Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1955 ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΠΟΤΕ

Του Νίκου Χειλαδάκη
Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Πριν από καιρό είχε πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη μια μεγάλη διαδήλωση των Αλεβητών διαμαρτυρόμενοι για το ότι τα σπίτια τους είχαν σημαδευτεί, (σταμπαρισμένα), από κάποιους παρακρατικούς. Το γεγονός αυτό θύμισε το μεγάλο ανθελληνικού πογκρόμ του 1955 που είχε ξεκινήσει ακριβώς από τα σημαδεμένα ελληνικά σπίτια τα οποία παραδόθηκαν στην οργή και την λεηλασία του φανατισμένου τουρκικού όχλου. Ο κόσμος που διαδήλωνε κατηγόρησε ανοιχτά την ισλαμική κυβέρνηση του Ερντογάν ότι ακλουθεί γνωστές μεθόδους του παρελθόντος σκορπώντας τον φόβο και τον τρόμο σε όσους δεν ακολούθου την κλασική σουνιτική ισλαμική ταυτότητα.
Αλλά το γνωστό αυτό φακέλωμα σπιτιών και ανθρώπων, ειδικά σε σπίτια διακεκριμένων μειονοτικών της Πόλης, δηλαδή Ελλήνων και Αρμενίων, για την τρομοκράτηση τους είναι μια συνηθισμένη τουρκική τακτική. Την καταπληκτική αυτή καταγγελία είχε κάνει π με επερώτηση στην τουρκική βουλή, η Σεμπαχάτ Τουντζέλ, βουλευτίνα της Κωνσταντινούπολης, κουρδικής καταγωγής. Η Τουντζέλ σε επερώτηση της στην τουρκική βουλή ανέφερε ότι σπίτια των Ρωμιών των Αρμενίων που κατοικούν στις περιοχές του Κουρτουλούς, (τα παλαιά γνωστά Ταταύλα) και στο Φερίκιοϊ, κάποιοι κατά καιρούς τα σφραγίζουν τοποθετώντας ενδεικτικά σήματα στις εξώπορτες των σπιτιών.

Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια στους κατοίκους των σπιτιών αυτών, οι οποίοι ούτως ή άλλως ζούνε καθημερινά με τον κίνδυνο των ληστών, των διαρρήξεων και των κάθε λογής παρανόμων στοιχείων που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα και παραβιάζουν τα σπίτια και τις περιουσίες των «Gayrimuslim», δηλαδή των «Γκιαούρηδων» της Πόλης. Η βουλευτίνα του φιλοκουρδικού κόμματος υπογράμμισε στην επερώτηση της ότι η κατάσταση αυτή θυμίζει έντονα τα γεγονότα των Σεπτεμβριανών του 1955, όταν σημειώθηκε το φρικτό πογκρόμ κατά των Ρωμιών χριστιανών της Πόλης με όλες τις γνωστές βιαιοπραγίες που είχαν σημειωθεί από τον τουρκικό όχλο και που σήμερα αναγνωρίζεται σαν μια μαύρη κηλίδα στην σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας.
Η Σεμπαχάτ Τουντζέλ ανέφερε ότι πολλοί χριστιανοί, κυρίως κάτοικοι των περιοχών Κουρτουλούς, Φερίκιοι και Σαμάτια, της έχουν παραπονεθεί για την κατάσταση αυτή, της τοποθέτησης δηλαδή ενδεικτικών ετικετών στις εξώπορτες των σπιτιών τους για να ξεχωρίζουν από τα σπίτια των γνήσιων Τούρκων μουσουλμάνων. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι ετικέτες αυτές βοηθούν τα παράνομα κυκλώματα όταν χτυπάνε κυρίως τις νυχτερινές ώρες, να ξέρουν αν θα χτυπήσουν μουσουλμανικό ή σπίτι απίστων Γκιαούρηδων.
Μάλιστα οι σφραγίδες αυτές είναι και έγχρωμες και όπως αναφέρετε στην καταγγελία της βουλευτίνας, είναι ή πράσινες ή κόκκινες. Το ερώτημα που τίθεται ποιος έχει κατασκευάσει αυτές τις σφραγίδες και με ποιανού εντολή γίνεται αυτό το περίεργο φακέλωμα των σπιτιών των χριστιανών κατοίκων της Πόλης. Η κατάσταση αυτή θυμίζει με έντονο τρόπο τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, όπως τονίζει στην επερωτήσει της η Τουντζέλ και έχει τρομοκρατήσει τους Ρωμιούς και τους Αρμένιους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης.
Για το ανθελληνικό πογκρόμ του 1955 ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2000 είχε αποκαλυφτεί για πρώτη φορά χωρίς να κατονομάζεται η Εργκενεκόν, ότι είχε οργανωθεί από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και το Βαθύ κράτος. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της τουρκικής επιθεώρησης Αϊντινλίκ, ένας φοιτητής τότε στην Νομική Σχολή τη Άγκυρας, ο Οκτάϊ Ενγκίν από την Δυτική Θράκη, μέλος της Εργκενεκόν, είχε πάρει εντολή να εκτελέσει την προβοκάτσια και να ρίξει την βόμβα στο σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη. Συνεργάτες του στην επιχείρηση, ο τότε Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης, Μεχμέτ Αλί Μπαλίν και ο κλητήρας του προξενείου, Χασάν Ουτσάρ. Το νέο έκανε αμέσως γνωστό στην Τουρκία, ο τότε βουλευτής του Δημοκρατικού κόμματος και στέλεχος της ΜΑΗ, (ΜΙΤ), Μιτχάτ Περίν, που φρόντισε να ερεθιστεί κατάλληλα ο τουρκικός όχλος.
Για τα ίδια γεγονότα ο τότε νέος Τούρκος αξιωματικός, Σαμπρί Γιρμίμπέσογλου και μετέπειτα γενικός γραμματέας του τουρκικού Εθνικού Συμβουλίου, αποκάλυψε στον δημοσιογράφο Φατίχ Γκιουλάπογλου πως, «Τα Σεπτεμβριανά ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση των Ειδικών Δυνάμεων». Συγκεκριμένα ο μετέπειτα αντιστράτηγος Γιρμίμπεσογλου, είχε αποκαλύψει πως, «Ήταν μια επιτυχημένη οργανωμένη επιχείρηση ειδικού πολέμου». Υπεύθυνος για την διοργάνωση των Σεπτεμβριανών που ακολούθησαν την προβοκάτσια, ήταν ο συνταγματάρχης των «Δυνάμεων Εκτάκτου Ανάγκης», Τζεμάλ Ακμπαϊ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον τότε αρχηγό της CIA, Άλεν Ντάλες, ο οποίος …τις ημέρες εκείνες βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη.
Είναι χαρακτηριστικό πως στην μετέπειτα δίκη που έγινε, ο τότε ηγέτης του πραξικοπήματος του 1960, συνταγματάρχης Αρπασλάν Τουρκές και μετέπειτα αρχηγός των Γκρίζων Λύκων, επειδή γνώριζε τα γεγονότα και το παρασκήνιο είχε πιέσει στο να σταματήσουν να ασχολούνται με τα Σεπτεμβριανά, όπως αποκαλύπτει το Αϊντινλίκ. Ο Τουρκές, είχε τονίσει πως, «ότι έγινε, έγινε για το συμφέροντα της Τουρκίας και δεν θα πρέπει να μιλάμε πολύ για τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955». Όπως είναι γνωστό, για τα γεγονότα εκείνων των ημερών κατηγορήθηκε ο τότε πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, που ανατράπηκε από το πραξικόπημα του 1960, στο οποίο ο Τουρκές ήταν ηγετική μορφή. Το φταίξιμο όμως αποδόθηκε από το επίσημο τουρκικό κράτος στους κομουνιστές και είχαν συλληφθεί τότε οι γνωστοί Τούρκοι αριστεροί, Αζίζ Νεσίν, Κεμάλ Ταχίρ, Χασάν Ιζετίν Ντιναμό και άλλα 44 στελέχη αριστερών οργανώσεων, αλλά οι ανακρίσεις σε βάρος τους δεν μπόρεσαν να στοιχειοθετήσουν κάποια κατηγορία.
Το ενδιαφέρων στις αποκαλύψεις αυτές ήταν οργάνωση που οργάνωσε το πογκρόμ, όπως αποκάλυψε το Αϊντινλίκ σε νέα έρευνα τον Σεπτέμβριο του 2001, ήταν η «superNATO» και ήταν παρακλάδι της γνωστής νατοϊκής οργάνωσης Gladio, που όπως αποδείχτηκε ήταν η μητρική οργάνωση της Εργκενεκόν. Η Gladio δημιουργήθηκε στην Τουρκία όπως και σε άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, μετά την είσοδο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ στις 27 Σεπτεμβρίου 1952. Τα περισσότερα στελέχη της μυστικής αυτής οργάνωσης, εκπαιδεύονταν στις ΗΠΑ και ειδικεύονταν στις επιχειρήσεις ανορθόδοξου πολέμου, τρομοκρατικές ενέργειες, επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης, καθώς και ειδικές προβοκάτσιες. Πολλά στελέχη των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών μετείχαν στην οργάνωση αυτή, όπως αποκαλύπτετε τώρα. Μετά το 1991, με την ίδρυση της Ειδικής Σχολής Πόλεμου της Τουρκίας, πήρε το όνομα «Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων», και ήταν η κύρια δύναμη που πολεμούσε με ανορθόδοξο τρόπο το κουρδικό ΡΚΚ, στις δεκαετίες ογδόντα και ενενήντα.
Ένα παρακλάδι αυτής της οργάνωσης ήταν και η Ergenekon, η οποία τότε διευθύνονταν κατ’ ευθεία από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλες. Την περίοδο εκείνη οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να εισχωρήσουν στον τουρκικό στρατό, όπου είχαν παρατηρηθεί επικίνδυνα φαινόμενα εμφάνισης αριστερών αξιωματικών. Για τον σκοπό αυτό εκπαίδευαν ομάδες Τούρκων αξιωματικών, στο να είναι πιστοί στα νατοϊκά ιδεώδη και στην νατοϊκή συμμαχία. Ανάμεσα στους πρώτους 16 Τούρκους αξιωματικούς που είχαν σταλεί στις ΗΠΑ για τις ανάγκες αυτής της οργάνωσης, ήταν και ο Αρπασλάν Τουρκές, όπως το περιγράφει στο βιβλίο του ο Τούρκος συγγραφέας, Χουσουσί Τουργκουτ, με τίτλο «Ενθύμιο Τουρκές». Ο Τουρκές, αφού επέστρεψε στη Τουρκία έχει οργανώσει ένα «Κέντρο Εκπαίδευσης», στην πόλη Τσανκιρί, κοντά στην Άγκυρα.
Αναφορά στην οργάνωση αυτή που ευθύνεται για τα Σεπτεμβριανά, έγινε για πρώτη φορά στην στρατιωτική επέμβαση του 1971, ενώ τα επόμενα χρόνια η οργάνωση είχε αναλάβει αρκετές προβοκατόρικες επιχειρήσεις, προετοιμάζοντας το έδαφος για το πραξικόπημα του 1980. Σύμφωνα με το τουρκικό περιοδικό, η ίδια αυτή οργάνωση ευθύνεται για τις δολοφονία του Αντλί Ιπεκτσί και την σφαγή του Καραμάν Μαράς το 1978, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο εκατοντάδες Αλεβίτες από τους Γκρίζους Λύκους. Μετά το πραξικόπημα του 1980 η δράση της οργάνωσης ειδικεύτηκε σε συγκεκριμένους στόχους και σε αυτή αποδίδεται η δολοφονία των Τούρκων δημοσιογράφων Ουγούρ Μουμτζού και Αχμέτ Τανέρ Κισλαλί, που συγκλόνισαν την Τουρκία. Και οι δυο αυτές δολοφονίες κατά γενική ομολογία έγιναν από επαγγελματίες στρατιωτικούς, ενώ τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, δηλαδή οι εκρηκτικές ύλες, βρίσκονταν μόνο σε νατοϊκά στρατόπεδα, κάτι που το παραδέχτηκε σύσσωμος ο τουρκικός τύπος και το γεγονός αυτό είχε δημιουργήσει πολλά αναπάντητα ερωτηματικά.
Για Σεπτεμβριανά έγραψε και η τουρκική επιθεώρηση «Ακσιόν» στις 8/9/2003. Συγκεκριμένα σε ένα εκτενές δημοσίευμα της αποκάλυψε πως ενώ η «Ισταμπούλ Εξπρές», (η εφημερίδα που έκανε γνωστή στην Τουρκία την προβοκάτσια της βόμβας στο σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκης) είχε καθημερινό τιράζ 30.000 φύλα, την ημέρα της εκδήλωσης της τουρκικής προβοκάτσιας οι διευθυντές της είχαν επιστρατεύσει προσωπικό και μηχανήματα για να βγάλουν…. 300.000 φύλα, λίγες μόλις ώρες μετά την εκδήλωση της βομβιστικής επίθεσης κατά του πατρικού του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη .

