14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ : Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ι. Μ.Πατρων
 

Η μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι ένας ακόμα σημαντικός εορτολογικός σταθμός της Εκκλησίας μας.

Οι πιστοί την ημέρα αυτή καλούνται να τιμήσουν και να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου ώστε να αντλήσουν δύναμη και χάρη από αυτόν.

Η μεγάλη αυτή Δεσποτική εορτή δίνει επίσης την ευκαιρία σε όλους μας να σκεφτούμε ορισμένες βασικές αρχές και αλήθειες της πίστης μας, οι οποίες είναι συνυφασμένες με τη θεολογία του Σταυρού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η οποία διασώζει μόνη Αυτή ανόθευτη την βιβλική και πατερική διδασκαλία, αποδίδει την προσήκουσα τιμή στο Σταυρό του Χριστού, ως το κατ' εξοχήν όργανο και σύμβολο της απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Σε αντίθεση με την ποικίλη ετεροδοξία, η οποία, είτε αδιαφορεί να αποδώσει τιμή στο Σταυρό (Προτεσταντισμός), είτε πολεμά ευθέως Αυτόν, ως ειδωλολατρικό σύμβολο (Mάρτυρες του Ιεχωβά). Η Εκκλησία μας θέσπισε πολλές φορές προσκύνησης και τιμής του Σταυρού καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με αποκορύφωμα τη μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως, στις 14 Σεπτεμβρίου.

Ο Σταυρός του Κυρίου αποτελεί για τη χριστιανική πίστη κορυφαίο σύμβολο θυσίας και αγιασμού, διότι η σημασία του είναι πραγματικά τεράστια. Ο Σταυρός μαζί με την Ανάσταση λειτουργούν ως δυο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών χριστιανών. Η Ανάσταση έπεται του Σταυρού και προϋποθέτει το Σταυρό και ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Χωρίς Σταυρό δεν γίνεται Ανάσταση. Πάνω σε αυτές τις αρχές στηρίζεται η θεολογία του Σταυρού και η σπουδαία σημασία του για τη ζωή της Εκκλησίας.

Ο μέγας απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κατ' εξοχήν θεολόγος του Σταυρού, τονίζει συχνά στις θεόπνευστες επιστολές του ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γι' αυτόν και για την Εκκλησία καύχηση. «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Γαλ.6:13), διότι « ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι,»(Α΄Κορ. 1:17»,επιεδή ο Ιησούς Χριστός «εγενήθη εν σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις» (1 Κορ.1:30) ως ο «Εσταυρωμένος» (1 Κορ.1:23). Ο Κύριος της δόξης «υπό χειρών ανόμων» καρφώθηκε επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να υποστεί το επώδυνο μαρτύριο της σταυρώσεως και να πεθάνει ως έσχιστος κακούργος.

Αλλά όμως η ανθρώπινη αυτή κακουργία, εξ αιτίας της άμετρης θείας αγάπης, λειτούργησε ευεργετικά για το θεοκτόνο ανθρώπινο γένος, «συνίστησι δε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε. Πολλώ ουν μάλλον δικαιοθέντες νυν εν τω αίματι αυτού σωθησόμεθα δι' αυτού από της οργής. Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου του υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού» (Ρωμ.5:8-10).

Ο Σταυρός πριν τη μεγάλη σταυρική θυσία του Χριστού ήταν έχθιστο φονικό όργανο εκτέλεσης κακούργων. Όποιος πέθαινε δια της σταυρώσεως χαρακτηρίζονταν «επικατάρατος» (Γαλ.3:1). Αφότου όμως ο σαρκωμένος Θεός πέθανε ως κακούργος πάνω στο εγκάρσιο ξύλο, αυτό κατέστη πηγή απολυτρώσεως. Από μέσο θανατώσεως μεταβλήθηκε σε ακένωτη πηγή ζωής, από αποκρουστικό και απαίσιο όργανο των δημίων έγινε φωτεινό σύμβολο και δίαυλος ευλογιών, από ξύλο πόνου και ωδίνων κατέστη καταφύγιο ανάπαυσης και χαράς.

 Η παράδοξη αυτή και μεγάλη αλλαγή συντελέσθηκε επειδή η άμετρη θεία αγάπη και ευσπλαχνία δε λειτούργησε εκδικητικά προς την ανθρώπινη αγνωμοσύνη και κακουργία. Μέσα στην απύθμενη θεία φιλανθρωπία δεν υπάρχει «χώρος» για μίσος, θυμό και εκδίκηση. Ο Θεός, ως η απόλυτη αγάπη (Α΄ Ιωάν.4:8,) αντί εκδίκησης ανταπέδωσε στον άνθρωπο ευσπλαχνία και του δώρισε τη λύτρωση από τα πικρά δεσμά της αμαρτίας και του κακού και του χάρισε την αιώνια ζωή.

 Χάρη λοιπόν στην άμετρη αγάπη του Θεού, το φρικτό φονικό όργανο των ανθρώπων μετεβλήθη σε πηγή αγιασμού και απολυτρώσεως.

 Σύμφωνα με την υψηλή θεολογία του ουρανοβάμωνος Παύλου ο Σταυρός του Χριστού από ατιμωτικό και φρικτό φονικό όργανο θανατώσεως των κακούργων ανθρώπων, μετεβλήθη, μετά το σταυρικό θάνατο του Κυρίου, σύμβολο σωτηρίας, μέσο συμφιλίωσης με το Θεό και πηγή αγιασμού.

Η ανθρώπινη κακία έδωσε στο Θεό πόνο και θάνατο δια του ξύλου του Σταυρού, η θεία ανεξικακία και άκρα φιλανθρωπία, έδωσε, αντίθετα, στο δήμιό Του αγάπη και λύτρωση! Η δύναμη λοιπόν του Σταυρού έγκειται στην ακένωτη αγάπη του Θεού, η οποία διοχετεύεται πλέον στην ανθρωπότητα και σε ολόκληρη τη δημιουργία μέσω του Σταυρού.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έχοντας υπόψη τους αυτή τη μεγάλη αλήθεια διατύπωσαν την περίφημη θεολογία του Σταυρού. Το ιερότατο αυτό σύμβολο είναι πια συνυφασμένο με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Από Εκείνον αντλεί την ανίκητη δύναμή του, τον αγιασμό και τη χάρη. Γι' αυτό και δεν είναι ειδωλολατρία να προσκυνείται από τους πιστούς, διότι προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού, σημαίνει προσκύνηση του ιδίου του Χριστού, του Οποίου είναι το σημείο και η ενθύμηση της απολυτρωτικής Του θυσίας.

Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί πλέον την ενοποιό δύναμη της ανθρωπότητας. Αν το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού στην Εδέμ (Γεν. γ΄ κεφ.) έγινε πρόξενος κακού και έχθρας του ανθρωπίνου γένους, το ξύλο του Σταυρού έγινε σημείο επανένωσης των ανθρώπων στο Σώμα Του Κυρίου Ιησού Χριστού. Τα δύο εγκάρσια ξύλα, που συνθέτουν το σύμβολο του Σταυρού, συμβολίζουν την ένωση των ανθρώπων με το Θεό (κάθετο ξύλο) και την ένωση των ανθρώπων μεταξύ τους (εγκάρσιο ξύλο). Φυσικά η ένωση των ανθρώπων περνά αναγκαστικά από τη σχέση τους με το Θεό. Το εγκάρσιο ξύλο παριστά, επίσης, τα δύο χέρια του Εσταυρωμένου Λυτρωτή μας, τα οποία είναι ανοιγμένα για να αγκαλιάσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μέσα σε αυτή τη θεώρηση η νέα εν Χριστώ ανθρώπινη κοινωνία έχει διαφορετική υφή από τις προχριστιανικές και εξωχριστιανικές κοινωνίες. Η ενοποιός δύναμη του Σταυρού του Χριστού αδελφοποιεί τους ανθρώπους, δημιουργώντας την κοινωνία της αγάπης, της αδελφοσύνης, της δικαιοσύνης και της ειρήνης.

 Το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού είναι ακόμα η φοβερή δύναμη κατά των αντίθεων δυνάμεων. Μέχρι το σταυρικό θάνατο του Χριστού, ως όργανο του κακού, χρησιμοποιούνταν για την καταστροφή και το θάνατο. Αφότου ο Θεός καταδέχτηκε να καρφωθεί και να πεθάνει πάνω σ' αυτόν μεταβλήθηκε σε όπλο εναντίων εκείνων που το χρησιμοποιούσαν.

 Η Εκκλησία μας ψάλλει θριαμβευτικά: «Κύριε όπλον κατά του διαβόλου τον σταυρόν Σου ημίν δέδωκας, φρύττει γαρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν, ότι νεκρούς ανιστά και θάνατον κατήργησεν». Το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού είναι το θαυμαστό φυλακτήριο των πιστών. Δεν υπάρχει αγιαστική πράξη της Εκκλησίας μας που να μην σταυρώνονται οι πιστοί, δεν υπάρχει στιγμή προσευχής που να μην ποιούμε το σημείο του Σταυρού, δεν υπάρχει δύσκολη στιγμή που να μην αγιάζουμε το σώμα μας με το σημείο του Σταυρού για να θωρακιζόμαστε έτσι κατά των δυνάμεων του κακού. Ο Τίμιος Σταυρός αντικατέστησε όλα τα δεισιδαίμονα και αναποτελεσματικά φυλακτήρια του παρελθόντος.

Οι πιστοί πλέον φέρουν με καμάρι Αυτόν ως πολύτιμο και αποτελεσματικό φυλακτήριο κατά του κακού, αλλά και ως ομολογία της πίστης τους στην μεγάλη απολυτρωτική θυσία του Χριστού. Πρέπει να επισημάνουμε εδώ την φανερή αποστροφή, ακόμα και την έχθρα προς τον Σταυρό του Χριστού, πολλών αιρετικών χριστιανικών ομάδων. Στο σύνολό του, λοιπόν, ο προτεσταντικός κόσμος δεν αποδίδει καμιά τιμή στο Σταυρό. Είναι γνωστό πως οι προτεστάντες δεν κάνουν το σημείο του Σταυρού και χρησιμοποιούν αυτόν μόνο ως διακοσμητικό στοιχείο!.

 Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μάλιστα, χειρότερα από αυτούς μάχονται με λύσσα το σημείο του Σταυρού. Δεν προφέρουν καν το όνομα Σταυρός και αντ' αυτού τον ονομάζουν πάσαλο. Στην Καινή Διαθήκη έχουν αντικαταστήσει την ονομασία του Σταυρού με ξύλο!

 Η κατάσταση της κατάνυξης και της χαρμολύπης που δημιουργεί στην ψυχή μας η παρουσία και θέα του Τιμίου Σταυρού μας κάνει να υπομένουμε με καρτερία και υπομονή τα προβλήματα της ζωής, δηλαδή να υπομένουμε τον προσωπικό μας σταυρό (Ματθ.16:24), ελπίζοντας εξάπαντος στην επερχόμενη ανάσταση, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αυτή η ακράδαντη πίστη μας δίνει δύναμη και μας κάνει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με αισιοδοξία, σε αντίθεση με την παποπροτεστατική Δύση, η οποία ζητά εναγωνίως την ευδαιμονία χωρίς τη θυσία, δηλαδή ζητά την ανάσταση χωρίς το σταυρό. Γι' αυτό και δεν μπορεί να τη συναντήσει πουθενά.

 Η ελληνορθόδοξη παράδοσή μας έχει ως βάση την παύλειο αρχή «ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσομεν αυτώ, ειδότες ότι Χριστός εγερθείς εκ νεκρών ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει»(Ρωμ.6:8-9). Αυτό μας κάνει να ξεχωρίζουμε από την αιρετική Δύση, η οποία όζει από απαισιοδοξία, εξαιτίας του πνευματικού της θανάτου, μη έχοντας ελπίδα αναστάσεως, διότι δεν πιστεύει στη δύναμη του Σταυρού του Χριστού και δεν έχει την ταπεινή διάθεση να συσταυρωθεί μαζί Του, για να μπορέσει έτσι να συναναστηθεί με Αυτόν.

 Για να μπορεί όμως ο άνθρωπος να λάβει τον θείο αγιασμό μέσω του Σταυρού είναι απαραίτητο να πιστέψει στο Λυτρωτή Χριστό και στην σταυρική απολυτρωτική Του Θυσία. Επίσης πρέπει να σταυρώσει και αυτός τον εαυτό του όπως και ο Χριστός, να συσταυρωθεί μαζί Του, όχι βέβαια κυριολεκτικά όπως κάνουν κάποιοι παπικοί, που κάθε χρόνο τη Μ. Παρασκευή σταυρώνονται σε ξύλο σταυρού, αλλά πρέπει να σταυρώσει ο άνθρωπος όχι το σαρκίο του, αλλά τον αμαρτωλό και κακό εαυτό του, «ταις του βίου ηδοναίς», όπως προτρέπει ο ιερός υμνογράφος της Μ. Εβδομάδος. «ίνα και συζήσωμεν αυτώ (τω Χριστώ)».

Η μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι μια ακόμα ευκαιρία για όλους μας να σκεφτούμε τις άπειρες δωρεές του Θεού στη ζωή μας. Να στρέψουμε το βλέμμα μας στο εκθαμβωτικό φως του Σταυρού προκειμένου να διαλύσουμε το σκοτεινό έρεβος των αμαρτιών της ψυχής μας.

 Δεν έχουμε πολλές επιλογές, ή αποδεχόμαστε τη λυτρωτική δύναμη του Σταυρού του Χριστού και σωζόμαστε, ή παραμένουμε δούλοι της αμαρτίας και φορείς του κακού και χανόμαστε. Η κλήση προς τη λύτρωση είναι πάντα ανοιχτή, φτάνει να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση και να την αποδεχτούμε. Ο Κύριος μας περιμένει.

http://1myblog.pblogs.gr/2010/08/h-ypswsh-toy-timioy-stayroy-14-septembrioy.html

8 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΙΕΡΑΡΧΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Ένα αφιέρωμα από την Αιώνια Ελληνική Πίστη στον Μακαριστό Ιεράρχη Χριστόδουλο

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Η Έλλειψη μνήμης είναι αυτό που μας έχει στοιχίσει σαν Λαό μέχρι σήμερα.

Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1939, από πρόσφυγες γονείς. Η οικογένειά του καταγόταν από την Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης και εγκαταστάθηκε στην Ξάνθη μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης. Σε ηλικία 2 ετών, μετά την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο 1941, η οικογένειά του μετακόμισε για λόγους ασφαλείας στην Αθήνα, όπου ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος έζησε μέχρι την ηλικία των 35 ετών. Μαθήτευσε στο δημοτικό σχολείο Κοραής και ακολούθως στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων με άριστη επίδοση. Το 1962 έλαβε το πτυχίο της Νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με άριστα, και το 1967 αποφοιτά από τη Θεολογική σχολή του ιδίου πανεπιστημίου επίσης με άριστα. Παράλληλα σπούδασε Βυζαντινή Μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Το 1982 υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με τίτλο «Ιστορική και Κανονική θεώρησις του Παλαιοημερολογητικού ζητήματος κατά τε την γένεσιν και την εξέλιξιν αυτού εν Ελλάδι» και ονομάστηκε διδάκτωρ του Κανονικού Δικαίου με βαθμό άριστα. Ήταν πτυχιούχος της γαλλικής και αγγλικής γλώσσας, γνώστης δε της ιταλικής και γερμανικής γλώσσας. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Διδάκτωρ των πανεπιστημίων Κραϊόβας και Ιασίου το 2003 και Λατερανού το 2006.
Το 1957, σε ηλικία 18 ετών, ήταν ήδη ψάλτης στην Αγία Ζώνη Κυψέλης όπου συναντά τον διάκονο Καλλίνικο Καρούσο, μετέπειτα Μητροπολίτη Πειραιώς, ο οποίος λειτουργούσε στον ίδιο ναό. Εκείνος θα του γνωρίσει τον 19χρονο τότε Αθανάσιο Λενή, νυν Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο. Το 1958 οι τρεις κληρικοί ιδρύουν τη μοναστική αδελφότητα «Χρυσοπηγή» στο Παγκράτι, η οποία ασχολούνταν με φιλανθρωπικές και ανθρωπιστικές δραστηριότητες καθώς και με την οργάνωση κατηχητικών σχολείων. Κείρεται μοναχός στις 16 Μαΐου 1961 στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, όπου μόλις είχε εγκατασταθεί η αδελφότητα και στις 17 Μαΐου 1961 χειροτονείται διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Τρικάλων. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1965, όταν τοποθετείται ως ιεροκήρυκας στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) στο Παλαιό Φάληρο, όπου έμεινε επί 9 χρόνια. Κατόπιν γραπτών εξετάσεων εισήχθη ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί αρχιεπισκοπίας Ιερωνύμου Α και ακολούθως του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Στις 18 Ιανουαρίου 1973 ιδρύεται στο Καπανδρίτι το Συνοδικό Μοναστήρι της Παναγίας της «Χρυσοπηγής», το οποίο υπαγόταν απ' ευθείας στην Ιερά Σύνοδο.
Το 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού σε ηλικία 35 ετών, ο νεότερος στην Ιεραρχία. Η ενθρόνισή του έγινε στις 4 Αυγούστου 1974 μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού, με επευφημίες και ροδοπέταλα. Έλαβε μέρος σε πολλές εκκλησιαστικές αποστολές στο εξωτερικό. Συνέγραψε πλήθος Θεολογικών και ηθικοπλαστικών κειμένων. Αρθρογράφησε στον εκκλησιαστικό τύπο και σε εφημερίδες. Στις 28 Απριλίου 1998 εξελέγη από την ιεραρχία με μεγάλη πλειοψηφία Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, σε διαδοχή του μακαριστού Σεραφείμ. Η ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου έγινε στις 9 Μαΐου 1998 στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, όπου εξεφώνησε τον επιβατήριο λόγο του.
Ήταν επίσης Πρόεδρος του Δ.Σ της Σιβιτανιδείου Σχολής.
 
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ,Α)ΩΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ:
 
Κατά τα 24 χρόνια που διετέλεσε Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού, ίδρυσε το "Σπίτι της Γαλήνης του Χριστού" για τους ηλικιωμένους, τη "Χριστιανική Αλληλεγγύη" για τους άπορους, το Κέντρο Συμπαράστασης Οικογένειας και το Συμβουλευτικό Σταθμό Προβλημάτων Εφηβείας.
Καθιέρωσε για πρώτη φορά κληρικολαϊκές συνελεύσεις, δημιούργησε κατασκηνώσεις για παιδιά όλων των ηλικιών, στέκι για τη νεολαία, ραδιοφωνικό σταθμό Ορθόδοξη Μαρτυρία (τον πρώτο για Μητρόπολη εκτός Αθηνών) και ιδιωτικό σχολείο της Μητρόπολης. Χορήγησε υποτροφίες εκ μέρους της Ιεράς Μητρόπολης, και συνεισέφερε στην αποστολή αρρώστων στο εξωτερικό. Επί των ημερών του λειτούργησε Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, συγκρότησε ενώσεις για την προστασία της ελληνικής γλώσσας σε συνεργασία με επιστήμονες της περιοχής. Θεμελίωσε ένα κτηριακό συγκρότημα σε μία έκταση περίπου 100 στρεμμάτων στην περιοχή Μελισσάτικα, έξω από τον Βόλο. Σήμερα, εκτός των γραφείων της Μητρόπολης στο συγκρότημα αυτό λειτουργεί συνεδριακό κέντρο. Έμφαση όμως έδινε και στο έμψυχο υλικό της περιοχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν πρωτοπήγε στον Βόλο υπήρχαν δώδεκα ιερείς θεολόγοι, ενώ όταν έφυγε άφησε πίσω του περίπου 80.
Παράλληλα αρθρογραφούσε σε πολλά έντυπα.
Εξαιτίας ενός άρθρου του, που δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο, το δημοτικό συμβούλιο του Βόλου, με ψήφισμά του στις 28 Ιουνίου 1984 τον κήρυξε «ανεπιθύμητο» για την πόλη, καθώς θεωρήθηκε ότι με το άρθρο του αυτό είχε «ξεφύγει από τα πλαίσια των θρησκευτικών καθηκόντων του και έβαλλε και κατ' αυτών ακόμη των Δημοκρατικών Θεσμών».
Το 1987 ανέλαβε να τεκμηριώσει και να εκπροσωπήσει την άποψη της Εκκλησίας στα ζητήματα περί Εκκλησιαστικής περιουσίας που είχε θέσει ο τότε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Αντώνης Τρίτσης, και ήταν εκ των ομιλητών στο συλλαλητήριο την 1η Απριλίου 1987. Η Ιερά Σύνοδος τον όρισε εκπρόσωπό της στην Επιτροπή Συντάξεως Νέου Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας το 1988, καθώς επίσης και στο Εθνικό Συμβούλιο Μεταμοσχεύσεων και στο Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων.
Ο αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Γιώργος Σούρλας και ο αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Οικονόμου, στενός συνεργάτης του μακαριστού, πρότειναν να στηθεί ο ανδριάντας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου μπροστά από τον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου Βόλου, ως ένδειξη τιμής στον μεγάλο Ιεράρχη. Την πρόταση άμεσα αποδέχτηκαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Ροδούλα Ζήση και ο αντιδήμαρχος Βόλου κ. Απόστολος Φοινικόπουλος. Ο κ. Σούρλας ζήτησε επίσης να δοθεί η ονομασία «Χριστοδούλου, Αρχιεπισκόπου» σε κεντρικό δρόμο της πόλης του Βόλου.
 
