ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΕΘΝΟΣ....ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ

Του Σάββα Καλεντερίδη
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Στις 18 Δεκεμβρίου του 2010 ξεκίνησε ένα κύμα διαδηλώσεων στις αραβικές χώρες της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου, το οποίο ονομάστηκε Αραβική Άνοιξη. Οι διαδηλώσεις εκδηλώθηκαν στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, το Μπαχρέιν, τη Συρία, την Υεμένη, την Αλγερία, το Ιράν, το Ιράκ, την Ιορδανία, το Μαρόκο και το Ομάν κ.α. Κάποιες από τις διαδηλώσεις εξελίχθηκαν σε εξεγέρσεις και άλλες σε εμφύλιο πόλεμο.

Όσον αφορά τις αιτίες της πρόκλησης αυτής της «αλυσιδωτής αντίδρασης», ασφαλώς θα πρέπει να τις αναζητήσουμε στον χαρακτήρα των καθεστώτων, τα οποία εν πολλοίς είναι αυταρχικά και ολιγαρχικά, όμως δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι ακριβώς αυτού του είδους τις αδυναμίες εκμεταλλεύονται υπέρτερες δυνάμεις, όταν θέλουν να εξυπηρετήσουν δικά τους ζωτικά συμφέροντα.
Τελικώς, το κύμα των διαδηλώσεων και των εξεγέρσεων οδήγησε στην επέμβαση στη Λιβύη, με στόχο την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι, η οποία οδήγησε αυτήν την μεγάλη και πλούσια χώρα στο χάος και την καταστροφή.
Επίσης, συνέχεια της Αραβικής Άνοιξης είναι ο εμφύλιος πόλεμος στην Υεμένη και φυσικά, ο εθνοφυλετικός και θρησκευτικός πόλεμος που είναι σε εξέλιξη στη Συρία, ενώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πόλεμος που είναι σε εξέλιξη στο Ιράκ είναι ένα άλλης τάξεως ζήτημα, οι ρίζες του οποίου φθάνουν μέχρι το 1991 και την Επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου».
Στις άλλες χώρες που έγιναν διαδηλώσεις ή εκδηλώθηκαν εξεγέρσεις, ανεξάρτητα αν είχαμε ή όχι ανατροπές καθεστώτων και κυβερνήσεων, οι κατάσταση έχει σχεδόν σταθεροποιηθεί.

Αυτή είναι η κατάσταση στον γεωπολιτικό μας περίγυρο, από την οποία επηρεάζονται τα κύματα μεταναστών προς την Ευρώπη, ενώ πρέπει προσθέσουμε ότι τα κύματα ενισχύονται από μεταναστευτικές ροές που προέρχονται από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και διάφορες χώρες της Αφρικής, για λόγους που σχετίζονται με εμφύλιες συγκρούσεις αλλά και με την συνεχιζόμενη φτώχεια.

Την κατάσταση που περιγράψαμε παραπάνω, που μπορούμε να πούμε ότι είναι παγιωμένη τα τρία τελευταία χρόνια τη διαχειριζόταν η πατρίδα μας με το εξής δόγμα:
>περιφρούρηση των χερσαίων συνόρων, >κατασκευή φράχτη στον Έβρο, >περιπολίες στη θάλασσα και συνεργασία με την Frontex >δημιουργία κέντρων κράτησης, με στόχο την απέλαση μεταναστών στις χώρες του.
Να υπογραμμίσουμε ότι η παρουσία της Frontex, πέραν του ελέγχου των μεταναστευτικών ροών προς την χώρα μας, είχε και μια άλλη -διττώς εθνική- σημασία. Από τη μια πλευρά εντόπιζε έγκαιρα τις ομάδες των μεταναστών μέσα στο τουρκικό έδαφος και έδινε τις απαραίτητες πληροφορίες στις τουρκικές αρχές, οι οποίες ήταν υποχρεωμένες να επέμβουν, ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά είχαν πάρει διάφοροι αξιωματούχοι για την επιχείρηση δημογραφικής αλλοίωσης, αποσταθεροποίησης και ισλαμοποίησης της Ελλάδας!

Από την άλλη πλευρά, η παρουσία των αεροπορικών μέσων της Frontex στον Έβρο κυρίως όμως στον εναέριο χώρο μεταξύ των ελληνικών νησιών του Αιγαίου και των μικρασιατικών ακτών, έδινε έναν εξ αντικειμένου ευρωπαϊκό ορισμό των θαλασσίων συνόρων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, τα οποία δεν έχουν οριστεί, με εξαίρεση την περιοχή της Δωδεκανήσου, τα οποία είχαν οριστεί με συμφωνία Ιταλίας-Τουρκίας.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, δίνοντας ρεσιτάλ ανευθυνότητας και λαϊκισμού, κατηγορούσε τις προηγούμενες κυβερνήσεις για την πολιτική που ακολουθούσαν στο μεταναστευτικό και εξήγγειλε διάφορα μέτρα, πάντα με βασικό πυλώνα την αρχή των ανοικτών συνόρων.
Όταν διάφοροι προέβαλαν ενστάσεις και προειδοποιούσαν την αντιπολίτευση ότι σε περίπτωση που εφαρμοστεί μια τέτοια πολιτική, η Ελλάδα θα γίνει ελκυστική και θα είναι σαν να καλούμε τους «πονεμένους και τους πεινασμένους» όλου του κόσμου να έλθουν στην Ελλάδα, με την ελαφρότητα του ανεύθυνου αντιπολιτευομένου, έλεγαν ότι το θέμα δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό και παγκόσμιο και ότι «θα δώσουμε χαρτιά στους πρόσφυγες και θα πάνε όπου θέλουν». Για τις ύβρεις και τις αθλιότητες που εκτόξευαν εναντίον εκείνων που είχαν άλλη άποψη, δεν γίνεται λόγος!!!
Η παρούσα κυβέρνηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι επιτέλους πέτυχε σε έναν τομέα που εφάρμοσε την πολιτική της.
>Αφού έκλεισε τα κέντρα κράτησης,
>αφού δήλωσε ότι δεν θα επισκευάσει τον φράχτη στον Έβρο,
>αφού έκοψε τις θαλάσσιες περιπολίες και απαξίωσε την Frontex,
>αφού δήλωσε δια χειλέων της αρμόδιας υπουργού ότι η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική ανοιχτών συνόρων,
δεν κατάφερε τίποτε άλλο από το να καταστήσει σαφές προς όλους ότι όποιος θέλει να έλθει στην Ελλάδα παράνομα είναι καλοδεχούμενος, καθιστώντας έτσι όντως την πατρίδα μας πόλο έλξης εκατομυρίων μεταναστών και των προσφύγων από κάθε γωνιά της γης, με αποτέλεσμα να έχουν στοιβαχτεί κατά χιλιάδες οι άνθρωποι αυτοί είτε στα νησιά είτε -κατά εκατοντάδες χιλιάδες- στις απέναντι μικρασιατικές ακτές, όπου περιμένουν για να εισέλθουν στην πατρίδα μας, χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ροές αυτές θα μειωθούν τα επόμενα χρόνια.

