ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΒΙΤΣΙ ΓΡΑΜΜΟΥ ΤΟ 1949 : Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ε.α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΡΚΑ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΙΤΣΙ ΣΤΙΣ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011 ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ ΟΛΟΥΣ

Η ομιλία, στις εκδηλώσεις στο Βίτσι,  του ηρωϊκού πολεμιστού της δεκαετίας 1940-49, Αντγου ε.α κ. Κόρκα Κων/νου, ο οποίος συγκίνησε τους παρευρισκόμενους με την εξαιρετική εξιστόρηση των μαχών στις οποίες συμμετείχε και ο ίδιος. Ο 91χρονός με καθαρό και περιεκτικό λόγο απέσπασε τα θερμά χειροκροτήματα των παρευρισκομένων.

Η μάχη Βίτσι-Γράμμου 1949 είναι η τελική και αποφασιστική μάχη του 3^ου Γύρου, του Συμμοριτοπολέμου, 30 Μαρτίου 1946 έως 29 Αυγούστου 1949.

Ως γνωστόν,

Ο 1^ος  Γύρος ήταν από την Κατοχή 1941- 4 Δεκεμβρίου 1944.

Ο 2^ος Γύρος ήταν το Κίνημα των Αθηνών, 4 Δεκεμβρίου 1944 μέχρι 12 Φεβρουαρίου 1945, ότε υπεγράφη η Συμφωνία της Βάρκιζας.

Το 1948 απεφασίσθη το Δόγμα Τρούμαν, το οποίο μαζί με το Σχέδιο Μάρσαλ, εβοήθησε σοβαρά και πολλαπλά την Ελλάδα. Ταυτόχρονα, παρουσιάσθη η μεταστροφή του Τίτο από την Κομινφόρμ, ενώ στις 21 Ιανουαρίου 1949 ανεκλήθη ο Στρατάρχης Παπάγος και ανέλαβε την αρχιστρατηγία των Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα ο Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ στις 30 Ιανουαρίου 1949, απομάκρυνε τον Μάρκο Βαφειάδη από τη θέση του Πρωθυπουργού και την αρχιστρατηγίαν του Δημοκρατικού Στρατού, την οποία ανέλαβε ο Γούσιας με βοηθό τον Βλαντά.

Η ΜΑΧΗ Βίτσι-Γράμμου εσχεδιάσθη εις τρεις φάσεις.

ΠΥΡΣΟΣ Α΄: Παραπλάνηση στο Γράμμο.

ΠΥΡΣΟΣ Β΄: Μάχη στο Βίτσι και

ΠΥΡΣΟΣ Γ΄: Μάχη στο Γράμμο.

Ο ΠΥΡΣΟΣ Α΄, 5-10 Αυγούστου 1949, επέτυχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αγγίστρωση και παραπλάνηση των Συμμοριτών, ως προς την κυρία προσπάθεια.

Ο ΠΥΡΣΟΣ Β΄, 10-15 Αυγούστου 1949, μάχη στο Βίτσι, προετοιμάσθη από το Β΄ ΣΣ με αποστολή «να καταλάβη την εχθρική τοποθεσία Βίτσι και να καταστρέψη τας εν αυτή δυνάμεις των Κ/Σ». Την 10.30 ώρα της 10 Αυγούστου 1949 άρχισε επίθεση της ΙΙ Μεραρχίας προς κατάληψη των υψωμάτων 1685 και Πολενάτας. Στις 13.30 ώρα, κατελήφθη το ύψωμα 1685, και η Πολενάτα. 1.

Τη νύχτα 10/11 Αυγούστου 1949, άρχισε η κυρία επίθεση των ΙΙ, ΙΙΙ, ΙΧ, Χ και ΧΙ Μεραρχιών.

Η ΙΙ Μεραρχία από Φλώρινα προς Πισοδέρι και η ΙΙΙ Μεραρχία Καταδρομών από Μπίκοβικ προς Λέσιτς. Η ΙΧ Μεραρχία από Φλατσάτα προς Μάλι Μάδι, η Χ Μεραρχία από Καστοριά προς Βάρμπα, η ΧΙ Μεραρχία από Κουλκουθούρια προς Λέσιτς-Τσούκα.

Κατελήφθησαν τα υψώματα Μπάρο, Προφήτης Ηλίας, Άγιοι Πάντες, Ντάμες Μόρο και η Τσούκα. Οι Συμμορίτες αιφνιδιάστηκαν και εξηπατήθησαν αφού επήραν δυνάμεις από το Λέσιτς και τις έστειλαν στην Πολενάτα. Την 12 Αυγούστου, αι ΙΙΙ και ΧΙ Μεραρχίαι προωθήθησαν μέχρι Μπελίτσα, παραπόταμο Αλιάκμονος. Ομοιώματα Αλεξιπτωτιστών ριφθέντα τις βραδινές ώρες δυτικώς Βατοχωρίου επροκάλεσαν σύγχυση εις τους Συμμορίτες. Στις 13 Αυγούστου κατελήφθη η τοποθεσία Μαύρη Ράχη-Μισοδάγιστα Λόκκα-Πρεβόλ-Μάζνι.

Στις 14 Αυγούστου ελήφθη επαφή με την τοποθεσία Πρεσπών-Πυξού των Κ/Σ αποσυρθέντων εις Αλβανία και Γιουγκοσλαβία.

Στις 15 Αυγούστου απελευθερώθη η χερσόνησος του Πυξού και στις 16 Αυγούστου ολόκληρο το Βίτσι ήταν ελεύθερο.

Αι ΙΙΙ, ΙΧ και ΧV Μεραρχίαι έφυγαν στον Γράμμο δια τον ΠΥΡΣΟ Γ.

Στο Βίτσι έμεινε η ΙΙ Μεραρχία με την ΙΙΙ Ορεινή Ταξιαρχία στόν Πυξό, όπου εγκατέστησε μεθοριακά φυλάκια προς Αλβανίαν και Γιουγκοσλαβίαν. Συγχρόνως ασχολήθηκε με περισυλλογήν αιχμαλώτων, υλικού και εγγράφων από τα Υπουργεία της ψευδοκυβέρνησης του Βουνού η οποία ελειτουργούσε σε χαράδρα βορείως χωρίου Πύλη.

Απώλειαι Ημετέρων: 1386

Απώλειαι Κ/Σ             1819.

Το σύνθημα των Συμμοριτών που είχε στηθεί στο Βίτσι «Ο εχθρός ΔΕΝ θα περάσει από το Βίτσι» εξηνεμίσθη εντός 5 ημερών.

Μετά το Βίτσι ακολούθησε ο Γράμμος, ΠΥΡΣΟΣ Γ΄ με το Α΄ ΣΣ από 25-29 Αυγούστου 1949. Την 09.15 ώρα της 28 Αυγούστου 1949, ο 1^ος Λόχος του 521 ΤΠ της 41 Ταξιαρχίας έστησε πάλι την Κυανόλευκον στην κορυφή του υψώματος 2520 του Γράμμου.

Απώλειες Ημετέρων   1584

Απώλειες Κ/Σ:                        1866.

Οι Συμμορίτες διέφυγαν εις τα όμορα κομμουνιστικά κράτη με τις οικογένειες τους και το παιδομάζωμα, 28000, κατενεμήθησαν εις τα κράτη του Σοβιετικού μπλοκ όπου εγνώρισαν και εγεύθησαν τα «αγαθά» του Κομμουνισμού. Έκτοτε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής - επαναπατρισμού τους ατομικώς και ομαδικώς στην Πατρίδα.

