ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ε.α. κ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΗΝΑΓΙΑ : ΤΟΥΡΚΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ;

Του Χρήστου Μηνάγια

Ταξίαρχου ε.α. Συγγραφέως μέλους ΕΛΙΣΜΕ

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, στις 15/07/2016, γεννάται το ερώτημα εάν ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, Recep Tayyip Erdoğan, θα αξιολογήσει τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν τη χώρα του σε αυτήν την κρίση ή θα επικεντρώσει τη στρατηγική του σε ένα κυνήγι μαγισσών, συνεχίζοντας παράλληλα τις διαδικασίες της πολιτικής δικτατορίας που οραματίζεται με καταλυτική ημερομηνία την αλλαγή του πολιτεύματος σε μια μορφή προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας.

Το Μάρτιο του 2014, ο Tayyip Erdoğan, φοβούμενος την εκδήλωση κάποιου κινήματος από τον στρατό το οποίο θα έθετε σε κίνδυνο το ηγεμονικό του όραμα προέβη σε μια άτυπη συμμαχία με την κορυφή της πυραμίδας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, απελευθερώνοντας σε πρώτη φάση τους στρατιωτικούς που καταδικάσθηκαν με βαρύτατες ποινές λόγω της εμπλοκής τους στην υπόθεση Εργκένεκον και Βαριοπούλα. Ακολούθως, εκχωρήθηκε το δικαίωμα στους στρατηγούς αφενός να έχουν πιο ενεργό ρόλο στη διαχείριση του κουρδικού προβλήματος, αφετέρου να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες σε θέματα που αφορούν στους κεντρικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Συνεπώς, πίσω από τον Erdoğan, ο οποίος αυτοπροβαλλόταν ως ο αποκλειστικός διαχειριστής της εξουσίας της χώρας, βρισκόταν το αναβαθμισμένο πλέον με πολιτική ισχύ Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων.

Ένα δεύτερο ζήτημα που τίθεται είναι ότι το γενικό επιτελείο γνώριζε πολύ καλά τις διαστάσεις που είχε λάβει η διείσδυση του κινήματος Fethullah Gülen στον κρατικό μηχανισμό, ωστόσο η τουρκική κυβέρνηση δεν ενέκρινε τη διεξαγωγή μιας ολοκληρωτικής εκκαθαριστικής επιχείρησης των πυρήνων του εν λόγω ιμάμη. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι αξιολογήθηκαν τα προβλήματα που θα προέκυπταν, με σημαντικότερο η αλλοίωση της αλυσίδας διοικήσεως τους στρατού, η οποία είχε συνάψει στενούς δεσμούς με τον Erdoğan τόσο σε υπηρεσιακό, όσο σε προσωπικό επίπεδο.

Η ανατομία της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία

Στο ερώτημα εάν η τουρκική κυβέρνηση είχε την επίγνωση της κατάστασης που υπήρχε στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων, η απάντηση είναι ΝΑΙ και τούτο επιβεβαιώνεται έμμεσα αλλά με αρκετή σαφήνεια από τα εξής:

Πρώτον, ο συντάκτης του παρόντος στο βιβλίο του με τίτλο «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία, 2014, σελ. 87» είχε αναφέρει τα εξής: «Ο τουρκο-ισλαμικός μηχανισμός του Ερντογάν χρειάζεται επιπλέον 4 έως 5 χρόνια για να ελέγξει πλήρως τις ένοπλες δυνάμεις, ώστε αυτές να αποδεχθούν πλήρως μια νέα θεσμική ταυτότητα και μια νέα στρατιωτική φιλοσοφία, δεδομένου ότι οι μελλοντικοί θρησκευόμενοι αρχηγοί των γενικών επιτελείων, προς το παρόν (2014), κατέχουν το βαθμό του υποστρατήγου και ταξιάρχου. Συνακόλουθα δε, Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι η στρατηγική αποκαθήλωση των στρατιωτικών θα επιτευχθεί εφόσον ψηφισθεί το νέο Σύνταγμα και υλοποιηθεί το όραμα του Ερντογάν να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε ένα νέο πολίτευμα προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας. Για τη συγκεκριμένη άποψη ο Τούρκος δημοσιογράφος Şahin Alpay (εφημερίδα Zaman, 28-09-2013) ανέφερε ότι, τα τελευταία χρόνια μπορεί να έχει καμφθεί η παρεμβατικότητα του στρατού στην πολιτική, ωστόσο αυτός διατηρεί ακόμη ένα πολιτικό ρόλο με ιδιαίτερη βαρύτητα και μια σημαντική αυτονομία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι από τούδε και στο εξής δεν θα γίνει πραξικόπημα, αλλά αυτό αποτελεί ένα ακραίο ενδεχόμενο.».

Και δεύτερον, στις 23-06-2016, η δημοσιογράφος Ασλί Αϊντίντασμπας σε άρθρο της στην εφημερίδα Cumhuriyet ανέφερε τα εξής: «Το κύριο ερώτημα αφορά στο εάν η Τουρκία τελεί υπό έλεγχο ή έχει τεθεί εκτός ελέγχου και οδεύει προς την ακυβερνησία… Δεν θεωρώ ότι η Τουρκία τελεί υπό τον έλεγχο του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είναι ο πιο ισχυρός και κραταιός άνδρας της χώρας. Ο Ερντογάν μπορεί να σχηματίζει κυβερνήσεις, να προετοιμάζει τα κείμενα των νόμων, να ομιλεί καθημερινά στους τηλεοπτικούς σταθμούς, να σφετερίζεται τις δημοτικές αρχές, να επιτροπεύει σε εταιρείες, ωστόσο δεν δεσπόζει ούτε στην Τουρκία, ούτε στον κρατικό μηχανισμό.  Εν τω μεταξύ, ποιος είναι ο ρόλος του στρατού;… Όλοι βλέπουμε ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αναβάθμισαν την αξία τους, καθορίζουν την πορεία του κουρδικού προβλήματος και έχουν το πάνω χέρι σε ό,τι έχει να κάνει με τις εξελίξεις στη νοτιοανατολική Τουρκία…. Εντούτοις υπάρχει μια πραγματικότητα. Η δομή του στρατού δεν διαθέτει το όραμα και την ισχύ που απαιτούνται για να διαβάσει σωστά την πορεία των πραγμάτων στην Τουρκία  και να μπορέσει να κυβερνήσει τη χώρα... Με τα άρματα και τα όπλα μπορούν να προστατεύσουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και να διαχειρισθούν τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Όμως, δεν είναι σε θέση ούτε να χαράξουν την πορεία της Τουρκίας, ούτε να κατευθύνουν τις εξελίξεις και ούτε προβλέπεται να τα επιχειρήσουν αυτά. Συνεπώς, κανένας δεν έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία. Συμπεριλαμβανομένου και του Ταγίπ Ερντογάν κανένας δεν ωφελείται από την κατάσταση αυτή, η οποία τείνει να γίνει  μη αναστρέψιμη.» (βλ. άρθρο του συντάκτη του παρόντος με τίτλο «Ποιός έχει τον έλεγχο της ζοφερής πορείας που διάγει η Τουρκία;» που δημοσιεύθηκε στις 14-07-2016 παραμονή του πραξικοπήματος στην Τουρκία).

Η επιχείρηση διεξαγωγής πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου με κωδική ονομασία Yıldırım (Κεραυνός) δεν πραγματοποιήθηκε εντός του πλαισίου της αλυσίδας διοικήσεως και δεν είχε τη στήριξη της στρατιωτικής ηγεσίας (σ.σ. τούτο θεωρείται πολύ σημαντικό τρωτό σημείο), λαμβανομένου υπόψη ότι οι κύριοι αντικειμενικοί σκοποί της αρχικής φάσης ήταν η δολοφονία του Προέδρου της Δημοκρατίας και η σύλληψη των αρχηγών των γενικών επιτελείων. Σημειωτέον ότι εάν το πραξικόπημα οργανωνόταν από το γενικό επιτελείο, πιθανόν το πρωί της 16ης Ιουλίου η Τουρκία να βρισκόταν αντιμέτωπη με μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα. Επίσης, μια άλλη εξέλιξη που επέφερε αρνητικά αποτελέσματα οφείλεται στην εσπευσμένη έναρξη του πραξικοπήματος τις νυκτερινές ώρες της 15ης Ιουλίου και όχι στις 03.00 ώρα της επόμενης ημέρας όπως είχε σχεδιασθεί, αφού η στρατιωτική ηγεσία ενημερώθηκε για τις προθέσεις των στασιαστών στις 17.00 ώρα της 15ης Ιουλίου.

Η διαμάχη και ο ανταγωνισμός που υπήρχε εντός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, μεταξύ αυτών που συμμάχησαν με τον Erdoğan από τη μια πλευρά και εκείνων που αντιτάσσονταν στην ερντογανική ηγεμονία από την άλλη, ήταν ένα από τα αίτια που οδήγησαν την Τουρκία σε αυτήν την κρίση. Εν προκειμένω θα λέγαμε ότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να μπορούν να στοιχειοθετήσουν την εκτίμηση εάν οι πραξικοπηματίες είναι ακραίοι κεμαλιστές ή οπαδοί του κινήματος Gülen. Παρόλα αυτά κρίνεται σκόπιμο να παρατεθεί ακολούθως η ανακοίνωση των πραξικοπηματιών που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στις 00.45 ώρα της 16-07-2015: «Αξιότιμοι πολίτες της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Συνεχίζονται συστηματικά οι παραβιάσεις του Συντάγματος και των νόμων. Η οντότητα των βασικών χαρακτηριστικών του κράτους και των ζωτικής σημασίας θεσμών-φορέων τελούν υπό μια σοβαρή απειλή. Έχει ξεκινήσει η εκπόνηση ενός σχεδίου διαμόρφωσης όλων των φορέων του κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των ενόπλων δυνάμεων, με ιδεολογικά κριτήρια με αποτέλεσμα οι εν λόγω φορείς να μην μπορούν να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους. Λόγω της απερισκεψίας, των λαθών, ακόμη και της προδοσίας που ενυπάρχουν στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρμοδίους της κυβέρνησης αμαυρώθηκαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, καθώς επίσης καταργήθηκαν εμπράκτως ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους και η έννομη τάξη που στηρίζονται στο διαχωρισμό των εξουσιών (σ.σ. εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία). Το κράτος απώλεσε το κύρος-αξιοπρέπεια-φερεγγυότητα που του αξίζει και δικαιούται να έχει στο διεθνές περιβάλλον. Η χώρα μας μετατράπηκε σε μια χώρα που διοικείται με αυταρχισμό, ο οποίος στηρίζεται στο φόβο παραμερίζοντας τα οικουμενικά βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι λανθασμένες αποφάσεις της πολιτικής διακυβέρνησης κλιμάκωσαν την τρομοκρατία στοιχίζοντας τη ζωή πολλών αθώων πολιτών και στελεχών των δυνάμεων ασφαλείας που επιχειρούσαν κατά των τρομοκρατών. Η παρανομία και η καταλήστευση που επικρατεί στον κρατικό μηχανισμό έλαβαν σοβαρές διαστάσεις, ενώ το νομικό σύστημα που θα έπρεπε να αντιταχθεί σε αυτήν την κατάσταση έχει απενεργοποιηθεί…».

Ένας άλλος παράγοντας που συνετέλεσε στη αποτυχία της επιχείρησης Yıldırım αφορά στο ότι αυτή δεν έτυχε της στήριξης όχι μόνο των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ακόμη και από τον Gülen, ο οποίος γνωστοποίησε δημοσίως την αποστασιοποίηση του, τη στιγμή μάλιστα που το πραξικόπημα βρισκόταν σε εξέλιξη. Φυσικά, εάν το πραξικόπημα καθοδηγείτο από τη φυσική ηγεσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, δεν είναι σίγουρη η στάση που θα τηρούσαν τα Δυτικά Κέντρα Ισχύος.

Επίσης κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι στην αποτυχία των πραξικοπηματιών να επιβάλλουν τη θέληση τους συνετέλεσε η στάση που τήρησαν όλα το πολιτικά κόμματα, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι κοινωνικές οργανώσεις συντασσόμενοι στο πλευρό της τουρκικής κυβέρνησης, ειδικότερα μάλιστα μετά τις τηλεφωνικές παρεμβάσεις του Tayyip Erdoğan σε τηλεοπτικούς σταθμούς, μεταξύ των οποίων και μερικοί που είχαν υποστεί διώξεις από την τουρκική κυβέρνηση. Ειδικότερα, αρκετοί δήμαρχοι τοποθέτησαν τα μηχανήματα που διέθεταν στις πύλες των στρατοπέδων προκειμένου να απαγορευθεί η έξοδος των στρατιωτικών μονάδων, καθώς επίσης στους διαδρόμους προσγειώσεως συγκεκριμένων αεροδρομίων προκειμένου να απαγορευθεί η προσγείωση και η απογείωση αεροσκαφών που θα υποστήριζαν τους στασιαστές. Μάλιστα, οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν ένα σημαντικό ρήγμα στο μέτωπο των στασιαστών, οι οποίοι στη συνέχεια άρχισαν να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, μεταξύ των οποίων και ο βομβαρδισμός του τουρκικού κοινοβουλίου.

Σε ό,τι έχει να κάνει με την αστυνομία και μέχρι να οριστικοποιηθεί εάν το πραξικόπημα ήταν υπό την καθοδήγηση ή όχι των αρχηγών των γενικών επιτελείων, αυτή δεν επέδειξε καμία σοβαρή αντίδραση. Αντιθέτως, υπήρξαν περιπτώσεις που Τούρκοι αστυνομικοί διευκόλυναν μέσω του ελέγχου της κυκλοφορίας συγκεκριμένες στρατιωτικές μονάδες να βγάλουν τα άρματα στους δρόμους. Όταν όμως διαπιστώθηκε ότι το πραξικόπημα δεν υποκινήθηκε από την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, η αστυνομία χρησιμοποίησε με δυναμικό τρόπο την κατασταλτική της ισχύ που απέκτησε επί εποχής Erdoğan.

Θα απωλέσει ο τουρκικός στρατός τη στρατιωτική και πολιτική του ισχύ;

Μετά την απόπειρα του εν λόγω πραξικοπήματος, το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων θα απωλέσει τη στρατιωτική και πολιτική του ισχύ στο εσωτερικό της χώρας; Κατά την άποψη μας, θα πρέπει να υιοθετήσουμε μια εκτίμηση δύο όψεων. Σύμφωνα με την πρώτη, η κρίση που υπάρχει στο εσωτερικό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων είναι πολύ δύσκολο να εξαλειφθεί και δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο αυτή να αποκτήσει ακόμη πιο βαθύ υπόβαθρο. Τούτο έχει να κάνει με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των συλληφθέντων στρατιωτικών, τα οποία τους προσδίδουν πολλαπλασιαστική ισχύ ιδιάζουσας σημασίας. Συγκεκριμένα, μεταξύ των συλληφθέντων περιλαμβάνονται οι δύο από τους τέσσερις διοικητές των στρατιών, ένας διοικητής σώματος στρατού, οι 20 από τους 39 διοικητές των ταξιαρχιών πεζικού-τεθωρακισμένων-πυροβολικού, οι 9 από τους 10 διοικητές ταξιαρχιών καταδρομών, ο διοικητής της μεραρχίας εκπαιδεύσεως ορεινών καταδρομών, ο διοικητής της ταξιαρχίας πεζοναυτών, ο διοικητής της τουρκικής ακτοφυλακής, οι διοικητές των ναυτικών βάσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, ο διοικητής της αεροπορίας του πολεμικού ναυτικού, οι 7 από τους 12 διοικητές των Κύριων Αεροπορικών Βάσεων, διοικητές στρατιωτικών σχολών, 2 υποστράτηγοι και 9 ταξίαρχοι διοικητές σχηματισμών της στρατοχωροφυλακής, καθώς επίσης και μεγάλος αριθμός αξιωματικών της αστυνομίας. Μάλιστα, οι εν λόγω διοικητές ήταν επικεφαλής περίπου του 1/3 των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ οι περιοχές ευθύνης τους καλύπτουν περίπου το ήμισυ της τουρκικής επικράτειας (βλ. Χάρτη 1). Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ιουλίου 2016, η συνολική δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας αριθμεί 570.111 άτομα.