Απόδειξη αυτού που λέμε είναι το γεγονός ότι οι μετανάστες που θέλουν να μπουν λαθραία σε μια άλλη χώρα δεν στοιβάζονται στα σύνορα Τουρκίας-Βουλγαρίας, γιατί η βουλγαρική κυβέρνηση ακολουθεί πολιτική κλειστών συνόρων και δεν την κατηγορεί κανείς γι’ αυτό!

Για όσους σπεύσουν να μας πουν ότι το θέμα έχει γεωπολιτικές πτυχές και τα τοιαύτα, έχουμε να πούμε ότι αυτές τις περιγράψαμε εν πολλοίς στην αρχή του άρθρου μας. Όμως, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι αυτές οι ίδιες συνθήκες υπήρχαν και πριν αναλάβει αυτή η κυβέρνηση και φέτος οι ροές υπερτριπλασιάστηκαν, χωρίς να γίνει κάτι καινούργιο που να δικαιολογεί την επιδείνωση της κατάστασης. Το μόνο που έγινε είναι ότι η πατρίδα μας μετατράπηκε σε ξέφραγο αμπέλι.
Και μπορεί για όσους έχουν ταξική ιδεολογία, αυτό να μην έχει και μεγάλη σημασία. Για όσους, όμως πιστεύουν ότι το ελληνικό έθνος έχει δικαίωμα να επιβιώσει στο χώρο που λέγεται Ελλάδα, έχει τεράστια σημασία και δεν πρέπει να επιτρέψουμε ούτε τη δημογραφική αλλοίωση ούτε την αποσταθεροποίηση ούτε τη μετατροπή της πατρίδας μας σε μουσουλμανική χώρα, υποχείριο της Τουρκίας.