Ο Ανδρέας Τζίμας, ή «Σαμαρινιώτης», ο ιδεολόγος του κομμουνισμού με σπουδές στη Μόσχα και Ακροναυπλία είχε υπογράψει τα προδοτικά Σύμφωνα το 1969, είπε:  «Έπρεπε να ζήσω 20 χρόνια στον Παράδεισο του Κομμουνισμού για να ανοίξω τα μάτια μου και να ιδώ ότι η μεγαλύτερη απάτη χιλιετηρίδων είναι ο Κομμουνισμός».

Όλα τα πρώην κομμουνιστικά κράτη και η Ρωσία ακόμη, βλέπουν και οδεύουν Δυτικά, μόνο το ΚΚΕ βλέπει και ενεργεί αριστερά καταστροφικά.

Ο μέγας δημοκράτης, Γεώργιος Παπανδρέου κατεδίκασε το ΚΚΕ ως Κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος. Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο μέγας αγωνιστής και δημοκράτης πρωθυπουργός της Ελλάδας στον Τρίτο Γύρο, ονόμασε τον Συμμοριτοπόλεμο «Ιερό Πόλεμο». Προς τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων είπε: «Είστε οι αξιότεροι των αξίων».

Δυστυχώς ο επαναπατρισμός των Κ/Σ έγινε χωρίς κανόνες ελέγχου, αντίθετα έγινε με κρατικές δαπάνες, με υποδοχές και τιμές υπερβολικές. Με νόμο αίρονται οι συνέπειες του Συμμοριτοπολέμου, εδόθησαν βαθμοί, αξιώματα συντάξεις, μερίσματα, επιδόματα κ.τ.λ. Βουλευτής Επικρατείας και Λαϊκό προσκύνημα ο Μάρκος Βαφειάδης. Βουλευτής και τριήμερο πένθος δια τον Χαρίλαο Φλωράκη.

Στις 4 Απριλίου 1949 ιδρύθηκε το ΝΑΤΟ.

Το 1950 συνεχίσθηκαν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα υπολείμματα των Κ/Σ, άρχισε όμως η κρίση στο Βερολίνο και Κορέα.

Το 1950 άρχισε η προετοιμασία των κρατών της Δυτικής Ευρώπης δια τη νέα κατοχή από το Σοβιετικό μπλοκ.

Το 1952 η Ελλάδα μπήκε στο ΝΑΤΟ και αργότερα στην ΕΟΚ.

«Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων είναι αντιδημοκρατικά και αντιπαραγωγικά…» και άλλα πολλά ελέχθησαν προσβλητικά και συκοφαντικά. Δυστυχώς οι νόμιμοι φορείς ΔΕΝ έδωσαν τη δέουσα απάντηση.

Σήμερα, 62 χρόνια μετά το 1949, από εδώ, από το Βίτσι και το Γράμμο, την απάντηση τη δίνουν οι χιλιάδες νεκροί αξιωματικοί και οπλίτες αλλά και εμείς όλοι, προσκυνητές οι οποίοι εχάρισαν στο Έθνος τη Νίκη, την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.

Η Πατρίδα, η Ελλάδα μας, 10 χρόνια πολεμούσε και εδημιούργησε το Έπος της Αλβανίας, τη Δόξα των Οχυρών, το Θρύλο της Κρήτης και εκέρδισε το παγκόσμιο Τρόπαιο για τη Νίκη εναντίον του διεθνούς Κομμουνισμού.

Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων εθελοντικά πήγαν στην Κρήτη, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, Ελ Αλαμέιν, Ιταλία, Ρίμινι, Κορέα. Εθελοντικά έκαναν τον Ιερό Λόχο, εθελοντικά πηδούσαν με αλεξίπτωτα, ελευθέρωσαν τα νησιά του Αιγαίου, Δωδεκανήσων. Αυτά όλα συνεκίνησαν την ανθρωπότητα επροκάλεσαν τον θαυμασμό και αφύπνισαν τις δημοκρατικές χώρες δια τον επερχόμενο κίνδυνο. Αυτά όλα οφείλονται εις τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά και την αξία του Στρατεύματος.

Ως γνωστόν, η φωνή εκάστου κράτους είναι ανάλογος της ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων. Συνεπώς η προσβολή και συκοφαντία των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί ατόπημα και αδίκημα κατά της Ασφαλείας και ανεξαρτησίας της χώρας και απαιτεί επέμβαση της Δικαιοσύνης.

Από εδώ, από το Βίτσι και το Γράμμο, οι ηρωικοί νεκροί μας και εμείς όλοι οι πολεμιστές και τραυματίες και Εσείς όλοι, ανεξαρτήτως κόμματος και χρώματος, βροντοφωνούμε και δηλώνουμε ότι οι μάχες Βίτσι Γράμμου, Μαρκυγιάννη, Κόνιτσας, Φλώρινας δεν είναι Εορτές Μίσους είναι Εθνικές και Πατριωτικές Εορτές.

Παράλληλα όμως με την οικονομική και κοινωνική κρίση και την προσβολή των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων έχομε και την Εθνική κρίση από τις Εθνικές μας ταπεινώσεις, τις υποχωρήσεις και παραχωρήσεις στα Εθνικά θέματα.

Η τιμή, η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο του Έλληνα έχουν θιγεί και τρωθεί σε βαθμό ώστε να μην ανέχεται άλλες Εθνικές προσβολές ούτε γκρίζες και πράσινες ζώνες.

Πληροφορούμε όλους τους φερτούς γείτονές μας και την άσπονδο σύμμαχο Τουρκία ότι, οι Ελληνες είναι ιδιοκτήτες του χώρου μας πολλές χιλιάδες χρόνια πριν αυτοί φανούν στο στερέωμα και έχουμε δικαιώματα πατρογονικά, κληρονομικά, αλλά και ιστορικά και πολιτιστικά.

Η Τουρκία, προαιώνιος και αδίστακτος εχθρός του Ελληνισμού, επιτήδειος ουδέτερος και ανέντιμος σύμμαχος, καραδοκεί και διεκδικεί τη Θράκη μας, το Αιγαίο μας, τα Νησιά μας, την Κύπρο μας και άλλα πολλά.

Εκπτώσεις ή μειώσεις των Εθνικών μας Θεμάτων, του Ελληνικού Χώρου και της Ελληνικής Κληρονομιάς ΔΕΝ επιτρέπονται σε κανένα και για κανένα λόγο.

Ο Ελληνικός Λαός και ο Στρατός ΔΕΝ ανέχονται και δεν επιτρέπουν Εθνικές ταπεινώσεις, ούτε υποχωρήσεις και παραχωρήσεις,

Ζήτω ο Εθνικός μας Στρατός.

                                                            28 Αυγούστου 2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΡΚΑΣ

                                                         Αντιστράτηγος ε.α.

                                                Επίτιμος Διοικητής της Στρατιάς

63 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ

του Ιωάννη Χρ. Γιαννάκενα
διευθυντή των εκδόσεων  ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Ο τορπιλισμός της «Έλλης» από ιταλικό υποβρύχιο τον Δεκαπενταύγουστο του 1940 στην Τήνο, απετέλεσε το εναρκτήριο σάλπισμα για μια τραγική δεκαετία που τραυμάτισε με το πλέον οδυνηρό τρόπο την Ελληνική κοινωνία. Το αποφασιστικό ΟΧΙ του πρωθυπουργού Ιωάννου Μεταξά στον Ιταλό Γκράτσι τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, που ενσαρκώθηκε με την μοναδική σε ηρωισμό μαχητικότητα του Ελληνικού Λαού, έδειξε πως οι Έλληνες ήσαν αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρι τέλους. Οι νίκες στα βορειοηπειρωτικά βουνά αλλά και η ηρωική αντίσταση στην Γραμμή Μεταξά (Οχυρά Ρούπελ, Ιστίμπεη, Νυμφαίου, Κέλκαγια, Εχίνου κ.τ.λ.) απέσπασαν τον θαυμασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας.