 

Από την άλλη πλευρά και σύμφωνα με τη δεύτερη όψη, το γενικό επιτελείο όχι μόνο δεν θα απολέσει την ισχύ του, αλλά εκτιμάται ότι αυτή θα αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί αυτό αντέδρασε και οδήγησε τους πραξικοπηματίες σε αποτυχία και δεύτερον διότι εμπράκτως διαφύλαξε την ασφάλεια της ζωής και το πολιτικό μέλλον του Erdoğan. Κατά συνέπεια, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν θα διαφοροποιηθούν ιδιαίτερα, ενώ η άποψη περί κακών στρατηγών και καλών πολιτικών θα εξακολουθεί να μην έχει κάποια λογική βάση. Επιπρόσθετα, η ενδυνάμωση της συμμαχίας του Erdoğan με τους Τούρκους αρχηγούς των γενικών επιτελείων είναι προφανής, ωστόσο δημιουργούνται εύλογες απορίες εάν αυτή η συμμαχία θα είναι προσωρινή ή θα διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εν τω μεταξύ, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί το πολύ σοβαρό πλήγμα που υπέστησαν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, το οποίο είναι πολύ δύσκολα αναστρέψιμο.

Ο Tayyip Erdoğan θα πρέπει να αντιλήφθηκε πλέον την ανάγκη αποκατάστασης της ειρήνης στη εσωτερική πολιτική της χώρας με δημοκρατικές διαδικασίες συμπεριλαμβανομένου και του κουρδικού προβλήματος, αφού οποιαδήποτε στιγμή η εσωτερική ασφάλεια της χώρας μπορεί να οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Αν όμως δεν το έχει αντιληφθεί, οι συνέπειες θα είναι πολύ πιο σοβαρές δεδομένου ότι το κύρος της χώρας έχει φθάσει στο ναδίρ και η διαπραγματευτική της ισχύς σε διεθνές επίπεδο θα είναι ιδιαίτερα προβληματική.

Τέλος, όσον αφορά στη στρατηγική της τουρκικής κυβέρνησης για την εκκαθάριση των πυρήνων των στασιαστών, αυτή επιδιώκεται να ολοκληρωθεί εντός τριών μηνών και θα διεξαχθεί σε τρεις φάσεις. Κατά την πρώτη φάση θα διεξαχθούν επιχειρήσεις σύλληψης όλων των ατόμων που στήριξαν άμεσα το πραξικόπημα. Η δεύτερη φάση αφορά στον εντοπισμό και σύλληψη των ατόμων που στήριξαν αφανώς το πραξικόπημα, όπως πολιτικοί, δικαστικοί λειτουργοί και επιχειρηματίες. Και τέλος κατά την τρίτη φάση θα επιδιωχθεί ο εντοπισμός της διείσδυσης των στασιαστών σε υπουργεία, κρατικούς φορείς και φορείς αυτοδιοίκησης με σκοπό την άμεση απομάκρυνση τους από το δημόσιο τομέα και στη συνέχεια τη σύλληψη τους εφόσον υπάρξουν αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
LIBERAL

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ : ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ

Του Γιάννη Χαραλαμπίδη
 
Οι εθνικές εκκαθαρίσεις και οι πράξεις γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας στην περίοδο 1919-22, αναφέρονται για πρώτη φορά σε εκθέσεις, αναφορές και επιστολές που συνέταξαν εκπρόσωποι ξένων πρεσβειών, δημοσιογράφοι και στρατιωτικοί παρατηρητές των μεγάλων δυνάμεων και ειδικότερα των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ρωσίας. Οι μυστικές εκθέσεις των πρεσβειών, με αναλυτική περιγραφή φρικιαστικών λεπτομερειών της γενοκτονίας, παρέμειναν μυστικές για μακρύ χρονικό διάστημα στα αρχεία των αντίστοιχων χωρών.
Για πρώτη φορά το 1962, ο Πόντιος ιστοριογράφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης, Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, φέρνει στο φως της δημοσιότητας ωμές όσο και αποκαλυπτικές αναφορές των αρχείων τηςΑυστρίας και της Γερμανίας. Οι αποκαλύψεις για το ολοκαύτωμα  του Ποντιακού Ελληνισμού όπως το αποκαλεί τότε ο κ. Ενεπεκίδης, προφανώς επηρεασμένος από το ολοκαύτωμα των Εβραίων, έχουν ιδιαίτερη σημασία, αν ληφθεί υπόψη ότι οι ως άνω χώρες ήταν σύμμαχοι των Τούρκων στην ίδια περίοδο.

Περιγραφές των ίδιων γεγονότων που εμπεριέχουν και αυτοπρόσωπες μαρτυρίες, δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1920 από τον Αρχιμανδρίτη Πανάρετο Τοπαλίδη και τον Γεώργιο Βαλαβάνη. Πολύ αργότερα, στις  δεκαετίες του 1960 και του 1970, Πόντιοι διανοούμενοι της πρώτης γενιάς, δημοσιοποιούν τις δικές τους έρευνες και μαρτυρίες για το ίδιο ζήτημα. Ο Οδυσσέας Λαμψίδης στο «Αρχείο του Πόντου», ο Γεώργιος Λαμψίδης στο έργο του «Τοπάλ Οσμάν», ο Χρήστος Σαμουηλίδης στη «Μαύρη Θάλασσα» και ο Δημήτρης Ψαθάς στην ανεπανάληπτη «Γη του Πόντου», δημοσιοποιούν και περιγράφουν την τραγική μοίρα του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού με τις φρικώδεις προεκτάσεις των σφαγών. Οι δημοσιεύσεις αυτές έχουν ιστορικό και περιγραφικό χαρακτήρα. Δεν  τίθεται δηλ. ακόμη διεκδικητικά το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας, που αποτελεί πλέον αναντίρρητο ιστορικό γεγονός.

 Στη δεκαετία του 1980, με την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, την έμφαση σε εθνικά θέματα και την εμφάνιση της δεύτερης γενιάς των περισσότερο πολιτικοποιημένων Ποντίων διανοητών και ερευνητών, παρουσιάζεται πιο έντονη η διεκδικητική πλευρά του ζητήματος. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο Κώστας Φωτιάδης, ο Βλάσης Αγτζίδης, ο Πανεπιστημιακός και τουρκολόγος Νεοκλής Σαρρής, ο Παναγιώτης Τανιμανίδης, κ.α., προωθούν ακόμη περισσότερο το θέμα με δημοσιεύματά τους, που εμπεριέχουν και το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας. Οι κατά περιόδους όξυνση των σχέσεων της χώρας με την Τουρκία, οδηγεί σε παράπλευρη ανακαίνιση του ίδιου ζητήματος.

 Οι σύλλογοι των Ποντίων μέχρι τη δεκαετία του 1980, εμφανίζονται μονομερώς προσανατολισμένοι σε δραστηριότητες που αφορούν τη διατήρηση της ποντιακής παράδοσης και κληρονομιάς, με ιδιαίτερη έμφαση στο λαογραφικό της περιεχόμενο Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι, στα πρώτα άρθρα του καταστατικού τους, αναφέρεται ρητώς η απαγόρευση ενασχόλησής τους με πολιτικά θέματα. Αυτό συνδέεται και με την καχυποψία με την οποία αντιμετωπίζονται οι Πόντιοι και Μικρασιάτες από την ελληνική πολιτεία και τους φορείς της, οι οποίοι επιθυμούν και πετυχαίνουν, τη μη-εμπλοκή των προσφύγων με τη διαχείριση των κοινών. Έτσι εξηγείται και η καθυστερημένη εμπλοκή των Ποντίων και Μικρασιατών με την πολιτική, την ίδια ώρα που πολλοί εκπρόσωποί τους διαπρέπουν και πρωτοστατούν στις επιστήμες, στις επιχειρήσεις, στις τέχνες και στα γράμματα.

 Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ως συνέπεια των διεργασιών και εξελίξεων που αναφέρθηκαν πιο πάνω, το ποντιακό ζήτημα κάνει πιο έντονα την παρουσία του. Ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, με εισήγηση του Θεόδωρου Κατσανέβα  παρευρίσκεται στη μεγάλη γιορτή του Ποντιακού ελληνισμού της 15ης Αυγούστου στην Παναγία Σουμελά, καθώς και στο πρώτο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο που οργανώνεται στη Θεσσαλονίκη το 1985 από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Ελλάδος.  Η παρουσία του Έλληνα Πρωθυπουργού για πρώτη φορά σε κορυφαίες εκδηλώσεις του ποντιακού ελληνισμού έχει σοβαρή συμβολική σημασία, ενισχύει την ενεργοποίηση των Ποντίων και γενικότερα ανοίγει το δρόμο για να έρθει στο προσκήνιο η βαρύτητα του ελληνισμού της ανατολής.  Την ίδια περίοδο, στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος του ΠΑΣΟΚ, μέλη της Κεντρικής του Επιτροπής με ποντιακή καταγωγή  και συνείδηση, θέτουν το ζήτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας, που όμως δε βρίσκει ακόμα σημαντικό έδαφος υποστήριξης. Μετά το 1988, η μαζική έλευση Ποντίων προσφύγων από τις χώρες της τέως Σ. Ένωσης, δίνει ευρύτερες διαστάσεις στο ποντιακό ζήτημα. Η ομαλή ενσωμάτωση και αποκατάσταση των Ποντίων προσφύγων, ή παλιννοστούντων όπως λανθασμένα αποκαλούνται εκείνη την εποχή, αποτελεί μείζον ζήτημα.

 Η επείγουσα ανάγκη δημιουργίας κατάλληλης υποδομής για τη υποδοχή των νεοπροσφύγων έρχεται επανειλημμένα με τη μορφή δεκάδων ερωτήσεων, επερωτήσεων και συζητήσεων στη Βουλή, με πρωτοβουλία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ ποντιακής καταγωγής. Με συγκροτημένη συνολική πρότασή τους, η Οικουμενική Κυβέρνηση της περιόδου 1989-1990 υπό τον Καθηγητή κ. Ξενοφώντα Ζολώτα, τον οποίο επισκέφτηκε ο Θ. Κατσανέβας για το σκοπό αυτό, ιδρύεται το Εθνικό Ίδρυμα Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων. Ατυχώς η μετέπειτα ολισθηρή πορεία του Ιδρύματος αυτού, δεν ανταποκρίθηκε στα οράματα των εμπνευστών του.

Το λεγόμενο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου στις αρχές του 1990, επιχειρεί να προασπίσει τη χώρα από την επιθετικότητα της Τουρκίας. Μια τέτοια πολιτική, αποκαλύπτουμε εδώ,  ήταν η εγκατάσταση παλιννοστούντων Ποντίων στη Δυτική Θράκη με τη δημιουργία οικισμών σε περιοχές με ανησυχητική αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού. Παράλληλα, επιχειρήθηκε η μεταφορά μέρος του πληθυσμού αυτού στην νότια Ελλάδα όπου προσφέρθηκαν θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα. Η απόρρητη αυτή τότε πολιτική ανατέθηκε από τον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου στον Θεόδωρο Κατσανέβα και στον Υφυπουργό Εξωτερικών τότε Γιάννη Καψή. Η πολιτική αυτή δε συνεχίστηκε ύστερα από οργίλη παρέμβαση της Τουρκίας σε διεθνείς φορείς.

Για το θέμα της γενοκτονίας αλλά και πολλαπλά άλλα προβλήματα των παλιννοστούντων όπως η στέγαση, η εκπαίδευση, η εύρεση εργασίας, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλπ. καθώς και για το μείζον ζήτημα της εισαγωγής της ιστορίας του ελληνισμού της ανατολής, κατατίθενται παράλληλα πολλές ερωτήσεις και επερωτήσεις από τον ομάδα των Ποντίων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, ενώ γίνονται πολλαπλές άλλες ενέργειες με εισηγήσεις, προτάσεις, παραστάσεις και δημοσιεύσεις.

Την ίδια περίοδο, δημοσιοποιείται από τον Βλάση Αγτζίδη, τον Στέφανο Τανιμανίδη, τον Χριστόφορο Σοφιανίδη, τον Κώστα Φωτιάδη,κλπ., όπως και από Ποντιακούς φορείς το άγνωστο μέχρι τότε θέμα της ύπαρξης εκατοντάδων χιλιάδων κρυπτοχριστιανών ή εκμουσουλμανισμένων Ελλήνων, ή Ελληνορωμιών που διαβιούν μέχρι σήμερα κυρίως στις περιοχές του ορεινού Πόντου. Ένα σχετικό άρθρο του Θεόδωρου Κατσανέβα της εποχής εκείνης στην Ελευθεροτυπία, προκάλεσε αντιδράσεις και από την πλευρά της επίσημης Τουρκίας.

Το ζήτημα του  καθορισμό ημέρας μνήμης και αναγνώρισης της γενοκτονίας ήλθε το 1989, το 1991 και το 1992 στη Βουλή. Στις 17 Μαίου 1991 η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, υπό την προεδρία του Ανδρέα Παπανδρέου, υιοθέτησε την πρόταση της οργανωμένης τότε ομάδας  Ποντίων βουλευτών για την αναγνώριση της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης των θυμάτων της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Στο επόμενο διάστημα το ζήτημα τέθηκε επιτακτικά στη  νέα κυβέρνηση του Κώστα Μητσοτάκη της ΝΔ, η οποία την ίδια περίοδο αντιμετώπιζε και το πρόβλημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
Στις 18 Μαρτίου 1991 οι υπογράφοντες 10 βουλευτές «Θεόδωρος Κατσανέβας, Γιάννης Διαμαντίδης, Ντίνος Βρεττός, Στέλιος Παπαθεμελής, Βασίλης Παπαδόπουλος, Αλέκος Δαμιανίδης, Γιάννης Μελίδης, Γιώργος Παπανδρέου, Παναγιώτης Σγουρίδης, Παρασκευάς Φουντάς»καταθέτουν σχετική ερώτηση. Επειδή δεν υπήρξε κυβερνητική απάντηση μέσα στο διάστημα των 20 ημερών όπως  ισχύει υποχρεωτικά απ΄ τον κανονισμό της Βουλής, η ερώτηση μετατρέπεται σε επερώτηση, της οποίας όμως η συζήτηση αναβάλλεται. Τελικά η επερώτηση συζητείται σε πολύωρη συνεδρίαση στη Βουλή  “με θέμα την καθιέρωση της 19ης Μαίου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας που έγινε σε βάρος 350.000 Ελλήνων Ποντίων στο διάστημα 1916-1922”.

