ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ

*Πολιτιστική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας – Εγκον Φρίντελ.
 
Μόνο χάρη σ’ αιγυπτιακά ευρήματα, δηλαδή μόλις τον περασμένο αιώνα, αποκτήσαμε μια συγκεκριμένη εικόνα για το αρχαίο βιβλίο. Η κύρια πηγή απ’ όπου αντλήσαμε αυτή την εικόνα είναι τα μεταχειρισμένα φύλλα παπύρου με τα οποία τυλίγονταν οι μούμιες.
Μ’ αυτό τον τρόπο γνωρίσαμε επίσης ολόκληρο πλήθος από καινούρια κείμενα: αποσπάσματα από τον Τυρταίο, τον Αρχίλοχο και τον Πίνδαρο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη και τον Επίχαρμο, ένα σύγγραμμα του Αριστοτέλη με τίτλο Αθηναίων πολιτεία, εργασίες του Φαβορίνου, του εφευρέτη της «έγχρωμης γραφής», και προπάντων σκηνές από τον Μένανδρο και τον Ηρώνδα.

Ο αρχαιότερος ελληνικός πάπυρος που είναι γνωστός ως τώρα είναι ένα ταφικό ανάθημα από τον τέταρτο προχριστιανικό αιώνα: η κατάληξη του διθυραμβικού ποιήματος Πέρσαι, που έγραψε ο Τιμόθεος γύρω στο 400 για μια γιορταστική εκδήλωση της γενέτειράς του Μιλήτου. Σ’ ολόκληρη την αρχαιότητα η μορφή του βιβλίου ήταν ο κύλινδρος ή ρόλος, που σήμερα επιβιώνει πια μόνο στον «ρόλο» του ηθοποιού και στην μορφή που έχουν μερικά επίσημα έγγραφα, π.χ. το διδακτορικό δίπλωμα.
Στην Ελλάδα και την Περσία το αρχαιότερο υλικό από το οποίο φτιάχνονταν βιβλία ήταν τοδέρμα, και η περγαμηνή, που τον τρίτο προχριστιανικό αιώνα προσπάθησε ν’ ανταγωνιστεί τον πάπυρο, ήταν κι αυτή δέρμα ζώου που είχε περάσει από πολύ λεπτή κατεργασία.
Αλλά μόνο το λινό χαρτί, μια κινέζικη εφεύρεση που έφτασε γύρω στο 800 μ.Χ. στην Αραβία κι από εκεί στην Εσπερία, κατάφερε να εκτοπίσει ολοκληρωτικά τον πάπυρο, που έπαψε να καλλιεργείται ακόμα και στην ίδια την Αίγυπτο. Μόνον ορισμένες λέξεις των ευρωπαϊκών γλωσσών διατήρησαν μια ευλαβική ανάμνηση του παπύρου, καθώς ο Γερμανός, ο Γάλλος και ο Άγγλος έδωσαν στο χαρτί το δικό του όνομα (Papier, papier, paper), ενώ ο Ρώσος λέει το τσιγάρο «παπιρόσα».

Οξύρρυγχος πάπυρος με τους άθλους του Ηρακλή - 300 π.Χ. - βιβλιοθήκη Οξφόρδης.