 Η Εθνική Αντίσταση - Η πρώτη απογοήτευση

Η αντίσταση των Ελλήνων στους κατακτητές καταγράφεται από την πρώτη ημέρα, καθώς στις 27 Απριλίου 1941 εισέρχονται οι Γερμανοί στην Αθήνα και ανεβαίνουν στην Ακρόπολη να τοποθετήσουν την σημαία τους. Ο Έλληνας φρουρός της Ελληνικής σημαίας Κώστας Κουκίδης, μη αντέχοντας την προσβολή, διπλώνεται με την υποσταλμένη σημαία μας και πέφτει στο κενό, δίνοντας την ζωή του για την τιμή του Εθνικού μας Συμβόλου.

Τους επόμενους μήνες δημιουργούνται και αναπτύσσονται αντιστασιακές οργανώσεις για να αντιμετωπίσουν τους κατακτητές, με κυριότερες τις ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ (Ναπολέων Ζέρβας), ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (κεκαλυμμένο ΚΚΕ), ΕΚΚΑ (Δημήτριος Ψαρρός), «Χ» (Γεώργιος Γρίβας), ΠΑΟ (στρατιωτικοί Βορείου Ελλάδος) κ.α. Η εισροή λαού στις οργανώσεις αυτές είναι άμεση. Χιλιάδες αγνοί Έλληνες πατριώτες ανεβαίνουν στα βουνά για να κάνουν το χρέος τους στην Πατρίδα.

Οι περισσότεροι βρίσκουν μπροστά τους το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και εντάσσονται σε αυτό. Δεν είχε φανεί ακόμα το κομμουνιστικό πρόσωπο της οργανώσεως. Οι περισσότεροι μαχητές πέφτουν θύματα της προπαγάνδας των κομισάριων του ΚΚΕ που κινούνται έξυπνα και μόνοι στην διαμόρφωση των συνθηκών που θα επιτρέψουν στο ΚΚΕ να επικρατήσει την επόμενη ημέρα της Κατοχής.

Η τακτική αυτή του ΚΚΕ να καπηλευτεί το αντιστασιακό κίνημα της χώρας για να το στρέψει εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων (δηλαδή όλων των άλλων) επέφερε καταστρεπτικές συνέπειες για την κοινωνική συνοχή δημιουργώντας τραύματα αξεπέραστα σε πολλούς Έλληνες, ακόμα και στους οπαδούς του. Πρώτο όμως θύμα ήταν το ίδιο το αντιστασιακό κίνημα που αντί να είναι προσανατολισμένο απέναντι στους Γερμανούς, Ιταλούς, Τσάμηδες και Βουλγάρους, βρέθηκε να αλληλοσπαράσσεται. Ήταν ένα απροσδόκητο δώρο στους κατακτητές.

Δεκάδες χιλιάδες αθώοι Έλληνες πολίτες, όλων των τάξεων, επαγγελμάτων, ηλικιών και φύλων, ακόμα και στρατιωτικοί ήρωες του Βορειοηπειρωτικού Έπους, του Ρούπελ, της Μικρασιατικής Εκστρατείας, Βαλκανικών Πολέμων και άλλων εθνικών αγώνων, συλλαμβάνονται ως αντιδραστικοί στον «αγώνα του δημοκρατικού λαού» και ως «συνεργάτες των Γερμανών» και εν συνεχεία δολοφονούνται και εξαφανίζονται σε μαζικούς τάφους διάσπαρτους σε όλη την Ελλάδα.

Η τρομοκρατία που εξαπολύει ο ΕΛΑΣ με τον εκτελεστικό του βραχίονα την τρομακτική ΟΠΛΑ, σε όλη την Ελλάδα από την άνοιξη του 1943 έως το Δεκέμβρη του 1944, είναι από τα μελανότερα σημεία της δεκαετίας. «Πηγάδες» και «τρύπες» γέμισαν με αθώους πολίτες που μοναδικό τους έγκλημα ήταν ότι δεν ήσαν κομμουνιστές. Αλλά και πολλοί αγνοί και καλοπροαίρετοι ιδεολόγοι κομμουνιστές δολοφονήθηκαν από τους «συντρόφους» τους, είτε διότι έφεραν κάποια αντίρρηση σε εκτέλεση, είτε διότι εξέφρασαν μια διαφορετική πολιτική άποψη. Τα θύματα της επιθέσεως του ΚΚΕ εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του, καταμετριούνται περισσότεροι από τα θύματα της γερμανο-ιταλικής επιθέσεως και κατοχής.

 Η απελευθέρωση - Τα Δεκεμβριανά

Ο ελληνικός λαός έχοντας μαρτυρήσει κάτω από τους κατακτητές και τους επίδοξους ερυθρούς κατακτητές, ανέμενε με μεγάλη προσδοκία την απελευθέρωση και την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από την Μέση Ανατολή και την Ιταλία όπου εμάχοντο σκληρά για την ήττα του Άξονος και την νίκη των Συμμαχικών Δυνάμεων.

Δυστυχώς πολλά από αυτά τα παλικάρια του Ελληνικού Στρατού, τα οποία πολέμησαν στα βορειοηπειρωτικά βουνά ή στο Ρούπελ, πήγαν στην Μέση Ανατολή και πολέμησαν στην έρημο και εν συνεχεία στην απελευθέρωση της Ιταλίας τους Γερμανούς, βρέθηκαν να γυρνάνε στην πατρίδα μετά από 3 ή 4 χρόνια και να χάνουν την ζωή τους στην Αθήνα στα Δεκεμβριανά.

Η προσπάθεια του ΕΛΑΣ να καταλάβει την Αθήνα τον Δεκέμβρη του 1944, αντιμετωπίστηκε με μεγάλη θυσία από την Αστυνομία Πόλεων, την Χωροφυλακή (στου Μακρυγιάννη), τους Ριμινίτες – Ιερολοχίτες, τους Χίτες του Γ.Γρίβα (στο Θησείο), αλλά και των Άγγλων που συνέβαλαν καθοριστικά. Ο ΕΛΑΣ οδηγήθηκε τον Φεβρουάριο του 1945 στην Συμφωνία της Βάρκιζας με την οποία οι Ελασίτες αναγκάστηκαν να παραδώσουν τον οπλισμό τους.

Πολλοί όμως παρέδωσαν άχρηστο οπλισμό, φυλάσσοντας τον καλό οπλισμό για την επόμενη προσπάθεια, η οποία δεν άργησε να έρθει.

 Το ΚΚΕ ξαναπαίρνει τα βουνά

Η αγανάκτηση και η οργή του λαού κατά του ΚΚΕ φούντωνε καθώς οι μέρες από τα Δεκεμβριανά περνούσαν και πολλές οικογένειες ανακάλυπταν τους αγνοούμενους, στα χέρια του ΕΛΑΣ, συγγενείς τους δολοφονημένους σε ερημικές περιοχές ή σε πηγάδια. Χιλιάδες καταγγελίες και μαρτυρίες για εγκλήματα Ελασιτών είδαν το φως. Η κατακραυγή ήταν τεράστια και το ΚΚΕ είδε την λαϊκή απήχησή του να εξατμίζεται, έτσι με διάφορα προσχήματα απείχε από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946.