Ανάμεσα σε αυτούς που κατέθεσαν την επερώτηση ήταν οι Θεόδωρος Κατσανέβας,   Στέλιος Παπαθεμελής, Θεόδωρος Πάγκαλος, Γιώργος Παπανδρέου,Χάρης Καστανίδης,Μάκης Κουρής, Ευάγγελος Γιαννόπουλος,Γιώργος Πασχαλίδης, Νίκος Ακριτίδης, Λευtέρης  Κωνσταντινίδης, Παναγιώγης Κρητικός. Η αναγνώριση της γενοκτονίας αποτελούσε, σύμφωνα με τον εισηγητή του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρο Κατσανέβα, αφενός “υποχρέωση στην εθνική μνήμη και στοιχείο γόνιμης πολιτικής”, ο οποίος επισημαίνει ότι : “Η ύπαρξη 300.000 ή και περισσοτέρων Ελλήνων, Ρωμιών, κρυπτοχριστιανών ή εκμουσουλμανισμένων στην Τουρκία, ασφαλώς και πρέπει να ανασυρθεί από τη λήθη της εξωτερικής μας πολιτικής, την ίδια στιγμή που η Τουρκία μιλά για δήθεν καταπίεση της Μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη. Και προτείνει να διερευνηθεί η δυνατότητα ίδρυσης νέου Προξενείου ή η μεταφορά του Προξενείου από την Αδριανούπολη στις περιοχές της Τόνιας, όπου κατοικούν οι περισσότεροι απ΄ αυτούς τους Έλληνες”.

Στη συζήτηση της Βουλής γίνονται  αναφορές σε συλλόγους Ποντίων που δραστηριοποιούνται σε όλα τα μέτωπα, παρά το γεγονός ότι ο “οργανωμένος ποντιακός χώρος” είναι διασπασμένος σε αντιπαλόμενα στρατόπεδα. Ανάμεσα στις προτάσεις που κατέθεσε ο Θεόδωρος Κατσανέβας εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ  ήταν και η “…καταδίκη της απαρχής μιας νέας γενοκτονίας της Τουρκίας σε βάρος του Κουρδικού λαού, στήριξη της Αρμενίας στο θέμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ και ανάπτυξη φιλικών σχέσεων και επαφών με χώρες όπως η Ρωσία, η Ουκρανία, η Γεωργία, η Συρία. Οι λόγοι είναι ευνόητοι”.…Ας είναι και αυτή η συζήτηση μια ακόμα σπουδή και σπονδή΄ στη μαρμαρωμένη πατρίδα, στη μαχαιρωμένη γη του Πόντου, στη χαμένη Ρωμανία, που όμως ανθεί και φέρει και άλλο!”
Ο Νίκος Ακριτίδης συσχετίζει την υπόθεση της Γενοκτονίας με τη στάση της  τουρκικής πολιτικής τάξης στο Κουρδικό και στη γενικότερη πολιτική της γειτονικής χώρας στα Βαλκάνια. Κεντρικό ρόλο παίζει το Μακεδονικό ζήτημα  στην επιχειρηματολογία του: “Ζούμε ως Έθνος μια πολύ κρίσιμη καμπή της  ιστορικής μας πορείας και συναντιόμαστε για μια ακόμη φορά με την ιστορία μας. Και αυτό επιβεβαιώθηκε με το περίφημο θέμα των Σκοπίων αλλά και τις άλλες προκλήσεις, θρασύτατες και ανιστόρητες, που έγιναν στην περιοχή των βορείων συνόρων μας …”

Ο Παναγιώτης Σγουρίδης αναφέρει ότι“… λαοί που δεν έχουν μνήμη, έχουν παρελθόν και παρόν. Δεν έχουν μέλλον. Έχουμε λοιπόν χρέος να ανοίξουμε τους φακέλους της γενοκτονίας των λαών της Μικράς Ασίας. Πρέπει η παγκόσμια κοινή γνώμη να υποχρεώσει τους Τούρκους να αναγνωρίσουν τα εγκλήματα, γιατί αν δεν τα αναγνωρίσουν η τουρκική  κοινωνία, το τουρκικό κράτος, είναι έτοιμο να τα ξαναεπαναλάβει.

Ο Ιωάννης Διαμαντίδης αναφέρει : “… βλέπουμε σήμερα τον τουρκικό επεκτατισμό να γίνεται επικίνδυνος όσο ποτέ άλλοτε, όταν βλέπουμε το μουσουλμανικό τόξο που ζώνει τη Χώρα μας από Ανατολή μέχρι Δύση, στα σύνορά  μας, όταν άλλοι λαοί που έχυσαν αίμα, με χιλιάδες θύματα, όπως οι Αρμένιοι που αναγνωρίστηκε η γενοκτονία τους από τον ΟΗΕ το 1948, όταν η γενοκτονία των Εβραίων αναγνωρίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν είναι ακόμα ανοιχτό το τεράστιο  θέμα της κατοχής του 40% της Κύπρου από την Τουρκία – και δεν ξέρουμε τι γίνεται με τους Έλληνες της Κύπρου που βρίσκονται στα κάτεργα της Τουρκίας και θέλω να πω ότι για μένα είναι λάθος να αναφερόμαστε σε αυτούς ως αγνοούμενους, θα έπρεπε να μιλάμε για εγκλείστους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα βάθη της Ανατολής- τότε θεωρώ αδιανόητο τον όποιο δισταγμό της Κυβέρνησης και την καθυστέρηση για την αναγνώριση της γενοκτονία των Ποντίων και την καθιέρωση της 19ης Μαϊου ως ημέρα εθνικής μνήμης». [πρακτικά της Βουλής]

Στους επερωτώντες βουλευτές απάντησε η υφυπουργός επί των Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού και αφού αναφέρθηκε εκτενώς για την κατάσταση των προσφύγων από τη Σοβιετική Ένωση και την πολιτική της κυβέρνησης στο ζήτημά της αποκατάστασής τους, κατέληξε και στο θέμα της γενοκτονίας, αναφέροντας ότι “… η Κυβέρνηση μπορεί να δεχθεί να βγει ένα ψήφισμα από το Ελληνικό Κοινοβούλιο που να πει ότι θεωρούμε αναγκαίο να οριστεί μια ημέρα μνήμης, για τις σφαγές χιλιάδων ομογενών από τους Οθωμανούς, καθώς και για τις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου”.
Μετά τη χρήση της λέξης “σφαγές” από την υφυπουργό επενέβη ο Θεόδωρος Κατσανέβας, ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ, και προσπάθησε να τη διορθώσει  λέγοντας ότι: “Σφαγές; Γενοκτονία, κυρία Υπουργέ”. Σε αυτό ανταπάντησε η υφυπουργός ότι “η  λέξη γενοκτονία έχει μια ευρύτερη έννοια, σημαίνει γενοκτονία ολόκληρου του έθνους. Οι Πόντιοι είναι ένα πολύτιμο μέρος”. Αμέσως παρενέβη ο Νίκος Ακριτίδης ρωτώντας: “Που το λέει αυτό…” Η υφυπουργός ζήτησε να μην τη διακόπτουν και συνεχίζοντας είπε “… διότι πραγματικά η σφαγή των Ποντίων υπήρξε πριν και απ΄ αυτήν των Αρμενίων. Και είναι κάτι το οποίο κακώς δεν είναι γνωστό”.

Στη δευτερολογία του ο Θόδωρος Κατσανέβας υποστηρίζει  ότι “είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι 300-400.000 Πόντιοι στη Μικρά Ασία δολοφονήθηκαν επειδή ήταν Έλληνες, όχι γιατί διέπραξαν κανένα έγκλημα. Αυτή είναι η έννοια της γενοκτονίας και με τη διεθνή σύμβαση του 1948”. Και διορθώνοντας την υφυπουργό σημείωσε και το εξής: “Σαν ημέρα … όχι σφαγής, αλλά της γενοκτονίας και μνήμης για τις αλησμόνητες πατρίδες”.Και καταλήγει  “… εκείνο που προέχει πάνω από όλα είναι σήμερα να αντιστρέψουμε τη συρρίκνωση του Ελληνισμού. Η Τουρκία έχει πλείστα όσα προβλήματα. Ευχής έργο είναι οι δύο λαοί, ο Ελληνικός και ο Τουρκικός, να ζήσουν κάτω από ένα πλέγμα φιλίας και συνεννόησης μεταξύ μας. Αλλά αυτό δεν εξαρτάται από εμάς. Εξαρτάται και από εκείνους, αλλά και από τη διεθνή συγκυρία. Η διεθνής συγκυρία όχι μόνο δεν είναι εναντίον μας, αλλά αν την εκμεταλλευτούμε και την αξιοποιήσουμε κατάλληλα αν δούμε την ανάδειξη μιας νέας πραγματικότητας ενός μεγάλου γίγαντα, που κάποια στιγμή θα ανατείλει, της Ρωσίας, τον γίγαντα που λέγεται Ορθόδοξη Εκκλησία, τις χώρες Αρμενία – θα επιμείνω σ΄ αυτό – αλλά και τους Κούρδους και τη Συρία και τη Βουλγαρία, που προσωρινά ερωτοτροπεί με τους Τούρκους, αν εκμεταλλευτούμε και αξιοποιήσουμε όλη αυτή τη δυναμική, πιστεύω ότι ο Ελληνισμός θα αναστρέψει τη συρρίκνωσή του και θα μπορέσει να ζήσει για πάντα”.

 Τον Αύγουστο του 1992, το Γ΄ Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο που εγκαινίασε ο τότε Πρωθυπουργός Κων/νος Μητσοτάκης, με ψήφισμά του θέτει το ζήτημα της αναγνώρισης της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων. Στο ψήφισμα, αναφέρεται μεταξύ άλλων : “Είναι γνωστό, πως για τα Εγκλήματα Γενοκτονίας, δεν υπάρχει παραγραφή των Αδικημάτων. Στηριζόμαστε, λοιπόν, πάνω στην αρχή αυτή και ΖΗΤΑΜΕ την Ηθική Δικαίωση, για τον Απάνθρωπο θάνατο των Ιεραρχών μας, των πολεμάρχων, των Ιερομονάχων, των Επιχειρηματιών μας, των Επιστημόνων μας, των Δασκάλων, των Μανάδων, των Πατεράδων, των Αδελφών  μας, που οι ψυχές τους  ζητούν τη δικαίωση”.

Στο ίδιο διάστημα γίνονται πολλές παρασκηνιακές διαβουλεύσεις σε επίπεδο κομμάτων και κυβέρνησης. Τελικά κατατίθεται και νέα ερώτηση στη Βουλή για το ίδιο ζήτημα στις 16 Σεπτεμβρίου του 1992 από τους βουλευτές:«Θόδωρο Κατσανέβα, Γιάννη Ανθόπουλο και Λευτέρη Κωνσταντινίδη». Στην ερώτηση επισυνάπτεται και το σχετικό αίτημα του Γ΄  Παγκόσμιου Ποντιακού Συνεδρίου για την αναγνώριση της γενοκτονίας.

 Η αρμόδια Υφυπουργός  Εξωτερικών κα Βιργινία Τσουδερού, δίνει την ακόλουθη απάντηση στην ως άνω ερώτηση:«Σε απάντηση της ανωτέρω ερωτήσεώς σας αναφέρουμε ότι η καθιέρωση της ημέρας μνήμης για τη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού έπρεπε να είχε γίνει από χρόνια. Αφ΄ ης στιγμής στα πορίσματα του Γ΄ ποντιακού συνεδρίου του ποντιακού ελληνισμού αναφέρεται ότι η ημερομηνία αυτή πρέπει να είναι η 19η Μαΐου, η Κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να προχωρήσει στην κατάθεση σχετικού ψηφίσματος στην ολομέλεια του σώματος το ταχύτερο δυνατό.»

Είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση, ύστερα από τις πολλαπλές επίσημες και ανεπίσημες πιέσεις και διαβουλεύσεις, υιοθετεί το σχετικό αίτημα

Το Μάϊο του 1993, υποβάλλεται από την ίδια ομάδα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ σχέδιο νόμου για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων. Παράλληλα, ανταποκρινόμενοι στο αίτημα της Εθνικής Αρμενικής Επιτροπής Ελλάδας κατατίθεται παρόμοιο σχέδιο νόμου για την αναγνώριση της 24ης Απριλίου ως ημέρας μνήμης για τη γενοκτονία του 1,5 εκ. Αρμενίων από τους Τούρκους

Στις 18 Μαΐου του 1993 εκδίδεται μήνυμα του τότε Υφυπουργού Εξωτερικών κ. Βύρωνα Πολύδωρα στο οποίο γινόταν ανοιχτά μνεία για το ζήτημα της γενοκτονίας των 350.000 Ποντίων και κατέληξε με την έκκληση ότι είναι αναγκαίο «….να σταθούμε σιωπηλοί μπροστά  σε μια από τις τραγικότερες σελίδες της ιστορίας μας». Το μήνυμα αυτό οδήγησε σε διάβημα διαμαρτυρίας του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών».

Τελικά, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, με τη νέα κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου που προήλθε από τις εκλογές του 1993, έρχεται πρόταση νόμου με εισηγητή τον Λευτέρη Κωνσταντινίδη, η οποία ψηφίζει ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο. Ο τούρκικός τύπος θεώρησε την αναγνώριση ως άλλη μια ελληνική πρόκληση, ενώ τα γεγονότα στον Πόντο παρουσιάστηκαν ως ειρηνική αναχώρηση για την Ελλάδα 100.000 Ρωμιών.

Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των Αρμενίων, που επίσης αναγνωρίστηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο στις 25 Απριλίου του 1996, αποτελούν πλέον δεδομένα ιστορικά γεγονότα που οφείλουν να καταγραφούν και να αναγνωριστούν όπως έχει γίνει με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Κι΄ αυτό όχι  ως πράξη εκδίκησης ή αντιπαλότητας με την Τουρκία, αλλά ως ένα πελώριο ιστορικό χρέος και ως υπενθύμιση πράξεων που δε θα πρέπει να ξαναζήσει ο κόσμος μας.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ:ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ-ΜΗΛΙΩΝ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ, ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Ο διάλογος αυτός, είναι ο πυρήνας της επιστημονικής μελέτης των διεθνών σχέσεων σημειώνει ο καθηγητής διεθνών σχέσεων Παναγιώτης Ήφαιστος. Ουσιαστικά, με περιγραφικό και αξιολογικά ελεύθερο τρόπο, ο υπέρτατος ιστορικός και διεθνολόγος όλων των εποχών, θέτει όλα τα ζητήματα που αντιμετωπίζει ένα διακρατικό σύστημα. Ένα δηλαδή σύστημα του οποίου αρχή λειτουργίας είναι η εθνική ανεξαρτησία-κυριαρχία και η συνεπαγόμενη διεθνής αναρχία (όπου δηλαδή απουσιάζει μια παγκόσμια κυβέρνηση των κυβερνήσεων). Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως μεταξύ των θεσμών διεθνούς διακυβέρνησης παρεμβάλλονται τα αίτια πολέμου, με πρωταρχικό την ανισότητα ισχύος, τις συνεπακόλουθες ηγεμονικές αξιώσεις που εγείρονται και την άνιση ανάπτυξη που θρέφει τα διλήμματα ασφαλείας. Ο διάλογος Μηλίων και Αθηναίων, επιπλέον είναι ο πυρήνας της στρατηγικής θεωρίας και βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών μονογραφιών στο πεδίο της στρατηγικής ανάλυσης και όχι μόνο. Για όσους δεν λαμβάνουν υπόψη την θεμελιώδη αυτή ανάλυση του Μεγάλου Στοχαστή συμβαίνουν τα εξής ή παρόμοια: «Την ίδια εποχή οι Μήλιοι πάλι σ’ άλλο σημείο κυρίεψαν ένα μέρος απ’ το τείχος των Αθηναίων που τους έζωνε, όπου οι φρουροί δεν ήταν πολλοί. Ύστερα απ’ τα γεγονός αυτό ήρθε κι άλλος στρατός απ’ την Αθήνα, με αρχηγό τον Φιλοκράτη του Δημέα κι οι Μήλιοι, επειδή πολιορκούνταν πιά πολύ στενά, έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία από ανάμεσά τους, συνθηκολόγησαν με τους Αθηναίους με τον όρο να αποφασίσουν εκείνοι για την τύχη τους. Κι αυτοί σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους.» (τελευταία παράγραφος των εδαφίων που ακολουθούν).
84. Το επόμενο καλοκαίρι ο Αλκιβιάδης έφτασε στο Άργος με είκοσι καράβια κι έπιασε όσους Αργείους θεωρούνταν ακόμη ύποπτοι και άνθρωποι των Λακεδαιμονίων, τριακόσιους άντρες, και οι Αθηναίοι τους απόθεσαν για ασφάλεια στα κοντινά νησιά, σε όσα εξουσίαζαν. Εκστρατεύσανε επίσης οι Αθηναίοι εναντίο της Μήλου με τριάντα δικά τους καράβια, έξι Χιώτικα και δυό Λεσβιακά, και με χίλιους διακόσιους οπλίτες τριακόσιους τοξότες και είκοσι ιπποτοξότες Αθηναίους, και περίπου χίλιους πεντακόσιους οπλίτες συμμάχους νησιώτες. Οι Μήλιοι είναι άποικοι των Λακεδαιμονίων και δεν ήθελαν να γίνουν υπήκοοι των Αθηναίων, όπως οι άλλοι νησιώτες στην αρχή κράτησαν ουδετερότητα κι έμεναν ήσυχοι, έπειτα, όταν οι Αθηναίοι μεταχειρίζονταν βία εναντίο τους στρατοπέδευσαν στη γή τους, έφτασαν σε ανοιχτό πόλεμο. Όταν λοιπόν τηγοί Κλεομήδης του Λυκομήδη και Τεισίας του Τεισιμάχου, και πριν τα διαπραγματεύσεις. Τους πρέσβεις αυτούς οι Μήλιοι δεν τους παρουσίασαν στη συνέλευση του λαού, αλλά τους κάλεσαν να πουν αυτά για τα οποία είχαν έρθει στους άρχοντες και τους πρόκριτους. Οι Αθηναίοι πρέσβεις είπαν στην ουσία τα εξής:

85. «Επειδή οι προτάσεις μας δεν θα γίνουν προς τον λαό, για να μην εξαπατηθή το πλήθος ακούοντάς μας να εκθέτωμε, σε μια συνεχή αγόρευση, επιχειρήματα ελκυστικά και ανεξέλεγκτα (γιατί καταλαβαίνομε πως αυτό το νόημα έχει το ότι μας φέρατε μπροστά στους λίγους), σεις οι συγκεντρωμένοι εδώ κάμετε κάτι ακόμη πιο σίγουρο. Μην μας απαντάτε και σεις μ’ ένα συνεχή λόγο, αλλά σε κάθε σημείο που νομίζετε πως δεν μιλάμε όπως είναι το συμφέρον σας, να μας σταματάτε και να λέτε τη γνώμη σας. Και πρώτα πρώτα πήτε μας αν συμφωνήτε μ’ όσα προτείνομε».
86. Οι αντιπρόσωποι των Μηλίων αποκρίθηκαν: «Την καλή σας ιδέα να δώσωμε μεταξύ μας με ησυχία εξηγήσεις δεν την κατακρίνομε, οι πολεμικές όμως ετοιμασίες που δεν είναι μελλοντικές , αλλά παρούσες ήδη, βρίσκονται σε φανερή αντίθεση με την πρότασή σας αυτή. Γιατί βλέπομε ότι έχετε ρθεί σεις οι ίδιοι δικαστές για όσα πρόκειται να ειπωθούν και ότι στο τέλος της συζητήσεως, σύμφωνα με κάθε πιθανότητα, θα φέρη σε μας πόλεμο, αν υπερισχύσωμε εξαιτίας του δίκιού μας και γι’ αυτό αρνηθούμε να υποχωρήσουμε, δουλεία αν πειστούμε».
87. ΑΘ. Αν ήρθατε σ’ αυτή τη συνεδρίαση για να κάμετε εικασίες για τα μελλούμενα ή για τίποτε άλλο, κι όχι, απ’ την τωρινή κατάσταση κι απ’ όσα βλέπετε, να σκεφτήτε για τη σωτηρία της πολιτείας σας, μπορούμε να σταματήσωμε, αν όμως γι’ αυτό, μπορούμε να συνεχίσωμε.
88. ΜΗΛ. Είναι φυσικό και συχωριέται, στη θέση που βρισκόμαστε, να πηγαίνη ο νους μας σε πολλά, κι επιχειρήματα και σκέψεις. Αναγνωρίζομε ότι η σημερινή συνάντηση γίνεται βέβαια για τη σωτηρία μας, κι η συζήτηση, αν το νομίζετε σωστό, ας γίνη με τον τρόπο που προτείνετε.
89. ΑΘ. Κι εμείς λοιπόν δεν θα πούμε με ωραίες φράσεις μακρούς λόγους, που δεν πρόκειται να σας πείσουν, ή ότι δίκαια έχομε την ηγεμονία σας, επειδή νικήσαμε τους Πέρσες, ή ότι τώρα εκστρατεύομε εναντίο σας, επειδή αδικιόμαστε, κι από σας ζητούμε να μην νομίσετε πως θα μας πείσετε λέγοντας ή ότι, ενώ είστε άποικοι των Λακεδαιμονίων, δεν πήρατε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό τους ή ότι δεν μας κάματε κανένα κακό έχομε την απαίτηση να επιδιώξωμε πιο πολύ να επιτύχωμε τα δυνατά απ’ όσα κι οι δυό μας αληθινά έχομε στο νού μας, αφού ξέρετε όταν υπάρχη ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνη, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.
90. ΜΗΛ. Όπως εμείς τουλάχιστο νομίζομε, είναι χρήσιμο (ανάγκη να μιλάμε γι’ αυτό, επειδή εσείς τέτοια βάση βάλατε στη συζήτησή μας, να αφήσωμε κατά μέρος το δίκαιο και να μιλάμε για το συμφέρο) να μην καταργήσετε σεις αυτό το κοινό καλό, αλλά να υπάρχουν, γι’ αυτόν που κάθε φορά βρίσκεται σε κίνδυνο, τα εύλογα και τα δίκαια και να ωφελήται κάπως αν πείση, έστω κι αν τα επιχειρήματά του δεν βρίσκονται μέσα στα πλαίσια του αυστηρού δικαίου. Κι αυτό δεν είναι σε σας λιγώτερο συμφέρον από ότι σε μας, γιατί, αν νικηθήτε, θα μπορούσατε να γενήτε παράδειγμα στους άλλους για να σας επιβάλουν την πιο μεγάλη τιμωρία.
91. ΑΘ. Εμείς για το τέλος της ηγεμονίας μας, αν αυτή θα καταλυθή κάποτε, δεν ανησυχούμε γιατί δεν είναι επικίνδυνοι στους νικημένους όσοι, όπως οι Λακεδαιμόνιοι, ασκούν ηγεμονία πάνω σ’ άλλους (άλλωστε η αντιδικία μας δεν είναι με τους Λακεδαιμόνιους), αλλά επικίνδυνοι είναι οι υπήκοοι, αν τυχόν αυτοί ξεσηκωθούν και νικήσουν εκείνους που τους εξουσίαζαν. Όσο γι’ αυτό ας μείνη σε μας η φροντίδα να αντιμετωπίσωμε τον κίνδυνο εκείνο όμως που θέλομε τώρα να κάνωμε φανερό σε σας είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για το συμφέρον της ηγεμονίας μας και ότι όσα θα πούμε τώρα σκοπό έχουν τη σωτηρία της πολιτείας σας, επειδή θέλομε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάσωμε και για το συμφέρον και των δυό μας να σωθήτε.
92. ΜΗΛ. Και πως μπορεί να συμβή να είναι ίδια συμφέρο σε μας να γίνωμε δούλοι, όπως σε σας να γίνετε κύριοί μας;
93. ΑΘ. Επειδή σεις θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχθήτε πρίν να πάθετε τις πιο μεγάλες συφορές, κι εμείς, αν δεν σας καταστρέψωμε, θα έχωμε κέρδος.
94. ΜΗΛ. Ώστε δεν θα δεχτήτε, μένοντας εμείς ήσυχοι, να είμαστε φίλοι σας αντί εχθροί, σύμμαχοι όμως κανενός απ’ τους δυό σας;
95. ΑΘ. Όχι, γιατί δεν μας βλάφτει τόσο η έχθρα σας όσο η φιλία σας η φιλία σας, στα μάτια των υπηκόων μας, θα ήταν απόδειξη αδυναμίας, ενώ το μίσος σας απόδειξη της δύναμής μας.
96. ΜΗΛ. Έτσι σκέφτονται οι υπήκοοί σας για το σωστό, ώστε να βάζουν στην ίδια μοίρα εκείνους που δεν έχουν καμμιά φυλετική σχέση μαζί σας κι εκείνους που οι περισσότεροί τους είναι άποικοί σας, μερικοί μάλιστα απ’ αυτούς αποστάτησαν κι υποτάχτηκαν;
97. ΑΘ. Ναι, γιατί νομίζουν ότι λόγια που να στηρίζωντα στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα, πιστεύουν όμως πως όσοι διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους κι ότι εμείς δεν εκστρατεύομε εναντίο τους από φόβο ώστε το να σας υποτάξωμε εκτός που θα αυξαίνε τους υπηκοούς μας θα μας πρόσφερνε και ασφάλεια, και μάλιστα αν σεις, νησιώτες και πιο αδύναμοι από άλλους, δεν υπερισχύσετε απέναντι μας που είμαστε κυρίαρχοι στη θάλασσα.
98. ΜΗΛ. Και δεν νομίζετε ότι υπάρχει ασφάλεια στην πρότασή μας εκείνη; Γιατί κι εδώ πάλι είναι ανάγκη, όπως εσείς μας υποχρεώσατε ν’ αφήσωμε τους δίκαιους λόγους και ζητάτε να μας πείσετε να υπωρήσωμε μπροστά στο δικό σας συμφέρον, έτσι κι εμείς να σας εξηγήσωμε το δικό μας συμφέρο, αν αυτό τυχαίνη να είναι μαζί και δικό σας, και να προσπαθήσωμε να σας πείσωμε. Γιατί πως είναι δυνατό να μην κάμετε εχθρούς σας όσους τώρα είναι ουδέτεροι, όταν αυτοί, βλέποντας τα όσα έγιναν εδώ, πιστέψουν πως κάποτε σεις θα επιτεθήτε αυτούς που είναι τώρα εχθροί σας, κι εκείνους που ποτέ δεν σκέφθηκαν να γίνουν, παρά τη θέλησή τους; να στρέψετε εναντίο σας;
99. ΑΘ. Καθόλου, γιατί δεν νομίζουμε ότι είναι πιο επικίνδυνοι για μας που, κατοικώντας κάπου στην στεριά, εξαιτίας της ελευθερίας τους, θ’ αργήσουν πολύ να πάρουν προφυλακτικά μέτρα εναντίο μας, αλλά οι νησιώτες, όσοι, όπως σεις, βρίσκονται κάπου ανεξάρτητοι, κι όσοι είναι κιόλας ερεθισμένοι από τις αναγκαίες πιέσεις της ηγεμονίας μας. Αυτοί λοιπόν, με το να στηριχτούν πολύ στην απερισκεψία, μπορούν να φέρουν, και τον εαυτό τους κι εμάς, σε φανερούς κινδύνους.
100. ΜΗΛ. Αν σεις για να μην χάσετε την ηγεμονία σας, κι οι υπήκοοί σας για να απαλλαγούν απ’ αυτήν, αψηφάτε τόσους κινδύνους, φανερό πως εμείς, που είμαστε ακόμη ελεύθεροι, θα δείχναμε μεγάλη ευτέλεια και δειλία αν δεν κάναμε το παν προτού γίνωμε δούλοι.
101. ΑΘ. Όχι, αν αποφασίσετε συνετά γιατί δεν αγωνίζεστε με ίσους όρους για να δείξετε την ανδρεία σας, δηλαδή να μην ντροπιαστήτε πιο πολύ πρόκειται να αποφασίσετε για τη σωτηρία σας, για το να μην αντιστέκεστε στους πολύ πιο δυνατούς σας.
102. ΜΗΛ. Ξέρομε όμως πως καμμιά φορά οι τύχες του πολέμου κρίνονται πιο δίκαια, κι όχι ανάλογα με την διαφορά σε πλήθος ανάμεσα στους δυό αντίπαλους και σε μας η άμεση υποχώρηση δεν δίνει καμμιάν ελπίδα, ενώ με το ν’ αγωνιστούμε υπάρχει ακόμη ελπίδα να μείνωμε όρθιοι.
103. ΑΘ. Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψη δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν, όταν πιά, για κείνον που έκαμε τη γνωριμία της, δεν έχη απομείνει τίποτε για να το προφυλάξη απ’ αυτήν. Αυτό σεις, αδύναμοι και που η τύχη σας κρίνεται από μια μονάχα κλίση της ζυγαρίας, μην θελήστε να το πάθετε ούτε να μοιάσετε τους πολλούς που, ενώ μπορούν ακόμη να σωθούν με ανθρώπινα μέσα, όταν τους βρούν οι συφορές και τους εγκαταλείψουν οι βέβαιες ελπίδες, καταφεύγουν στις αβέβαιες, τη μαντική και τους χρησμούς και όσα άλλα τέτοια, με τις ελπίδες που δίνουν, φέρνουν στην καταστροφή.
104. ΜΗΛ. Κι εμείς, το ξέρετε καλά, θεωρούμε πως είναι δύσκολο να αγωνιστούμε εναντίον της δύναμής σας, μαζί κι εναντίον της τύχης, αν αυτή δεν σταθή αμερόληπτη όσο για την τύχη όμως πιστεύομε, ότι δεν θα αξιωθούμε απ’ τους θεούς χειρότερης, γιατί θεοφοβούμενοι εμείς αντιμετωπίζομε άδικους όσο για την δύναμη που δεν έχομε, τις ελλείψεις μας θα τις συμπληρώση η συμμαχία των Λακεδαιμονίων, που είναι αναγκασμένη να μας βοηθήση, αν όχι γι’ άλλο λόγο, τουλάχιστο από φυλετική συγγέννεια κι από ντροπή. Δεν έχομε λοιπόν καθόλου παράλογα τόσο θάρρος.
105. ΑΘ. Αλλά κι εμείς νομίζομε πως δεν θα μας λείψη η εύνοια των θεών γιατί δεν ζητούμε και δεν κάνομε τίποτε που να βρίσκεται έξω από ό,τι πιστεύουν οι άνθρωποι για τους θεούς ή θέλουν στις αναμεταξύ τους σχέσεις. Έχομε τη γνώμη για τους θεούς και την βεβαιότητα για τους ανθρώπους, ότι, αναγκασμένοι από έναν φυσικό νόμο, επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους όπου είναι πιο δυνατοί. Τον νόμο αυτό ούτε εμείς τον θεσπίσαμε ούτε θεσπισμένο πρώτοι εμείς τον εφαρμόσαμε, αλλά τον βρήκαμε να υπάρχη και θα τον αφήσωμε να υπάρχη παντοτινά, και τον εφαρμόζομε ξέροντας ότι και σεις και άλλοι, αν αποκτούσατε την ίδια δύναμη με μας, θα κάνατε τα ίδια. Όσο λοιπόν για την εύνοια των θεών, έχομε κάθε λόγο να μην φοβόμαστε ότι θα βρεθούμε σε μειονεκτική θέση. Όσο για την ιδέα σας για τους Λακεδαιμονίους, στην οποία στηρίζετε την πεποίθηση ότι από ντροπή θα σας βοηθήσουν, ενώ μακαρίζομε την αθωότητά σας δεν ζηλεύομε την αφροσύνη σας. Πραγματικά οι Λακεδαιμόνιοι στις μεταξύ τους σχέσεις και στις συνήθειες του τόπου τους δείχνονται πολύ ενάρετοι για τη συμπεριφορά τους όμως απέναντι στους άλλους, μόλο που θα ’χε κανείς πολλά να πη για το πως φέρνονται, θα μπορούσε πολύ καλά να τα συνοψίση αν έλεγε ότι, απ’ όλους τους ανθρώπους που ξέρομε, αυτοί δείχνουν ολοφάνερα ότι θεωρούν τα ευχάριστα έντιμα και τα συμφέροντα δίκαια. Κι αλήθεια η τέτοια νοοτροπία τους δεν είναι καθόλου ευνοική προς τις τωρινές παράλογες ελπίδες σας για σωτηρία.
106. ΜΗΛ. Αλλά εμείς γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχομε αυτή τη στιγμή πιο πολύ την πεποίθηση ότι οι Λακεδαιμόνιοι, για το συμφέρον το δικό τους, δεν θα θελήσουν να προδώσουν τους Μηλίους, που είναι άποικοί τους, και να φτάσουν να γίνουν αναξιόπιστοι στους φίλους τους Έλληνες κι ωφέλιμοι στους εχθρούς τους.
107. ΑΘ. Και δεν νομίζετε ότι το συμφέρον βρίσκεται στην ασφάλεια, ενώ το δίκαιο και το έντιμο κατορθώνονται με κινδύνους, τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι, τις περισσότερες φορές, ελάχιστα αποτολμούν;
108. ΜΗΛ. Αλλά νομίζομε ότι και τους κινδύνους για χάρη μας θα αναλάβουν αυτοί πιο πρόθυμα, κι ότι θα θεωρήσουν πως είναι πιο σίγουροι αν για μας κι όχι γι άλλους τους αναλάβαιναν, τόσο γιατί για τις πολεμικές επιχειρήσεις βρισκόμαστε κοντά στην Πελοπόννησο όσο και γιατί στα φρονήματα, εξαιτίας της φυλετικής συγγένειας, είμαστε πιο αξιόπιστοι από άλλους.
109. ΑΘ. Εγγύηση γι’ αυτούς που συμπολεμήσουν δεν είναι η φιλική διάθεση αυτών που τους καλούν, αλλά αν υπερέχουν σε πραγματική δύναμη κι αυτό το λογαριάζουν οι Λακεδαιμόνιοι περισσότερο από κάθε άλλον (από έλλειψη άλλωστε εμπιστοσύνης στη δική τους ετοιμασία, μονάχα με πολλούς συμμάχους εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων τους), ώστε δεν φαίνεται πιθανό ότι αυτοί, μ’ εμάς θαλασσοκράτορες, θα στείλουν στρατό σ’ ένα νησί.
110. ΜΗΛ. Αλλά θα μπορούσαν να στείλουν κι άλλους κι ακόμη το Κρητικό πέλαγος είναι πλατύ και μες σ’ αυτό είναι πιο δύσκολο οι θαλασσοκράτορες να συλλάβουν παρά αυτοί που θέλουν να ξεφύγουν να σωθούν. Κι αν όμως αποτύχαιναν σ’ αυτό, θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον της γής σας κι εναντίον των υπολοίπων συμμάχων σας, σ’ όσους δεν έφτασε ο Βρασίδας και τότε θα ’χετε να αγωνιστήτε όχι για μια χώρα που δεν σας ανήκε ποτέ, αλλά για πράγματα πιο δικά σας, τη συμμαχία σας τη γή σας.
111. ΑΘ. Ξέρετε από την πείρα σας πως απ’ αυτά κάτι μπορεί να συμβή, αλλά δεν αγνοείτε επίσης ότι οι Αθηναίοι ποτέ ως σήμερα δεν αποτραβήχτηκαν από καμμιά πολιορκία, επειδή φοβήθηκαν άλλους. Παρατηρούμε όμως πως, ενώ είπατε ότι θα σκεφτήτε για σωτηρία σας, στην τόσο πλατιά συζήτηση δεν έχετε πεί τίποτε στο οποίο βασισμένοι λογικοί άνθρωποι θα πίστευαν ότι μπορούν να σωθούν, αλλά τα πιο δυνατά σας στηρίγματα είναι μελλοντικές ελπίδες, ενώ γα μέσα που έχετε είναι πολύ μικρά για να υπερισχύσετε, αν συγκριθούν μ’ εκείνα που αυτή τη στιγμή βρίσκονται παραταγμένα εναντίον σας. Και δείχνετε μεγάλη απερισκεψία αν, αφού ζητήστε να αποσυρθούμε, δεν αποφασίστε, όσο ακόμη είναι καιρός, κάτι άλλο πιο φρόνιμο απ’ αυτά. Να μην πάη ο νους σας στην ντροπή που τόσο συχνά καταστρέφει τους ανθρώπους, όταν αντιμετωπίζουν κινδύνους φανερούς και ταπεινωτικούς. Γιατί πολλούς, ενώ ακόμη σε θέση να ιδούν καθαρά σε ποιους κινδύνους οδηγούνταν, τους παράσυρε η δύναμη μιας ελκυστικής λέξης, της λεγόμενης ντροπής, και, νικημένοι απ’ τη λέξη, στην πράξη έπεσαν θεληματικά σε αγιάτρευτες συφορές κι ακόμη απόχτησαν ντροπή πιο ταπεινωτική, αφού αυτή ήταν αποτέλεσμα ανοησίας παρά τύχης. Αυτό σεις, αν σκεφτήτε φρόνιμα, θα το αποφύγετε και δεν θα νομίστε άπρεπο να υποχωρήσετε στην πολιτεία την πιο δυνατή που σας προτείνει όρους λογικούς, να γίνετε δηλαδή σύμμαχοί της πληρώνοντας φόρο, διατηρώντας τη χώρα σας, και, ενώ σας δίνεται η εκλογή ανάμεσα στον πόλεμο και στην ασφάλεια, εσείς να μην διαλέξτε τα χειρότερα επιζητώντας να φανήτε ανώτεροι γιατί όσοι στους ίσους δεν υποχωρούν, στους δυνατώτερους φέρνονται φρόνιμα και στους κατώτερους δείχνονται μετριοπαθείς, αυτοί πιο πολύ προκόβουν. Σκεφτήτε λοιπόν, όταν εμείς αποσυρθούμε, και συλλογιστήτε πολλές φορές ότι αποφασίζετε για την πατρίδα, για τη μια και μόνη πατρίδα σας, κι ότι απ’ τη μιάν αυτήν απόφασή σας θα εξαρτηθή να ευτυχήση τούτη ή να δυστυχήση.
112. Οι Αθηναίοι αποχώρησαν από τη συζήτηση και οι Μήλιοι, όταν μείνανε μόνοι τους, επειδή αποφάσισαν παραπλήσια με’ εκείνα πού έλεγαν πρωτύτερα, αποκρίθηκαν τα εξής: «Ούτε γνώμη διαφορετική από την προηγούμενη έχομε, Αθηναίοι, ούτε μέσα σε λίγες στιγμές θα στερήσωμε μια πόλη, που υπάρχει εδώ κι εφτακόσια χρόνια, από την ελευθερία της, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στην τύχη, που χάρη στην εύνοια των θεών την προστατεύει ως τώρα, και στη βοήθεια των ανθρώπων κι ιδιαίτερα των Λακεδαιμονίων, θα προσπαθήσωμε να τη σώσωμε. Σας προτείνομε όμως να είμαστε φίλοι σας, εχθροί με κανένα απ’ τους δυό σας, και να φύγετε απ’ τη γή μας, αφού κάνωμε συνθήκη πού θα την κρίνωμε ωφέλιμη και στους δυό μας».
113. Οι Μήλιοι λοιπόν τόσα μονάχα αποκρίθηκαν κι οι Αθηναίοι αποχωρώντας πιά οριστικά από τις διαπραγματεύσεις είπαν: «Πραγματικά, όπως νομίζομε ύστερα από την απόφασή σας αυτή, είστε οι μόνοι που κρίνετε τα μελλοντικά πιο καθαρά απ’ αυτά που βλέπετε μπροστά στα μάτια σας, και τ’ άγνωστα, επειδή τα θέλετε, τα θωρείτε σαν να γίνωνται στην πραγματικότητα τα χετε παίξει όλα και στηριγμένοι ολότελα στους Λακεδαιμονίους, την τύχη και τις ελπίδες θα τα χάσετε όλα».
114. Οι Αθηναίοι πρέσβεις γύρισαν στο στρατόπεδο κι οι στρατηγοί, αφού οι Μήλιοι δεν υποχωρούσαν σε τίποτε, άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης εζώσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους. Ύστερα οι Αθηναίοι άφησαν φρουρά από δικούς τους στρατιώτες και συμμάχους, στη στεριά και στη θάλασσα, κι έφυγαν με το μεγαλύτερο μέρος τους στρατού. Οι υπόλοιποι έμειναν και πολιορκούσαν τον τόπο.
116. Την ίδια εποχή οι Μήλιοι πάλι σ’ άλλο σημείο κυρίεψαν ένα μέρος απ’ το τείχος των Αθηναίων που τους έζωνε, όπου οι φρουροί δεν ήταν πολλοί. Ύστερα απ’ τα γεγονός αυτό ήρθε κι άλλος στρατός απ’ την Αθήνα, με αρχηγό τον Φιλοκράτη του Δημέα κι οι Μήλιοι, επειδή πολιορκούνταν πιά πολύ στενά, έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία από ανάμεσά τους, συνθηκολόγησαν με τους Αθηναίους με τον όρο να αποφασίσουν εκείνοι για την τύχη τους. Κι αυτοί σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους.