Β)ΩΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ:
 
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ίδρυσε 14 Ειδικές Συνοδικές Επιτροπές για ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων της σύγχρονης ζωής, μερικές από τις οποίες είναι για τα εξής θέματα: Βιοηθική (1988), Ακαδημία Εκκλησιαστικών Τεχνών (1999), Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1999), Γάμου, Οικογενείας, Προστασίας του Παιδιού και Δημογραφικού Προβλήματος (1999), Χριστιανικών Μνημείων (1999), Θείας και Πολιτικής Οικονομίας και Οικολογίας (1999), Πολιτισμικής Ταυτότητας (1999), Γυναικείων Θεμάτων (1999), Παρακολούθησης των Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004" (1999), Αθλητισμού (2006), Μεταναστών, Προσφύγων και Παλλιννοστούντων (2006) κλπ.
Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του έλαβε και τις ακόλουθες πρωτοβουλίες:
ίδρυσε το 1998 γραφείο αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στην UNESCO, καθώς και ειδική Συνοδική Επιτροπή παρακολούθησης Ευρωπαϊκών Θεμάτων
συνέστησε το Ίδρυμα Ψυχοκοινωνικής Αγωγής και Στήριξης "Διακονία" το 1999 για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων με έμφαση στους τοξικομανείς, ενώ παρείχε και κέντρο πρόληψης,
ίδρυσε τη "Στέγη Μητέρας" το ίδιο έτος για τη στήριξη ανύπανδρων μητέρων και κακοποιημένων γυναικών,
ίδρυσε το Κέντρο Στήριξης Οικογένειας (ΚΕ.Σ.Ο.) για τη μέριμνα για τα θύματα εμπορίας και παράνομης διακίνησης προσώπων,
δημιούργησε αλυσίδα βρεφονηπιακών σταθμών για την στήριξη απόρων και πολύτεκνων οικογενειών
ανέπτυξε το Γραφείο Νεότητας με κατασκηνώσεις, αθλητικές δραστηριότητες, ραδιόφωνο, φοιτητικές συνάξεις, σχολές βυζαντινής μουσικής, συνάξεις και άλλα.
Από το 2002 λειτουργεί η Αλληλεγγύη, μία μη κυβερνητική οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μερικές από τις χώρες που δέχθηκαν την ποικιλόμορφη προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας (τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα, τεχνολογικό υλικό, βιβλία και άλλα): Αιθιοπία, Αλβανία, Αρμενία, Αφγανιστάν, Βουλγαρία, Γεωργία, Ερυθραία, Ζιμπάμπουε, Ιορδανία, Ινδία, Ιράκ, Καζακστάν, Λίβανος, Μαυροβούνιο, Μπεσλάν (Β. Οσετία), Ν.Α. Ασία, Νότια Αφρική, Ουζμπεκιστάν, Ουκρανία, Πακιστάν, Παλαιστίνη, Πολωνία, Ρουμανία, Σερβία, Συρία, Τουρκία, Τσεχία. Στο πλαίσιο της «Αλληλεγγύης» εγκαινιάστηκε το 2005 ο ξενώνας «Στοργή» με στόχο να «φιλοξενεί, περιθάλπει, ανακουφίζει και επανεντάσσει στην κοινωνία δεκάδες ταλαιπωρημένες και πληγωμένες γυναίκες και να δεχθεί στους κόλπους του κάθε νέα περίπτωση οικογενειακής ή άλλης βίας».
Επίσης καθιερώθηκε η επιδότηση τρίτου παιδιού στα πλαίσια «προγράμματος στήριξης χριστιανικών οικογενειών της Θράκης» με τη μορφή μηνιαίου επιδόματος 35.000-40.000 δραχμών ανά παιδί ανά μήνα, με θετικά αποτελέσματα προς την κατεύθυνση της αύξησης των γεννήσεων με τον αριθμό «των γεννηθέντων ως τρίτων τέκνων...δι' έκαστον των ετών εφαρμογής αυτού, υπερδιπλάσιο των προ της εφαρμογής του Προγράμματος ετών».. Το πρόγραμμα αυτό συνάντησε ορισμένες αντιδράσεις επειδή δεν δίνονταν στους μουσουλμάνους της περιοχής. Η Ιερά Σύνοδος με επιστολή της απάντησε λέγοντας πως καταβάλλει το επίδομα μόνο στις χριστιανικές οικογένειες επειδή σε αυτές μόνο έχει πρόσβαση αφού αυτές είναι μέλη της, ενώ έθιξε και ζήτημα διαρκούς απραξίας των κατηγόρων του προγράμματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ληξιαρχείων, το μέτρο της Ιεράς Συνόδου βοήθησε να αυξηθεί η γεννητικότητα των χριστιανικών οικογενειών καθώς οι οικογένειες που απέκτησαν τρίτο παιδί έφτασαν μέσα σε τέσσερα χρόνια τις 800 από περίπου 100.
Επίσης επί των ημερών του έγινε διοργάνωση πλήθους συνεδρίων και ημερίδων, είτε με τη συμμετοχή του, είτε υπό την αιγίδα του, για σειρά σύγχρονων θεμάτων της Θεολογίας, όπως οι αιρέσεις, οι ιερατικές κλίσεις και η κατήχηση. Τέλος αναβαθμίστηκε ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ελλαδικής Εκκλησίας, που απέκτησε πρόγραμμα, και εκσυγχρονίστηκαν έντυπα όπως ο «Εφημέριος» και η «Εκκλησία», όπως και εκδόθηκε το περιοδικό «Τόλμη». Αρκετές μητροπόλεις επίσης απέκτησαν τη δική τους ιστοσελίδα, ενώ αξιοποιώντας κοινοτικά κονδύλια εκδίδουν ηλεκτρονικά πιστοποιητικά και έγγραφα.
 
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ:
 
Η επικοινωνιακή προσπάθεια ανοίγματος προς την νεολαία του Χριστόδουλου έγινε με διάφορους τρόπους από δημόσιο βήμα, για παράδειγμα απευθυνόμενους στους νέους συνήθιζε να λέει Ελάτε στην Εκκλησία όπως είστε, με το τζην, με το σκουλαρίκι. Αργότερα, ανταπέδωσε την έκφραση Τον Χριστόδουλο τον πάω για την οποία ενημερώθηκε ότι είχε ειπωθεί από νέους σε μία καφετέρια, λέγοντας κι εγώ σας πάω. Τέλος, σε μία από τις επισκέψεις του σε σχολεία παρότρυνε τους μαθητές ότι για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1999 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου Ομόνοιας χειροτόνησε τον πρώτο ιερέα στην Ελλάδα, προερχόμενο από την Αφρική. Το όνομά του είναι Θεότιμος Κασόμπο Τσάλαν υιός του Μοκοσάι Συλβέστρου.
 
Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ:
 
Toν Ιούνιο του 2007 διαγνώστηκε ότι ο Αρχιεπίσκοπος πάσχει από καρκίνο του παχέος εντέρου και χειρουργήθηκε με επιτυχία για την αφαίρεση του όγκου. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας όμως διαγνώστηκε και δεύτερος καρκίνος στο ήπαρ, καθώς και κίρρωση, που ήταν αποτέλεσμα χρόνιας ηπατίτιδας.[25] Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ και τέθηκε σε αναμονή εύρεσης μοσχεύματος, προκειμένου να γίνει μεταμόσχευση ήπατος. Αν και το μόσχευμα βρέθηκε, κατά τη χειρουργική επέμβαση στις 8 Οκτωβρίου δεν έγινε η μεταμόσχευση, καθώς διαπιστώθηκαν πολλαπλές μεταστάσεις [26]. Λίγες εβδομάδες αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε τη θεραπεία του.


