι θα ζητήσουν. Ξεχάσαμε γρήγορα τις ευθύνες τους για τη χούντα και τη τραγωδία της Κύπρου. Μακάρι ο Ομπάμα να σταματήσει ξαφνικά να είναι τόσο τουρκόφιλος.
Ξεχάσαμε, επίσης, ότι η Αμερική είναι ο κύριος μέτοχος του ΔΝΤ και πρόσφατα ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, σε ερώτηση του Μιχάλη Ιγνατίου για το πρόγραμμα του Ταμείου για την Ελλάδα, ανέφερε ότι το πρόγραμμα αλλάζει με το αποτέλεσμα των επιθεωρήσεων. Βέβαια, δεν πρόλαβε να κάνει ο Πρόεδρος Ομπάμα τις φιλελληνικές του δηλώσεις για λιγότερη λιτότητα και περισσότερη ανάπτυξη, και ο Λευκός Οίκος συμβούλεψε την ελληνική κυβέρνηση να συνεργαστεί με τους Ευρωπαίους ομολόγους της και το ΔΝΤ.
ΣΥΡΙΖΑ και ΑΟΖ
Απ’ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος δεν υπήρξαν ποτέ θαυμαστές της ΑΟΖ και ορισμένοι, μέχρι σήμερα, έχουν δείξει και επιθετικές τάσεις μιλώντας ειρωνευτικά για κάποιους «Αοζολογούντες».
Ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στις ελάχιστες φορές που έχει μιλήσει για το θέμα έχει υποστηρίζει ότι πρώτα η Ελλάδα αναγνωρίζει ΑΟΖ (προφανώς εννοούσε ανακηρύσσει) και μετά κάνει τις διμερείς επαφές προκειμένου να κάνει αυτό που λέγεται «αποτύπωση» του χώρου που κάθε χώρα θεωρεί ότι της ανήκει.
Η τελευταία δήλωση για το θέμα έγινε από την κυρία Βαλαβάνη, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, όταν ανέφερε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να ανακηρύξει ΑΟΖ. Βέβαια, μέσα στην κυβέρνηση ο πιο φανατικός οπαδός της ΑΟΖ σήμερα είναι ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος.
ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΤΖΙΑ
Λίγες ημέρες πριν λήξει η θητεία του σαν Υπουργός Εξωτερικών, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, γνωρίζοντας τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε η νέα κυβέρνηση, έκανε ένα μεγάλο δώρο στον Νίκο Κοτζιά.
Στις 14 Ιανουαρίου 2015 η Ελλάδα κατέθεσε μια δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη που συμπληρώνει τη δήλωση που είχε κάνει το 1994 σχετικά με την αποδοχή της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Με την νέα δήλωση, η Ελλάδα εξαιρεί από την δικαιοδοσία της Χάγης τρεις κατηγορίες διαφορών.

1. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με στρατιωτικές δραστηριότητες και μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική Δημοκρατία για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, για σκοπούς εθνικής άμυνας, καθώς και για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας.
2. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με τα σύνορα της Ελλάδας ή εδαφικής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών για το εύρος και τα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εθνικού εναερίου χώρου.
3. Οποιαδήποτε διαφορά την οποίαν ένα άλλο κράτος μπορεί στο μέλλον να αποδεχθεί μονομερώς την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με σκοπό να προσφύγει κατά της Ελλάδας σε σχέση με μια συγκεκριμένη διαφορά ή το κράτος αυτό αμέσως μετά την δήλωση αποδοχής της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας της Χάγης ή σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους από την κατάθεση της δήλωσης αυτής, προσφύγει κατά της χώρας μας μονομερώς.

Αυτή ήταν μια ιδιοφυής κίνηση του Βενιζέλου γιατί δίνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να αξιολογήσει τη δήλωση του άλλου κράτους και να αποφασίσει εάν επιθυμεί την επίλυση της διαφοράς από την Χάγη. Έτσι εάν η Τουρκία προσφύγει μονομερώς στη Χάγη και η Ελλάδα κρίνει ότι θίγονται θέματα εθνικού συμφέροντος, η Ελλάδα μπορεί να αποσύρει τη δική της δήλωση μέσα σε 12 μήνες.
Ταυτόχρονα, μια ημέρα αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2015, η Ελλάδα κατέθεσε άλλη μια δήλωση στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας, με την οποίαν εξαιρεί το Διεθνές Δικαστήριο Δίκαιου Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο, από την επίλυση των διαφορών που έχουν σχέση με την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Το άρθρο 298 της Σύμβασης δίνει το δικαίωμα εξαίρεσης για τέτοιου είδος διαφορές και υπάρχουν κράτη της ΕΕ όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Γαλλία που έχουν ήδη κάνει χρήση αυτού του άρθρου.
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
Το Ισραήλ, αυτή την περίοδο, μπορεί να παίξει ένα καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η συμμαχία που καλλιεργείται ανάμεσα στο Ισραήλ, την Ελλάδα και τη Κύπρο είναι ζωτικής σημασίας για τον ελληνισμό. Την περίοδο αυτή το Ισραήλ δέχεται πιέσεις από την Αμερική για να συμφωνήσει ο αγωγός East Med να περάσει από τη Τουρκία και δυστυχώς δεν επεμβαίνει ούτε η ΕΕ και να ζητήσει από τις ΗΠΑ να σταματήσουν αυτή την πολιτική που δεν την συμφέρει. Ένας από τους μεγαλύτερους φίλους μας, αυτή την περίοδο, είναι το Αμερικανοεβραϊκό λόμπυ που έχει τεράστια επιρροή στην Ουάσιγκτον και έχει στραφεί ανοιχτά πλέον κατά της Τουρκίας.
Η πρωθυπουργός του Ισραήλ, Golda Meir, είχε πει κάποτε:
«Επιτρέψτε μου να σας πω ένα πρόβλημα που εμείς οι Ισραηλίτες έχουμε με τον Μωυσή. Τον πήρε 40 χρόνια, μέσω της ερήμου, για να μας φέρει σ’ ένα σημείο της Μέσης Ανατολής που δεν έχει πετρέλαιο»
Δεν σκέφτηκε τότε ότι η χώρα της διέθετε και θάλασσα.
Εδώ βέβαια πρέπει να αναφέρουμε, κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό, ότι το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος που έχει οριοθετήσει ΑΟΖ χωρίς πρώτα να την έχει ανακηρύξει. Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έχει κάποιο Άρθρο που να προβλέπει αυτή τη θέση. Αλλά έχει γραφτεί ότι :
«Η δικαιοδοσία στην ΑΟΖ μπορεί μόνο να εξασκηθεί με τον όρο ότι προηγουμένως έχει δημιουργηθεί με βάση τους νόμους του παράκτιου κράτους. Αυτός ο όρος αναφορικά, με την δημιουργία της είναι απολύτως αναγκαίος. Χωρίς αυτόν το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει ΑΟΖ».**
Έτσι, μια και η οικονομική κρίση δημιουργεί τεράστια προβλήματα και στην εξωτερική μας πολιτική, θα μπορούσαμε και εμείς να πούμε στους Αμερικανούς «Μια και δεν θέλετε να ανακηρύξουμε ΑΟΖ, θα σας κάνουμε το χατίρι. Θα κάνουμε και εμείς οριοθετήσεις χωρίς να κάνουμε ανακήρυξη ΑΟΖ, όπως ακριβώς έκαναν οι πιο στενοί σας φίλοι, οι Ισραηλινοί. Πιστεύουμε να μην έχετε δυο μέτρα και δύο σταθμά. Όπως είναι γνωστό, δικές σας μελέτες δείχνουν ότι είναι ελάχιστοι οι υδρογονάνθρακες στην περιοχή του Αιγαίου. Έτσι δεν υπάρχει λόγος να οριοθετήσουμε με την Τουρκία αλλά να οριοθετήσουμε πρώτα εκεί που βρίσκεται ο μεγαλύτερος όγκος του ορυκτού μας πλούτου, δηλαδή νότια της Κρήτης με την Αίγυπτο και τη Λιβύη».
Ευχόμαστε ο σημερινός Πρωθυπουργός να θυμάται τη δήλωση που έκανε στην Ουάσιγκτον στις 23 Ιανουαρίου 2013 όταν είπε:
«Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».
* Υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και διδάσκει Πολιτική Οικονομία στην Ουάσινγκτον. Ο Δρ. Καρυώτης θεωρείται ο πρώτος Έλληνας που ασχολήθηκε με το θέμα της ΑΟΖ και πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Η ΑΟΖ της Ελλάδας» από τις Εκδόσεις Λιβάνη.
**The Concept of the Exclusive Economic Zone (EEZ), International Union For Conservation of Nature, 25 October 2012.


http://mignatiou.com/2015/02/o-tsipras-o-ompama-i-aoz-ke-to-megalo-doro/#more-51532

Η ΑΓΚΥΡΑ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΑΝ.ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ....Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ;

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Τη στιγμή που αναρωτιέται κανείς αν έχει κοινή στρατηγική η Λευκωσία και η Αθήνα στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων των θαλασσίων ζωνών, που καθιστά πιο πιεστικό το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, είναι χρήσιμο να δούμε ποια είναι η στρατηγική της Άγκυρας.

Κατ’ αρχάς να ορίσουμε το «πρόβλημα», για να περιγράψουμε την στρατηγική της γείτονος.

