ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ [5/5/1940-19/11/2011]

υπό Δημητρίου Αλευρομαγείρου Αντιστράτηγου ε.α. Επίτιμου Γενικού Επιθεωρητού Στρατού
 
Κυρίες και Κύριοι,

Κυρία Φλώρα Σαρρή, Αγαπητέ Αλέξανδρε Σαρρή,

Ο Νεοκλής Σαρρής ανήκει  σε εκείνη τη γενιά που τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό κυριάρχησαν στην πολιτική και στρατιωτική ζωή της Ελλάδας τόσο έντονα ώστε ήταν αδιανόητη η μή συμμέτοχη στην πορεία των γεγονότων,

Απουσία από τα γεγονότα ισοδυναμούσε με παραίτηση όλων των αγώνων που έκανε η πατρίδα μας με τον Λαό της ενάντια στον φασισμό και ναζισμό και στα πεδία των μαχών στην Μακεδονία ,στα Βορειοηπειρωτικά εδάφη ,στην Κρήτη , στην Μέση Ανατολή και αλλού και στη συνέχεια με την μεγαλειώδη ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 1941-1944,την μεγαλύτερη σε εύρος και βάθος από όλες τις άλλες χώρες που κατέκτησε η Γερμάνια.

Ο Νεοκλής Σαρρής γεννημένος στην Πόλη, την Πόλη που λάτρεψε όπως κάθε αγνός Έλληνας, από φλογερό Έλληνα πατέρα και αρμένισα μητέρα, έζησε τα γεγονότα σε μια ατμόσφαιρα που έφερε τον απόηχο της προηγούμενης μεγάλης καταστροφής του 1922 και την σημαντική αλλαγή στην γείτονα, με την κυριαρχία του Κεμάλ Ατατουρκ και την συρρίκνωση του Ελληνισμού που επέβαλλε η Τουρκία του Κεμάλ και των διαδόχων του αλλά και η προσπάθεια της σημερινής, δήθεν μετακεμαλικής, Τουρκίας, κατά παράβαση όλων των συνθηκών και κυρίως της συνθήκης της Λωζάννης. και του Μοντραί αλλά και όλων των ψηφισμάτων του ΟΗΕ καταδίκης της εισβολής και κατοχής στην Κύπρο

 Η βίωση αυτής της συρρίκνωσης στην Πόλη του, επί των ημερών της νεαρής ηλικίας του, τον σημάδεψε χαρακτηριστικά.

  Παρ ότι  ευρίσκετο υπό την σχετική ασφαλή θαλπωρή δίπλα σε έναν σημαντικό Πατριάρχη, τον Αθηναγόρα του οποίου και υπήρξε σύμβουλος και ενώ είχε αναμειχτεί σημαντικά και θετικά με το προοδευτικό πολιτικό τμήμα της τουρκικής πολιτικής συμβάλλοντας στην ανατροπή του Μεντερές, είχε την διορατικότητα να κρίνει  στην νεαρή του ηλικία των 22 χρόνων το ανέφικτο της εκεί παρουσίας του για την συνέχιση της προσπάθειάς του γιά αγώνα γιά  τα δημοκρατικά-πατριωτικά οράματα που κυριαρχούσαν τότε στις ψυχές του Ελληνικού Λαού.

 Ήρθε στην Αθήνα το 1962 με την ελπίδα μεγαλύτερης άνεσης στον αγώνα του , αγώνα για ολόκληρο τον Ελληνισμό όπου γης με την προσοχή του κυρίως στον αγώνα των Ποντίων και Κυπρίων.

 Με αφορμή τα γεγονότα του 1955 στην Πόλη και στην Σμύρνη αλλά και τον επικό αγώνα των Κυπρίων του 1955-59 με τον αντιαποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ και την τραγική κατάληξη της Ζυρίχης, έθεσε ως αποστολή στον εαυτό του, με τα εφόδια της μόρφωσης την οποία  απέκτησε στην Κωνσταντινούπολη, Αθήνα ,Γενεύη και Θεσσαλονίκη αλλά και την μέχρι τότε ενεργό πολιτική του παρουσία,  την χάραξη μιας ορθής στρατηγικής του Ελληνισμού απέναντι στην προσεκτική και με βάθος χρόνου ανθελληνική πολιτική της τουρκικής ελίτ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε αυτή του την προσπάθεια  εισέπραξε πολλές φορές μεγαλύτερη κατανόηση και σεβασμό στην Τουρκία κυρίως στην αριστερή πολιτική της πλευρά και στον πανεπιστημιακό χώρο, ενώ στην Ελλάδα η μίζερη και ενδοτική πολιτική που ακολούθησε την επική ελληνική περίοδο του 1940-1944, με αφορμή τον επάρατο εμφύλιο του 1946-1949 που μας οδήγησε νομοτελειακά στο "προστατευτικό " άρμα της Δύσης και την στρατηγική της απομάκρυνσής μας πλήρως από την Ανατολή, συνάντησε από την αρχή περισσότερο το τείχος της αντίδρασης.

Ο Νεοκλής Σαρρής πάντα αριστοκρατικά ευγενής αλλά αυστηρός κριτής, τάχθηκε αμέσως δίπλα στις όποιες δημοκρατικές δυνάμεις του πολιτικού χώρου της Ελλάδας και δεν είναι άσχετο ότι ήταν ένας από τους φλογερούς αρθογράφους της περίφημης μαχητικής  εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ του Δημήτρη Πουρναρα και επίσης δεν είναι τυχαίο ότι διέκρινε στο πρόσωπο ενός από τους πιο έντιμους άξιους, δημοκράτες, πατριώτες, πολιτικούς της εποχής του, του Γιάννη Ζίγδη τα στοιχεία που έπρεπε να χαρακτηρίζουν τους άξιους πολιτικούς.[εν παρενθέσει θα υπενθυμίσω στους παλαιότερους την εκπληκτική ραδιοφωνική εκπομπή του Δημήτρη Πουρνάρα-το λεγόμενο "τέταρτο του Πουρνάρα" που αφιέρωνε κάθε βράδυ γύρω στις 8,30 στην διάρκεια του επικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59 και που έτρεχαν όλοι να την ακούσουν όπου και να βρίσκονταν]

[Διά την Ιστορίαν και κυρίως για να αντιληφθούν οι νεότεροι που δεν έζησαν εκείνη την περίοδο τι εννοούσε ο Νεοκλης Σαρρής "άξιος δημοκράτης , πατριώτης- πολιτικός για τον Ιωάννη Ζίγδη, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα της "απολογίας" του Ιωάννη Ζίγδη στο έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών την 1η Απριλίου 1970, το οποίο και τον καταδίκασε σε φυλάκιση 4,5 ετών για συνέντευξη του στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ όπου ζήτησε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας  για να προστατευτεί η Κύπρος, Μαζυ με τον Ζιγδη καταδικασθήκαν και οι υπεύθυνοι του ΕΘΝΟΥΣ   δημοσιογράφοι Κ.Νικολόπουλος, Κ.Κυριαζης Αχ. Κυριαζής ,Κ. Οικονομίδης και Ι. Καψής με αποτέλεσμα να ανασταλεί η έκδοση της εφημερίδας από την 4η Απριλίου 1970 ]

Αποσπάσματα από την απολογία Ζίγδη,

.."Το Κυπριακον είναι, όπως γνωρίζετε, το μέγα θέμα της γενιάς μας ,όπως ήταν κάποτε το Κρητικόν. Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι και ηνωμένοι γιά να φτασωμεν εις την Ένωσιν, Είμαι υπερήφανος διότι είμαι κατηγορούμενος. Εκτελώ το καθήκον μου. Αισθάνομαι το ίδιον με τους Κυπρίους. Είδα και έζησα την φασιστικήν δικτατορίαν εις τα Δωδεκάννησα που είχε σαν σύνθημα  και σκοπό να σβήσει τον Ελληνισμό της Δωδεκαννήσου. Επεδείκνυε την ισχύν της με όπλα και άρματα λέγοντας "Ποτέ δεν θα δήτε Ελλάδα" Απαντούσαμε ότι θα ζήσουμε 100 χρόνια και θα το δούμε.

...Τα ίδια γίνονται και στην Κύπρο. Είμαι συνεπώς ευαίσθητος εις τα θέματα της Κύπρου.

....Διά να αντιμετωπισθεί αυτή η κατάσταση είπα ότι πρέπει να γίνει Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητας, διά να βρεθούμε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι. Και το είπα σαν Έλληνας , έστω και αν ένας από τους κυρίους στρατοδίκας έχει αντίθετη γνώμη.

....Κατηγορούμαι γιά αντεθνικήν πράξιν[!] Δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ το Κυπριακόν διά να αντιπολιτευθώ την Κυβέρνησιν. Αν θέλετε να μάθετε ποία είναι η γνώμη μου δι αυτήν να με ρωτήσετε στο τέλος της απολογίας μου. Και θα δείτε ποία είναι,....." κ.α *

[αυτά και ως ενημέρωση και για όσους ακόμα και σήμερα παριστάνουν ότι δεν  έχουν αντιληφτεί ότι η δικτατορία του 1967 έγινε κυρίως  για να καταστραφεί η Κύπρος...κάτι που κατ επανάληψη είχε τονίσει και ο Νεοκλής Σαρρής]

                                               * * *

 Ο Νεοκλής Σαρρής είχε πλέον  τις κατάλληλες αποσκευές για να είναι μεταξύ των πρωτοπόρων δημοκρατικών-πατριωτικών αγωνιστών [νιάτα, μόρφωση, προσωπική συμβολή σε δημοκρατικούς αγώνες, άριστη γνώση της τουρκικής και οθωμανικής ιστορίας και της σύγχρονης τουρκικής  πολιτικής σκέψης και συνεπώς άριστος αναλυτής του γεωπολιτικοστρατηγικού προβλήματος της περιοχής,]και σαν πραγματικός αγωνιστής δεν παραιτήθηκε ποτέ παρά τις γενικές και ειδικές αντίξοες συνθήκες που συναντούσε.

Η Καθηγητική του έδρα του προσέφερε το έδαφος της δραστηριότητάς του αλλά δεν αρκείτο μόνον σε αυτήν.

Τον Νεοκλή Σαρρή τον συνάντησα και εγώ με την ιδιότητα του , του καθηγητού, όταν ήρθε στη Σχολή Εθνικής Άμυνας και με έναν φλογερό και μεστό λόγο μας ανέλυσε το 1987 τα ελληνοτουρκικά και φυσικά το κυπριακό σαν συνέχεια των όσων είχε γράψει το 1977 στο βιβλίο του "Η άλλη Πλευρά" αλλά και σε άλλες ομιλίες και άρθρα του, όπου χωρίς συναισθηματισμούς επεσήμαινε την τεράστια επιτυχία των τούρκων στη Ζυρίχη και ιδιαίτερα τη συμβολή του συνταγματολόγου και μετέπειτα πρωθυπουργού της Τουρκίας Νιχατ Εμιρ. [δολοφονήθηκε από αριστερούς το 1980][σημειώνουμε εν παρόδω ότι οι τότε θέσεις του Νιχατ Εριμ βρίσκονται σχεδόν όλες στο άθλιο σχέδιο Ανναν..]

Σήμερα με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι η Ζυρίχη με τις εγγυήτριες δυνάμεις έφερε τον Αττίλα, την πιο τραγική ελληνική ήττα μετά το 1922, και ο Αττίλας την κατοχή του 38% του Κυπριακού εδάφους , το σχέδιο  Ανναν και τη σημερινή συνέχεια.

Γιά να επανέλθουμε στην γεωστρατηγική αξία της Ελλάδας με την Κύπρο, θεωρούμε ότι είναι  αυτονόητη και πλήρως γνωστή σε όλους μας.

 Σημειώνουμε ότι η γεωστρατηγική αξία μιας περιοχής εξαρτάται σαφώς από την γεωγραφική της θέση αλλά εξαρτάται κυρίως από τη δυνατότητα άσκησης κυριαρχίας στην συγκεκριμένη περιοχή,

Έτσι για παράδειγμα η γεωστρατηγική αξία της Μεσογείου είναι τεράστια και δια τούτο όλοι οι κοσμοκράτορες στην διαδρομή της Ιστορίας κατείχαν την Μεσόγειο και όταν έχαναν την Μεσόγειο έχαναν και την κοσμοκρατορία.