Τελευταίος ασπασμός.
Κατά τη διάρκεια της κατ' οίκον νοσηλείας του, τον Αρχιεπίσκοπο επισκέφθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, αρκετοί ακόμα πολιτικοί καθώς και Συνοδικοί Μητροπολίτες. Η θεραπευτική αγωγή που ακολουθούσε του δημιουργούσε παρενέργειες και σταδιακή επιδείνωση της υγείας του.
Στα τελευταία στάδια της ασθένειας του αρνήθηκε περαιτέρω ιατρική αγωγή, καθώς και να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.
Στις 28 Ιανουαρίου του 2008 στις 5:15 το πρωί άφησε τη τελευταία του πνοή σε ηλικία 69 ετών. Απεβίωσε στην οικία του, όπως ο ίδιος ζήτησε, χωρίς να μεταφερθεί σε νοσοκομείο, παρά την επιδείνωσή της υγείας του που τον οδήγησε στο να καταλήξει. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας η σορός του μεταφέρθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας για λαϊκό προσκύνημα. Ανήμερα του θανάτου του, η ελληνική κυβέρνηση δια του Υπουργείου Εσωτερικών κήρυξε τετραήμερο εθνικό πένθος.
Στο τελευταίο του δημόσιο μήνυμα, με την ευκαιρία της πρωτοχρονιάς του 2008, νιώθοντας το τέλος του αφήνει την παρακαταθήκη του με τα εξής λόγια:
Σταθήτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ' επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ο,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ο,τι κινδυνεύει.
 
Η ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ:
 
Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού αρχιεπισκόπου έγινε την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2008, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ξεκίνησε στις 10.00 με την άφιξη το Ναό του Προέδρου της Δημοκρατίας συνοδευόμενου από τη σύζυγό του, ενώ οι επίσημοι και αντιπροσωπείες άρχισαν να φθάνουν από τις 09.00 τους οποίους και υποδεχόταν ο Νομάρχης Αθηνών. Στην ακολουθία παρευρέθηκε εκτός της Ιεράς Συνόδου, σύσσωμη η Κυβέρνηση και οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων, ο Πρόεδρος της Βουλής, οι τ. Προέδροι της Δημοκρατίας, ο τ. Βασιλεύς και τ. Βασίλισσα, οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων, και Ρουμανίας, οι Αρχιεπίσκοποι Κύπρου, Αλβανίας, Αμερικής και Κρήτης, Μητροπολίτες - εκπρόσωποι των Πατριαρχών Αντιοχείας και Μόσχας, 4μελή αντιπροσωπεία του Πατριάρχου των Κοπτών Αιγύπτου και Αιθιοπίας, Καρδινάλιος εκπρόσωπος του Πάπα, ο επίσκοπος Λονδίνου ως εκπρόσωπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ο Μουφτής Ξάνθης καθώς και πολλοί άλλοι εκκλησιαστικοί αντιπρόσωποι άλλων θρησκειών. Επίσης μεγάλος ήταν και ο αριθμός των ξένων διπλωματών ορθοδόξων και μη Χωρών, ενώ έξω από το Ναό πλήθος κόσμου είχε προσέλθει για να απευθύνει το «ύστατο χαίρε».
Ακολούθησαν επικήδειοι λόγοι από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο που εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος, τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων εκπροσωπώντας τη Κυβέρνηση, τον Πρόεδρο της Βουλής και τον Δήμαρχο Αθηναίων. Στη συνέχεια το φέρετρο τοποθετήθηκε επάνω σε κιλλίβαντα πυροβόλου. Η πομπή κατάληξε στο Α Νεκροταφείο Αθηνών όπου ακολούθησε πατριαρχικό τρισάγιο και στη συνέχεια η ταφή.

Ο ΚΡΑΧΤΗΣ 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΗΤΟΙ Η ΒΑΠΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΗΝ 6η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟΤΕ ΟΤΑΝ ΕΒΑΠΤΙΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΤΟ ΤΟΤΕ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.
ΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕ ΤΟ 18 ΕΤΟΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΖΑΡΕΤ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΙΟΡΔΑΝΗ.ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΙΟΡΔΑΝΗ ΚΥΡΗΤΤΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΥΡΗΤΤΕ ΟΜΟΝΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΒΑΦΤΙΖΕ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΘΩΣ ΑΥΤΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΝ ΤΑ ΚΡΙΜΑΤΑ ΤΟΥΣ.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΤΕΦΤΑΣΕ ΟΧΛΟΣ ΠΟΛΥΣ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΙΟΡΔΑΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΤΕΛΩΝΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΡΩΤΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ "ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ;" ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟΣ "Ο ΕΧΩΝ ΔΥΟ ΧΙΤΩΝΕΣ ΑΣ ΔΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΝΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ" ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ  Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ  ΑΜΕΣΩΣ ΟΜΩΣ ΟΜΩΣ ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΗΝ ΣΛΕΨΗ ΑΥΤΗ ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΕΓΩ ΣΑΣ ΒΑΦΤΙΖΩ ΜΕ ΝΕΡΟ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΘΑ ΣΑΣ ΒΑΦΤΙΖΕΙ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΞΙΟΣ ΟΥΤΕ ΤΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑ ΛΥΣΩ" ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ  ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΣ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ "ΙΔΟΥ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ" Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΙΩΑΝΝΗ ΟΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΒΑΦΤΙΣΤΕΙ ΑΛΛΑ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΡΧΙΚΑ ΔΙΣΤΑΖΕ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ.
ΜΟΛΙΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΤΑΜΟ ΑΦΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΠΟ ΑΜΑΡΤΙΕΣ  ΕΙΔΕ ΣΧΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΝΑ ΛΕΓΕΙ "ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙ Ο ΥΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΕΝ Ω ΕΥΔΟΚΗΣΑ".
ΣΗΜΕΡΑ ΔΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΖΟΥΜΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΕΛΕΙΤΕ ΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΥΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΤΑΜΟ  ΑΠΛΑ ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ  ΤΟΥ.Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΟΝΟΜΑΖΕΤΕ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΕ ΕΚΤΑΣΗ  ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΕΛΕΙΤΕ  ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΝ ΠΡΑΜΟΝΗ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΩΝΥΜΟ ΗΜΕΡΑ 6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ.ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΝΩ ΜΕΤΑ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΟΤΑΜΙ Ή ΚΑΠΟΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ Ή ΚΑΠΟΙΑ ΛΙΜΝΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΕ ΠΟΜΠΗ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΛΑΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΣ ΜΕΤΑ ΦΑΝΩΝ ΚΑΙ ΛΑΜΠΑΔΩΝ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΘΙΕΡΕΥΣ Ή ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ  Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΡΙΧΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΥΑΔΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.
ΤΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΜΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΤΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΑΥΤΑ ΤΑ "ΣΗΜΕΡΟΝ"  ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ  ΚΑΙ ΕΝΘΥΜΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΕΤΑΡΑΤΕΤΟ ΟΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΛΕΥΡΑ.
ΕΝ ΙΟΡΑΔΝΗ ΒΑΠΤΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ Η ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΦΑΝΕΡΩΘΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΓΑΡ ΓΕΝΝΗΤΟΡΟΣ Η ΦΩΝΗ ΠΡΟΣ ΕΜΑΡΤΥΡΕΙ ΣΟΙ ΑΓΑΠΗΤΟΝ ΣΕ ΥΙΟΝ ΟΝΟΜΑΖΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝ ΕΙΔΕΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΝ ΕΒΕΒΑΙΟΥ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΣΦΑΛΕΣ Ο ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ΦΩΤΙΣΑΣ ΔΟΞΑ ΣΟΙ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο «ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ» ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ

Γράφει η Θεοδώρα Βασιλοπούλου
 
Τρισδιάστατη απεικόνιση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης
 
«Αθικτες» αίθουσες διδασκαλίας, παλιά ξύλινα θρανία –κάποια σχεδιασμένα για αριστερόχειρες–, η ιστορική βιβλιοθήκη, η τραπεζαρία, το ηγουμενείο, οι κοιτώνες. Χώροι ανέπαφοι στο πέρασμα του χρόνου, πίσω από τις βαριές πόρτες, σαν να περιμένουν να ανοίξουν για να υποδεχτούν και πάλι φοιτητές και καθηγητές. Στο εσωτερικό της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης επικρατεί γαλήνη. Στον περιβάλλοντα χώρο, εθελοντές κηπουροί και μοναχοί με αξίνες και σκαλιστήρια στα χέρια, περιποιούνται τις τριανταφυλλιές που ευωδιάζουν, σχεδιάζουν λαχανόκηπους, ποτίζουν τις ροδακινιές, μαζεύουν φασκόμηλο και απομακρύνουν από το έδαφος τις πευκοβελόνες. Στόχος τους η δημιουργία του πρώτου παγκοσμίως θεματικού κήπου, με φυτά που αναφέρονται στην Αγία Γραφή, σε ορθόδοξο μοναστήρι. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο εγχείρημα έχει το Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.
«Η συμμετοχή μας είναι ιστορικής σημασίας, γιατί από όλα τα πανεπιστήμια του μείζονος Ελληνισμού το συγκεκριμένο θα αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο μοναδικό αυτό έργο. Καθοριστική είναι και η βοήθεια του προέδρου του πανεπιστημίου κ. Μιχαλάκη Λεπτού. Ελπίζουμε να συμβάλουμε στην περαιτέρω ανάδειξη του φάρου της Ορθοδοξίας», δηλώνει στην «Κ» η επικεφαλής του έργου διαμόρφωσης του κήπου και αναπληρώτρια καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Τοπίου του Ιδρύματος, Τζούλια Τζώρτζη.
Τα 350 διαφορετικά είδη φυτών, ορισμένα εκ των οποίων αναφέρονται σε κείμενα της Αγίας Γραφής, «ζωντανεύουν» κάθε γωνιά του κήπου, ο οποίος απλώνεται σε μία έκταση 14 στρεμμάτων. Σήμα κατατεθέν αποτελούν τα φυτά από τους βυζαντινούς κήπους, που παραπέμπουν σε συγκεκριμένες αρετές. Ο φοίνικας συμβολίζει τη δικαιοσύνη, η άμπελος την ηρεμία, η ροδιά το θάρρος και ο βάτος την υπακοή. Ακόμα συκιές, ελιές, κέδροι, πεύκα.
«Οι εργασίες άρχισαν στα τέλη Οκτωβρίου 2013. Ο κήπος θα είναι χωρισμένος σε τρεις ενότητες (διαδρομή των αρετών, εδώδιμος κήπος και βιβλικός κήπος) και θα πλαισιώσει τη Σχολή, σε ένα καταπράσινο περιβάλλον στον Λόφο της Ελπίδας, με την εκπληκτική θέα σε όλα τα Πριγκιπόννησα και στην Κωνσταντινούπολη», εξηγεί στην «Κ» ο γεωπόνος και σύμβουλος πρασίνου, Νίκος Θυμάκης, ο οποίος έχει αναλάβει την επιμέλεια, επίβλεψη και συντήρηση του κήπου. «Το προσωπικό και η αδελφότητα περπατούν στον περιβάλλοντα χώρο της Σχολής, μαζεύουν φασκόμηλο, λεβάντα, ντομάτες, μαρούλια και σταφύλια και κόβουν κρίνα, ηλίανθους και τριαντάφυλλα για τα βάζα των εικόνων και τον στολισμό τους», προσθέτει. «Στην εφαρμογή του σχεδίου φύτευσης και συντήρησης είμαι μόνος μου με τους κατά καιρούς εθελοντές, ενώ συμμετέχει και ομάδα κηπουρών της Σχολής και πολλές φορές και οι δόκιμοι μοναχοί», υπογραμμίζει ο κ. Θυμάκης, ο οποίος διαθέτει βιογραφικό με πλούσια εμπειρία σε αντίστοιχα προγράμματα του εξωτερικού (Κατάρ, Τουρκία, Ταϊβάν, Ολλανδία και Ιταλία). Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συνεισφορά του Μητροπολίτη Προύσης κ. Ελπιδοφόρου, ο οποίος με τις ενέργειές του έχει ενισχύσει την επισκεψιμότητα στη Σχολή.
«Ελπίζω ότι πολύ σύντομα θα βρεθούν και οι χορηγοί, ώστε και στον τομέα αυτό η Θεολογική μας Σχολή να αποτελεί σημείο αναφοράς, με σεβασμό στο περιβάλλον, τον οποίο μας εμπνέει ο γνωστός για τις οικολογικές ευαισθησίες του Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος», σημειώνει ο Μητροπολίτης Προύσης και ηγούμενος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Ο κ. Θυμάκης έγινε σύντομα δημοφιλής και «καρντάς» (αδελφός) με τους Τούρκους συνεργάτες και κατοίκους της Χάλκης, χάρη στους οικογενειακούς δεσμούς που είχαν οι δύο γιαγιάδες του (Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη). «Είχα δουλέψει και στην Αττάλεια κάποια διαστήματα», επισημαίνει.
Η ανάπλαση του κήπου έχει στηριχθεί σε δωρεές και εθελοντική εργασία και προχωρά με γοργούς ρυθμούς. Για τους επισκέπτες, το πρόγραμμα περιλαμβάνει περιβαλλοντικές εκδηλώσεις και ξεναγήσεις στον μαγευτικό καμβά του κήπου.