http://www.defence-point.gr/news/?p=126807

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης
 
Η ΕΕ είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα της ανθρωπότητας. Μια περιοχή που σχεδόν κάθε είκοσι χρόνια μετατρεπόταν σε θέατρο επιχειρήσεων και πολέμου, με όχι εκατοντάδες χιλιάδες αλλά εκατομμύρια νεκρούς, μέσα από τη διαδικασία οικονομικής συνεργασίας μεταξύ παραδοσιακών εχθρών –και αναφερόμαστε στη Γαλλία και τη Γερμανία, που ήταν αντίπαλοι στον Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο–, φθάσαμε στο σημείο εβδομήντα ολόκληρα χρόνια μετά το τέλος του τελευταίου πολέμου να μην έχει πέσει ούτε μια σφαίρα μεταξύ των χωρών που έχουν συναποτελέσει την Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα, στη συνέχεια την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και τέλος την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δηλαδή, μπορεί όλο αυτό που προαναφέραμε να ξεκίνησε –και εν πολλοίς να παραμένει– ως ένα εγχείρημα κατά βάσιν οικονομικής συνεργασίας, στην ουσία όμως είναι ένα εγχείρημα εμπέδωσης της ειρήνης.
Φυσικά, ειδικά για τους μαρξιστές, τους κομμουνιστές και τους σοσιαλιστές, η ΕΕ είναι κυρίως ένας ενιαίος οικονομικός χώρος όπου επικρατούν οι αρχές του καπιταλισμού και όπου παρατηρείται η εκμετάλλευση των εργαζομένων από τις πολυεθνικές και από το κεφάλαιο.
Επίσης, υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν την ΕΕ ένα από τα αγκωνάρια της παγκοσμιοποίησης και της πορείας της ανθρωπότητας προς την παγκόσμια διακυβέρνηση. Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση, στην πορεία προς την οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης τα εθνικά κράτη, που λειτουργούν ως προστατευτικοί μηχανισμοί των εθνών, εκχωρώντας αρμοδιότητες και μέρος της κυριαρχίας τους στην ΕΕ θα αποδυναμωθούν, με αποτέλεσμα να μείνουν απροστάτευτα τα έθνη στους ανέμους της παγκοσμιοποίησης.
Ενώ ήδη διανύουμε τη 2η δεκαετία του 21ου αιώνα, το εγχείρημα της ΕΕ από τη μια πλευρά τείνει διευρυνόμενο και από την άλλη εμφανίζει διαλυτικές τάσεις.
Οι τάσεις διεύρυνσης σχετίζονται με το γεωπολιτικό βάρος και την ασφάλεια που προσδίδει στα μέλη της η ΕΕ, ενώ οι διαλυτικές τάσεις σχετίζονται κυρίως με την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, η οποία ευνοεί τους οικονομικά δυνατούς και συνθλίβει τους αδύναμους – όπως για παράδειγμα η Ελλάδα.
Σε αυτό το εγχείρημα η Ελλάδα αποφάσισε να συμμετέχει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, κάτι που κατέστη δυνατόν το 1981, όσον αφορά ένταξή της στην ΕΟΚ, ενώ το 2002 έγινε μέλος της Ευρωζώνης.
Και η ένταξη στην ΕΟΚ και η συμμετοχή στην Ευρωζώνη ήταν εθνικοί στρατηγικοί στόχοι για την Ελλάδα, και αποφασίστηκαν με γεωπολιτικά κριτήρια και όχι με κριτήρια οικονομικής ευημερίας!
Τώρα, 34 χρόνια μετά την ένταξη στην ΕΟΚ και 13 χρόνια μετά τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα κινδυνεύει να υποστεί διπλή στρατηγικής σημασίας ήττα, αφού μια έξοδος από το ευρώ θα σήμαινε αποβολή της χώρας και από την ΕΕ.
Το πρόβλημα του εξωτερικού μας χρέους είναι όντως ένα τεράστιο ζήτημα, για το οποίο έχουν σοβαρότατες ευθύνες αυτοί που λέμε ελίτ της χώρας.
Όμως θα πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο αυτό το πρόβλημα να χρησιμοποιήθηκε από κύκλους των ΗΠΑ και του υπερεθνικού κεφαλαίου, για να λειτουργήσει η Ελλάδα ως δούρειος ίππος στην ΕΕ, την οποία Ουάσινγκτον δεν θέλει αυτόνομο και ισχυρό γεωπολιτικό παίκτη, σε μια περιοχή που καιροφυλακτεί αιωνίως η… ρωσική αρκούδα.
Άρα, η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί σε δυο επίπεδα την κρίση, την εξέλιξη της οποίας και η ίδια επηρέασε και στην ουσία επιδίωξε, με την εγκληματική αντιπολιτευτική τακτική που ακολούθησε από τότε που η χώρα μπήκε στην κλίνη του Προκρούστη, και εννοούμε την υπογραφή του μνημονίου, αλλά και τις πρόωρες εκλογές, που ευχόμεθα να μην έχουν την ίδια αρνητική σημασία για τον ελληνισμό με τις εκλογές του 1920, τις οποίες ακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή.
Το ένα είναι το πολιτικοοικονομικό. Δηλαδή να πετύχει μια συμφωνία που δεν θα θέτει σε κίνδυνο την παρουσία της χώρας στην Ευρωζώνη και θα καθιστά βιώσιμο το εξωτερικό μας χρέος. Αυτό είναι δυνατόν, από τη στιγμή μάλιστα που δεν υπάρχουν άλλες εφικτές καλύτερες λύσεις. Η Ελλάδα το 2014 είχε πάρει το δρόμο της ανάπτυξης, και αν σήμερα απολάμβανε τις ευεργετικές πρόνοιες του πακέτου Ντράγκι του 1,2 τρισ. ευρώ, θα μπορούσε να τονώσει ακόμα περισσότερο την ανάπτυξη, κάτι που σε συνδυασμό με μια ρύθμιση, θα καθιστούσε το χρέος βιώσιμο. Αυτόν το δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε, με όποια διορθωτική πορεία.
Το άλλο είναι το γεωπολιτικό. Η Ελλάδα θα πρέπει να πετύχει την παραμονή της στην Ευρωζώνη, ενισχύοντας τους δεσμούς της με τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά στη βοήθεια των ΗΠΑ, γιατί αυτή θα έχει, εκτός των άλλων, και αντιπαροχές στο Κυπριακό, το Αιγαίο, το Σκοπιανό, και ποιος ξέρει πού αλλού!
Επίσης, το «χαρτί» του γεωπολιτικού ανοίγματος σε Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία και όπου δη, έχει κι αυτό τη βοηθητική του σημασία, όμως εκτός από πολιτική βούληση, που φαίνεται ότι έχει η κυβέρνηση, χρειάζεται γνώση και μέτρο, κάτι που δυστυχώς λείπει από την κυβέρνηση
Όσο για το τι θα σήμαινε μια έξοδος από το ευρώ, αυτό θα αποτελέσει το θέμα το επόμενου άρθρου μας.

http://www.pontos-news.gr/article/131693/mellon-tis-elladas-kai-toy-ellinismoy

Η ΑΓΚΥΡΑ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΑΝ.ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ....Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ;

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Τη στιγμή που αναρωτιέται κανείς αν έχει κοινή στρατηγική η Λευκωσία και η Αθήνα στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων των θαλασσίων ζωνών, που καθιστά πιο πιεστικό το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, είναι χρήσιμο να δούμε ποια είναι η στρατηγική της Άγκυρας.

Κατ’ αρχάς να ορίσουμε το «πρόβλημα», για να περιγράψουμε την στρατηγική της γείτονος.

Η Τουρκία έχει ως στόχο να σπάσει το εξωτερικό της εμπόριο το φράγμα του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2023, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, κάτι που θα γίνει κυρίως μέσω των θαλασσίων οδών. Άρα, με βάση το τουρκικό σκεπτικό, η Τουρκία «δικαιούται» να είναι ναυτική και ναυτιλιακή υπερδύναμη, «δικαίωμα» που πηγάζει επίσης και από το γεγονός ότι -με βάση το εθνικό της δόγμα- είναι μια μεγάλη χώρα, με μεγάλη ιστορία και στρατηγικό βάρος-βάθος.

Όμως για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει η Τουρκία να έχει δικές της ευρείες και εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες, που με βάση το διεθνές δίκαιο δεν διαθέτει και πρέπει να τις αποκτήσει. Άρα βρήκαμε το «πρόβλημα».

Να δούμε τώρα τη στρατηγική που ακολουθεί η Άγκυρα για να το «λύσει».