 Σήμερα , την Μεσόγειο εξακολουθούν να την ελέγχουν οι Αμερικανοί και να πειρώνται κυριαρχίας οι Ρώσοι ενώ η Ελλάδα παρακολουθεί αμήχανη και ανίκανη να παρέμβει προς εξασφάλιση των δικών της συμφερόντων,

Αντίθετα η Τουρκία εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται τις εκαστοτε παγκόσμιες συγκυρίες και υπενθυμίζω ότι κατά τη διάρκεια της εισβολής των Αμερικανών στο Ιράκ τα αμερικανικά στρατεύματα ανέμεναν επί ματαιω να διέλθουν  από την Τουρκία, την οποία για να την κάμψουν της έδιναν τεράστια οικονομική ενίσχυση και την Κύπρο μέσω του σχεδίου Αννάν,

Όλα αυτά δεν διέλαθαν της προσοχής και της γνώσης του Νειοκλή Σαρρή και είναι ένας ακόμα λόγος δικαίωσης του αλλά και όσων ετάχθησαν από την πρώτη στιγμή ενάντια στο δολοφονικό σχέδιο Αννάν,

Ο Νεοκλής Σαρρής εξέπεμπε και γνώση και αγωνιστικότητα για αυτό και καυτηρίαζε δικαιωματικά κάθε έκπτωση και κάθε εθνομηδενισμό ο οποίος συμβάλει στην πτώση του ηθικού, Αυτοί όμως ήταν και οι λόγοι που του στέρησαν τη δυνατότητα να εμπλακεί  στην ενεργό πολιτική έστω και ως  σύμβουλος -που θα ήταν βέβαια πολύτιμος- των εκάστοτε κυβερνήσεων που έπρεπε να εκμεταλλευτούν τις γνώσεις του κυρίως στα ελληνοτουρκικά θέματα.

Η διδασκαλία του Νεοκλή Σαρρή στο Παντειο Πανεπιστήμιο αλλά και όλες τις Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων  και αλλού και η συμμετοχή του σε πολλά συνέδρια αλλά και τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, του έδωσε δικαιωματικά τον τίτλο του πολύτιμου δασκάλου αφού απ όπου πέρασε άφησε μόνον θετικές εντυπώσεις και δημιούργησε ,ας μου επιτραπεί η σημειολογική έκφραση, σχέσεις λατρείας δάσκαλου -μαθητή, με βάση τις γνώσεις του αλλά και την ικανότητά του να τις μεταδίδει.

Για να προχωρήσω όμως στα σημερινά,  αμέσως πρέπει να επισημάνω την σημαντική απουσία του λόγου και της σκέψης του Νεοκλή Σαρρή από τα διαδραματιζόμενα στην Μέση Ανατολή και συνεπώς και στην Κύπρο και τον Ελληνισμό,

Θα ανέλυε θαυμάσια τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, την αντίσταση στο Κομπανί, γνωστή άλλωστε η  συμπάθεια του στον αγώνα των Κούρδων,  το ουκρανικό αλλά και την σημερινή πολιτική της Τουρκίας.

 Η πολιτική αυτή της Τουρκίας  ,όχι πάντα άτρωτη,  κινείται  στην κόψη του ξυραφιού και για τούτο επικίνδυνη για τον σημερινό αδύναμο κρίκο της χρεοκοπημένης Ελλάδας, η οποία πέραν κάποιων κινήσεων εντυπωσιασμού με κυριότερη κατ εμέ την διακοπή των συνομιλιών στην Κύπρο, δεν έχει δυστυχώς την ικανότητα να παίξει κάποιον σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας,

Και επειδή αύριο έχουμε εδω την παρουσία του κ. Νταβούτογλου, δεν γνωρίζω πόσοι και ποίοι από τους υπεύθυνους πολιτικούς μας "καταδέχθηκαν" να διαβάσουν την ερμηνεία που έδωσε ο Σαρρής στο περιβόητο βιβλίο "Το στρατηγικό βάθος"....

Φαντάζεσθε υποθέτω τι θα έλεγε σήμερα ο Νεοκλής Σαρρής γι αυτή την επίσκεψη....

Ο Νεοκλής Σαρρής, όμως δεν αρκείτο μόνον στις επικρίσεις, Είχε την ικανότητα να ενθουσιάζει και να σαλπίζει για αγώνα,

Τον ενθυμούμαι χαρακτηριστικά το 2009 όταν είχε αναλάβει να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της 25ης Μαρτίου στη Σχολή Εθνικής Άμυνας όπου είχα την τύχη να παρίσταμαι, Ήταν λόγος μεστός παρά απλά πανηγυρικός,

Ουσιαστικά ζητούσε την πολιτική ανατροπή του ενδοτισμού. Και ενθυμούμαι ότι επεσήμανε την άνευ λόγου έλλειψη αποφασιστικότητας στην εκμετάλλευση των τρωτών σημείων της γείτονος.

Πράγματι η σημερινή ενδοτική κατάσταση  δεν μπορεί να ανατραπεί παρά με αντικειμενική γνώση της πραγματικότητας με θυσίες και αγώνα και εδω και στην Κύπρο. Κάθε άλλη άποψη είναι τελείως φιλολογική και συντελεί κατά τη άποψη μου στην υποταγή και την καταστροφική πλέον συρρίκνωση του Ελληνισμού,

Από τον αγώνα του Ελληνικού  και Κυπριακού Λαού εξαρτάται η επιβίωση μας και η ανατροπή της πολιτικής της εθελοδουλίας.

 Αυτή η ανατροπή , η οποία δεν είναι αδύνατη ,είναι και δικαίωμα αλλά και εκ των ων ουκ άνευ χρέος μας

.Πιστεύω, είμαι βέβαιος, ότι από την πλειάδα  των μαθητών του θα συνεχιστεί η έρευνα και διδασκαλία των θεμάτων που τον απασχολούσαν αλλά και θα ξεπηδήσουν και εκείνοι οι αγωνιστές που θα συνεχίσουν στην πράξη όχι μόνον τη διδασκαλία του αλλά και το όραμα του.

Όραμα ενός μπροστάρη Αγωνιστή-Δημοκράτη-Πατριώτη της γενιάς του, αλλά και το όραμα ενός ολόκληρου Λαού.

Και με αυτόν τον τρόπο θα δικαιωθούν και οι αγώνες του  και η μνήμη του που με την σημερινή εκδήλωση ελάχιστο χρέος τιμής αποτίνουμε

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/12/551940-19112011.html#.VIGmcUAxhGQ

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΧΗΣ ΚΑΙ Η ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ

Του Νεοκλή Σαρρή
ομότιμου καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και προέδρου της ΕΔΗΚ.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από το 1974 και εδώ υπήρξαν ο καταλύτης για ιδεολογικοπολιτικές μετεξελίξεις στην Ελλάδα που παρασύρουν και το μεγάλο κεφάλαιο της εθνικής ταυτότητας.

Ιστορικά η ταυτότητα αυτή παρά τον φόρτο της πολιτιστικής παρακαταθήκης που εμπεριέχει σημαδεύεται και από την αντιπαράθεσή της προς την «τουρκική» ταυτότητα, ανεξάρτητα αν τρίμματα παγιωθείσας καθημερινής συμπεριφοράς ή/και πρακτικών ενυπάρχουν σε αμφότερες τις ταυτότητες. Η κυριότερη αιτία οφείλεται στο ότι επί αιώνες ο τελευταίος μουσουλμάνος στο οθωμανικό κράτος προηγείτο του πρώτου τη τάξει ρωμιού ορθοδόξου χριστιανού (όπως άλλωστε συνέβαινε και με τους υπόλοιπους μη μουσουλμανικούς λαούς και εθνότητες). Όποια ψιμυθίωση αυτής της κατάστασης, εκτός του ότι είναι ανιστόρητη, είναι και καταγέλαστη. Στον δεύτερο τόμο του έργου του «Ιστορία Χαμένων Ευκαιριών» ο Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας ομολογεί πως μετά την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου η στάση της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας είχε χροιά της «σουλτανικής περιόδου». Συνεπώς στην πραγματικότητα η επίσημα πια διακηρυγμένη από τον τούρκο υπουργό των εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου νεο-οθωμανική πολιτική (σύμφωνα προς την οποία η Άγκυρα οφείλει σε πραγμάτωση του «στρατηγικού της βάθους να ελέγχει την Ευρωοασιαφρική (sic)», δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ τρεις ηπείρους, έχοντας ως δορυφόρους της όλες τις περιοχές που υπήρξαν κάποτε τμήματα του οθωμανικού κράτους), δεν είναι καινοφανής. Απλώς ενυπήρχε στα πλαίσια των μύχιων πόθων που ήλθαν στην επιφάνεια λόγω των διεθνών συγκυριών από τη μια και της οικονομικής έκρηξης που σημειώθηκε στη χώρα.

Η κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών δεν προήλθε, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, από το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο ή δεν προήλθε μόνο από αυτό. Στην πραγματικότητα κάποιους μήνες πριν, μια μικρή ομάδα από «τεχνοκράτες» του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών είχε υποβάλει στον Μπουλέντ Ετζεβίτ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός, μια έκθεση η οποία αναφερόταν στα «δικαιώματα της Τουρκίας επί του Αιγαίου» τα οποία είχαν καταπατηθεί από την Ελλάδα. Ο Ετζεβίτ, προκειμένου να ικανοποιήσει από τη μια τον δήλο εθνικισμό του και από την άλλη τους στρατιωτικούς με τους οποίους είχε από το πραξικόπημα του 1970 ανοικτούς λογαριασμούς, υιοθέτησε το κείμενο. Το αποτέλεσμα ήταν, τέλη Μαΐου του 1974 (τραγική ειρωνεία, στην επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης), το «υδρογραφικό» σκάφος του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού «Τσανταρλή» με ειδική τελετή να αποπλεύσει από το Καμπάτας του Βοσπόρου προκειμένου να διενεργήσει υδρογραφικές έρευνες. Η ειδική αυτή τελετή ήταν απομίμηση της τελετής με την οποία την ίδια εποχή κάθε χρόνο απέπλεε ο οθωμανικός στόλος για την «Άσπρη θάλασσα», στην οποία συμμετείχαν ο σουλτάνος, ο σαντραζάμης, οι βεζύρηδες και λοιποί αξιωματούχοι. Ο στόλος, αφού διαγούμιζε από τον νησιωτικό χώρο τους φόρους και τα διάφορα δοσίματα, επέστρεφε κατά Σεπτέμβριο μήνα. Έτσι λοιπόν, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας (του ναυάρχου Κορουτούρκ), του πρωθυπουργού και άλλων επισήμων το υδρογραφικό σκάφος απέπλευσε. Όπως παρατηρεί ο Bilal Simsir, επί σειράν ετών επικεφαλής του τμήματος τεκμηρίωσης και αρχείων του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και συγγραφέας πολλών βιβλίων και επίσημων συλλογών με αρχειακό υλικό, στον πρόλογο του δίτομου έργο του «Το πρόβλημα του Αιγαίου», το «Τσανταρλή» δεν απέπλευσε για να διεξάγει έρευνες στο Αιγαίο, αλλά για να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία επί του Αιγαίου.
Ο ίδιος συγγραφέας παρατηρεί ότι η Ελλάδα δημιουργήθηκε στη θάλασσα και ότι από την πρώτη μέρα οι στασιαστές (sic) είχαν παρατάξει έναντι του οθωμανικού στόλου έναν δικό τους στόλο. Το πρόβλημα ήταν η επίτευξη της ναυτικής ισχύος (sea power, στις μέρες μας air-sea power). Η ισχύς αυτή, κατά τον περίφημο ναύαρχο John Hamilton, είναι η ικανότητα μιας χώρας με το ναυτικό της (και σήμερα και με την αεροπορία της) να ασκεί την κυριαρχία μιας θαλάσσιας περιοχής (και του εναέριού της χώρου) διατηρώντας εντός αυτής την πρωτοβουλία κινήσεων έναντι άλλων. Και κατά την ελληνική επανάσταση του 1821 από την πρώτη ημέρα που εκδηλώθηκε μέχρι τέλους (ενώ κατά ξηρά είχε καμφθεί) διατήρησε τη ναυτική ισχύ της στο Αιγαίο. Ο Simsir ισχυρίζεται ότι μέχρι το 1912 στο Αιγαίο υπήρχε συγκυριαρχία μεταξύ του οθωμανικού κράτους και της Ελλάδας, που ανατράπηκε από τον ναύαρχο Κουντουριώτη με τη ναυμαχία έξω από το ακρωτήρι Έλλη των Δαρδανελίων. Αυτός υπήρξε ο «πρώτος γύρος». Κατά τον ίδιο, τον Μάιο του 1974 άρχιζε ο δεύτερος γύρος που θα έπρεπε να είναι για την Τουρκία νικηφόρος.