http://defencenews.gr/index.php/diethneis-sxeseis/556-thoukydidis-dialogos-athinaion-milion-kai-i-simasia

ΕΛΛΗΝΑΣ-ΜΑΚΕΔΩΝ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΡΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

 Του Νικολάου Μάρτη

 Πρώην Υπουργού

Ο πρώην υπουργός, επί κυβερνήσεων Κων/νου Καραμανλή και Γεωργίου Ράλλη Νικόλαος Μάρτης με μία επιστολή-καταπέλτη, μέσα από λίγες γραμμές, «ξεγυμνώνει» στην κυριολεξία την πολιτική της Δαμασκού αναφορικά με την πρόσφατη αναγνώριση των Σκοπίων με το συνταγματικό τους όνομα, κάνοντας την χάρη βέβαια στον νεοθωμανό επικυρίαρχό της.

Η αχαρακτήριστη στάση της Δαμασκού τον τελευταίο καιρό, πολύ πριν η Ελλάδα αναπτύξει κάποια «ιδιαίτερη» σχέση με το Τελ-Αβίβ, την έχει οδηγήσει στο να υιοθετήσει μία εξόχως εχθρική στάση προς τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Τόσο η αναβάθμιση των σχέσεων της Συρίας με το ψευδοκράτος στην Κύπρο όσο και η σταδιακή «γιουσουφοποίησή» της αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά την οδήγησε πριν λίγο καιρό στην απόφαση να αναγνωρίσει τα Σκόπια με τη συνταγματική τους ονομασία.

Ο Συριακός λαός, ο οποίος έχει εδώ και αιώνες αναπτύξει δεσμούς αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης με τον ελληνισμό δεν μπορεί φυσικά να αντιληφθεί την στάση της κυβέρνησή του, η οποία από την μία είναι κατανοητό πως προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το Κουρδικό ζήτημα να έχει οδηγηθεί στην θανάσιμη αγκάλη της Τουρκίας, από την άλλη όμως στην προσπάθειά της να προσεταιριστεί την Άγκυρα κινδυνεύει να μετατρέψει τον Ελληνισμό σε μία εχθρική δύναμη απέναντί της, χωρίς όμως στην πραγματικότητα να υπάρχει κάποιο μεγάλο πρόβλημα μεταξύ των δύο πλευρών.

Είναι σαφές πως η Δαμασκός, για τους δικούς της λόγους, έχει αποφασίσει όχι μόνο να ακολουθήσει την Τουρκία αναφορικά με το Κουρδικό, το οποίο εν πολλοίς θα μπορούσε να είναι κατανοητό, αλλά δείχνει πρόθυμη να δημιουργήσει και εχθρότητα με παράγοντες, όπως είναι ο Ελληνισμός, με τους οποίους στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα να χωρίσει. Εάν λοιπόν η Δαμασκός με την πολιτική που ακολουθεί συνεχίσει να αποδεικνύει πως έχει μπει σε ένα «δίλημμα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, το οποίο ας σημειωθεί η Ελλάδα ποτέ δεν το έθεσε, τότε είναι σαφές πως τόσο η Αθήνα όσο και η Λευκωσία θα πρέπει να προχωρήσουν στις ανάλογες… εξισορροπητικές κινήσεις με σκοπό να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους.

Για την ώρα το defence-point.gr θα ήθελε να παρουσιάσει αυτούσια την μεστή σε νόημα και σημαντικής βαρύτητας επιστολή του πρώην υπουργού Νικολάου Μάρτη προς τον πρέσβη της Συρίας στην Αθήνα, στην οποία στην κυριολεξία «ξεγυμνώνει» την πολιτική της Δαμασκού και ουσιαστικά της αποδεικνύει πως η πολιτική που ακολουθεί στην πραγματικότητα στρέφεται κατά του ίδιου της του πολιτισμού.

Η επιστολή έχει ως εξής:

«Νικολάος Μάρτης
Πρώην Υπουργός                                               

ΠΡΟΣ
Tην Εξοχότατη  Πρέσβη της Συρίας
κ. Houda El Houmsi

Ο επιστολογράφος σας, είμαι Μακεδών. Υπήρξα βουλευτής 16 χρόνια, εκ των οποίων 12½ χρόνια Υπουργός Κυβερνήσεων του αειμνήστου Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γ. Ράλλη (ως Υφυπουργός Εμπορίου, Υπουργός Βιομηχανίας και Υπουργός Μακεδονίας Θράκης). Πολέμησα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο 7 χρόνια ως Εφ. Αξιωματικός, με συμμετοχή: α) Στην Μάχη των Οχυρών Μακεδονίας-Θράκης, κατά την Γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδος, τον Απρίλιο 1941, β)  Στην Μάχη Ελ-Αλαμέιν (Αφρικής), γ)  Στην Μάχη Ρίμινι (Ιταλίας), και δ)  Στην Μάχη των Αθηνών τον Δεκέμβριον 1944.

Επισκέφθηκα δύο φορές τη χώρα σας.

1.  Το 1943 ως Έφεδρος Αξιωματικό της Ορεινής Ταξιαρχίας, γνωστή ως Ταξιαρχία Ρίμινι, που μετά την εκπαίδευση που κάναμε στη Συρία (περιοχή της ΠΑΜΗΡΑΣ) πήγαμε στην Ιταλία (Ρίμινι)

2.  Το 1967 ως Υφυπουργός Εμπορίου στα εγκαίνια της Εκθέσεως Δαμασκού.

Αφορμή της επιστολής μου είναι η εσφαλμένη απόφαση της Συρίας να αναγνωρίσει Την ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», διότι με την απόφαση της αυτή η Συρία αρνείται την ιστορία της.