Η Τουρκία έχει ως στόχο να σπάσει το εξωτερικό της εμπόριο το φράγμα του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2023, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, κάτι που θα γίνει κυρίως μέσω των θαλασσίων οδών. Άρα, με βάση το τουρκικό σκεπτικό, η Τουρκία «δικαιούται» να είναι ναυτική και ναυτιλιακή υπερδύναμη, «δικαίωμα» που πηγάζει επίσης και από το γεγονός ότι -με βάση το εθνικό της δόγμα- είναι μια μεγάλη χώρα, με μεγάλη ιστορία και στρατηγικό βάρος-βάθος.

Όμως για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει η Τουρκία να έχει δικές της ευρείες και εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες, που με βάση το διεθνές δίκαιο δεν διαθέτει και πρέπει να τις αποκτήσει. Άρα βρήκαμε το «πρόβλημα».

Να δούμε τώρα τη στρατηγική που ακολουθεί η Άγκυρα για να το «λύσει».

Όλο αυτό το σκεπτικό που προαναφέρθηκε, το οποίο, με βάση το εθνικό της δόγμα, είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου και είναι υποχρεωμένες να το αποδεχτούν οι γειτονικές χώρες αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα,  αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο στηρίζεται η όλη στρατηγική της.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό οργανώνει τη στρατηγική και τα επιχειρήματά της η Τουρκία, για να επιβάλει με την απειλή χρήσης βίας τους σχεδιασμούς της στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο και να αποκτήσει τελικώς δικές της θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος άλλων χωρών και κυρίως εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.

Ποιοι είναι οι σχεδιασμοί της;

Είναι εξαιρετικά απλοί. Η διχοτόμηση του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου.

Αυτό σημαίνει πως η Άγκυρα δεν δέχεται ότι η Κύπρος, ως νησί, διαθέτει ΑΟΖ, γι’ αυτό και αλωνίζει το Μπαρμπαρός την κυπριακή ΑΟΖ, όπως δεν δέχεται ότι έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ τα ελληνικά νησιά. Επίσης, δεν δέχεται ότι η Ελλάδα έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.

Με βάση τις παραπάνω τουρκικές παραδοχές και για να μπορέσει να "σταθεί" η τουρκική στρατηγική, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να μην επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα. Αν το κάνει, τότε τινάζεται στον αέρα η στρατηγική της και λύνονται ως δια μαγείας τα λεγόμενα "ελληνοτουρκικά προβλήματα".

Άρα, η σημαντικότερη «απειλή» για τους τουρκικούς σχεδιασμούς και το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια της Αθήνας, είναι το καθ' όλα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που έχει η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ, κάτι που αποτελεί στην κυριολεξία εφιάλτη για την Άγκυρα.

Γι' αυτό, για να αποτρέψει την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ., οι τουρκικές κυβερνήσεις ακολουθούν σταθερή γραμμή, από την οποία δεν παρεκκλίνει καμία κυβέρνηση ούτε πόντο.

Πρώτο και κύριο, έχουν χαρακτηρίσει με απόφαση της "Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης" την επέκταση ως αιτία πολέμου.

Δεύτερον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στο ΓΕΕΘΑ να συντάσσει σχέδια κατάληψης ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου.

Τρίτον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να διεξάγουν διακλαδικές ασκήσεις για την κατάληψη ελληνικών νησιών, τις οποίες προσπαθούν να νομομοποιήσουν προσκαλώντας ξένους παρατηρητές σ' αυτές, μεταξύ των οποίων και Έλληνες.

Τέταρτον, η Τουρκία οργανώνει μεθοδικά την μουσουλμανική μειονότητα της ελλαδικής Θράκης με τέτοιο τρόπο, που να αποτελεί ένα εργαλείο-μέσο πίεσης προς την Ελλάδα σε περίπτωση που αυτή διανοηθεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.

Πέμπτον, στην ίδια λογική, ως ένα επιπρόσθετο μέσο πίεσης για το προαναφερθέν θέμα, η Άγκυρα ακολουθεί επίσης μια στρατηγική περικύκλωσης της Ελλάδας, αυξάνοντας την επιρροή της στη Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Αλβανία! Μπορεί η Τουρκία να έχει μια βαλκανική στρατηγική, όμως οι κινήσεις αύξησης της επιρροής της στις όμορες προς την Ελλάδα χώρες, έχουν και αυτόν τον χαρακτήρα. Να χρησιμοποιηθεί αυτή η επιρροή στην κατάλληλη στιγμή, μαζί με την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, ως τρομοκρατικό μέσο αποτροπής της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12νμ.

Σε αυτήν την καλοδουλεμένη στρατηγική, που εφαρμόζει με συνέπεια η τουρκική πλευρά, η Ελλάδα και η Κύπρος δείχνουν πολύ απλά να μην έχουν κοινή στρατηγική ή μάλλον να έχουν στρατηγική συνεχών υποχωρήσεων, την οποία αν δεν αλλάξουν, θα φθάσουμε στο σημείο να δούμε κάποια στιγμή νομοτελειακά να διχοτομείται το Αιγαίο και η μισή Αν. Μεσόγειος να γίνεται τουρκική και να μετατρέπεται στο σύνολό της πολύ απλά σε μια μουσουλμανική λίμνη.

Επειδή, δε, οι εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο και η επιμονή της Άγκυρας να κρατά το Μπαρμπαρός όχι μόνο στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά να το μετακινεί και προς την περιοχή του νησιωτικού συμπλέγματος της Μεγίστης και στο Καστελόριζο, δείχνουν ότι φθάνει η ώρα που θα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις εκτός από την Κύπρο και στο Αιγαίο, η Τουρκία φροντίζει αφαιρέσει από το ελληνικό οπλοστάσιο έναν διαχρονικό και εξαιρετικά χρήσιμο σύμμαχο. 

Με πονηρές και συνάμα θαρραλέες κινήσεις, το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου φροντίζει να «κλείσει» το πιο σημαντικό μέτωπο-πρόβλημα που έχει η Τουρκία, που είναι το Κουρδικό, για να επικεντρωθεί απερίσπαστη πλέον στο μέτωπο Κύπρος-Καστελόριζο-Αιγαίο-Θράκη.

Με βάση τα παραπάνω, η Άγκυρα φαίνεται ότι έχει μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική για το θέμα. Η Λευκωσία και η Αθήνα, εκτός από τη στρατηγική των συνεχών ατιμωτικών υποχωρήσεων, που καθιστά χρόνο με το χρόνο όλο και πιο υλοποιήσιμη την τουρκική στρατηγική, έχουν κάποια άλλη στρατηγική για να προασπίσουν τα συμφέροντα του Ελληνισμού;

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "κυριακάτικη δημοκρατία"

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/12/blog-post_240.html#.VKJ_SoNmQU

ΑΟΖ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος

Η διεξαγωγή των αμερικανικών εκλογών αλλάζει τη φάση όσον αφορά στο θέμα της ΑΟΖ. Εδώ και μήνες ξέρουμε ότι το Κογκρέσο και ο Στρατός πιέζουν την Κυβέρνηση των ΗΠΑ να υπογράψουν την προσάρτηση των ΗΠΑ στο Δίκαιο της Θάλασσας λόγω της ύπαρξης κοιτασμάτων στην Αρκτική. Και ο λόγος είναι απλός, σε αυτήν την περιοχή βρίσκεται το 25% των κοιτασμάτων της Γης. Αυτή η αλλαγή φάσης προέρχεται και από το Συμβούλιο της Αρκτικής, διότι οι ΗΠΑ είναι η μόνη χώρα του Συμβουλίου Αρκτικής που δεν έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας για να μπορέσει στο μέλλον να κάνει επέκταση στα 350 ΝΜ στον Ειρηνικό και Ατλαντικό ωκεανό. Καθώς το Συμβούλιο της Αρκτικής αποφάσισε να κάνει χρήση της έννοιας της μέσης γραμμής μέσω της ΑΟΖ. Γι’ αυτό το λόγο τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ αποφάσισαν να υπογραφεί η προσάρτηση αμέσως μετά τις εκλογές, δηλαδή τον Δεκέμβριο 2012. Αυτή η απόφαση αποτελεί ένα καινούριο άνοιγμα και ενισχύει τη θέση μας για την Ανατολική Μεσόγειο. Επίσης ενισχύει και τη χρήση της μέσης γραμμής για την οριοθέτηση των ΑΟΖ μας. Υπήρχε βέβαια ήδη η συμφωνία μεταξύ Κούβας και ΗΠΑ, αλλά τώρα μιλάμε για ένα ευρύτερο πλαίσιο, το οποίο είναι ανάλογο και από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το θέμα της Ανατολικής Μεσογείου, λόγω των ενεργειακών δρόμων 2020 και 2050, οι οποίοι θα ψηφιστούν στο Ευρωκοινοβούλιο ακριβώς την ίδια περίοδο. Αν υπενθυμίσουμε το γεγονός ότι είναι η Κύπρος που κατέχει τη θέση της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γίνεται κατανοητό σε όλους ότι το timing είναι πράγματι πολύ καλό για να θεσπίσουμε κι εμείς τη δική μας ΑΟΖ, διότι όλο το πλαίσιο λειτουργεί συμπληρωματικά και συνδυαστικά με όλες αυτές τις χώρες και τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά συνέπεια, ήρθε η ώρα να πάρουμε την τελική απόφαση για τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ και να μην καθυστερούμε άλλο. Έχουμε πάρει την απόφαση να κάνουμε σεισμικές έρευνες με τη νορβηγική εταιρεία PGS στο Ιόνιο και Νότια της Κρήτης. Είναι όμως σημαντικό να έχει ξεκαθαρίσει το νομικό πλαίσιο της περιοχής μέσω της θέσπισης και των οριοθετήσεων. Προχωρούμε με την Αλβανία, έχουμε την οριοθέτηση με την Ιταλία και πρέπει να επισπεύσουμε τις διαδικασίες με τη Λιβύη. Όλο αυτό το πλαίσιο όμως αποκτά νόημα με τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ. Έτσι η καθυστέρησή της θα καθυστερήσει την όλη διαδικασία, διότι, όπως το ξέρουμε και με το παράδειγμα της Κύπρου, οι εταιρείες και οι κοινοπραξίες κάνουν κινήσεις μόνο όταν το νομικό πλαίσιο είναι ξεκάθαρο, για να μην προσθέσουν τον πολιτικό κίνδυνο σε όλους τους άλλους που είναι αναπόφευκτος λόγω της φύσης των γεωτρήσεων , της εξόρυξης και της εκμετάλλευσης. Συνεπώς ακόμα και αν έχουμε νέους χάρτες με σεισμικά δεδομένα ακόμα και τριών διαστάσεων, τίποτα δεν μπορεί να γίνει δίχως τη θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ. Επιπλέον, όταν γνωρίζουμε ότι οι έρευνες αρχίζουν σε λίγο από την περιοχή της Κέρκυρας και θα σταματήσουν Νότια της Κρήτης σε 60 μέρες, καταλαβαίνουμε όλοι ότι το timing είναι όντως στο θετικό πλαίσιο. Πρέπει λοιπόν να μην αργήσουμε μόνοι μας αυτή τη διαδικασία, διότι η θέσπιση οποιασδήποτε ΑΟΖ γίνεται πάντα και μόνο μονομερώς. Γίνεται είτε με Προεδρικό Διάταγμα, είτε με ψήφιση του Νομοσχεδίου στη Βουλή των Ελλήνων για την περίπτωση της Ελλάδας. Τώρα που έχουμε όλα τα δεδομένα, πρέπει να παρθεί και η απόφαση για να γίνει το πρώτο βήμα.