 
Για τις σχολικές ασκήσεις, τις φευγαλέες σημειώσεις και τις σύντομες ανακοινώσεις οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν πινάκια από ξύλο ή ελεφαντόδοντο, που ήταν αλειμμένα με σκούρο κερί- σ’ αυτή την περίπτωση έγραφαν μ’ ένα μεταλλικό κοντύλι, που η άλλη άκρη του είχε σχήμα μικρού φτυαριού, για να μπορεί κανείς να λειαίνει πάλι το κερί• γι’ αυτό η έκφραση «γυρίζω το κοντύλι» σήμαινε «ξεγράφω» ή «αρχίζω απ’ την αρχή».
Όταν συνέδεε κανείς δύο ή τρία πινάκια (ένα υπερυψωμένο πλαίσιο προστάτευε σ’ αυτή την περίπτωση την γραφή από το σβήσιμο), προέκυπτε το «δίπτυχο», από το οποίο κατάγονται όχι μόνο τα σημειωματάρια και τα ντοσιέ μας αλλά και γενικά όλες οι σημερινές μορφές βιβλίου. Για το γράψιμο πάνω σε πάπυρο χρησίμευαν ο κάλαμος, που ήταν κομμένος έτσι ώστε να έχει το σχήμα του χηνίσιου φτερού (γι’ αυτό το κοντυλομάχαιρο ήταν απαραίτητο εξάρτημα), και το μελάνι, που λεγόταν μέλαν, μαύρο• ωστόσο οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν και κόκκινο μελάνι, ιδιαίτερα για τις επικεφαλίδες: απ’ αυτό βγαίνει η λέξη «ρουμπρίκα» (λατινικά rubor = το κόκκινο χρώμα).
Τις επικεφαλίδες τις έβαζαν οι αρχαίοι στο τέλος των κεφαλαίων και τον τίτλο του βιβλίου στο τέλος του έργου. Αλλά κι αν τον έβαζαν στην αρχή, με την μορφή που είχαν τ’ αρχαία βιβλία αυτό δεν θα τους βοηθούσε καθόλου στον προσανατολισμό. Γι αυτό οι ρόλοι τοποθετούνταν πλαγιαστά ο ένας δίπλα στον άλλο πάνω σε ράφια ή μέσα σ’ ένα πέτρινο, πήλινο ή ξύλινο δοχείο, που ονομαζόταν κίστη ή τεύχος (η Πεντάτευχος είναι επομένως το έργο που φυλάγεται «σε πέντε δοχεία», δηλαδή το πεντάτομο έργο, όπως θα λέγαμε εμείς), και ως αναγνωριστικό σημάδι κρεμόταν έξω μια ταινία όπου ήταν γραμμένος ο τίτλος: αυτή είναι η γνωστή «ουρά», που και σήμερα ακόμα χρησιμοποιείται στα κρατικά αρχεία.
Το μέγεθος των αρχαίων βιβλίων παρουσίαζε μεγάλες διακυμάνσεις: έφτανε από 5 ώς 40 εκατοστά, αλλά, όπως σ’ εμάς, το κανονικό σχήμα του ήταν 20-30 εκατοστά. Επίσης και η σχέση του ύψους της στήλης με το ύψος της σελίδας έμοιαζε μ’ εκείνη των τυπωμένων βιβλίων: 2 προς 3 ή 3 προς 4• φυσικά, το χειρόγραφο δεν μπορούσε να έχει ποτέ την συμμετρικότητα του τυπωμένου κειμένου.
Ο όγκος των αρχαίων βιβλίων περιοριζόταν σε στενότερα όρια απ’ ό,τι σήμερα: ένας ρόλος ήταν περίπου αυτό που θα ονομάζαμε κεφάλαιο• άλλωστε, κι εμείς υποδιαιρούμε τα πολύ ογκώδη έργα σε «βιβλία». Καθώς ο αναγνώστης διάβαζε το βιβλίο, τύλιγε το διαβασμένο κείμενο γύρω από ένα πηχάκι, ενώ το αδιάβαστο κείμενο έμενε τυλιγμένο, έτσι ώστε κάθε φορά ήταν ανοιχτή μόνο μία «σελίδα», όπως ακριβώς και σήμερα. Όταν τέλειωνε το διάβασμα, ολόκληρο το βιβλίο είχε τυλιχτεί προς τα αριστερά, αλλά ανάποδα, οπότε ένας άνθρωπος που αγαπούσε την τάξη έπρεπε να το ξανατυλίξει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Επίσης και το ξεφύλλισμα του βιβλίου ή η ανεύρεση ενός ορισμένου σημείου στο κείμενο ήταν κάτι πιο πολύπλοκο απ’ ό,τι σήμερα, ενώ το συχνό και αναπόφευκτο τύλιγμα και ξετύλιγμα των ρόλων έφθειρε γρηγορότερα το βιβλίο. Αντίθετα, δεν χρειάζονταν σελιδοδείκτες, γιατί μπορούσε κανείς να ξαναβάλει το βιβλίο στο ράφι, τυλιγμένο προς τα δεξιά και τ’ αριστερά της σελίδας όπου είχε μείνει ο αναγνώστης.
Ο διορθωτής ήταν για το αρχαίο βιβλίο μια προσωπικότητα εξίσου σπουδαία όσο και για το σημερινό, μόνο που δεν επιτελούσε το έργο του βυθισμένος στην άδοξη αφάνεια αλλά στο άπλετο φως της ημέρας, κι ένα αντίγραφο θεωρούνταν τόσο πιο πολύτιμο όσο περισσότερες διορθώσεις είχε, που αντιστοιχούσαν σε ισάριθμα λάθη. Ώς τώρα όμως δεν έχει βρεθεί κανένα σχετικά εκτενές έργο που να μην έχει λάθη - ένα μειονέκτημα που πάντως δεν κατάφερε να εξαφανίσει ούτε ο Γκούτενμπεργκ.
Η διάδοση ενός βιβλίου εν μέρει πραγματοποιούνταν δια της ιδιωτικής οδού: το να δανείζεται κανείς ένα βιβλίο σήμαινε συνήθως να παίρνει ένα αντίγραφό του. Γινόταν όμως και διά της εμπορικής οδού: το βιβλιοπωλείο αναφέρεται ήδη στην κωμωδία του πέμπτου αιώνα.
Αλλά δεν υπήρχαν συγγραφικά δικαιώματα και, επομένως, ο συγγραφέας δεν αμειβόταν: όπου γίνεται λόγος για τέτοια αμοιβή, πρόκειται για τιμητικά επιδόματα που χορηγούσε η πόλη ή ένας μαικήνας. Η τιμή καθοριζόταν από την καλλιγραφικότητα του αντιγράφου, την επιμέλεια της διόρθωσης και την κομψότητα της διακόσμησης. Στις φτηνές εκδόσεις χρησιμοποιούνταν φύλλα που ήταν ήδη γραμμένα από την μια μεριά: έτσι, σ’ έναν ρόλο συνυπάρχουν παιάνες του Πίνδαρου και παλιά δικόγραφα. Τα έργα του Αναξαγόρα πουλιόντουσαν στην αθηναϊκή αγορά προς μία δραχμή, ήταν δηλαδή πολύ φτηνά. Πάντως, φαίνεται ότι ο Αναξαγόρας ήταν ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς της εποχής του Περικλή κι ένας από εκείνους που ασκούσαν την μεγαλύτερη επιρροή.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

ΚΑΣΤΑΣ:Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ - ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Γ.ΛΕΚΑΚΗ

Στην Όλυνθο, υπάρχουν στοιβαγμένα σε σακκούλες, οστά και κρανία, αρχαίων Ελλήνων κατοίκων της... Τι βεβήλωση! Πώς θέλετε να φανούν τα άρρητα στους ιερόσυλους;..

Γράφει ο Γιώργος Λεκάκης

 