Ως γνωστόν, μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Μακεδών διάδοχος του ο Σέλευκος διοίκησε το ασιατικό τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας, που τμήμα ήταν η σημερινή Συρία. Στη Συρία έκτισε πολλές πόλεις, την ΣΕΛΕΥΚΕΙΑ, τη ΛΑΟΔΙΚΕΙΑ κτλ. και άλλες πόλεις, που είχαν τα ονόματα πόλεων της Μακεδονίας (ΒΕΡΟΙΑ, ΕΔΕΣΣΑ) και αρχαιολογικών χώρων της Μακεδονίας (ΔΙΟΝ, ΠΕΛΛΑ, ΑΜΦΙΠΟΛΗ).

Ο γεωγράφος Στράβων αφού επισκέφθηκε τη Σελευκιδιακή Συρία και είδε πόλεις που είχαν ονόματα πόλεων και αρχαιολογικών χώρων της Μακεδονίας, πριν έρθουν οι Σλάβοι στη Βαλκανική, την ονόμασε ΜΙΚΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Προφανώς τη θεώρησε ως τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας και όχι της δολίως δημιουργηθείσας το 1944 από τον Τίτο, με σύμφωνο γνώμη Στάλιν, προς έλεγχο του Αιγαίου για τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ένωσης.

Η ονομασία συνεπώς της ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», εκτός της άγνοιας της ιστορίας της (ως ΣΕΛΕΥΚΙΔΙΑΚΗΣ), ενέχει τον κίνδυνο και να θεωρηθούν από τους ανιστόρητους ή αφελείς οι κάτοικοι της Συρίας (της Μικρής Μακεδονίας) ως απόγονοι των Σλάβων.

Η Συρία, όπως και άλλες χώρες που αναγνώρισαν την ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» πρέπει να ανακαλέσουν την απόφαση τους αυτή και διότι:

1.  Ο Γεωγράφος της Αρχαιότητας Στράβων γράφει: «Ελλάς ουν εστί η Μακεδονία».

2.  Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ότι: «Ο Έλλην Βασιλεύς θα νικήσει τον Πέρση Βασιλέα» [Προφήτης Δανιήλ, Κεφ. 8].

3.  Οι Μακκαβαίοι αρχίζουν: «Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών ο υιός του Φιλίππου ενίκησε τον Δαρείο».

4.  Ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τις πόλεις της Μακεδονίας Φιλίππους, Θεσσαλονίκη και Βέροια που είχαν προ Χριστού τα αυτά σημερινά  ελληνικά ονόματα. Μίλησε στα ελληνικά και έγραψε επιστολές προς Θεσσαλονικείς και Φιλιππησίους στην Ελληνική.

5.  340 Καθηγητές Αμερικανικών και άλλων πανεπιστημίων έγραψαν γράμμα προς τον Πρόεδρο  των ΗΠΑ Ομπάμα και του ζητούν να ανακαλέσει την απόφαση του Προέδρου Μπους που ονόμασε τα Σκόπια «Μακεδονία», αγνοώντας την πάγια πολιτική των ΗΠΑ για το θέμα αυτό. Δυστυχώς ανιστόρητοι, αφελείς και ύποπτοι σύμβουλοι τον παρέσυραν και εκθέτει τον αμερικανικό λαό.

Κατόπιν των ανωτέρω, οι χώρες που έχουν εκ παραδρομής αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» πρέπει να ανακαλέσουν αυτή τους την απόφαση. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για την Συρία, της οποίας οι κάτοικοι κινδυνεύουν να εκληφθούν ως απόγονοι των Σλάβων.

Επισυνάπτω αντίτυπο του Βιβλίου μου «Η παραποίηση της Μακεδονικής Ιστορίας», το οποίο έχει μεταφρασθεί σε 7 γλώσσες, μαζί με ένα DVD, του Φώτη Κωνσταντινίδη με τίτλο «Μακεδονία – Ο ελληνιστικός πολιτισμός μέχρι την Ασία», που αναμφίβολα θα συμβάλουν στο να διαπιστώσετε την ιστορική αλήθεια.»

Αναφορικά δε με την ουσία και την πορεία των διαπραγματεύσεων το υπουργείο Εξωτερικών δεν δείχνει αισιόδοξο με τις εξελίξεις. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου, Γρηγόρη Δελαβέκουρα η άλλη πλευρά δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα της κατάστασης «Πρέπει να πούμε ότι και η πολιτική, αλλά και οι δηλώσεις του κυρίου Gruevski φανερώνουν την έλλειψη προσήλωσης προς τις προσπάθειες που γίνονται για την εξεύρεση λύσης μέσω των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών.  Το γεγονός, παραδείγματος χάριν, είναι ότι ο κύριος Gruevski προανήγγειλε, ουσιαστικά, την αποτυχία της συνάντησης της 9ης Φεβρουαρίου, δείχνει ακριβώς αυτήν την έλλειψη προσήλωσης» και συμπληρώνει πως «Ο κύριος Gruevski, και το έχουμε ξαναπεί αυτό, κρατάει στα χέρια του το μέλλον της χώρας του, το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας του.  Είναι ένα μέλλον το οποίο η Ελλάδα το υποστηρίζει με όλες τις της δυνάμεις, άλλωστε χάριν και σε ενέργειες της Ελλάδας η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει φτάσει ακριβώς στα πρόθυρα του να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό.  Πρέπει όμως να είναι σαφές επίσης ότι την τελική ευθύνη την έχει ο ίδιος ο κύριος Gruevski.  Αυτός θα πρέπει με τις αποφάσεις του να αποδείξει ότι κοιτάει προς το μέλλον, ότι κοιτάει μπροστά».

http://www.defencepoint.gr

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Του  Δρ. Θαλή  Μυλωνά,δικηγόρου -διεθνολόγου
Προέδρου του Ινστιτούτου Διαβαλκανικών Σχέσεων

Το Αιγαίο, σύμφωνα με τα πραγματικά δεδομένα   ιστορίας χιλιετηρίδων,  του διεθνούς εθιμικού  και συμβατικού  δικαίου και τις διεθνείς συμβάσεις, τις οποίες θα αναλύσουμε κατωτέρω,  είναι Ελληνικό και οι τίτλοι κυριαρχίας της Ελλάδος  είναι ακατάλυτοι  και  ισχυρότεροι  από τις οποιοσδήποτε πιέσεις μικρής, μέσης η μεγάλης δύναμης όπως  π.χ. 

1]Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830
2] Η συνδιάσκεψη του  Λονδίνου του 1913
3]Η συμφωνία της Λωζάνης της 24\7\1923
4]Η συμφωνία του Μοντρέ  του 1936
5] Η συμφωνία των Παρισίων του 1947
6] Η  συμφωνία του Ο.Η.Ε. του 1958
7] Η συμφωνία  του Ο.Η.Ε. του 1982
8] Οι συμφωνίες του  ICAO, [ Σικάγου, Παρισίων και  Βαρσοβίας]
9] Το Προεδρικό Διάταγμα  του 1931, και τα Ν.Δ. 142/69,1182/72, και   210\73 .
10] Ο Κατ.Χάρτης του ΟΗΕ, η Τελική Πράξη του Ελσινκι, ο Χάρτης των Παρισίων, το Σύμφωνο Λουγκάνο, το ΝΑΤΟ ,η συμφωνία της Βιέννης , η Συμφωνία του Αμβούργου  κτλ.
11] Η Ιστορική πραγματικότητα .

Η Μεσόγειος θάλασσα όπως γνωρίζετε, αποτελεί το πλέον σημαντικό  στρατηγικό μέρος της γης, για αυτό και προξενούσε πάντα το ενδιαφέρον των Μεγ. Δυνάμεων , μαζί με το Αιγαίο  το Ιόνιο και το Κρητικό πέλαγος, που  αποτελούν επίσης τμήματα αυτής, αλλά  και σημαντικούς    γεωστρατηγικούς  χώρους    της  Ελλάδας, η οποία όμως δεν έχει καταφέρει να τους  αξιοποιήσει  και να τους   εκμεταλλευθεί  αναλόγως.

Και τώρα ας δούμε πολύ περιληπτικά τι προβλέπουν  τα πάρα πάνω διεθνή  κείμενα, ήτοι.

1] το πρωτόκολλό του Λονδίνου το οποίο  επικυρώσε την απελευθέρωση  το 1821 των νήσων Σποράδων  και την ένταξή τους μαζί με την Εύβοια  στην Ελλάδα
 2] η συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1913 επικυρώνει την απελευθέρωση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου,Λήμνου,Σαμοθράκης,Λέσβου,Χίου,Σάμου, και Ικαρίας και την  ένταξή τους στην Ελλάδα
3] η συμφωνία της Λωζάνης του 1923, η οποία επικυρώνει  την παραχώρηση των νήσων του Αιγαίου στην Ελλάδα και κυρίως με το άρθρο 12 αυτής, προβλέπει ότι ,στην Τουρκία ανήκουν  μόνο οι νήσοι που βρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των 3 μιλίων από τις ασιατικές ακτές, ενώ στο 'αρθρο 16 αυτής προβλέπεται ότι  η Τουρκία παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος της πάσης φύσεως επί των εδαφών και εν σχέσει πρός τα  εδάφη, τα οποία κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης συνθήκης ορίων ,δηλ. των τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές, τουτέστιν των πάσης φύσεως νήσων η νησίδων καθώς και του βυθού της θαλάσσης και νυν υφαλοκρηπίδας ,γιατί πέραν αυτών,arcumentum a contrario, αρχίζει το imperium της Ελλαδος, η Ελληνική κυριαρχία.
4] η συμφωνία του Μοντρέ του 1936, η οποία ακύρωσε  τις προβλέψεις εκείνες της συμφωνίας της Λωζάνης για αποστρατικοποίηση των νησιών και  έδωσε το δικαίωμα του εξοπλισμού  των Στενών και των  νησιών μας Λήμνου και Σαμοθράκης ,όπως τούτο αναγνωρίστηκε ρητώς από την Τουρκία με επιστολή του Τούρκου πρέσβη στην Ελλάδα Russen Estef  πρός τον Ελληνα Πρωθυπουργό και ανακοινώθηκε από  τον Τούρκο Υπουργό των Εξωτερικών Rustu Arras στην Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, το 1936.
 Η  ίδρυσης του ΝΑΤΟ και του συμφώνου Βαρσοβίας, ο Κατ, Χάρτης του ΟΗΕ [ άρθρο 51 ] και η μεταβολή των διεθνών συνθηκών ανέτρεψαν κάθε ιδέα περί αφοπλισμού, ιδιαίτερα στην Ελλάδα η οποία είχε ήδη μπροστά της την απειλή  των βορείων γειτόνων της με την βοήθεια που παρήχαν στην κομμουνιστική ανταρσία, σύμφωνα με την επίσημη έκθεση της Ερευνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ, την εισβολή στην Κύπρο, τις Απειλές, τις  Αμφισβητήσεις, τον  Αποβατικό στόλο στη Σμύρνη  τις παραβιάσεις του εναερίου και θαλάσσιου χώρου μας κτλ, από την Τουρκία, κατέστησαν επιτακτικό το φυσικό δικαίωμα της αυτοάμυνας. 
5] η συμφωνία των Παρισίων του 1947 η οποία προβλέπει ότι, η Ιταλία  εκχωρεί  στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχία τας νήσους της  Δωδεκανήσου ...και το Καστελόριζο , ως και τας παρακειμένας νησίδας, μεταξύ των οποίων και τα Ίμμια τα οποία ναι μεν δεν μνημονεύονται εδώ ρητώς ,εντούτοις , κείνται εντός του εκχωρηθέντος χώρου ,για αυτό και αναφέρονται με τον αριθμό 30 στο πρωτόκολλο εκχώρησης τους από την Τουρκία  πρός την Ιταλία, η  οποία εν συνεχεία εκχώρησε στην Ελλάδα ακριβώς ότι είχε πάρει από την Τουρκία. Αλλωστε   η Τουρκία σύμφωνα με τις προβλέψεις του άρθρου 15 της συμφωνίας της Λωζάνης, παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί του θαλασσίου χώρου της Δωδεκανήσου δηλ. νήσων ,νησίδων κτλ ,ώστε  η συνοριακή γραμμή  να κείται  βάσει των συμφωνιών  στα τρία μίλια από τις Τουρκικές ακτές η εν πάσει περιπτώσει στο μέσον της απόστασης, μεταξύ των δύο χωρών.
6] η συμφωνία της Γενεύης του 1958,η οποία  κωδικοποιεί το υφιστάμενο μέχρι τοτε διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, εισάγει νέους θεσμούς, όπως η υφαλοκρηπίδα και η όμορος ζώνη , προβλέπει  την δυνατότητα της νόμιμης επέκτασης της Αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ., ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, τον καθορισμό Αλιευτικής και  Διατήρησης του Ζωικού πλούτου ζώνης και  Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
7] το Π.Δ και ο N.5017/31 με τα οποία προβλέπει τον καθορισμό του εναερίου χώρου της χώρας μας, για λόγους ασφαλείας στα 10 ν.μ. από τις ακτές μας ,το οποίο είχαμε ‘εκτοτε και μέχρι το 1974 ασκήσει για δεκαετίες  στην πράξει, χωρίς αμφισβήτηση εκ μέρους της Τουρκίας, δημιουργώντας έτσι τοπικό εθιμικό δίκαιο, το οποίο δυστυχώς η Τουρκία μαζί με τις άλλες  αυθαίρετες και παρόνομες  αξιώσεις της, άρχισε να αμφισβητεί  μετά την Αίτησή μας για  επανένταξή  στο ΝΑΤΟ το 1975, ενώ το Ν.Δ. 142\69, κυρήσει την  ελληνικότητα της ηπειρωτικής και νησιωτικής υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις και τα  Ν.Δ. 1182/72και το 210\73  κυρώνουν τις διεθνείς  συμφωνίες και  επιφυλάσουν  στη χώρα μας,  την αποκλειστική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις.
8] οι συμφωνίες του ICAO, international civil aviation organization  [ Σικάγο1944, Παρισίων1952, και  Βαρσοβίας ] οι οποίες προσδιόρισαν την έκταση του  FIR των  Αθηνών, [ flight information region],  σύμφωνα με τον εθνικό μας εναέριο χώρο,το οποίον είχεν σεβαστεί  η Τουρκία μέχρι το 1974 , όταν  φύγαμε προσωρινώς από το ΝΑΤΟ και ζητήσαμε την επανένταξή μας
9] ο Κατ.Χάρτης του ΟΗΕ ,η Τελική Πράξη του Ελσίνκι και πολλά άλλα διεθνή κείμενα, τεράστιας σημασίας, τα οποία σχεδόν έχουν κυρωθεί από όλες τις χώρες του κόσμου, για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια, προβλέπουν  την κατάργηση η την απειλή του πολέμου,τον  έχουν θέσει  εκτός νόμου, δεν αναγνωρίζουν κανένα τιτλο δικαιώματος που έχει προέλθει από πόλεμο και προβλέπουν μέτρα υποχρεωτικής εφαρμογής, τα οποία  δίδουν τη   δυνατότητα  σε κάθε χώρα να επιδιώξει  την προστασία , των δίκαιων συμφερόντων της, αρκεί να μπορεί να αποφασίζει   εθνικά κυρίαρχα και πολιτικά ανεξάρτητα.
10] η τελευταία  συμφωνία του ΟΗΕ  του 1982 για το δίκαιο της θαλάσσης,  η οποία μετά την κύρωσή της από 60 χώρες και εν συνεχεία από 192  ετέθη  σε  ισχύ και οι προβλέψεις της πλέον, αποτελούν εθιμικό δίκαιο τουτέστιν  υποχρεωτικό, jus cogens, γιά όλες τις χώρες ακόμη και για αυτές που δεν την έχουν υπογράψει, όπως είναι στη Μεσόγειο η Τουρκία, το Ισραήλ, η Συρία, η Λιβύη και το Μαρόκο, ενώ η  Αγγλία που έχει συμφέροντα στην περιοχή, την έχει υπογράψει.
11] τέλος, πέραν  των ως άνω νομικών κειμένων, έχουμε και τη ζωντανή πραγματικότητα, που αποδεικνύει ότι το Αιγαίο είναι  ελληνικό και την ιστορία, την οποίαν δεν πρέπει να παραβλέπουμε, γιατί μας αποδεικνύει,  από τα βάθη των αιώνων και συγκεκριμένα από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, το σεισμό του 1630  στη Σαντορίνη , τον Αιγαιακό, Μινωικό και Μυκηναικό, την ελληνικότητα του Αιγαίου, που υπήρξε  το λίκνο του πρωτοελλαδικού πολιτισμού μας, γεγονός που ομολογεί και ο Τούρκος ναύαρχος Piri-Reis,στο βιβλίο του που εξέδωσε το 1512.