Την ίδια εκείνη ημέρα εκλογών, ξεκίνησε το νέο σχέδιο του ΚΚΕ για βίαιη κατάληψη της εξουσίας, με σφοδρή επίθεση ομάδων του κατά του Σταθμού Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Πιερίας. Αποτέλεσμα η δολοφονία 9 Χωροφυλάκων, 2 λοχίων Στρατού και 3 στρατιωτών.

Έτσι ξεκίνησε νέος κύκλος αίματος που στοίχησε σε ανθρώπινες ψυχές στους αμυνόμενους Έλληνες (1946-1949):

·         12.777 φονευθέντων αξιωματικών και οπλιτών του Εθνικού Στρατού

·         1.579 φονευθέντων αξιωματικών και οπλιτών της Βασιλικής Χωροφυλακής

·         50.000 πολιτών που εκτελέστηκαν από τους αντάρτες

·         931 φονευθέντων πολιτών από νάρκες των ανταρτών

·         165 φονευθέντων κληρικών από τους αντάρτες

Οι απώλειες του λεγομένου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος» σύμφωνα με δικές τους μαρτυρίες κυμαίνονται μεταξύ 25.000 έως 35.000 νεκρών. Τα δεινά που προκάλεσε αυτός ο νέος κύκλος που κράτησε 3,5 ολόκληρα χρόνια και οι οικονομικές επιπτώσεις στην χώρα ήσαν καθοριστικές. Ενώ είμαστε στην πλευρά των νικητών δεν μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τα εθνικά μας δίκαια (Βόρειος Ήπειρος, Κύπρος κ.α.) διότι αναγκαστήκαμε να ζητάμε βοήθεια στην αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού. Ενώ όλη η Ευρώπη βρισκόταν σε μια φάση αναδημιουργίας μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμείς εδώ στην Ελλάδα πολεμούσαμε για την Ελευθερία μας μέχρι το τέλος του 1949.

Οι σύμμαχοι τότε Αμερικανοί, μπόρεσαν να εξουσιάσουν την Ελληνική πραγματικότητα, χάρις στο ΚΚΕ διότι η ανταρσία του υποχρέωσε τους Έλληνες Πολιτικούς να δώσουν γη και ύδωρ στις ΗΠΑ, ώστε να πάρουν την Αμερικανική βοήθεια που απεφάσισε το Κογκρέσο τον Ιούλιο του 1947 μετά από την εισήγηση του Προέδρου Χάρρυ Τρούμαν. Από ισότιμοι σύμμαχοι των Νικητών του Β΄ Π. Πολέμου μετατραπήκαμε σε υποτελείς των Η.Π.Α.  Την θεμελίωση αυτής της εξάρτησης την πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάσει καθόλου εάν κάποια μέρα Αμερικανός πρέσβης ευχαριστήσει δημόσια το ΚΚΕ για την συμβολή του στην εδραίωση της αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα! Η ιστορική αυτή ευθύνη θα βαραίνει πάντα το υποκριτικό ΚΚΕ.

 Οι μεγάλοι μύθοι

* Ο ρόλος των Άγγλων στην Ελλάδα ποτέ δεν ήταν καθαρός, αλλά η επιλογή της κατάληψης της εξουσίας από το ΚΚΕ ήταν απόφαση του ιδίου από την πρώτη ημέρα της κατοχής. Το ΚΚΕ με απόφασή του αιματοκύλησε την Ελλάδα. Κανένας δεν του ζήτησε να εφαρμόσει και στην Ελλάδα την «προλεταριακή Οκτωβριανή επανάσταση».

* Τα Δεκεμβριανά δεν «προέκυψαν» την ημέρα της ματωμένης συγκέντρωσης στο Σύνταγμα με τους ένοπλους Ελασίτες, Χωροφύλακες και Άγγλους, αλλά μήνες πριν με την μεταφορά ενόπλων ανταρτών στην Αθήνα σε καίριες θέσεις για να επιτεθούν, την ίδια κιόλας ημέρα, σε συγκεκριμένους στόχους (αστυνομικά τμήματα, υπουργεία, στρατόπεδα κ.α.). Όπως και έγινε (βλ. Τάκη Λαζαρίδη «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»).

* Ο Ν.Ζαχαριάδης, γραμματέας του ΚΚΕ και μέλος του Κ.Κ. Σοβιετικής Ενώσεως, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να παρακούσει τις εντολές του Στάλιν ο οποίος είχε συμφωνήσει στην Γιάλτα, την ένταξη της Ελλάδος στο στρατόπεδο της Δύσεως. Η ανταρσία του 1946 από τον Ζαχαριάδη, με τον δήθεν «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος», έγινε με εντολή του Στάλιν και έγινε καθαρά για να αποπροσανατολίσει την διεθνή κοινή γνώμη από την βίαια ενσωμάτωση της μισής Ευρώπης στο «σιδηρούν παραπέτασμα» του Κρεμλίνου. Κανείς δεν ασχολήθηκε με την κατάργηση της Δημοκρατίας στην Ανατολική Ευρώπη. Ο αδίστακτος Ζαχαριάδης θυσίασε δεκάδες χιλιάδες κομμουνιστών σε ένα άσκοπο και καταδικασμένο αγώνα και έφθασε στο σημείο να συνεργαστεί με τους «Σλαβομακεδόνες» αυτονομιστές με υπόσχεση παραχώρησης της ελληνικότατης Μακεδονίας στα πανσλαβιστικά μεγαλο-ιδεατικά οράματά τους. Ήρθε δε, για τους «Σλαβομακεδόνες», σε σύγκρουση με στελέχη, όπως τον Καπετάν Γιαννούλη, τον οποίο εκτέλεσε μαζί με πολλούς άλλους αντάρτες (βλ. Μαργαρίτα Λαζαρίδου «Πόλεμος και Αίμα»).

* Η επιχείρηση «παιδοφύλαγμα» (στην πραγματικότητα παιδομάζωμα) που εξαπέλυσε ο ΔΣΕ το 1947-48, μαζεύοντας «με δική τους συναίνεση» συνολικά πάνω από 28.000 παιδιά για την προφυλάξει τους από τις «αμερικανικές βόμβες και τους μοναρχοφασίστες», αποτελεί ένα από τα μεγάλα εγκλήματα του ΚΚΕ με ομοιότητα μόνο στην Τουρκοκρατία. Όπως παραδέχθηκε και το ηγετικό στέλεχος και πρώην βουλευτής του ΚΚΕ Γρηγόρης Φαράκος «τα παιδιά το κόμμα τα μάζευε για να τα κάνει στρατιώτες να γυρίσουν στην Ελλάδα να πολεμήσουν». Όπως λέει και η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, τα παιδιά στην πλειοψηφία τους αρπάχτηκαν από τις οικογένειες τους, παρά την θέλησή τους, και σε πολλές περιπτώσεις οι αντιστεκόμενοι γονείς ή άλλοι συγγενείς δολοφονήθηκαν (βλ. Γ.Μανούκα «Παιδομάζωμα, το μεγάλο έγκλημα κατά της φυλής»).

 Επίλογος - Σήμερα

Δυστυχώς σήμερα, 62 χρόνια μετά, το ΚΚΕ δείχνει αμετανόητο για τα λάθη του και προσπαθεί να δικαιώσει τα αδικαιολόγητα. Το 2008 στις εκδηλώσεις που έγιναν για πρώτη φορά από το ΚΚΕ στο Νεστόριο για τον «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος» η κυρία Αλέκα Παπαρήγα είπε ξεκάθαρα ότι «ο αγώνας του ΔΣΕ συνεχίζεται».

