Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ ΤΑΛΑΤ ΟΥΛΟΥΣΟΪ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ : Η ΣΜΥΡΝΗ ΛΕΗΛΑΤΗΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΗΣ

Επικαλούμενος στοιχεία μετά την αποδιαβάθμιση των μυστικών πρακτικών, ο Ταλάτ Ουλουσόι της εφημερίδας Ταράφ, αποκαλύπτει τη λεηλασία των σμυρναίικων σπιτικών και όχι μόνον αυτών. «Ολόκληρη η χώρα από τον Πόντο μέχρι τη Μεσόγειο έχει λεηλατηθεί» παραδέχεται βουλευτής στα πρακτικά που είναι στην οθωμανική γλώσσα και έτσι, «με εθνική άνεση άνοιξαν», όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Ουλουσόι. (Το κείμενό του, σε μετάφραση του pontos-news.gr, ακολουθεί).
 
Η Σμύρνη θυμάται: Γιορτή απελευθέρωσης και λεηλασίας
 
Κάθε 9η Σεπτεμβρίου εορτάζεται η «απελευθέρωση της Σμύρνης». Το να γιορτάζεται η επέτειος της πυρπόλησης και της καταστροφής μια πόλης, είναι κάτι που ταιριάζει μόνο σε μυαλά που έχουν «τυφλωθεί» από την ιστορία του «κεμαλικού εκσυγχρονισμού».

Στην πραγματικότητα, η 9η Σεπτεμβρίου 1922 είναι η μέρα που εκπληρώθηκε ο στόχος που είχε αναθέσει η οργάνωση «Ένωσις και Πρόοδος» στον Τζελάλ Μπαγιάρ, μετέπειτα τρίτο Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, «να απαλλάξει την οικονομία και να την πάρει από τα χέρια των Χριστιανών και να εκτουρκίσει την Σμύρνη των απίστων». Εκείνοι που αρέσκονται να παρουσιάζουν την είσοδο των λυτρωτών εφίππων στρατιωτών στη Σμύρνη και να μιλούν για «την πυρπόληση της Σμύρνης από τους Έλληνες και από τους Αρμενίους», αποφεύγουν να μιλήσουν για τη λεηλασία της Σμύρνης.
Τα μυστικά πρακτικά (*) της «Ιδρυτικής βουλής», που άνοιξαν «με εθνική άνεση» γιατί είναι γραμμένα στην παλιά γλώσσα και γραφή, αποδεικνύουν ότι οι Νεότουρκοι εκπλήρωσαν αυτόν το στόχο τους στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, που απελευθέρωσαν τη Σμύρνη.


Αυτά που συνέβαιναν στη Σμύρνη ζητείται να συζητηθούν στη Βουλή, στις 11 Σεπτεμβρίου, όμως δεν γίνεται δεκτή η συζήτησή τους. Μόνον στις 25 Νοεμβρίου, ημέρα Παρασκευή, 2,5 μήνες μετά την «απελευθέρωση», αναγιγνώσκεται μια επιστολή που ήλθε από τη Σμύρνη, η οποία αναφέρεται «στη διαφθορά και τις παρανομίες που γίνονται στο ζήτημα της διαχείρισης της κινητής περιουσίας και των αντικειμένων που εγκαταλείφθηκαν στις απελευθερωμένες περιοχές», και στη συνέχεια αναγιγνώσκεται  ένα τηλεγράφημα που αναφέρεται στις «απελευθερωθείσες περιοχές».


Το τηλεγράφημα αναφέρει ότι «τα αντικείμενα που έχει σφραγίσει η κυβέρνηση ή εκείνα που έχει πάρει από διάφορους, χάνονται στην κυριολεξία». Και συνεχίζει: «Τα αντικείμενα που αποτελούν προϊόν λεηλασίας, οι έμποροι λεηλατημένων δίνουν τρεις, πέντε, εκατό λίρες στον πρόεδρο και τα μέλη της Επιτροπής Εγκαταλειφθέντων Αντικειμένων (Emvali Metruke Komisyonu) και τα βγάζουν ελεύθερα από τους χώρους όπου φυλάσσονται».

Τα χρηματοκιβώτια που ανατινάχτηκαν
Ο βουλευτής Ερζερούμ, Σαλίχ Εφέντη, που πήρε πρώτος το λόγο, τα είπε όλα με μια φράση: « Όλα λεηλατήθηκαν, το ζήτημα τελείωσε».
Σε εκείνους που ζητούν να συζητηθεί το θέμα σε μυστική σύνοδο της βουλής, ο βουλευτής Κιουτάχειας Μπεσίμ Αταλάι λέει: «Σύντροφοι, ολόκληρη η χώρα, από τον Πόντο μέχρι τη Μεσόγειο έχει λεηλατηθεί. Αυτό πρέπει να το συζητήσουμε ανοικτά. Να τα μάθει ο κόσμος. Δεν θα ήταν σωστό να κρύβουμε τις κλεψιές, όπως έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση».
Συνεχίζοντας την αγόρευσή του είπε: «Να πάτε να δείτε ποιοι κατοικούν σε εκείνα τα λεηλατημένα σπίτια. Να δείτε σε ποιους φίλους τα έδωσαν και παρέδωσαν αυτά τα σπίτια. Να δείτε πώς κάποιοι έσπασαν τις σφραγίδες και πήραν τα αντικείμενα, υποτίθεται για να καλυφθούν ανάγκες του στρατού. Από εκεί πολλά αντικείμενα έχουν κλαπεί, σύντροφοι».
Ο υπουργός Οικονομικών, Χασάν Φεχμί, βουλευτής Αργυρούπολης, σε μια μακρά ομιλία, αφού είπε ότι «δεν πρέπει να στενοχωριέστε για τα αντικείμενα που εκλάπησαν», κατέληξε: «Κύριοι, η Σμύρνη κάηκε… Όμως δεν έχουν βρεθεί όλα τα χρηματοκιβώτια που έμειναν κάτω από τις στάχτες και τα ερείπια των σπιτιών. Τα άλλα χρηματοκιβώτια έχουν μπει σε αποθήκες. Κάποια, όμως, από αυτά που έμειναν κάτω από τα ερείπια τα βρίσκουν οι έφεδροι στρατιώτες, τα ανατινάζουν για να τα ανοίξουν και παίρνουν ό,τι υπάρχει μέσα».
Παρεμβαίνοντας ο βουλευτής Ερζερούμ Σαλίχ Εφέντη, ερωτά: «Και ποιος έκλεψε τόσα χρήματα κύριε;»


Κατηγορίες για το στρατό
 
Στη συνέχεια ακολουθεί η κριτική από τον Ιμπραήμ μπέη, βουλευτή Μάρντιν: «Κύριε, ακούμε ότι στη λεηλασία της Σμύρνης συμμετείχαν αξιωματικοί και ανώτατοι διοικητές. Αυτό έγινε όντως; Ο διοικητής της Πρώτης Στρατιάς πήρε όλα τα λεφτά και τα αντικείμενα και αρκετά από αυτά τα διαμοίρασε. Είναι αλήθεια; Εκείνα τα λεφτά πόσα ήταν; Επίσης, αρκετοί βουλευτές μας μπήκαν σε επιπλωμένα σπίτια και μένουν ακόμα σ’ αυτά. Είναι αλήθεια;»

Για χρόνια επικρατεί η άποψη ότι «στρατός-πολίτες-διανοούμενοι λύτρωσαν και απελευθέρωσαν τη χώρα». Ναι κύριοι, υπάρχει λύτρωση, όμως αυτή πιο πολύ σχέση έχει με τις «τσέπες» κάποιων.
Ο υπουργός Οικονομίας προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα: «Όπως ξέρετε, όταν ο στρατός μας έκανε προέλαση από το Ουσάκ στη Φιλαδέλφεια (Alaşehir), στείλαμε τρεις Επιτροπές Πολεμικών Λαφύρων. Οι επιτροπές αυτές άρχισαν να καταγράφουν τα λάφυρα. Όμως τα λάφυρα ήταν τόσο πολλά, που το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν ήταν να τα καταγράψουν… Δεν έγινε τίποτα για την προστασία τους. Επίσης, υπήρχαν πολλά λάφυρα που δεν καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Αυτά όλα χάθηκαν».
Ώστε έτσι λοιπόν, όλοι οι Χριστιανοί της Σμύρνης, ακόμα και τα παιδιά που ήταν στις κούνιες, είναι «προδότες», «εχθροί», και η περιουσία τους είναι «λάφυρο» και μάλιστα «χαλάλ» (καθαγιασμένο)! Τι νοοτροπία είναι αυτή; Λες και έγινε εκστρατεία για να καταληφθεί η Σμύρνη!


Όμως δεν ήταν έτσι. Οι Χριστιανοί κάτοικοι της Σμύρνης, ήταν ισότιμοι πολίτες με τους μουσουλμάνους. Η λεηλασία και η κλοπή των περιουσιών αυτών των ανθρώπων και ο διωγμός τους από τα σπίτια τους, δεν μπορεί να λέγεται «απελευθέρωση» της πόλης.
Διαβάστε την ανακοίνωση της Διοίκησης Έκτακτης Ανάγκης της εποχής:
«Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι που είναι σε θέση να κρατήσουν όπλο […] Από 18 μέχρι 45 χρονών, θα κρατηθούν αιχμάλωτοι στα στρατόπεδα. Όλοι οι άλλοι, καθώς και οι ελληνικές και αρμενικές οικογένειες που ήλθαν στη Σμύρνη από την ενδοχώρα, έχουν διορία να εγκαταλείψουν την Τουρκία μέχρι τις 30 Ιουλίου 1922.»


Η περιουσία των Χριστιανών ως λάφυρο είναι καθαγιασμένη;
 
Η κλοπή με βάση το δίκαιο είναι αδίκημα, ενώ με βάση την πίστη είναι χαράμ (αμαρτία). Όποιος κι αν είναι αυτός από τον οποίο κλέβουμε την περιουσία του, ο κλέφτης είναι κλέφτης και διαπράττει αμαρτία. Μάλιστα, «επειδή η συγχώρηση είναι πιο δύσκολη, η ευθύνη να παραβιάσεις τα δικαιώματα ενός μη μουσουλμάνου είναι ακόμα μεγαλύτερη». (**)

Τον τελευταίο λόγο είχε ο Ρεσάτ μπέη, βουλευτής Μούγλων: «Τα όσα έγιναν στη Σμύρνη, οι κλοπές, δεν είναι κάτι κρυφό. Οι κλοπές και η διαφθορά είναι στο προσκήνιο. Είναι τόσα τα γεγονότα της κλοπής και της διαφθοράς, που δεν μπορώ να τα απαριθμήσω. Πλούτος που θα μπορούσε να τροφοδοτεί τον κρατικό προϋπολογισμό, διασπαθίζεται. Και ο κύριος υπουργός Οικονομικών έχει ένα σπίτι που του έχει δοθεί εκεί στη Σμύρνη. Το σπίτι αυτό το είχε αρπάξει με τη βία από τους ιδιοκτήτες του ο Σεραφετίν μπέη, υπασπιστής του στρατηγού Καζίμ Καραμπεκίρ. Συμμορίες στρατιωτικών που δρουν στη Σμύρνη και είναι υπό τις διαταγές του Αρχηγού του Στρατού, δεν υπακούν σε κανέναν…»
Η άποψη που έχουν οι «συντηρητικοί ισλαμιστές» με τους «εκσυγχρονιστές κεμαλιστές» για την 9η Σεπτεμβρίου 1922, είναι ίδια. Με μια διαφορά. Οι μεν μιλούν για «Πόλεμο Θρησκευτικής Λύτρωσης» και οι δε για «Απελευθερωτικό Πόλεμο».
Και οι δυο, όμως, δεν βλέπουν τη λεηλασία και τις κλοπές, μιλούν μόνο για «ιερομάρτυρες» που έπεσαν στον πόλεμο.  
Όμως όσο δεν βλέπουμε και δεν μιλάμε για τις λεηλασίες που κάναμε όταν απελευθερώναμε και ιδρύαμε αυτή τη χώρα, όσο δεν λέμε ότι «αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει ποτέ», δεν θα έλθει και δεν θα επικρατήσει ποτέ σ’ αυτά τα χώματα η δικαιοσύνη και η αλήθεια.