Έπειτα από την παραπάνω περιληπτική παράθεση των νομικών κειμένων, που αποδεικνύουν την ελληνικότητα του Αιγαίου, ας δούμε τώρα και τους θεσμούς οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί  με την εφαρμογή του διεθνούς  δικαίου και ορίζονται κατά ζώνες , τις οποίες όμως, όπως είπαμε, άρχισε να αμφισβητεί η Τουρκία, από το 1975, προβάλλοντας αυθαίρετες και παράνομες αξιώσεις σε βάρος της Ελληνικής κυριαρχιας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, κατά παράβαση θεμελιωδών διατάξεων του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου της θαλάσσης, οι  ζώνες αυτές είναι. 

1] Τα  Εσωτερικά Ύδατα.
Η Σύμβαση του 1982 την οποία έχει κυρώσει η Ελλάδα αναγνωρίζει στα Κράτη το δικαίωμα να σχηματίζουν εσωτερικά ύδατα, τα οποία νομικά θεωρούνται «ωσεί έδαφος» και στα οποία τα κράτη  έχουν  το δικαίωμα  να ασκούν πλήρη και απόλυτη κυριαρχία. Τα εσωτερικά ύδατα καθορίζονται, με την εφαρμογή δυο μεθόδων  ήτοι.

• Της φυσικής ακτογραμμής (όταν έχουμε δανδελωτές  και πολυσχιδείς ακτές και κόλπους). Και
• Τις Ευθείες γραμμές βάσεως, σύμφωνα με την Απόφαση του Δ.Δ. του  1951,στην υπόθεση μεταξύ Αγγλίας και Νορβηγίας.

Ως εκ τούτου η Ελλάδα μπορεί και δικαιούται να εφαρμόσει τις ευθείες γραμμές βάσης, αντί της μεθόδου  της ακτογραμμής και να καταστήσει πολλά τμήματα της  θαλάσσης  εσωτερικά της ύδατα, στα οποία έχει το δικαίωμα να ασκεί πλήρη και αποκλειστική δικαιοδοσία .Ακόμη και οι   κόλποι που έχουν άνοιγμα μέχρι 24 ναυτικά μίλια, μπορούν να ενωθούν με ευθείες γραμμές, όπως προσπάθησε ναι κάνει  ο Καντάφι στον  κόλπο της Σύρτης που είναι 296 ν.μ. και  η   Ιταλία στον κόλπο του  Ταρανδα που είναι 60 ναυτ. μίλια κτλ. 

Πλήρης και Απόλυτη Κυριαρχία στα εσωτερικά της ύδατα, μίας χώρας, σημαίνει :

α) απόλυτο δικαίωμα εκμετάλλευσης όλων των πηγών της θάλασσας  του βυθού και του   υποθαλάσσιου υπεδάφους
β) απαγόρευση προσέγγισης κάθε ξένου πλοίου χωρίς άδεια του Κράτους.
γ) κανένα Κράτος δεν απολαμβάνει το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης.
δ) απαγορεύεται η πτήση αεροσκαφών χωρίς άδεια του Κράτους.
ε) ασκείται η πλήρης και απόλυτη εφαρμογή της εσωτερικής Νομοθεσίας και Δικαιοδοσίας  του Κράτους κτλ.

2] Η  Χωρική θάλασσα η   Αιγιαλίτιδα ζώνηΗ ζώνη αυτή, στην οποίαν ασκείται η εθνική κυριαρχία των κρατών,  μπορεί να φτάσει τα 12 ν.μ. βάσει των συμφωνιών του ΟΗΕ  της Γενεύης του 1958 και του Καράκας του 1982 , που πλέον έχουν καταστεί  διεθνές εθιμικό δίκαιο ,δηλ. υποχρεωτικό για όλες τις χώρες και για αυτές που δεν τις έχουν υπογράψει.

Αιγιαλίτιδα ζώνη και κατ  έπέκταση  Υφαλοκρηπίδα έχουν και τα νησιά ,που έχουν χλωρίδα και πανίδα

Η Ελλάδα με το Νόμο 1231\1913  που  ψήφισε, έχει το δικαίωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου, :

α) να κλείνει τους κόλπους της με άνοιγμα  μέχρι τα 20 ν.μ.και
β) να απαγορεύει και την  αβλαβή διέλευση των πλοίων

Στη Αιγιαλίτιδα θάλασσα η Ελλάδα μπορεί να ασκεί πλήρη, απόλυτη και   αποκλειστική κυριαρχία,  μέχρι τα 12 ν.μ. με  βάση τον  εθιμικό νόμο, γιατί η  ίδια έχει καθορίσει  για Αγιαλίτιδα ζώνη της 6 ν.μ H Ελλάδα με το Ν. 2321/55  επιφύλαξε το δικαίωμα να επεκτείνει  την Αιγιαλίτιδα ζώνη της, από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.

Ενώ με το  Π.Δ. 1231/31 είχει ορίσει το εύρος του εναερίου χώρου στα 10 ν.μ. για λόγους αστυνόμευσης και ασφαλείας της χώρας και θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η διαφορά, υπήρξε η αιτία της πρώτης αμφισβήτησης του εναερίου χώρου μας και στο χώρο αυτόν δηλ. μεταξύ των 6μιλών και των 10 μιλίων γίνονται οι σκληρές αναχαιτήσεις της αεροπορίας μας με  τα τουρκικά αεροπλάνα .

Στην Αιγιαλίτιδα ζώνη όπως είπαμε, η κάθε χώρα ασκεί πλήρη κυριαρχία, πλην της αβλαβούς διέλευσης, η οποία  όμως θα πρέπει να συμμορφώνεται με τη νομοθεσία της παράκτιας πολιτείας που αφορούν,θέματα υγείας, λαθρεμπορίου, ασφαλείας, πειρατίας, ρύπανσης κτλ.

Η πλήρης κυριαρχία μιας χώρας στα χωρικά της ύδατα, σημαίνει την εφαρμογή της εσωτερικής της νομοθεσίας και δικαιοδοσίας,  με την οποίαν δίδεται  το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης,οπως είπαμε ανωτέρω και τα υποβρύχια, τα οποία οφείλουν   να αναδύονται στην επιφάνεια και να επιδεικνύουν τη σημαία τους. Τα   αεροσκάφη δεν μπορούν να πετούν πάνω από τα χωρικά μας ύδατα, χωρίς άδεια η εκ των πρωτέρων ενημέρωση της πολιτείας , εκτός από τους πορθμούς ,τα διεθνή κανάλια και τα στενά της διεθνούς ναυσιπλοιας.

3]  Η Ομορος η Συνορεύουσα ζώνη Contiguous  Jone]
Η παράκτια πολιτεία ,πέρα από την Αιγιαλίτιδα ζώνη, έχει το δικαίωμα να ασκήσει κατ΄αποκλειστικότητα ωρισμένα δικαιώματα,σύμφωνα με τον εσωτερικό της κανόνα που τελικώς αναγνωρίστηκε και διεθνώς με τις συμφωνίες που υπογράφτηκαν στα πλαίσια του ΟΗΕ. Τα δικαιώματα αυτά  μπορούν να ασκηθούν μέχρι τα 12 ν.μ. από τις ακτές της και  αφορούν,1]παραβιάσεις κανόνων τελωνειακών , οικονομικών,  μεταναστευτικών, υγιεινής και ρύπανσης  και  2] τιμωρία των παραβατών ,των ανωτέρω κανόνων,
Η αποκλειστικότητα της παράκτιας πολιτείας διασπάται  σε ορισμένες περιπτώσεις από λόγους παραδοσιακούς η ιστορικούς.
Στήν περίπτωση που δύο χώρες  ηπειρωτικές η νησιωτικές βρίσκονται η μία απέναντι της άλλης και το εύρος του θαλάσσιου  χώρου  δεν είναι αρκετό για να καλύψει  το δικαίωμα  και  των δύο χωρών ,τότε  η διανομή γίνεται στο μέσο της νοητής γραμμής , σύμφωνα με τις συμφωνίες του ΟΗΕ και βάσει του  εθιμικού δικαίου και της βασικής αρχής ,για την κυριαρχική ισότητα των χωρών.

4] Η Αποκλειστική Οικονομική ζώνη και η ζώνη Αλιείας και Διατήρησης του ζωικού πλούτου  της ανοικτής θάλασσας
Σύμφωνα με την τελευταία συμφωνία του ΟΗΕ,του 1982 όλες οι χώρες ηπειρωτικές ,νησιωτικές η αρχιπελαγικές  μπορούν να  ορίσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους  ζώνη  αλλά και  την  ζώνη Αλιείας και Διατήρησης του ζωικού  πλούτου , όπως  τούτο  έχει διεθνώς και εθιμικώς συμφωνηθεί  και  να ασκήσουν  τα αποκλειστικά τους δικαιώματα. Με λίγα λόγια έχει πλέον διεθνώς θεσμοθετηθεί  ότι όλες οι χώρες έχουν το δικαίωμα  ασκήσεως αποκλειστικών δικαιωμάτων από τα 12 ν.μ. και εκείθεν προς την ανοικτή  θάλασσα, εντός της οποίας μπορεί  να    συμπίπτουν  η συνορεύουσα και η  αλιευτική ζώνη, που προέβλεπε η συμφωνία της Γενεύης του 1958 και σε εύρος  χιλιομέτρων [ίδετε χώρες της νότιας Αμερικής] η εν πάσει περιπτώσει  μέχρι της μέσης γραμμής η  του ημίσεως της αποστάσεως από την έναντι αυτής  κειμένη χώρα, σύμφωνα με τους  εθιμικούς κανόνες .

5]  Η Ανοικτή θάλασσα.
Η ανοικτή θάλασσα είναι κοινό αγαθό. Οι Ρωμαίοι εξομοίωναν τη θάλασσα σαν τον  αέρα και ο καθένας μπορούσε και είχε το δικαίωμα να την απολαύσει, γιαυτό την ονόμαζαν res nulius και res    Communis. Η ανοικτή θάλασσα είναι  για όλα ανεξαιρέτως τα Κράτη ακόμη και γι’αυτά που είναι περίκλειστα και δεν έχουν ακτές και χωρικά ύδατα.  Την ελευθερία των θαλασσών διακύρηξε το πρώτον ο Ολλανδός Ουγκο Γκρόσιους ,για να στηρίξει τις δραστηριότητες της Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών. Η ελευθερία της ανοικτής θάλασσας  σημαίνει ότι όλες οι χώρες έχουν το δικαίωμα.

1] της ελευθεροπλοιας 2] της αλιείας 3] της τοποθέτησης υπογείων καλωδίων και σωλήνων 4] της ελευθέρας πτήσεως.

Η ανοικτή θάλασσα είναι ανεπίδεκτος οιουδήποτε δικαιώματος , κατοχής, κυριαρχίας,κτλ.

Την ανοικτή θάλασσα  κανένα Κράτος δεν μπορεί να υπαγάγει στην αποκλειστική του αρμοδιότητα κυριαρχίας. Ανοικτές θάλασσες είναι εκείνες που βρίσκονται έξω από τα χωρικά ύδατα και έξω από την αποκλειστική οικονομική ζώνη, εάν έχει οριοθετηθεί από κάποιο παράκτιο η νησιωτικό  κράτος  

6] Ο Εθνικός Εναέριος Χώρος, το FIR Αθηνών  και ο καθορισμός ορίων Έρευνας και Διάσωσης από ναυτικά ατυχήματα .
Ο εθνικός εναέριος χώρος της χώρας μας, καλείται ο αέρας που εκτείνεται πάνω από τα εδάφη ηπειρωτικά ή νησιωτικά, τα εσωτερικά ύδατα και την Αιγιαλίτιδα ζώνη της χώρας μας, σε ύψος 46.000 ποδών μέχρι το οποίο  μπορεί να ασκηθεί έλεγχος, γιατί πέραν του ύψους αυτού εφαρμόζεται το δίκαιο του διαστήματος.

Το FIR των Αθηνών, (Flight Information Region) εκτείνεται όσο και ο εθνικός εναέριος χώρος της Ελλάδος, όπως αυτό έχει ρυθμιστεί από το 1944 με τη Διεθνή Συμφωνία του Σικάγου του Οργανισμού της Διεθνούς Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) και της εν συνεχεία συμφωνίας των Παρισίων του 1952 και της Βαρσοβίας, που όμως δεν σέβονται οι Τούρκοι και κάθε τόσο προσπαθούν με τις ΝΟΤΕΣ που εκδίδουν να δημιουργούν κινδύνους στη αεροπλοία, με σκοπό να επιτύχουν την συνδιαχείριση του Αιγαίου η εν πάσει περιπτώσει του ημίσεως του Αιγαίου μέχρι τον 25 μεσημβρινό .

Η Σύμβαση του Αμβούργου του 1979, προβλέπει  ότι  τα Κράτη   θα πρέπει να συμφωνήσουν μεταξύ τους, για τον καθορισμό των ορίων για την Έρευνα και Διάσωση όσων κινδυνεύουν συνεπεία ναυτικών ατυχημάτων. Το  ICAO  βέβαια έχει ορίσει  τα όρια έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο σύμφωνα με τα όρια του FIR των Αθηνών. Η Τουρκία όμως η οποία βυσσοδομεί πάντα σε βάρος της   χώρας μας και για να αποκτήσει πλεονεκτήματα στο Αιγαίο, με εσωτερικό της Νόμο ,που  όμως δεν μπορεί να αποκτήσει  διεθνή δικαιώματα, προσδιόρισε τα όρια της αρμοδιότητας της μέχρι το ήμισυ του Αιγαίου -όπως είπαμε- με απατηλά και δόλια  επιχειρήματα και με παραπλανητικές  μεθόδους, ελλείψει αντίλογου από την Ελλάδα , π.χ. ότι τα νησιά μας του ανατολικού Αιγαίου είναι  αποστρατικοποιημένα και ως εκ τούτου δεν έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν έρευνα και διάσωση, με συνέπεια να επιτύχουν  την αναγνώρισή τους  και από τη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ. Βέβαια πάντα ταύτα δεν μπορούν να  αντιστρατευθούν τα κυριαρχικά   δικαιώματα της  Ελλαδος  στο Αιγαίο, που στηρίζονται σε μείζονος σημασίας νομικά κείμενα, που είναι jus cogens, για όλες τις χώρες και  τα οποία έχουμε ήδη αναφέρει ανωτέρω.