Καθημερινή

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ:Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

“Το Ισλάμ δίνει το δικαίωμα σε όλους τους μουσουλμάνους να σκοτώσουν και να βιάσουν κάθε μη μουσουλμάνο “

Tου Serkan Engin
μτφ.Ειρήνη Καμπίτση  
 
Όπως κάποιοι είπαν στη Δύση , στην πραγματικότητα, η αρμενική γενοκτονία, η ασσυριακή, των Χαλδαίων, των Νεστοριανών και των Ελλήνων ήταν γενοκτονίες εναντίων των Χριστιάνων.

Από την άλλη πλευρά οι Κούρδοι και οι Τούρκοι ήταν οι μουσουλμάνοι . Η κοινωνική πρέλευση και η αποδοχή στη συνείδηση του πλυθησμού αυτών των γενοκτονιών ήταν οι Ισλαμικοί νόμοι.
Το Ισλάμ δίνει το δικαίωμα σε όλους τους μουσουλμάνους να σκοτώσουν και να βιάσουν κάθε μη μουσουλμάνο καθώς επίσης να αρπάξουν όλα τα χρήματα και τις περιουσίες τους. Οι de facto δολοφόνοι σε αυτές τις γενοκτονίες ήταν οι ληστρικές ομάδες της “Μυστικής (ή Ειδικής) Οργάνωσης” (Teşkilatı Mahsusa).
Οι Τούρκοι και οι Κούρδοι (Τσέτες-Cete) που σκότωσαν τους μη-μουσουλμανικούς γείτονές τους, που υποδούλωσαν τις γυναίκες τους και μικρά κορίτσια για σεξουαλική εκμετάλλευση και άρπαζαν όλη την περιουσία τους, δεν είχαν καμία επίγνωση “εθνικισμού”, όπως είχαν για παράδειγμα οι διοικητές τους, οι ηγέτες της Επιτροπής για την Ένωση και την Προόδο ( CUP -İttihat ve Terakki Cemiyeti) .
Έτσι οι Τούρκοι και οι Κούρδοι που πήραν μέρος στις γενοκτονίες των πληθυσμών υπο τον οθωμανικό ζυγό , έσφαξαν αθώους ανθρώπους με πολύ ευχαρίστηση, που όμως δεν είχε να κάνει με τίποτα από όλα αυτά που συνθέτουν τον «τουρκικό εθνικισμό».
Ήταν απλά αγρότες που αυτοπροσδιορίζονταν ως «μουσουλμάνοι», αλλά όχι ως «Τούρκοι» ή «Κούρδοι»
Η εντολή των σφαγών από τους ηγέτες της CUP ήταν ένα «δώρο» για τους Τούρκους που παρασιτούσαν σαν αρπακτικά για 2.000 χρόνια, και μπορούσαν μόνο να στραφούν στην γεωργία και την κτηνοτροφία χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες της Ανατολίας.
Για τους Τούρκους το Ισλάμ μπορεί να θεωρηθεί ως δώρο επειδή είχαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν τους «πλούσιους» μη-μουσουλμάνους γείτονές τους υπο τις διαταγές της κυβερνήσεών τους, και, επίσης μπορούσαν να πάρουν εκδίκηση εναντίον των μη μουσουλμάνων που είχαν, όπως οι ίδιοι θεωρούσαν, το μεγάλο πλούτο.
Οι Κούρδοι ομοίως, οι οποίοι ζούσαν στην ίδια περιοχή εδώ και χιλιάδες χρόνια και δεν είχαν την ικανότητα και την ιστορική εμπειρία να προοδεύσουν αλλιώς πέρα από την γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως και οι Τούρκοι ομόθρήσκοι τους, πέτυχαν με τις λεηλασίες να αποκτήσουν τον πλούτο και τα προνόμια των μη-μουσουλμάνων.
Οι μουσουλμάνοι Τούρκοι και Κούρδοι κατασπάραξαν τους μη-μουσουλμανικούς γείτονές τους σε κομμάτια σαν ύαινες δίχως έλεος και ταυτόχρονα γέμιζαν με υπερηφάνια για αυτά τα κατορθώματά τους.
Υφάρπαξαν τα σπίτια και τα καταστήματα των μη-μουσουλμάνων, και υποδούλωσαν τις γυναίκες είτε ως οδαλίσκες ή παλλακίδες του σεξ αλλά και ως οικιακές σκλάβες στα “χαρέμια” τους, ως «λάφυρα» δηλαδή κατά τους κανόνες του Ισλάμ. Μπορούσαν τέλος και να πουλήσουν κάποιες από αυτές τις γυναίκες και τα κορίτσια στα σκλαβοπαζάρα για ένα κομμάτι ψωμί.
Οι δράστες αυτής της φοβερής περιόδου δεν αισθάνονταν καμία τύψη !
Αντιθέτως, ένιωθαν υπερήφανοι επειδή έγιναν οι πιο άξιοι του Αλλάχ, του θεού του Ισλάμ. Με αυτές τις αποτρόπαιες σφαγές γίνεται κάποιος καλύτερος μουσουλμάνος και πιο κοντά στον παράδεισο του Ισλάμ, με πολλές Ουρί (ομαδικό σεξ) , άφθονο φαϊ και ποτάμια των κρασιών.
Ζουσαν συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους επειδή τηρούσαν τους νόμους του δικού τους θεού, του Αλλάχ και της κυβέρνησης.
Βίασαν μικρά κορίτσια και γυναίκες, έσφαξαν αθώους ανθρώπους, έκαψαν τα παιδιά ζωντανά, σφαγίασαν εκατομμύρια χριστιανών στο όνομα της “ειρηνικής” θρησκείας του Ισλάμ.
Επειδή ο Αλλάχ τους ήταν πολύ ανελέητος με τους “απίστους”!!


 
http://www.agioritikovima.gr/

Η ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (1ος ΑΙΩΝΑΣ μ. Χ.)

Γράφει ο  Αρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος (ιστορικός, Διδάκτωρ Θεολογίας, Υποψ. Διδάκτωρ Αρχαίας Ιστορίας)

             

Η Παλαιστίνη στον 1ο μ.Χ. αιώνα και ειδικότερα η περιοχή της Γαλιλαίας ευρίσκοντο υπό την εμφανή επίδραση του ελληνικού πολιτισμού, και η ελληνική γλώσσα ήταν ευρέως διαδεδομένη και ομιλουμένη¹ .Γνωστή επίσης και ως "Γαλιλαία των Εθνών" (Ματθαίος 4:15) ² , η Γαλιλαία αποτελούσε το κέντρον του εμπορίου μεταξύ Μεσογείου, της Θάλασσας της Γαλιλαίας και των περιοχών της Δεκαπόλεως. Η Γαλιλαία περιεβάλετο από πόλεις κέντρα του ελληνικού πολιτισμού, με τις πόλεις της Πτολεμαϊδος, Τύρου και Σιδώνος στα δυτικά και βορειοδυτικά, της Πανιάδος και της Κιασάρειας Φιλίππου, της Ίππου και των Γαδάρων στα ανατολικά, της Σκυθοπόλεως στα νότια.³ Υπήρχε ένα εκτεταμένο δίκτυο υδάτινων και χερσαίων οδών που συνέδεαν την Γαλιλαία με τις όμορες περιοχές. Ως αποτέλεσμα, η Γαλιλαία ήταν κέντρον εμπορίου εσωτερικού και εξωτερικού, και διεκρίνετο από μία κοσμοπολιτική ατμόσφαιρα.