Η τουρκοελληνική συγκυριαρχία στο Αιγαίο

Το θέμα της συγκυριαρχίας στο Αιγαίο δεν είναι νέο. Προέκυψε αρχικά ως αποτέλεσμα του Βαλκανικού Πολέμου. Οι νεότουρκοι του κινήματος «Ένωση και Πρόοδος» προχώρησαν στο εγχείρημά τους όχι για να οδηγήσουν τη χώρα σε συμμαχία με τη Γερμανία, όπως εσφαλμένα είναι γνωστό, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Κινήθηκαν προκειμένου να αποτρέψουν μια λύση του Μακεδονικού που ετοίμαζαν οι σύμμαχοι η οποία προέβλεπε τον διορισμό χριστιανού γενικού διοικητή, δηλώνοντας ταυτόχρονα τη δυσαρέσκειά τους στην προσέγγιση της Γερμανίας από τον σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ Β΄. (Συμπληρωματικό αίτιο υπήρξε και η επετηρίδα που είχε σκαλώσει σε υπερήλικες στρατηγούς οι οποίοι εμπόδιζαν την ανέλιξη των πολύ νεωτέρων). Στόχος των κινηματιών ήταν να αναζωογονήσουν τα παλαιά κλέη της συμμαχίας του οθωμανικού κράτους με την Αγγλία και τη Γαλλία (όπως στον Κριμαϊκό Πόλεμο) όταν μάχονταν εναντίον της Ρωσίας. Τους είχε διαφύγει ότι στο μεταξύ οι δυο χώρες είχαν αποκαταστήσει τις σχέσεις τους με τη Ρωσία σε τέτοιο βαθμό που ο Αμπντουλχαμίτ, προκειμένου να εξευμενίσει τους Άγγλους, τους είχε παραχωρήσει την Κύπρο. Όταν διαπίστωσε ότι οι σύμμαχοι δεν είχαν σκοπό να επανέλθουν στην αρχική τους συμμαχία με το οθωμανικό κράτος, στράφηκε προς τους Γερμανούς, όπως έκαναν τελικά και οι νεότουρκοι.

Όταν όμως εκδηλώθηκε ο Βαλκανικός Πόλεμος, στην κυβέρνηση δεν ήταν οι νεότουρκοι, αλλά ένας ευρύτερος συνασπισμός από την ετερόκλητη αντιπολίτευση (όπως ισλαμιστές και χριστιανικές εθνότητες). Η κυβέρνηση αυτή ανατράπηκε με πραξικόπημα από τους νεότουρκους, οι οποίοι πρόσβλεπαν, όπως αναφέρθηκε, στους Δυτικούς συμμάχους. Τότε Αγγλία και Γαλλία, με διακοίνωσή τους προς την ελληνική κυβέρνηση, ζήτησαν την επιστροφή της Ίμβρου και Τενέδου που ήταν εγγύς των στενών (η Ρωσία, με ξέχωρη ανακοίνωση, εκτός από τα δύο αυτά νησιά αξίωνε την επιστροφή και της Λήμνου και της Σαμοθράκης) και την άμεση έναρξη διαπραγματεύσεων προς επιβολή καθεστώτος ελληνοτουρκικής συγκυριαρχίας στο Αιγαίο. Οι διαπραγματεύσεις αυτές άρχισαν, αλλά σε λίγο διακόπηκαν όταν το οθωμανικό κράτος εξήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ουσιαστικά οι διακοπείσες διαπραγματεύσεις επανάρχισαν τον Ιούλιο του 1997 στη Μαδρίτη όταν στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής των μελών του ΝΑΤΟ και υπό την καθοδήγηση της αμερικανίδας υπουργού των Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ, συναντήθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός Κώστα Σημίτης με τον τούρκο Πρόεδρο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και ο πρώτος αναγνώρισε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο» ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια μελλοντική συγκυριαρχία. Με την προϋπόθεση ότι θα είχαν ασκηθεί αφόρητες πιέσεις από την Ολμπράιτ, μπορούσε η Ελλάδα να συμπληρώσει την παραπάνω δήλωση με τη φράση «όσο νόμιμα και ζωτικά είναι τα συμφέροντα της Ελλάδας στα Στενά και τη Μαύρη Θάλασσα». Και αυτό δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος τόσο της Διεθνούς Σύμβασης περί Στενών της Λωζάννης (1923), όσο και της παρόμοιας Σύμβασης του Μοντρέ (1936) που θα μπορούσαν ρητά να μνημονευτούν και να αναφερθούν στη δήλωση.
Η συγκυριαρχία όμως στο Αιγαίο στις αρχές του 20ού αιώνα είχε νόημα. Γιατί η λεπτή εδαφική λωρίδα που εκτείνεται κατά μήκος των παραλίων της Δυτικής Μικράς Ασίας (Ιωνία, Καρία κ.λπ.) κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από ρωμιούς χριστιανούς, δηλαδή ο πληθυσμός ήταν ακριβώς ο ίδιος σε σύνθεση με τον πληθυσμό των νησιών.

Στην πράξη η Τουρκία πραγματοποίησε την εθνοκάθαρση στη Μικρά Ασία και εξαφάνισε τους γηγενείς Ρωμιούς απαιτώντας συγκυριαρχία στο Αιγαίο. Έτσι όπως έγινε με την Ανατολική Θράκη της οποίας ο πληθυσμός μέχρι το 1912 ήταν κατά πλειοψηφία ελληνικός - σε αναλογία που θύμιζε τον πληθυσμό της Πελοποννήσου το 1821. Και εκεί η περιοχή υπέστη εθνοκάθαρση, οπότε το αίτημα πλέον είναι η συγκυριαρχία και της Δυτικής Θράκης (διά μέσου της διαχείρισης της εκεί μειονότητας). Το ίδιο ακριβώς που συνέβη στην Κύπρο, όπου με (και από) την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων πραγματοποιήθηκε μια βίαιη εθνοκάθαρση στο υπό κατοχήν τμήμα της μεγαλονήσου και ένας χυδαίος και προκλητικός εποικισμός από την Τουρκία. Οπότε με τα διάφορα σχέδια Ανάν ή τις κυοφορούμενες λύσεις προβλέπεται μια τουρκική συγκυριαρχία σε όλη την έκταση της Κύπρου.

Συγκυριαρχία και στην ελληνικήΘράκη και στην Κύπρο

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1954 ο καθηγητής Νιχάτ Ερήμ (που ανήκε στην αντιπολίτευση) σε άρθρο του δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Χαλκτσή», όργανο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, αναφερόμενος σε κινήσεις Ελληνοκυπρίων για αυτοδιάθεση, τόνιζε ότι «για το συμφέρον του ελευθέρου κόσμου» (μπροστά δηλαδή στον από Βορρά κίνδυνο) θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί ελληνοτουρκική συγκυριαρχία στην Κύπρο η οποία θα έπρεπε να επεκταθεί και στα νησιά του Αιγαίου που απέχουν 50 μίλια από τις μικρασιατικές ακτές, δηλαδή αυτό που και σήμερα διεκδικείται από την Τουρκία και το οποίο οριοθετείται από τον 25ο Μεσημβρινό ο οποίος καθώς τέμνει κάθετα την Ελλάδα στα δύο προεκτείνεται προς Βορράν και περιλαμβάνει και την ελληνική Θράκη! Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ίδιο πρόσωπο υπήρξε ο «πατέρας» της λύσης που τελικά δόθηκε στη Ζυρίχη και το Λονδίνο στο Κυπριακό.

Ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές προσέλαβε τον Ερήμ ως σύμβουλο (όπως και ο Καραμανλής τον Θεμιστοκλή Τσάτσο, πατέρα του Δ. Τσάτσου, ο οποίος ανήκε και αυτός στην αντιπολίτευση). Η συνεργασία του Ερήμ με τις βρετανικές αρχές (και από ένα σημείο και μετά και με την κυβέρνηση των ΗΠΑ) υπήρξε απόλυτη. Όλες οι «συνταγματικές προτάσεις» που προήλθαν από τη βρετανική πλευρά (σχέδιο Ράντγκλιφ 1956, Μακ Μίλλαν 1958) είχαν ως εμπνευστή τον Νιχάτ Ερήμ ο οποίος είχε ανασύρει ένα «συνταγματικό σχέδιο» που είχαν εκπονήσει οι νεότουρκοι με τους Αυστριακούς και Γερμανούς το 1911 προκειμένου να το εφαρμόσουν στην (ενιαία) Μακεδονία όπως και στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη. Το σχέδιο αυτό προέβλεπε αντί της λαϊκής κυριαρχίας την κυριαρχία των «εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων» εμπνευσμένο από τη δομή του οθωμανικού κράτους. Αυτό ακριβώς το σχέδιο αποτέλεσε και τον κορμό της συμφωνίας της Ζυρίχης (εν αγνοία όμως της ελληνικής πλευράς για την προέλευσή του!).

Δύο χρόνια πριν από τον Ερήμ ο διεθνολόγος Μεχμέτ Σακά υποστηρίζει τη διδακτορική του διατριβή στον γάλλο καθηγητή Ρουσσώ με τίτλο «Τα τουρκικά δίκαια στο Αιγαίο» στην οποία προτείνει την εκμίσθωση για 90 χρόνια των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου στην Τουρκία. Η Ελλάδα κατ' αυτόν τον τρόπο «θα αποδείξει ότι είναι ειλικρινής (sic) στην τουρκοελληνική φιλία» και ταυτόχρονα θα αποκτήσει τη στρατιωτική προστασία της Τουρκίας! Αξίζει να προστεθεί πως το πόνημα αυτό του Σακά μετά μισό αιώνα διανέμεται στα τουρκικά σχολεία ως βοηθητικό διδακτικό βιβλίο.


http://www.enkripto.com/2009/12/blog-post_7019.html

ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ : ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ

Θεοφάνης Μαλκίδης

Στις 18 Νοεμβρίου 2012 μίλησα στο Δημοτικό Θέατρο Διδυμοτείχου στην εκδήλωση του Συλλόγου Αλληλεγγύης Ακριτών Βορείου Έβρου, όπως είχαμε μιλήσει μαζί σε αντίστοιχη στον ίδιο χώρο πριν λίγα χρόνια, έχοντας πλάι μας και τον π. Γεώργιο Μεταλληνό.
Την ομιλία μου την αφιέρωσα σε σένα, ως ελάχιστη υπόμνηση της παρουσίας σου, στη ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Θράκη, αυτήν που αντίκρισες πρώτη, όταν εκδιώχθηκες από την Κωνσταντινούπολη. Μία εικόνα που μου την περιέγραφες κάθε φορά που συναντιόμασταν.
Η συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή σου σε είχε επηρεάσει, δεν μπορούσε να γίνει άλλωστε και διαφορετικά και αυτός ο σταθμός στη ζωή σου ήταν ένας οδηγός για την πολυσχιδή σου πορεία. Η Ελλάδα και οι Έλληνες όπου γης, οι φοιτητές του Παντείου και όχι μόνο, γνώρισαν έναν άνθρωπο και καθηγητή από αυτούς που σπανίζουν και τείνουν προς εξαφάνιση. Έναν άνθρωπο και καθηγητή με ειλικρίνεια, ευθύτητα και αμεσότητα, αγάπη για τον Ελληνισμό και τους νέους ανθρώπους, με θάρρος και με απέραντη διάθεση προσφοράς. Τις, μεταξύ των άλλων, παραπάνω αρετές και προτερήματά σου, τα καρπώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, εντός και εκτός Ελλάδος. Άλλαξε η σκέψη, ο λόγος και η πράξη τους, η ζωή τους πήρε μία πορεία διαφορετική από την γνωστή, την κοινή.
Θα πρέπει να ξέρεις πως οι Θρακιώτες, οι Εβρίτες, συγκινήθηκαν όταν σε ανέφερα, όταν τους είπα πόσο σε χρειαζόμαστε σήμερα, στις δύσκολες στιγμές που περνάμε.
Σε σκέφτηκαν και σε μνημόνευσαν γιατί σε εκτιμούν για την ανιδιοτελή προσφορά σου. Μένει σε όλους μας ο αγώνας σου, η οικογένειά σου, οι δικοί σου άνθρωποι, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που παίρνουν δύναμη από το λόγο και την πράξη σου.