7] Η Υφαλοκρηπίδα

Η συμφωνία της Γενεύης του 1958, η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με το  Ν.Δ. 142/69 προβλέπει  τα περί υφαλοκρηπίδος, που είναι, ο βυθός και το υπέδαφος των υποβρυχίων περιοχών παρακειμένων στις ακτές των ηπειρωτικών, νησιωτικών και αρχιπελαγικών χωρών,  πέραν της Αιγιαλίτιδας ζώνης και σε βάθος 200 μέτρων ή και πέραν του ορίου αυτού, εφ’όσον το βάθος των υπερκειμένων υδάτων επιτρέπει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής. Η παράκτιος πολιτεία ασκεί επί της υφαλοκρηπίδας κυριαρχικά δικαιώματα, προς τον σκοπό εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων π.χ. πετρελαίου, μαγνησίου, κ.τ.λ.
Στα υπερκείμενα ύδατα της υφαλοκρηπίδας επιτρέπεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα, η εγκατάσταση εξεδρών της παράκτιας πολιτείας, για την έρευνα και εκμετάλλευση, με παράλληλα μέτρα προστασίας των διερχομένων πλοίων.

Η διανομή της υφαλοκρηπίδας, μεταξύ δύο, απέναντι αλλήλως κειμένων ή παρακείμενων πολιτειών, γίνεται με συμφωνία μεταξύ των με την εφαρμογή της μεθόδου της μέσης γραμμής και στην περίπτωση μη υπάρξεως συμφωνίας  με παραπομπή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο.

Η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την Τουρκία, στις υπερφύαλες αξιώσεις της, προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο, με την Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, καλώντας την Τουρκία για την επίλυση του θέματος, πλην όμως η Τουρκία αρνήθηκε την αρμοδιότητα  του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα, το πρόβλημα  έχει μείνει άλυτο-στάσιμο, και προσπαθεί η Τουρκία να επιβάλλει με τη βία alla manu militare, την θέλησή της, ενώ η Ελλάδα από την πλευρά της δεν παίρνει τα νόμιμα μέτρα, για την κατοχύρωση του 90% της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου που ανήκει  στην Ελλάδα..

8] Οι Προκλητικές Διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Η Τουρκία αποβλέπει  πάντα στην ενσωμάτωση των Ανατολικων νησιών του Αιγαίου και επι αυτού υπάρχουν  εκατοντάδες δηλώσεις της ηγεσίας της.
 α) θέλει τα νησιά ανοχύρωτα, βάσει της συμφωνίας της Λωζάνης, πλην όμως η συμφωνία Μοντρέ έδωσε το δικαίωμα εξοπλισμού των Στενών και παρομοίως το δικαίωμα εξοπλισμού των νησιών μας Λήμνου και Σαμοθράκης (δηλώσεις Υπ. Εξωτερικών Τουρκίας κ. Αράς ] Πέραν του φυσικού δικαιώματος της Αυτοάμυνας ,που έχει κάθε χώρα  σύμφωνα με τον ΟΗΕ,ΝΑΤΟ. κτλ
β] κατά τη διάρκεια του πολέμου ζήτησε να καταλάβει τα νησιά δήθεν γιά να μην διαθέσουν στρατιωτικές δυνάμεις οι σύμμαχοι
γ] στο συνέδριο ειρήνης στο Παρίσι το 1947,προσπάθησε
να ματαιώσει την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.
δ) Το 1975 αρνήθηκε την επιστροφή μας στο ΝΑΤΟ προβάλλοντας veto με σκοπό να επεκτείνει τις αυθαίρετες και παράνομες αξιώσεις της στο Αγαίο.
ε) Η Τουρκία προβάλλει ως προβλήματα του αιγαίου τα εξής

1] την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.[με διαπραγματεύσεις δηλ. με την  βία και την απειλή των όπλων]
2] Το εύρος του  εναερίου  χώρου  του Αιγαίου [με διεκδικήσεις μεχρι το μέσον του Αιγαίου από όπου περνά ο 25 μεσημβρινός]
3] Το εύρος των χωρικών μας υδάτων [δεν συμφωνεί με την επέκταση της Αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 ν.μ. αν και η ίδια έχει κάνει χρήση του κανόνα αυτού στον Εύξυνο Πόντο και  στη Μεσόγειο στις νοτιο-δυτικές ακτές της] με την απειλη πολέμου [causus belli]
4] Τον  αφοπλισμό  των νησιών του Αιγαίου, θέματα που είναι της εσωτερικής μας κυριαρχίας και αρμοδιότητας[παρα το αναγνωρισμένο δικαίωμά μας].όπως αναπτύξαμε ήδη.
5]Την αλλαγή της  εναέριας κυκλοφορίας, της έρευνας και της διάσωσης στο Αιγαίο.[γιατί θέλει να συνδιαχειριστεί μαζί μας ‘ολόκληρο το Αιγαίο και με το ΝΑΤΟ] η εν πάσει περιπτώσει μέχρι τον 25 μεσημβρινό
6] Τις  λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» του Αιγαίου, [με τις οποίες  στοχοποιεί πλέον των 131 νησιών μας].

Το 1992 στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, η Ελλάδα δέχτηκε πρόταση του ΝΑΤΟ, για κατάργηση των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης του Νοτίου Αιγαίου, ενώ στη  Συνδιάσκεψη  της Μαδρίτης  η χώρα μας αναγνώρισε  ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο.

Δυστυχώς οι ΗΠΑ, υποστηρίζουν ανέκαθεν την Τουρκία και  σαν απόδειξη αυτού αναφέρω ότι  το 1977, ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα Σώφλυ, είχε πει «ότι στο Αιγαίο, υπάρχουν ασυνήθεις  γεωγραφικές ρυθμίσεις», γεγονός που ανάγκασε τον Ράλλη να τον χαρακτηρίσει persona non grata, και να ανακληθεί. Το State Department αργότερα είχε βγάλει ανακοίνωση, περί της δήθεν «ανάγκης εκ νέου ανάγνωσης των κειμένων που καθορίζουν το καθεστώς του Αιγαίου» δηλ. ασκούν σε βάρος μας  πολιτική κανονιοφόρων.

Έναντι αυτών εμείς ζητούμε τη λειτουργία της Θεολογικής   Σχολής της Χάλκης και μόνο ενώ  ακόμη διατηρεί στρατό κατοχής στην Κύπρο, είναι ένοχος εγκλημάτων παλαιών και  νέων κατά της ανθρωπότητας,αυθαιρετεί και παρανομεί καθημερινά σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Τέλος η ύπαρξης πετρελαίων στην περιοχή του Καστελόριζου, άνοιξε ως γνωστόν τις ορέξεις της Τουρκίας η οποία αμφισβητεί την ύπαρξη του νησιού ,την αιγιαλίτιδα ζώνη του την υφαλοκρηπίδα του, την οικονομική του ζώνη κτλ. κατά παράβαση θεμελιωδών διατάξεων του διεθνούς δικαίου. Το  Καστελόριζο αποτελεί για την Τουρκία  εμπόδιο  πρόσβασης  στην  ανοικτή θάλασσα για την απόκτηση εκ μέρους της οικονομικής ζώνης στα ανακαλυφθέντα πετρέλαια  της περιοχής, που όμως ανήκουν ,στην Οικονομική ζώνη της Κύπρου και της Ελλάδας από την μία πλευρά και της Αιγύπτου από την άλλη.

Ο Νατοϊκός Διοικητής Σμύρνης, με επιστολή του ζητούσε την τοποθέτηση και Τούρκου διοικητού στο στρατηγείο της Λάρισας για  τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, διαφορετικά ο τομέας του Αιγαίου, μέχρι την Στερεά & Πελοπόννησο θα ήταν  τυφλός, μέχρις ότου ρυθμιστεί το θέμα του επιχειρησιακού ελέγχου. (Δηλ. θέλει το Αιγαίο,  υπό την διαχείριση του ΝΑΤΟ και την συνκυριαρχία της Ελλάδος και Τουρκίας). Δηλ. το ΝΑΤΟ έρχεται σε αντίθεση και με την Ευρ. Ένωση και τις επιχειρήσεις FRONTEX, και ανέχεται όλες τις παραβιάσεις των Τούρκων στο Αιγαίο δηλ. λειτουργεί λίγο-πολύ, ως προβοκάτορας των σχέσεών μας με την Τουρκία.
Η Τουρκική κορβέτα BAFRA, που διέσχισε 17 νησιά μας, δηλ.την Αιγιαλίτιδα ζώνη της χώρας μας, χωρίς να δώσει κανένα σχέδιο πλεύσης, παραβιάζοντας έτσι  το Διεθνές Δίκαιο. Στις ημίκλειστες ή κλειστές θάλασσες, επιβάλλεται, όλως ιδιαιτέρως, η διεθνής συνεργασία γιά την εκμετάλλευσης,τις έρευνες τα μέτρα, προστασίας, κοινα προγράμματα για την εκμετάλλευση  πηγών πετρελαίου αλλα και την διενέργειαν αλλιευτικών επιχειρήσεων .κτλ.

Όπως έχουμε πει και στα άλλα σημεία της ομιλίας μας η Τουρκία, ενώ κατ’αρχήν και μέχρι το 1974, είχε αποδεχθεί το ανωτέρω νομικό καθεστώς του Αιγαίου, από το 1974, όμως και εντεύθεν, λόγω της αποχώρησής μας από το ΝΑΤΟ σε ένδειξη διαμαρτυρίας μας,  για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η Τουρκία άλλαξε πολιτική και αμφισβητεί το νομικό καθεστώς του Αιγαίου και προβάλλει αυθαίρετα και παράνομα αξιώσεις και δικαιώματα μέχρι το μέσον του Αιγαίου, όπου διέρχεται ο 25ος μεσημβρινός, δηλ. διεκδικεί συνδιαχείριση του Αιγαίου το οποίο κατά 90% περίπου ανήκει στην Ελλάδα, ή θα μπορούσε να ανήκει, εάν η Ελλάδα, δηλ. οι Ελληνικές Κυβερνήσεις είχαν ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, για την επέκταση της Αιγιαλίτιδας ζώνης 

Κατόπιν τούτου η Τουρκία στέλνει τα αεροπλάνα της, πάνω από το Εθνικό μας εναέριο χώρο, με συνέπεια να είμαστε σε συνεχή ετοιμότητα αναχαιτίσεώς των, δεσμεύει τον Ελληνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο για ασκήσεις της, όπως είναι η περιοχή Μυκόνου-Φούρνων & Ικαρίας (25 μεσημβρινός) υπό την εποπτεία ή καθοδήγηση του ΝΑΤΟ και τέλος αναχαιτίζει τα Ελληνικά αεροπλάνα όταν διέρχονται τον 25 μεσημβρινό.

Έτσι λοιπόν η Τουρκία έφτασε στο σημείο να θεωρεί όλα τα νησιά ή νησάκια μας εκείθεν του 25 μεσημβρινού 131 τον αριθμό, ως δήθεν γκρίζα ή γκρίζες ζώνες γιατί δεν μνημονεύονται ρητώς στις διεθνείς συμφωνίες κατά παράβαση βέβαια όλων των άλλων νομίμων στοιχείων του Διεθνούς Εθιμικού Δικαίου και των διεθνών συμφωνιών του ΟΗΕ, περί μέσης απόστασης και των άλλων συμφωνιών που αναφέραμε καθώς και της Ιστορίας των νησιών  και  των  κατοίκων τους  κ.τ.λ.

Τέλος, ζητά τον αφοπλισμό των νήσων και δη της Λήμνου και Σαμοθράκης, δήθεν βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, ενώ η συμφωνία αυτή ανετράπη στο σημείο αυτό, με τη συμφωνία του Μοντρέ του 1936, η οποία έδωσε το δικαίωμα στην Τουρκία για επανεξοπλισμό των Στενών και κατ’επέκταση και των Ελληνικών νησιών, γεγονός το οποίο ανεγνωρίσθη ρητώς από την Τουρκία, με την επιστολή του Τούρκου Πρεσβευτή στην Αθήνα Russen Esref προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τη δήλωση του Τούρκου Υπουργού των Εξωτερικών Rastu Arras (το 1936) στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, όπως είπαμε ήδη.

9] Οι σχέσεις  Ελλάδος και Τουρκίας

Κατόπιν των ανωτέρω είναι  φανερό οποία είναι τα νόμιμα  δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των δύο χωρών και κυρίως η  αυθαίρετη , παράνομη  και προκλητική στάση της Τουρκίας, η οποία δίδει το νόμιμο και ηθικό δικαίωμα της Ελλάδος να προχωρήσει σε μια σειρά μέτρων για την διασφάλιση των δικαιωμάτων της, όπως.

1] Να επεκτείνει την ηπειρωτική και νησιωτική της αιγιαλίτιδα ζώνη της σε 12ν.μ. αφού προηγουμένως προβεί σε μια  σειρά από προληπτικά   μέτρα.
2] Να εφαρμόσει τις ευθείες γραμμές για τον καθορισμό της αιγιαλίτιδας ζώνης και το εύρος των εσωτερικών της υδάτων
3] Να προσδιορίσει  την όμορο ,την  αλιευτική  και τη  αποκλειστική  οικονομική  της  ζώνη .
4] Να  διακυρήξει τις θαλάσσιες ζώνες ασφαλείας της  και να προσδιορίζει τους δίαυλους της ελευθεροπλοίας
5] Να καταγγείλει  στο Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Γενική Συνέλευση ,την επιβουλή  εκ μέρους της Τουρκίας της  εθνικής μας κυριαρχίας ,της ανεξαρτησίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας .
6] Να καταγγελθεί η Τουρκία στον  ICAO και IMCO,τις αλλεπάλληλες παραβάσεις των διεθνών συμφωνιών που ΄εχουν υπογραφεί υπό την αιγίδα των .
7] Να  γίνει μια συστηματική και συνεχής καταγγελία της Τουρκίας σε όλο τον κόσμο, μαζί με τον απανταχού Ελληνισμό  βάσει σχεδίου, για τις εγκληματικές της Πράξεις στη Μ.Ασία  την  Κων/πολη  τα νησιά Ιμβρου και Τενέδου και για τα  συνεχιζόμενα εγκλήματά της   στην Κύπρο
8] Να σταματήσει  κάθε συνεργασία και  βοήθεια της Ελλάδος για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαική Ενωση και τους Δυτικοευρωπαικούς οργανισμούς
9] Να σταματήσουν οι οικονομικές συναλλαγές με τους Τούρκους ιδιαίτερα των ανατολικών νησιών του Αιγαίου με τις Τουρκικές πόλεις της Μ.Ασίας.
10] Να θωρακιστεί η Ελλάδα με μια σειρά αμυντικών συμφωνιών με  όσες χώρες περιβάλουν  την Τουρκία και επιθυμούν να προχωρήσουν  σε συμφωνία μαζί μας για την Ειρήνη, την Ασφάλεια και την Ισορροπία της περιοχής,  όπως π.χ. η Ρωσία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Σερβία , η Ουκρανία, η Γεωργία, το Καζακστάν, η Κιρκιζία, η Αρμενία, η Συρία, η Ιορδανία, η Αίγυπτος κτλ, όπως έκαμε ο Ελ. Βενιζέλος πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους  
11]Να καταγγείλει  την δήθεν δέσμευσή της από τη συμφωνία της Βέρνης, για αποχή από ερευνες και εκμεταλεύσεις του Αιγαίου και να ξεκινήσει την άμεση  άντληση  πετρελαίου από τη θέση « μπάμπουρας « της Θάσου

Γιά να γίνουν όμως όλα αυτά , θα πρέπει  να  υπάρξη  νέμεσης και  κάθαρσης του εσωτερικού μετώπου, από την κόπρο του Αυγείου και αυτό δυστυχώς είναι το μεγάλο  πρόβλημα της χώρας μας, που αναζητά επιτακτικά τη λύση του ...

[ παράκλησης το κείμενο αυτό να μεταδοθεί για λόγους ενημέρωσης, σε όσους περισσότερους Έλληνες του εσωτερικού και του εξωτερικού ]

http://www.hellasontheweb.org/2009-05-25-15-24-30/2009-07-04-17-37-26/904-2010-11-16-12-09-14