http://www.lygeros.org/articles?n=10576&l=gr

ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ

Του Νίκου Λυγερού

Η ενεργοποίηση των οικοπέδων 2 και 3 με τον δεύτερο γύρο παραχώρησης στην ΑΟΖ της Κύπρου δίνει την επιβράβευση για τη συμφωνία περί οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Λιβάνου που πέτυχε ο Γιώργος Λιλλήκας το 2007 ως Υπουργός της Κυβέρνησης του Τάσσου Παπαδόπουλου. Μέχρι τώρα, μέσω του οικοπέδου 12, η εξόρυξη αφορούσε τα όρια της Αιγύπτου και ειδικά του Ισραήλ. Τώρα με τα νέα οικόπεδα, η οριοθέτηση με τον Λίβανο παίρνει όλη την αξία της. Έτσι η Κύπρος όχι μόνο πετυχαίνει αυτό το γεωοικονομικό άνοιγμα, αλλά και ένα γεωπολιτικό άνοιγμα, αφού θωρακίζει την ΑΟΖ με τα τρία κράτη που έχουν κάνει συμφωνία μαζί της το 2003, 2007 και 2010. Έτσι το 2012 έρχεται για να σφραγίσει τη στρατηγική που ακολουθεί η Κύπρος, ενώ η Τουρκία δεν την αναγνωρίζει καν ως κράτος. Δίχως φοβίες, με αποτελεσματικότητα προσπερνάει τα εμπόδια, δίχως να δίνει περαιτέρω σημασία στους λεονταρισμούς της Τουρκίας, που απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις. Διότι ακόμα και αν πίεσε όλες τις εταιρείες που θα έκαναν συμφωνία με την Κύπρο, λέγοντάς τους ότι δεν θα μπορούν να κάνουν έρευνες περί υδρογονανθράκων στην Τουρκία, δεν κατάφερε τίποτα. Οι εταιρείες παρέμειναν υποψήφιες στην κυπριακή ΑΟΖ δίχως να φοβηθούν. Επιπλέον, και στην περίπτωση των οικοπέδων 9 και 11 που εφάπτονται με το οικόπεδο 12, αλλά και στην περίπτωση των οικοπέδων 2 και 3 που εφάπτονται με την ΑΟΖ του Λιβάνου λόγω 3, οι εταιρείες ξέρουν ότι υπάρχουν δεδομένα για το φυσικό αέριο, διότι το κοίτασμα Αφροδίτη και το κοίτασμα που βρέθηκε πρόσφατα στην ΑΟΖ του Λιβάνου δεν είναι πια εκτιμήσεις. Με άλλα λόγια, οι εταιρείες έχουν να διαλέξουν μεταξύ σίγουρων δεδομένων και λόγων επί χάρτου. Και τώρα βλέπουμε επί του πρακτέου ότι διάλεξαν και πώς διάλεξαν. Αυτή η προσέγγιση είναι ξεκάθαρη ακόμα και αν υποτίθεται ότι στο διπλωματικό επίπεδο υπάρχει το πρόβλημα της αναγνώρισης. Η Κύπρος λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο ως ένα ορθολογικό κράτος που έχει όντως ένα στρατηγικό σχεδιασμό όσον αφορά στην ενέργεια που ξέρουμε πόσο σημαντική είναι. Δεν εξετάζει πια αυτό το θέμα κομματικά αλλά πραγματικά εθνικά. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να υπάρχει μια συνέχεια. Διότι αν η Κύπρος είχε υπογράψει το Σχέδιο Ανάν, τώρα η περίφημη ΑΟΖ της θα ήταν κατακερματισμένη λόγω των αγγλικών βάσεων που θα είχαν επίσημα κυριαρχία. Σε αυτό το πλαίσιο σχετίζονται και οι επόμενες προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Διότι επιτυχίες τέτοιου τύπου, όπως είναι ο δεύτερος γύρος παραχώρησης, πρέπει να γίνονται αντικείμενο διαχείρισης από κυβερνήσεις που έχουν τεχνογνωσία αλλά και κότσια, αλλιώς αυτά τα αποτελέσματα όχι μόνο δεν μπορούν να αξιοποιηθούν, αλλά μπορούν να αλλοιωθούν από παρεμβάσεις του ραγιαδισμού. Είναι λοιπόν απαραίτητο να εξετάσουμε το όλο πλαίσιο από την αρχή δηλαδή από τη θέσπιση της κυπριακής ΑΟΖ από τον Τάσσο Παπαδόπουλο για να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία πάντα προς αποκλειστικό όφελος του κυπριακού λαού και της Κύπρου που αποκτά με αυτόν τον τρόπο μια γεωπολιτική υπόσταση που προκαλεί σεβασμό. 


http://www.lygeros.org/articles.php?n=10529&l=gr 
http://national-pride.org/

ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ : ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΑΛΙ ΜΕ ΧΑΡΤΕΣ, ΕΝΩ Η ΤΟΥΡΚΙΑ...

Των Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη & Δρ. Ηλία Κονοφάγου

Με έναν μαγικό τρόπο, η Ελλάδα έχει καταφέρει επί δεκαετίες να μην έχει ορίσει κανένα οικόπεδο βγάζοντάς το προς αξιοποίηση στη διεθνή αγορά, τη στιγμή που ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι έχουν σπεύσει. Ας όψονται τα συμφέροντα εκείνα – και αυτούς που τα ανέχονται – που για τους δικούς τους λόγους δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να βγει από το σημερινό τέλμα…

Μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις λένε οι σοφοί Κινέζοι… Η σύντομη λοιπόν αυτή ανάλυση παρουσιάζει μέσω δύο εικόνων-χαρτών το τι ακριβώς έχει καταφέρει η Ελλάδα στον τομέα της έρευνας υδρογονανθράκων από τη «μεταπολίτευση» και ύστερα. Η καταθλιπτική σύγκριση με το τι ακριβώς πράττουν οι γείτονες, όχι μόνο η Τουρκία, πλέον δεν είναι δυνατόν να φέρει στα χείλη των Ελλήνων μειδίαμα αλλά μόνο οργή και αγανάκτηση στα χείλη δε του Έλληνα πρωθυπουργού φέρνει την… απόγνωση. Ας δούμε το γιατί.

Στο καίριο ερώτημα λοιπόν το τι ακριβώς έπραξαν οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο αυτό τις τελευταίες δεκαετίες αναφορικά με την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στην «περιοχή ευθύνης» της Ελλάδας, δηλαδή στην ευρύτερη περιοχή που καθορίζει η δυνητική ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), η απάντηση είναι μονολεκτική και απόλυτη: TIΠΟΤΑ…
Σε άρθρο ανάλυση με τίτλο «Ποια η πιθανότητα να ΜΗΝ έχει η Κρήτη υδρογονάνθρακες;»,
αναφερόταν σαφέστατα πως η πιθανότητα η περιοχή της Κρήτης να μην διαθέτει επαρκή κοιτάσματα είναι μηδαμινή αφού «Επί της ουσίας οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι με πιθανότητα μόλις 0,5% είναι δυνατόν η υπεράκτια περιοχή της Νότιας Κρήτης να μην έχει σχεδόν τίποτα ή πιο συγκεκριμένα μόλις 1 Δις βαρέλια ισοδυνάμου πετρελαίου. Αυτό όμως παράλληλα δείχνει ότι η πιθανότητα ύπαρξης αποθεμάτων μεγαλύτερο από 1 Δις βαρέλια (ή ~160 Δις m3 φυσικού αερίου) είναι 99,5%». Οι έως τώρα επιστημονικές εργασίες και σεισμικές καταγραφές, κυρίως ανεπίσημες, είναι σαφείς και πληρώνονται… χρυσό από κάθε ενδιαφερόμενο στην αγορά, με αποτέλεσμα οι πραγματικοί γνώστες των δεδομένων να είναι μεν λίγοι και αποτελούν ένα κλειστό κλαμπ προνομιούχων οι οποίοι όμως βλέπουν τα καμώματα των έως τώρα ελληνικών κυβερνήσεων και… γελάνε, αφού οι ίδιοι έχουν «ενημερώσει» παντοιοτρόπως για την πραγματική κατάσταση.