Είναι σχεδόν βέβαιο πλέον, μετά την αποκάλυψη των σφιγγών και των Κλωδώνων μαινάδων[1] (και όχι «Καρυατιδών»), ότι στον λόφο Kαστά, υπάρχει ένα αρχαίο θρακικό ιερόν του Διονύσου. Στο ιερό αυτό φαίνεται ολοκάθαρα ότι η πρόσβασις ήτο επιτρεπτή. Στην αρχή μια επιβλητική είσοδος με τις σφίγγες από πάνω και μετά, στον προθάλαμο, η συνέχεια της εισόδου, ακόμα πιο εντυπωσιακή, με τις μαινάδες εκατέρωθεν. Σε όλους τους μέχρι τώρα μακεδονικούς τάφους (τύμβοι-τούμπες) που ανεκαλύφθησαν, η πρόσβασις δεν ήτο δυνατή! Κι αυτό, και για την ηρεμία του νεκρού και διότι ξεκάθαρα εξυπηρετούσαν ταφικό σκοπό. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν τάφος-προσκύνημα, κάποιου πολύ μεγάλου ανδρός! Αλλά τότε δεν θα επιλέγονταν ως σύμβολα, σφίγγες και μαινάδες... Αλλά το μυστήριο δεν είναι μόνον αυτό... Είναι στην «ατσαλάκωτη» εμφάνιση του μνημείου. Λες και δεν πέρασαν από πάνω του 23 αιώνες! Γιατί; Το μυστήριο προσπάθησα να ξεδιαλύνω, με την βοήθεια του φίλου μου, Σερραίου νομισματολόγου κ. Αστέριου Τσίντσιφου. Βλέποντας τον περίβολο, τα τοιχώματα της εισόδου και περισσότερο τις βάσεις, όπου επάνω στέκουν οι μαινάδες, σου δημιουργείται η αίσθησις ότι όλο αυτό είναι... καινούργιο! Αμεταχείριστο! Γιατί; Μα, διότι το έργο έγινε και θάφθηκε αμέσως! Αλλά για ποιον λόγο κάποιος να έφτιαχνε όλο αυτό το τεράστιο και δαπανηρό μνημείο, και να το έθαβε παραχρήμα; Ποιος ήταν αυτός που μπορούσε να διαθέσει τόσα πολλά κολοσσιαία κεφάλαια για μια τέτοια κατασκευή; Ποιο άραγε μυστήριο κρύβεται πίσω από ένα ιερό του Διονύσου, που κυριολεκτικά εμφανίσθηκε στην δύση της διονυσιακής λατρείας; Ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις... Το μόνο πρόσωπο που θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από την παραγγελία αυτού του μνημείου - που δεν μπορεί να λέγεται απλά «τάφος» - στον λόφο Καστά, ήταν η μητέρα του Μ. Αλεξάνδρου, η Ολυμπιάς[2]. Σε μια προσπάθεια να αναβιώσει την διονυσιακή λατρεία[3], που εν τω μεταξύ έτεινε προς εξαφάνισιν. Διέταξε εκεί, και ως συνηθιζόταν σε πατροπαράδοτο χώρο, το κτίσιμο του ιερού, από συντρόφους της, καβείρους, που εκτός από την ιεροσύνη τους, ήσαν περίφημοι και ως τεχνίτες-μάστορες.[4] Έτσι, έφτιαξαν ένα μνημειώδες έργο, που δεν απλώς ένα αρχιτεκτόνημα και δεν είναι και μόνο του, αλλά συνδέεται και επικοινωνεί και με άλλα αντίστοιχά του. «Η φθίνουσα πορεία της διονυσιακής λατρείας, που κατά τους παρελθόντες αιώνες ήταν η επικρατούσα, αποδεικνύεται από την νομισματική παραγωγή, που πάντα ήταν ο θρησκευτικός καθρέπτης των πόλεων τότε», λέει ο κ. Τσίντσιφος. Από τις αρχές του 4ου π.Χ. αι., ο κύριος λατρευόμενος στην Αμφίπολη θεός, ήτο ο Απόλλων. Οι κατασκευαστές του μνημείου, λοιπόν, δεν ήσαν οι Αμφιπολίτες (αν και θα μπορούσαν). Δεν είχε κανένα νόημα να διατεθούν τα τεράστια κεφάλαια που απαιτήθηκαν, για μια «ξεπερασμένη» λατρεία. Άλλωστε τα μακεδονικά στοιχεία του μνημείου, διαψεύδουν κάτι τέτοιο... Ποιος, λοιπόν, παρήγγειλε αυτήν την κατασκευή; Για να τον εντοπίσουμε, θα πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν δυο παράμετροι, που προκύπτουν από το ίδιο το μνημείο: 1. Η πολύ μικρή διάρκεια ζωής του ιερού, όπως αποδεικνύουν τα «ολόφρεσκα» μάρμαρα, και 2. κάποια ρήξη, εν συνεχεία, της μακεδονικής βασιλείας, που πρέπει να ήταν υπεύθυνη για το σφράγισμα του μνημείου. Η διονυσαία και ιέρεια των Καβείριων Μυστηρίων, λοιπόν, Ολυμπιάς, όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν, έδωσε την εντολή κατασκευής του ιερού, που πιθανότατα ήταν και χώρος μυήσεως στα μυστήρια. Και ως τέτοιος έπρεπε να είναι και κρυφός. Για τις δραστηριότητές της στην Μακεδονία, από το 336 π.Χ. έως και το 316 π.Χ. που θανατώνεται από τον Κάσσανδρο, η σωζόμενη ιστορία δεν μας δίδει πληροφορίες. (Ας μην ξεχνάμε ποτέ όμως, ότι από την αρχαία ελληνική Γραμματεία, εξ αιτίας του μένους των χριστιανών, σώζεται μόνο το 3% αυτής). Η κατασκευή του μνημείου, λοιπόν, στον λόφο Καστά πρέπει να τοποθετηθεί μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα. «Η αντιπαλότητα Κασσάνδρου-Ολυμπιάδος, έφερε αυτήν την ρήξη εν συνεχεία της μακεδονικής βασιλείας και οδήγησε στην εν μέρει καταστροφή του μνημείου, όπως και στο σφράγισμά του», συμπεραίνει ο κ. Τσίντσιφος. Ούτως ή άλλως, το ιερό ήταν κάτι σαν βλασφημία, για την τότε θρησκευτική συνείδηση των Μακεδόνων! Όσον αφορά τον κατασκευαστή αρχιτέκτονα του μνημείου, αυτός πιθανότατα θα μείνει στην αφάνεια. Αυτό που μετρούσε περισσότερο στον αρχαίο Έλληνα ήταν ο εντολέας, ο έχων την ιδέα, ο εμπνευστής, ο χορηγός, και όχι ο σκαφτιάς κι ο εργάτης... Το οικοδόμημα του Καστά, είναι σχεδόν συνόκαιρο με το ιερό της Σαμοθράκης, το οποίο χρονολογείται στο 323-317 π.Χ. Κοινός παρονομαστής Σαμοθράκης και Καστά, ήταν τα καβείρια και η Ολυμπιάς. Εάν το μνημείο κατασκευαζόταν από τον Κάσσανδρο, εκείνη την εποχή κανείς δεν θα τολμούσε να το αγγίξει! Εγγύηση δεν θα ήταν μόνον ο Κάσσανδρος! Αλλά και όλη η συνέχεια των μετέπειτα βασιλέων! Ο περίβολος του μνημείου δεν θα γίνονταν ποτέ δότης υλικών... Ούτε και θα υπήρχαν ίχνη βεβηλώσεως και καταστροφικής μανίας στο εσωτερικό. Όλα αυτά φυσικά, εάν ποτέ αποφάσιζε ο Κάσσανδρος να βάλει... σφίγγες και μαινάδες στο μνημείο, πράγμα απίστευτο... 

[Το ψηφιδωτό της Ολύνθου, που προσομοιάζει με αυτό που ευρέθη στο μνημείο του Καστά.] 