Η «Ακσιόν» φιλοξένησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Οκτάϊ Ενγκίν, ο οποίος αφού απέρριψε την κατηγορία ότι ήταν αυτός ο ένοχος της βομβιστικής επίθεσης, υποστήριξε με ιδιαίτερα αφελή τρόπο ότι την βόμβα τοποθέτησαν… Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία που έμεναν στην ίδια γειτονία με το προξενείο. Συγκεκριμένα ο Ενγκίν ισχυρίζεται πως γύρω από το προξενείο μένουν πολλοί Έλληνες πού είχαν έρθει πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και έτρεφαν μεγάλο μίσος για την Τουρκία. Αυτοί, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ενγκίν, έριξαν μια βόμβα κατά του προξενείου που σημειώτεον, πάλι σύμφωνα με τα λόγια του Ενγκίν, δεν εξερράγη στην αυλή αλλά στο δρομάκι αδιέξοδο που βρίσκεται πίσω από το προξενείο.
Σημειωτέων ότι ο Ενγκίν αφού αφέθηκε ελεύθερος από τις ελληνικές αρχές, μόλις εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη προσελήφθη στην τουρκική Ασφάλεια. Εκεί πολύ γρήγορα ανέβηκε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας και τοποθετήθηκε στην θέση του Διευθυντή. Το 1991 διορίστηκε νομάρχης του Νεβ Σεχήρ από όπου και συνταξιοδοτήθηκε και στη συνέχεια ζούσε πλουσιοπάροχα στην Άγκυρα. Έτσι πληρώθηκε για τις υπηρεσίες του που οδήγησαν στον αφανισμό της ελληνική ομογένειας της Κωνσταντινούπολης


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015

Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Είναι πολλοί στην χώρα μας που θεωρούν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ στην αρχή και στη συνέχεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα στην Ευρωζώνη, ότι ήταν το μεγαλύτερο μεταπολεμικό επίτευγμα στην ελληνική ιστορία.

Σήμερα, που η Ελλάδα έφτασε στο πιο έσχατο σημείο με ένα λαό να αυτοκτονεί, με χιλιάδες παιδιά της να ξενιτεύονται απελπισμένα στο εξωτερικό, με μια οικονομία να έχει διαλυθεί και με μια κοινωνία να έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό, οι απόψεις αυτές μάλλον θα πρέπει να ιδωθούν κάτω από ένα διαφορετικό και ρεαλιστικό πρίσμα.
Ο σκοπός δεν είναι να κάνουμε στείρα αντίευρωπαϊκή πολιτική, αλλά η Ευρώπη αυτή όπως εξελίχτηκε, αποδείχτηκε πως είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας, σε σημείο να απειλεί ακόμα και την ίδια την ταυτότητας μας, την ύπαρξη του έθνους και της πατρίδας μας.

Και για να αναφερθούμε με πιο αναλυτικά στοιχεία. Από τότε που μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση καταστράφηκε ολοσχερώς η ελληνική βιομηχανία καθώς οι Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν ήθελαν με τίποτα ελληνικά βιομηχανικά προϊόντα να ανταγωνίζονται τα δικά τους. Να θυμηθούμε κάποιες γνωστές φίρμες όπως, Πίτσος, Ιζόλα, Πειραϊκή-Πατραϊκή, μόνο πολύ λίγα από τα αμέτρητα παραδείγματα που θα μπορούσε να αναφέρει κάνεις σε αυτό το μεγάλο κυριολεκτικά οικονομικό ολοκαύτωμα. Όλα στον βωμό της ένταξης μας!
Καταστράφηκε ολοσχερώς η μεταποιητική βιοτεχνία που ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς κολοσσούς μας και τροφοδοτούσε πολλές χώρες με τα ελληνικά προϊόντα. Την δεκαετία του ογδόντα ακόμα στην Θεσσαλονίκη, όπου έχω προσωπική εμπειρία, υπήρχαν εκατοντάδες βιοτεχνίες και απασχολούσαν χιλιάδες εργαζόμενους. Σήμερα το μόνο που τις θυμίζει είναι τεράστιες άδειες και αραχνιασμένες αίθουσες στον «βωμό» της ευρωπαϊκής μας πορείας. Καταστράφηκε η αγροτική παράγωγη μας.
Ενώ στην αρχή παραπλάνησαν τους αγρότες με τις επιδοτήσεις, στη συνέχεια τους έστειλαν στον καιάδα και πολλά προϊόντα απαγορεύτηκαν να παράγονται στην Ελλάδα που θα έπρεπε να είναι ο παράδεισος της διατροφικής αγροτικής παραγωγής. Έτσι σήμερα τρώμε πατάτες Αιγύπτου, ντομάτες και λεμόνια Τουρκίας, φιστίκια Ινδίας και δεν… συμμαζεύεται. Τ
έλος καταστράφηκε το μικρό εμπόριο που ήταν ένας από τους πιο μαζικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά πολυκαταστήματα, τελείως ανεξέλεγκτα και ασύδοτα λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης, σάρωσαν την ελληνική αγορά και έκλεισαν χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις, το βασικό κύτταρο της ελληνικής οικονομίας, στέλνοντας χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και στην απόγνωση.


Εκτός όμως από την οικονομία υπάρχει και η εθνική διάσταση. Στην μεγαλύτερη εθνική κρίση που πέρασε η χώρα μετά την ένταξη μας στην Ενωμένη Ευρώπη, στην κρίση των Ιμίων, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ξεπούλησαν κυριολεκτικά.
Αδιαφόρησαν τελείως για την εθνική εξ ανατολών διαχρονική απειλή, ενώ «τρίβουν» τα χέρια τους όταν μας ξεπουλούν όλα τα άχρηστα οπλικά τους συστήματα. Αλλά να ήταν μόνο αυτό!
Εδώ και δεκαπέντε περίπου χρόνια μας έχουν υποχρεώσει να είμαστε η «αποθήκη» όλου αυτού του «χειμάρρου» των απελπισμένων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που έρχονται μαζικά εξ ανατολών και με την προδοτική συνθήκη του Δουβλίνου 2, που μας υποχρέωσαν να υπογράψουμε, όλοι αυτοί έχουν μπλοκαριστεί στο έδαφος μας σαν μια εκρηκτική πυριτιδαποθήκη που απειλεί να τινάξει στον αέρα την ίδια την εθνική μας ύπαρξη.
Τέλος να μην αναφερθούμε στα μνημόνια της προδοσίας και της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας. Οι προδότες έχουν όνομα και κάποτε θα πρέπει να δώσουν λόγο για την «ευρωπαϊκή καταστροφή» και λεηλασία που επέφεραν σε αυτόν τον τόπο.