Όλο αυτό το σκεπτικό που προαναφέρθηκε, το οποίο, με βάση το εθνικό της δόγμα, είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου και είναι υποχρεωμένες να το αποδεχτούν οι γειτονικές χώρες αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα,  αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο στηρίζεται η όλη στρατηγική της.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό οργανώνει τη στρατηγική και τα επιχειρήματά της η Τουρκία, για να επιβάλει με την απειλή χρήσης βίας τους σχεδιασμούς της στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο και να αποκτήσει τελικώς δικές της θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος άλλων χωρών και κυρίως εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.

Ποιοι είναι οι σχεδιασμοί της;

Είναι εξαιρετικά απλοί. Η διχοτόμηση του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου.

Αυτό σημαίνει πως η Άγκυρα δεν δέχεται ότι η Κύπρος, ως νησί, διαθέτει ΑΟΖ, γι’ αυτό και αλωνίζει το Μπαρμπαρός την κυπριακή ΑΟΖ, όπως δεν δέχεται ότι έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ τα ελληνικά νησιά. Επίσης, δεν δέχεται ότι η Ελλάδα έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.

Με βάση τις παραπάνω τουρκικές παραδοχές και για να μπορέσει να "σταθεί" η τουρκική στρατηγική, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να μην επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα. Αν το κάνει, τότε τινάζεται στον αέρα η στρατηγική της και λύνονται ως δια μαγείας τα λεγόμενα "ελληνοτουρκικά προβλήματα".

Άρα, η σημαντικότερη «απειλή» για τους τουρκικούς σχεδιασμούς και το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια της Αθήνας, είναι το καθ' όλα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που έχει η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ, κάτι που αποτελεί στην κυριολεξία εφιάλτη για την Άγκυρα.

Γι' αυτό, για να αποτρέψει την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ., οι τουρκικές κυβερνήσεις ακολουθούν σταθερή γραμμή, από την οποία δεν παρεκκλίνει καμία κυβέρνηση ούτε πόντο.

Πρώτο και κύριο, έχουν χαρακτηρίσει με απόφαση της "Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης" την επέκταση ως αιτία πολέμου.

Δεύτερον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στο ΓΕΕΘΑ να συντάσσει σχέδια κατάληψης ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου.

Τρίτον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να διεξάγουν διακλαδικές ασκήσεις για την κατάληψη ελληνικών νησιών, τις οποίες προσπαθούν να νομομοποιήσουν προσκαλώντας ξένους παρατηρητές σ' αυτές, μεταξύ των οποίων και Έλληνες.

Τέταρτον, η Τουρκία οργανώνει μεθοδικά την μουσουλμανική μειονότητα της ελλαδικής Θράκης με τέτοιο τρόπο, που να αποτελεί ένα εργαλείο-μέσο πίεσης προς την Ελλάδα σε περίπτωση που αυτή διανοηθεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.

Πέμπτον, στην ίδια λογική, ως ένα επιπρόσθετο μέσο πίεσης για το προαναφερθέν θέμα, η Άγκυρα ακολουθεί επίσης μια στρατηγική περικύκλωσης της Ελλάδας, αυξάνοντας την επιρροή της στη Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Αλβανία! Μπορεί η Τουρκία να έχει μια βαλκανική στρατηγική, όμως οι κινήσεις αύξησης της επιρροής της στις όμορες προς την Ελλάδα χώρες, έχουν και αυτόν τον χαρακτήρα. Να χρησιμοποιηθεί αυτή η επιρροή στην κατάλληλη στιγμή, μαζί με την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, ως τρομοκρατικό μέσο αποτροπής της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12νμ.

Σε αυτήν την καλοδουλεμένη στρατηγική, που εφαρμόζει με συνέπεια η τουρκική πλευρά, η Ελλάδα και η Κύπρος δείχνουν πολύ απλά να μην έχουν κοινή στρατηγική ή μάλλον να έχουν στρατηγική συνεχών υποχωρήσεων, την οποία αν δεν αλλάξουν, θα φθάσουμε στο σημείο να δούμε κάποια στιγμή νομοτελειακά να διχοτομείται το Αιγαίο και η μισή Αν. Μεσόγειος να γίνεται τουρκική και να μετατρέπεται στο σύνολό της πολύ απλά σε μια μουσουλμανική λίμνη.

Επειδή, δε, οι εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο και η επιμονή της Άγκυρας να κρατά το Μπαρμπαρός όχι μόνο στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά να το μετακινεί και προς την περιοχή του νησιωτικού συμπλέγματος της Μεγίστης και στο Καστελόριζο, δείχνουν ότι φθάνει η ώρα που θα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις εκτός από την Κύπρο και στο Αιγαίο, η Τουρκία φροντίζει αφαιρέσει από το ελληνικό οπλοστάσιο έναν διαχρονικό και εξαιρετικά χρήσιμο σύμμαχο. 

Με πονηρές και συνάμα θαρραλέες κινήσεις, το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου φροντίζει να «κλείσει» το πιο σημαντικό μέτωπο-πρόβλημα που έχει η Τουρκία, που είναι το Κουρδικό, για να επικεντρωθεί απερίσπαστη πλέον στο μέτωπο Κύπρος-Καστελόριζο-Αιγαίο-Θράκη.