Χαρακτηριστική και η ομιλία του Δημήτρη Γόντικα, μέλους του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στην εκδήλωση που έγινε την Κυριακή, 12 Ιούλη, στη Λυκόραχη: «Τα ιστορικά γεγονότα μιλούν από μόνα τους, είναι η απόλυτη δικαίωση των αγώνων του ΚΚΕ, του ΔΣΕ. Οι στόχοι του, τα ιδανικά του περιμένουν τη δικαίωσή τους. Το καθήκον αυτό εναπόκειται στην εργατική τάξη, στους συμμάχους της και στο Κόμμα τους, το ΚΚΕ. Πέφτει όλο και μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες της ΚΝΕ, των αυριανών μελών και στελεχών του ΚΚΕ. Ο αγώνας συνεχίζεται. Ζήτω το ΚΚΕ. Ζήτω ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» (Ριζοσπάστης, 13 Ιουλίου 2009).

Το 2009 δίπλα στις προσφυγικές πολυκατοικίες στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Αθήνα το ΚΚΕ τοποθέτησε επιτύμβια στήλη όπου αναγράφεται: «Εδώ τον Δεκέμβη του 1944 ο ΕΛΑΣ αντιμετώπισε τους Εγγλέζους και την Ελληνική αστική τάξη». Τι μέλλον έχει η χώρα όπου οι δολοφόνοι ηρωποιούνται, τα δε θύματα τους ταυτίζονται με τους θύτες;

Σήμερα το ΚΚΕ πράττει το ίδιο λάθος όπως τότε με τους «Σλαβομακεδόνες». Αγκαλιάζει και εντάσσει στις γραμμές του, για μικροπολιτικά οφέλη τους σύγχρονους εισβολείς – λαθρομετανάστες που αποτελούν για την σύγχρονη Ελλάδα τον μεγαλύτερο κίνδυνο αφανισμού. Βλέποντας ότι χάνει σοβαρά ποσοστά των δυνάμεών του (-150.000 ψήφοι στις Ευρωεκλογές του 2009) ευελπιστεί να διασωθεί με την ενσωμάτωση αλλοδαπών μελλοντικών ψηφοφόρων στις τάξεις του. Έτσι απαιτεί τώρα πλήρη πολιτικά δικαιώματα για όλους τους μετανάστες. Δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι οι πρώτοι Έλληνες πολίτες που πλήττονται από τους αλλοδαπούς είναι οι εργαζόμενοι που υποτίθεται εκπροσωπεί.

Η επιστροφή του ΚΚΕ, στον Στάλιν και στον ακραίο διεθνισμό, μόνο νέα δεινά μπορούν να επιφέρουν στην Πατρίδα και αυτά από ένα κόμμα που θα μπορούσε να ζητήσει ένα συγγνώμη για τα λάθη του και να συστρατευθεί με τους Έλληνες πολίτες που θέλουν να αντισταθούν στην ισοπεδωτική Νέα Τάξη Πραγμάτων. Διότι όλους εμάς θα πρέπει να μας ενώνει η Ελλάς και η κοινή προοπτική του Ελληνικού λαού και όχι το διχαστικό ταξικό μίσος.

Οι ήρωες που έδωσαν την ζωή τους στην αντιμετώπιση της κομμουνιστικής ανταρσίας 1946-49, τιμούνται κάθε χρόνο με τελετές μνημόσυνων στο Γράμμο και στο Βίτσι την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου. Οι παρευρισκόμενοι τιμούν αυτούς που έδωσαν την ζωή τους τότε για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη και ακέραια. Οι εκδηλώσεις είναι ένας ύμνος στην Ελευθερία και στην εθνική συνέχεια.

Φέτος, επιτέλους μετά από εξήντα δύο χρόνια, η λειτουργία για τις ψυχές των πεσόντων, θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό Αγίων Ιωάννου Προδρόμου και Γεωργίου του Ελευθερωτή, ο οποίος ανεγέρθη στο Βίτσι, μετά από πρωτοβουλία καλών πατριωτών.

Αιωνία η μνήμη των ΠΕΣΩΝΤΩΝ!          

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ:ΜΝΗΜΗ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

«… Εξαίσιαι νίκαι του Βίτσι της Παναγίας, του Γράμμου του Αγίου Αλεξάνδρου. Τι ευτυχείς συγκυρίαι δια τον χριστιανικώτερον λαόν της οικουμένης. Στρατηγοί μου, Διοικηταί, Επιτελείς, Αεροπόροι, Καταδρομείς, Οπλίται, Πολυβοληταί, Θωρακισμένοι, Σκαπανείς. Διαβιβασταί. Ακόμη μια φορά σας βροντοφωνώ ότι αξίζει η Ελλάς να την υπηρετούν Στρατιώται ως εσείς. Θαυμάζω το τίμιον θάρρος, την ευγένεια και την άνευ ορίων αυτοθυσίαν σας. Εις τους ωραίους νεκρούς που μας αποχαιρέτησαν την δραματική εβδομάδα που πέρασε, οι γέροι αρματολοί θα τους κάνουν τόπο να διαβούν και οι ήχοι των τρούλων θα σιγοψάλλουν τα ονόματά τους…».

(Απόσπασμα ημερήσιας διαταγής του Αντιστράτηγου Κωνσταντίνου Βεντήρη, την 30η Αυγούστου, 1949).

«Ο κομμουνισμός είναι εχθρός και του Έθνους και της Δημοκρατίας. Και τούτο πρέπει να καταστή συνείδησης της Νέας Γενιάς».

(Γεώργιος Παπανδρέου, Πρόεδρος Κυβερνήσεως και Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, 16 Απριλίου 1965).

Πρώτα, υπονόμευσαν τον εθνικο-αμυντικό αγώνα της χώρας μας κατά του Άξονα. Μετά την επίθεση των Ναζί κατά της ΕΣΣΔ, οι κομουνιστές αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα, καθώς βαλλόταν η ιδεολογική & πολιτική τους κοιτίδα. Μόνο τότε ευαισθητοποιήθηκαν. Διαπίστωσαν στη διαδρομή όμως, ότι είχαν μια θαυμάσια ευκαιρία, με την πρόφαση της αντίστασης κατά του κατακτητή, να θέσουν τις βάσεις για να ελέγξουν την εξουσία. Στράφηκαν εναντίον των υπόλοιπων που πολεμούσαν τους κατακτητές, αλλά είχαν διαφορετική οπτική και ιδεολογία. Τους εξόντωσαν μεθοδικά, χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα τους για να τους διασύρουν ως δήθεν «δωσίλογους». Πονηρά ζήτησαν το Νοέμβριο του 1944, λίγο πριν τα Δεκεμβριανά, την αποστράτευση των δυνάμεων της Μέσης Ανατολής. Δεν ήθελαν «προσκόμματα» στο δρόμο που είχαν χαράξει.