 (*) TBMM Gizli Oturum Tutanakları 11.9.1922; 29 Kasım 1922; 25 Kasım 1922; 7 Aralık 1922
(**) https://sites.google.com/ diyanetin213soruyaverdiğicevaplar-2, cevap no 166

http://www.pontos-news.gr/article/140612/toyrkos-arthrografos-i-smyrni-leilatithike-meta-tin-pyrpolisi-tis

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΥΠΡΟΣ : ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΙΣΙΓΚΕΡ ΜΕ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΙΑΚΩΒΟ ΤΟ 1973

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου





Πηγή:«Τα μυστικά αρχεία του Κίσιντζερ» των Μιχάλη Ιγνατίου και Κώστα Βενιζέλου από τίς Εκδόσεις Λιβάνη.
 
Για πρώτη φορά, επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Χένρι Κίσιγκερ, ότι το 1973, ένα χρόνο πριν από την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντήθηκε στο Παρίσι με τον Αμερικανό υπουργό των Εξωτερικών. Τόπος της συνάντησής τους, ήταν η κατοικία του εκδότη της εφημερίδας «New York Times», Σάϊρους Σουλτσμπέργκερ, στο Παρίσι. Ο κ. Σουλτσμπέργκερ, που έχει ιδιόκτητη έπαυλη και στην Υδρα, ήταν στενός φίλος, τόσο του Καραμανλή, όσο και του Κίσιγκερ.


Στο δείπνο παραβρέθηκε και ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, Ιάκωβος. Κατά τα λοιπά, ουδείς γνωρίζει τί συζητήθηκε και είναι σημαντικό να τονιστεί ότι κατά καιρούς ο Ιάκωβος αναφέρθηκε σ’ αυτό το περίφημο δείπνο, αλλά δεν ομολόγησε ΠΟΤΕ ότι παραβρέθηκε και ο Κίσιγκερ.


Ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Αμερικανό υπουργό στο Παρίσι, ήταν ο χουντικός πρέσβης Κων. Παναγιωτάκος, ο οποίος όμως επέμενε πως στο τραπέζι καθόταν και ο Μπουλέντ Ετσεβίτ. Η πληροφορία αυτή διαψεύστηκε τόσο από το περιβάλλον του Καραμανλή, όσο και από τους ανθρώπους του Κίσιγκερ.


Ο Αμερικανός υπουργός, αποκαλύπτει την μυστική συνάντησή του με τον Καραμανλή, στη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας τους, δύο ημέρες μετά την περιπετειώδη επιστροφή του στην Ελλάδα. Ο Καραμανλής είναι έντονα εκνευρισμένος, επειδή οι Τούρκοι παραβιάζουν συνέχεια την εκεχειρία και απειλεί δύο φορές ότι εάν δεν σταματήσουν θα κηρύξει τον πόλεμο.


Σε ένα σημείο της συνομιλίας τους, ο Καραμανλής, ενημερώνει τον Κίσιγκερ ότι ο ελληνικός λαός είναι έντονα απογοητευμένος και οι στρατιωτικοί, αν και ανατράπηκε η χούντα, παραμένουν πολύ επικίνδυνοι.



Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ


Ολο το κείμενο της συνομιλίας του κ. Καραμανλή με τον Χένρι Κίσιγκερ έχει ως εξής:
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ (TELCON)
Μεταξύ του υπουργού Κίσιγκερ και του πρωθυπουργού Καραμανλή
Παρασκευή 26 Ιουλίου 1974
1:25 μ.μ. (ώρα ανατολικής ακτής), 8:25 μ.μ. ώρα Αθήνας
Κίσιγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ.
Καραμανλής: Εμπρός…


Κίσιγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ
Καραμανλής: Εμπρός, εμπρός…


Κίσιγκερ: Κύριε Καραμανλή, εδώ Χένρι Κίσιγκερ. Είμαι ο υπουργός Εξωτερικών Κίσιγκερ.
Καραμανλής: Α, τί κάνεις;


Κίσιγκερ: Τί κάνετε;
Καραμανλής: Είμαι καλά, αλλά έχω πολλές, πολλές δυσκολίες αυτή την στιγμή.


Κίσιγκερ: Το ξέρω. Τηλεφωνώνησα για να σας πω, πρώτα απ’ όλα, ότι θυμάμαι με μεγάλο ενθουσιασμό το δείπνο που είχαμε την περασμένη χρονιά (1973). Στο σπίτι του Σάϊρους Σουλτζμπέργκερ (ιδιοκτήτης της εφημερίδας “New York Times”). [Το δείπνο δόθηκε προς τιμή του κ. Καραμανλή, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής κ. Ιακώβου, στο Παρίσι).
Καραμανλής: Ο πρώην φίλος μας. (σ.σ.: εννοεί ο φίλος από τα παλιά).
Κίσιγκερ: Και δεύτερον, θέλω να γνωρίζετε ότι υποστηρίζουμε με σθένος τις προσπάθειές σας. Θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε την κυβέρνηση σας.
Καραμανλής: Σε ευχαριστώ γι’ αυτό, αλλά πρέπει να προχωρήσεις και να κάνεις περισσότερα.


Κίσιγκερ: Συγγνώμη;
Καραμανλής: Το ξέρεις ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν το ψήφισμα της… (σ.σ.: εννοεί ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν τις πρόνοιες του ψηφίσματος των Ην. Εθνών, που αφορά την εκεχειρία, η οποία συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου στις 22 Ιουλίου 1974). Είναι.. (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).


Κίσιγκερ: Είμαι σε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.
Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)… Γιά πέντε ημέρες παραβιάζουν το ψήφισμα και (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Λένε ότι είναι πολύ επικίνδυνοι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).


Κίσιγκερ: Καλά, θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου. Εργαζόμαστε αθόρυβα με τους Τούρκους αυτή τη στιγμή.
Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) αλλά νομίζω ότι πρέπει να τους πείσεις για…


Κίσιγκερ: Κάνουμε ότι μπορούμε.
Καραμανλής: Αχ, κ. Κίσιγκερ. Νομίζω ότι οι ευχές (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) δεν είναι αρκετές. Πρέπει να κάνεις κάτι για να εμποδίσεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).


Κίσιγκερ: Γράφω ένα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά
Καραμανλής: Θα το κάνεις; Οι Τούρκοι θα παραβιάσουν… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).


Κίσιγκερ: Το καταλαβαίνω. Κύριε πρωθυπουργέ, σας στέλλω επιστολή στην οποία σας εξηγώ τί κάνουμε.
Καραμανλής: Ευχαριστώ. Η κοινή γνώμη εδώ. Ο στρατός είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Είναι ανήσυχοι, στενοχωρεμένοι και πολύ επικίνδυνοι.


Κίσιγκερ: Το καταλαβαίνω.
Καραμανλής: Οπως ξέρεις, είμαι ένας γέρος άνθρωπος. Και επιθυμώ μία ειρηνική λύση, αλλά… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Αυτή είναι προβοκάτσια… (σ.σ.: εννοεί η παραβίαση της εκεχειρίας από τους Τούρκους).
Κίσιγκερ: Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά εδώ και τώρα.
Καραμανλής: Εν πάση περιπτώσει, σε παρακαλώ προσπάθησε να τους ελέγξεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Να σταματήσει αυτή η παρανομία.


Κίσιγκερ: Θα το κάνω αμέσως.
Καραμανλής: Διαφορετικά, εάν δεν το πράξεις εσύ, έχω υποχρέωση να το κάνω εγώ.


Κίσιγκερ: Οχι, θα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Μπορείς να συγκρατηθείς για μία ημέρα; Είμαι αυτή τη στιγμή σε επαφή με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Αυτή την στιγμή… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
Καραμανλής: Νομίζω ότι ξέρεις τί είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)
Κίσιγκερ: Ναι, τους τηλεφωνώ τώρα.
Καραμανλής: Συνεχίζουν να παραβιάζουν (την εκεχειρία) και να επεκτείνουν τον έλεγχο (εδαφών) στην Κύπρο. Τέλος πάντων, πίεσέ τους να σταματήσουν.


Κίσιγκερ: Θα τους πιέσουμε.
Καραμανλής: Αλλά εάν δεν το κάνεις, έχω υποχρέωση να το κάνω από μόνος μου.


Κίσιγκερ: Οχι, όχι. Θα τους πιέσουμε. Θα κάνουμε ότι προτείνατε εσείς.
Καραμανλής: Ευχαριστώ.


Κίσιγκερ: Θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου.
Καραμανλής: Θα περιμένω να ακούσω τα νέα που θα μου φέρεις.


Κίσιγκερ: Καλά, χάρηκα που σας μίλησα κύριε πρωθυπουργέ.
Καραμανλής. Ναι. Καλά.


Κίσιγκερ: Θα είμαι σε επαφή μαζί σας.
Καραμανλής: Ευχαριστώ.


Κίσιγκερ: Γειά σας.



*** To κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο «Ποντίκι»

http://www.greeknewsonline.com/kipros-afieroma-mistikos-dipnos-kisigker-me-karamanli-ke-iakovo-to-73/

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΕΣΩΣΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΦΑΛΤΑΪΤΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ 5000 ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑΣ ΤΟ 1921

ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
(Από την Άννα Φαλταϊτς)

Στα ρεπορτάζ του από την Νικομήδεια, ο Κώστας Φαλτάϊτς έδωσε αρκετές φορές ανατριχιστικότατες λεπτομέρειες από τις μεθόδους «εκκαθάρισης» που χρησιμοποιούσαν τα κεμαλικά στρατεύματα κατά των χριστιανικών πληθυσμών, μεταφέροντας πάντα μαρτυρίες επιζησάντων. Η μαρτυρία που ακολουθεί, συμπεριλαμβάνεται και στο βιβλίο «Αυτοί είναι οι Τούρκοι».