Όπως είναι γνωστό, από μία σειρά επιστημονικώς αξιόπιστων μελετών, δηλαδή μέσω της χρησιμοποίησης κοινώς αποδεκτής επιστημονικής μεθοδολογικής προσέγγισης, οι γεωλογικές ομοιότητες μεταξύ της περιοχής νότια της Κρήτης «με αντίστοιχες ανά τον κόσμο περιοχές όπου υπάρχει σύγκλιση τεκτονικών πλακών με παρόμοια γεωλογική ιστορία» μας αποκαλύπτουν στοιχεία τα οποία και δικαιολογούν την όλη «φασαρία» για το τι ακριβώς υπάρχει στα φιλόξενα νερά της μεγαλονήσου. Με λίγα λόγια η περιοχή νότια της Κρήτης παρουσιάζει «σημαντικές γεωλογικές αναλογίες» με την «Καραϊβική (Νήσοι Barbados & Trinidad & Tobago) …[την]… υπεράκτια Βόρεια Αυστραλία (Νήσος Τimor & Nήσοι Salomon) και …[τον]… Κόλπο της Βεγγάλης (Νήσοι Andaman & Nicobar)».
Με βάση ακριβώς τις συγκεκριμένες εκτιμήσεις τόσο η… πιάτσα, όσο και η ελληνική κυβέρνηση, γνωρίζουν πως η πιθανότητα να μην υπάρχει τίποτα στη συγκεκριμένη περιοχή είναι όπως προαναφέρθηκε της τάξης του 0,5%, με τη πιθανότητα να ανακαλύψουμε αξιόλογα κοιτάσματα (πιθανότητας 50% για αποθέματα που αντιστοιχούν σε 20 δις. βαρέλια πετρελαίου) να ανέρχεται σε 99,5% χωρίς στις μελέτες αυτές να συμπεριληφθεί η Λεκάνη του Ηροδότου, περιοχή η οποία βρίσκεται πλησίον της Κύπρου η οποία μπορεί να συμπεριληφθεί πλέον στις χώρες παραγωγούς ενέργειας. Όπως δε έχει προαναφερθεί «στη Κύπρο η πιθανότητα ανακάλυψης κοιτάσματος το 1998 ήταν μόλις 2%-3% και σήμερα -πριν την ανακάλυψη του κοιτάσματος Αφροδίτη (~200 Δις m3 αναμενόμενα αποθέματα)- είχε φτάσει στο εντυπωσιακό επίπεδο του 70%».
Με τις πλέον μετριοπαθείς μετρήσεις, αναγωγές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις μόνο η περιοχή νότια της Κρήτης μπορεί να παράξει ποσότητες που να αντιστοιχούν το λιγότερο σε 20 δις. βαρέλια ισοδύναμου πετρελαίου με οροφή τα 55 δις. και την πλέον πιθανή ποσότητα τα 30 με 35 δις.
Το ερώτημα που πλέον προκύπτει από όλα τα παραπάνω είναι το τι ακριβώς έχουν κάνει για όλα αυτά οι κυβερνήσεις των Αθηνών, ειδικά τώρα που έχει καταστεί φανερό πως διαθέτουν όλα τα απαραίτητα επιστημονικά εργαλεία αναφορικά με την εκπόνηση μελετών και εκτιμήσεων για τη συγκεκριμένη περιοχή. Να υπογραμμίσουμε πως οι ελληνικές κυβερνήσεις ΕΙΝΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΕΣ για το τι ακριβώς υπάρχει και έχει βρεθεί, από τους ενδιαφερόμενους επενδυτές, ενώ περί άλλων τυρβάζουν όταν ερχόμαστε στο προκείμενο, δηλαδή στο να ανοίξουν περιοχές προς τους ενδιαφερόμενους για να προχωρήσουν σε δοκιμαστικές εξορύξεις.
Να υπενθυμίζουμε λοιπόν πως ΟΛΕΣ οι γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένου της Αλβανίας και του Λιβάνου βρίσκονται δεκαετίες μπροστά όχι μόνο στον τομέα εξόρυξης αλλά κυρίως στη διαμόρφωση της απαραίτητης «επιχειρηματικής κουλτούρας» γύρω από το θέμα. Οι παρακάτω χάρτες δείχνουν του λόγου του αληθές και αποδεικνύουν την αφοπλιστική αλήθεια η οποία είναι μία και λέει πως: ολόκληρη η Μεσόγειος «ανασκάπτεται» και όλοι συμμετέχουν στο παίγνιο… πλην Λακεδαιμονίων οι οποίοι κλεισμένοι στη μίζερη εικονική – εν πολλοίς – πραγματικότητά τους έχουν καταντήσει παρατηρητές των εξελίξεων.

Πριν από μερικές ημέρες ο πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς σε εκδήλωση της εφημερίδας International Herald Tribune μίλησε για τις πέντε προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα έτσι ώστε να μπει στον δρόμο της ευημερίας και της ανάπτυξης, της πραγματικής όμως ευημερίας και ανάπτυξης η οποία δεν θα στηρίζεται στα «δανεικά» και στον «μεταπρατισμό» αλλά στην πραγματική παραγωγή, στην επένδυση και στην αξιοποίηση των τεραστίων δυνατοτήτων έμψυχου δυναμικού της χώρας. Δεν είναι τυχαίο που ο Α. Σαμαράς ανέφερε πως η πρώτη πρόκληση που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα θα είναι η εκμετάλλευση των ενεργειακών της πηγών αρκεί «να το πιστέψουν» οι Έλληνες και να σπεύσουν οι ξένοι επενδυτές.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο πως ο Έλληνας πρωθυπουργός υπογραμμίζει πως το πρώτο που θα πρέπει να γίνει είναι οι ίδιοι οι Έλληνες να αντιληφθούν τη συγκεκριμένη αλήθεια. Οι χάρτες λοιπόν που δημοσιεύουμε αντικατοπτρίζουν τη πραγματικότητα που αντιμετωπίζει ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, την μη θέληση των «ειδικών» να κοιτάξουν τα… αστέρια αντί για το δάχτυλό τους. Την πεισματική εθελοτυφλία να θέλουν να κάνουν ένα ολόκληρο έθνος να πιστέψει πως οι υδρογονάνθρακες είναι «μύθος», ενώ είναι γνωστό πως για όλους τους γείτονες, κοντινούς και μακρινούς, εχθρούς και φίλους, οι υδρογονάνθρακες αποτελούν μία «πραγματικότητα».
Ας ελπίσουμε λοιπόν πως πολύ σύντομα θα είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε στους συμπατριώτες μας χάρτες με τους οποίους η ελληνική ΑΟΖ δεν θα παρουσιάζει μία «μαύρη τρύπα» στη Μεσόγειο, και θα μπορέσουμε με υπερηφάνεια να επανέλθουμε στον παγκόσμιο ενεργειακό και όχι μόνο χάρτη, με τις αξιώσεις που αρμόζει στο έθνος των Ελλήνων… έως τότε όμως δεν μπορούμε παρά να οργιζόμαστε, να ενημερώνουμε, να αγωνιζόμαστε και να ελπίζουμε…

http://www.defence-point.gr/news/?p=61264

ΑΙΓΥΠΤΟΣ : Η DE FACTO ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ

Η Αίγυπτος αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα στο παίγνιο για την ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Ελλάδας με βάση το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της μέσης γραμμής.
Ο Νίκος Λυγερός σε μία σύντομη αλλά ουσιαστική ανάλυσή του με τίτλο «Η σημασία των επαφών με την Αίγυπτο», επισημαίνει πως το Κάιρο, μπορεί να μην έχει – για την ώρα – υπογράψει κάποια συμφωνία με την Ελλάδα – πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού μόνο ως «έμποροι ελπίδας» μπορούν να χαρακτηριστούν αυτοί που υπόσχονται αλλά δεν πράττουν στην ουσία τίποτα – αλλά από μόνο τους τα θαλάσσια οικόπεδα που έχει ανακηρύξει, στην ουσία εφάπτονται του δυνητικού συνόρου. Κατά συνέπεια η Αίγυπτος de facto αποδέχεται την οριογραμμή με την Ελλάδα, πριν ακόμα αυτή θεσμοθετηθεί και κατά συνέπεια δείχνει να μην απορρίπτει τις τουρκικές αιτιάσεις επί του θέματος. Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, ο παράγοντας Αίγυπτος αποτελεί και τον καταλύτη στις εξελίξεις νοτίως του συμπλέγματος του Καστελόριζου.