Μετά από όλα αυτά τα λίγα και όχι αναλυτικά που αναφέραμε, αναρωτιέται κάνεις σε τι μας ωφέλησε η ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που κάποιοι την θεωρούν πανάκεια για όλες τις «ασθένειες» τους;
Αλήθεια σε τι μας ωφέλησε μια άθεη και αντιχριστιανική Ευρώπη;
Μια Ευρώπη που στην κυριολεξία μισεί κάθε τι το ελληνικό και το ελληνορθόδοξο;
Μια Ευρώπη που θεωρεί την επέκταση ενός βάρβαρου Ισλάμ σαν μεγάλη «πρόοδο»;
Μια Ευρώπη που «καίγεται» για την προώθηση της ομοφυλοφιλίας την ιδία ώρα που χιλιάδες άνεργοι αυτοκτονούν και σέρνονται χωρίς στέγη στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων;
Μια Ευρώπη που «λιβανίζει» τους τραπεζίτες και τα χρηματιστηριακά ληστρικά fund, αδιαφορώντας αν καταστρέφονται εθνικές οικονομίες και αν πτωχεύουν ολόκληρα κράτη;
Μια Ευρώπη που ο φασισμός όταν την εξυπηρετεί είναι καλός και «άγιος» και όταν δεν την εξυπηρετεί τότε τον καταδιώκει αμείλικτα ;

Αυτή η Ευρώπη δεν είναι η Ευρώπη που γεννήθηκε από ελληνικά ιδανικά. Αυτή η Ευρώπη είναι ο εχθρός μας και θα πρέπει να την καταδιώξουμε με όλα μας τα μέσα αν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε σαν έθνος κα σαν λαός!
Αλλιώς;

http://kostasxan.blogspot.gr/2015/02/blog-post_848.html

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΕΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΑ «ΘΕΡΜΑ» ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος
 

Παραμονές ελληνικών εκλογών, σχετική πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα και οι Τούρκοι πολλαπλασιάζουν τις ανακοινώνεις τους για «θερμά» επεισόδια στο Αιγαίο ενώ από ελληνικής πλευράς δεν γίνεται καμία αναφορά για την όλη κατάσταση που εμφανίζεται σαν εξαιρετικά εύφλεκτη και επικίνδυνη.


Το καινούργιο «σοβαρό» επεισόδιο, σύμφωνα πάντα με τις τουρκικές αναφορές, έγινε στις 16 του Ιανουαρίου στο ανατολικό Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή του τουρκικού ναυστάθμου Aksaz. Όπως αναφέρει ανακοίνωση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, ένα τουρκικό πολεμικό πλοίο, TCG, ευρισκόμενο καθ’ οδό να αναλάβει υπηρεσία στην μεγάλη τουρκική ναυτική βάση του Aksaz, που βρίσκεται απέναντι από την ελληνική νήσο της Ρόδου στην τουρκική ακτή, προφανώς παραβιάζοντας τα ελληνικά χωρικά ύδατα, υπέστη παρενόχληση από δυο ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη F-16.
Σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, τα δυο ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη πέταξαν σε χαμηλό ύψος πάνω από το τουρκικό πολεμικό πλοίο παρενοχλώντας την πορεία του επί 40 δευτερόλεπτα, προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση στο πλήρωμα του τουρκικού πολεμικού. Το γεγονός αυτό καταγράφηκε αμέσως στο τουρκικό Γενικό Επιτελείο το οποίο με σήμα του προς τον ναύσταθμο ζήτησε ετοιμότητα αντίδρασης εκ μέρους της τουρκικής πλευράς, ενώ τα πληρώματα τέθηκαν σε επιφυλακή.

Αυτό το τελευταίο επεισόδιο όπως καταγράφεται πάντα μονομερώς από την
τουρκική πλευρά, είναι το επόμενο ενός «σήριαλ» (τουρκικού;), επεισοδίων που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στο ελληνικό Αιγαίο είτε στον εναέριο, είτε στον θαλάσσιο χώρο. Επειδή δεν υπάρχει καμία ενημέρωση από ελληνικής πλευράς και επειδή γνωρίζουμε από το παρελθόν τον προβοκατόρικο τρόπο ενημέρωσης της τουρκικής πλευράς, το επεισόδιο χρήζει περισσότερης έρευνας για να διαπιστωθεί η σοβαρότητα του.

Γεγονός πάντως είναι πως η χώρα μας διέρχεται μια περίοδο σχετικής πολιτικής αστάθειας καθώς είμαστε παραμονές πολύ κρίσιμων εκλογών και η ιστορία διδάσκει ότι η άλλη πλευρά του Αιγαίου συχνά έχει προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί παρόμοιες καταστάσεις για δικό της όφελος.
Βέβαια το ζήτημα είναι το πόσο ισχυρή και αποτρεπτική είναι η ελληνική παρουσία στο Αιγαίο.
Μια τέτοια παρουσία, σίγουρα θα αποθαρρύνει τους Τούρκους από κάθε προβοκατόρικη πρόθεση.

Εδώ είναι και το κρίσιμο ερώτημα για την χώρα μας!


Πηγή ΝikosΧeiladakishttp://ethnikonthematon.blogspot.gr/2015/01/blog-post_46.html

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015

ΕΦΥΓΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΤΟ 1922-24;