Εμπρός, Πέμπτη 3 Ιουνίου 1921
Το «Εμπρός» εις το μέτωπον
Η φρικωδεστέρα ελληνική τραγωδία
Η τουρκική θηριωδία εις τον κολοφώνα της
Πως εξοντώθησαν 5000 Έλληνες
Η σπαρακτική διήγησις της μόνης σωθείσης
Σκηναί απεριγράπτου φρίκης, τρόμου, αίματος
Του πολεμικού απεσταλμένου του «Εμπρός»

ΑΔΑ ΠΑΖΑΡ, Μάΐος. – Ας αποκαλυφθούν όλοι οι μεγάλοι σφαγιασταί των αιώνων και όλαι αι μεγάλαι σφαγαί της ιστορίας προ των σφαγιαστών και πρό των σφαγών των Λευκών της Νικαίας.
Η καταστροφή της ελληνικωτάτης και πλουσιωτάτης αυτής κωμοπόλεως, ευρισκομένης παρά την σφαγιασθείσαν επίσης Νίκαιαν, ήρχισεν από του Ιουνίου του 1920 και εξηκολούθησε μέχρι του Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους και πέραν ίσως, αλλ’ όπως συνέβη και με τας άλλας κατακρεουργηθείσας Ελληνικάς περιφερείας και Ελληνικά χωρία, ουδεμία σοβαρά έκθεσις των Πατριαρχείων ή της Ελληνικής Κυβερνήσεως εδημοσιεύθη σχετικώς με την σφαγήν των Λευκών, δίδουσα και την ελάχιστην έστω εικόνα του συντελεσθέντος υπό των Τούρκων εγκλήματος, και ουδεμία επίσημος επιτροπή ή επίσημον άτομον εφρόντισε να συλλέξη και τα ελάχιστα έστω στοιχεία, τα οποία θα έδινον την αναπαράστασιν της συμφοράς.

Η ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΣ ΔΙΗΓΗΣΙΣ

Από τα ελάχιστα άτομα τα οποία κατώρθωσαν να σωθούν από τον πληθυσμόν των πέντε χιλιάδων περίπου Ελλήνων, οι οποίοι κατώκουν εις τας Λεύκας, η Ελένη Βαφειάδου, νέα και ωραία σύζυγος του εκ Λευκών πλουσίου προκρίτου Βενέδικτου Βαφειάδου, συρθέντος υπό των Κεμαλικών εις τα ενδότερα της Μικράς Ασίας, ευρίσκεται σήμερον πρόσφυξ εις το Αδά-Παζάρ και ως εξής μας αφηγείται τα της ανηκούστου εκείνης συμφοράς·

-Την παραμονήν των Αγίων Αποστόλων του 1920 ήλθαν πεντακόσιοι Τσέτες υπό την αρχηγίαν του Τούρκου αξιωματικού Τζεμάλ –του ιδίου αυτού, ο οποίος έκαμε τας σφαγάς της Νικαίας και επάτησαν την πατρίδα μας. Οι κάτοικοι που είχαν αντιληφθή τους Τσέτες, επήραν τα βουνά δια να γλυτώσουν από αυτούς. Εγώ με τον άνδρα μου και το μωρό μας, εμείναμε σπίτι, γιατί δεν ήτο δυνατόν να πάρωμε το παιδί μας στα βουνά. Τότε οι Κεμαλικοί ήρχισαν να μαζεύουν με σκυλλιά από τα βουνά τον κόσμο και να τον φέρνουν εις ένα ανοικτό τόπο, απέναντι της οικίας μας, και ήρχισαν να μαζεύουν και τους άνδρας που είχαν μείνει στο χωριό και να τους κλείουν εις ένα μεγάλο σπίτι. Ο τόπος είχε μαυρίσει από τον κόσμο και ο αέρας από τας φωνάς των ανθρώπων που έκλαιαν και εφώναζαν

ΖΩΝΤΑΝΗ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ

Από μια χαραγή του παραθύρου του σπιτιού μας εκύτταζα με πλακωμένη την καρδιά και είδα έναν άγριο Τούρκο με μακρυά μαλλιά και γένεια να κρατά ένα μαχαίρι, μεγαλείτερο από μισήν οργυιά που η άκρα του ήταν λυγισμένη. Είχεν ανασηκωμένα τα μανίκια του και είχε τυλιγμένα τα χέρια του ως επάνω με κόκκινο πανί για να διακρίνεται πως είνε τζελάτης (σφαγεύς). Έπειτα είδα τον τζελάτη να γυρίζη γύρω-γύρω το μαχαίρι του και τον άκουσα να του λέγη·
«Μπιτσαΐμ μπακ σάμ γκατς κισιλέρ τσόκ γκιαβουρλάρ κεσεγκεκσίν (Κύττα, πόσες ψυχές Ελληνικές θα φάς απόψε μαχαίρι μου!)
Τον κόσμο που είχαν μαζεμένο σαν πρόβατα στην μάνδρα και τον εφύλαγαν οι ωπλισμένοι Τσέτες, και κάθε στιγμή όλο και νέο κόσμο εμάζευαν.
-Θα μας σκοτώσουν, είπα στον άνδρα μου αυτοί, να φύγωμε, να φύγωμε.
-Στάσου να βρω κανένα τουρκικό σπίτι της γειτονιάς να μας κρύψουν, είπεν ο άνδρας μου και να έλθω να σε πάρω.
Εξήλθεν από την πίσω πόρτα του κήπου μας στον δρόμο, αλλά τον είδε μια χανούμισσα.
-Που πηγαίνεις, γκιαούρ; του εφώναξε.
-Χρήματα, χρήματα, όσα θέλετε σας δίνω, να μας κρύψετε, είπεν ο άνδρας μου.
-Τι τρέχει; ηρώτησε.
-Αμάν, κρύψτε μας και ό,τι έχω χρήματα, χρυσαφικά, όλα δικά σου είνε, είπε ο άνδρας μου.
-Στο σπίτι μου δεν γίνεται, βρήτε κανένα άλλο σπίτι, έλεγεν ο Τούρκος, εις το τέλος όμως εδέχθη να μας κρύψη εις τον αχυρώνα του. Έδωσα εις το παιδί μου αφιόνι να κοιμηθή, το έχωσα εις τα άχυρα, εχωθήκαμε και ημείς εις τα άχυρα και παρακαλούσαμε τον θεό να μην πέσουμε εις τα χέρια των Τσέτηδων.
Έπειτα ακούσαμε έξω μεγάλες φωνές και παρακαλέσαμε τον Τούρκο –Εφέ Μουσταφά τον έλεγαν- να βγη έξω να δη τι γίνεται.
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ

Έπειτα από ολίγον ήλθεν ο Τούρκος και είπε·
-Ο Τζεμάλ έβαλε κήρυκα και φωνάζει πως όποιος Τούρκος του χωριού έχει κρυμμένο γκιαούρ στο σπίτι του, να τον βγάλη αμέσως έξω, να τον παραδώση, γιατί θα του κάψη το σπίτι του.
Ο άνδρας μου έδωσε όσα και αν είχε απάνω του χρήματα, έπεσε στα πόδια του Τούρκου και έλεγε·
-Εμένα ας με κόψουνε, μόνο της γυναίκας μου τν τιμή και τη ζωή του παιδιού μου να σώσω.
Από το δίπλα σπίτι έβγαιναν φωνές και έπειτα όλος ο αέρας άρχισεν να γεμίζη από φωνές και κλάματα. Οι Τσέτες ήρχισαν να σφάζουν τον κόσμο. Εγώ και άνδρας μου ελιποθυμήσαμε. Ύστερα από ώρα ήρθε πάλιν ο Τούρκος στον αχυρώνα.
-Φως στα μάτια σου, λέγει του ανδρός μου. Ήρθε τηλεγράφημα από τον Κεμάλ να μην κοπούν οι χριστιανοί, μόνο να πάρουμε τα χρήματά σας και τα όπλα σας. Πηγαίνετε στο σπίτι σας, μη φοβάσθε.

Αναγκαστήκαμε να φύγωμε από τον αχυρώνα και ετραβήξαμε και εκρυφτήκαμε εις τον κήπο του σπιτιού μας. Εκεί ήρθε και ο συγγενής μας ο Στρατής βαφειάδης, πολύ πλούσιος με την κόρη του και εμείναμεν όλοι κρυμμένοι εις τον κήπο. Κατά το απόγευμα αργά οι Τσέτες άφησαν όσες γυναίκες είχαν πιάσει, ελεύθερες, τους άνδρες όμως όλους τους εφύλατταν κλειδωμένους στο μεγάλο σπίτι.
Έπειτα ακούσαμε να κτυπούν δυνατά την πόρτα του σπιτιού μας και φωνές να καλούν τον άνδρα μου.
-Βογιατζή εφένδη, Βογιατζή.
Εφύγαμε έξω πάλι από την πόρτα του κήπου, ενώ ηκούαμε την φωνή της συνυφάδας μου Πολυξένης που την έσφαζαν οι Κεμαλικοί.
Οι Τούρκοι ήρχισαν να γδύνουν τα σπίτια, να βιάζουν τας γυναίκας, και να σκοτώνουν και πολλούς. Κρυμμένοι πάλιν εις τον αχυρώνα, εμάθαμε ότι ένας χότζας της Λευκής επαρουσιάσθη εις τον Τζεμάλ και του είπε·
-Το δικό μου χαρτί γράφει πως οι Έλληνες της Λεύκας δεν είνε άνθρωποι κακοί, πρέπει να τους αφήσης να ζήσουν.
Και ο Τζεμάλ είπε·
-Σου κάνω το χατήρι, αλλά πρέπει ως τας εννέα το βράδυ να φέρουν 20.000 λίρες, γιατί αλλοιώτικα θα σκοτωθούν.
Εβγήκαν οι παπάδες και οι πρόκριτοι και μαζέψανε 2.800 λίρες, 2.000 οκάδες κουκούλι και τα χρυσαφικά των γυναικών. Τα επήγαν εις τον χότζα όλα και του είπαν οι πρόκριτοί μας και οι παπάδες·

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

Αυτά είναι τα χρήματα και αυτή είνε η ψυχή μας. Άλλα δεν έχομε. Αν θέλη ας πάρη τα χρήματα, αν θέλη ας πάρη την ψυχή μας.
Ο Τζεμάλ πήρε τα χρήματα, το μετάξι και τα χρυσαφικά και μας άφησε να ζήσωμε. Ενάμισυ μήνα έμειναν οι Τσέτηδες στο χωριό μας, και έπειτα έφυγαν και επήγαν εις την Νίκαια, και εις τας 15 Αυγούστου εσκότωσαν εκεί όλους τους χριστιανούς.
Την νύκτα της 15-16 Αυγούστου ήλθαν πάλι οι Τσέτες και έζωσαν κρυφά το χωριό, και το πρωί εσκότωσαν 60-65 ανθρώπους που τους είχαν πιάσει να πηγαίνουν στα χωράφια των για δουλειά.
Μετά την σφαγήν αυτήν ο Τζεμάλ έβγαλε πάλι κήρυκα και εφώναξε·
-Όσοι εσκοτώθησαν εσκοτώθησαν, άλλοι δεν θα σκοτωθούν.
Είχε πέσει στην μέση ο χότζας , έπιασε τους προκρίτους και είπε πως πρέπει οι χριστιανοί της Λεύκας να γίνουν Τούρκοι αν ήθελαν να σώσουν την ζωή των. Ο χότζας αυτός ήτο πονόψυχος άνθρωπος και είπε· όταν έλθη ο Ελληνικός στρατός εις την Λεύκα, γίνεσθε πάλι χριστιανοί.

ΣΚΗΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Τότε εγίναμεν όλοι Τούρκοι, αλλάξαμε τα ονόματά μας και δώσαμε τον κατάλογο στον χότζα. Εγώ επήρα το όνομα Χαϊριέ, ο άνδρας μου Αχμέτ, ο κουνιάδος μου Μουσταφάς. Αι γυναίκες εβάλαμε χανουμίστικα και όσοι νέοι ήταν ρεβωνιασμένοι στεφανώθηκαν από το χότζα όπως λέγει το Κοράνι. Έπειτα οι Κεμαλικοί επήραν ένα γέρο συγγενή μας Βαφειάδη, του έδοσαν ένα φτυάρι και κασμά και τον επήραν στα χωράφια να σκάψη μόνος του τον λάκκον του, τον εσκότωσαν μέσα στο λάκκο που είχε ανοίξει ο γέρος. Ενός νέου Γιάγκου το όνομα, του έκλεψαν το σακκάκι και μέσα στην τσέπη του ηύραν ένα μικρό εικονοσματάκι. Τον εσκότωσαν και αυτόν αφού τον έβαλαν και άνοιξε πάλι μόνος τον λάκκον του.
Έπειτα επήγαν εις το σπίτι του Παπά Γιορδάν Βαφειάδη του επήραν όλα τα πράγματά του, τον κατέβασαν τον Παπά, την παπαδιά Ρεβέκα, νέα τριάντα ετών, τα τρία των παιδιά και την μητέρα του Παπά, στον δρόμο έδεσαν τον Παπά Γιορδάν, ατίμασαν την γυναίκα του στο δρόμο εμπρός στα μάτια του και εμπρός στα μάτια των παιδιών της, και τους έσφαξαν έπειτα όλους. Τον άλλο παπά της Λεύκας, τον Παπά Κωστή τον εσκότωσε με το μαχαίρι του ο τζελάτης μαζύ με την γυναίκα του και τα δυο παιδιά του.

Η ΚΑΫΜΕΝΗ Η ΡΟΔΑΝΘΗ

Επέρασαν 10-15 ημέραι κατόπιν με ησυχίαν. Έπειτα επήραν τον κουνιάδο μου και εμαζέψαμε όλη η οικογένεια του Βαφειάδη 700 λιρών κοσμήματα και τα εδόσαμε για να τον αφήσουν ελεύθερο. Ένα βράδυ έπειτα από δύο ημέρες εχτύπησε το τύμπανο στο χωριό, εμαζεύθησαν οι Κεμαλικοί και άρχισαν να σπάζουν τις πόρτες και να φωνάζουν πως θα σφάξουν όλους τους γκιαούρ.
Επήραμε το παιδί μας και ετρέξαμε στον κήπο. Εκεί ακούσαμε να έρχεται από το δρόμο μια φωνή της νεοπαντρεμμένης Ροδάνθης Πασχαλίδη που έλετε·
-Μη μου χαλνάτε τη ζωή και δεν εχόρτασα ακόμη τον κόσμο
-Ακόμη φωνάζεις γκιαούρ, εφώναξαν οι Τούρκοι και την επυροβόλησαν, αλλά δεν την ηύραν τα βόλια.
Η Ροδάνθη εφώναξε
-Δεν είμαι κορμί να με σκοτώσετε.
Ένας τσέτης άναψε ένα σπίρτο να δη το πρόσωπό της αλλά ένας άλλος Τούρκος την εχτύπησε με το μαχαίρι του και η φωνή της δεν ακούστηκε πιά.
Μέσα στον κήπο μας είχαν μαζευθή και άλλαι γειτόνισσαι με τα παιδιά των και όταν ακούσαμε τους Τούρκους να ανεβαίνουν στο σπίτι μας επηδήσαμε από το φράχτη και εσκορπίσαμε.
Ευρέθηκα με το παιδί μου σ’ ένα μικρό σπίτι μα ένας τσέτης άρχισε να χτυπά την πόρτα και εγώ παρακάλεσα τον Θεό να δώση σε μένα και στο παιδί μου αμέσως τον θάνατο.
Ένας άλλος Τούρκος εφώναξε τότε.
-Τι κάνεις μωρέ, στο άδειο αυτό σπίτι. Δεν πάς να σκοτώσεις στα άλλα σπίτια που είνε γεμάτα από γκιαούρ.
Δεν ξεύρω ύστερα πως ήρθε και με ηύρε ο άνδρας μου και πως ευρεθήκαμε κρυμμένοι δέκα σωστοί άνθρωποι στην καταβόδρα ενός αποπάτου.

ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

-Οι Τσέτες εγύρευαν τον κόσμο στα σπίτια και στους κήπους. Ηκούαμε τας φωνάς αυτών που εσφάζοντο και τα κλάματα των μικρών παιδιών που έλεγαν με γνώσι σαν να ήσαν μεγάλοι.
-Εμάς γιατί μας σφάζετε; Τι σας εκάναμε εμείς;
-Θα σας πάμε στον δάσκαλο να μάθετε γράμματα, έλεγαν οι κακούργοι και τους έσπαζαν τα κεφάλια.
Όταν ξημέρωσε και έγινε ημέρα εβλέπαμε τα σκυλλιά που έτρεχαν να αρπάξουν τα κομμάτια των σφαγμένων ανθρώπωη, και είχαν φέρει κοντά εκεί που ήμεθα κρυμμένοι, ένα γυναικείο κεφάλι με τα μαλλιά που άρπαζαν η πέτρες και ένα πόδι με το παπούτσι. Οι δρόμοι πρέπει να ήταν γεμάτοι από κομμάτια σφαγμένων ανθρώπων και οι Τουρκάλες της Λεύκας έκαναν περίπατο εις τους δρόμους, έβλεπαν τα πτώματα και εγελούσαν.

Ήτο μια γενική σφαγή. Οι Τούρκοι εσκότωναν τον κόσμο με τα μαχαίρια γιατί ελυπούντο να χαλάσουν της σφαίρες των και μέσα εις την βοήν και στο κλάμα που ανέβαινεν εις τον ουρανόν, ηκούοντο τα ούτια των Τούρκων και οι αμανέδες τω.
-Τι φωνάζετε γκιαούρηδες, τι φωνάζετε! έβγαιναν φωνές. Εμείς ούτε το σπόρο του Γιουνάν δεν θ’ αφήσωμε.
Κανένας χριστιανός δεν ετόλμα να φέρη αντίστασιν γιατί είχαν τόση αγριότητα οι Τούρκοι ώστε μόλις τους έβλεπες έκοβαν τα γόνατά σου και έπεφταν κάτω τα χέρια σου στεγνά. Αι Τουρκάλαι έμπαιναν στα σπίτια μας έπερναν τα ρούχα μας, τα εδοκίμαζαν, τα εθαύμαζαν, τα φορούσαν.
Ο κόσμος εφώναζε·
-Εμείς τι φταίμε για τον πόλεμο που γίνεται, τι αφορμή είμαστε εμείς.
Και τα μικρά παιδάκια που μόλις είχαν ομιλία έλεγαν πιάνοντας των Τούρκων τα πόδια·
-Άμτζα (μπάρμπα) μη μας σφάζης να γίνομε δικά σου παιδιά.
Αι γυναίκες επαρεκάλουν·
-Μη μας σφάζετε έτσι με τυραννία. Σφάξτε μας μια και καλή.
Οι Τούρκοι όμως επαίζανε με αυτές, τας ατίμαζαν εις τους δρόμους, έκοπταν τας ρόγας του στήθους των και τας επερνούσαν και έπαιζαν κομπολόϊ και έπειτα τας εσκότωναν με τα μεγαλείτερα μαρτύρια.

"ΔΡΑΜΑ ΕΙΣ ΚΑΤΑΒΟΘΡΑΝ

Μέσα εις καταβόθραν είμεθα μισολυποθυμημένοι από την βρώμα και ευρισκόμεθα σαν μεθυσμένοι. Είχα στην αγκαλιά μου το μωρό μου που άρχισε να κλαίη και αι άλλαι γυναίκες είπαν·

-Θα μας προδώση με της φωνές του.
Τότε μια γυναίκα, η Αθηνά Χατζή επήρε το παιδάκι μου από την αγκαλιά μου, το έσφιξε πολύ-πολύ στο λαιμό του, το έπνιξε και μου το έδωσε ύστερα στα χέρια μου νεκρό.
Οι Τσέτες ήρθαν επάνω από την καταβόθρα, ελέρωσαν επάνω μας και είπαν·
-Απόπατοι είνε εδώ, δεν θα είνε κανένας μέσα.
Εμείναμε πέντε ημέρες και πέντε νύκτες εκεί χωρίς να φάμε, χωρίς να πιούμε, χωρός ο ύπνος να σφαλίση το μάτι μας, είχα το νεκρό παιδί στην αγκαλιά μου και έβλεπα τα σκουλίκια που άρχισαν να του τρώγουν τα ματάκια του. Ένα μούδιασμα ήταν όλο το κορμί μου που ήμουν έτσι όλο αυτό τον καιρό κουβαριασμένη και τα μάτια μου είχαν φουσκώσει και είχαν πρισθή.
Ελέγαμε·Θεέ μου εσύ που μας έδωσες την ψυχή εσύ να μας την πάρης, μη μας αφήσης να μας την πάρουν αυτοί, και περιμέναμε την Ελλάδα να έλθη να μας σώση.


Πέντε ημέρες και πέντε νύκτες ακούαμε τας φωνάς και το κλάμα των σφαζομένων και τα τραγούδια και της βραστήμιες αυτών που έσφαζαν.
Έπειτα ηκούσαμε πάλι τον κήρυκα που εφώναζε·
-Να βγουν όλοι οι κρυμμένοι Χριστιανοί έξω, γιατί άλλη σφαγή δεν έχει πιά.
Δεν επιστεύσαμε εις τον κήρυκα μα όλοι είπαμε πως καλλίτερα ήταν να μας σκοτώσουν παρά να βαστάξη πιο πού αυτό το μαρτύριο.
Βγήκαμε έξω και τραβήξαμε στα σπίτια μας.
Ήσαν όλα άδεια και δεν είχε μείνει μέσα τίποτε. Και το χωριό μας είχεν αδειάσει από τον κόσμο γιατί από τους πέντε χιλιάδες ανθρώπους δεν είχαν μείνει περισσότεροι από 40-50 ζωντανοί. Εμάθαμε πως όλα τα κορίτσια της Λεύκας τα είχαν ατιμάσει πρώτα και ύστερα τα έσφαξαν.

 ΚΟΛΑΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ

Αφού είχε τελειώσει η σφαγή του χωριού ανέβηκαν οι Τσέτες τα βουνά με σκυλλιά και έσφαζαν όλο τον κόσμο που είχε καταφύγει εκεί. Όσους εύρισκαν τους έκοβαν τα πόδια, τους έβγαζαν το ένα μάτι και τους άφηναν έτσι εκεί, και επί μερόνυχτα αι φωναί των εξέσχιζαν τον αέρα ως που να έβγαινεν η ψυχή των.
Ενός Χαράλαμπου Σεβαστού που τον είχαν εύρει στο βουνό με τα τρία του κορίτσια την Σοφία, την Ελένη και την Μαρίκα του έκοψαν τα δυο του πόδια ως το γόνατο, του έβγαλαν το ένα μάτι, του έβαλαν τα κορίτσια του στην αγκαλιά του και επήραν έτσι το κεφάλι των.
Ύστερα πάλι ξαναβγήκαν οι Τούρκοι στο βουνό και όσους εζούσαν ακόμη από αυτούς που τους είχαν κόψει τα χέρια και τα πόδια τους έκοψαν και τους έκαναν όλο κομμάτια-κομμάτια.
Τους άλλους τους 40-50 ανθρώπους που είχαν απομείνει ζωντανοί και επήγαν σπίτια των, έβγαιναν πάλιν οι Τούρκοι εδιάλεγαν αν υπήρχε καμμιά νέα και ωραία γυναίκαι και την έπαιρναν δια ιδικήν των.
Μόλις είδα πως θα με έπαιρναν οι Τούρκοι είπα του άνδρα μου.
-Κρύψε με σ’ ένα λάκκο να γλυτώσω από τα χέρια των.

ΘΑΜΕΝΗ ΖΩΝΤΑΝΗ

Ο άνδρας μου έσκαψεν ένα μεγάλο λάκκο στο υπόγειο του σπιτιού μας και με έβαλε μέσα. Από τον λάκκο μέσα άκουσα τη φωνή ενός Τσέτη που έλεγε του ανδρός μου·
-Φανέρωσε τη γυναίκα σου.
-Εγώ γυναίκα δεν έχω μου τη σκοτώσατε, είπεν ο άνδρας μου.
-Την ξέρω εγώ τη γυναίκα σου. Γύρισα όλα τα πτώματα και δεν την είδα. Η ώρα οκτώ αν δεν την έχης να μου την παραδώσης θα σε σφάξω.
Όταν έφυγεν ο Τούρκος και κατέβηκε στο υπόγειο ο άνδρας μου τον αγκάλιασα και του είπα·
-Πάρε μου το κεφάλι μόνο μη με δίνης σ’ αυτόν.
-Μην κλαις είπεν ο άνδρας μου, την ώρα που θάρθη να σε πάρη σε σκοτώνων σένα και ύστερα σκοτώνομαι και εγώ.
Ο Τσέτης αυτός ελέγετο Αλή Τσαούς και εγύριζε και εμάζευε για τον εαυτό του όσες νέες γυναίκες είχαν σωθή. Το έμαθεν ο Τζεμάλ που έμενε σ’ ένα χωριό το Αράπ-Οστού, μισήν ώρα μακρυά από τις Λεύκες, του εμήνυσε την ίδια ημέρα και του είπε·
-Εσύ δεν πηγαίνεις στον πόλεμο, μόνο μαζεύεις όλα τα κορίτσια και γλεντάς. Και τον εκρέμασε.
Ο Τζεμάλ βέης επήρε και ένα άλλο κορίτσι που είχεν ο Αλή Τσαούς. Την εκράτησε μια βδομάδα να την έχη μαζύ του και ύστερα την εσκότωσε.
Μόλις παρουσιάσθησαν οι ολίγοι που εσώθησαν έξω, οι Τούρκοι έπιασαν τους άνδρας εικοσιπέντε σχεδόν τον αριθμό, τους έδεσαν και τους έστειλαν εξορία εις την Άγκυρα, στο Σιβρί-Σαριάν, στο Μπέϊν Ταγάρ. Όταν έφευγεν ο άνδρας μου εξόριστος, μου είπε·
-Σ’ αφήνω τώρα στο Θεό. Παρακάλα τον, να πεθάνης γλήγορα και να τελειώσουν τα βάσανά σου.


ΠΩΣ ΕΣΩΘΗΝ

Έμεινα περισσότερο από δυο μήνες κρυμμένη στο λάκκο, στο θεμέλιο του σπιτιού μου. Και μια γρηά μου έφερνε κρυφά ψωμί και νερό και ζούσα. Εις όλο αυτό το διάστημα οι τούρκοι διασκέδαζαν με όργανα, και κάθε βράδυ είχαν γλέντι και ετραγουδούσαν. Μια Παρασκευή του Σαρανταημέρου βγήκεν ένας τελάλης και εφώναξε·
-Να φύγη όλος ο κόσμος και έρχονται οι Έλληνες (Ήτο η πρώτη προέλασις του Ελληνικού στρατού προς το Εσκή Σεχήρ).

Εβγήκα έξω από τον λάκκο μου και είδα τους Τούρκους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, να φεύγουν φορτωμένοι αυτοί και τα ζώα των με τα πράγματά μας, και να φωνάζουν.
Όταν άδειασεν όλη η Λεύκα από τους Τούρκους, εβγήκα και εγώ έξω και ετράβηξα κατά το δρόμο του Μπιλεζίκ…
Περιπάτησα δυο ημερόνυχτα και έφθασα εις το Μπιλεζίκ που το είχε καταλάβει ο ελληνικός στρατός. Αγκάλιασα τους στρατιώτας μας και τους εφιλούσα. Όλοι ήσαν συγκινημένοι και δεν εκρατούσαν τα δάκρυά των. Έπειτα όταν ο Ελληνικός στρατός εγύρισε στην Προύσσα, έφυγα μαζύ του και τώρα βρίσκομαι ύστερα από άλλες ακόμη περιπέτειες πρόσφυξ εις το Αδά-Παζάρ εδώ.

ΟΝΕΙΡΟΝ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

Εδώ τελειώνει η διήγησις την οποίαν εφρόντισαν να κρατήσω κατά λέξιν της Ελένης Βαφειάδου.
Είνε όνειρον, είνε παραμύθι, είνε φαντασιοπληξία, αναφέρεται εις κάποιαν μακρυσμένην μεσαιωνικήν εποχήν;
-Όχι, είνε ισχνή και περιληπτική, περιληπτικωτάτη η πραγματικότης.

Και η ιστορία της Ελένης Βαφειάδου, η ιστορία της σφαγής των Λευκών, δεν είνε η μόνη. Από τους σωθέντας Έλληανς του Καρασού, του φουλαζίκ, των Φουντουκλιών, του Κονζέ, του Νεοχωρίου, του Καρά-Τεπέ, της Χιλής, του Ορτάκιοϊ, του Γκέιβε, του Χέντεκ, του Μπόλο, του Εσμέ, από τους σωθέντας Έλληνας τόσων ακόμη περιφερειών και χωρίων της Νικομηδείας συνέλεξα πληροφορίες και αφηγήσεις της Τουρκικής θηριωδίας, ομοίας της οποίας δεν είδεν ουδείς αιών, ουδεμία εποχή, περισσότερον ακόμη ανατριχιαστικάς, περισσότερον φρικιαστικάς και απιστεύτους από την ιστορνίαν της Ελένης Βαφειάδου.

Συλλέγοντας τας πληροφορίας αυτάς και ακούοντες τας αφηγήσει από το στόμα των ιδίων των παθόντων, οι οποίοι ελησμόνησαν βεβαίως πολλάς λεπτομερείας, αφού παρήλθον πολλοί μήνες, και έτος ακόμη, από της εποχής που έγιναν αι σφαγαί εις την δύσμοιρον αυτήν περιφέρειαν, σταματάτε από συγκίνησιν και αγανάκτησιν, φράσσετε τα αφτιά σας δια να μην ακούετε πλέον, αισθάνεσθε την καρδιά σας να λιγοστεύη και την φωνήν σας να κόπτεται. 

Η φρικαλεότης των διαπραχεθισών σφαγών εκ μέρους των Τούρκων, αξιωματικών, στρατιωτών, ανταρτών και χωρικών είνε τοιάυτη, ώστε αν το έν εκατοστόν αυτών εφρόντιζεν η Εκκλησία μας και η κυβέρνησις να γνωρίση δια καταλλήλων δημοσιευμάτων της εις τους λαούς της Ευρώπης και της Αμερικής, θα εξηγείρετο βεβαίως όλη η συνείδησις του πεπολιτισμένου κόσμου κατά της Τουρκίας και ζήτημα δημιουργίας σήμερον κοινής γνώμης ολοκλήρου του κόσμου εναντίον της βεβαίως δεν θα υφίστατο.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΩΝ

Απέναντι του στοιχειωδώς αναγκαίου και δια την εθνικήν μας υπόθεσιν και δια την ιστορίαν καθήκοντος, το οποίον είχομεν να κάμωμεν ημείς, τι ενηργήσαμεν;
Η απάντησις είνε γνωστή. «Απολύτως, εγκληματικώς, απολύτως τίποτε».

Η πριν και η ήδη Ελληνική κυβέρνησις αγνοούν και τα ονόματα ακόμη πολλών σφαγιασθέντων Ελληνικών χωρίων. Το εν Αθήναις τότε υπάρχον και δια γενναίων κονδυλίων εκ μέρους του Κράτους συντηρούμενον γραφείον των προσφύγων περί άλλα ζητήματα ησχολείτο, τα πατριαρχεία εξέδοσαν μιαν ανόητον μαύρην βίβλον ουδέν απολύτως λέγουσαν, ουδένα συγκινούσαν και η ενταύθα Μητρόπολις κατεσκεύασεν έπειτα από πολύμηνον κυοφορίαν μιαν δεκαπεντασέλιδον περίπου γραφομηχανημένη έκθεση, αναφέρουσα τα γεγονότα της καταστροφής και σφαγιασμού τριανταπέντε Ελληνικών κωμοπόλεων, πόλεων και χωρίων της περιφέρειας Νικομηδείας, έθεσιν –της οποίας σας αποστέλλω προσεχώς αντίτυπον- ισχνοτάτην, ψυχράν, ελλειπεστάτην, ανακριβεστάτην ακόμη και παρουσιάζουσα τα γεγονότα της φρικτής σφαγής, της καταστροφής και της πυρπολήσεως μηδαμινά, ατελέστατα, εκατοντάκις εις αριθμούς και εις ποιόν κατώτερα της πραγματικότητος. Η έκθεσης αυτή εδόθη μάλιστα εις την Διασυμμαχικήν Επιτροπήν, η οποία ήλθε προ ολίγων ημερών κατόπιν εισηγήσεως, ως γνωστόν, της Τουρκίας, να εξετάση τα γενόμενα εγκλήματα (;) υπό του Ελληνικού στρατού, κατά των τουρκικών πληθυσμών, και αίσχος, συνεγράφη τοιαύτη δια τον μέγαν τούτον και ιερόν σκοπόν.

ΠΤΩΧΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙΑ

Δια να λάβετε μιαν ακόμη ιδέαν της εκτάσεως και της φρικαλεότητος των γενομένων σφαγών, σας αποστέλλω κατάλογον των φονευθέντων νηπίων υπό των ιδίων των γονέων, εις μόνον μικρόν χωρίον Καραπελίτ, κατάλογον τον οποίον συνεκέντρωσα από τους ίδιους τους δυστυχείς φονείς γονείς. Τα νήπια αυτά εφονεύθησαν από τοςυ γονείς των, δια να μην ανακαλυφθώσιν αυτοί και οι άλλοι οι καταφυγόντες εις τα όρη από τας φωνάς των λιμωκτόντων μωρών.