Το κείμενο του Ν. Λυγερού έχει ως εξής: «Η σημασία των επαφών με την Αίγυπτο είναι καθοριστική. Η αλλαγή του καθεστώτος στην περιοχή επιτρέπει ένα διαπραγματευτικό άνοιγμα όσον αφορά στο θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Μια βασική αρχή είναι ότι η Αίγυπτος έχει κάνει μια συμφωνία οριοθέτησης με την Κύπρο το 2003, την οποία επιβεβαίωσε η Βουλή της. Επιπλέον, το 2012, η Αίγυπτος παραχώρησε οικόπεδα για έρευνα περί υδρογονανθράκων, τα οποία εφάπτονται δίχως να καταπατήσουν τη θεωρητική γραμμή της ελληνικής ΑΟΖ.
»Αυτή η λεπτομέρεια είναι ουσιαστική για τις επόμενες διαπραγματεύσεις. Διότι ξέρουμε ήδη ότι η Αίγυπτος ενδιαφέρεται να εκμεταλλευτεί τα δικά της κοιτάσματα σε ένα πλαίσιο, το οποίο είναι ξεκάθαρο και για τους στρατηγικούς επενδυτές στον τομέα του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Με άλλα λόγια, έχουμε πλέον μια κοινή πορεία και δημιουργείται ένα πεδίο δράσης με μια στρατηγική του τύπου win-win, για τις δύο χώρες χρησιμοποιώντας την ισορροπία Nash, που βρίσκεται λόγω διαγραμμάτων Voronoi, ακριβώς στη μέση γραμμή.
»Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι θα υπάρξει ένωση στο τριπλό σημείο επαφής με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, πράγμα το οποίο ενισχύει το πρόγραμμα EuroAsia Interconnector και τον μελλοντικό αγωγό φυσικού αερίου που θα τροφοδοτεί την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των κοιτασμάτων που βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο. Για να παίξουμε δυναμικά αυτόν τον ρόλο πρέπει να δώσουμε την πρέπουσα σημασία στις επαφές μας με την Αίγυπτο».
Οι επισκέψεις του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και του υπουργού Εθνικής Άμυνας στη χώρα, προφανώς κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

http://www.defence-point.gr/news/?p=60983

ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΟΤΙ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΟΖ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ;

Αναζωπυρώνεται η φημολογία ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) κάνοντας το πρώτο σημαντικό βήμα για τη εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που βρίσκονται σε περιοχές που έχουν εντοπιστεί η αξία των οποίων δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι η χώρα θα μπορέσει να ξεπεράσει τη σημερινή δύσκολη συγκυρία που διέρχεται και να βαδίσει στον δρόμο της ανάπτυξης.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Το πρόβλημα που επιθυμούμε να επισημάνουμε με το παρόν σχόλιο – ανάλυση είναι ότι στον δημόσιο διάλογο εντοπίζεται μια επιπολαιότητα από όλες τις πλευρές, αναδεικνύοντας μια περίεργη άγνοια των πιο κρίσιμων επί της ουσίας παραμέτρων, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το μεγαλύτερο όπλο στα χέρια της Τουρκίας για να ανατρέψει στην πράξη τους ελληνικούς σχεδιασμούς επεκτείνοντας περαιτέρω τις περίφημες «γκρίζες ζώνες».

Μετά την έλευση του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου και τις συνομιλίες του με την ελληνική πολιτική ηγεσία δεν θα πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία για το ότι μας απηύθυνε ένα έμμεσο «casus belli», λέγοντας ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει αποδεκτή τη μονομερή χάραξη από την πλευρά της Ελλάδας. Γνωρίζουμε πολύ καλά το τι εννοούν οι Τούρκοι όταν χρησιμοποιούν τέτοια φρασεολογία, οπότε οποιαδήποτε κίνηση από ελληνικής πλευράς θα πρέπει να είναι πολύ καλά σχεδιασμένη και η γνώση όλων των παραμέτρων του προβλήματος άριστη.
Το θετικό για την Ελλάδα είναι ότι η μέθοδος που ακολουθείται διεθνώς είναι η μονομερής ανακήρυξη και στη συνέχεια η έγερση αντιρρήσεων από όποια χώρα θεωρεί ότι αδικείται, οπότε στη συνέχεια ακολουθούν διαβουλεύσεις και θεωρητικά, τα δυο μέρη, εάν δεν μπορέσουν να συμφωνήσουν, καταφεύγουν σε κάποιον δικαιοδοτικό θεσμό αναμένοντας γνωμοδότηση με βάση το διεθνές δίκαιο. Οπότε, αυτό προδιαγράφει την τελευταία γραμμή άμυνας της ελληνικής πλευράς εάν αποφασίσει να συνεχίσει την μέχρι σήμερα πολιτικής της, τόσο σε επίπεδο διακηρύξεων όσο και πράξεων, να έχει ως άξονα το διεθνές δίκαιο. Τι γίνεται όμως αν η Τουρκία πει απλά όχι; Ποιες είναι οι ελληνικές επιλογές;
Δεν χρειάζεται και πολύ φιλοσοφία για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα, ότι για να έχεις την παραμικρή ελπίδα να αξιοποιήσεις τα αποθέματα υδρογονανθράκων θα πρέπει να έχεις την ισχύ να υποστηρίξεις τις πολιτικές αποφάσεις που θα λάβεις. Το μεγαλύτερο όπλο της ελληνικής πλευράς στη σημερινή συγκυρία είναι η δυνατότητα οικοδόμησης διεθνών συμμαχιών, τέτοιων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολλαπλασιαστή ισχύος και να υποκαταστήσουν την αδυναμία επένδυσης για την ενίσχυση της αμυντικής και αποτρεπτικής δύναμης που απαιτείται για την προστασία όσων θεωρούμε ως νόμιμα εθνικά μας συμφέροντα. Η διαφωνία μας με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο ζήτημα της εθνικής άμυνας είναι δεδομένη, καθώς επίσης και η απαράδεκτη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά που αποστερεί από το Πολεμικό Ναυτικό μέσα που θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά – κυριολεκτικά – σε περίπτωση που η Ελλάδα κληθεί να υπερασπίσει τα συμφέροντά της.
Το «νόμιμα» προφανώς μας δεσμεύει να αποδεχθούμε την ετυμηγορία του οποιουδήποτε διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου, εφόσον τα συγκεκριμένα ζητήματα τα καλύπτει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Όλοι βέβαια γνωρίζουν ότι πολύ συχνά τέτοιες αποφάσεις επηρεάζονται από τον «πολιτικό παράγοντα», το οποίο πρακτικά σημαίνει την οπτική επί των ζητημάτων αυτών των ισχυρών δρώντων του διεθνούς συστήματος πολλοί εκ των οποίων, στην προκειμένη περίπτωση, έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμα και ως ζωτικά. Κατά συνέπεια, σε αντίθεση με το παρελθόν, οι πιθανότητες ευνοϊκής απόφασης για την Ελλάδα θα ήταν αυξημένη.
Όπως προαναφέρθηκε, σοβαρό είναι το ζήτημα της ευκολίας με την οποία πολλοί, από όλα τα κόμματα, αναφέρονται στο θέμα της ΑΟΖ, ενίοτε μάλιστα είτε σπεκουλάρουν πολιτικά είτε πραγματικά υπάρχει άγνοια της πολυπλοκότητας του ζητήματος. Η κατάθεση νομοσχεδίου από τη Χρυσή Αυγή είναι θετική υπό την έννοια του ότι ένα θέμα που έτυχε τόσο μεγάλης πολιτικής εκμετάλλευσης προεκλογικά και όχι μόνο, δεν μπορεί να απουσιάζει από το τραπέζι του δημόσιου διαλόγου και η ενημέρωση που υπάρχει να είναι μηδαμινή.