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος- Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 
Στις 30 Ιανουαρίου του 1923 υπογράφτηκε η συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, (Türk – Yunan Mübadelesine İlişkin Sözleşme ve Protokol Anlaşması). Σύμφωνα με την συνθήκη αυτή, όλοι οι Ρωμιοί χριστιανοί της Μικράς Ασίας και της ανατολικής Θράκης πλην της Κωνσταντινούπολης και των νήσων Ίμβρου και Τενέδου, θα έπρεπε να φύγουν για την Ελλάδα ενώ από την άλλη πλευρά οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας πλην της δυτικής Θράκης, θα έπρεπε να πάνε στην Τουρκιά. Έτσι ένα θλιβερό καραβάνι της προσφυγιάς ξεκινούσε από τα πατροπαράδοτα χώματα της Μικράς Ασίας στον δρόμο της εξορίας. Στην Μικρά Ασία δεν θα ακούγονταν πια ο ήχος της καμπάνας που θα καλούσε το ελληνορθόδοξο ποίμνιο για την θεια λειτουργία, ένας ήχος που ηχούσε αδιάκοπα επί δυο σχεδόν χιλιετίες.
Έφυγαν όμως όλοι οι Ρωμιοί ; Στο ερώτημα αυτό που ίσως σήμερα μετά από τόσα χρόνια για πολλούς φαντάζει παράδοξο, η απάντηση είναι ένα απόλυτο όχι. Υπήρξαν χιλιάδες Ρωμιοί που προτίμησαν να μείνουν στα πατρικά τους εδάφη, στα ιστορικά και άγια εδάφη της Μικράς Ασίας, δηλώνοντας ότι γίνονται μουσουλμάνοι καθώς το βασικό κριτήριο της ανταλλαγής, (στα τουρκικά Mübadele), ήταν το θρησκευτικό. Όλοι αυτοί, οι καλύτερα οι απόγονοι όλων αυτών όπως θα δούμε παρακάτω, σήμερα αιωρούνται σαν τεράστιες σκιές στο περίγραμμα της σημερινής ισλαμικής Τουρκίας, αναζητώντας την χαμένη τους θρησκευτική συνείδηση.
EggrafoΤελευταία ήρθε μια συγκλονιστική μελέτη μιας Τουρκάλας ιστορικού και ερευνήτριας, της Fahriye Emgili, του πανεπιστήμιου της Μερσίνας, με ημερομηνία σύνταξης της μελέτης το 2005, (αλλά πρόσφατα ήρθε στην δημοσιότητα), η οποία ασχολείται με την ανταλλαγή των πληθυσμών της Μιρκάς Ασίας. Ένα μεγάλο μέρος της συγκλονιστικής αυτής μελέτης έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο «İhtida : Mübadeleden Kurtulma Çabası Olarak», που μεταφράζετε, «Προσηλυτισμός, (στο Ισλάμ), Σαν Προσπάθεια Εξαίρεσης από την Ανταλλαγή (των πληθυσμών)». Το σημαντικό με την μελέτη αυτή είναι ότι ασχολείται μόνο με τους Ρωμιούς, δηλαδή με τους Ορθόδοξους χριστιανούς της Μικράς Ασίας που τώρα αντιμετώπιζαν την αναγκαστικό εξανδραποδισμό, δηλαδή την αναγκαστική εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών εξ αιτίας ακριβώς του θρησκευτικού τους στίγματος.
Σύμφωνα με την Fahriye Emgili, η οποία μελέτησε επισταμένως τα κρατικά αρχεία της εποχής από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας, υπήρξαν αμέτρητες περιπτώσεις όπου οι ελληνορθόδοξοι αποφάσισαν να μείνουν, είτε δηλώνοντας ότι προσέρχονται στο Ισλάμ, ή ακόμα πιο συχνά, με διάφορους μεικτούς γάμους όπου κυριαρχούσε η προσδοκία να σώσουν τις περιούσιες τους, τα σπίτια τους και να παραμείνουν στην πατρογονικη τους γη. Στα αρχεία της εποχής έχουν καταγραφεί πολλές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου πολλοί Ρωμιοί έκαναν ότι μπορούσαν για να παραμείνουν εκεί που γεννηθήκαν αυτοί και οι πρόγονοι τους και να μην φύγουν για την Ελλάδα.  Δυστυχώς από ελληνικής πλευράς δεν υπήρξε ακόμα δυνατότητα να γίνει μια εμπεριστατωμένη μελέτη πάνω σε αυτή την τραγική πράγματι ιστορία, έτσι αρκούμαστε στις καθαρά τουρκικές πηγές.
Είναι πολύ χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις που περιγράφονται στην μελέτη αυτή και που δίνουν ένα περίγραμμα όλης αυτής της χαμένης Ρωμιοσύνης που παρέμεινε με άλλη πλέον ταυτότητα στην πατρογονική της εστία. Έτσι στην περιοχή της Μούγλας, ο Kazım Toprak, αναφέρει για πολλές Ρωμιοπούλες οι οποίες όταν ήρθε να τις καταγράψει για την ανταλλαγή αρνήθηκαν ότι είναι χριστιανές και δήλωναν μουσουλμάνες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα κάποιας Felek, (δεν δίνει το ελληνικό της όνομα ), που του δήλωσε ότι θα παντρευτεί μουσουλμάνο και έτσι εξαιρείτε από την ανταλλαγή. Υπήρξαν και άλλες τέτοιες περιπτώσεις, όπως αναφέρει ο Τούρκος υπάλληλος, αλλά και πολλές που δεν έγινε δεκτή η δήλωση τους και έτσι αναγκάστηκαν να φύγουν στην προσφυγιά. Άλλη περίπτωση από την Άγκυρα αυτή την φορά. Κάποια Ρωμιά, ονόματι Κατίνα, όταν ήρθε η ώρα να δηλωθεί για να φύγει δήλωσε ότι παντρεύεται τον Abdullah, ( το όνομα αυτό είναι ενδεικτικό γιατί συνήθως δήλωνε τους εκ χριστιανών μουσουλμάνους), από το Ürgüp της Καππαδοκίας και έτσι γίνονταν μουσουλμάνα και εξαιρέθηκε της ανταλλαγής. Άλλη περίπτωση από την περιοχή του Ντερσίμ, ανατολικότερα, όπου ένας βουλευτής της περιοχής, ο Ramiz Bey, είχε παντρευτεί μια Ρωμιά που πήρε το όνομα Münevver Hanum και έτσι εξαιρέθηκε της ανταλλαγής. Από την περιοχή του Πόντου και συγκεκριμένα από την Σαμψούντα, έχουμε πολλά παραδείγματα Ρωμιών που έμειναν δηλώνοντας μουσουλμάνοι όπως κάποιος Abdullah στην περιοχή των Çanik. Από τον ρωμαίικο μαχαλά της Σαμψούντας ενώ επέρχονταν η καταστροφή και η προσφυγιά, ο γιος του Χατζηαναστάση, Παντελής καθώς και η κόρη του εξαιρεθήκαν της ανταλλαγής καθώς δήλωσαν ότι είναι μουσουλμάνοι. Από την περιοχή της Προύσας, ο Tevfik Bey παντρεύτηκε την Δέσποινα, μια Ρωμιά, που έτσι έγινε μουσουλμάνα και παρέμεινε μετά την ανταλλαγή στην Προύσα. Στη περιοχή της Νίκαιας, οι Πασχάλης και Παντελής δήλωσαν ότι είναι παιδία του Mehmet Ali Ağa και έτσι παρέμειναν σαν μουσουλμάνοι στις πατρίδες τους. Στην περιοχή της Μερσίνας, η Ρωμιά Αγγελική, η οποία είχε και μεγάλη κτηματική περιουσία για να μην φύγει στην προσφυγιά παντρεύτηκε τον Fedon Tahinci και έτσι έμεινε στην Μερσίνα. Στην Σμύρνη, η Μαρία Σαβαζίογλου, χήρα και μητέρα δυο παιδιών για να παραμείνει στην πατρίδα της δέχτηκε να παντρευτεί μουσουλμάνο και έτσι εξαιρέθηκε της ανταλλαγής.
Αυτές είναι ελάχιστες, αλλά χαρακτηριστικές από τις περιπτώσεις χιλιάδων άλλων Ρωμιών που με τον ένα η τον άλλο τρόπο εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής και έμειναν στην Μικρά Ασία. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι απόγονοι όλων αυτών, συχνά μέσα σε ένα δράμα της θρησκευτικής τους συνείδησης, σήμερα κοσμούν αυτό που ονομάζετε σύγχρονη Τουρκία. Είναι αυτοί που σήμερα συνθέτουν αυτό το περίπλοκο πρόβλημα που ονομάστηκε από τους ίδιους τους Τούρκους, «Kimlik Meselesi», δηλαδή το Πρόβλημα Ταυτότητας. Το πρόβλημα αυτό, παρά του ότι ελάχιστα έχει γίνει γνωστό, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα της σύγχρονης Τουρκίας, (όπως αναγνωρίζετε από πολλούς διανοούμενους στην γειτονική χώρα), η οποία απειλείτε σοβαρά από μια πολυδιάσπαση. Χαρακτηριστικό είναι το αποκαλυπτικό άρθρο της τουρκικής επιθεώρησης, «Aksyon», που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2005 με τον τίτλο, «Asıl dinlerine dönüyorlar», δηλαδή, «Επιστρέφουν στις πατρογονικές τους θρησκείες». Το άρθρο αναφέρονταν σε πολλές επώνυμες περιπτώσεις μουσουλμάνων που μετά από πολλά χρόνια δήλωναν ότι θέλουν να ξαναγίνουν χριστιανοί Ορθόδοξοι όπως ήταν οι πρόγονοι τους.
Μια πραγματικά μεγάλη τραγωδία, που σήμερα, μετά από τόσες δεκαετίες, αναζητά την ιστορική και ψυχική της δικαίωση.

Από : Emgili Fahriye, «Türk Yunan Nüfüs Mübadelesinin Mersin in Sosyo -Ekonomik Yapısına Etkileri», Tarih İçinde Mersin Kolokyumu II Eylül 2005, Mersin Üniveritesi Yayınları, Mersin 2005.


http://nikosxeiladakis.gr

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΤΟΝ… ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟ «ΑΗ ΠΡΩΤΗ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

 
Μια ξεχασμένη ελληνορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας, στη κεντρική περιοχή του Ούνκαπανί, στην Κωνσταντινούπολη, γίνεται κάθε πρώτη του μηνός λαϊκό τουρκικό προσκύνημα από μουσουλμάνους που σπεύδουν εκεί για να προσκυνήσουν και να ευχηθούν, καθώς πιστεύουν πως οι ευχές τους θα ακουστούν από την Παναγία, αν και Τούρκοι με μια χαμένη θρησκευτική συνείδηση. Μάλιστα για να την τιμήσουν πηγαίνουν και αφιερώματα, όπως σταυρούς και μαντίλες για την Παναγία των Ορθοδόξων που ακούει με ξεχωριστή συμπόνια τους καημούς και τα προβλήματα τους.
Πράγματι, το εκπληκτικό αυτό γεγονός της αθρόας προσέλευσης των μουσουλμάνων Τούρκων για να προσευχηθούν στην ελληνορθόδοξη εκκλησία, έχει προβληθεί και από τον ίδιο τον τουρκικό τύπο και μάλιστα σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας όπως η Sabah και η Star. Μάλιστα η εφημερία Sabah έχει αποκαλέσει χαρακτηριστικά την ελληνική εκκλησία σαν, «Πόρτα της Ελπίδας», «Umut Kapısı». Εδώ και καιρό, όπως αποκάλυπτε η τουρκική εφημερίδα, η εκκλησία αυτή έχει γίνει τόπος προσέλευσης και προσκυνήματος των Τούρκων μουσουλμάνων, οι οποίοι μάλιστα την έχουν δώσει και δικό τους όνομα αποκαλώντας την, «Ay Bir», δηλαδή ο «Αϊ Πρώτης», εξ” αιτίας της μεγάλης προσέλευσης που γίνετε στην εκκλησία της Παναγίας κάθε πρώτη του μηνός. Η προσέλευση αυτή γίνετε ανεξάρτητα από το θρησκευτικό χαρακτήρα που έχει ο μήνας για τους μουσουλμάνους, είτε δηλαδή είναι ο μήνας του Ραμαζανίου, ή κάποια άλλη θρησκευτική μουσουλμανική εορτή. Χαρακτηριστικό είναι πως οι άνθρωποι αυτοί έρχονται από κάθε γωνιά της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και από απομακρυσμένες περιοχές, καθώς η φήμη της εκκλησίας όπου η Παναγία βοηθάει τους ανθρώπους που προσεύχονται στην χάρη Της, έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις.
ΚΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Ενδεικτικός είναι και ο διάλογος που είχε δημοσιεύσει στο παρελθόν η Sabah, για μια γηραιά Τουρκάλα η οποία σηκώθηκε από το ασιατικό προάστιο της Ουμρανίγιε, και έκανε πολύ δρόμο μέχρι να έρθει και να προσκυνήσει στην εκκλησία της Παναγίας. Όταν την είδε ο Τούρκος δημοσιογράφος την ρώτησε : «Θεία έχεις κάποιο πρόβλημα ή κάποιο καημό ;» και η κλασική μαντυλοφόρα Τουρκάλα απάντησε : «Από τότε που πέθανε ο άντρας μου έχουμε γεμίσει προβλήματα. Γι’ αυτό το λόγο ήρθα εδώ να παρακαλέσω για κάποια βοήθεια. Άκουσα πως και εδώ είναι σπίτι του Θεού. Υπάρχει και εδώ αγιότητα και ευλογία. Προσευχήθηκα για να μας βοηθήσει η Παναγία και να βοηθήσει και τα παιδιά μου».
Για το ίδιο φαινόμενο προσέλευσης Τούρκων μουσουλμάνων σε ελληνορθόδοξους ναούς, όπως η εκκλησία του «Αι Πρώτη του μηνός», η τουρκική εφημερίδα Star έγραψε ότι, Τουρκάλες με τις χαρακτηριστικές μαντίλες πηγαίνουν σε ελληνικές εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης, ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα στην Πανάγια και φιλάνε το χέρι του παπά ζητώντας του κάποια βοήθεια στα προβλήματα τους . Όπως έγραψε σχετικά η μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, Star, έχει γίνει της…μόδας, μουσουλμάνοι και κυρίως γυναίκες, να πηγαίνουν στις εκκλησίες, να προσκυνήσουν εικόνες και να ανάβουν κεριά, ζητώντας κάποια χάρη από την Μεγαλόχαρη, ενώ προσκυνάνε τους παπάδες, όπως τους μουσουλμάνους Μπαμπάδες, Ντεντέδες και άλλους αγίους. Ανάμεσα τους και διάσημοι Τούρκοι, όπως οι καλλιτέχνες, Bülent Ersoy και Özer Zengin. Φτάνουν στο σημείο, όπως γράφει η ίδια η Star, να προσκυνήσουν ακόμα και τις άγιες εικόνες, (όπως έχει προβληθεί και στον άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά ), κάτι το οποίο απαγορεύετε με αυστηρό τρόπο από το Ισλάμ, εκπλήσσοντας συχνά και τους ίδιους τους παπάδες που γίνονται αποδέκτες όλων αυτών των δεήσεων, κυρίως απελπισμένων ανθρώπων. Έτσι παρατηρείται το εκπληκτικό φαινόμενο χριστιανικές εκκλησίες να γεμίζουν όχι από πιστούς, (που δεν υπάρχουν πια), αλλά …από τούρκικες μαντίλες, ανθρώπους αρρώστους και άλλους, κάθε λογής, που έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Προσκυνάνε τους αγίους, ανάβουν κεριά και ζητάνε την λύτρωση, όντας μουσουλμάνοι, από… την Παναγία και τους χριστιανούς αγίους.
Άραγε εμείς εδώ στην ορθόδοξη Ελλάδα τι έχουμε να πούμε για όλα αυτά, όταν εμείς που έχουμε το προνόμιο να είμαστε εκ γενετής χριστιανοί ορθόδοξοι συχνά περιφρονούμε τα ιερά και τα όσια μας, απαρνιόμαστε την ίδια την ελληνορθόδοξη ταυτότητα μας, χάριν ενός απατηλού εκσυγχρονισμού, ενός ευρολιγουρισμού, που έφερε την τραγική σημερινή κοινωνική και όχι μόνο κατάντια μας ;