Ιωάννης Σταύρου 1, Ιωάννης Ευθυμίου 1, Σάββας Τζουλτζίδηες 1, Ηλίας Αθανασίου 2, Κυριακή Τζουλδίδη 1, Γεώργιος Χαραλάμπου 4, Παύλος Τζουλέζης 4, Ιωάννης Αθανασίου 4, Φίλιος Εμμανουήλ 4, Κωνσταντίνος Παναγιώτου 4, Γιώργος Ιωάννου 4, Γεώργιος Τζουλδίδηες 4.
Το σύνολον όμως των φονευθέντων υπό των ιδίων των γονέων δια τον αυτόν λόγον, ή δια να σώσωσιν αυτά από την πείναν, νηπίων και παιδιών ακόμη μέχρις επτά και οκτώ ετών ανέρχεται δ’ όλην την περιφέρειαν Νικομηδείας εις πολλάς εκατοντάδας.

Κ.ΦΑΛΤΑΪΤΣ"
http://arxiokallari.blogspot.gr/2013/09/5000-1921_13.html

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ (έρευνα του ΜΦ – απάντηση στη σειρά “τα φοβερά ντοκουμέντα” της εφημερίδας “ΤΟ ΒΗΜΑ”)

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ

Θα ξεκινήσουμε από τα γεγονότα της Μάχης του Ελ-Αλαμέιν, τη σημασία της επιλογής της γέφυρας του Γοργοποτάμου για έκρηξη και την συμβολή του Ναπολέοντα Ζέρβα στην ανατίναξη της γέφυρας.

Ως γνωστόν η επίσημη κυβέρνηση έφυγε από την Αθήνα πριν την εισβολή των Γερμανών. Η νόμιμη κυβέρνηση ήρθε φυσικά σε συνεργασία και με το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (Σ.Μ.Α).

Ανώτατος Διοικητής της Γερμανικής και Ιταλικής Τεθωρακισμένης Αφρικανικής Στρατιάς ήταν ο Γερμανός στρατάρχης Έρβιν Ρόμμελ. Το Σ.Μ.Α προσπάθησε από τον Ιούλιο του 42 να αποκόψει την κύρια θαλάσσια οδό ανεφοδιασμού του Άξονα από τη Ν. Ιταλία. Το κυριότερο λιμάνι κοντά στο μέτωπο ήταν της Βεγγάζης της Κυρηναϊκής αλλά και αυτό της Ντέρνας που ήταν πιο κοντά στην Ελλάδα. Το λιμάνι της Τριπόλεως ήταν μακριά και αυτό του Τομπρούκ θεωρήθηκε επισφαλές από τη Συμμαχική Αεροπορία.

Υπήρχε όμως και άλλη μια θαλάσσια οδός εκτός από αυτή που συνέδεε την Κυρηναϊκή και την Τριπολίτιδα Λιβύης. Μέσω της κατεχόμενης ηπειρωτικής Ελλάδας έφθανε είτε απευθείας στα λιμάνια της Κυρηναϊκής, είτε αρχικά πρώτα στην Κρήτη και από εκεί είτε αεροπορικά είτε μέσω θάλασσας έφτανε στη Βόρεια Αφρική.

Η δεύτερη αυτή οδός ανεφοδιασμού του Άξονα απέκτησε μεγαλύτερη σημασία, γιατί τόσο η ναυτική όσο και η αεροπορική βάση της Μάλτας ενισχύθηκαν σημαντικά και ήταν από το τέλος του 1941 σε ετοιμότητα «με αποτέλεσμα η θαλάσσια οδός εκ της ηπειρωτικής Ελλάδος και της Κρήτης να θεωρηθεί ασφαλέστερη». (Denis Richards /Hilary St. G. Saunders: “The Fight Avails” τόμος Β, σ.228).

Σημαντικό βέβαια ρόλο έπαιξε ότι από το τέλος Μαΐου 42, μετατοπίστηκε η γραμμή του μετώπου ανατολικότερα (από Ελ Γκαζάλα στο Ελ Αλαμέιν) δηλαδή πιο κοντά στις γραμμές ανεφοδιασμού του Άξονα (Ελλάδα).

Αποφασίστηκε λοιπόν η διεξαγωγή καταδρομικής ενέργειας στην Ελλάδα από Βρετανούς «σαμποτέρ» για να αποκόψουν τις μεταφορές που γινότανε από τη μοναδική σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε μέσω Θεσσαλονίκης την Κεντρική Ευρώπη με τον Πειραιά…

Δόθηκε εντολή λοιπόν από το Διοικητή του ΣΜΑ στρατάρχη Χάρολντ Αλεξάντερ τον Αύγουστο του 1942 προς τη διεύθυνση Ειδικών Υπηρεσιών («S.O.E» Καΐρου) να προετοιμάσει και να εκτελέσει καταδρομική ενέργεια στην Ελλάδα για την ανατίναξη μιας από τις 3 γέφυρες νότια της Λαμίας: Γοργοποτάμου, Ασωπού ή Παπαδιάς για να διακόψει τη σιδηροδρομική συγκοινωνία Θεσσαλονίκης και Πειραιά με τη βοήθεια Ελλήνων ανταρτών. Το γραφείο «M.O.-4» (γραφείο 4- στρατιωτικών επιχειρήσεων της «S.O.E» Καΐρου) είχε αποστολή να κρατήσει επαφή με τις ομάδες δολιοφθοράς και κατασκοπείας των χωριών που ήταν υπό γερμανική κατοχή. Την διεύθυνση είχε ο Βρετανός συνταγματάρχης Κέμπλ. Αυτός όμως ενώ ενίσχυε με χρυσές λύρες το ΚΚΕ/ΕΑΜ, παρεμπόδιζε κάθε επαφή των Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων με το ΣΜΑ και αρνούνταν οποιαδήποτε βοήθεια σ’ αυτές. Το ίδιο γραφείο μέσω του κομμουνιστή πράκτορα (δικηγόρος Αλέξανδρος Σεφεριάδης) έριξε το καλοκαίρι του 1942 στρατιωτικό υλικό και οπλισμό σε περιοχές που ήταν ο λήσταρχος Δήμος Καραλίβανος και φυσικά η ομάδα του Θανάση Κλάρα ή «Άρη Βελουχιώτη».

Δήμος Καραλίβανος

Ο Δήμος Καραλίβανος, πρωτοπαλίκαρο του ΕΛΑΣ (με τα τσαρούχια, τις μαχαίρες και τα μπιχλιμπίδια - 3oς από αριστερά) ξεκίνησε σαν λήσταρχος και προήχθη σε καπετάνιο του ΕΛΑΣ. Περιστοιχίζεται από τα «παλικάρια» του Σαράντη, Κατσούτα, Καπούρο και Φουσέκη.

Όμως και η Βρετανική «S.O.E» είχε διαβρωθεί από αριστερούς πράκτορες. Σημαίνων στέλεχος ο ταγματάρχης Τζέημς Κλούγκμαν στέλεχος του Κ.Κ. Μ.Βρετανίας και συνεργάτης του επίσης στελέχους του ΚΚΜΒ και πράκτορα της KGB από το 1935 Γκάυ Μπέρτζες. Το ίδιο και ο Χάρολντ (Κιμ) Φίλμπυ κ.α. Οι κύριοι αυτοί ως πράκτορες της KGB είχαν επαφή με την Γ’ κομμουνιστική Διεθνής της Μόσχας και ακολουθούσαν εντολές.

Ο Κρις Γουντχάουζ στη σελ.215 του βιβλίου του «Το μήλο της έριδος» γράφει:

«Υπήρχε στην πραγματικότητα μια υποσυνείδητη συμμαχία ανάμεσα στον Ε.Λ.Α.Σ και στην «S.O.E» Καΐρου…»

Επίσης ο Βρετανός υφυπουργός Εξωτερικών 2 ακριβώς μήνες μετά την ανατίναξη της γέφυρας κατηγορεί την «S.O.E» :

«Τα επιτεύγματα της S.O.E είναι δυσανάλογα προς τα υπέρογκα ποσά τα οποία κατά τη διάρκεια του τελευταίου ενάμισυ έτους δαπανήθηκαν στην Ελλάδα, κυρίως για την επιχορήγηση κομμουνιστικών οργανώσεων αντιτιθέμενων προς την Ελληνική Κυβέρνηση την οποία υποστηρίζουμε»

Ο Βρετανός Συνταγματάρχης Νίκολας Χάμοντ (εκπαιδευτής Ελλήνων πρακτόρων, καθηγητής πανεπιστημίου, ιστορικός, αρχαιολόγος κτλ) γράφει :

«Έφτασα στην Αθήνα στις 15 Μαρτίου 1941. Το τμήμα στο οποίο με έβαλε η S.O.E υπαγόταν στη Βρετανική Πρεσβεία. Αποστολή του ήταν να εκπαιδεύσει μυστικά τους Έλληνες στο χειρισμό ασυρμάτων και στο σαμποτάζ για την περίπτωση κατοχής της χώρας τους από τις δυνάμεις του Άξονα. Οι Έλληνες που είχαν επιλεγεί ως τότε για αυτή την εκπαίδευση ήταν αντίθετοι προς την Ελληνική Κυβέρνηση: Μερικοί παλαιοί βενιζελικοί (φιλελεύθεροι δημοκράτες) κι ένας σημαντικός αριθμός κομμουνιστών που είχαν διατηρήσει τη μυστική τους οργάνωση από το 1936 όταν ο Μεταξάς είχε θέσει εκτός νόμου το κομμουνιστικό κόμμα. Οι τελευταίοι ήταν οι πιο σκληροί, μα η συμπάθεια τους στρεφόταν προς τη Ρωσία, που την εποχή εκείνη είχε ειρηνικές σχέσεις με τη Γερμανία και είχε μοιραστεί μαζί της την Πολωνία…» («Περιπέτεια με τους αντάρτες 1943-44», σελ 11.)

Στην σελ 12 γράφει: «Η τακτική αυτή της S.O.E μου φαινόταν παράλογη και έπεισα τους επιτελείς στην Αθήνα να διευρύνουν το φάσμα της στρατολόγησης. Όμως ήταν πολύ αργά»

Με τη γνωστή μέθοδο του «καψίματος» από τις αρχές κατοχής εξουδετερώθηκαν όσοι φιλελεύθεροι πράκτορες υπήρχαν και έμειναν οι κομμουνιστές.

Στη σελ 13 γράφει : «Οι ειδήσεις για τις ελληνικές εξελίξεις ερχόταν στη S.O.E στο Κάιρο από τους ασυρμάτους της Αθήνας που είχαν εγκατασταθεί αρχικά από τις δύο ομάδες και κατόπιν μόνο από τους κομμουνιστές, επειδή οι βενιζελικοί χειριστές είχαν συλληφθεί»

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ HARLING

Η S.O.E Καΐρου στις 25 Σεπτεμβρίου 1942 βγάζει διαταγή επιχείρησης με την κωδική ονομασία «HARLING». Δεν την παραθέτουμε εδώ (είναι 3 σελίδες), αλλά εν ολίγοις μιλάει για τη σημασία αποκοπής του ανεφοδιασμού του Άξονα από την ηπειρωτική Ελλάδα λόγω Ελ Αλαμέιν. Υπάρχουν κάποιες ανακρίβειες ως προς τον αριθμό των ανταρτών, που απλά επιβεβαιώνει τις αντικρουόμενες πληροφορίες της SOE.