Το... ψηφιδωτό με τον ολυμπιονίκη Φίλιππο 

Κατά την πρόοδο των εργασιών απεκαλύφθη το μεγαλύτερο τμήμα ενός ψηφιδωτού δαπέδου (4,5 Χ 3 μ.). «Είναι κατασκευασμένο από μικρά βότσαλα, λευκού, μαύρου, γκριζωπού, μπλε, κόκκινου και κίτρινου χρώματος. Την κεντρική παράσταση περιβάλλει διακοσμητικό πλαίσιο, πλάτους 0,60 μ., το οποίο συντίθεται από διπλό μαίανδρο, τετράγωνα και τρέχουσα σπείρα. Το φόντο της παράστασης είναι σε αποχρώσεις γκρι-μπλε». Όλα έχουν την σημασία τους («σχήμα και τριώβολον»), αλλά δεν είναι της παρούσης. «Η κεντρική παράσταση απεικονίζει άρμα σε κίνηση, που σύρεται από δύο λευκά άλογα, το οποίο οδηγεί γενειοφόρος άνδρας, με στεφάνι δάφνης στο κεφάλι. Μπροστά από το άρμα απεικονίζεται ο θεός Ερμής ως ψυχοπομπός, ο οποίος φορά πέτασο, μανδύα, φτερωτά σανδάλια και κρατά κηρύκειο. Η σύνθεση έχει κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά», λέει απλοϊκά η ανακοίνωση. Κοιτώντας όμως παρατηρητικά και με λεπτομέρεια το ψηφιδωτό που ευρέθη στο μνημείο, ολοφάνερα παραπέμπει στους κατοίκους της Χαλκιδικής. «Είναι πανομοιότυπο με ένα της Ολύνθου» υπερθεματίζει και ο κ. Τσίντσιφος. Η απάντηση των αρχαιολόγων σε τέτοιες περιπτώσεις είναι στερεότυπη «Εποχή μίξης τεχνοτροπιών». Αλλά αυτό «δεν πιάνει πάντα». Θα εξακολουθήσω να «κρύβω λόγια» έως ότου οι επίσημοι της ανασκαφής δώσουν μια πειστική απάντηση. Φαίνεται, λοιπόν, πως μετά τον περίγυρο, τα κεφάλια των σφιγγών και τα πρόσωπα των μαινάδων, η βεβήλωση συνεχίσθηκε και στο ψηφιδωτό... Αλλά πότε και από ποιους;.. Η Τύχη πολλές φορές κάνει πλάκα, παίζοντας παιγνίδια, γι' αυτό και ήταν θεά! «Εάν δεν είχε βρεθεί ο "τάφος του Φιλίππου", όρκο θα έπαιρνα ότι η Ολυμπιάς τον έθαψε μέσα στο ιερό που έκτισε», λέει ο κ. Τσίντσιφος. Η Ολυμπιάς, που ονομάσθηκε έτσι ως σύζυγος ολυμπιονίκου, πολύ θα ήθελε μέσα σε ένα τέτοιο μνημείο να φυλάξει τους θησαυρούς και τα οστά της οικογενείας της... Ο αρματηλάτης στο ψηφιδωτό, δεν είναι ένας απλός γενειοφόρος άνδρας, αλλά ο ίδιος ο Φίλιππος, με την μορφή του Πλούτωνος-Άδου! Δεν φορά φέρει στεφάνι δάφνης, αλλά κότινο (στεφάνι αγριελιάς ολυμπιονίκου)! Ενώ ιδιαιτέρως πρέπει να προσεχθούν οι λεπτομέρειες στην παράσταση του αλόγου, που κρύβουν συμβολισμούς... Τι σου είναι αυτές οι συμπτώσεις!.. Τι σου είναι η βεβιασμένη ανακοίνωση (υπό πίεση; άγνοια;)... Και ο Ψυχοπομπός Ερμής πηγαίνει τον Φίλιππο πού και να συναντήσει ποιον; Επίσης, την ίδια ή και περισσότερη προσοχή χρειάζεται και ο «ψυχοπομπός Ερμής», που οδηγεί τον σωσία του Φιλίππου... «Ακόμα κι αν ο Φίλιππος είναι θαμμένος στο μνημείο, ο Κάσσανδρος δεν θα είχε αναστολές για την βεβήλωσή του. Ήθελε να εξαλείψει κάθε τι από την δυναστεία του Φιλίππου», λέει ο κ. Τσίντσιφος. Οι αρχαιολόγοι πρέπει να ξέρουν ότι τα χρόνια της παντοδυναμίας και πανσοφίας τους πέρασαν, διότι άφησαν να χειραγωγηθούν από πλαστές ασύνδετες πληροφορίες που τις ονομάτισαν γνώσεις! «Τώρα η δόξα περπατά αγκαζέ με την ξευτίλα και όπου κάτσει η μπίλια. Τα λάθη είναι ανθρώπινα και πάντα συγχωρούνται, όμως οι μεθοδεύσεις σε μια ανασκαφή που πρέπει να είναι ξάστερη, δεν συγχωρούνται», λέει ο κ. Τσίντσιφος. Ξαναθυμάμαι τώρα τις «χωρίς επιγραφή» πλάκες που... «φυγαδεύθηκαν» (;) με... δρακόντεια μέτρα ασφαλείας... (Αλήθεια, γιατί απαγορεύθηκε και η φωτογράφηση ακόμη μέσα στο Αρχ. Μουσείο Αμφιπόλεως;)... «Μήπως οι γραφές έγραφαν περί Φιλίππου και η ξευτίλα φθάσει μέχρι τον Ανδρόνικο;»... αναρωτιέται ο κ. Τσίντσιφος, και πάρει η μπάλλα όλη την Αρχαιολογία, τα υπουργεία Πολιτισμού, τους υπουργούς, τους γεν. γραμματείς και τους πρωθυπουργούς, και δη τους Σερραίους και τους Μακεδόνες;.. Ακόμη, κατά την επίσημη ανακοίνωση, «η παράσταση διακρίνεται για την εξαίρετη τέχνη στην απόδοση των λεπτομερειών των χαρακτηριστικών, τόσο των μορφών, όσο και των αλόγων, όπως και για την αρμονία των χρωμάτων. Η σύνθεση είναι σύγχρονη του ταφικού συγκροτήματος και χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ.». Τέλος, όπως ανακοινώθηκε «το ψηφιδωτό έχει υποστεί φθορά στο κέντρο, σε σχήμα κύκλου, διαμέτρου 0,80 μ.». Αυτό, όπως εδόθη στην δημοσιότητα, επέτρεψε νέες υποθέσεις, ότι ίσως εκαλύφθη εσκεμμένα με χώμα, προκειμένου να μην αποκαλυφθούν περισσότερα στοιχεία πριν οι αρχαιολόγοι αποφανθούν τελικώς... Όντως το ψηφιδωτό, απ' ό,τι φαίνεται είναι εξαιρετικής τέχνης, επιπέδου Απελλού! Στο εξωτερικό παραμιλούν με τα ευρήματα του Καστά. Αντιπροσωπείες ζητούν να έλθουν να τα δουν. Αλλά να τους συνοδεύσει ποιος; Να τους ξεναγήσει ποιος; Αυτοί που - έως ακόμη και τώρα - δεν έχουν επισκεφθεί καν τον χώρο;.. 