Πληροφορίες αναφέρουν βέβαια ότι η κυβέρνηση έχει ετοιμάσει με τη βοήθεια ειδικών επιστημόνων ένα προσχέδιο του σχεδίου νόμου που θέλει να καταθέσει στη Βουλή και δεν αποκλείεται να το δούμε να εμφανίζεται μετά την ψήφιση των μέτρων, όχι μόνο ως πολιτικό τρικ για να αποσπαστεί το ενδιαφέρον της κοινωνίας από τα καθημερινά προβλήματα, αλλά και για λόγους ουσίας, να δοθεί το μήνυμα ότι η χώρα ξεκινάει να ασχολείται σοβαρά και με το σκέλος που αφορά στην ανάπτυξη. Αναμένουμε, αν και θα επαναλάβουμε ότι οι μέχρι τώρα πράξεις στον τομέα της άμυνας είναι πολύ προβληματικές, ενώ όπως έχει γράψει το «defence-point.gr» στο παρελθόν, οι αναφορές σε περικοπές (ουσιαστικά εξαφάνιση) των αμυντικών δαπανών «χωρίς να επηρεαστεί το αξιόμαχο των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων» αποτελούν απίστευτες ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΕΣ που εκθέτουν και αυτούς που τα δηλώνουν και τους πολιτικούς φορείς που εκπροσωπούν. Εάν δε πιστεύουν όσα λένε, τότε είναι και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Αδυνατούν να καταλάβουν, προφανώς λόγω επικίνδυνης ασχετοσύνης, ότι άλλο μια περικοπή 10-20% και άλλο το σημερινό χάλι.
Δεν είναι όμως μόνο η Χρυσή Αυγή που ασχολείται. Και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατανοήσει τη σημασία της αξιοποίησης των αποθεμάτων για τη σωτηρία της οικονομίας της χώρας. Πως όμως ταιριάζει η προτεραιότητα που λένε ότι δίνουν στο θέμα με την συνεχή επίθεση σε ό,τι αφορά εξοπλιστικά προγράμματα; Μέχρι και σήμερα που οι αμυντικές δαπάνες έχουν εξαερωθεί, υπάρχουν ακόμα πολιτικοί ντενεκέδες που ζητούν νέες περικοπές και φυσικά καμία συζήτηση για οποιοδήποτε εξοπλιστικό πρόγραμμα, έστω και στοιχειώδες! Κανείς τους δεν απασχολήθηκε να ψάξει ποια μέτρα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως φθηνοί πολλαπλασιαστές ισχύος για τις Ένοπλες Δυνάμεις αντί να ζητούν νέες περικοπές.
Αξιωματικοί με περισσότερο από 10 χρόνια υπηρεσία αμείβονται με λιγότερο από 1.000 ευρώ μηνιαίως και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ούτε τα στοιχειώδη έξοδα διαμονής σε κάποια παραμεθόριο, με αυτούς δεν ασχολείται κανείς, δεν καταλαβαίνουν ότι όταν λένε «αμυντικές» και όχι «εξοπλιστικές» δαπάνες συμπεριλαμβάνουν και αυτούς τους δυστυχείς… Τι τους νοιάζει όμως αφού έτσι κι αλλιώς οι ευαισθησίες τους είναι επιλεκτικές;
Κι ένα τελευταίο: Πως ταιριάζουν οι διακηρύξεις τους για την ΑΟΖ με την προβολή του γελοίου επιχειρήματος – ακόμα και από διπλωμάτες προσκείμενους… – ότι πρέπει να υποβαθμίσουμε τη στρατιωτική συνεργασία με τους Ισραηλινούς, διότι έτσι – λένε – γινόμαστε στόχος για το Ιράν! Εδώ καιγόμαστε να ξεκινήσουμε μια ώρα αρχύτερα της αξιοποίηση και ζητούν την αποξένωση της νούμερο ένα χώρας η οποία στη συγκεκριμένη συγκυρία έχει συμφέροντα ταυτόσημα με τα δικά μας στον συγκεκριμένο τομέα. Και μια που ο λόγος γίνεται για τη «βιασύνη»: Γιατί δεν ρωτάνε να πληροφορηθούν τους «καρχαρίες» που κατηγορούνται όλο και πιο ανοιχτά ότι σκοπίμως παρεμβαίνουν για να κωλυσιεργούν, με σκοπό να κερδίσουν χρόνο, αφού όλα αυτά τα χρόνια έβγαζαν όπως λέγεται τεράστιες περιουσίες από την ενεργειακή τροφοδοσία της χώρας; Δεν πήρε τίποτε το αυτί τους;

Για να μη μακρηγορούμε. Άπαντες οφείλουν να κατανοήσουν ότι πρόκειται για ένα ζήτημα εθνικής σημασίας όπου οι κραυγές και οι εξαλλοσύνες, από όπου κι αν προέρχονται, μόνο σε εθνικά δεινά μπορούν να οδηγήσουν. Δυστυχώς, με βάση την εμπειρία μας, η σοβαρότητα είναι είδος εν ανεπαρκεία στην Ελλάδα. Δεν μπορούν να ρίξουν τους τόνους μια-δυο μέρες, να μπουν σε ένα δωμάτιο στη Βουλή, να ενημερωθούν για το πώς έχει το ζήτημα και να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το όριο στο οποίο θα πρέπει να κινείται ο αντιπολιτευτικός λόγος;
Ρητορικό είναι το ερώτημα. Αρνητική είναι η απάντηση… Ας προσέξουν όμως τόσο οι «πατριωτάρες» (κανείς δεν έχει αποκλειστικότητα στον χαρακτηρισμό, υπάρχουν σε τουλάχιστον τρία κόμματα…) όσο και οι «χαζοχαρούμενοι ενδοτικοί» (δύο χαρακτηρισμοί που θα έπρεπε να λείπουν από το λεξιλόγιο όλων…) που αμφότεροι παριστάνουν τους σωτήρες, μη μας οδηγήσουν σε ένα από τους δυο γκρεμούς, είτε αυτόν αριστερά, είτε αυτόν δεξιά…

 http://www.defence-point.gr/news/?p=60501

ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΟΖ

Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Οι εξελίξεις στο θέμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης δείχνουν μια νέα δυναμική. Η αναγκαιότητα της θέσπισης και οι απαιτήσεις που προκαλεί, δημιουργούν ένα θετικό κλίμα όχι μόνο προς τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και στα υποψήφια, όπως είναι η Αλβανία. Και ο λόγος είναι απλός, η θέσπιση είναι η αρχή της διαδικασίας κι όχι το τέλος, κατά συνέπεια το πρέπον είναι ταυτόχρονα με την προετοιμασία της, να ενεργοποιήσουμε τις επαφές μας με τα κράτη που συνορεύουν μαζί μας, όσον αφορά στο θέμα της ΑΟΖ και ειδικά με αυτά που έχουν μια θετική τάση λόγω των δικών τους συμφερόντων για την εξόρυξη των δικών τους υδρογονανθράκων. Επιπλέον η παρουσία της νορβηγικής εταιρείας PGS, ειδική στις σεισμικές έρευνες, δείχνει ότι το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ δεν είναι πια θεωρητικό. Στο πολιτικό επίπεδο, είναι όλο και περισσότερα τα κόμματα και τα κινήματα που τάσσονται υπέρ της δημιουργίας της ελληνικής ΑΟΖ. Με άλλα λόγια, εμπεδώνεται η ιδέα ότι η ΑΟΖ είναι ένα υπερκομματικό θέμα, διότι είναι αποκλειστικά εθνικό και δεν συμβαδίζει με πολιτικάντικες σκοπιμότητες, οι οποίες είναι βέβαια αναπόφευκτες σε μια δημοκρατία. Η ουσία όμως είναι να μπουν όλοι οι Έλληνες σε αυτή τη διαδικασία, διότι η ΑΟΖ ανήκει σε αυτούς, όπως είναι οι υδρογονάνθρακες και βέβαια οι θέσεις εργασίας που παράγουν. Αυτή η αλλαγή φάσης προετοιμάζεται από τη νέα δυναμική, η οποία λειτουργεί παράλληλα με τη θέληση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επενδύσει στην Αρκτική και στην Ανατολική Μεσόγειο για να καλύψει τις ενεργειακές της ανάγκες. Είναι λοιπόν σημαντικό να έχουμε το σωστό timing και να μην καθυστερούμε πια την εκκίνησή μας. Αυτό είναι απαραίτητο για να είμαστε έγκαιρα έγκυροι σε ό,τι αφορά τα προγράμματα του ηλεκτρικού καλωδίου και του αγωγού φυσικού αερίου. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν πρέπει να ενισχύσουμε τις προσπάθειές μας και τις πιέσεις μας, έτσι ώστε η κυβέρνηση να μην θεωρεί ότι κάνει μια ριψοκίνδυνη πολιτική κίνηση, αλλά αντιθέτως ότι εκπροσωπεί τη θέληση του ελληνικού λαού σε υπερκομματικό επίπεδο. Το ίδιο ισχύει και για τις διπλωματικές εξωτερικές μας σχέσεις. Έχει γίνει αντιληπτό από τώρα ότι η καθυστέρηση της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ θα αποτελέσει πολιτικό κόστος. Συνεπώς αυτή η αλλαγή έχει αλλάξει τα παλαιότερα δεδομένα, διότι τώρα ο ελληνικός λαός ξέρει ότι έχει έναν πλούτο που δεν εκμεταλλεύεται, ενώ δέχεται συνεχώς πιέσεις οικονομικής φύσης δίχως να μπορεί να αντισταθεί σε πρακτικό επίπεδο. Έτσι δεν κατανοεί γιατί πρέπει να κάνει άσκοπες θυσίες, ενώ υπάρχει μια ξεκάθαρη στρατηγική που του επιτρέπει όχι μόνο να αποφεύγει αυτές τις δυσκολίες, ν’ αλλάξει την εικόνα του στο εξωτερικό, αλλά και να του δώσει προοπτικές για το μέλλον του και για τα παιδιά του. Τώρα δείχνει τη θέλησή του και με την υπογραφή του. Αυτή είναι η νέα δυναμική. 

http://www.lygeros.org/articles?n=10313&l=gr

Η ΑΟΖ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ»…

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Οι παλινδρομήσεις και οι σκόπιμες – αλλιώς δεν εξηγείται… το φαινόμενο – καθυστερήσεις στο θέμα της ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), ενέχει για την ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα που την αποτελούν, τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά τεράστιο πολιτικό κόστος. Ο Ελληνισμός μετά το μπαράζ δημοσιεύσεων αναλύσεων και ενημερώσεων για το θέμα αντιλαμβάνεται πλέον τη σημασία της, όσο και οι γνωστοί «ψύχραιμοι» σε ΥΠΕΞ και ΥΠΕΚΑ, οι οποίοι για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν – μη θεωρήσου βέβαια ότι όλοι οι υπόλοιποι τρέφονται με… κουτόχορτο – γενικώς «δυσκολεύονται» με αποτέλεσμα να προκύπτουν διαστρεβλώσεις και αποπροσανατολισμός στο σημαντικό αυτό θέμα…

Πρεταίρω καθυστέρηση στο συγκεκριμένο ζήτημα θα έχει συνέπειες τόσο στη συνέχιση του βίου της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας, όσο και στην προσωπική πολιτική επιβίωση του σημερινού πρωθυπουργού και του στενού κύκλου που τον στηρίζει. Το συγκεκριμένο ζήτημα «έπαιξε» από τη Νέα Δημοκρατίας τουλάχιστον στο «πρωτοσέλιδο» του προεκλογικού αγώνα και της παρουσίασης του κομματικού προγράμματος εξουσίας. Είναι δυνατόν κάποιος να ξεχάσει και τα προεκλογικά σποτ των εκλογών του Μαΐου, όπου εμφανιζόταν μέχρι και η… Αγία Σοφία; Σήμερα τι έχει λοιπόν συμβεί; Μήπως το σποτ εννοούσε την Αγία Σοφία… Ψυχικού, κι όχι αυτή της Κωνσταντινούπολης;