Αγαπητέ και σεβαστέ Νεοκλή Σαρρή,
Υπήρξα ένας από τους χιλιάδες φοιτητές σου και συνδέθηκα, όπως άλλωστε το συνήθιζες, γιατί έτσι ήταν η παιδεία σου, με δεσμούς παίδευσης, εκτίμησης και φιλίας.
Είναι οι πολλές οι στιγμές, όπου πραγματοποιήσαμε συζητήσεις για απλά και σύνθετα ζητήματα που απασχολούν κάθε άνθρωπο και Έλληνα.
Οι ώρες που πέρασα μαζί σου μου άνοιξαν ένα διαφορετικό κόσμο σκέψης, λόγου και έργου. Τα χαρακτηριστικά σου αναλλοίωτα, Ελληνικά, Ρωμαίικα, Οικουμενικά, του Γένους μας.
Με στήριξες, με βοήθησες, μου έδωσες τα εφόδια να κατανοήσω πολλά από αυτά που ο ίδιος και πρώτος είχες μιλήσεις και γράψει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Είναι βέβαιο ότι στη ζωή κάθε ανθρώπου, η γνωριμία με ορισμένους συνανθρώπους του, έχει σαν αποτέλεσμα να αλλάξει την πορεία του. Διαμορφώνεται μία νέα στάση ζωής και αναδεικνύεται λόγος και πράξη που μέχρι πρότινος ούτε καν είχε σκεφτεί η ανθρώπινη οντότητα. Και από τότε φανερώνεται ένας άλλος κόσμος και ο σπόρος βγάζει καρπούς.
Για μένα είσαι ένας από τους ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή μου, με τους οποίους άνοιξε μία νέα πραγματικότητα ιδεών και πολιτισμού, πολιτικής και ανθρώπινης δραστηριότητας.
Η γνωριμία με σένα, με τον Κωνσταντινουπολίτη δάσκαλο στα αμφιθέατρα, στις αίθουσες διαλέξεων και εκδηλώσεων, σε ανθρώπινες και φιλικές στιγμές, μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω πολλά από τα ζητήματα που απασχόλησαν και απασχολούν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες εδώ αιώνες. Ανάμεσά τους, η Κωνσταντινούπολη, η Ίμβρος και η Τένεδος, η Μικρά Ασία, η Θράκη, ο Πόντος και η Καππαδοκία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Οθωμανικό κράτος και η Τουρκία, η Γενοκτονία και η αναγνώριση, η ελληνική κοινωνία και η συνέχεια του Ελληνισμού.
Για κάθε ένα από τα παραπάνω θέματα είχες ολοκληρωμένη, τεκμηριωμένη, εμπεριστατωμένη άποψη και θέση, αλλά ταυτόχρονα άκουγες όπως όφειλε και οφείλει να κάνει κάθε επιστήμονας και άνθρωπος του μεγέθους σου.
Η επιστημονική σου κατάρτιση συνδυαζόταν με βαθιά ανθρώπινα και ελληνικά συναισθήματα.

Πολλά από αυτά βεβαίως, που ανέδειξες τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν έτυχαν ανάλογης αποδοχής της βαρύτητάς και της σπουδαιότητάς τους που τους είχες προσδώσει. Τι γίνεται άλλωστε σ΄ αυτόν εδώ τον τόπο γνωστό και αποδεκτό στην ώρα του;
Ιδιαίτερα σε ότι έχει σχέση με την Τουρκία αποτέλεσες τον επιστήμονα και κυρίως τον άνθρωπο εκείνο, που συνέβαλλε με μοναδικό τρόπο, ώστε η γνώση για τη γειτονική χώρα να γίνει επιστήμη.

Η Τουρκολογία στην Ελλάδα σου οφείλει πολλά, όπως οφείλει πολλά και η μεγάλη κοινότητα των Κωνσταντινουπολιτών, για την οποία και στην οποία ήσουν ο πρωταγωνιστής. Το φανερώνουν οι συνεχείς μνημονεύσεις της παρουσίας σου, σε εκδηλώσεις και αλλού. Ακόμη λένε και γράφουν, και θα λένε και θα γράφουν «αυτό έλεγε ο Σαρρής» ή «έτσι έπραττε ο Σαρρής».

Η αναγνώριση του ανθρώπου και δασκάλου, όπως εσύ Νεοκλή Σαρρή, πέρασε από πολλές διακυμάνσεις και εμπόδια. Σήμερα πλέον είναι διαπιστωμένο ότι η εκτίμηση στο πρόσωπό σου είναι ολοκληρωμένη στον πυρήνα του ελληνικού λαού και στους στρατιωτικούς και πολιτικούς κύκλους της Τουρκίας, παρά στην ελλαδική ομάδα που χρησιμοποιεί λαθραία τον τίτλο «ελίτ».

 Τα κείμενα, οι παρεμβάσεις και η δραστηριότητά σου, έβαλαν το στίγμα τους σε πολλά κομμάτια της επιστημονικής και πολιτικής ανάλυσης για τεράστια ζητήματα που αφορούν τον Ελληνισμό. Είναι όμως χαρακτηριστικό των ανθρώπων της εμβέλειας όπως η δική σου, η αποδοχή να έρχεται από μη ομάδες και προσωπικότητες του συστήματος και του καθεστώτος, αλλά από το Λαό. Την πρωτογενή πηγή Δικαίου και Αντικειμενικότητας.
 
Ήταν ευλογία η γνωριμία μου με σένα Νεοκλή Σαρρή και σχέση παίδευσης και φιλίας που αναπτύχθηκε μεταξύ μας. Είναι αναρίθμητες οι ώρες διδασκαλίες σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο- πέρα από το αμφιθέατρο υπήρχε και το ανοιχτό γραφείο- που αφιέρωσες για να μας και να μου μεταδώσεις τις ιδέες σου και τις γνώσεις σου. Η σχέση ήταν βαθιά, ανθρώπινη, με σεβασμό και αγάπη. Όπως πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να είναι κάθε ανθρώπινη σχέση και κυρίως μεταξύ δασκάλου και μαθητή.

Εύχομαι οι φοιτητές σου, οι αμέτρητοι Έλληνες και Ελληνίδες που σε παρακολούθησαν στο αμφιθέατρο και σε αίθουσες, μιλώντας για την Τουρκία, την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Γενοκτονία, και μία σειρά από άλλα ζητήματα που καθόρισαν την ελληνική ιστορία και κοινωνία, να ακολουθήσουν τη στάση και την πορεία ζωής που είχες. Ειλικρίνειας, ευθύτητας, ανθρωπισμού, γνώσης, μετριοφροσύνης και σεμνότητας, ταπεινότητας και ήθους.

Αγαπητέ Νεοκλή σε ευχαριστούμε για όλα αυτά που μας προσέφερες,

σε ευχαριστώ για όσα μου έμαθες.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου και να χαρίσει παρηγοριά στην υπέροχη οικογένειά σου, η οποία σε αγαπά χωρίς όρια και προσεύχεται για σένα.

Καλή αντάμωση και Καλή Ανάσταση.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Αλεξανδρούπολη – Θράκη 19 Νοεμβρίου 2012

 http://mikrasiatis.gr/?p=11057

ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ : Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Ο αξέχαστος Νεοκλής Σαρρής, ο σημαντικότερος τουρκολόγος του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα, όποτε μιλούσε για τις γενοκτονίες των Ελλήνων και των άλλων λαών και φυλών της Μ. Ασίας από τους Τούρκους, ξεκινούσε την ανάλυσή του τονίζοντας ότι «η εξόντωση των μειονοτήτων των χριστιανών αποτελούσε εγγενές στοιχείο της διαμόρφωσης του τουρκικού κράτους».

 Ως συνήθως, είχε δίκιο.

Ολοι αντιλαμβάνονταν το ορθόν των απόψεών του, αλλά οι «ηγήτορες» του τόπου δεν έπαψαν ούτε στιγμή να αποτίουν φόρο τιμής στον αρχιτέκτονα των ελληνικών ολοκαυτωμάτων.

Ενίοτε καταθέτουν και στεφάνια στο μαυσωλείο του.

Μάλλον δεν μπορούσαν ή δεν θέλησαν ποτέ να πράξουν διαφορετικά.

 Αυτές τις ημέρες, που συμπληρώνονται 90 χρόνια από την ανείπωτη σφαγή και το φριχτό γιορτάσι θανάτου που είχαν στήσει οι δολοφόνοι του Κεμάλ στη φλεγόμενη Σμύρνη, είναι ύψιστη ανάγκη και απόλυτη προτεραιότητα για τον λαό μας να θυμηθεί τι συνέβη τότε, ώστε να μην υποστεί ξανά τις ίδιες αγιάτρευτες πληγές.

Είναι χρέος των σημερινών Ελλήνων προς τους αδικοχαμένους προγόνους να κατανοήσουν τα κίνητρα, τη μέθοδο και το σχέδιο των Τούρκων εναντίον του Ελληνισμού, ώστε να απομονώσουν τις φωνές που εξωραΐζουν τις γενοκτονίες και τα ολοκαυτώματα αναφέροντας ανερυθρίαστα λέξεις όπως «συνωστισμός».

 

Κεμάλ: Ο ηθικός αυτουργός

Η τουρκική παραφιλολογία περί «Αρμενίων» και άλλων τινών εμπρηστών της υπέροχης ελληνικής πόλης -ακόμα και Ελλήνων, αλλά ποτέ Τούρκων- δυστυχώς αναπαράγεται συστηματικά στη χώρα μας από ελληνόφωνους «ιστορικούς» ή άλλους επαγγελματίες που ενδύονται την τήβεννο της ιστορικής αυθεντίας και ασχημονούν σε βάρος της αλήθειας.

Στη «δημοκρατία» (φύλλο της 11ης Σεπτεμβρίου 2012) δημοσιεύτηκε διαφωτιστικό άρθρο με τίτλο:

«Ο Κεμάλ απολάμβανε τη Σμύρνη να καίγεται.

Αρθρο-σόκ Τουρκάλας ιστορικού στην εφημερίδα “Radikal”».

Εκεί διαβάζουμε τα ακόλουθα:

«Μια ιστορικός από την Τουρκία γκρεμίζει με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το Τείχος του Ψεύδους που εδώ και σχεδόν έναν αιώνα τώρα είχε υψώσει η Αγκυρα, προκειμένου να κρύψει την Καταστροφή της Σμύρνης από τις ορδές των Νεοτούρκων του Κεμάλ Ατατούρκ!

Σε ένα άκρως ανατρεπτικό για τη συνήθη τουρκική προπαγάνδα άρθρο, το οποίο φιλοξενήθηκε στις σελίδες της εφημερίδας “Radikal”, η Τουρκάλα ιστορικός Αϊσέ Χουρ σημείωνε ότι υπάρχουν ντοκουμέντα που διαψεύδουν τους ισχυρισμούς των συμπατριωτών της ότι τη φωτιά στη Σμύρνη έβαλαν Αρμένιοι».

 Τα βέλη, αυτήν τη φορά, εκτοξεύτηκαν από το εσωτερικό της γείτονος και είναι θανατηφόρα για την «υστεροφημία» του «πατέρα» των Τούρκων, αφού φέρουν ως αιχμές αδιάσειστα ιστορικά ντοκουμέντα.

Η Αϊσέ Χουρ, όπως αναφέρει η εφημερίδα, «επικαλείται άρθρο του υπασπιστή του Κεμάλ στην εφημερίδα “Cumhuriyet” το 1939, όπου περιγράφονται λεπτομέρειες για την Καταστροφή της Σμύρνης από πυρκαγιά που ισοπέδωσε την ελληνική πόλη από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου».

 Στη συνέχεια περιγράφεται η φριχτή σκηνή όπου ο Κεμάλ και η αρραβωνιαστικιά του Λατιφέ παρακολουθούν τις φλόγες που έχουν τυλίξει τη Σμύρνη και ευφραίνονται:

«Ο Μουσταφά Κεμάλ και η Λατιφέ κάποια στιγμή έμειναν μόνοι στο μπαλκόνι.

Η πυρκαγιά συνέχιζε να καίει με όλη της τη δύναμη.

Ο Κεμάλ ρώτησε την αρραβωνιαστικιά του:

“Εχετε πολλά κτήματα στο σημείο της φωτιάς;” Η Λατιφέ φέρεται να του απάντησε: “Το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας μου είναι εκεί αλλά, πασά μου, ας καούν όλα, εσείς να είστε καλά.

Οταν υπάρχουν τέτοιες ευτυχισμένες ημέρες, τι σημασία έχει η περιουσία;

Σώθηκε η πατρίδα.

Στο μέλλον μπορούμε να τα ξαναχτίσουμε”.

Ο Κεμάλ απάντησε:

“Ναι, ας καούν και ας καταρρεύσουν – όλα μπορούν να επουλωθούν”».