http://nikosxeiladakis.gr

Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2015

ΠΩΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΤΑΙ Η ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 
Επειδή τα τελευταία χρόνια έχει εξαπολυθεί μια κατευθυνόμενη προπαγάνδα από πολλά ελληνόφωνα ΜΜΕ, αλλά και από διάφορους δημοσίους παράγοντες που υποκρίνονται τον αόμματο και τον κουφό στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα, ότι στην γειτονική και σύμμαχο μας Τουρκία όλα είναι «ωραία» και «καλά», καλό θα είναι να γνωρίζουμε κάποια πράγματα που κανείς δεν θα τα προβάλλει στην χώρα μας. Χωρίς να θέλουμε να σπείρουμε μίση, ο σκοπός αυτής της παρουσίας είναι αφ’ ενός η ενημέρωση σε κάποια ζητήματα για τα οποία κανείς δεν ενημερώνει και αφ’ ετέρου να καταδείξουμε την μεγάλη υποκρισία που υποκρύβεται στα τουρκικά σήριαλ που κατέκλεισαν για μια περίοδο τα ελληνικά κανάλια και γιατί επιλέγονταν αυτά και όχι   τα άλλα, που κάνουν θραύση στην ίδια την Τουρκία.
Αν ζήσει κανείς σήμερα στην Τουρκία και όχι μόνο σε τουριστικές εκδρομές που συνήθως είναι κατευθυνόμενες, θα νοιώσει ένα διακριτικό αλλά εμφανή ανθελληνισμό να καλλιεργείται με πολλά μέσα στην τουρκική επικαιρότητα. Καθημερινά σχεδόν προβάλλονται από τα τουρκικά κανάλια αμέτρητες κινηματογραφικές επιτυχίες που παρουσιάζουν το Βυζάντιο σαν την πιο διεφθαρμένη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας και τους βυζαντινούς σαν το πιο εκπορνευμένο κράτος που έχει ποτέ εμφανιστεί στην περιοχή της Μικράς Ασίας. Σε πολλές από αυτές τις ταινίες εμφανίζετε μόνιμα ένας θεοποιημένος Τούρκος ήρωας, ο Malkoçoğlu. Αυτός ο Malkoçoğlu, σαν ο Τούρκος supermen, επιτίθεται τιμωρός και κατατροπώνει του «διεφθαρμένους» βυζαντινούς χριστιανούς, με τρόπο που θα τον ζήλευαν και οι μεγαλύτεροι καουμπόι του φαρ ουέστ. Παράλληλα τηλεοπτικά σήριαλ προβάλλονται καθημερινά στα μεγαλύτερα τουρκικά κανάλια με μεγάλη τηλεθέαση και με άκρως ανθελληνικό περιεχόμενο. Τα σενάρια είναι κυρίως από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-22, αλλά και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, με κύριο στόχο τον εξευτελισμό του ελληνικού στρατού και της ελληνικής σημαίας. Ειδικά για το Κυπριακό εδώ η τουρκική φαντασία ξεπερνάει κάθε όριο. Μέσα σε ένα φανταστικό τοπίο οι Τούρκοι αγωνιστές μάχονται με αναλογία ένας Τούρκος με… δέκα Έλληνες στα παραλίες της μεγαλονήσου και φυσικα τους κατατροπώνουν, ενώ οι «βάρβαροι δολοφόνοι» της ΕΟΚΑ σκοτώνουν, βιάζουν και καίνε τους Τουρκοκυπρίους ακόμα και μέσα στις…εκκλησιές που είχαν καταφύγει για να γλυτώσουν από την θηριωδία τους.
Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται και στον τουρκικό στρατό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι το πρώτο μάθημα που διδάσκονται οι Ευέλπιδες της Τουρκίας στις στρατιωτικές τους σχολές, είναι το «Tabya Dersi», δηλαδή μάθημα τακτικής πολέμου, το οποίο αρχίζει με το γνωστό τουρκικό ρητό, «Το νερό κοιμάται αλλά ο εχθρός δεν κοιμάται». Στο μάθημα αυτό διδάσκονται πως όλα τα επιτελικά σχέδια των Τούρκων αξιωματικών επί χάρτου, καθώς και στις πολεμικές αναμετρήσεις, είναι ορθά και αποτελεσματικά ενώ τα αντίστοιχα των Ελλήνων στις κοινές ελληνοτουρκικές συναντήσεις είναι λαθεμένα και αποτυχημένα. Χαρακτηριστικό είναι και το ρητό που υπάρχει στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών στην Άγκυρα, «Türklerin en büyük düşmanı Rus bir Yunan iki» που σημαίνει, «Ο μεγαλύτερος εχθρός των Τούρκων είναι πρώτος ο Ρώσος και δεύτερος ο Έλληνας»!!!
Εκεί που φαίνεται επίσης έντονα το ανθελληνικό μίσος της επίσημης Τουρκίας είναι τα τουρκικά Μουσεία. Όποιο μουσείο της Πόλης ή άλλης πόλης στην Μικρά Ασία επισκεφτείτε, θα δείτε ότι σχεδόν όλα τα αρχαία ελληνικά εκθέματα, προτομές αγαλμάτων και άλλα ευρήματα γραφούν Ρωμαϊκής εποχής και ποτέ ελληνικής. Παράλληλα τα χριστιανικά, (εικόνες, εικονοστάσια, καντήλια κ.λπ.), που επίσης κοσμούν ορισμένα τουρκικά μουσεία όπως στο Ικόνιο και αλλού, παρουσιάζονται αόριστα σαν… χριστιανικής εποχής.
Αλλα εδώ που γινεται συστηματική ανθελληνική προπαγάνδα είναι τα περίφημα τουρκικά σήριαλ, όχι φυσικά αυτά που αγόραζαν και προβάλλονταν στα ελληνικά κανάλια αλλά τα άλλα, με την μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Τουρκία όπως τα παρακάτω δυο πολύ γνωστά σήριαλ που παρουσιάζουμε σε γενικές γραμμές τα σενάρια τους : Βρισκόμαστε στο 1920, σε μια περιοχή κοντά της Σμύρνη, σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, όπου υπάρχει ελληνικό «κατοχικό» στρατιωτικό τμήμα. Οι «κακοί» Έλληνες είχαν καταφέρει να πιάσουν ένα Τούρκο «αντιστασιακό». Ο «αντιστασιακός» συνδέετε με την ομάδα ενός θρυλικού Τούρκου μασκοφόρου, ο οποίος καταπονεί τους Έλληνες με συνεχή σαμποτάζ και δολιοφθορές. Ο Έλληνας διοικητής, που διακρίνεται για την σκληρότητα του, αποφάσισε να οργανώσει μια δημόσια εκτέλεση του Τούρκου αντιστασιακού, για να παραδειγματίσει τους κατοίκους. Ο τόπος της εκτέλεσης στήνετε στην παραλία του χωριού, όπου συγκεντρώνονται οι κάτοικοι. Ο Έλληνας διοικητής τους βγάζει ένα σκληρό λόγο, τονίζοντας πως αυτά παθαίνει όποιος αντιστέκεται στον ελληνικό στρατό. Και ενώ ετοιμάζετε το απόσπασμα για την εκτέλεση, τότε, ξαφνικά από το πουθενά, ξεπηδά ο μεγάλος ήρωας των Τούρκων, ο μασκοφόρος καβαλάρης που ορμάει μόνος του εναντίον των Ελλήνων. Δημιουργείται σάλος και ταραχή, όλοι οι Έλληνες πέφτουν κάτω, οι κάτοικοι επευφημούν και γελούν με τα παθήματα των Ελλήνων και ο μελλοθάνατος βρίσκει την ευκαιρία, ενώ οι Έλληνες αλαφιασμένοι κυνηγούν τον μασκοφόρο, που θυμίζει καταπληκτικά τον Ζορό, να λυθεί και να το σκάσει. Όλα αυτά δεν είναι παρά μια από τις χαρακτηριστικές σκηνές του μεγάλου τουρκικού τηλεοπτικού σήριαλ με τον τίτλο, «Kursum Yarasi» που προβάλλονταν επί ένα χρόνο στο μεγάλο τουρκικό κανάλι ATV, με μεγάλη τηλεθέαση. Αλλά το εκπληκτικό σε αυτή την σειρά δεν είναι αυτή η σκηνή. Είναι ότι οι Τούρκου παρουσιάζουν πως οι Ρωμιοί χριστιανοί κάτοικοι της Μικράς Ασίας, αναπτύσσουν αντιστασιακό κίνημα κατά των… «εισβολέων» Ελλήνων, που όπου πάνε καταστρέφουν τα πάντα. Έτσι θα δεις γυναίκες που φοράνε σταυρό, να…!!! βοηθάνε τους Τούρκους αντιστασιακούς κατά των «κακών» Ελλήνων.
Μια άλλη, επίσης καταπληκτική τηλεοπτική σειρά, που αναφέρετε στην ιδία εποχή, (μια εποχή που την προτιμούν πολύ οι Τούρκοι για την τηλεόραση τους), είναι το, «Kirik Kanatlar», ή «Σπασμένα Φτερά», στο KanalD, στο ίδιο δηλαδή τουρκικό κανάλι που παρήγαγε και το περίφημο και πασίγνωστο σε μας σήριαλ, «Τα σύνορα της Αγάπης». Θα πάρουμε μια χαρακτηριστική σκηνή για να καταλάβουμε το στόρυ του σήριαλ. Η σκηνή είναι σε μια προκυμαία της Ιωνίας, μετά την ήττα των Ελλήνων και ενώ έχει υπογραφεί, παρά τις…έντονες διαμαρτυρίες των Τούρκων κατοίκων της περιοχής, η ανταλλαγή των πληθυσμών. Οι Ρωμιοί κάτοικοι αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Η χαρακτηριστική σκηνή είναι στην προκυμαία, όπου έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται οι πρόσφυγες παρέα με… τους θρήνους των Τούρκων συγκατοίκων τους που κλαίνε οι «καημένοι» γιατί… θα φύγουν οι αγαπημένοι τους Ρωμιοί. Το εκπληκτικό όμως δεν είναι εδώ, αλλά στο ότι ο τουρκικός στρατός όχι μονό… συνοδεύει και κουβαλά με μεγάλη ευγένεια τα υπάρχοντα των προσφύγων, μην τυχόν και κουραστούν, αλλά… έχει στήσει και ένα μεγάλο πάγκο στην προκυμαία όπου τους προσφέρει… τρόφιμα ποτά και ότι άλλο που θα τους κάνει ευχάριστο το ταξίδι της προσφυγιάς, ( θυμίζει έντονα την κυρία Ρεπούση). Μάλιστα κάποιοι Τούρκοι στρατιώτες κλαίνε γιατί θα χάσουν τον φίλο τους, κάποιο Νίκο και κάποιο Κώστα. Ένας Λοχαγός είναι απαρηγόρητος για κάποια Μαρία, που τον χαιρετά με εμφανή την στενοχώρια γιατί φεύγει στην προσφυγιά. Σε λίγο τα πλοία που θα τους παραλάβουν φτάνουν και αφού οι Τούρκοι φαντάροι φορτώσουν τα υπάρχοντα τους, τότε βγάζουν τα μαντήλια. Από την μια ο τουρκικός στρατός του Κεμάλ που κλαίει απαρηγόρητος γιατί φεύγουν οι Ρωμιοί πρόσφυγες και από την άλλη οι Ρωμιοί κλαίνε και αυτοί καθώς ανεμίζουν τα μαντήλια του αποχαιρετισμού. Κάπως έτσι έγινε… η Μικρασιατική καταστροφή και η άρχισε η μεγάλη ελληνική προσφυγιά, για το περίφημο αυτό τουρκικό σήριαλ. Αυτά είναι ένα μόνο μικρό δείγμα του πως καλλιεργείται κατάλληλο κλίμα στην τουρκική τηλεόραση. Χαρακτηριστική είναι και μια άλλη σκηνή, που δείχνει πως οι Τούρκοι, το 1922 πάλι, καταφέρνουν να κάψουν ένα ελληνικό στρατόπεδο με… τσακμάκια σύγχρονης εποχής. Φαίνεται πως οι Τούρκοι ξέρουν να ξαναγράφουν την ιστορία μέσω τηλεοπτικών επιτυχιών, που έχουν ρεκόρ τηλεθέασης στην χώρα τους.
Κάποτε οι Έλληνες θα πρέπει να πάψουν να τρώνε κουτόχορτο. Κάποτε όλοι αυτοί οι Τουρκολάγνοι θα πρέπει να πάψουν να μας φλομώνουν με τις αυταπάτες τους και την διαστρέβλωση της ιστορίας όπουö κατά την τουρκική μέθοδο, το θύμα γίνεται θύτης και ο θύτης θύμα. Φτάνει πια η ελληνική αποβλάκωση.