Για περισσότερα: Άρθρα του Γ. Λεκάκη στην εφημ. «Χρόνος» Κομοτηνής: «Άγγλοι "ψαράδες της στεριάς" στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με αρχαία αγκίστρια "ψάρεψαν" και αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολι... "αποκτήματα" του Βρετανικού Μουσείου! (27 και 28.8.2014). «H θρακική εννεαοδίτισσα, που έγινε η αθηναϊκή και η μακεδονική Αμφίπολις» (3.9.2014). «Στην Γερμανία δημοπρατούνται - ανάμεσα σε άλλα - και ξαφρισμένα νομίσματα από την Αμφίπολι! Συνένοχο το "κοιμισμένο" ελληνικό υπ. Πολιτισμού! (25.9.2014). «ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ Εννέα Οδών ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ: Οι... "Καρυάτιδες" δεν είναι Καρυάτιδες... Είναι μαινάδες του Διονύσου... Ο "τάφος" δεν είναι τάφος... Κατασκευάσθηκε για να είναι θρακικός ναός του Διονύσου και μέγα ορφικό κέντρο» (4.10.2014). 

Του ιδίου και: «Ο "τάφος της Αμφιπόλεως" ανήκει σε κάτι σημαντικότερο του Φιλίππου...», στο Crash on line, Αύγ. 2014. «Τα "Ελγίνεια" της Αμφίπολης», στο «Πρώτο Θέμα», 7.9.14. «Η ιστορία, οι αλήθειες και οι μύθοι για τον τάφο της Αμφίπολης» στο «Καρφί» 13.9.14. «Η Αμφίπολη κρατάει έναν άσσο στο μανίκι». στην εφημ. «Προφήτης», 13.9.14. «Πολλά τα "μυστήρια" στην Αμφίπολι», στην "Κυριακάτικη Kontra News", της 12.10.14. Τσίντσιφος Αστ. «Πέριξ Παγγαίου ήπειρος». 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 

[1] βλ. Γ. Λεκάκη «ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ Εννέα Οδών ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ», στον «Χρόνο», 4.10.2014. 

[2] Η Ολυμπιάς διεκρίθη από ενωρίς για το ανήσυχο και ανικανοποίητο πνεύμα της, τις μεταφυσικές της ανησυχίες και την δίψα να μάθει περισσότερα για τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Έμαθε τα ιερατικά μυστικά στο Μαντείο της Δωδώνης, το οποίο και υπηρέτησε για χρόνια, ενώ ήταν μεμυημένη και στα Βακχικά Μυστήρια. Ήταν ιέρεια των Καβειρίων Μυστηρίων της Σαμοθράκης, όπου και εγνώρισε τον Φίλιππο Β' (βλ. Γ. Λεκάκης «Σαμοθράκη, ιερά νήσος», εκδ. Ερωδιός, 2006). Ήταν προικισμένη με μεγάλα χαρίσματα, πράγματι ηγεμονικά. Μετά τον θάνατο του αδελφού της, Αλέξανδρου Α΄ της Ηπείρου, βασιλιά των Μολοσσών, εγκαταστάθηκε στην Ήπειρο και έγινε αντιβασίλισσα και επίτροπος του ανηλίκου εγγονού της, Νεοπτόλεμου Γ'. Στην Ήπειρο, ανέπτυξε πολιτική δράση ιστορικής σημασίας. Μεγάλωσε το «Κοινό των Μολοσσών» με την εισδοχή νέων ηπειρωτικών φύλων και το μετονόμασε «Οι Σύμμαχοι των Απειρωτάν», ζωντανεύοντας έτσι το κλωνισμένο γόητρο της Δυναστείας των Αιακιδών. Η Συμμαχία αυτή διήρκεσε από το 336 έως το 328 π.Χ. εν συνεχεία δε, κυβέρνησε μόνη της το Βασίλειο των Μολοσσών έως το 317 π.Χ. ίσως, οπότε και επέστρεψε στην Μακεδονία. 

[3] Η διονυσιακή λατρεία σχετιζόμενη και με τα Καβείρια μυστήρια, ήταν πανάρχαια στην ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου (τότε Θράκη). Κέντρο αυτής, όπως αποδεικνύεται νομισματικά, υπήρξε η πόλις Εννέα Οδοί. Ο διονυσιακός θίασος, πέραν του Διονύσου, αποτελείτο βασικά από σατύρους, μαινάδες και κενταύρους. Όπως απέδειξε στο βιβλίο του ο κ. Τσίντσιφος «Πέριξ Παγγαίου Ήπειρος», υπάρχουν σε νομίσματα διπρόσωποι σατύροι και κυνοκέφαλοι! Πιθανότατα τοπικό στοιχείο. Συμμετείχαν κι αυτοί στον θίασο. Τους οπαδούς του Διονύσου, μνημονεύει ενεπίγραφο («ΔΙΟΝΥΣΑΙΩΝ») νόμισμα του 510 π.Χ. με κένταυρο και μαινάδα. Αυτοί υπήρχαν σ' όλες τις πόλεις του Παγγαίου και με το πέρασμα των χρόνων, γίνονταν όλο και λιγότεροι. 

[4] Τα Καβείρια μυστήρια ήταν οι θρησκευτικές τελετές που γίνοναν προς τιμήν των Καβείρων, πελασγικής-φρυγικής προελεύσεως. Άλλωστε το στρογγυλό σαν «ταψί» σχήμα του μνημείου του Καστά, μας παραπέμπει στο ιερό στρογγυλό κρουστό μουσικό όργανο της θεάς Κυβέλης... Καβείρια ιερά ευρίσκουμε ακόμη και σήμερα σε Σαμοθράκη, Λήμνο, Θήβαι. Η μύησις αποτελείτο αυστηρώς από 5 μέρη. Όσοι μυούνταν στα μυστήρια των Καβείρων αποκτούσαν την δύναμη ν' αποφεύγουν τους κινδύνους, να πετυχαίνουν στις πιο αβέβαιες αποστολές και να είναι ανίκητοι! Ο καθαρμός, ο θρονισμός, το στεφάνι ελιάς η προφυλακτική κόκκινη ζώνη, η νηστεία, η προηγούμενη καλή διαγωγή, ο ιερός χορός, ο όρκος της ενάρετης στο μέλλον ζωής, κ.ά. ήταν κάποια βασικά χαρακτηριστικά τους. (βλ. Γ. Λεκάκης «Σαμοθράκη, ιερά νήσος», εκδ. Ερωδιός, 2006).