Με λέξη «όλα», ο Χίτλερ της Ασίας προφανώς δεν αναφερόταν στις ζωές των Ελλήνων που κατακρεουργήθηκαν από τις δολοφονικές ορδές των εγκληματιών που υπάκουαν στις διαταγές του. Στα ακίνητα και τα τιμαλφή αναφερόταν…

«Ο Κεμάλ τούς έπιασε, τους έσφαξε!»

Η Ελένη Καραντώνη καταγόταν από το Μπουνάρμπασι, το οποίο βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα βορειανατολικά της Σμύρνης.

Το χωριό είχε 1.000 κατοίκους από τους οποίους οι 800 ήταν Ελληνες.

Η μαρτυρία της Ελένης Καραντώνη, από τις εμπειρίες που έζησε εκείνες τις ημέρες που η ανθρωπότητα έχασε το δικαίωμα να αποκαλείται έτσι, καταγράφηκε στο δίτομο συλλογικό έργο «Εξοδος» που εκδόθηκε από το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.

Οσα θα διαβάσετε παρακάτω αφιερώνονται σε πολιτικά αναστήματα τύπου Ρεπούση και στους ομοίους της:

«Αρχισε ο Στρατός μας να φεύγει.

Χτυπούσαν τις πόρτες μας και ζητούσαν ρούχα για να βγάλουν το χακί από πάνω τους.

Πόσους δεν ντύσαμε!

Οι μεγάλοι οι δικοί μας ξεκουμπιστήκαν και φύγανε κι αφήσαν τον κόσμο στο έλεος του Θεού.

Εφταναν οι στρατιώτες ξυπόλυτοι, γυμνοί, κουρελιασμένοι, πρησμένοι, νηστικοί.

Οι Τούρκοι κατεβαίναν και σφάζαν τους Ελληνες.

Το ίδιο έκαναν και οι δικοί μας.

Παντού φωτιά και μαχαίρι άκουες και έβλεπες.

Από τους κατοίκους του Μπουνάρμπασι έμειναν καμιά δεκαριά οικογένειες…

Μερικοί κατάφεραν να φύγουν, σέρνοντας με την κοιλιά προς το Σικλάρι και από κει στη Σμύρνη.

Τους άλλους όλους τους ατιμάσανε, τους σφάξανε, τους κρεμάσανε, τους κάψανε.

Κι εκείνους που κατάφεραν από το Σικλάρι να φτάσουν στη Σμύρνη, όταν ήρθε ο Κεμάλ, τους έπιασε και τους έσφαξε.

Εμείς βρισκόμασταν στη Σμύρνη.

Πλημμύρα οι μαχαλάδες στο αίμα.

Βάλανε φωτιά οι Τούρκοι, μια ώρα μακριά.

“Μη φοβάστε είναι μακριά” μας είπε ο νοικοκύρης του σπιτιού όπου μέναμε.

Σ’ ένα τέταρτο η φωτιά είχε έρθει σ’ εμάς. Ρίχνανε βενζίνη και προχωρούσε.

Βγήκαμε στον δρόμο.

Φωτιά από τη μια, θάλασσα από την άλλη.

Βρισκόμασταν στη μέση.

Και οι Τσέτες (σ.σ.: οι άτακτοι Τούρκοι) βρίσκονταν στη μέση και σφάζαν και σκοτώναν.

Τη νύχτα οι Τσέτες έκαναν επίθεση ν’ αρπάξουν, να σφάξουν, ν’ ατιμάσουν.

“Βοήθεια! Βοήθεια!” φώναζε ο κόσμος.

Τα εγγλέζικα πλοία ήταν απέναντι.

Εριχναν τους προβολείς.

Σταματούσαν για λίγο.

Τη νύχτα θέλαμε να πάμε προς νερού μας.

Πήγαμε λίγο πιο έξω, φρίκη!

Βρεθήκαμε σε μια χαβούζα.

Γύρω γύρω, στα χείλια της χαβούζας σπαρταρούσαν κορμιά και μέσα η χαβούζα ήταν γεμάτη κεφάλια.

Επαιρναν όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στην άκρια της χαβούζας, έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μέσα στη χαβούζα και τα κορμιά τα άφηναν να σπαρταρούν γύρω γύρω.

Ηταν φοβερό.

Οσοι το είδαν τρελάθηκαν.

Το τρελοκομείο γέμισε από τρελούς σαν ήρθαμε.

Εκεί σ’ αυτό το μέρος χάσαμε και τον πατέρα μου.

Τον αδελφό μου τον έσφαξαν στο χωριό.

Εβγαλαν, μετά, ιταλικά και ελληνικά πλοία και μας πήραν.

Πόσους;

Ούτε ένα είκοσι τοις εκατό δεν επήραν.

Τέτοια καταστροφή δεν είδαν τα μάτια μου!»

Αυτά έγιναν στη Σμύρνη το 1922.

Αιωνία η μνήμη των αδελφών μας και είθε κάποτε να απονεμηθεί Δικαιοσύνη…

Info: Οι φωτογραφίες βρίσκονται στο βιβλίο «The Genocide of the Ottoman Greeks. Studies on the State Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory», και προέρχονται από τη συλλογή του Νικολάου Χλαμίδη.

Ακόμα οι χριστιανοί θεωρούνται όμηροι

Ενα από τα «κλειδιά» της κατανόησης της «λογικής» που χαρακτήριζε και διέπει ακόμα τους επικεφαλής της πολιτικής σκηνής της Τουρκίας για την αντιμετώπιση των μειονοτήτων (εθνικών και θρησκευτικών) υπάρχει σ’ ένα σπουδαίο έργο που κυκλοφόρησε πρόσφατα και παρουσιάστηκε την Πέμπτη στην Ελληνοαμερικανική Ενωση.

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Melissa International», που διευθύνει ο Αριστείδης Καρατζάς (website: www.caratzas.com).

Το βιβλίο τιτλοφορείται «The Genocide of the Ottoman Greeks. Studies on the State Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath:

History, Law, Memory» (Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σπουδή στην Κρατική Εκστρατεία Εξόντωσης των Χριστιανών της Μικράς Ασίας (1912-1922) και τα Επακόλουθά της: Ιστορία, Νομοθεσία, Μνήμη».

Την επιμέλεια της έκδοσης, από την οποία αντλήθηκαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες που συνοδεύουν το παρόν άρθρο και προέρχονται από τη συλλογή του Νικολάου Χλαμίδη, είχαν οι Τέσα Χόφμαν, Ματίας Μπγιόρνλουντ και Βασίλειος Μεϊχανετζίδης.

Στη σελίδα 42 του βιβλίου διαβάζουμε ότι «τα αντίποινα έγιναν ακόμα μία κεντρική ιδέα για τον αφανισμό των γηγενών χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Υπό αυτούς τους σχεδιασμούς, οι χριστιανοί θεωρούνταν όμηροι σε περίπτωση οποιασδήποτε ανάμειξης των Ευρωπαίων στο εσωτερικό της χώρας.

Μήνες πριν από την έναρξη των Πρώτων Βαλκανικών Πολέμων στα τέλη του φθινοπώρου του 1912, το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομιτάτου για την Ενωση και την Πρόοδο (σ.σ.: πρόδρομος του Κινήματος των Νεοτούρκων), ο Αμντούλ Ρεσίτ, απείλησε σε ομιλία του, που έλαβε χώρα τον Μάρτιο του ίδιους έτους στην Κωνσταντινούπολη:

“Αν η Ευρώπη επιτεθεί για να μας εξοντώσει, τότε θα υποχρεωθούμε να φέρουμε σε πέρας ένα τέτοιο σχέδιο εκδίκησης εναντίον των υποτελών σε εμάς χριστιανών, ώστε οι Ευρωπαίοι θα ζαλιστούν και δεν θα είναι σε θέση να κάνουν τίποτα σε βάρος μας”».

Στο ίδιο έργο αναφέρεται και η καταγραφή της ρατσιστικής παραζάλης, η οποία είχε καταλάβει τις συνειδήσεις των μελών της τουρκικής ελίτ εκείνης της περιόδου από τη γνωστή συγγραφέα και φεμινίστρια Χαλιντέ Εντίπ (1884-1964) που διαπίστωσε ότι οι συμπατριώτες της «αισθάνονται ότι πρέπει να εξοντώνουν τους άλλους για να μην εξοντωθούν από αυτούς».

http://national-pride.org/

ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ ΣΤΟΝ "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ" - ΣΕ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΧΩΡΑ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ…

Ο Νεοκλής Σαρρής, ο ευπατρίδης καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου που έφυγε από κοντά μας, υπήρξε προφητικός στην τελευταία συνέντευξή του στον ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ. Μια συνέντευξη που δόθηκε τον Μάρτιο του 2010, λίγο πριν η χώρα μας μπει βιαίως στον μηχανισμό υποστήριξης της τρόϊκας. 

Ο Νεοκλής Σαρρής προβλέπει όσα βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός. Ο Μάκης Βραχιολίδης απέσπασε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του, από έναν σπουδαίο άνθρωπο, αποσπάσματα της οποίας αναδημοσιεύουμε, ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Νεοκλή Σαρρή. 

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΘΗΓΗΤΑ!

ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ:

ΣΕ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΧΩΡΑ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ…

* ΤΣΑΝΤΙΡΙ ΣΤΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

* ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΤΑΓΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Από τον Μάκη Βραχιολίδη

Κάποιοι λένε πως αν οι πολιτικοί μας τηρούσαν όσα διακηρύσσει ο Νεοκλής Σαρρής, με τον ακέραιο, ευθύ, τολμηρό λόγο του, τότε τα πράγματα δεν θα είχαν  φτάσει σε αυτό το χάλι για την χώρα μας.

Την ώρα που η Ελλάδα περνά την πιο κρίσιμη καμπή της μεταπολεμικής ιστορίας της, ο λόγος του Νεοκλή Σαρρής είναι περισσότερο επίκαιρος και αναγκαίος από ποτέ. Γνωστός καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου αλλά και Πρόεδρος του ιστορικού κόμματος της ΕΔΗΚ, στην συνέντευξή του είναι αποκαλυπτικός: Περιγράφει την σκληρή για την Ελλάδα πραγματικότητα, έτσι όπως δεν την έχουν «κατανοήσει ούτε οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά ούτε και οι ενδιαφερόμενοι, όσοι δηλ. στελεχώνουν το πολιτικό σύστημα στη χώρα. Μαζί με την οικονομική κατάρρευση επέρχεται η κατάρρευση του πολιτικού μας συστήματος» τονίζει ο Νεοκλής Σαρρής, για να συμπληρώσει: «Η Ελλάδα υποβιβάζεται σε μια τριτοκοσμική χώρα».  Ο καθηγητής δεν διστάζει να υπογραμμίσει ότι «η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο των ξένων δυνάμεων, αν μάλιστα μπούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τότε θα βρεθούμε κάτω από μία στυγνή, άτεγκτη  κηδεμονία».

Επονομάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε «τσαντίρι στημένο στην άμμο, που στην πρώτη θύελλα σύρεται από την μία πλευρά στην άλλη, αφού αποδείχτηκε ότι δεν μπορεί να προασπίσει ούτε τα δικά της συμφέροντα».

Δεν διστάζει να καυτηριάσει την πολιτική της Γερμανίας, η οποία ενώ είναι υπόλογος έναντι της Ελλάδας για τις ζημιές που προκάλεσε επί γερμανικής κατοχής, αλλά και έναντι της Ευρώπης για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, βγαίνει και από πάνω: Διασύρει ενορχηστρωμένα την Ελλάδα κι εμείς αντί να την βάλουμε στην θέση της… εκλιπαρούμε για έναν καλό λόγο από την Γερμανία»!!!

Έμπειρος στα θέματα των σχέσεων της Ελλάδος με την Τουρκία, ο Νεοκλής Σαρρής, χαρακτηρίζει διαχρονικά ραγιαδίστικη την πολιτική της Ελλάδος απέναντι στην γείτονα, μια Ελλάδα η οποία δεν τολμά να αντιτάξει ούτε έναν ισχυρό λόγο προς την Τουρκία. Ο Νεοκλής Σαρρής ο οποίος μεταφράζει για την χώρα μας το ογκώδες βιβλίο του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου, το οποίο και θα παραδώσει στην δημοσιότητα σε ένα μήνα, υπογραμμίζει ότι το βιβλίο οραματίζεται  την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όπως δε υπογραμμίζει, «η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται να κατακτήσει την Ελλάδα, ούτε την Κύπρο. Επιδιώκει να τις μετατρέψει σε δορυφόρες χώρες. Αυτές είναι διακηρυγμένες αρχές και από τον κ. Νταβούτογλου τις οποίες και προωθεί».