http://nikosxeiladakis.gr

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014

ΤΑΔΕ ΕΦΗ... "Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΝΑ ΓΙΝΗ ΤΖΑΜΙ" !!!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 
Ανοιχτή επίθεση κατά των ελληνικών αρχών εξαπολύει η γνωστή τουρκική, φιλοκυβερνητική, (στην ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας), και ισλαμική εφημερίδα, Yeni Şafak,
στο κυριακάτικο της φύλο, (16/11), γιατί όπως υποστηρίζει κρατούν κλειστά όλα τα τζαμιά της Θεσσαλονίκης με αποτέλεσμα η μουσουλμανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης, (;;;), να παραμένει χωρίς επίσημο τόπο λατρείας και να καταφεύγει σε υπόγεια και άλλους ανεπίσημους χώρους για να ασκήσει την λατρεία της στο Ισλάμ.
Όπως αναφέρει συγκεκριμένα η τουρκική εφημερίδα, η Θεσσαλονίκη, η οποία από το 1430 μέχρι το 1912, δηλαδή επί περίπου πέντε αιώνες βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών και είχε αρκετά μουσουλμανικά τεμένη που λειτουργούσαν ανελλιπώς, σήμερα είναι χωρίς κανένα τζαμί. Αυτό, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, έχει την θλιβερή συνέπεια οι μουσουλμάνοι της Θεσσαλονίκης να καταφεύγουν σε υπόγεια πολυκατοικιών, ακόμα και σε γκαράζ, για να ασκήσουν την μουσουλμανική λατρεία. Η τουρκική εφημερίδα κατακρίνει έντονα και το σταμάτημα των εργασιών ανακαίνισης του γνωστού Αλκαζάρ εξ’ αιτίας, όπως αναφέρει, του προσχήματος των εργασιών του μετρό που καθυστερεί την επαναλειτουργία του εν λόγω ιστορικού μουσουλμανικού τεμένους. Παράλληλα κάνει λόγω για την ανάγκη επαναλειτουργίας του Αλατζά Ιμαρέτ, του Γιενή Τζαμί στην οδό αρχαιολογικού μουσείου στο Φάληρο, ενώ προβάλλει και τα άλλα μουσουλμανικά μνημεία, όπως ο Λευκός Πύργος, το Επταπύργιο, το Μπεζεστένι, τα Λουτρά Παράδεισος, για να τονίσει τον οθωμανικό, όπως υποστηρίζει, χαραχτήρα της πόλεως.
Να θυμίσουμε ότι πριν από λίγο καιρό και συγκεκριμένα στις 29 Ιουλίου σε επίσκεψη τότε του υπουργού Υγείας της Τουρκίας, Mehmet Müezzinoğlu, στα πλαίσια μιας μεγάλης περιοδείας που πραγματοποιούσε σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αρχίζοντας από την δυτική Θράκη, είχε ζητήσει ο Άγιος Δημήτριος, δηλαδή ο πολιούχος της πόλης, να ξαναγίνει …τζαμί. Το θράσος του Τούρκου υπουργού, ο οποίος είχε γίνει δεκτός μετά βαΐων και κλάδων από τον τουρκολάγνο δήμαρχο Θεσσαλονίκης, έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι ο γνωστός καθεδρικός ναός του πολιούχου της Πόλης, του Αγίου Δημητρίου, μετατράπηκε το 1917 σε χριστιανική εκκλησία ενώ ήταν το μεγάλο και ονομαστό Kasımiye Cami, για το οποίο έχει κάνει πολλές και λαμπρές αναφορές ο γνωστός Οθωμανός περιηγητής του δεκάτου πέμπτου αιώνα, Ελβιά Τσελεμπή. Αυτός ο θρασύτατος κ Mehmet Müezzinoğlu, είχε επισκεφτεί τότε τις πόλεις της Δυτικής Θράκης όπου καλούσε την μουσουλμανική μειονότητα να θυμηθεί πως είναι τουρκική και να διεκδικήσει την ταυτότητα της. Από εκεί συνεχίζοντας την «ιστορική» περιοδεία του, ήρθε και στην Θεσσαλονίκη όπου έγινε δεκτός με ιδιαίτερες τιμές από τον γνωστό και μη εξαιρετέο τουρκολάγνο δήμαρχο, ο οποίος του υποσχέθηκε ότι η πόλη σύντομα θα ξαναθυμίζει τις ένδοξες μέρες της… οθωμανικής κυριαρχίας της.
Εμπρός λοιπόν να ξανακάνουμε την Θεσσαλονίκη μουσουλμανική πόλη εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της και οι μιναρέδες να λογχίζουν τον ουρανό της άλλοτε συμπρωτεύουσας της Ελληνορθόδοξης, Ανατολικής, Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με τις ευλογιές των Τούρκων, αλλά και των τουρκολάγνων της πόλης.
Αλλοίμονο μας!


http://editions-internetpromotion-webradio.blogspot.gr/2014/11/blog-post_1.html

Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2014

ΤΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για εκείνη την μεγάλη βραδιά της κρίσης των Ιμίων, που είχε σαν τραγική συνέπεια τον θάνατο των τριών ελλήνων αξιωματικών όταν έπεσε το ελικόπτερο που επέβαιναν. Η υπόθεση αυτή τα ελικοπτέρου άφησε μέχρι σήμερα πολλά ερωτηματικά καθώς οι ίδιες οι ελληνικές αρχές έκαναν ότι μπορούσαν για να την «θάψουν» κάτω από μια επίσημη και πολύ αμφισβητουμένη εκδοχή για την απώλεια έλεγχου και ένεκα καιρικών συνθηκών, πτώση του ελικοπτέρου.