            Ως αποτέλεσμα, η διάδοση της ελληνικής γλώσσας ήταν ευρύτατη. Μία ένδειξη αυτού έχουμε στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (6:1 και 9:29), όπου αναφέρεται η διάκριση μεταξύ Ελληνιστών και Εβραίων, προφανώς αναφερομένη στην γλωσσική διάκριση μεταξύ των Ιουδαίων που ωμιλούσαν κυρίως ελληνικά και εκείνων που ωμιλούσαν αραμαϊκά. Επίσης, με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονταν και οι εκτός Παλαιστίνης κάτοχοι ελληνικής παιδείας. Επομένως, οι Ελληνιστές αποτελούσαν σημαντικό μέρος του πληθυσμού της πόλεως των Ιεροσολύμων, όπου η ελληνική γλώσσα ωμιλήτο ευρέως.⁴ Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι επτά διάκονοι που αναφέρονται στις Πράξεις 6:5 για να διακονούν τους ελληνοφώνους χριστιανούς (τους "ελληνιστές"), έχουν όλοι τους ελληνικά ονόματα.

            Ο Ιησούς όπως και οι μαθητές Του, ήσαν Γαλιλαίοι. Ο Ιησούς μεγάλωσε στην Ναζαρέτ, και ένα μεγάλο μέρος της επιγείου Του διακονίας, κηρύγματος και επιτελέσεως θαυμάτων και θεραπειών, έλαβε χώρα στην ευρύτερη περιοχή της Γαλιλαίας πέριξ των πόλεων Ναζαρέτ, Ναίν, Κανά και Καπερναούμ.  Παρ' ότι η Ναζαρέτ ήταν ένα μικρό χωριό μόλις 2000 κατοίκων, και εβασίζετο στην γεωργία (Ιωάννης 1:46), είχε αναπτύξει γλωσσικές, πολιτισμικές και οικονομικές σχέσεις με την ευρύτερη περιοχή. Η Ναζαρέτ ήταν κοντά στο δίκτυο μιάς από τις κυριότερες εμπορικές οδούς της αρχαίας Παλαιστίνης, την Via Maris, που συνέδεε την Δαμασκό με την Μεσόγειο. Η Καπερναούμ εξυπηρετούσε ως είσοδο στην Γαυλωνίτιδα χώρα (σημερινά υψίπεδα του Γκολάν), και ήταν έδρα τελωνείου που επέβαλε φόρους και τέλη σε εμπόρους και εμπορεύματα (Μάρκος 2:14). Η Καπερναούμ, με ένα πληθυσμό μεταξύ 12000 και 15000 κατοίκων, όπως και η Τιβεριάς, πόλη ιδρυθείσα από τον Ηρώδη Αντύπα, αποτελούσαν εμπορικά κέντρα με μεικτό πληθυσμό και εν πολλοίς δίγλωσσο.⁵ 

            Όλες οι ιστορικές και αρχαιολογικές αποδείξεις  συμφωνούν με όσα γνωρίζουμε για τον βίο του Ιησού και των Μαθητών Του. Ο Ματθαίος (Ματθαίος 9:9, Λουκάς 5:27-28), επίσης γνωστός και ως Λεβί (Μάρκος 2:13-14), ήταν τελώνης, φοροεισπράκτορας στην Καπερναούμ, οπωσδήποτε λόγω επαγγέλματος και των επαφών του με τις επίσημες αρχές, γνώριζε και ωμιλούσε ελληνικά. Πολλοί εκ των Μαθητών του Κυρίου ήσαν αλιείς (Πέτρος, Ανδρέας, Ιάκωβος, Ιωάννης), οι οποίοι εμπορεύονταν τα αλιεύματά τους από την θάλασσα της Γαλιλαίας. Θα γνώριζαν ελληνικά προκειμένου να εξασκήσουν το επάγγελμα του εμπόρου ιχθύων. Επίσης είναι αξιοσημείωτο ότι, από τους Αποστόλους, οι Ανδρέας και Φίλιππος είχαν ελληνικά ονόματα, και τα ονόματα του Σίμωνος, Συμεών, Βαρθολομαίου και Θαδδαίου ήσαν εξ ελληνικής ρίζας ή εξελληνισμένα. Αυτό έχει την σημασία του, όταν λάβουμε υπ' όψιν το γεγονός ότι, όταν οι Έλληνες ήλθαν στον Φίλιππο, που κατήγετο από την Βησθαϊδά, και επιθυμούσαν να δουν τον Ιησού, ο Φίλιππος τους παρέπεμψε στον Ανδρέα, που επίσης κατήγετο από την Βησθαϊδά (Ιωάννης 1:44, και 12:20-22). Προφανώς, οι Φίλιππος και Ανδρέας γνώριζαν τα ελληνικά και μπορούσαν να συνομιλήσουν με αυτούς τους Έλληνες που επιθυμούσαν να συναντήσουν τον Ιησού. 'Αλλωστε, και ο Ίδιος ο Ιησούς γνώριζε και ωμιλούσε ελληνικά, ούτως ώστε να συνδιαλέγεται και να κηρύττει στους ελληνόφωνους και έλληνες κατοίκους της περιοχής της "Γαλιλαίας των Εθνών", και ιδίως των κατοίκων των ελληνικών πόλεων της Δεκαπόλεως και της Φοινίκης. Επίσης, ο Ιησούς σε ποια γλώσσα μίλησε με τον Πιλάτο? όχι βεβαίως στα εβραϊκά ή αραμαϊκά, που ο Πιλάτος ασφαλώς δεν εγνώριζε, αλλά στα ελληνικά.

            Συχνό επίσης ήταν το φαινόμενο οι Εβραίοι του 1ου μ.Χ. αιώνος να έχουν διπλά ονόματα, ένα εβραϊκό και ένα ελληνικό ή εξελληνισμένο (πρβλ. Σίμων Πέτρος, Σαύλος-Παύλος). Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Σίμων που έλαβε από τον Ίδιο τον Χριστό το νέο του όνομα "Πέτρος", ένα καθαρά ελληνικό όνομα, έζησε και εργάσθηκε σε μία εξελληνισμένη περιοχή, οπωσδήποτε γνώριζε και ωμιλούσε ελληνικά. Παρ' όλο που χαρακτηρίζεται αυτός και ο Ιωάννης από τα μέλη του Συνεδρίου (Σανχεδριν) ως άνθρωποι ιδιώτες και αμόρφωτοι (Πράξεις 4:13), αυτό δεν σημαίνει ότι ήσαν όντως αμόρφωτοι και αγράμματοι. Ασφαλώς, με τα μέτρα των Φαρισαίων εθεωρούντο αμόρφωτοι, με την έννοια ότι δεν είχαν φοιτήσει σε κάποια από τις ραββινικές σχολές ή δεν είχαν παρακολουθήσει ως ακροατές τις διδασκαλίες κάποιων διασήμων Ραββίνων διδασκάλων. Ωστόσο, γνώριζαν πολύ καλά να διαβάζουν και να μελετούν τις Γραφές που ωμιλούσαν προφητικώς για την έλευση του Μεσσία. Και με τα ελληνικά μέτρα ασφαλώς εθεωρούντο αμόρφωτοι, με την έννοια ότι δεν γνωριζαν την ελλληνική φιλοσοφία. Ωστόσο, ως έμποροι ιχθύων και διευθύνοντες μία εταιρεία αλιευτικών πλοίων, ο Πέτρος, ο αδελφός του Ανδρέας, οι Ιάκωβος και Ιωάννης ασφαλώς γνώριζαν και μπορούσαν να επικοινωνούν στα ελληνικά.

             Άλλωστε, υπάρχουν άφθονες αρχαιολογικές και επιγραφικές μαρτυρίες, νομίσματα που κυκλοφόρησαν από τον Ηρώδη και τον Ηρώδη Αγρίπα, πάπυροι, επιτύμβιες επιγραφές και χαράγματα, αποδεικνύουν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν ευρέως διαδεδομένη, ωμιλουμένη μεταξύ των κατοίκων της Παλαιστίνης. Η ελληνική γλώσσα αποτελούσε το κοινό γλωσσικό ιδίωμα επικοινωνίας όλων των λαών της Μεσογείου την εποχή του Χριστού.⁶

                       

Σημειώσεις

                                                                                           

1. Levine, L.I. (ed.), The Galilee in Late Antiquity, New York, Jewish Theological Seminary of America, 1992, pp. 70-71. Freyne, S., Galilee from Alexander the Great to Hadrian 323 B.C.E. to 135 B.C.E.: A Study of Second Temple Judaism, Notre Dame, University of Notre Dame, 1980].

2. Η έκταση της διείσδυση της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού στην Παλαιστίνη, όχι μόνον στις πόλεις αλλά και στην αγροτική ύπαιθρο, εξετάζεται αναλυτικώς στα έργα των A.H.M. Jones, The Greek City: From Alexander to Justinian, Oxford, Clarendon Press, 1940, pp. 289-295. T. Tcherikover, Hellenistic Civilization and the Jews, Philadelphia, Jewish Publication Society of America, 1959, pp. 14-116. M. Hengel, Judaism and Hellenism: Studies in their Encounter during the Early Hellenistic Period, London, SCM, 1974, pp. 58-106.

3.  Sevenster, J.N., Do you Know Greek? How Much Greek could the First Jewish Christians have known?, Leiden, Brill, 1968, pp. 96-97.