Οι Βρετανοί καταδρομείς οργανώθηκαν σε τρεις 4μελείς ομάδες που η κάθε μία είχε εξοπλισμό ώστε να μπορέσει αν χρειαστεί να δράσει ανεξάρτητα.

Εν τω μεταξύ οι Έλληνες πράκτορες των βρετανών στην Αθήνα (Προμηθεύς ΙΙ), ειδοποιήθηκαν από τις 4 Σεπτεμβρίου για την ενέργεια και ήρθαν σε επαφή με το Ζέρβα ο οποίος συμφώνησε να υποστηρίξει τη Βρετανική ομάδα καταδρομών.

Τέλος πάντων αφού έγινε μπέρδεμα με την αποκρυπτογράφηση του χωριού Σακαρέτσι που ορίστηκε ως τόπος ρίψης των αλεξιπτωτιστών οι ίδιοι πράκτορες ειδοποίησαν τη S.O.E ότι: «Εις την περιοχή εκείνη της Γκιώνας βρίσκεται κάποιος «ταγματάρχης Άρης» με μια ομάδα από 30 άνδρες όχι καλά οπλισμένοι και με υποδιοικητή τον Καραλίβανο»

Η πρώτη ομάδα είχε επικεφαλής τον Έντυ Μάγιερς (μόνιμος αντισυνταγματάρχης μηχανικού), η δεύτερη τον Κρίστοφερ ή Κρις Μόνταγκιου Γουντχάουζ (έφεδρος ταγματάρχης πυροβολικού) και η Τρίτη τον Τζων Κουκ (μόνιμος ταγματάρχης καταδρομών) στην οποία συμμετείχε ο μοναδικός Έλληνας, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός πυροβολικού Θεμιστοκλής (Θέμης) Μαρίνος.

Μια παρένθεση: Η τρίτη ομάδα αφού έριξε με αλεξίπτωτα τα φορτία των υλικών της στην περιοχή της πρώτης ομάδας γύρισε στην Αίγυπτο και επέστρεψε πάλι στις 27 Οκτωβρίου, όπου στις 28 έπεσε συμπτωματικά στην ομάδα του «Νικηφόρου» (Ανθυπίλαρχος Δημητρίου Δημήτριος, ο συγγραφέας του βιβλίου που δίδεται με την εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”) και αυτός τους οδήγησε στον Βελουχιώτη…

Τις 2 πρώτες ομάδες θα τις βοηθήσουν άτομα του «Ελληνικού Απελευθερωτικού Στρατού» δηλαδή του μετέπειτα «5/42 Συντάγματος Δημητρίου Ψαρρού» αλλά και ο Γιάννης Τσιγάντες (Μίδας 614). Τους 2 μεγάλους άντρες (Ψαρρός, Τσιγάντες) οι κομμουνιστές τον πρώτο τον σκότωσαν, και για τον δεύτερο μετά το θάνατο του ύστερα από συμπλοκή με Ιταλούς έβγαλαν ανακοίνωση : «πέθανε ο προδότης».

Όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια ο Άρης Βελουχιώτης απέφευγε επί 1 μήνα (!) να συναντηθεί με τους καταδρομείς γιατί αυτή ήταν η θέση του κόμματος (όχι πολλά πάρε δώσε κατά του εχθρού!). Τα αποτελέσματα αυτής της κίνησης; Θα τα δείτε παρακάτω…

Λοιπόν ο Γουντχάουζ μαζί με τον Ανδρέα Μήταλα και τον Γεώργιο Ντούρο συναντήθηκε στην Άμφισσα στις 3 Οκτωβρίου 1942 με το μέλος της «Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής» του ΚΚΕ και υπεύθυνου του ΕΑΜ Φωκίδας δημοσιογράφο Νίκο Καρβούνη. Αυτός χρησιμοποίησε πολλούς χωρικούς και βοσκούς ως «ταχυδρόμους» για να υπάρξει επαφή με τον Άρη. Όλες όμως οι προσπάθειες… ΤΖΙΦΟΣ!

Ο συγγραφέας Χένρυ Μολ στο βιβλίο του «Πως σώθηκε η Ελλάς το 1944» γράφει : «…Αλλά ο Βελουχιώτης δεν απάντησε καν στα επανειλημμένα μηνύματα που του έστειλε ο Βρετανός (Μάγιερς) με διάφορους βοσκούς οι οποίοι ήξεραν τα λημέρια του…»

Επί 1 ολόκληρο μήνα ο Μάγιερς ψάχνει τον «ταγματάρχη» Άρη. Τέτοιος ηρωισμός! Ο Βελουχιώτης γνωρίζει πολύ καλά από τις οργανώσεις του ΕΑΜ στα χωριά της Στερεάς την άφιξη των καταδρομέων, αλλά και ότι τον ψάχνουν και για αυτό γυρίζει στην περιοχή της Ευρυτανίας. Ο λόγος αυτής της συμπεριφοράς οφείλεται στην εντολή που είχε πάρει από την κεντρική επιτροπή του ΕΑΜ (ΚΚΕ) προκειμένου να μη συνεργαστεί σε επιχειρήσεις τέτοιας κλίμακας με τους Βρετανούς και να αποφύγει την αντιπαράθεση με τον εχθρό..!

Αυτό φυσικά δεν είναι αυθαίρετο, όλοι γνωρίζουμε ότι ΤΕΛΙΚΑ ο Βελουχιώτης αναγκάστηκε και ενήργησε παρά τις εντολές του κόμματος, ότι απολογήθηκε μετά για αυτό.

Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ; Στο τρίτο μέρος του αφιερώματος…

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

Εκτός από τον Χένρυ Μολ, ο ίδιος ο Έντυ Μάγιερς στο βιβλίο του «Η Ελληνική περιπλοκή», σελ 60 γράφει:

«Δεν απαντούσε ο Άρης στα μηνύματα που του έστελνα. Φαινόταν να μας αποφεύγει επίτηδες»…

Όταν αναγκάστηκε ο Άρης να συμμετάσχει στην επιχείρηση, ο Μάγιερς στην σελ.69 γράφει :

«Από την πρώτη μας συζήτηση συμπέρανα ότι, συμφωνώντας να συνεργαστεί μαζί μας στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου, παράβαινε τις οδηγίες των ανωτέρων του στην Αθήνα, να μη επιτίθεται σε συγκροτημένες εχθρικές δυνάμεις και ότι η παράβαση αυτή θα του στοίχιζε πιθανόν σοβαρές επιπλήξεις».

Μάλιστα ο Βελουχιώτης όπως αναφέρθηκε παραπάνω ΚΡΑΤΗΣΕ την τρίτη Βρετανική ομάδα (28 Οκτώβρη) και αντί να την στείλει στη Γκιώνα που ήταν οι άλλες δύο ομάδες την έθεσε υπό περιορισμό! Στη συνέχεια και παρά τις διαμαρτυρίες του Θέμη Μαρίνου τους περιέφερε επί 2(!) εβδομάδες προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση και τους οδήγησε στο νοτιοδυτικότερο άκρο του νομού Ευρυτανίας στο χωριό Προυσός!

ΜΟΝΟ όταν ο Γουντχάουζ πήγαινε να βρει το Ζέρβα, στις 8 Νοεμβρίου 1942 όταν βρισκόταν στο χωριό Χρύσω Ευρυτανίας πληροφορήθηκε τυχαία τη θέση του Μαρίνου και του Κουκ από ένα βοσκό συνεργαζόμενο με το ΕΑΜ.

Τότε έστειλε 2 σημειώματα προς Άρη και Κουκ και ενημέρωνε για την πρόθεσή του να συναντηθεί με το Ζέρβα και να του ζητήσει τη συνδρομή για το sabotage και προσκαλούσε τον Άρη να συνεργαστεί με τους Βρετανούς καταδρομείς για τον ίδιο σκοπό!!!…

Τότε μόνο ο Βελουχιώτης αναγκάστηκε να τους απελευθερώσει…

Επιστολή Κρις Γουντχάουζ προς Ζέρβα

Επιστολή του Κρις Γουντχάουζ προς τον Ζέρβα. ΘΕΜΑ: "Οι ενισχύσεις για την Εργασία μας" (Aφορούν την Γέφυρα του Γοργοποτάμου). Προηγήθηκε επιστολή του Κρις Γουντχάουζ προς τον Άρη καθώς ο Κρις πήγαινε για συνάντηση με τον Ζέρβα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Ο “Νικηφόρος” (Δημήτρης Δημητρίου) στο βιβλίο του, αναφέρει σαν αιτιολογία ότι προσπαθούσαν να αποφύγουν τους Ιταλούς γιατί είχε προηγηθεί μάχη τις προηγούμενες μέρες και οι Ιταλοί τους καταδίωκαν!!

Ο Θέμης Μαρίνος όμως στο βιβλίο του, διαψεύδει το γεγονός και επιμένει πως απλά ο Βελουχιώτης τους περιέφερε στα χωριά για διαφήμιση και για δόλωμα κατάταξης νέων ανταρτών ενώ είχε ήδη ειδοποιηθεί για το σημαντικό της αποστολής της Βρετανικής Αποστολής!!!

Να αναφέρουμε εδώ κάτι πολύ σημαντικό. Ο Έντυ Μάγιερς με τη βοήθεια του Ντένις Χάμσον (έφεδρος λοχαγός καταδρομών) και του έφεδρου λοχία Γιάννη Πιστόλη μεταξύ 25 και 29 Οκτωβρίου κάνανε αναγνώριση των στόχων και τελικά αποφάσισαν να χτυπήσουν την γέφυρα του Γοργοποτάμου. Αυτό γίνεται γιατί οι μυθομανείς «συγγραφείς» της αριστεράς άλλοι γράφουν ότι πήρε πρωτοβουλία ο Άρης για το στόχο, άλλοι ότι οι Άγγλοι δεν έκαναν τίποτα γιατί ήταν 5 άτομα κτλ…

Όλα αυτά γιατί; Για να δείξουμε ότι λόγω της άρνησης του ΚΚΕ και της μεγάλης καθυστέρησης του Άρη να βοηθήσει και να συμπράξει στην εκτέλεση της ενέργειας, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου είχε τελικά ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ γιατί έγινε στις 25 Νοεμβρίου του 1942 ενώ η μάχη του Ελ Αλαμέιν έγινε μεταξύ 23 Οκτωβρίου και 3 Νοεμβρίου 1942… και καθόλη τη διάρκεια αυτής ο Άξονας έπαιρνε εφόδια κανονικότατα μέσω Ηπειρωτικής Ελλάδας!

Η επιχείρηση «HARLING» δηλαδή η ανατίναξη της γέφυρας Γοργοποτάμου ξεκίνησε για να αποκόψει τον ανεφοδιασμό του Άξονα κατά τη μάχη του Ελ Αλαμέιν αλλά…λόγω «πατριωτικής αριστεράς» ΑΠΕΤΥΧΕ στον αντικειμενικό της σκοπό!!!! Είχε βέβαια πολύ μεγάλη σημασία τόσο στο ηθικό των Ελλήνων όσο και των Συμμάχων γιατί υπήρξε το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Οι παραμυθάδες αριστεροί διαστρεβλώνουν την ιστορία καθώς λένε πως την πρωτοβουλία είχε ο Άρης, πως η ανατίναξη ήταν το κορυφαίο γεγονός του ΒΠΠ και συνετέλεσε στη συντριβή των Δυνάμεων του Άξονα(!) και άλλα τέτοια ωραία κατάλληλα για ανάγνωση ως μυθιστορήματα το καλοκαίρι.

ΠΩΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΣΣΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ;

Η απάντηση στο τέταρτο μέρος…

ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο κομμουνιστής Αλέκος Ζωγράφος («Λαοκράτης») στο μυθιστόρημά του «Τα παρασκήνια του Γοργοποτάμου» (1988) γράφει:

«Με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου στις 25 Νοεμβρίου 1942 ο αρχηγός του Ε.ΛΑ.Σ. Άρης Βελουχιώτης ανάκοψε τη μεγάλη προέλαση του Ρόμμελ και βοήθησε αποτελεσματικά στη νίκη των συμμάχων αγγλοαμερικανών σε όλα τα μέτωπα της Β. Αφρικής» (!!!!) (Σελ.36)

Και πιο κάτω :

«Δεν υπάρχει πια σήμερα καμιά απολύτως αμφιβολία πως η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου στις 25 Νοέμβρη του 1942 συνετέλεσε αποτελεσματικά στη νίκη των Συμμάχων στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής. Από τη στιγμή που τιναζόταν η γέφυρα του Γοργοποτάμου στον αέρα, ο Ρόμμελ δεν μπορούσε να περιμένει πια εφόδια για την εκστρατεία του στη Βόρειο Αφρική από δρόμο της Ελλάδος. Ο δρόμος αυτός, όπως είναι γνωστό, κόπηκε για πολλούς μήνες» (!!!!!!). (Σελ.39)

Τι να πει κανείς… Οι άνθρωποι είναι μυθομανείς… εκ γενετής!! Να σημειώσουμε ότι οι Γερμανοί έκαναν 5 εβδομάδες για να φτιάξουν τη γέφυρα. Από που είναι γνωστό ότι κόπηκε για πολλούς μήνες;

«Κανείς δεν ξέρει ποια θα ήταν σήμερα η τύχη της Ευρώπης, συνεπώς και της Ελλάδος, αν τον Νοέμβριο του 1942, ο αρχηγός του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης δεν είχε ανακόψει τη μεγάλη προέλαση των Γερμανικών στρατευμάτων του στρατηγού Ρόμμελ στη Β. Αφρική» (!) (Σελ 43).

Στην σελίδα 37 μάλιστα γράφει ότι… η συνέχιση της αντίστασης του Ρωσικού στρατού στο Στάλινγκραντ και στον Καύκασο σχετίζεται… με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου!

Ένας άλλος «ιστορικός συγγραφέας» (από τους πρωταγωνιστές) ο Δημήτριος Δημητρίου ή «Νικηφόρος» (το βιβλίο του οποίου μοιράζει η εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”), κινείται σε διαφορετικό επίπεδο. Ενώ αναφέρει υπαρκτά ονόματα τοπωνυμίων και προσώπων, κατασκευάζει ανύπαρκτα συμβάντα, τα περιπλέκει με ιστορικά γεγονότα (πάγια τακτική) προσπαθώντας να δώσει αληθοφάνεια.

Στις σελίδες 149-150 του βιβλίου του «Γοργοπόταμος – Έλληνες αντάρτες εναντίον του Ρόμμελ» προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι μύθος (όπως ισχυρίστηκε ο Κρις Γουντχάουζ σε ραδιοφωνική εκπομπή του BBC το 1972), η υπαγόρευση δήθεν, της διαταγής επιχείρησης για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου από τον Άρη Βελουχιώτη.

Ζέρβας με αντάρτες

Ο Ναπολέων Ζέρβας με τρεις από τους πρώτους αντάρτες του (Μ. Μυριδάκη, Π. Κωτσάκη και Ι. Παπαδάκη)

Και τι γράφει ο αθεόφοβος Δημητρίου:

«Η κρίση που μπορεί να γίνει πάνω στην άποψη αυτή του Κρις είναι, ότι ο περιστατικό με την υπαγόρευση της διαταγής από τον Άρη παρουσιάζεται από το Νικηφόρο (ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ !!!!) με τόσες λεπτομέρειες που το κάνουν απολύτως πιστευτό!!!!!!!!!»

Στην σελίδα 189 γράφει τα αμίμητα!! :
«Τον πιο μεγάλο όμως ενθουσιασμό μας γέμισε ο Ατρόμητος. Ένα κοντουλό παληκαρόπουλο κιτρινιάρικο, κάτι είχε η σπλήνα του, σα φουσκωμένο κινεζάκι, δεκαεφτά-δεκαοχτώ χρονών από τα μέρη του Δομοκού. Ανέβαινε ντυμένος μια μακριά ιταλική χλαίνη, ως τις φτέρνες, και πλατιά σα ράσο. Κουβαλούσε κι έναν ιταλό αιχμάλωτο, φορτωμένο ένα σακίδιο ζάχαρη. «Που πας μωρέ Ατρόμητε;» ρωτούσαμε σκάζοντας στα γέλια. Αυτού, κοκκίνισαν ελαφρά τα χλωμά του μάγουλα και κοίταζε αλλού. Μας έλεγαν οι δικοί του, είχε ανακαλύψει το τσουβάλι με τη ζάχαρη, τη δοκίμασε και μόλις άρχιζε να γεμίζει το σακίδιό του, κατάλαβε ότι το άλλο τσουβάλι, που απάνω του καθόταν, δεν ήταν τσουβάλι αλλά κρυμμένος Ιταλός και τον έπιασε» (!!!!!).

Βέβαια το θέμα είναι ότι μόνο ένας ιταλός στρατιώτης πιάστηκε αιχμάλωτος, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης και αυτός από το Νικόλαο Ζέρβα (ανηψιό του Ναπολέοντα). Στη συνέχεια δόθηκε μετά από επιμονή του Άρη στους αντάρτες του και τελικά τον μαχαίρωσε με 5 μαχαιριές ένας 16χρονος (παιδί ουσιαστικά). Φρικιαστικές λεπτομέρειες αναφέρονται στο βιβλίο του Denys Hamson.

Στις σελίδες 70 και 78-82 προσπαθεί να μας πείσει ότι δήθεν ο Βελουχιώτης δεν γνώριζε επί 45 μέρες την άφιξη και τις κινήσεις των Βρετανών αλεξιπτωτιστών ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ !Μετά τις σοφιστείες του όμως συμπεραίνει ότι… «δεν υπήρξε εκ μέρους του Άρη Βελουχιώτη σκόπιμη κωλυσιεργία για να συναντηθεί και συνεργασθή με τους Βρετανούς Καταδρομείς σε επιχείρηση εναντίον των στρατευμάτων κατοχής» (!!!) Μια στο καρφί και μια στο πέταλο δηλαδή!

Ο Κρις Γουντχάουζ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στις 31 Οκτωβρίου 1984 στο ξενοδοχείο Holiday Inn λέει τα εξής για το θέμα..:
(Επαρχίες Παρνασσίδος και Φθιώτιδος).

«Ο Άρης θα έπρεπε να έμαθε για την άφιξή μας σε λίγες μέρες. Όλος ο κόσμος μπορούμε να πούμε ήξερε για αυτήν, ακόμα και οι Ιταλικές φρουρές, οι οποίες εξαπέλυσαν συχνές περιπολίες για να μας βρουν».

Ο Θέμης Μαρίνος σε επιστολή του στις 10 Δεκεμβρίου 1981 στην εφημερίδα Καθημερινή γράφει: «Ο Καραλίβανος με άλλους πέντε συντρόφους του είχαν επαφή με τον Άρην Βελουχιώτην. Επομένως ήταν αδύνατον να μη επληροφορήθη το ΕΑΜ / ΕΛΑΣ την άφιξιν των Άγγλων…»

Το μέλος του ΚΚΕ Μπέκιος Σπύρος («Λάμπρος») είναι άλλος ένας διαστρεβλωτής της ιστορίας. Στο βιβλίο του «Σελίδες από την Εθνική Αντίσταση» αφηγείται στις σελίδες 179-180 πως την 21η Νοεμβρίου 1942 (ενώ δηλαδή τα τμήματα των ανταρτών μετακινούταν προς το στόχο τους και βρισκόταν στην Καστριώτισσα) ο Άρης Βελουχιώτης τον κάλεσε, προκειμένου να του αναθέσει την εκτέλεση του τεχνικού μέρους της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου επειδή διαπίστωσε ότι οι βρετανοί και ο Ζέρβας… κωλυσιεργούν αδικαιολόγητα και υπάρχει περίπτωση να τους αγνοήσει τελείως και να αναλάβει μόνος του την διεξαγωγή της επιχείρησης!!!!

Γράφει:
-«Είσαι σε θέση να το αναλάβεις (το σαμποτάζ στη γέφυρα);»
-«Ναι, του απαντώ μπορώ να το αναλάβω»
-«Μπορείς, αν χρειαστεί, να κάνεις και μόνος σου την ανατίναξη, χωρίς τους Εγγλέζους;»
-«Ναι! Του απαντώ ξανά…Γιατί; τον ρωτώ. Υπάρχει πιθανότητα να μην έρθουν οι Εγγλέζοι;»
-«Κωλυσιεργούν, μου λέει. Κι αυτοί και ο Ζέρβας. Η δουλειά πρέπει να τελειώσει. Πολύ τράβηξε»

Το ίδιο άτομο σε άλλο του βιβλίο γράφει : «Την άλλη μέρα (22 Νοεμβρίου) δεν μπόρεσαν να αποφύγουν, ξανά τη συνάντηση (εννοεί τους Βρετανούς και το Ζέρβα!!). Ο Άρης ήταν πιεστικός. «Πάμε για το σαμποτάζ χωρίς καθυστέρηση» τους δηλώνει. «Ή μαζί, ή δώστε μου τους δυναμίτες να πάω μόνος μου» («Γοργοπόταμος, η αλήθεια που καίει», σελ 84-85)

Ερώτηση : Ποιος είναι ο ψευταράς; ο «Λάμπρος» ή ο Βελουχιώτης;

Παρακαλούμε αυτό το : «Πάμε για το σαμποτάζ χωρίς καθυστέρηση» να το κρατήσετε…

Ο ίδιος στο ίδιο βιβλίο στις σελίδες 168-169, μέσα στη μυθομανία του ανακαλύπτει ότι καταστρώθηκε σχέδιο από το υπουργείο Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας, τη Βρετανική υπηρεσία πληροφοριών, το Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, τη Συμμαχική στρατιωτική αποστολή, την Ελληνική κυβέρνηση Καΐρου και το Ναπολέοντα Ζέρβα που προέβλεπε υπονόμευση της επιτυχίας ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου για να δυσφημίσουνε τον ΕΛΑΣ!

Στις ίδιες σελίδες εκφράζει τη βεβαιότητα η οποία όπως γράφει ομολογείται (;) τόσο από βρετανικής όσο και από γερμανικής πλευράς : «Τα Γερμανικά και τα Εγγλέζικα συμφέροντα στην Ελλάδα ήταν ταυτισμένα στο χτύπημα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ» (!!)

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!

http://blackblogofcommunism.com