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=94797

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ Β

Η Άλις Κόμπερ σε μία από τις ελάχιστες φωτογραφίες της. Αριστερά πήλινη πινακίδα σε Γραμμική Β γραφή, από αυτές που ανακάλυψε γύρω στο 1900 στην Κνωσό, έξω απ' το Ηράκλειο, ο σερ Άρθουρ Έβανς.
Στο φως ο άγνωστος έως σήμερα ρόλος της Άλις Κόμπερ
Από το 1952, τον επίζηλο τίτλο του ανθρώπου που αποκρυπτογράφησε την Γραμμική Β, δηλαδή την αρχαιοελληνική γλώσσα που μνημεία της ανακάλυψε στην Κρήτη, στο παλάτι της Κνωσού και αλλού, ο αρχαιολόγος σερ Άρθουρ Έβανς, κρατούσε ο Βρετανός Μάικλ Βέντρις (1922 - 1956).
Σήμερα όμως έρχεται στο φως μια αποκάλυψη που θέλει μια Αμερικανίδα αρχαιολόγο ονόματι Άλις Κόμπερ (1906 - 1950), να είναι υπεύθυνη για την προεργασία ενός τεράστιου όγκου μελετών και σημειώσεων, τον οποίο μετέπειτα αξιοποίησε λαμπρά ο ευφυέστατος Βέντρις για να ερμηνεύσει την πολύπλοκη αυτή γραφή που αποτελείτο από πλήθος συμβόλων, είναι συλλαβική και ιδεογράμματη ( 89 συλλαβογράμματα και 260 ιδεογράμματα ), αλλά δεν είναι «μινωική» όπως λανθασμένα πίστευε ο Έβανς.
Πρόκειται για μία αρχαϊκή μορφή της ελληνικής γλώσσας, την οποία έφεραν στην Κρήτη οι Έλληνες εισβολείς και χρησιμοποιήθηκε από το 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ., κυρίως για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα, με μεγαλύτερο τον περίφημο «Λαβύρινθο» της Κνωσού.
Η ιστορία της αδικημένης αρχαιολόγου περιλαμβάνεται στο καινούργιο βιβλίου της δημοσιογράφου των New York Times Μάργκαλιτ Φοξ «The Riddle of the Labyrinth» ( «Ο γρίφος του Λαβύρινθου» ), που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ.
Παρά την αποδεδειγμένη αντιπάθεια που έτρεφαν ο ένας για το πρόσωπο του άλλου, ο Βέντρις σε μία διάλεξή του είχε αποδώσει εύσημα στην Κόμπερ για την εργασία της, αλλά εκείνη η θετική αναφορά του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή.
Οι δύο τους συναντήθηκαν μόνο μία φορά, στην Οξφόρδη, το 1947, τρία χρόνια πριν πεθάνει η Κόμπερ και πέντε χρόνια πριν δημοσιεύσει ο Βέντρις τα αποτελέσματα της εργασίας του. Είναι βέβαιο ότι υποτιμούσε ο ένας το έργο του άλλου. Η μεν Αμερικανίδα διότι θεωρούσε τον Βρετανό ανεπαρκή ερασιτέχνη, ο δε Βρετανός διότι θεωρούσε, σεξιστικά, ότι «μία γυναίκα δεν μπορεί» να καταφέρει να ξεκλειδώσει την περίφημη γραφή.
Ωστόσο, μόνο τώρα, 63 χρόνια μετά το θάνατό της από καρκίνο, αποδεικνύεται ότι ο ρόλος της Κόμπερ ήταν κάτι παραπάνω από συνδρομητικός στη δουλειά του αρχιτέκτονα και ερασιτέχνη γλωσσολόγου, ο οποίος επίσης πέθανε ξαφνικά και νεότατος, από τροχαίο δυστύχημα σε ηλικία μόλις 34 ετών.
Η Άλις Κόμπερ ξεκίνησε την προσπάθειά της στη δεκαετία του 1930, όταν εργαζόταν ως επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Μπρούκλιν διδάσκοντας Λατινικά και Ελληνικά.
«Έγινε η κορυφαία ειδικός σε όλο τον κόσμο σχετικά με τη Γραμμική Β», λέει για την Κόμπερ η συγγραφέας  Μάργκαλιτ Φοξ. Η ίδια θεωρεί ότι η Κόμπερ ήταν εξαιρετικά αφοσιωμένη και επιμελής, αφού «εργαζόταν ατελείωτες ώρες στην τραπεζαρία της, με ένα τσιγάρο να σιγοκαίεται στο τασάκι όσο εκείνη μελετούσε προσεχτικά τις ελάχιστες δημοσιοποιημένες επιγραφές και έψαχνε για σύμβολα-υποδείγματα». Περιγράφεται ως μοναχικός άνθρωπος, χωρίς ερωτικές σχέσεις, αλλά με έναν ελαφρύ αυτοσαρκασμό που διαφαίνεται στις σημειώσεις της.
Η Κόμπερ δεν δίστασε να μελετήσει και πλήθος αρχαίων γλωσσών, όπως τα αιγυπτιακά, τα σουμερικά και τα σανσκριτικά, προκειμένου να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι κατά πόσο οι θεωρίες που ήθελαν τη Γραμμική Β να έχει κάποια σχέση με αυτές ήταν αληθείς.
Στα περίπου 20 χρόνια που αφιέρωσε σε αυτές τις μελέτες έκανε τεράστια πρόοδο - κι ας μην έμελε ποτέ να φτάσει στη λύση του μυστηρίου, να καταλάβει δηλαδή ότι η γλώσσα που είχε μπροστά της ήταν πρώιμη ελληνική. Ανακάλυψε, για παράδειγμα, ότι αυτή η γλώσσα διέθετε κλιτικό σύστημα και ότι οι καταλήξεις των λέξεων άλλαζαν ανάλογα με τη χρήση τους, όπως στα λατινικά ή τα ελληνικά.
Παράλληλα, κατέγραψε τη συχνότητα εμφάνισης του κάθε συμβόλου στις επιγραφές, τόσο γενικά στο κείμενο όσο και σε κάθε λέξη ξεχωριστά προτού προχωρήσει στην μεταξύ τους αντιπαράθεση. Αυτό που κάνει τη δουλειά της Κόμπερ αξιόλογη πέραν των εντυπωσιακών ευρημάτων της σε έναν αχανή όγκο δουλειάς, είναι η απίστευτη σχολαστικότητα που επεδείκνυε. Αρκεί κάποιος να αναλογιστεί ότι κατέγραφε τις παρατηρήσεις, τις αναλύσεις και τις σημειώσεις της σε 180.000 μικροσκοπικές κάρτες ευρετηρίου που ήταν όλες φτιαγμένες προσεκτικά από την ίδια κόβοντας παλιές ευχετήριες κάρτες, λωρίδες χαρτιού, ακόμη και το εσωτερικό μέρος από εξώφυλλα βιβλίων.
Το 1950, ο θάνατος της μοναχικής καθηγήτριας άφησε το έργο της ημιτελές, παρόλα αυτά σε σημείο ιδιαιτέρως προχωρημένο. Δύο χρόνια αργότερα ο Βέντρις δημοσίευσε τα δικά του πορίσματα - έναν θρίαμβο της κοινή λογικής και της ανθρώπινης ευφυΐας. Εκείνος αντιλήφθηκε ότι ορισμένες επαναλαμβανόμενες ομάδες λέξεων αποτελούσαν ονόματα πόλεων της Κρήτης. Με τον καιρό η αποκωδικοποίηση έγινε ευκολότερη χαρίζοντας του τελικώς την ευχαρίστηση να πραγματοποιήσει την επιθυμία της ζωής του - είχε εντυπωσιαστεί από τον μύθο της Γραμμικής Β' από την παιδική του ηλικία - και να κερδίσει παγκόσμια καταξίωση.
Οι τελευταίες εξελίξεις προκαλούν το εύλογο ερώτημα σχετικά με το τι θα είχε συμβεί εάν η Κόμπερ δεν είχε πεθάνει: Θα είχε καταφέρει να λύσει το μυκηναϊκό μυστήριο ή στην πορεία θα έχανε το μίτο για να βγει από το λαβύρινθο; «Πιστεύω ότι θα ήταν εκείνη που θα είχε αποκρυπτογραφήσει τη Γραμμική Β.», απαντά με σιγουριά ο καθηγητής Τόμας Παλαίμα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Ο ακόμη αρχαιότερος τύπος γραφής που εντοπίστηκε στην Κρήτη, η λεγόμενη Γραμμική Α'. δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί. Τα δείγματά της όμως είναι πολύ λιγότερα και κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι η αποκρυπτογράφησή της είναι αδύνατη. 