Λύσσαξε στην κυριολεξία μέσα σε λίγες ημέρες ο δημοσιογράφος Γιάννης Ζεύγος (υπουργός Γεωργίας στην πρώτη μετακατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, δολοφονήθηκε τον Μάρτιο του 1947 στη Θεσσαλονίκη) του ΚΚΕ, ώστε να πετύχει τον αφοπλισμό της Γ’ Ορεινής Ταξιαρχίας («σώμα πραιτοριανών» την αποκάλεσε ο Σιάντος, που έκανε λόγο την περίοδο των Δεκεμβριανών για «κράτος από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια») και του Ιερού Λόχου. Ακολούθησε η φρικαλέα ανταρσία των «κόκκινων», με βιτρίνα ένα συλλαλητήριο του ΕΑΜ, μια προσπάθεια οχλοκρατικής κατάλυσης της κυβέρνησης και πρόκλησης αιματοχυσίας, ώστε να ξεσπάσει «λαϊκή επανάσταση». Πριν όμως τα Δεκεμβριανά του 1944, όπου το ΚΚΕ είχε δείξει ανοικτά πλέον τις προθέσεις του για ένοπλη κατάληψη της εξουσίας, το κόμμα της εσχάτης προδοσίας, που προωθούσε το «όραμα» της «Ανεξάρτητης Μακεδονίας», προετοιμαζόταν εντατικά.

Μάλιστα, έφτασε στο σημείο το ΚΚΕ, να συμμαχήσει στην Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη με τους Βούλγαρους φασίστες κατακτητές, ώστε να διευκολυνθεί στην εξόντωση των εθνικοφρόνων αντιστασιακών, που συνιστούσαν «απειλή» και αμφισβητούσαν την κυριαρχία του στην περιοχή. Υπάρχουν καταπληκτικές φωτογραφίες στελεχών του ΚΚΕ με Βούλγαρους αξιωματικούς, που αποδεικνύουν τη συνεργασία, στην Ξάνθη και στη Δράμα. Χαρακτηριστική όμως των προθέσεων του ΚΚΕ, ήταν περίπου ένα χρόνο πριν, η ομιλία του Άρη Βελουχιώτη ή Κλάρα, στη Δεσφίνα, τον Σεπτέμβριο του 1943, όπου μεταξύ άλλων είχε πει: «Δεν περιμένουμε τίποτε άλλο από ένα σύνθημα από το Κέντρο για να ξεχυθούμε στα πεζοδρόμια και στους δρόμους, στα μέγαρα και στις πολυκατοικίες τις Αθήνας για να ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα τους λογαριασμούς μας».

Οι απειλές έγιναν πράξη

Το είπαν και το έκαναν, ιδιαίτερα στα δυτικά προάστια της Αθήνας, αλλά και στο κέντρο της πρωτεύουσας, στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Πτώματα παντού την περίοδο εκείνη: στο Περιστέρι, στο λατομείο Κοπανά στον Υμηττό, στον Καρέα, στο Μπραχάμι, στα διυλιστήρια της Ούλεν στο Γαλάτσι, όπου βρήκε τραγικό θάνατο η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», η ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, κατόπιν «απόφασης» του καπετάν Ορέστη για «θάνατο με τσεκούρι». Με τσεκούρι… «Έγινε ένα κίνημα, που όλοι αναγνωρίζουν, ότι δεν έπρεπε να γίνη, ότι έπρεπε να είχε αποφευχθή. Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό, έγιναν όσα έγιναν, εναντίον αμάχων και αθώων», έγραψε η εφημερίδα «Ριζοσπάστης», στις 3 Απριλίου του 1945. Ούτε τους δικούς τους ανθρώπους δεν σεβάστηκαν. Τόπος μαρτυρίου για Έλληνες αριστερούς το Μπούλκες στη μέση Γιουγκοσλαβία, όπου σε πηγάδι της περιοχής ρίχτηκαν τα πτώματα 400 (!!!) αντιφρονούντων (τροτσκιστές και αρχειομαρξιστές κυρίως, αλλά και άλλοι γενικά «ύποπτοι»).

Σημειωτέον, ότι σχεδόν όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΚΚΕ και των οργανώσεών του, βρέθηκαν κάποια στιγμή στο στόχαστρο των εσωτερικών «εκκαθαρίσεων»: Βαφειάδης, Βελουχιώτης ή Κλάρας, ή «δηλωσίας» ή «Μιζέριας», ο οποίος κατά Ζαχαριάδη «είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού», Σιάντος, «χαφιέ» τον είπαν, Καραγιώργης, «διεφθαρμένο και χαφιέ» τον είπαν, Νεφελούδης, Πλουμπίδης, τι προδοσία, «πράκτορα του εχθρού» τον αποκάλεσαν και τον έβριζαν και μετά θάνατον, όμως κανείς δεν λυπήθηκε τον αιμοσταγή επικεφαλή της ΟΠΛΑ, μεταξύ δεκάδων άλλων, «αναλώσιμων», μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, ο οποίος πέθανε εξόριστος στη Σιβηρία. Το 1943, γράφει ο Μέρτζος, ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε μαζικά στη Βουχωρίνα και στο Μελάνθιο πολλά στελέχη του, που διαφωνούσαν στα προδοτικά πάρε-δώσε με τους Σλάβους (Μαντόπουλος και Ζήσης, οι πιο γνωστοί) κομιτατζήδες. Επίσης, τουφέκισαν στη διάρκεια του Εμφυλίου τον καπετάν Γιαννούλη (κατηγορήθηκε σε ανταρτοδικείο ότι έχανε συνειδητά τις μάχες!), φίλο του Βαφειάδη και από οικογένεια Μακεδονομάχων, στην Κρυσταλλοπηγή τον Αύγουστο του 1948 (την είχε γλιτώσει το 1943 αν και πέρασε από ανταρτοδικείο για τον ίδιο λόγο, μετά από παρέμβαση του καπετάν Σκοτίδα, ενώ πριν την εκτέλεσή του, είχε κομισάριο το Νίκο Μπελογιάννη) και τον Αλέκο Τσουκόπουλο (θεωρήθηκε υπεύθυνος για την ήττα στη μάχη στο χωριό Άγιος Βασίλειος Πάρνωνος, κατά τον Μέρτζο) στην Πελοπόννησο.

Όσο για τους υπόλοιπους, τους εθνικόφρονες, υπέστησαν μια ατελείωτη σφαγή. Όλη η χώρα ήταν γεμάτη στρατόπεδα συγκέντρωσης των «δημοκρατικών»: η Μονή της Τατάρνας, η Χαλβάτσου Κάτω Μεσσήνης και η Γαράτσα Άνω Μεσσήνης (τα δύο αυτά στρατόπεδα συγκέντρωσης ονομάζονταν «Νέα Μόσχα»), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα χωριά Μπούμπα, Κούμανι, Φλώκα της Αχαΐας (όπου δολοφονήθηκαν συνολικά 300 άτομα), το στρατόπεδο συγκέντρωσης στα Βάχλια Γορτυνίας (εκτελούσαν τους κρατούμενους μετά από βασανιστήρια στη χαράδρα της Κατσουλιάς, στα γειτονικά Τρόπαια), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Σιγουνίου, του Λαγοβουνίου και των Σουδενών, νότια των Καλαβρύτων (στο βάραθρο Απηδιά ρίχτηκαν στις 20 Ιουνίου του 1944, 60 πτώματα εκτελεσμένων από τα στρατόπεδα αυτά), το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γερακίου Λακωνίας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Μονών Βελανιδιάς και Δημιόβης στον Ταΰγετο (όπου βρέθηκαν 36 άταφα πτώματα), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Βυτίνας και του Γεωργιτσίου, το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χάραδρο Κυνουρίας (εδώ δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Βουγιουκλάκης, πατέρας της ηθοποιού Αλίκης Βουγιουκλάκη), κοντά στο Άστρος (το στρατόπεδο αυτό μεταφέρθηκε τον Ιανουάριο του 1944 στη Μονή Ορθοκωστάς ή Εορτακουστής και μετά στη Μαύρη Τρύπα) και το στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Μπεζεστένη του Μελιγαλά, μεταξύ άλλων τόπων μαρτυρίου. Οι δε βιασμοί γυναικών στα κολαστήρια αυτά, αμέτρητοι.