Με βάση τα παραπάνω, η Άγκυρα φαίνεται ότι έχει μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική για το θέμα. Η Λευκωσία και η Αθήνα, εκτός από τη στρατηγική των συνεχών ατιμωτικών υποχωρήσεων, που καθιστά χρόνο με το χρόνο όλο και πιο υλοποιήσιμη την τουρκική στρατηγική, έχουν κάποια άλλη στρατηγική για να προασπίσουν τα συμφέροντα του Ελληνισμού;

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "κυριακάτικη δημοκρατία"

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/12/blog-post_240.html#.VKJ_SoNmQU

«Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΧΩΡΙΣΤΕΙ ΣΕ 25 ΑΥΤΟΝΟΜΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ»

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης
 
Τα πέντε τελευταία χρόνια η τουρκική κυβέρνηση διεξάγει συνομιλίες με το ΡΚΚ με σκοπό την εξεύρεση πολιτικής λύσης στο Κουρδικό.
Η διαδικασία αυτή πέρασε από πολλά στάδια και δοκιμασίες, με την τουρκική κυβέρνηση να παλινδρομεί, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και να πετύχει την αποδυνάμωση ει δυνατόν και την εξουδετέρωση του ΡΚΚ και του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, από τη μια πλευρά παίζοντας με τη μουσουλμανική πίστη και από την άλλη προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί τη γεωπολιτική συγκυρία, που υποχρεώνει τους Κούρδους του Νοτίου Κουρδιστάν (Β. Ιράκ) να συνάπτουν λεόντειες συμφωνίες με την κυβέρνηση του ΑΚΡ, για την εξαγωγή του κουρδικού πετρελαίου από τουρκικά λιμάνια.
Όλο αυτό το διάστημα το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα από την πλευρά του προσπάθησε αφενός μεν να διατηρήσει την ένοπλη δύναμή του και αφετέρου να έχει ενεργό πολιτικοκοινωνική παρουσία όχι μόνο στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν αλλά στο σύνολο της τουρκικής επικράτειας.
Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι και οι δυο πλευρές, από τη μια προσπαθούσαν κρατήσουν ζωντανό το διάλογο και την όποια διαδικασία επίλυσης και από την άλλη επεδίωκε η καθεμιά να ενισχύσει τις θέσεις της έναντι της άλλης, για να χρησιμοποιήσει τη δύναμη αυτή στην τελική φάση των διαπραγματεύσεων, αν και όποτε έλθει αυτή.
Το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί στον κουρδικό αλλά και στον τουρκικό Τύπο, ο Οτζαλάν και η τουρκική κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει σε ένα σχέδιο επίλυσης του Κουρδικού που θα εφαρμοστεί σε τέσσερις φάσεις.
Το τι είναι αυτό το σχέδιο θα το εξετάσουμε σε επόμενο σημείωμά μας. Έχει όμως σημασία να διαβάσουμε ένα άρθρο που έγραψε ο Αχμέτ Τακάν, αρθρογράφος της εθνικιστικής εφημερίδας Γενί Τσαγ, για το ζήτημα της αυτονομίας, που αποτελεί μέρος του προαναφερθέντος σχεδίου.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2014:
25 αυτόνομες περιοχές
Το βέλος έφυγε από το τόξο και ταξιδεύει! Αν και ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου αρνείται ότι στη διαπραγμάτευση που γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες με το ΡΚΚ συμπεριλαμβάνεται και το ζήτημα της αυτονομίας, στους κύκλους του ΑΚΡ συζητιέται ήδη το πώς και το πότε θα γίνει. Άλλωστε με όσα είπε στο «Κουρδικό Συνέδριο» που έγινε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο συμπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς, επιβεβαιώνει την πραγματικότητα γύρω από το ζήτημα. Αν καταφέρουν να αφήσουν (!) το ζήτημα για μετά τις εκλογές, το σενάριο της «αυτονομίας» που συζητιέται στους κύκλους του ΑΚΡ έχει ως εξής:
Η Τουρκία χωρίζεται το προσεχές διάστημα σε 25 περιοχές. Η κάθε περιοχή θα αποτελεί μια οντότητα με τις πληθυσμιακές και τις εθνοτικές ομάδες που κατοικούν σ’ αυτήν. Για παράδειγμα, οι περιοχές του Πόντου όπου κατοικούν κυρίως Γεωργιανοί, θα αποτελέσουν μια οντότητα. Η Θράκη θα αποτελέσει από μόνη της μια οντότητα, με τις δικές της δομές. Αντίστοιχες δομές θα αποκτήσουν όλες οι περιοχές της Τουρκίας. Από κει και μετά όλα τα ζητήματα που μέχρι τώρα σχετίζονταν με τη λειτουργία του κεντρικού κράτους, με κυρίαρχα την ασφάλεια και την υγεία, θα μεταφερθούν στους δήμους. Οι δήμοι θα έχουν τη δική τους αυτόνομη βουλή. Η κάθε βουλή θα μπορεί να νομοθετεί με βάση το σύνταγμα και οι νόμοι αυτοί να ισχύουν για κάθε αυτόνομη περιοχή. Θα έχουν αυτονομία και στο ζήτημα της συλλογής φόρων. Όλα τα ζητήματα της κάθε πόλης και περιοχής θα λύνονται από ανεξάρτητες επιτροπές που θα λειτουργούν στα πλαίσια της τοπικής βουλής.
Το υπουργείο Εσωτερικών θα χωριστεί στα δύο. Θα ιδρυθεί το Υπουργείο Ασφαλείας, στο οποίο θα υπάγονται η Στρατοχωροφυλακή και η Αστυνομία. Οι Γενικές Διοικήσεις Θα υπάγονται στην κεντρική κυβέρνηση, όμως θα έχουν αυτόνομες διοικήσεις σε κάθε περιοχή, ακόμα και τοπικές μονάδες ειδικών δυνάμεων. Η κεντρική κυβέρνηση θα μπορεί να δίνει εντολές στις μονάδες αυτές για ζητήματα εξοπλισμών αλλά και γενικής πολιτικής του κράτους. Οι μονάδες αυτές θα λειτουργούν σε συντονισμό με τις τοπικές αρχές. Θα γίνουν σχετικές ρυθμίσεις γι’ αυτό. Οι ανώτεροι διοικητές της Στρατοχωροφυλακής και της Αστυνομίας θα τοποθετούνται σε συνεργασία και συντονισμό της κεντρικής κυβέρνησης με τις τοπικές αρχές, ενώ όλες οι άλλες τοποθετήσεις και μεταθέσεις θα γίνονται από τις αυτόνομες διοικήσεις.
Το άλλο υπουργείο που ιδρυθεί από τη διάσπαση του υπουργείου Εσωτερικών θα είναι το Υπουργείο Τοπικών Διοικήσεων, το οποίο θα ελέγχει τον προϋπολογισμό των αυτόνομων περιοχών. Οι αυτόνομες περιοχές θα συντάσσουν τον προϋπολογισμό τους σε συντονισμό με το ως άνω υπουργείο. Η κεντρική κυβέρνηση θα συντάσσει τον αμυντικό προϋπολογισμό και θα εξασφαλίζει την οικονομική συνεργασία μεταξύ των τοπικών κοινοβουλίων. Οι αρμοδιότητες για τα ζητήματα των υποδομών μεταφέρονται στα τοπικά κοινοβούλια.
Για όλα τα παραπάνω θα ληφθεί ως βάση το ομοσπονδιακό μοντέλο της Γερμανίας αλλά και η Συμφωνία Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με βάση το σχέδιο, η αυτονομία δεν θα εφαρμοστεί μόνο στην ΝΑ Τουρκία αλλά στο σύνολο της τουρκικής επικράτειας.