Για να μην παρεξηγηθούμε, φυσικά και δεν εννοούμε πως η σημερινή κυβέρνηση θα πρέπει να κηρύξει τον πόλεμο στην Τουρκία και να πάρει… την Πόλη! Εδώ η ηγεσία του υπουργείου… ΠΡΟ-ΠΟ φαίνεται πως θεωρεί πολιτικά ορθό να παριστάνει τη ζόρικη με τη «Χρυσή Αυγή» (φαινόμενο και κίνημα το οποίο αποτελεί ΕΞΟΛΟΚΛΗΡΟΥ δημιούργημα του «προοδευτισμού» της Μεταπολίτευσης, της κατάλυσης δηλαδή της Δημοκρατίας προς όφελος μίας οχλοκρατίας του χειρίστου είδους και της ψευτοκουλτουριάρικης ιδεοληψίας μετατροπής της χώρας σε ξέφραγο αμπέλι), ενώ αδυνατεί να ελέγξει τα μπουλούκια των… Μαμελούκων που νομίζουν πως η Αθήνα είναι Ισλαμαμπάντ.
Ταυτοχρόνως, η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από το Κοινοβούλιο αλλά κυρίως προς τη κοινωνία ένα τσουνάμι μέτρων τα οποία να είναι σίγουροι οι φίλοι αναγνώστες πως θα λειτουργήσουν ΜΟΝΟ ως προς τον εισπρακτικό τους μέρος και καθόλου ως προς το διαρθρωτικό, πολύ απλά διότι δεν υπάρχει ούτε ο μηχανισμός για να κάνει τις απαραίτητες αναδιαρθρώσεις, ούτε όμως και η πραγματική πολιτική βούληση να τελειώσει ένα σύστημα το οποίο έως σήμερα έτρεφε τον εκάστοτε «εθνοσωτήρα» που από άγνωστο ακόμη και του… θυρωρού της πολυκατοικίας του, τον μετέτρεπε σε θαμώνα κοσμοπολίτικων προορισμών και κάτοχο σημαντικών περιουσιακών στοιχείων…
Σήμερα λοιπόν, τη στιγμή που καθίσταται προφανές πως όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και των υπολοίπων κομμάτων αναφορικά με τις περικοπές «πάνε περίπατο» – το «defence-point.gr» στις αναλύσεις του ΠΡΙΝ τις εκλογές έγραφε ακριβώς αυτό που θα συμβαίνει, ότι δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση θα ισχυριζόταν πως «παίρνει τα μέτρα της Τρόικας για να διαπραγματευτεί την επιμήκυνση» – μία είναι η διέξοδος κάθε «έξυπνου» πολιτικού ο οποίος θα ήθελε να επιβιώσει της τελικής κοινωνικής κατάρρευσης και της πιθανότητα να αναγκαστεί… να φύγει με ελικόπτερο από την ταράτσα της Βουλής. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ ίσως να βοηθούσε στην «αποσυμπίεση» της βαλβίδας της «χύτρας ταχύτητος» που ονομάζεται Ελλάδα και φαίνεται έτοιμη να εκραγεί… Με τον τρόπο αυτό ίσως καλυφθεί όσο είναι δυνατόν η ολιγωρία δεκαετιών όλων των κυβερνήσεων.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση ουσία υπογραμμίζει τη σημασία της ΑΟΖ όχι για την εθνική επιβίωση αλλά ακόμα και για την παράταση του πολιτικού τους βίου. Ακόμα και με όρους τόσο ιδιοτελείς, εάν είναι να καταλήξει υπέρ των συμφερόντων της χώρας «από καραμπόλα» ας γίνει κι έτσι… Με άλλα λόγια οι πολιτικοί να αφουγκραστούν το αίσθημα αυτοσυντήρησης το οποίο τους βοήθησε να επιβιώσουν μέχρι τις μέρες μας.
Η ψήφιση των επώδυνων μέτρων θα περάσει ως μία προσπάθεια εξόντωσης του κρατικοδίαιτου κράτους, κάτι όμως το οποίο θα επιφέρει τεράστια κοινωνική αναταραχή, με απρόβλεπτες συνέπειες για το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ θα έφερνε στο προσκήνιο τον περιζήτητο αναπτυξιακό παράγοντα, ενώ – το κυριότερο για τους πολιτικούς, θα άλλαζε την ατζέντα τόσο λόγω κάποιας «αντίδρασης», έστω και φραστικής, της Τουρκίας, όσο βέβαια και των αναμενόμενων κινήσεων επενδυτικών σχημάτων του εξωτερικού. Επιπροσθέτως, ποιος μπορεί να πει ότι ένα νομοσχέδιο για την ψήφιση της ΑΟΖ από τη Βουλή δεν θα υπερψηφιζόταν από ΟΛΑ τα κόμματα, πλην φυσικά των μουσουλμάνων βουλευτών της Θράκης, αφού το εν λόγω θέμα το είχαν πρώτο στην ατζέντα τους κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με σκοπό την εξασφάλιση της ψήφου του ελληνικού λαού;
Η ανακήρυξη λοιπόν ΑΟΖ δεν πρόκειται να κάνει καλό μόνο στον Ελληνισμό ως η μόνη ορατή αναπτυξιακή επιλογή για τον 21ο αιώνα – τουλάχιστον το πρώτο του μισό – αλλά πρόκειται να δώσει μία σοβαρή ανάσα ζωής στο εξ ορισμού προβληματικό πολιτικό σύστημα αφού θα το βοηθήσει να αναβιβάσει τη δημόσια συζήτηση από το κοινωνικό-εσωτερικό στο εθνικό-εξωτερικό επίπεδο.
Η πολιτική τάξη λοιπόν θα μπορούσε να επιδιώξει την ανακήρυξη της ΑΟΖ με σκοπό να διασωθεί της επερχόμενης «τέλειας καταιγίδας» που το ίδιο έχει δημιουργήσει. Αποκλείεται να μην αντιλαμβάνονται ότι ΑΟΖ θα γίνει «με ή χωρίς αυτούς», διότι το έθνος δεν έχει την πολυτέλεια πλέον να περιμένει. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος, αποτελούν το τελευταίο χρονικό παράθυρο ευκαιρίας («window of opportunity» για τους αγγλομαθείς πολιτικούς μας, μακάρι να κατανοούσαν και τη σημασία του όρου στη στρατηγική…) για να κάνουν κάτι το οποίο θα είναι καλό για τους εαυτούς τους, εκτός από το γενικό σύνολο. Μετά τον Νοέμβριο μπορεί να είναι πλέον αργά. Το αντιλαμβάνονται άραγε;

http://www.defence-point.gr/news/?p=58949

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ

Η. Κονοφάγος, Α. Φώσκολος, Ν. Λυγερός

Με δεδομένη την οικονομική κρίση στη χώρα μας είχαμε πρόσφατα επισημάνει την ανάγκη άμεσης και μαζικής προσέλκυσης επενδύσεων εντοπισμού και αξιοποίησης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων ώστε το συντομότερο δυνατόν να μπορέσει να ανακουφισθεί η ελληνική οικονομία με σχετικά έσοδα και θέσεις εργασίας. Αφού γίνει η θέσπιση και η πρώτη συμφωνία οριοθέτησης, αυτή η προσέλκυση μπορεί να γίνει χάρις στην ταυτόχρονη προκήρυξη διαγωνισμού μεγάλου αριθμού θαλάσσιων οικοπέδων της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Αυτή η στρατηγική προσέγγιση αποτελεί μέρος της αντιμετώπισης της οικονομικής κατάστασης της πατρίδας μας. Μόνο που για να έχει αποτελέσματα ουσιαστικά πρέπει να ακολουθήσει και τη μεθοδολογία που παρουσιάζουμε αλλιώς δεν θα πετύχει τον στόχο της, δηλαδή την προσέλκυση των μεγάλων παικτών του τομέα. Επιπλέον, πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι στην ελληνική ΑΟΖ υπάρχουν πάρα πολλά σεισμικά δεδομένα, συνεπώς πολλές και μεγάλες Πετρελαϊκές Εταιρείες γνωρίζουν ήδη πάρα πολύ καλά, σε ποιες περιοχές εντοπίζονταν το ερευνητικό και το κοιτασματολογικό ενδιαφέρον. Ας κοιτάξουμε όμως πως τα γειτονικά μας κράτη πέτυχαν τους παραπάνω στόχους βασιζόμενοι σε συγκεκριμένους στρατηγικούς απλούς κανόνες της αγοράς και της διεθνούς πρακτικής διασφαλίζοντας έτσι επενδύσεις υψηλού επιπέδου.