Εκείνο όμως που δεν απαντήθηκε και είναι κατά την άποψη μας πολύ σημαντικό που αν εξιχνιάζονταν θα έλυνε πολλά «μυστήρια» από την κρίση των Ιμίων, είναι η τύχη των Τούρκων κομάντος που είχαν αποβιβαστεί και είχαν καταλάβει την δεύτερη βραχονησίδα που είχε μείνει προδοτικά αφύλακτη από ελληνικής πλευράς. 

Τα μεγάλα και πολύ κρίσιμα ερωτήματα είναι δυο: 

1) Γιατί η Τουρκία φρόντισε να «εξαφανίσει» όλους τους Τούρκους κομάντος που είχαν πάρει μέρος σε εκείνη την επιχείρηση, παρά του ότι τους είχε παρασημοφορήσει σαν ήρωες; 
Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα χαθήκαν με σκανδαλώδη τρόπο, (περίεργα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και επέμβαση περιθωριακών που μαχαίρωσαν τον αρχηγό τον κομάντος στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης ). 
Βέβαια μετά οι Τούρκοι ισχυριστήκαν ότι οι κομάντος ζουν και παρουσίασαν κάποιους «αδέσποτους» που μάλιστα έγραψαν και βιβλίο για εκείνη την βραδιά. Μονό που οι νέοι κομάντος των Ιμίων που παρουσιαστήκαν ήταν κάθε φορά… άλλοι, με αποτέλεσμα να μπερδευτεί ακόμα περισσότερο η κατάσταση...

Και, το δεύτερο ερώτημα, 
2) Γιατί κάθε χρόνο η Τουρκία την επέτειο εκείνης της βραδιάς που θεωρήθηκε τότε σαν μια από τις μεγαλύτερες στρατηγικές νίκες της Τουρκίας, δεν κάνει κανένα λόγο για την κρίση των Ιμίων και κανένα σχεδόν τουρκικό ΜΜΕ δεν κάνει καμία αφιέρωση για την κρίση πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως ο αείμνηστος πια πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, Ινάν Μπατού, που ήταν και ο μόνος επίσημος που είπε κάποια λίγα για εκείνη την βραδιά σε μια εδική εκπομπή στο τουρκικό κανάλι, CNNTürk; 
Οι κάποιες άλλες λίγες τουρκικές αναφορές, είναι το λιγότερο παραπλανητικές. Κατά τα αλλά, «μαύρη» σιωπή για τα γεγονότα από τουρκικής πλευράς  και για όσους παρακολουθούν τα τουρκικά πράγματα αυτό, συν τα προηγούμενα, είναι το λιγότερο ανεξήγητα.

Αλλά ας έρθουμε στην βραδιά της κρίσης. 
Η επιχείρηση απόβασης των Τούρκων στην δεύτερη βραχονησίδα ήταν από την αρχή μια καλά στημένη θεατρική επιχείρηση που στολίστηκε από κάποιες εντυπωσιακές δημοσιογραφικές «μαρτυρίες», οι οποίες όμως μάλλον συνεπικουρούν στην όλη θεατρικότητα της επιχείρησης. 

Η πιο εντυπωσιακή μαρτυρία είναι αυτή του πολύ γνωστού δημοσιογράφου της Sabah, Fatih Altaylı, ο οποίος σε μια διήμερη δημοσιογραφική του αναφορά του στην εφημερίδα στις 5-6 Φεβρουαρίου του 2006, «αποκαλύπτει» ένα επεισόδιο που υποτίθεται ότι έγινε εκείνη την βραδιά και ενώ ξημέρωνε. 
Ο δημοσιογράφος αυτός, αφού διηγείται πως ενώ είχε αρχίσει η μεγάλη κρίση αφού έφυγε άρων άρων από την Κωνσταντινούπολη περνώντας εντολή από την αρχισυντάκτη της εφημερίδας, Ertuğlul Özkök, έφτασε μετά από περιπέτειες στο Bodrum. Εκεί πρόλαβε την ομάδα των Τούρκων κομάντος που ετοιμάζονταν να φύγει για την «ιστορική» τουρκική απόβαση.  
Ο Fatih Altaylı τους… παρακάλεσε να πάει και αυτός μαζί τους για να καλύψει δημοσιογραφικά την απόβαση αλλά εκείνοι, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, αρνήθηκαν με… ευγενικό τρόπο. Αυτός όμως απτόητος πήγε και βρήκε τον… μπακάλη που είχε ένα ταχύπλοο και του ζήτησε να το νοικιάσει για να πάει με τους φωτογράφους του στις βραχονησίδες όπου εκτυλίσσονταν η μεγάλη κρίση. Αυτός, στην αρχή αρνήθηκε, μπροστά όμως στην μεγάλη  επιμονή του δημοσιογράφου τότε του είπε με… ηρωικό ύφος ότι παρά τις πολύ άσχημες καιρικές συνθήκες θα τους πηγαίνει εκεί ο ίδιος. 
Έτσι ο Τούρκος δημοσιογράφος, Fatih Altaylı, μαζί με τους δυο φωτορεπόρτερ και την σύζυγο του αποβιβάστηκαν με τον μπακάλη στο ταχύπλοο και κατευθύνθηκαν  προς τα Ίμια. Εκεί όμως υπήρχε το πρόβλημα ότι δεν γνώριζαν σε ποια βραχονησίδα βρίσκονταν οι Τούρκοι κομάντος. 
Τελικά, αφού έφτασαν  περνώντας(;;;),  μέσα από όλα τα πολεμικά που βρίσκονταν στην περιοχή, αποβιβάστηκαν σε μια βραχονησίδα και κατευθύνθηκαν προς το στρατιωτικό άγημα. 
Τότε ακουστήκαν φωνές σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαιναν και αμέσως αντιλήφτηκαν ότι βρίσκονταν στην βραχονησίδα όπου ήταν οι Έλληνες κομάντος. 
Ο Τούρκος δημοσιογράφος αμέσως πήδηξε με τους άλλους στο ταχύπλοο και ανενόχλητοι αφού οι Έλληνες κομάντος δεν τους πείραξαν ούτε… μια τρίχα, πέρασαν στην άλλη βραχονησίδα. 
Εκεί οι Τούρκοι κομάντος ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν γιατί ήδη είχε κλειστεί η συμφωνία αποχώρησης των δυο ομάδων από τις βραχονησίδες. Οι Τούρκοι μόλις τους είδαν τους είπαν ότι δεν μπορούσαν να αποβιβαστούν, ενώ  προηγουμένως ανενόχλητοι σχεδόν είχαν αποβιβαστεί στην βραχονησίδα των Ελλήνων κομάντος. Έτσι γύρισαν πίσω. 
Σε λίγο έφτανε και η τουρκική άκατος με τους Τούρκους κομάντος και άρχισε η «παράσταση» επίδειξης των Τούρκων «ηρώων» που κατήγαγαν την μεγάλη νίκη στα Ίμια, μόνο που όπως εξελιχτήκαν στη συνέχεια τα γεγονότα, όλοι αυτοί οι Τούρκοι «ήρωες» ήταν ήδη μελλοθάνατοι. 

Αλήθεια, έγινε αυτή η απόβαση των Τούρκων δημοσιογράφων στην ελληνική βραχονησίδα εκείνο το ξημέρωμα ενώ ήταν σε εξέλιξη η κρίση; 
Πάντως, όλα αυτά δίνουν άλλη μια εντυπωσιακή διάσταση στην βραδιά εκείνη, που σημάδεψε την ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Αλλά αυτό είναι το μικρότερο ερώτημα που παρέμεινε αναπάντητο. Το μεγάλο ερώτημα είναι πως έπεσε το ελληνικό ελικόπτερο που στοίχησε την ζωή στους τρεις Έλληνες αξιωματικούς. 

Στις 19 Ιουλίου του 2010, ο αρθρογράφος της Hürriyet, Ertuğrul Özkök, αποκάλυπτε, (αν  πιστέψουμε στην τουρκική εκδοχή), πως είχε εδώ και καιρό ένα μυστικό γράμμα από ένα ανώτερο Τούρκο αξιωματικό του ναυτικού. 

Στο γράμμα αυτό ο Τούρκος αξιωματικός του φανέρωνε πως εκείνη την βραδιά είχε υπηρεσία στην περιοχή της κρίσης και αποκάλυπτε πως ενώ είχαν «πιάσει» την ελληνική εντολή να απογειωθεί το ελικόπτερο καθώς είχε δοθεί με διεθνή συχνότητα, είχε επικοινωνήσει μετά την απογείωση με το πλήρωμα του ελληνικού ελικοπτέρου. Αντιλαμβανόμενος την δυσχέρεια που αντιμετώπιζαν το ελληνικό πλήρωμα ένεκα των καιρικών συνθηκών, τους πρότεινε να προσγειωθούν στο κατάστρωμα του τουρκικού πλοίου. 
Η απάντηση όμως , όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, ήταν δυο φόρες, Negative Negative. 

Στη συνέχεια όπως όλοι γνωρίζουμε, το ελικόπτερο έπεσε παρασύροντας στον θάνατο τους ηρωικούς Έλληνες αξιωματικούς. 
Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται και ένα άλλο ένα επεισόδιο. Ο διοικητής της φρεγάτας Yavuz, που επρόκειτο να καλύψει την ομάδα των Τούρκων κομάντος για να καταβάλουν την δεύτερη βραχονησίδα, ήταν ο Ahmet Erol. 
Επειδή όμως, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο… μισθός του δεν ήταν για αυτόν επαρκής, είχε παραιτηθεί για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την βραδιά επρόκειτο να παραδώσει την διοίκηση της φρεγάτας στον νέο διοικητή, τον Cem Orçun (ένας από αυτούς έγραψε το «μυστικό» γράμμα αλλά δεν αποκαλύπτεται). 
Την ώρα όμως εκείνη της τελετής παράδοσης και παραλαβής, σήμανε συναγερμός και έτσι και οι δυο διοικητές, ο πρώην και ο νυν, αναγκάστηκαν να πλεύσουν προς τις βραχονησίδες. Ήταν αυτοί που είχαν δώσει εντολή να ετοιμαστεί το κατάστρωμα για να προσγειωθεί το ελληνικό ελικόπτερο.