http://www.pontos-news.gr/article/127883/i-toyrkia-tha-horistei-se-25-aytonomes-periohes

ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, Η ΑΟΖ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ

Την ημέρα που η Τουρκία θα αποφασίσει να τεντώσει το σχοινί σε Κύπρο και Αιγαίο, την ίδια μέρα θα χάσει το 25% του εδάφους της!  

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Τις τελευταίες ημέρες ορισμένα ΜΜΕ, παρουσιάζουν -θέλουμε να ελπίζουμε από άγνοια- τις προκλήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και τις «βόλτες» τουρκικών πολεμικών πλοίων στη θάλασσα του Αιγαίου με έναν τρόπο που πλήττεται το ήδη καταρρακωμένο ηθικό του ελλληνικού λαού σε Κύπρο και Ελλάδα.

Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Οι παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, βόλτες των τουρκικών κορβετών και φρεγατών στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και οι αβλαβείς διελεύσεις στις Κυκλάδες και ορισμένες φορές ακόμα και στα ανοικτά των ακτών της Αττικής, είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει.

Ιδιαίτερα δε η παρουσία τουρκικών πολεμικών σκαφών στα ελληνικά χωρικά ύδατα, θα πρέπει ούτως ή άλλως να αντιμετωπίζεται με τους τρόπους που προβλέπονται από τα επιχειρησιακά σχέδια των ένδοξων Ενόπλων μας Δυνάμεων, πάντα μέσα στα πλαίσια που ορίζει το διεθνές δίκαιο.

Όσον αφορά στην ποροκλητική παρουσία του ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ, τη συνοδεία πολεμικών σκαφών, αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με γνώμονα το εθνικό συμφέρον αλλά και τα στρατηγικά συμφέροντα της Κύπρου.

Θα το επαναλάβουμε. Το «παιχνίδι» στην περιοχή της Αν. Μεσογείου παίζεται στο γήπεδο του διεθνούς δικαίου, της πολιτικής, της διπλωματίας, των διεθνών σχέσεων και των συμφωνιών με χώρες και ενεργειακές εταιρείες.

Στο γήπεδο αυτό η Κύπρος, η Κυπριακή Δημοκρατία ως κυρίαρχο κράτος, είναι εξαιρετικά ισχυρή, ενώ από την άλλη πλευρά η Τουρκία απολύτως ανίσχυρη.

Να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι η Τουρκία αποπειράθηκε αλεπάλληλες φορές να ανατρέψει τα δεδομένα στο γήπεδο αυτό. Έκανε διαβήματα σε Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο να ακυρώσουν τις συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ, έκανε αλεπάλληλα διαβήματα σε ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιταλία, Γαλλία και Κορέα να αποτρέψουν τις ενεργειακές εταιρείες να υπογράψουν συμφωνίες με την Κυπριακή Δημοκρατία, κίνησε γη και ουρανό για να πείσει την NobleEnergy, την Delek, την TOTALτην KOGAZκαι την ENIνα μην υπογράψουν συμφωνίες, να μην στείλουν ερευνητικά σκάφη και να μην στήσουν εξέδρες στην κυπριακή ΑΟΖ.

Ιδιαίτερα όσον αφορά το Οικόπεδο 12 και την εξέδρα άντλησης της NobleEnergy – Delek, η Άγκυρα έκανε προειδοποιητικές δηλώσεις ότι θα αντιδράσει κάνοντας χρήση στρατιωτικής βίας, σε περίπτωση εγκατάστασής της εκεί.

Η εξέδρα εγκαταστάθηκε και βρικσόμαστε στα τελευταία στάδια πριν την έναρξη της εξόρυξης του φυσικού αερίου.

Τις ημέρες που το ερευνητικό σκάφος-πλατφόρμα Saipem 10000 του κονσόρτσιουμ ENI- KOGAZέπλεε προς το Οικόπεδο 9, όπου εγκαταστάθηκε για να εκτελέσει τις διερευνητικές γεωτρήσεις, η Τουρκία έστειλε στην ευρύτερη περιοχή το δικό της ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός», συνοδευόμενο από δυο φρεγάτες, με σκοπό να εκφοβίσει τους Ιταλούς και τους Κορεάτες και να εκτρέψει με τον τρόπο αυτό το χρονοδιάγραμμα εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων αλλά και των ρου των εξελίξεων, όπως αυτές έχουν προδιαγραφεί από τις προαναφερθείσες ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία, που δεν έχει κανένα απολύτως έρεισμα στο γήπεδο του Διεθνούς Δικαίου, της διπλωματίας, της πολιτικής, των διεθνών σχέσεων και συμφωνιών και των ενεργειακών συμφωνιών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα άλλο γήπεδο, όπου οι εξελίξεις θα προδιαγράφονται από την στρατιωτική ισχύ και την επιβολή.