Η Ιστορία έγραψε

Είχαν προηγηθεί μαζικές σφαγές και δολοφονίες σε όλη την επικράτεια, σε πόλεις και χωριά, όπως στο Βαλτέτσι στις 15 Ιουνίου 1944, με τους 92 σφαγιασθέντες κατοίκους δια χειρός Κλάρα, στο Φενεό Κορινθίας με τους 2000 εκτελεσθέντες, γυναίκες και παιδιά, στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου (το «ματωμένο μοναστήρι» στο Χελμό) και στην παρακείμενη περιβόητη «Τρύπα», στο Μελιγαλά με τους 800 νεκρούς. Τα παραδείγματα αμέτρητα: η απαγωγή τον Ιούλιο του 1942 από το Δομοκό και η δολοφονία του ανήλικου Γεώργιου Μαραθέα (βρέθηκε φρικτά βασανισμένος και νεκρός, μαχαιρωμένος 36 φορές, κοντά στο χωριό Κολοκυθιά) από τον Άρη Βελουχιώτη, η απρόκλητη και αδελφοκτόνος επίθεση στον ΕΔΕΣ τον Οκτώβριο του 1943, η δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου στις 28 Φεβρουαρίου του 1944, η μπαμπέσικη δολοφονία του Συνταγματάρχη Ψαρρού και των 165 ανταρτών του τον Απρίλιο του 1944, η αναίτια σφαγή 42 νεαρών αστυφυλάκων στο Σουληνάρι της περιοχής Καλαβρύτων στις 16 Απριλίου του 1944, η επίθεση του ΕΛΑΣ κατά των τμημάτων του Αντών Τσαούς (Αντώνιο Φωστερίδη) σε συνεργασία με τους Βούλγαρους κατακτητές (!!!), η σφαγή από τους κομμουνιστές του ΕΛΑΣ, τους Σλαβομακεδόνες της ΣΝΟΦ, αλλά και τους Βούλγαρους συμμάχους τους 7432 Ελλήνων εθνικοφρόνων στο Κιλκίς στις 5 Νοεμβρίου του 1944, η δολοφονία του συνταγματάρχη Αβδελλά στη Νιγρίτα, οι 365 εκτελεσθέντες (στη συντριπτική τους πλειοψηφία Σαρακατσάνοι, απόγονοι οι περισσότεροι Μακεδονομάχων και Πόντιοι, που πλήρωσαν αυτοί και οι οικογένειές τους για την άδολη αγάπη τους στην πατρίδα), στελέχη της ΠΑΟ στη Σιντική Σερρών στις 10 Φεβρουαρίου του 1945, οι 20.000 εκτελεσθέντες από τα αιμοσταγή αποβράσματα της ΟΠΛΑ, και, και, και…

Όσοι δεν έπαιζαν το παιχνίδι των κομμουνιστών, που ήθελαν πάση θυσία να μονοπωλήσουν την αντίσταση, ήταν «προδότες» και πλήρωναν με τη ζωή τους: οι ταγματάρχες Πόρτης και Μάντζος και ο υπολοχαγός Μπελλογιάννης, πρόσωπα με λαμπρή αντιστασιακή δράση, βρήκαν το θάνατο στα χέρια του ΕΛΑΣ και των Σλαβομακεδόνων της ομάδας Τερπόφσκι. Όπως γράφει και ο Νίκος Μέρτζος για τη λογική του ΚΚΕ, «πας μη μεθ’ ημών, καθ’ ημών». Οι του ΕΛΑΣ δεν δίστασαν φυσικά να «συμμαχήσουν» σε μερικές περιπτώσεις και με τους Ναζί (και τους Βουλγάρους), όταν αυτό εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους: το στρατιωτικό σύμφωνο ΕΛΑΣ (ΟΜΜ) και Γερμανικής Ανωτάτης Διοικήσεως Μακεδονίας-Αιγαίου, που υπογράφτηκε στο Λειβάδι την 1η Σεπτεμβρίου του 1944, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Ανάλογο σύμφωνο, που θα επέτρεπε την ειρηνική αποχώρηση των Γερμανών, υπογράφτηκε και στη Λακωνία από τον ΕΛΑΣ με τη… Γκεστάπο!