  

Κύριε καθηγητά, βρισκόμαστε ενώπιον μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, κατά την οποία ο Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου μίλησε ευθέως για μειωμένη εθνική κυριαρχία, προβληματίζοντας με τις δηλώσεις του τον ελληνικό λαό. Θεωρείτε πράγματι ότι  έχουμε μειωμένη εθνική κυριαρχία εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, ή η δήλωση αυτή έγινε σκόπιμα για να μας προετοιμάσει για επικείμενες  υποχωρήσεις στην εθνικά μας δίκαια;

ΣΑΡΡΗΣ: Αναμφίβολα η οικονομική καχεξία δεν είναι ο καλύτερος πρεσβευτής των εθνικών μας δικαίων. Μία χώρα που είναι οικονομικά καθημαγμένη και κοινωνικά διαλυμένη, είναι επόμενο να μην είναι σε θέση να προασπίσει σθεναρά τα εθνικά της δίκαια.  Εκφράζω την αμφιβολία εάν τυχόν ο Πρωθυπουργός ήταν σε θέση να συνειδητοποιήσει το μέγεθος  της αλήθειας που ξεστόμισε.

Η Ελλάδα ευρίσκεται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα και ευρίσκεται λόγω της ασύγγνωστης αβελτηρίας των εκάστοτε κυβερνήσεων. Κυβερνήσεων των δύο μεγάλων κομμάτων. Μαζί με την οικονομική κατάρρευση, επέρχεται και η κατάρρευση του πολιτικού μας συστήματος, κάτι που δεν έχουν κατανοήσει ούτε οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά ούτε και οι ενδιαφερόμενοι, όσοι δηλ. στελεχώνουν το πολιτικό σύστημα στη χώρα.

Λόγω της ασύγγνωστης αυτής αβελτηρίας, της εγκληματικής αβελτηρίας που επέδειξαν τα δύο μεγάλα κόμματα, η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως ένας μοχλός για αλλότριους σκοπούς, που δεν αφορούν μόνον την Ελλάδα αλλά ευρύτερες γεωοικονομικές και γεωστρατηγικές πολιτικές. Για παράδειγμα: καταδεικνύεται η Ε.Ε. σε μια πανάκια η οποία θα έλυνε ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα: οικονομικά, εξωτερικής πολιτικής κ.λ.π. Σε αυτήν εστήριξαν οι Έλληνες πολιτικοί όλες τις ελπίδες τους, προκειμένου να αράξει η χώρα στο ασφαλές λιμάνι της Ενώσεως.  Καταδεικνύεται όμως ότι η Ε.Ε. δεν είναι εις θέσιν ούτε τα σύνορά μας να προασπίσει ούτε να προσδώσει κύρος σε μια εξωτερική πολιτική που στόχο έχει την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων, αλλά ούτε την οικονομία της ίδιας της χώρας μπορεί να σώσει.  Συνεπώς η Ε.Ε. αποδεικνύεται σαν μια φενάκη, η οποία καλύπτει την ανυπαρξία της ως μίας Ευρωπαϊκής οντότητας. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει ότι εμπαίζει την Ελλάδα: Μας πίεσε να πάρουμε μέτρα προκειμένου να μας στηρίξει και τώρα που τα πήραμε, η κ. Μέρκελ και ο κ. Μπαρόζο μας λένε ότι βοήθεια  δεν μας δίνουν, ότι το πρόβλημα είναι δικό μας και όχι δικό τους και μας συστήνουν να πάμε στο Δ.Ν.Τ. Τελικά τι Ένωση είναι αυτή που αρνείται να στηρίξει ένα μέλος της;

ΣΑΡΡΗΣ: Πολύ φοβάμαι ότι η Κυβέρνηση με τα παπαγαλάκια της, προσπαθεί να μας πείσει ότι η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θα είναι μια λύση! Βεβαίως, θα είναι μια μεγάλη αποτυχία. Η Ελλάδα υποβιβάζεται σε μια τριτοκοσμική χώρα, είτε μας αρέσει είτε όχι. Αν το Νομισματικό Ταμείο δεν επιβάλλει όρους περισσότερο επαχθείς από αυτούς που ήδη έχει επιβάλλει η Κυβέρνηση, ακόμη και σε αυτή την απίθανη περίπτωση, θα έχουμε κατ’ ουσίαν μια αποχώρηση της Ε.Ε. σε κρίσιμο θέμα που ήταν της αρμοδιότητάς της και αυτόματα θα επέλθει η υπερέχουσα εξουσία των ΗΠΑ. Ως γνωστόν, το Δ.Ν.Τ. κινείται στον αστερισμό της Υπερατλαντικής συμμαχίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται σαν ένα τσαντίρι στημένο στην άμμο, που στην πρώτη θύελλα σύρεται από την μία πλευρά στην άλλη. Και αυτό το τσαντίρι στεγάζει  εθνικά συμφέροντα, μολονότι η Ελλάδα απεμπολεί την έννοια «εθνικός» από παντού. Ο όρος «εθνικός» τελεί υπό διωγμόν και έξωση.

Τελικά κύριε καθηγητά την χώρα αυτή δεν την κυβερνά ο Παπανδρέου; Ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ αλλά ποιοι  μας κυβερνούν; Ο Όλι ρεν και άλλοι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

ΣΑΡΡΗΣ: Η Ελλάδα ήταν ήδη μία χώρα με μειωμένη κυριαρχία. Τώρα παράγινε το κακό. Αν μάλιστα μπούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπως σας είπα, τότε θα μπούμε κάτω από μία στυγνή, άτεγκτη  κηδεμονία. Πείτε μου, τι διαφέρει ένα προτεκτοράτο από μια τέτοια χώρα; Η Ελλάδα γεννήθηκε ως προτεκτοράτο των μεγάλων Δυνάμεων και συνεχίζει να είναι προτεκτοράτο. Κάθε μέρα που περνάει επιβεβαιώνεται αυτός ο σκληρός ορισμός τον οποίο είχα δώσει πριν από πολλά χρόνια για την Ελλάδα.

Δεν διακρίνω καμία αισιοδοξία στα λόγια σας κύριε Σαρρή.

ΣΑΡΡΗΣ: Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Για να είμαι αισιόδοξος πρέπει να αισιοδοξώ για την επόμενη γενιά. Ως Πανεπιστημιακός δάσκαλος, σας το λέω ότι οι σημερινοί νέοι δεν μπορούν να συλλάβουν την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία και το κράτος. Έχουν κατορθώσει… εργαζόμενοι από διαφορετικές πολιτικές να εξουδετερώσουν όλα τα αντανακλαστικά της κοινωνίας και δη των νέων ανθρώπων. Υπήρξαμε όλοι νέοι. Οι προηγούμενες γενιές είχαν τσαγανό. Ότανο τσαγανός όμως είναι σκέτη άρνηση, σκέτος αναρχισμός, δεν λύνει το πρόβλημα. Αυτοί που καταστρέφουν, δεν προσφέρουν τίποτε άλλο πέρα από την καταστροφή. Έχω πάει σε πολλά Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Αυτή η ρύπανση και η καταστροφή που επικρατεί στα δικά μας Πανεπιστήμια, δεν συναντάται πουθενά αλλού. Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση των νέων ανθρώπων. Σε τι να ελπίζω λοιπόν κύριε Βραχιολίδη; Σε ένα θαύμα; Θαύματα στην εποχή μας γίνονται πολύ δύσκολα.       

Η Κυβέρνηση ψήφισε εν μία νυκτί το νομοσχέδιο για τους μετανάστες. Θα δίνει την ιθαγένεια στους μετανάστες με συνοπτικές διαδικασίες.  Ήδη διατυπώθηκε η άποψη ότι οι 200.000 μουσουλμάνοι της Θράκης και οι 500.000 μουσουλμάνοι που αναμένεται να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια, θα κατεβάσουνι σε μελλοντικές εκλογές μουσουλμανικό κόμμα υπό την αιγίδα της Τουρκίας, με ό,τι δυσάρεστα επακόλουθα μπορεί να φέρει αυτό για την χώρα μας.

ΣΑΡΡΗΣ: Η ελληνική ιθαγένεια δεν είναι σαν την «αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή». Δεν μπορεί να αποκτάς αυτομάτως την ελληνική ιθαγένεια!   Αν μη τι άλλο πρέπει να ξέρεις την ελληνική γλώσσα. Κι όμως, είδα κατάπληκτος μια βιντεοσκόπηση από πορεία που είχαν οργανώσει πολιτικά κόμματα μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τους μετανάστες, για το νομοσχέδιο. Εκεί βγήκε κάποιος μετανάστης ο οποίος ούρλιαζε μιλώντας στην γλώσσα του, μετά είπε δυο προτάσεις σε πολύ κακά αγγλικά και διαμαρτύρετο γιατί τον υποχρέωναν να μάθει την ελληνική γλώσσα, προκειμένου να πάρει την ελληνική ιθαγένεια! Αυτός δηλαδή ήθελε την ιθαγένεια χωρίς καν να μάθει τα ελληνικά! Πριν από λίγο καιρό, κάποιοι από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν κ.α. διαδήλωναν στην οδό Σταδίου, με την Ισλαμική κραυγή «Αλάχου Εκμπέρ». Οι Έλληνες δεν έχουν αντιληφθεί τι κίνδυνος ελλοχεύει στην χώρα με τέτοιου είδους ισλαμικές ιαχές; Πέρα βρέχει! Αν όμως γινόταν μια αντίστοιχη συγκέντρωση από ακραίους Ορθοδόξους χριστιανούς, με το «Σώσον Κύριε τον Λαόν σου» για παράδειγμα, θα είχε ξεσηκωθεί στο πόδι ο τύπος, μιλώντας για την μαύρη αντίδραση στο κέντρο της Αθήνας. Ενώ στην πραγματικότητα, υπάρχει αντίδραση στο κέντρο της Αθήνας από το Ισλάμ που σηκώνει κεφάλι και κανείς δεν ενδιαφέρεται.  Το ότι η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει το κύρος της για να γίνει ο προστάτης και παραστάτης όλων αυτών των μουσουλμάνων στις Βαλκανικές και Ευρωπαϊκές χώρες, είναι πασίδηλο.

Δεν υπάρχει ούτε εθνικό μέτωπο; Η φιλοπατρία του Έλληνα που πήγε;

ΣΑΡΡΗΣ: Η κοινωνική και η εθνική συνοχή στην πατρίδα, έχουν δεχθεί πλήγματα καίρια. Έχουν διαλυθεί. Αυτή η ιδεολογική κατάσταση που καλύπτει τον χώρο εξουσίας και τον χώρο της αντιεξουσίας, διαπιστώνω ότι είναι ίδια. Και τι εννοώ: Κάποτε οι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι εμφανίζονται κυρίως με την μορφή τρομοκρατίας, χρησιμοποιούσαν μία ρητορεία η οποία είχε μέσα της τόσο κοινωνικά στοιχεία, όσο και εθνικά. Τα λέγανε «πατριωτικά». Παράδειγμα η «17 Νοέμβρη». Σήμερα, η νέα γενιά τρομοκρατίας έχει μία ρητορεία η οποία ταυτίζεται με την ρητορεία της εξουσίας. Όπως για παράδειγμα υπέρ των μεταναστών. Δηλαδή οι αντιλήψεις της εξουσίας περάσανε και στην αντιεξουσία. Έχουμε με άλλα λόγια και την εξουσία και την αντιεξουσία σε μια μονοδιάστατη αντίληψη, η οποία ουσιαστικά διαλύει την Ελλάδα. Ποιες δυνάμεις μπορούν να αντιδράσουν σε αυτό; Δεν υπάρχουν δυνάμεις. Και όποιες υπάρχουν, είναι είτε περιθωριακές ή περιθωριοποιούμενες και λοιδορούμενες.

Η ερώτηση μοιάζει με ρητορική αλλά δεν είναι δεδομένου ότι είσθε Πρόεδρος του κόμματος της ΕΔΗΚ: Αν ήσασταν στην θέση του Πρωθυπουργού, τι θα αντιτάσσατε απέναντι στην Τουρκία; Πώς θα συνομιλούσατε με τους Τούρκους;

ΣΑΡΡΗΣ: Θα κοίταζα να τοποθετήσω τις σχέσεις σε ίσο επίπεδο. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει στην χάραξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Μία ζώνη η οποία συνδέει τρόπον τινά την Ελλάδα με την Κύπρο. Και δεν το κάνει η Κυβέρνηση γιατί είναι ραγιάς, φοβάται την Τουρκία. Όλα αυτά περνάνε ως μήνυμα στην Άγκυρα ότι η Ελλάδα τα κάνει επάνω της μόλις βλέπει την Τουρκία. Δυστυχώς, τρία είναι τα κακά που έχουμε: Πρώτον, η ελληνική πολιτική έχει  φοβία έναντι της Τουρκίας. Δεύτερον, έχει φοβία έναντι των ξένων, διότι πιστεύει ότι οι ξένοι κυβερνούν αυτή την χώρα. Όταν ένα κόμμα έρθει στην εξουσία, πιστεύει ότι έχει πάρει το πράσινο φως από τα ξένα κέντρα εξουσίας. Και τρίτον, υπάρχει η ανικανότητα των πολιτικών που έχουν χειρισθεί κρίσιμα εθνικά θέματα. 