4. M. Hengel, op. cit., pp. 14-15.

5. Meyers, E.M. and Strange, J.F., Archaeology, the Rabbis and Early Christianity, London, SCM 1981, pp. 56-58.

6. Schurer, E., The History of the Jewish People in the Age of Jesus Christ (3 vols), Edinburgh, 1973-86, vol. 2, pp. 53-54.

http://www.istorikathemata.com/2013/07/The-spread-of-the-GReek-language-in-Palestine-in-the-times-of-Christ.html

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

Αναστασίου Φιλιππίδη, Ιστορική αναδρομή στα χρόνια του Ακαθίστου, περιοδικό Παρέμβασις, Μάρτιος 2006

Λίγες εκκλησιαστικές ακολουθίες παραμένουν τόσο βαθιά εντυπωμένες στους Ορθόδοξους Έλληνες όσο η ακολουθία των Χαιρετισμών. Συνυφασμένη με τον ερχομό της άνοιξης, το ευωδιαστό αεράκι από κάποιον γειτονικό κήπο, την αξεπέραστη μελωδία των ύμνων η οποία επηρέασε και την κοσμική ελληνική μουσική, η ακολουθία των Χαιρετισμών έρχεται να συνδέση την προσωπική χαρά για τη δυνατότητα της σωτηρίας με το συλλογικό ευχαριστήριο προς την Θεοτόκο. Η προσωπική χαρά για την ανάκληση του πεσόντος Αδάμ, την οποία ευαγγελίζεται ο αρχάγγελος Γαβριήλ, συνοδεύεται από την θερμή ευχαριστία για την βοήθεια της Παναγίας στην πιο κρίσιμη στιγμή της Χριστιανικής Αυτοκρατορίας, όταν όλα έδειχναν πως το τέλος είναι αναπόφευκτο. Με αφορμή τον Ακάθιστο Ύμνο, θα θυμηθούμε στο σημερινό άρθρο εκείνες τις δύσκολες αλλά και ένδοξες ημέρες του έβδομου αιώνα, κατά τις οποίες το μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού παίχτηκε στα τείχη της Βασιλεύουσας.

Στις αρχές του έβδομου αιώνα, ο ελληνορωμαϊκός κόσμος βρέθηκε για άλλη μια φορά αντιμέτωπος με τον προαιώνιο εχθρό, τους Πέρσες, κι αυτή έμελλε να είναι η τελική αναμέτρηση. Μετά τον Μαραθώνα και την Σαλαμίνα, μετά την Ισσό και τα Γαυγάμηλα, μετά τους πολέμους του Ιουλιανού και του Ιουστινιανού, η υπερχιλιετής σύγκρουση πήρε πλέον την μορφή ολοκληρωτικού πολέμου. Όταν μάλιστα, τον Μάϊο του 614, ο βασιλιάς των Περσών Χοσρόης μπήκε στα Ιεροσόλυμα και σύλησε την Αγία Πόλη, αρπάζοντας το ιερότερο κειμήλιο της Χριστιανοσύνης, τον Τίμιο Σταυρό, ο πόλεμος άγγιξε το βαθύτατο θρησκευτικό συναίσθημα των Ρωμαίων. Στις φοβερές σφαγές που ακολούθησαν την κατάληψη της Ιερουσαλήμ έχασαν τη ζωή τους 66.500 Χριστιανοί, σύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Αντίοχο Στρατηγό (βλ. F.Conybeare, “Antiochus Strategos’ Account of the Sack of Jerusalem in A.D. 614”, The English Historical Review, July 1910, p.516) ενώ καταστράφηκαν 300 εκκλησίες, μοναστήρια και άλλα εκκλησιαστικά ιδρύματα. Άλλοι 35.000 άνθρωποι, μαζί με τον πατριάρχη Ζαχαρία, μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στην Περσία. Η αρπαγή του Τιμίου Σταυρού προφανώς δεν είχε ιδιαίτερη αξία για τους ειδωλολάτρες Πέρσες. Επειδή, όμως, μια σύζυγος και διάφοροι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του Χοσρόη ήταν νεστοριανοί Χριστιανοί, δεν αποκλείεται να υποκίνησαν αυτή την ενέργεια, ώστε να χρησιμοποιήσουν το σημαντικότερο σύμβολο της Χριστιανοσύνης για τη νομιμοποίηση του δικού τους δόγματος.

Το 616 υποδουλώθηκε και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αυτοκρατορίας, η Αλεξάνδρεια και στην συνέχεια όλη η Αίγυπτος και η Καρχηδόνα, όπου ζούσε ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πριν ανέλθη στο θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Ταυτόχρονα, άλλη περσική στρατιά εισέβαλε στη Μικρά Ασία και έφτασε ως την Χαλκηδόνα, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη.Ο Ηράκλειος αναγκάστηκε να πάη ο ίδιος στην Χαλκηδόνα και να προσφέρη πλούσια δώρα με αντάλλαγμα την προσωρινή ειρήνη.

Στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία βρέθηκε το κράτος, η Εκκλησία διέθεσε στο κρατικό νομισματοκοπείο όλους τους θησαυρούς της σε χρυσό και αργυρά σκεύη. Ο Ηράκλειος προχώρησε σε μια εσπευσμένη ανασυγκρότηση του στρατού και ήταν έτοιμος για την απελευθερωτική εκστρατεία το 622. Στις 4 Απριλίου, Κυριακή του Πάσχα, με την στολή του απλού στρατιώτη κοινώνησε δημόσια. Την επόμενη μέρα προσευχήθηκε στην Αγια-Σοφιά, πήρε την Αχειροποίητη εικόνα του Χριστού, κατέβηκε στην παραλία και επιβιβάστηκε στα πλοία. Την φύλαξη της πόλης την ανέθεσε σε μια μικρή φρουρά – ουσιαστικά μόνο στην Παναγία. Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του προς τον Πατριάρχη Σέργιο ήταν: «Εις χείρας της Θεομήτορος αφίημι την πόλιν ταύτην και τον υιόν μου». (Γεώργιος Μοναχός, «Σύντομο Χρονικό», 110.829.23). Πριν αρχίση τις εχθροπραξίες έστειλε πρέσβεις ζητώντας ειρήνη από τον Πέρση βασιλιά. Ο Χοσρόης απάντησε: «Ει αρνήσεται ο βασιλεύς υμών τον εσταυρωμένον και προσκυνήσει τω ηλίω, ποιώ ειρήνην» (Γεώργιος Μοναχός, «Σύντομο Χρονικό», 110.832.1). Ο πόλεμος δεν ήταν πια μόνο για την ελευθερία της πατρίδας, αλλά και για την πίστη του Χριστού.

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια διεξήχθησαν αδυσώπητες συγκρούσεις στα βάθη της Μικράς Ασίας, στη Λαζική, στην Αρμενία. Τον Απρίλιο του 626 ο Ηράκλειος με όλο τον στρατό βρισκόταν στη Σεβάστεια. Τότε, ξαφνικά, πραγματοποιήθηκε ο χειρότερος εφιάλτης της βυζαντινής εξωτερικής πολιτικής, αυτό που πάντα προσπαθούσε να αποφύγη με απειλές, με συμμαχίες, με κατευνασμoύς, με δωροδοκίες. Για πρώτη και τελευταία, φορά της επιτέθηκαν συγχρόνως ο εχθρός από το Βορρά και ο εχθρός από την Ανατολή. Στις 29 Ιουλίου, και ενώ ο ρωμαϊκός στρατός βρισκόταν περίπου 800 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα, εμφανίστηκε μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης ένα τεράστιο πλήθος Αβάρων (100.000 με 150.000). Τα μονόξυλα πλοία τους, «πλήθος άπειρον» κατά τον Θεοφάνη, κάλυψαν όλο τον Κεράτιο Κόλπο, «τον κόλπον του Κέρατος επλήρωσαν». Ταυτόχρονα, στην απέναντι ακτή του Βοσπόρου, στη Χαλκηδόνα, έφτασε ο περσικός στρατός, έτοιμος να επιτεθή από τη θάλασσα.

Η κατάσταση ήταν απελπιστική για τους πολιορκούμενους και αυτό το γνώριζε και ο χαγάνος, βασιλέας των Αβάρων. Απέρριψε όλες τις προτάσεις εκεχειρίας, που περιλάμβαναν την πληρωμή τεράστιων ετήσιων ποσών σε χρυσό καθώς και μεγάλη εφάπαξ πληρωμή, λέγοντας χαρακτηριστικά πως δεν είχαν ελπίδα σωτηρίας εκτός κι αν γίνονταν ψάρια για να διαφύγουν κολυμπώντας η πουλιά για να πετάξουν στον ουρανό («άλλως γαρ υμάς ουκ ένι σωθήναι, μη ιχθύες έχετε γενέσθαι και δια θαλάσσης απελθείν η πτερωτοί και εις τον ουρανόν ανελθείν» σημειώνει το «Πασχάλιο Χρονικό», πηγή σύγχρονη με τα γεγονότα).

Στις 6 Αυγούστου οι Άβαροι κατέλαβαν με έφοδο την εκκλησία των Βλαχερνών στο ευάλωτο βορειοανατολικό άκρο της πόλης και ετοιμάστηκαν για την τελική επίθεση σε συνεννόηση με τους Πέρσες. Έδωσαν εντολή στα μονόξυλα να επιτεθούν όταν δουν φωτιές στο ακραίο σημείο των θαλάσσιων τειχών, ώστε να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στον ρωμαϊκό στόλο και να μεταφερθούν με ασφάλεια οι Πέρσες με τα υπόλοιπα πλοία.

πολιορκία κωνσταντινούπολης από αβάρους

Εκείνη την δραματική νύχτα, καθώς ο πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη με την εικόνα της Παναγίας για να ενθαρρύνη τους υπερασπιστές και οι κάτοικοι της Βασιλεύουσας ανέπεμπαν δεήσεις στην Υπεραγία Θεοτόκο, η ρωμαϊκή κατασκοπεία κατάφερε να υποκλέψη το σύνθημα των εχθρών. Νωρίς τα ξημερώματα οι αμυνόμενοι άναψαν φωτιές στην άκρη των θαλάσσιων τειχών, προκαλώντας την άκαιρη επίθεση των μονόξυλων. Ο ρωμαϊκός στόλος περίμενε και τα εξολόθρευσε. Στην συνέχεια οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν στα υπόλοιπα πλοία που είχαν αρχίσει να μεταφέρουν Πέρσες από την Χαλκηδόνα και τα βύθισαν όλα. Μέσα στον πανικό που ακολούθησε, απέτυχε και η χερσαία επίθεση των Αβάρων εκείνη την ημέρα, αφήνοντας χιλιάδες νεκρούς. Ο εμβρόντητος χαγάνος διέταξε τα υπολείμματα του στρατού του να αποχωρήσουν. Την επόμενη μέρα, 8 Αυγούστου, έφτασε στον Βόσπορο, μετά από πορεία 800 χιλιομέτρων, ο αδερφός του αυτοκράτορα, Θεόδωρος, επικεφαλής μεγάλης ρωμαϊκής στρατιάς. Η Βασιλεύουσα είχε σωθεί οριστικά από την χειρότερη δοκιμασία της μέχρι τότε ιστορίας της.