Εκεί θέλει να μας εφελκύσει την Κύπρο και την Ελλάδα και στο ζήτημα αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Γιατί μόνο ένας τρελλός ή ένας προδότης θα εγκατέλειπε το γήπεδο που είναι ισχυρός, για να περάσει σε ένα γήπεδο όπου ο αντίπαλος έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει τον στόχο του.

Εννοούμε ότι δεν θα πρέπει να διολισθήσουμε στην πολιτική των κανονιοφόρων και φυσικά δεν ενοούμε ότι θα νικήσει σε έναν ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο, ο οποίος εκτιμούμε ότι είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί.

Αλλά και να συμβεί, η Τουρκία δεν θα χάσει μόνο στο πεδίο της μάχης και του ελληνοτουρκικού μετώπου, όπου η Ελλάδα έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα, όπως ισχυρότατη αντιαεροπορική άμυνα, S-300, PATRIOT, TORM-1, OSA, ισχυρή πολεμική αεροπορίαμε αεροσκάφη τουλάχιστον ισάξια των τουρκικών και πυραύλους SCALP, υποβρύχια τ. 214, που είναι ίσως τα καλύτερα του κόσμου (ας όψονται εκείνοι οι τουλάχιστον ανόητοι που καθυστέρησαν την παραλαβή τους), επιθετικά ελικόπτερα ΑΗ-64 Απάτσι και πόσα άλλα…

Θα χάσει αυτομάτως τουλάχιστον το ένα τέταρτο του εδάφους της και η τουρκική κυβέρνηση το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Άλλωστε, η Κομπάνι φωτίζει το δρόμο στους Κούρδους, μην το ξεχνάμε αυτό!

Για όλους τους παραπάνω λόγους, στρατηγική ψυχραιμία, ελληνική ευστροφία, εθνική αυτοπεποίθηση και ψηλά το κεφάλι Έλληνες.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "κυριακάτικη δημοκρατία"

ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΔΙΔΥΜΟ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ - ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ;

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στη νέα κατάσταση που τείνει να διαμορφωθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας με την εμφάνιση και τη σταδιακή σταθεροποίηση ενός νεοπαγούς κράτους, του αποκαλούμενου και «αποκεφαλιστάν», το οποίο εμπεδώνει την ύπαρξή του στηριζόμενο σε πολιτικές γενοκτονίας, όπως ακριβώς έκαναν με δολοφονική ψυχρότητα και ψυχραιμία οι Νεότουρκοι και οι κεμαλιστές στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα.

Τότε, με την πρώτη γενοκτονία, από την οποία διδάχτηκαν ο Χίτλερ και οι ναζί, εξολοθρεύτηκαν οι χριστιανοί, ήτοι Ελληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι της Ανατολής, για να δημιουργηθεί ένα συμπαγές τουρκικό - σουνιτικό κράτος, τώρα γίνεται και πάλι γενοκτονία εναντίον των χριστιανών και των Γεζιντί μέσω αποκεφαλισμών, δημοσίων εκτελέσεων, βίαιων εξισλαμισμών και αγοραπωλησίας γυναικών, για να δημιουργηθεί ένα σουνιτικό κράτος, το οποίο θα εξυπηρετεί γεωπολιτκούς και γεωενεργειακούς σκοπούς της Δύσης. Δηλαδή, θα κρατάει μακριά το Ιράν και τους σιίτες από την αλαουιτική Συρία και από τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου και θα δίνει ασφαλή δρόμο στον αγωγό φυσικού αερίου του Κατάρ, μέσω Τουρκίας, με προορισμό την Ευρώπη.

Σε αυτό το γενοκτονικό σχέδιο η Τουρκία παίζει πάλι τον πιο βρόμικο ρόλο μετά τους αποκεφαλιστές, αφού έθεσε στη διάθεσή τους το σύνολο των κρατικών υπηρεσιών, για να εισέρχονται οι τζιχαντιστές στο έδαφός της και στη συνέχεια να μεταβαίνουν στη Συρία, προς υποστήριξη του... θεάρεστου -κατά το Κοράνι και την τζιχάντ- έργο τους!

Σε όλο αυτό το σχέδιο η Τουρκία, εκτός από τον παραπάνω ρόλο, δηλαδή να διεκπεραιώνει, να εξοπλίζει, να τροφοδοτεί και να περιθάλπει στα νοσοκομεία της τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, θα διεκδικήσει και θα έχει σοβαρό ρόλο στην περιοχή και στο μέλλον. Δηλαδή, με τις ευλογίες της Δύσης θα συνεργάζεται στενά με το υπό δημιουργία σουνιτικό κράτος για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη, εξυπηρετώντας ταυτοχρόνως με τον καλύτερο τρόπο το νεοοθωμανικό της όραμα, αφού το Ισλαμικό Κράτος είναι ήδη και θα συνεχίσει να είναι το αντίπαλο δέος για το κράτος του Ασαντ αλλά και για όλα τα τμήματα του Κουρδιστάν.

Επίσης, ένας παράγοντας που θα πρέπει να απασχολήσει τους Κούρδους επιτελείς είναι το γεγονός ότι οι τζιχαντιστές επιτίθενται εδώ και μήνες εναντίον της στρατηγικής σημασίας πόλης Κόμπανε, με στόχο την πλήρη αποκοπή των Κούρδων από τον δρόμο που οδηγεί προς την έξοδό τους στη θάλασσα, ενέργεια που υπαγορεύεται από την Αγκυρα και όχι μόνο.