είπε:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας υπήρξε δικό της έργο. Και η οποία είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάσταση της Αμερικής στα κράτη που συνιστούσαν την τέως Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Και την ενίσχυση της Αμερικάνικής επιρροής στα Βαλκάνια. Τα Βαλκάνια διαλύθηκαν από τους Γερμανούς και μετά τα παρέδωσαν στους Αμερικανούς. Αυτά όμως τα θέματα δεν τα θέτει η Ελλάδα σε κανέναν και απλώς εκλιπαρούμε για έναν καλό λόγο από την Γερμανία. Η Γερμανία είναι υπόλογος έναντι της Ελλάδας. Δεν έφεραν την Γερμανία ενώπιον των ευθυνών της για τις τεράστιες ζημίες που έκαναν  τα ναζιστικά στρατεύματα στην χώρα μας και για την επιστροφή του κατοχικού δανείου το οποίο ουσιαστικά δεν εξοφλήθη. Ενώ είναι υπόλογος η Γερμανία, βγαίνει και από πάνω! Όταν δε τους στριμώξεις, η απάντησή τους είναι παιδαριώδης και προπετής: «Παρητήθη ο Καραμανλής των αποζημιώσεων», λένε. Ως γνωστόν προφορική παραίτηση δεν ισχύει. Πώς είναι δυνατόν να παραιτηθείς; Ή  λένε το άλλο: «Εμείς σας έχουμε αποζημιώσει τόσα χρόνια που ερχόμαστε στην χώρα σας και αφήνουμε το συνάλλαγμά μας στην Ελλάδα». Αυτά που λένε οι Γερμανοί είναι ηλίθια και κανείς δεν στρέφεται να τους πει «είστε ηλίθιοι». Αντί τούτου, δεχόμαστε ενορχηστρωμένο υβρεολόγιο από την Γερμανία. Ο Τολστόϊ είχε πει: «Ξύσε τον Ρώσο θα βρεις τον Μουζίκο. Ξύσε τον Γερμανό θα βρεις τον Ναζί».

http://indobserver.blogspot.com/2011/11/blog-post_1790.html

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ : Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 20ΕΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 33 ΧΡΟΝΙΑ

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ

Δύο χρόνια μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, η Άγκυρα πίστευε
ότι είχε «λύσει» το κυπριακό πρόβλημα και πως ήταν ζήτημα χρόνου η ελληνική πλευρά να το «χωνέψει». Σειρά είχαν το πλέγμα των υπολοίπων ζητημάτων που θεωρούσαν ότι ήταν σε εκκρεμότητα, δίδοντας άμεση προτεραιότητα στο Αιγαίο, για το οποίο κάτω από το πρόσχημα της χάραξης της υφαλοκρηπίδας του (στο οποίο με τον χρόνο προστέθηκαν και οι θεωρίες των «γκρίζων» ζωνών) υπέβοσκε η ίδια με την Κύπρο στοχοθεσία: μια ιδιότυπη ελληνοτουρκική συγκυριαρχία με βαρύνουσα σ' αυτήν την τουρκική επικυριαρχία επί του συνόλου, κατά τον τύπο «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μας».

Ουσιαστικά επρόκειτο για έκδηλη αναβίωση της οθωμανικής θέασης των σχέσεων που προκύπτουν από τη δομή εξουσίας του ιστορικού αυτού τύπου, ο οποίος, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, έμεινε όπως φαίνεται αμετάβλητος όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικό, αλλά και σε επίπεδο κοινωνικών αναπαραστάσεων των Τούρκων, εθνικών στερεοτύπων και συγκρότησης της βασικής ή θεμελιακής προσωπικότητάς τους, για να χρησιμοποιήσω όρους Κοινωνικής Ψυχολογίας, προκειμένου να με κατανοήσει, πιστεύω, και η κ. Θάλεια Δραγώνα ως ειδική!
Το απογοητευτικό αυτό τοπίο είχε όμως ένα δυο αχίλλειες πτέρνες, τις οποίες μπορούσε να διακρίνει ένα προσεκτικό μάτι και οι οποίες φαίνονταν έμμεσα αλλά σαφώς από τις ίδιες τις ίδιες τις τουρκικές πηγές από τις οποίες προέκυπτε ο όλος σχεδιασμός. Ο Τουράν Γκιουνές ειδικά, πέραν των όσων ανέφερα, μου εξήγησε διά μακρών τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία φοβάται και προσπαθεί όπως αποφύγει τη διχοτόμηση στην Κύπρο. Είχε μάλιστα, με τη θυμοσοφία που τον χαρακτήριζε, σχεδιάσει και τι μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση διαμελισμού της Μεγαλονήσου. Στο τμήμα το οποίο θα περιερχόταν στην Ελλάδα θα ήταν δυνατόν να εγκατασταθούν, για παράδειγμα, βαλλιστικά οπλικά συστήματα τα οποία να απειλούσαν και την κεντρική ακόμη Μικρά Ασία (εάν κανείς μελετήσει το περισπούδαστο σύγγραμμα του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγική σε Βάθος», θα διαπιστώσει τον φόβο που προκάλεσε στην Άγκυρα η πιθανότητα εγκατάστασης των πυραύλων S300 στην Κύπρο (ανάλογη ενέργεια προς εκείνη του Μακαρίου που απετράπη το 1964, γεγονός που τον είχε κάνει γνωστό ως «Κάστρο της Μεσογείου»).
Έτσι η Τουρκία, κατά τον Γκιουνές, «στοχεύει στον έλεγχο ολοκλήρου της Κύπρου». Η πρόθεσή της αυτή δεν έχει άμεση σχέση με την ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων, αλλά σχετίζεται με τα ευρύτερα συμφέροντά της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Άλλωστε και ο Νταβούτογλου σήμερα, στο ίδιο σύγγραμμά του, προκλητικά αναφέρει πως «και αν δεν υπήρχαν Τούρκοι στην Κύπρο», η πολιτική της Τουρκίας έναντι αυτής θα ήταν η ίδια, δεδομένου ότι διακυβεύονται (τα ηγεμονικά της) συμφέροντα στην ευρύτερη γεωστρατηγική περιοχή και προς επίρρωση του ισχυρισμού του τονίζει ότι το ίδιο συμβαίνει με τα νησιά του Αιγαίου τα οποία «κατέχει η Ελλάδα», όπως είναι η Δωδεκάνησος, στην οποία, αν και δεν διαβιούν πλέον ενάριθμοι Τούρκοι, η Τουρκία επιδεικνύει (ή πρέπει να επιδείξει) το ανάλογο προς την Κύπρο ενδιαφέρον. Με βάση τα παραπάνω στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή η μετατροπή της σε ελεεινό ανδρείκελο της Άγκυρας. Πώς όμως μπορεί λοιπόν να συμβεί αυτό;

Το πλεονέκτημα της διεθνούς προσωπικότητας
Αναμφίβολα η σημερινή κατάσταση στην Κύπρο είναι άμεσο αποτέλεσμα των επονείδιστων συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, όταν η τότε ελληνική ηγεσία υπέκυψε στον εκβιασμό του υποστηριζόμενου από τη Μεγάλη Βρετανία (και τις ΗΠΑ) τουρκικού συνταγματικού σχεδίου. Ωστόσο οι συμφωνίες αυτές έδιναν ένα προτέρημα στην Ελλάδα το οποίο ταυτόχρονα λειτουργούσε ως τροχοπέδη για την Τουρκία. Όπως είχε επισημάνει ο Ισμέτ Ίνονου κατά την αγόρευσή του στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, υπό την ιδιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατά τη συζήτηση επί της κυρώσεως των συμφωνιών της Ζυρίχης, αφού απηύθυνε τα συγχαρητήριά του προς την τότε κυβέρνηση Μεντερές για την αδόκητη διπλωματική της επιτυχία, παρατήρησε ότι τα κέρδη που αποκομίζει απ' αυτές η Τουρκία τα εξανεμίζει η νομική ή διεθνής προσωπικότητα που θα κέκτηται του λοιπού η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα είναι μέλος του ΟΗΕ και άλλων διεθνών Οργανισμών και θα έχει τύχει διεθνούς αναγνώρισης. Συνεπώς στο μέλλον κανείς δεν προδικάζει την πολιτική που θα ακολουθήσει η χώρα αυτή. Προς αποτροπή ακριβώς αυτού του ενδεχομένου, όπως είχε αποκαλύψει λίγους μήνες πριν από την εισβολή, το 1974, ο Νουρεττίν Βεργκίν, πρεσβευτής κατά την εποχή των συνομιλιών Ζυρίχης - Λονδίνου, στις οποίες συμμετείχε, η τουρκική πλευρά είχε επιτύχει τη Συνθήκη Εγγύησης και τη βάσει αυτής αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων. Μάλιστα, κατά τον τούρκο διπλωμάτη, η ελληνική πλευρά τότε το είχε αντιληφθεί, αλλά φαίνεται πως δεν κατόρθωσε να εξαλείψει αυτή την «Κερκόπορτα».