Οι κάτοικοι της Πόλης δεν είχαν καμιά αμφιβολία για το ποιός τους είχε σώσει: «μόνην γαρ οίμαι την Τεκούσαν ασπόρως τα τόξα τείναι και βαλείν την ασπίδα, και ταις αδήλοις συμπλοκαίς μεμιγμένην βάλλειν, τιτρώσκειν, αντιπέμπειν το ξίφος, ανατρέπειν τε και καλύπτειν τα σκάφη δούναί τε πάσι τον βυθόν κατοικίαν», έγραφε ο Γεώργιος Πισίδης που παραβρέθηκε στα γεγονότα («Εις την γενομένην έφοδον των βαρβάρων και εις την αυτών αστοχίαν», στ. 451-456). «Τη του θεού δυνάμει και συνεργία και ταις πρεσβείαις της αχράντου και θεομήτορος παρθένου ηττήθησαν» σημείωνε ο Θεοφάνης. Άλλωστε ο ίδιος ο χαγάνος ομολογούσε κατάπληκτος στη διάρκεια της μάχης ότι «εγώ θεωρώ γυναίκα σεμνοφορούσαν περιτρέχουσαν εις το τείχος μόνην ούσαν» (Πασχάλιο Χρονικό, 725). Όλος ο λαός, με επικεφαλής τον πατριάρχη Σέργιο, έτρεξε στην εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών για να ευχαριστήση την Παναγία. Εκείνο το βράδυ της 8ης Αυγούστου 626, όρθιοι έψαλαν τον ύμνο που από τότε ονομάστηκε «Ακάθιστος», δοξολογώντας και αποδίδοντας την σωτηρία «τη υπερμάχω στρατηγώ», γνωρίζοντας ότι αυτή αποδείχθηκε «της βασιλείας το απόρθητον τείχος».

Δυό χρόνια αργότερα, ο Ηράκλειος εισήλθε θριαμβευτικά στην περσική πρωτεύουσα, την Κτησιφώντα, και υπέταξε οριστικά τον αιώνιο αντίπαλο. Βρήκε τον Τίμιο Σταυρό και τον ύψωσε πανηγυρικά και πάλι στα Ιεροσόλυμα. Ήταν πλέον ο αληθινός πλανητάρχης, τα κατορθώματα του οποίου υμνήθηκαν επί αιώνες σε Ανατολή και Δύση, όπως φαίνεται από το έργο του Άραβα ιστορικού Ίμπν Καθίρ (14ος αιώνας), το Φραγκικό «Χρονικό του Φρεντεγκάρ» (7ος αιώνας), την τοιχογραφία του καθεδρικού ναού του Μπράουνσβαϊγκ (12ος αιώνας) και την τοιχογραφία της Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας (14ος αιώνας).

Η υποταγή του Πέρση βασιλιά Χοσρόη στον βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο_πηγή Σακέτος Άγγελος

Στις 15 Μαΐου, Κυριακή της Πεντηκοστής, από τον άμβωνα της Αγια-Σοφιάς αναγνώστηκε το νικητήριο διάγγελμα του αυτοκράτορα, το οποίο διασώζεται στο «Πασχάλιο Χρονικό». Η αρχή του είναι ενδεικτική του πνεύματος των προγόνων μας, ανεξαρτήτως θέσης και εξουσίας: «Αλαλάξατε τω θεώ πάσα η γη, δουλεύσατε τω κυρίω εν ευφροσύνη, εισέλθετε ενώπιον αυτού εν αγαλλιάσει, και γνώτε ότι κύριος αυτός εστιν ο θεός. αυτός εποίησεν ημάς και ουχ ημείς. ημείς δε λαός αυτού εσμεν και πρόβατα νομής αυτού». Και συνεχίζει λίγο παρακάτω, δηλώνοντας ότι η ήττα του Χοσρόη δεν οφείλεται στην εγκόσμια υπεροπλία των Ρωμαίων, αλλά στην ασέβειά του προς τον μόνον αληθινό Θεό: «ευφρανθήτωσαν οι ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη και τερφθήτω η θάλασσα και πάντα τα εν αυτοίς. και πάντες οι χριστιανοί αινούντες και δοξολογούντες ευχαριστήσωμεν τω μόνω θεώ, χαίροντες επί τω αγίω αυτού ονόματι χαράν μεγάλην. έπεσεν γαρ ο υπερήφανος και θεομάχος Χοσρόης. έπεσεν και επτωματίσθη εις τα καταχθόνια, και εξωλοθρεύθη εκ γης το μνημόσυνον αυτού ο υπεραιρόμενος και λαλήσας αδικίαν εν υπερηφανία και εξουδενώσει κατά του κυρίου ημών Ιησού Χριστού του αληθινού θεού και της αχράντου μητρός αυτού της ευλογημένης δεσποίνης ημών θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, απώλετο ο ασεβής μετ’ ηχούς» (Πασχάλιο Χρονικό, 727-728).

Αυτά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα μας φέρνει στη μνήμη κάθε χρόνο η ακολουθία των Χαιρετισμών…….θυμίζοντας σε όλους ότι στις πιο απελπισμένες στιγμές, όταν δεν υπάρχει ανθρώπινη βοήθεια, ύστατη ελπίδα παραμένει ο Θεός, αρκεί να πιστέψουμε σε Αυτόν. Γι’ αυτό και ο Ελληνισμός που γνώρισε αυτοκράτορες σαν τον Ηράκλειο προσδοκά οι ηγέτες του να δείχνουν την ίδια ευσέβεια.

http://chilonas.wordpress.com/

ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012 : ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΑ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟ

Τὸ Σάββατο, 28 Ἰουλίου 2012, στὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου Ἠγουμενίτσας «ΠΑΝΘΕΟΝ», στὶς 20.00 τὸ βράδυ, ἡ Ἱερὰ Μονὴ Γηρομερίου καὶ τὸ Σωματεῖο «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη» παρουσιάζουν ἕναν ὀπτικοακουστικὸ δίσκο, ποὺ περιλαμβάνει τον ΒΙΟ, ΤΙΣ ΔΙΔΑΧΕΣ, ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

Στὴν ἐκδήλωση θὰ μιλήσουν:

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Μεθόδιος Ντελής, Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γηρομερίου μὲ θέμα «Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὡς Προφήτης»

Ἡ κ. Μαμασούλα Μαρία, Δ/ρ Παιδαγωγικῆς μὲ θέμα «Στὰ ἴχνη τοῦ πατρο-Κοσμᾶ».

Θὰ ἀκολουθήσει προβολὴ μέρους τοῦ Ὀπτικοακουστικοῦ Δίσκου..

Ἡ μεγάλη αὐτὴ παραγωγὴ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη ἐπιστημονικὴ προσπάθεια ὀπτικοακουστικῆς καταγραφῆς τοῦ ἔργου καὶ τῆς δράσης τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Ἀποτελεῖται ἀπὸ ὀπτικοακουστικὸ ὑλικό, καθὼς καὶ σπάνιες εἰκόνες καὶ φωτογραφίες ἀπὸ τὶς πόλεις καὶ ἐπαρχίες ποὺ ἔζησε καὶ ἔδρασε ὁ Ἅγιος (Μακεδονία, Θεσσαλία, Αἰτωλία, Ἀκαρνανία, Ἄρτα, Πρέβεζα, Λευκάδα, Κεφαλληνία, Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Β. Ἤπειρο κ.ἄ.).

Ὁ παραπάνω ὀπτικοακουστικὸς δίσκος (σὲ μορφὴ DVD καὶ CD) θὰ κυκλοφορήσει σὲ δεκάδες χιλιάδες ἀντίτυπα, σὲ καλαίσθητη κασετίνα καὶ θὰ διανέμεται δωρεάν.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος μετὰ τὴν Ἅλωση Ἕλληνας καὶ πατέρας τοῦ νεοελληνικοῦ Ἔθνους. Ἡ μεγαλύτερη θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ προσωπικότητα τῆς ἐποχῆς τῆς Τουρκοκρατίας. Ἱεραπόστολος καὶ συγχρόνως Ἐθναπόστολος. Ἡ φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ πνευματοφόρος ἄνδρας, ὁ ἁγιορείτης μοναχός, ὁ μεγάλος Διδάχος καὶ ἐκφραστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ρωμηοσύνης. Ὁ ἀναγεννητὴς τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ.

Τὸ κήρυγμά του καὶ ἡ δράση του ἦταν ἕνα εὔστοχο κράμα «χριστιανικοῦ συναισθήματος καὶ λαϊκῆς πρακτικότητας», εἶχε τὴ σφραγίδα τοῦ ἤθους του, τῆς πιστῆς ψυχῆς του καὶ τῆς ἑλληνικῆς συνείδησής του.

Ὁ λαὸς τὸν λάτρευε καὶ τὸν τιμοῦσε ὡς ἅγιο ἐνῶ ἀκόμα ζοῦσε. Τὸν εἶχε Ἅγιο 182 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἁγιοποίησή του, τὸ 1961. Ἡ 260ή συνοδικὴ πράξη τοῦ Πατριαρχείου τῆς 20ῆς Ἀπριλίου κατέταξε τὸν Κοσμᾶ μεταξὺ τῶν ἁγίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἡμέρα ἑορτασμοῦ του τὴν 24η Αὐγούστου, ἡμέρα τοῦ μαρτυρικοῦ του θανάτου.

thriskeftika.blogspot.gr