http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/06/amerikanida-arxaiologos-anoikse-dromo-apokryptografhsh-grammikhs-V.html

ΠΩΣ ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΤΟ ''ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΚΕΨΗΣ''...ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ο βασικός λόγος που τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά στο σχολείο είναι διότι το υπουργείο παραπαιδείας εδώ και δεκαετίες έχει θέσει ως σκοπό του να μην διδάσκεται σωστά η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα.
Η γλώσσα είναι εργαλείο σκέψεως. Όσο πιό πολλές λέξεις χρησιμοποιούμε, όσο πιό αφηρημένες έννοιες συλλαμβάνουμε, όσο πιό καλή σύνταξη προτάσεων οικοδομούμε, τόσο περισσότερο ακονίζουμε την σκέψη μας. Όποιος δεν χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα, δεν μπορεί να μεταφέρει τις σκέψεις του στον έξω κόσμο. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του, δεν μπορεί να ενεργήσει γρήγορα.
Αυτός μάλλον πρέπει να είναι ο σκοπός του υπουργείου παραπαιδείας για να διδάσκει με τέτοιο βασανιστικό τρόπο την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα στα δύσμοιρα ελληνόπουλα.
Επιβάλλει στους μαθητές να μαθαίνουν αμέτρητους τύπους, καταλήξεις και κανόνες. Αυτό αποτελεί σαδομαζοχιστική τάση. Μετά 3 χρόνια διδασκαλίας οι Έλληνες μαθητές δεν μπορούν να καταλάβουν τί θέλει να πει ένα απλό Αρχαίο Κείμενο. Και ακόμη χειρότερα: Οι μαθητές δεν μπορούν να γράψουν ένα απλό κείμενο στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, αλλά ούτε και να μιλήσουν Αρχαία Ελληνικά.
Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο βασικός σκοπός εκμαθήσεως μίας γλώσσης, το να γράφεις, το να σκέφτεσαι και το να μιλάς με αυτή την γλώσσα. Και όχι απλώς να γνωρίζεις τους γραμματικούς κανόνες και το συντακτικό.
Γιατί λοιπόν τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα; Διότι απλούστατα το υπουργείο παραπαιδείας δεν ακολουθεί κανόνες διδασκαλίας που ισχύουν για όσους μαθαίνουν μία ξένη γλώσσα ή κανόνες που ακολουθούνται για τα νήπια.
Για παράδειγμα όποιος πηγαίνει σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών για να μάθει την αγγλική γλώσσα, μετά από 3-4 μαθήματα ο καθηγητής ζητά από τον μαθητή να προφέρει κάποιες λέξεις. Να συντάξει μία απλή πρόταση, πχ «This is a cat». Του ζητά να συντάξει μία μικρή παράγραφο με την χρήση της αγγλικής γλώσσης.
Δηλαδή από τις πρώτες εβδομάδες ένας καθηγητής ξένων γλωσσών προσπαθεί να χρησιμοποιήσει όλους τους αισθητήρες του εγκεφάλου για να κάνει τον μαθητή να μιλήσει την ξένη γλώσσα. Οι καλοί καθηγητές ξέρουν ότι ο μαθητής πρέπει να διαβάζει δυνατά μία λέξη για να μαθαίνει την προφορά της, να την αντιγράφει σωστά για να μαθαίνει την ορθογραφία της, και να σχηματίζει προτάσεις έτσι ώστε η γλωσσική του μνήμη να συμπλέκει συνεχώς λέξεις με εικόνες για να αρχίσει ο μαθητής να σκέφτεται στην ξένη γλώσσα αντί απλώς να μεταφράζει από την μητρική του γλώσσα το νόημα που θέλει να εκφράσει.
Άρα το βασικό κλειδί για να μάθουμε μία γλώσσα είναι από την πρώτη ημέρα ει δυνατόν, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε!! Πότε επιτέλους θα κατανοήσει το υπουργείο παραπαιδείας ότι με την διδασκαλία ατελείωτων συντακτικών και γραμματικών κανόνων δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσεις μία γλώσσα;
Ακόμη και αν κάποιος μαθητής απομνημονεύσει όλους τους γραμματικούς κανόνες η ψυχολογία διδάσκει ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα τους ξεχάσει. Οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το ξεχνάς.
Γιατί δεν σκέπτονται οι κύριοι του υπουργείου παραπαιδείας πώς τα νήπια μαθαίνουν τα Νέα Ελληνικά; Μήπως οι μητέρες στέκονται πάνω από την κούνια τους και αρχίζουν να τους μαθαίνουν τις χρονικές καταλήξεις των ρημάτων; Προφανώς όχι. Αρχίζουν και τους προφέρουν λέξεις τις οποίες τα βρέφη σιγά-σιγά συνδυάζουν στο μυαλό τους με εικόνες, αντικείμενα, μορφασμούς προσώπων κλπ. Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν αφηρημένες έννοιες αλλά κατανοούν αντικείμενα όπως τόπι, νερό, μαμά, κούκλα, κ.α.
Έτσι ακριβώς θα μάθουν και τα ελληνόπουλα τα Αρχαία Ελληνικά, συνδυάζοντας λέξεις με αντικείμενα και εικόνες.
Στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια εισήλθαν πολλοί ξένοι, νόμιμοι και παράνομοι. Ωρισμένοι από αυτούς έμαθαν τα Νέα Ελληνικά σε πολύ καλό επίπεδο. Πώς τα έμαθαν; Μήπως με την μέθοδο του υπουργείου παραπαιδείας; Μήπως άρχισαν να μαθαίνουν συντακτικό και γραμματική; Ή μήπως η πρώτη λέξη που έμαθαν ήταν «δουλειά»; Οι ξένοι άρχισαν να μαθαίνουν μικρές προτάσεις όπως «θέλω δουλειά», «ψάχνω για σπίτι», «πού είναι το ταχυδρομείο;», «ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ» κλπ. Έτσι άρχισαν οι ξένοι να μαθαίνουν την νεοελληνική γλώσσα.
Έτσι θα μάθουν και τα ελληνόπουλα την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα. Πρέπει να την μιλήσουν. Αυτό το έγκλημα έχει διαπράξει το υπουργείο παραπαιδείας. Δεν επιβάλλει στο αναλυτικό πρόγραμμα την ΟΜΙΛΙΑ της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης μέσα στην σχολική τάξη. Όταν ένας μαθητής αρχίζει να επαναλαμβάνει «τίς βούλεται αγορεύειν;» τότε αρχίζει να μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά. Στην αρχή δεν χρειάζεται ανάλυση υποκειμένου, αντικειμένου, ρήματος και απαρεμφάτου. Αυτά θα γίνουν πολύ αργότερα, για όσους ενδιαφέρονται.
Οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες είναι αγράμματοι, δεν ξέρουν τί σημαίνει απαρέμφατο, και όμως μιλούν τα Νέα Ελληνικά. Δεν χρειάζονται ατελείωτοι γραμματικοί κανόνες για να μιλήσει κάποιος την Αρχαία Ελληνική. Απαιτείται να την χρησιμοποιεί στην ομιλία του. Απαιτείται η καθημερινή χρήση της Αρχαίας μας Γλώσσης στην οικία, στο σχολείο, στην εργασία. Μικρές προτάσεις στην αρχή, με απλά νοήματα.
Δεν είναι δυνατόν τα νήπια, οι ξένοι που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά, και όσοι Έλληνες διδάσκονται ξένες γλώσσες να ακολουθούν αυτή την βασική μέθοδο διδασκαλίας, ενώ οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων να διδάσκωνται ανουσίους γραμματικούς κανόνες, επειδή έτσι αρέσει σε κάποιους ημιμαθείς γραφειοκράτες του υπουργείου παραπαιδείας. Και φυσικά μετά από ένα χρόνο, αφού τελειώσουν το λύκειο, οι μαθητές δεν θυμούνται τίποτε. Και το χειρότερο είναι ότι δεν δύνανται να συντάξουν ούτε μία πρόταση στα Αρχαία Ελληνικά.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι πηγαίνουν να δώσουν εξετάσεις για ένα πτυχίο σε μία ξένη γλώσσα, εκτός από το να διαβάσουν ένα κείμενο και να το αναλύσουν, τους ζητούν να γράψουν ένα κείμενο και να δώσουν μία προφορική συνέντευξη. Όμως αυτό δεν ισχύει στις εξετάσεις για τα Αρχαία Ελληνικά. Επί δεκαετίες δεν ζητείται από τους μαθητές να γράψουν ένα κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά ούτε να δώσουν συνέντευξη στα Αρχαία Ελληνικά. Κάτι που το κάνουν όσοι δίνουν εξετάσεις για μία ξένη γλώσσα ακόμη και από το πρώτο τρίμηνο διδασκαλίας. 

http://ellhnografos.blogspot.gr/2012/11/blog-post_9.html  

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΘΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Μία νέα γλώσσα καλούνται να μάθουν τα παιδιά στα δημοτικά σχολεία στην Βρετανία και θα είναι αυτή της ελληνικής και πιο συγκεκριμένα της αρχαίας ελληνικής. Το πρόγραμμα αυτό θα τεθεί σε εφαρμογή από το 2014.
Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θα είναι υποχρεωτική και οι μαθητές θα μαθαίνουν να διατυπώνουν ολοκληρωμένες προτάσεις με τη σωστή προφορά και να εκφράζουν απλές ιδέες. Ανάμεσα στις γλώσσες που προτείνονται είναι τα αρχαία ελληνικά, τα λατινικά και τα μανδαρίνικα.
Η κίνηση αυτή φαίνεται μέχρι στιγμής να χαίρει ευρείας συναίνεσης καθώς ο υπουργός Παιδείας Στίβεν Τουίγκ δήλωσε στο BBC, ότι η κυβέρνηση έχει «απόλυτο δίκιο» να κάνει υποχρεωτική τη διδασκαλία των ξένων γλωσσών από την ηλικία των επτά ετών. Πρότεινε μάλιστα να ξεκινάει σε ακόμη μικρότερες ηλικίες.

«Τα παιδιά θα αγαπήσουν τις γλώσσες εάν τους δοθεί η ευκαιρία να τις μάθουν από μικρή ηλικία. Η κυβέρνηση προτείνει τα επτά χρόνια. Θα ενθάρρυνα τα σχολεία να αρχίσουν τη διδασκαλία από ακόμη μικρότερες ηλικίες» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη Βρετανία οι ξένες γλώσσες είναι προαιρετικό μάθημα στο γυμνάσιο και όπως διαπιστώθηκε το ενδιαφέρον των μαθητών μειωνόταν χρόνο με τον χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010 μόλις το 43% των 14χρονων μαθητών ζήτησε να διδαχθεί κάποια ξένη γλώσσα όταν το ποσοστό αυτό ήταν 75% το 2002.

Αναδημοσίευση από: thesprotia-news.blogspot.com

http://www.eparousia.gr