Οι οθωμανικές δομές των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου
Συμπερασματικά από τα λεγόμενα του Γκιουνές προέκυπτε η αναδιοργάνωση επί νέων βάσεων του κράτους στην Κύπρο, στο οποίο η διπεριφειακή (και διζωνική) ομοσπονδιακή βάση (στην αρχή του συνεταιρισμού στη βάση 50% και 50% των δύο μερών) ήταν αναπόφευκτη. Οποιαδήποτε όμως λύση δεν θα προέβλεπε την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους. Οι Έλληνες θα έπρεπε να το έπαιρναν απόφαση, δηλαδή να το χώνευαν. Το διαζύγιο ήταν οριστικό και αμετάκλητο. Προκειμένου να νοηματοδοτήσει τις τουρκικές προθέσεις θα πρέπει να ανατρέξει στις σχετικές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στα τουρκικά και οι οποίες δηλώνουν τις μορφές συνύπαρξης. Η πρώτη από αυτές είναι το ic - ice (ιτς - ιστέ) που σημαίνει «ο ένας εντός του άλλου», δηλαδή σε κατάσταση ανάμειξης. Ο δεύτερος είναι yan - yana (ο ένας δίπλα στον άλλο), δηλαδή μαζί και χώρια και ο τρίτος το ayrι - ayrι (αϊρί - αϊρί), που σημαίνει απολύτως χωριστά. Ο όρος που χρησιμοποιούσε ο συνομιλητής μου ήταν ο τελευταίος. Αυτή η τουρκική στοχοθεσία όμως δεν είναι δυνατό να κατανοηθεί δίχως μια επιβεβλημένη εμβάθυνση στον τρόπο διαβίωσης των διαφόρων εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων κατά την οσμανική περίοδο με βάση τη δομή που ανέφερα προηγουμένως. Επί αιώνες οι μη μουσουλμανικές κοινότητες (cemmaatι gayrι muslimin) διαβίωναν στις πόλεις (αλλά και σε χωριά) σε ξεχωριστές συνοικίες (σε κάποιες πόλεις μάλιστα, όπως στο Φανάρι στην Κωνσταντινούπολη, περιβάλλονταν από τείχη των οποίων η πύλη έκλεινε τη νύχτα). Αυτό όσον αφορά τους τόπους διαμονής και κατοικίας (και λέμε διαμονής, γιατί απαγορευόταν η έστω και διαφορετικού θρησκευτικού δόγματος, ομοθρήσκου ή «ομοεθνούς» διαμονή, όπως γραικού καθολικού χριστιανού (φράγκου), (Τηνιακού λόγου χάριν ή Σαντορινιού, σε οικία ορθοδόξου γραικού (Ρωμιού) με κίνδυνο αφορισμού του φιλοξενούντος ή εκμισθωτή). Η μόνη κοινή για όλες τις κοινότητες περιοχή ήταν η έκταση που περιέκλειε την αγορά (το «παζάρι») και τα κτίρια της διοίκησης. Αυτός είναι ο τρόπος του «μαζί και χώρια» και ανταποκρίνεται σ' έναν κοινωνικό τύπο όπως της οσμανικής κοινωνίας που είναι παραδοσιακός. Με άλλη έκφραση ως παραδοσιακή κοινωνία το μόρφωμα, η γκετοποίηση, όπως θα λέγαμε σήμερα, ήταν λειτουργική, όπως λειτουργικές ήταν και οι εθικοθρησκευτικές (φυλετικές) διακρίσεις (η υποχρέωση των μη μουσουλμάνων να φέρουν ενδύματα από υφάσματα κατώτερης ποιότητας απ' ό,τι οι μουσουλμάνοι ή εν πάση περιπτώσει διαφορετικού χρώματος, όπως και η υποχρέωση να φέρουν αναλόγου προς το θρήσκευμά τους χρώματος υποδήματα). Επίσης και η υποχρέωσή τους να σκύβουν γονυπετείς όταν περνούσε από μπροστά τους μουσουλμάνος (συνήθεια που επέζησε μέχρι πρόσφατα σε χωριά της Μικράς Ασίας από φανατικές μουσουλμάνες που έπρατταν το ίδιο στη θέα ανδρών - σε ένδειξη σεβασμού και υπακοής προς αυτούς). Ακόμη τα σπίτια των μη μουσουλμάνων δεν μπορούσαν να είναι βαμμένα άσπρα (αλλά να είναι σκούρου χρώματος) και σαφώς χαμηλότερα του ύψους των μη μουσουλμανικών σπιτιών. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα της αρχής κατά την οποία ο πρώτος τη τάξει των μη μουσουλμάνων ακολουθούσε τον τελευταίο στην τάξη μουσουλμάνο. Αρχή από την οποία προκύπτει και το διπλό κριτήριο το οποίο εφαρμόζουν οι Τούρκοι στις σχέσεις τους με την Ελλάδα (αλλά συνήθως και με τους Έλληνες σε μακροχρόνια διαβίωση μ' αυτούς). Το διπλό αυτό κριτήριο είναι ακριβώς εκδηλωτικό της δομής εξουσίας η οποία διέπει τις σχέσεις της Τουρκίας με βάση την κάθετη αντίληψη των σχέσεών της με τρίτους τους οποίους θεωρούν ως υποκείμενους, ως ασθενέστερους, στη δική της εξουσία. Σχετικά κάποτε, σε φιλική συζήτηση με τον συνάδελφο, πολύ γνωστό και καλό καθηγητή Ιστορίας Ζαφέρ Τοπράκ του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου (και μαθητή και αυτού του κοινού μας δασκάλου Ταρίκ Ζαφέρ Τούναγια), συμφώνησε στην παρατήρησή μου ότι «δεν γίνεται τίποτε, Ζαφέρ, γιατί οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται τις σχέσεις τους με τους άλλους κάθετα, όχι οριζόντια», σηκώθηκε όρθιος και μου είπε «να σε φιλήσω, εσύ ακτινογράφησες την ψυχή των Τούρκων» (sen Turklerin ruhunu rontgen etmissin).
Παρενθετικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι τα παραπάνω δεν είναι άσχετα και με την Κύπρο, αλλά και με όλο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Στην Κύπρο, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η γενεσιουργός της Κυπριακής Δημοκρατίας Συνθήκη του Λονδίνου στηρίχτηκε στην οσμανική αρχή των εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων και μάλιστα πολύ χονδροειδώς, γιατί την εξέλαβε με βάση τον διαχωρισμό μουσουλμάνων - μη μουσουλμάνων. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι κοινότητες Αρμενίων, Μαρωνιτών και Λατίνων της Μεγαλόνησου υπολογίστηκαν (και υπολογίζονται) στο ποσοστό των Ρωμιών (όπως αποκαλούν τους Ελληνοκυπρίους οι Τούρκοι και η Τουρκία, που σημαίνει ορθόδοξοι χριστιανοί - με αντίστοιχο για την άλλη πλευρά το μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι). Αυτή η παρατήρηση έχει εξαιρετική σημασία, στην περίπτωση της κ. Δραγώνα (και όλου του «σιναφιού της» - η έκφραση δεν είναι καθόλου προσβλητική δεδομένου σημαίνει κατά την οσμανική προέλευσή της «συντεχνία»: sιnιf = επαγγελματική τάξη, ενικός, esnaf πληθ., hirfet το ίδιο και ως συντεχνία, τα «ρουσφέτια» στα ελληνικά). Και έχει σημασία γιατί καταβλήθηκε προσπάθεια σε εμβριθές κείμενο προ ετών αναστηλωθέν από συνάδελφο της κυρίας και ατυχώς και δικό μου στην Πάντειο να καταδειχθεί ότι οι Κυπριοι «έγιναν Έλληνες από το 1912 και εδώ» (όπως και μια άλλη συνάδελφος στο ίδιο πανεπιστήμιο από προχθεσινή της ανακοίνωση σε συνέδριο που οργανώθηκε από το Ιστορικό/Αρχαιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών εξήγησε πώς οι Ρωμιοί της Μικράς Ασίας έγιναν Έλληνες).

Το τρίτο σχήμα της συμβίωσης και η Κύπρος
Το τρίτο σχήμα της συμβίωσης Ελλήνων και Τούρκων που προβλέπει ανάμεικτους τους πληθυσμούς υπήρξε αποτέλεσμα των εκδυτικιστικών προσπαθειών του οσμανικού κράτους από το 1838, από την αγγλοτουρκική οικονομική συμφωνία, που βεβαιώνονται από δειλά βήματα (όχι τόσο στις διακηρύξεις όσο στην εφαρμογή τους) με τη Διακήρυξη του Τανζιμάτ τον επόμενο χρόνο. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξέλιπαν στις πόλεις οι διάφορες συνοικίες (μαχαλάδες), όπως ο ρωμαίικος, ο αρμενομαχαλάς, ο εβραιομαχαλάς, ο φραγκομαχαλάς και οι τουρκομαχαλάδες. Απλούστατα κάμφθηκε το άτεγκτο του κανόνα και ιδιαίτερα οι «ευρωπαΐζοντες» οσμανοί μετοικούσαν σε «ευρωπαϊκές συνοικίες», όπου αρχικά είχαν αναμειχθεί οι μη μουσουλμάνοι με τους Ευρωπαίους (το κυριότερο παράδειγμα είναι το Σταυροδρόμι/Πέραν της Κωνσταντινούπολης, όπου ήταν οι ξένες πρεσβείες και το συνακόλουθο εμπορικό κέντρο). Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι αυτό το σχήμα, που ανταποκρίνεται στον τύπο της σύγχρονης τεχνοκρατούμενης (και συνακόλουθα ανοιχτής) κοινωνίας, προϋποθέτει την εξ ορισμού πολιτική ισότητα των πολιτών, που γι' αυτόν τον λόγο παύουν να είναι υπήκοοι και με μέρισμα στην ενάσκηση της πολιτικής εξουσίας τουλάχιστον στο μέτρο της οικονομικής τους ισχύος (είτε ως κεφάλαιο, είτε ως εργασία και προπάντων στον πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομίας).
Ένα βασικό μειονέκτημα του οσμανικού συστήματος ήταν ότι ο κοινωνικός του εκσυγχρονισμός (γενόμενος υπό τη μορφή του εκδυτικισμού ή εξευρωπαϊσμού) είχε διαφορετικούς ρυθμούς στις διάφορες εθνικοθρησκευτικές κοινότητες. Και κοινωνικός εκσυγχρονισμός στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει αποδοχή πολύ βαθιών τομών στη νοοτροπία, που αρχίζει από την οικονομία και καταλήγει στη διαμόρφωση μιας άγνωστης μέχρι τότε κοινωνικής συνείδησης, εντελώς αντίθετης προς εκείνη που υπαγόρευαν οι οιονεί «φεουδαρχικές» οσμανικές δομές. Πρωτοπόροι υπήρξαν οι Ρωμιοί, οι Αρμένιοι και βέβαια οι Λατίνοι υπήκοοι ενώ οι Εβραίοι καθυστέρησαν, όντας αποκομμένοι από τους υπόλοιπους ομόφυλούς τους στην Ευρώπη, που είχαν κάνει στο μεταξύ άλματα, γι' αυτό και στη συνέχεια θέλησαν να συνεργαστούν με τους Τούρκους που είχαν καθυστερήσει και αυτοί στην ανάπτυξή τους. (Σχετικά εκείνοι που τελευταίοι αποβάλλουν τις σχέσεις που αναφέραμε και εκσυγχρονίζονται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία σαράντα χρόνια, με τη δοθείσα έννοια, είναι οι Κούρδοι.)
Το παραπάνω μειονέκτημα σε σχέση προς την οσμανική δομή και τη συνακόλουθη νοοτροπία εξουσίας που κυριαρχεί στους Τούρκους/μουσουλμάνους κατέληξε έτσι ώστε όχι μόνο να μη δοθεί ποτέ ουσιαστικό πολιτικό μέρισμα στους μη μουσουλμάνους, και ευκαιρίας δοθείσης (1912 - 1922) να εκδιωχθούν παντοιοτρόπως από τη χώρα με παράλληλο σφετερισμό της οικονομίας που ήλεγχαν σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό από την πληθυσμιακή τους αναλογία. Αυτό μεταφράζεται σε γενοκτονία και υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών. Έτσι πλέον μπορούσε (κατά τις τουρκικές προδιαγραφές) να λειτουργήσει η «ανοικτή κοινωνία» που θα ενσάρκωνε τον περιπόθητο εκσυγχρονισμό. Αντίγραφο αυτής ακριβώς της κοινωνικής διαδικασίας (με την ορθότερη έκφραση «πρόβασης») εξελίχθηκε και τείνει να επισημοποιηθεί με την επί θύραις συμφωνία στην Κύπρο.
Από τα παραπάνω λοιπόν είναι ολοφάνερο ότι η βασική πρόθεση της Τουρκίας για τη Μεγαλόνησο εξαρχής ήταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως νομικού προσώπου, ως διεθνούς προσωπικότητας και η επιβολή όχι μιας διχοτόμησης, αλλά ενός ιδιότυπου «συνομοσπονδιακού» κράτους όπου η μειονότητα του 18%, η οποία με την πάροδο του χρόνου διά των εποίκων ή μετακινουμένων ελευθέρως λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης πληθυσμών από την Τουρκία θα γίνει πλειοψηφία, θα είναι σε θέση να ελέγχει απολύτως όλη την έκταση του κράτους της Κύπρου (σε επίρρωση άλλωστε της παρατήρησης του «πατέρα» της Ζυρίχης Νιχάτ Ερίμ, που έγινε στην έκθεσή του προς την τουρκική κυβέρνηση το 1956 παρακαλώ, ότι «η πλειοψηφία των Ρωμιών στην Κύπρο είναι περιστασιακή και μπορεί σε βάθος χρόνου να ανατραπεί»). Σκόπιμα αναφέρω «κράτος της Κύπρου» και όχι «Κυπριακή Δημοκρατία». Ακριβώς το Σχέδιο Ανάν προέβλεπε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την υποκατάστασή της από νέο κράτος που θα πληρούσε τις προδιαγραφές που ήθελε η Τουρκία (και του οποίου ένθερμοι θιασώτες ήταν σχεδόν σύσσωμος ο ελληνικός πολιτικός κόσμος και οι «καθωσπρέπει», δηλαδή όχι οι «φαιδροί» ή «γραφικοί», διαμορφωτές της κοινής γνώμης και «σοβαροί» ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, όπως η κ. Θ. Δραγώνα και ο Νίκος Μουζέλης - είναι όντως συγκινητικό, αλλά από τότε φαίνεται χρονολογείται και το αμοιβαίο αίσθημα το οποίο και τους ένωσε αργότερα). Το επάρατο αυτό σχέδιο στην Κύπρο, που έτυχε υποστήριξης από τον εσμό των χρηματοδοτούμενων, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, από ξένα κέντρα κεκρακτών ή ελεεινών ψιττακίσκων της δοτής άνωθεν προς αυτούς εντολής. Αλλά κατά τα φαινόμενα και το κυοφορούμενο από τις συνεχιζόμενες επί του Κυπριακού διαπραγματεύσεις της Τουρκίας (που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο του Ταλάτ) με τον Πρόεδρο Χριστόφια κατατείνει και αυτό ωσαύτως στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήλθε φαίνεται ο χρόνος για να «χωνέψουν» (κατά την έκφραση του Γκιουνές το 1976) οι Έλληνες σε Ελλάδα και Κύπρο τα τετελεσμένα του 1974. Κοντός ψαλμός αλληλούια!
 

Δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/11/blog-post_5889.html#more