Στο κόλπο της Ατάλλειας το 2012 η Τουρκία που όπως η Ελλάδα δεν έχει μέχρι τώρα ανακαλύψει κοίτασμα Υδρογονανθράκων υπέγραψε Σύμβαση Έρευνας και Παραγωγής Κοιτασμάτων Υδρογονανθράκων με την Εταιρεία SHELL προσφέροντας, μετά από διαγωνισμό, περιοχή συνολικής έκτασης 15.000 km2. Η Βουλγαρία στην Μαύρη Θάλασσα υπέγραψε Σύμβαση με την Εταιρεία ΤOTAL προσφέροντας, μετά από διαγωνισμό, περιοχή έκτασης 15.000 km2. Στον Κόλπο της Σίρτης η Λιβύη υπέγραψε επίσης Συμβάσεις, μετά από διαγωνισμό, με την Εταιρεία GAZPROM προσφέροντας περιοχή έκτασης 10.000 km2 και με την Εταιρεία BP προσφέροντας περιοχή έκτασης 31.000 km2 δηλαδή περίπου το μέγεθος το Βελγίου. Να σημειώσουμε ότι μόνο οι αναμενόμενες ερευνητικές επενδύσεις της BP, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν σεισμικές έρευνες 5.500 km 2D, 30.000 km 3D αλλά και 17 Γεωτρήσεις, θα ξεπεράσουν τα δύο Δισεκατομμύρια δολάρια.

Το συμπέρασμα της ανωτέρω πολιτικής των γειτονικών μας Κρατών είναι ότι μεγάλα οικόπεδα στην κατάλληλη γεωγραφική θέση φέρνουν στη χώρα μεγάλους επενδυτικούς παίκτες. Κι όπως η Ελλάδα έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ της Μεσογείου, της είναι πολύ εύκολο να ανοίξει μεγάλα οικόπεδα ανάλογα με τα προηγούμενα. Μόνο και μόνο μία συμφωνία με την Ιταλία, μας δίνει άμεσα τη δυνατότητα να διαχειριστούμε μία έκταση της τάξης των 100.000 km2. Η Ελλάδα πρέπει να παίξει με μεγάλους παίκτες για να αξιοποιήσει αποτελεσματικά την ΑΟΖ της. Με αυτόν τον τρόπο, γρήγορες ανακαλύψεις κοιτασμάτων θα ανακουφίσουν οικονομικά τον ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας. 






http://www.lygeros.org/articles?n=10124&l=gr

Ο ΙΩΝΑΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, ΟΙ ΕΠΟΧΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Όταν ο μεγάλος στοχαστής, ακτιβιστής, διπλωμάτης, και στο τέλος μάρτυρας των ιδεών του, αλλά και των ιδεοληψιών των πολιτικών του αντιπάλων, Ίων Δραγούμης (1878-1920), έγραφε το περίφημο πόνημά του «Όσοι ζωντανοί», το 1911, η χώρα μας βρισκόταν στην ίδια λίγο ως πολύ θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Η Ελλάς του 1911, προσπαθούσε από τη μία να επιβιώσει της επερχόμενης βαλκανικής, ευρωπαϊκής αλλά και παγκόσμιας θύελλας, βρισκόμενη σε δεινή οικονομική θέση, με ένα τελείως ασταθές και μετριοκρατικό πολιτικό σύστημα, αλλά από την άλλη διατηρούσε την ελπίδα της αναγέννησης η οποία βρισκόταν χαραγμένη στις ψυχές και τις σκέψεις των ανθρώπων της.
Πολύ σύντομα, μετά την έκδοση του έργου του, με το οποίο ο Ίωνας Δραγούμης καλούσε τον ελληνισμό να σηκωθεί από τον τάφο του, πολύ σύντομα, ίσως συντομότερα και από ότι ο ίδιος ο συγγραφέας φανταζόταν η εποποιία των βαλκανικών πολέμων στην ουσία απογείωσαν το έθνος και το έβαζαν στον γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης μετά από αιώνες ανυπαρξίας, χάρτη στον οποίο παρέμεινε ακόμα και μετά το δράμα της Μικράς Ασίας.

Ακριβώς έναν αιώνα μετά, η Ελλάς βρίσκεται στην ίδια δεινή πολιτική και οικονομική θέση με την οποία βρισκόταν το 1911 και το 1912. Η χώρα είχε χρεοκοπήσει λόγο της υπερπροσπάθειας των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων (1896), καθώς και της στρατιωτικής ήττας στον πόλεμο του 1897 με την Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ η εγκατάσταση μίας… Τρόικας για τη διαχείριση των οικονομικών της χώρας καθώς και της καταβολής πολεμικών αποζημιώσεων δημιουργούσε μία αφόρητη δημοσιονομική πραγματικότητα. Ταυτοχρόνως, το Μακεδονικό πρόβλημα βρισκόταν σε έξαρση και το πρόβλημα της Κρήτης ταλάνιζε τόσο την Αθήνα όσο και τη διεθνή κοινότητα. Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, ενώ τα μικροπολιτικά παιχνίδια, ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις οι οποίες λειτουργούσαν ως ατζέντηδες εγχώριων αλλά και εξωτερικών συμφερόντων.
Ελπίζουμε πως η σύντομη παραπάνω παράγραφος να θυμίζει στον ζαλισμένο από τις πανταχόθεν «σφαλιάρες» Έλληνα, πως όλα αυτά που ζει σήμερα κάπου τα έχει ξανασυναντήσει (είναι χαρακτηριστικό πως η μόνη διαφορά με 100 έτη πριν είναι πως στη θέση του «Κρητικού Ζητήματος» σήμερα έχουμε το «Κυπριακό Ζήτημα», η ουσία όμως παραμένει ίδια και σχετίζεται με τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και της διώρυγας του Σουέζ).
Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής δουλεύει για την πατρίδα. Η δραστηριότητά του, την οποία κάθε Έλληνας θα έπρεπε να είχε διδαχτεί, μπορεί να συγκριθεί άνετα με τη δουλειά που επιτελούν σήμερα οι διάφορες μυστικές υπηρεσίες στο εσωτερικό κρατών που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν. Δουλεύει ο Δραγούμης τόσο από την Οθωμανική Θεσσαλονίκη όσο και από την σκλαβωμένη Κωνσταντινούπολη, ενώ στον ελεύθερο (λέμε τώρα…) χρόνο του συγγράφει έργα τα οποία κάθε ελληνική ψυχή θα έπρεπε να είχε… αποστηθίσει και κάνει τρόπο ζωής. Αντ’ αυτού, το ελληνόφωνο νεοελληνικό κράτος ανέχεται και σπονσοράρει απόψεις όπως ότι στη Σμύρνη είχε «συνωστισμό» στη προβλήτα (μάλλον λόγω της ζέστης της εποχής με αποτέλεσμα να πέσουν οι Έλληνες στη θάλασσα για… μπάνιο).
Με το «Όσοι Ζωντανοί» ο Ίωνας στοχάζεται τον Έλληνα και την Ελλάδα όπως θα πρέπει να είναι και όχι όπως είναι, ενώ προτείνει – γενικά με το έργο του – μία πορεία την οποία εάν το έθνος είχε ακολουθήσει, τώρα ίσως να μη μιλάγαμε καν για τη Μικρασιατική τραγωδία. Σήμερα το έργο του Ι. Δραγούμη καθίσταται όχι μόνο επίκαιρο αλλά επιτακτικό τόσο στο να (ξανα)διαβάσουμε να το κατανοήσουμε και να ακολουθήσουμε τις επιταγές του. Σήμερα, ο νέος ελληνισμός, ο οποίος πρόκειται να αναγεννηθεί από τις στάχτες του παλαιού μεταπολιτευτικού/«προοδευτικού» συστήματος που μας οδήγησε στη παρούσα κατάσταση, καλείται στην ουσία θα ακολουθήσει το πρόσταγμα του μεγάλου Έλληνα.

«Όσοι ζωντανοί» καλούνται να απαιτήσουν από τις ελληνόφωνες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης να λειτουργήσουν για μία φορά με γνώμονα το συμφέρον του ελληνικού έθνους. «Όσοι ζωντανοί» σε αυτό το ετοιμοθάνατο σύστημα καλούνται να υπογράψουν το πιστοποιητικό γέννησης του νέου Ελληνισμού το οποίο δεν είναι άλλο από την έκκληση-απαίτηση προς τους εκπροσώπους στη Βουλή των Ελλήνων να περάσουν νόμο για την δημιουργία Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).
Το «defence-point.gr» ενώνει τη φωνή του με όλους αυτούς τους… «εμπόρους ελπίδας» σύμφωνα με τα γνωστά φθαρμένα μυαλά με τις ανάλογες συνειδήσεις, οι οποίοι φαίνεται πως μπορεί να μη πείθουν το εγχώριο… πρωτοκλασάτο προσωπικό για τα πλεονεκτήματα της ΑΟΖ, αλλά έχουν πείσει Άγγλους, Γάλλους… Πορτογάλους, με την παρουσίαση στοιχείων τα οποία έχουμε κατά καιρούς παρουσιάσει και από τη συγκεκριμένη διαδικτυακή γωνιά. Αίφνης, κάποιοι θυμήθηκαν ξαφνικά πως «τρώνε σε ελληνικό εστιατόριο», ή πως «ματώνει η καρδιά τους» για τους Έλληνες συνταξιούχους… ας είναι, κάλιο αργά παρά ποτέ.
Το «defence-point.gr» κάνοντας λοιπόν μία έκκληση σε… όσους ζωντανούς. τους προτρέπει να μπουν στη παρακάτω διεύθυνση (http://www.ipetitions.com/petition/elliniki_aoz/) και με την υπογραφή τους να δώσουν ζωή στη νέα Ελλάδα, η οποία δεν μπορεί παρά να χτιστεί από εμάς, με ή χωρίς αυτούς (παραφράζοντας και επιτυχημένο προεκλογικό σποτ του νέου… ΠΑΣΟΚ, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ).
Όσοι ζωντανοί λοιπόν, προσέλθετε.

http://www.defence-point.gr/news/?p=57198