Μετά την απελευθέρωση

Οι κομουνιστές έπεσαν με τα μούτρα, μετά την απελευθέρωση, στην επίτευξη του στόχου τους: στην εκκαθάριση όλης της χώρας από τους «αντιδραστικούς». Οι επιθέσεις κατά της έννομης τάξης και του λαού, διαδέχονται η μία την άλλη. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Την αναίτια και θρασύδειλη επίθεση στο Λιτόχωρο, που αποτέλεσε το έναυσμα του Εμφυλίου, με τους 47 νεκρούς; Την επίθεση λίγο καιρό μετά και τη σφαγή στη Φυτιά Βερμίου; Τα όσα ακολούθησαν με την επίθεση στο Μάνδαλο Γιαννιτσών και την εκτέλεση 24 πολιτών, εκ των οποίων 15 παιδιά; Την αιματηρή επίθεση στην Υπάτη στις 30 Δεκεμβρίου του 1946; Το φρικτό Παιδομάζωμα 28.000 παιδιών, το μαζικό αυτό έγκλημα, τη γενοκτονία (που καταγγέλθηκε από τον ΟΗΕ) που προκάλεσε την αντίδραση όλου του πολιτισμένου κόσμου; Τη σταύρωση του παπα-Θανάση Πιά («Χριστέ μου σώσε την Ελλάδα», οι τελευταίες του λέξεις), πασίγνωστου για την αντιστασιακή του δράση στις τάξεις του ΕΔΕΣ, στην Λάλκα Κρυονερίου, κοντά στην Ελατόβρυση Ναυπακτίας, από το απόσπασμα του καπετάν Γιώτη (Χαρίλαου Φλωράκη), στις 13 Μαΐου 1947; Την επίθεση στην Κόνιτσα την ημέρα των Χριστουγέννων του 1947; Την επίθεση στη Σπάρτη στις 18 Φεβρουαρίου του 1948; Την αιματηρή επίθεση στα Καλάβρυτα (δεύτερη δοκιμασία για την πόλη μετά το Ολοκαύτωμα από τους Ναζί τον Δεκέμβριο του 1943), στις 11 Απριλίου του 1948 (σκότωσαν τον έπαρχο, βίασαν τις δύο κόρες του και τις έσφαξαν), όταν και λεηλατήθηκε η πόλη και κάηκαν όλα τα δημόσια κτίρια; Την ερήμωση της υπαίθρου; Τις αιματηρές επιθέσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Μακεδονίας, που στοίχισαν τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και οδήγησαν στην προσφυγιά 400.000 ανθρώπους, που άφησαν την ύπαιθρο για να γλιτώσουν και κατέφυγαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, που τα προστάτευε ο εθνικός στρατός (όλα αυτά κατόπιν σχετικής απόφασης της 3ης Ολομέλειας του ΚΚΕ και την υιοθέτηση του Σχεδίου «Λίμνες», που προέβλεπε επιθέσεις εναντίον μεγάλων πόλεων); Την εκτέλεση όλων σχεδόν των προκρίτων και των ιερέων σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας (π.χ. Γρεβενά); Τις επιθέσεις κατά αμάχων στη Θεσσαλονίκη με βλήματα πυροβολικού στις 10 Φεβρουαρίου του 1948 και την ημέρα των Χριστουγέννων του ιδίου έτους; Τους 178 αγνοούμενους του 611 Τάγματος Πεζικού, οι σωροί των οποίων βρέθηκαν τυχαία το 1971 στο χωριό Τσαμαντά (βρέθηκαν συγκεκριμένα 121 σωροί, με μια σφαίρα στο κρανίο και τα οστά των χεριών δεμένα με καλώδια); Τη δολοφονία του υπουργού Δικαιοσύνης Χρήστου Λαδά και ενός αστυφύλακα, από τον Στράτο Μουτσογιάννη (συνελήφθη τραυματισμένος, κατέδωσε τους συνενόχους του που εκτελέστηκαν και φυλακίστηκε για 16 χρόνια, γλιτώνοντας τη ζωή του, αφού ακολούθησαν σε άμεσα αντίποινα 154 εκτελέσεις θανατοποινιτών) της ΟΠΛΑ, την Πρωτομαγιά του 1948, έξω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Καρύτση, στην Αθήνα; Την αιματηρή επίθεση κατά της Δημητσάνας στις 30 Αυγούστου του 1948; Τις επιθέσεις κατά της Έδεσσας και της Καρδίτσας (έπεσε στα χέρια τους για 18 ώρες μόνο) τον Δεκέμβριο του 1948; Την αιματηρή επίθεση στις 19 Ιανουαρίου του 1949 κατά του Καρπενησίου, με επικεφαλής τον καπετάν Γιώτη (Χαρίλαο Φλωράκη) και τη βίαια στρατολόγηση 400 ανδρών; Τα δεινά της Νάουσας, που πνίγηκε στο αίμα στα χέρια του ΔΣΕ το Γενάρη του 1949; Την επίθεση κατά της Φλώρινας, κυρίως από Σλαβομακεδόνες, που στοίχισε τη ζωή σε 400 στρατιώτες και 700 αντάρτες (οι τελευταίοι ετάφησαν σε ομαδικό τάφο στα ανατολικά της πόλης); Τους αιχμαλώτους στρατιωτικούς μας μέχρι το 1956 σε στρατόπεδα εργασίας στην Αλβανία και σε άλλες «δημοκρατικές» χώρες του ανατολικού μπλοκ (χαρακτηριστική περίπτωση ο Θανάσης Καλουδιώτης από το Καλούδι Αιτωλοακαρνανίας, ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος από τους συμμορίτες στην Κόνιτσα το 1947 και από το 1948 ως το 1956, κρατήθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αλβανία); Τα παιδιά του Παιδομαζώματος που ποτέ δεν γύρισαν; Τα αντεθνικά και προδοτικά περί «Ανεξάρτητης Μακεδονίας», την αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας, προδοσίες που τις πληρώνουμε μέχρι σήμερα, καθώς ακόμη ταλανίζουν την εξωτερική πολιτική μας; Την εκχώρηση «ζωνών δράσης» στον ΣΝΟΦ, που σκότωνε Έλληνες, στην προσπάθειά του να «εκκαθαρίσει» τη Μακεδονία από το ελληνικό στοιχείο; Τα ναρκοπέδια που έστησε ο ΔΣΕ που ακόμα και σήμερα αποτελούν αδιάβατα σημεία, κυρίως στην Ήπειρο; Τους τραυματίες, τους ανάπηρους, τα ορφανά, τις αναρίθμητες βιασμένες από τους κατσαπλιάδες κακοποιούς, τους βασανισμένους, τους εκτοπισμένους, τις πληγές και τη διαίρεση του λαού; «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», έγραψε ο συγκρατούμενος του Νίκου Μπελογιάννη Τάκης Λαζαρίδης. Κάτι ξέρει…

Ήρωες

Στο Γράμμο και στο Βίτσι, στα δύο αυτά βουνά, γράφτηκαν τα τελευταία κεφάλαια ενός πολέμου, που ορθά χαρακτηρίστηκε «Συμμοριτοπόλεμος», άσχετα αν σήμερα, κάποιοι, χαϊδεύοντας την αριστερά, μιλούν για εμφύλιο. Ο ΔΣΕ ως συμμορία λειτούργησε: έκαψε, λήστεψε, βίασε, κατακρεούργησε, εξανδραπόδισε και βύθισε μια ολόκληρη γενιά στην απελπισία, ολοκληρώνοντας το έργο των συνοδοιπόρων τους στον ολοκληρωτισμό, Ναζί. Μια αίσθηση από τα εγκλήματα, πιστεύω ότι αποκόμισε ο αναγνώστης από τα παραπάνω. Όμως, αυτά για τα οποία δεν μιλάει πλέον κανείς, είναι πολύ περισσότερα. Ευτυχώς, υπάρχουν σήμερα διακεκριμένοι συγγραφείς και επιστήμονες (Καλύβας, Ελευθερίου, Βαλτινός, μεταξύ πολλών άλλων), που δεν μασούν τα λόγια τους και κοιτούν το τέρας της αριστεράς στα μάτια.

Οι επιχειρήσεις ΠΥΡΣΟΣ Α, ΠΥΡΣΟΣ Β και ΠΥΡΣΟΣ Γ, λύτρωσαν την Ελλάδα από το άγος του συμμοριτισμού. Στις 21 Αυγούστου 1949, η Ημερήσια Διαταγή του αντιστράτηγου Βεντήρη, τονίζει: «Η Μάχη του Γράμμου είναι η τελευταία μάχη κατά της αναρχίας και θα κερδηθεί κατά τρόπον κεραυνοβόλον. Τούτο να γίνει πίστις σε όλους… Η εξόρμησις πρέπει να είναι κυριολεκτικά θυελλώδης δια να τελειώσωμεν με τους εγκληματίας Εαμοβουλγάρους». Το εκκλησάκι της Παναγίας στο 2520-Σκίρτση-Κιάφα-Ψωριάρικα-Τσάρνο-Υψώματα Παπούλη και Φλάμπουρο-Μπάρα-Γκόλιο-Κάμενικ και ο Γράμμος πέφτει και πάλι σε χέρια ΕΛΛΗΝΩΝ, στις 30 Αυγούστου. Στην τελευταία αυτή φάση του πολέμου, ο εθνικός στρατός μας έχασε 243 άντρες. ΑΘΑΝΑΤΟΙ. 1452 ήρωες στρατιώτες μας τραυματίστηκαν. Από την άλλη πλευρά, 922 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Ο τόπος γλίτωσε οριστικά από τη σταλινική τυραννία.

Όλοι οι πατριώτες γνωρίζουμε λιγότερο ή περισσότερο, τι έγινε και τι διακυβεύτηκε στις βουνοκορφές εκείνες, στο Γράμμο και στο Βίτσι, όπου οι Έλληνες στρατιώτες υπερέβησαν εαυτούς, ώστε να σώσουν τη χώρα και το Έθνος από τον κόκκινο φασισμό. Όλοι ξέρουμε, ότι, όπως πολύ σωστά γράφει ο Γιώργος Κουτσονίκος, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών του εμφυλίου «αποτελούν μια αστείρευτη πηγή εθνικού και πολιτικού φρονηματισμού». Είναι απίστευτο λάθος να δεχθεί κάποιος ότι η ενθύμηση των όσων συνέβησαν, αποτελεί αναμόχλευση παθών. Έχουμε ιερή υποχρέωση, να τιμούμε τη μνήμη των ηρώων μας, όσων, έδωσαν τη ζωή τους για να ζούμε σήμερα εμείς ελεύθεροι. Και ας μιλούν κάποιοι αστείοι για «γιορτές μίσους».

http://www.elora.gr