Αλλά εκτός από το ελικόπτερο και το πώς έπεσε υπάρχουν και άλλα πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα. 

Μήπως οι πραγματικοί Τούρκοι κομάντος που αποβιβάστηκαν στην δεύτερη βραχονησίδα είχαν «χαθεί» από εκείνο το βραδύ και γι’ αυτό έπρεπε να εμφανιστούν άλλοι στα τουρκικά ΜΜΕ για να τους ηρωοποιήσει η Τουρκία; 
Μήπως άλλοι ήταν οι κομάντος που αποβιβάστηκαν στα Ίμια, και άλλοι εμφανιστήκαν σαν «ήρωες»;  
Και μήπως οι υποτιθέμενοι "ήρωες"επειδή ήξεραν το μυστικό έπρεπε να  παύσουν να υπάρχουν; 
Είναι χαρακτηριστικό πως όταν τον Φεβρουάριο του 2003 στήθηκε στην περιοχή του Beykoz της Κωνσταντινούπολης, το μνημείο πεσόντων στα Ίμια, (KARDAK ŞEHİTLERİ PARKI), πολλοί Τούρκοι θεώρησαν ότι είναι το μνημείο πεσόντων Τούρκων κομάντος ακριβώς την βραδιά της κρίσης.

Όλα αυτά όμως τα ερωτήματα δεν μειώνουν με τίποτα το μέγεθος της ελληνικής  προδοσίας. Μιας προδοσίας  αυτών που παρέδωσαν για πρώτη φορά στην σύγχρονη ελληνική ιστορία χερσαίο έδαφος στην τουρκική βουλιμία. 
Έκτοτε, χάριν αυτών των προδοτών που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν, χάθηκε η ελληνική κυριαρχία σε δυο ελληνικότατες βραχονησίδες που συμβόλιζαν την ελληνική ταυτότητα του από αιώνων ελληνικού Αιγαίου πελάγους.


http://kostasxan.blogspot.gr/2014/01/blog-post_7845.html

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ «ΧΑΜΕΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ» ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ


Του Νικολάου Χειλαδάκη
Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου

 

Μεγάλο σκάνδαλο αλλά και επίκεντρο έντονων συζητήσεων προκαλεί στην Τουρκία ένα βιβλίο του Erdoğan Çinar και μιας ομάδας Τούρκων ερευνητών με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Σκάνδαλο η ιστορία των Αλεβητών». Το βιβλίο αυτό, περιγράφοντας την ιστορία των Αλεβητών, υποστηρίζει ότι οι Αλεβήτες της Τουρκίας είναι στην πραγματικότητα οι χαμένοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας, ένα πραγματικά μεγάλο ιστορικό πρόβλημα στο οποίο  όμως η σύγχρονη επίσημη Τουρκία αποφεύγει συστηματικά να δώσει πειστικές απαντήσεις.
     Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου, οι Αλεβήτες αποτελούν το χαμένο χριστιανικό ποίμνιο της Μικράς Ασίας που χάθηκε μετά την επικράτηση των Οθωμανών και  ότι σε πολλές περιπτώσεις τα θρησκευτικά κέντρα των Αλεβητών έχουν κτιστεί πάνω σε χριστιανικές εκκλησιές. Ο Çınar  φτάνει στο σημείο να υποστηρίξει ότι όλοι οι Γέροντες, (Ντεντέδες),  των Αλεβητών δεν είναι παρά χριστιανοί που θέλοντας να αποφύγουν τον δια της βίας εξισλαμισμό, κατέφυγαν στην δημιουργία μιας ισλαμικής αίρεσης με πολλά χριστιανικά στοιχεία. Ακόμα και στο μεγάλο θρησκευτικό κέντρο των Αλεβητών, το Χατζή Μπεκτάς της Καππαδοκίας, αποδίδει χριστιανική, ακόμα και αρχαιοελληνική προέλευση, κάνοντας λόγο για ύπαρξη στο ίδιο σημείο παλαιότερο ναό του Δια και στην συνέχεια χριστιανικής μονής. Μέχρι και τον απόστολο Παύλο, τον ιδρυτή, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά,  της χριστιανικής εκκλησίας της Μακεδονίας, ταυτίζει με τον μεγάλο πνευματικό ηγέτη  των Αλεβητών, που δεν είναι άλλος από τον Pir Sultan Abdal. Ο Τούρκος συγγραφέας επικαλείται ακόμα και τα συγγράμματα του γνωστού Τούρκου περιηγητή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, Εβλιγιά Τσελεμπί, για να υποστηρίξει ότι ήταν καθοριστικές οι επιδράσεις του αποστόλου Πέτρου, του αποστόλου Ματθαίου από την Ούρφα της νοτιοανατολικής Μικράς Ασίας, ακόμα και  της αυτοκράτειρας Άννας Κομνηνής, στους πιστούς, μετέπειτα Αλεβήτες, χαρακτηρίζοντας όλα αυτά σαν ένα μεγάλο ιστορικό σκάνδαλο για τους σημερινούς Αλεβήτες της σύγχρονης Τουρκίας.

      Όπως είναι φυσικό το βιβλίο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις αναδεικνύοντας για άλλη μια φορά το έντονο πρόβλημα των Αλεβητών, που εξακολουθεί να είναι ένα μεγάλο «αγκάθι» για την συνοχή της Τουρκίας. Γεγονός είναι ότι τα τελευταία χρόνια  ένεκα της μεγάλης ανόδου του πολιτικού Ισλάμ και των Σουνιτών στην Τουρκία, το ζήτημα της θρησκευτικής μειονότητας των Αλεβιτών έχει αποκτήσει μια ξεχωριστή πολιτική σημασία. Η πρόσφατη απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης, στις 10 Ιουλίου 2012, για άλλη μια φορά να μην αναγνωρίσει τα «Cem Evleri», δηλαδή τα θρησκευτικά κέντρα των Αλεβητών, επέτεινε το πρόβλημα αυτό. Το ζήτημα είναι πολύ σημαντικό αν αναλογιστεί κάνεις ότι η μειονότητα των Αλεβητών φτάνει μέχρι και τα 20 εκατομμύρια και αποτελεί μια ακόμα «πυριτιδαποθήκη» στα θεμέλια της σύγχρονης Τουρκίας.

      Η αδιαμφισβήτητη ιστορική  αλήθεια είναι ότι οι Αλεβήτες  εμφανίστηκαν σε μια περιοχή στην βορειοανατολική Καππαδοκία, όπου υπήρχε πυκνός ελληνορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός. Πολλά χριστιανικά στοιχεία που υπάρχουν στους Αλεβήτες δίνουν πραγματικά ερείσματα σε όσους υποστηρίζουν την εκδοχή περί  χαμένης χριστιανικής τους ταυτότητας. Οι Αλεβήτες πιστεύουν στον άγιο Γεώργιο, ενώ στα μοναστήρια τους γίνονταν εξομολόγηση των νέων μελών και μετά την εξομολόγηση τους έδιναν να πιούν κρασί και να φάνε ψωμί και τυρί. Οι «μοναχοί» τους είχαν εφαρμόσει την αγαμία και σε πολλά σημεία θύμιζαν χριστιανικά ορθόδοξα μοναστήρια. Οι δοξασίες τους  έχουν  πολλά κοινά στοιχεία με την ορθόδοξη χριστιανική παρουσία στην Μικρά Ασία και για τον λόγο αυτό προσέλκυσαν από νωρίς χιλιάδες χριστιανούς ελληνορθόδοξους στις τάξεις τους. Μια μοναδική τελετουργία που είχαν και που μας θύμιζε τον Μυστικό Δείπνο, ήταν η αλεβητική παράδοση του τελετουργικού δείπνου. Οι γυναίκες   διατήρησαν το καθεστώς της ελευθερίας και της ισότητας με τους άντρες, κάτι που υπήρχε από την αρχαία εποχή στον ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Ακόμα και Οθωμανοί ιστορικοί, όπως οι Γιακούμπ και Χασλούκ, έχουν τονίσει ότι ο Αλεβητισμός οφείλει πάρα πολλά από τις δοξασίες του στις χριστιανικές  δοξασίες και τελετές των κατοίκων της Μικράς Ασίας. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν η αλεβητική δοξασία για την Αγία Τριάδα που έφερε ακόμα πιο κοντά τους Αλεβήτες στον ελληνορθόδοξο χριστιανισμό της Μικράς Ασίας. Η Ενότητα του Θεού, του Μωάμεθ, και του προφήτη Αλί, ήταν η αλεβητική έκδοση της Αγίας Τριάδας. Αλλά οι ελληνορθόδοξες επιδράσεις εκδηλώνονταν και με άλλους τρόπους, όπως η εγκατάσταση προσκυνημάτων σε προσκυνήματα ή τοποθεσίες όπου οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί τις θεωρούσαν ιερές και μέχρι σήμερα είναι τόποι προσκυνήματος των Αλεβητών.  

      Σίγουρα το πρόβλημα αυτό, της πραγματικής ταυτότητας των Αλεβητών που απασχολεί κατά καιρούς έντονα την σημερινή Τουρκία, είναι και αυτό άλλος ένας «κρίκος» στην αλυσίδα των προβλημάτων ταυτότητας που δημιουργούν τριγμούς, ενίοτε και «σεισμικές δονήσεις», στο σύγχρονο τουρκικό κατεστημένο.

http://www.enromiosini.gr/