Ολη αυτή η κατάσταση, με την Τουρκία να συνεργεί στη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους που τελεί γενοκτονίες διεκδικώντας ταυτοχρόνως έναν καίριο ρόλο για τα γεωπολιτικά και γεωενεργειακά συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή της Μεσοποταμίας και της Μέσης Ανατολής, κατά την άποψή μας, αποτελεί ένα τεράστιο ζήτημα, το οποίο χρήζει ανάλυσης από τους Ελληνες ταγούς της εξωτερικής μας πολιτικής αλλά και από το σύνολο των κομμάτων και της πολιτικής διανόησης της χώρας.

Με λύπη και με απογοήτευση σημειώνουμε την ανιστόρητη, ανέντιμη, ανήθικη, οπισθοδρομική, φιλοκεμαλική (και άρα φιλοναζιστική) στάση των κομμάτων της λεγόμενης Αριστεράς και μεγάλης μερίδας των λεγόμενων διανοουμένων στην Ελλάδα στο ζήτημα της ποινικοποίησης της άρνησης της γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής. Και αυτό γιατί η ποινικοποίηση της άρνησης, που έχει εξόχως ηθικά και ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά, έχει επιπροσθέτως ως στόχο τη δημιουργία συνθηκών που θα βοηθήσουν τη διεθνοποίηση του ζητήματος, για να αναγκαστεί η Τουρκία τελικώς να αναγνωρίσει το αποτρόπαιο έγκλημα που διαπράχτηκε από τους Νεότουρκους και τους κεμαλιστές.

Γιατί όσο δεν δημιουργείται ένα διεθνές κίνημα καταδίκης τέτοιων πράξεων διά της αναγνώρισης των γενοκτονιών η Τουρκία θα συνεχίσει να υιοθετεί τέτοιες πολιτικές, όπως έκανε την περίοδο μετά τις γενοκτονίες -εντελώς ανενόχλητη ακόμα και από την Αθήνα- ολόκληρο τον 20ό αιώνα, εις βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου, της Τενέδου και των εγκλωβισμένων της Κύπρου, όπως κάνει τώρα, που είναι συνεργός στη γενοκτονία των Γεζιντί και των Ασσυρίων Χριστιανών του Ιράκ και της Συρίας.

Οσο δεν γίνεται αυτό, όσο τα ζητήματα αυτά δεν απασχολούν σοβαρά την πατρίδα μας και δεν αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο όχι μόνο της εξωτερικής αλλά και της εθνικής μας πολιτικής, δυστυχώς, θα συνεχίζονται η απαξίωση και ο διασυρμός της Ελλάδας, θα συνεχίζονται οι εξευτελιστικές πολιτικές και διπλωματικές πρακτικές που ακολουθήθηκαν από Λευκωσία και Αθήνα με την επιστολή Αναστασιάδη προς Ερντογάν, οι οποίες επιδείνωσαν και καταρράκωσαν ακόμα περισσότερο τη διεθνή εικόνα της χώρας μας, με τις καταγέλαστες επίσημες ανακοινώσεις του ΥΠΕΞ που ακολούθησαν την άρνηση του Ερντογάν ότι έλαβε μια τέτοια επιστολή.

Κλείνοντας, ας εκφράσουμε την ελπίδα ότι η χώρα μας θα δει επιτέλους τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην ευρύτερη περιοχή και τον νέο ρόλο που όχι μόνο έχει ανατεθεί αλλά διεκδικεί με αγριότητα η Τουρκία, και θα ξαναβρεί το ηθικό της πρόσωπο και θα σταματήσει να ακολουθεί ανερμάτιστες πολιτικές, διολισθαίνοντας σε έναν ανήθικο δρόμο που δεν μας μετατρέπει νομοτελειακά απλά σε ραγιαδιστάν, αλλά οδηγεί τη χώρα και τον Ελληνισμό με βεβαιότητα στην πλήρη καταστροφή.


http://www.dimokratianews.gr/

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ...ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Του Σάββα Καλεντρίδη
 
Εχουμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο μας ότι η κρίση στην Ουκρανία και ιδιαίτερα η αποσκίρτηση της Κριμαίας, ασχέτως αν ενσωματωθεί-προσαρτηθεί ή όχι από τη Μόσχα, υπερδιπλασιάζουν την ΑΟΖ, τη ρωσική ΑΟΖ, προσθέτουν και άλλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στη Ρωσία και ανατρέπουν τις ισορροπίες στον Εύξεινο Πόντο υπέρ της Ρωσίας και εις βάρος της Ουκρανίας, του ΝΑΤΟ και της Τουρκίας.

Υπογραμμίσαμε, μάλιστα, ότι η ισχυροποίηση της Ρωσίας στον Εύξεινο Πόντο δίνει πολλές πιθανότητες να καταστούν υλοποιήσιμοι οι σχεδιασμοί του Κρεμλίνου για αναβαθμισμένη και ενεργό παρουσία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ είναι πιθανόν να αυξηθεί η πίεση της Ρωσίας στην Τουρκία στο ζήτημα της διαχείρισης του καθεστώτος των Στενών.

Ενώ ήδη τα παραπάνω θα έπρεπε να έχουν σημάνει συναγερμό στα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμύνης της χώρας μας, η πορεία των εξελίξεων στην Ουκρανία θα πρέπει να σημάνει συναγερμό και στο υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, αλλά και στην ίδια την κορυφή της ελληνικής κυβέρνησης. Και αυτό γιατί η αναμενόμενη ματαίωση του αγωγού φυσικού αερίου South Stream και ιδιαίτερα η διαφαινόμενη κρίση στο ζήτημα της διαχείρισης του δικτύου αγωγών που διέρχονται από το ουκρανικό έδαφος, που δημιουργούν ένα απαγορευτικό φράγμα στη ροή του ρωσικού φυσικού αερίου στις ενεργοβόρες αγορές της Ευρώπης, εκ των πραγμάτων αναβαθμίζουν τον γεωπολιτικό-γεωενεργειακό ρόλο της γείτονος Τουρκίας.

Η Τουρκία, λοιπόν, από το έδαφος της οποίας ήδη διέρχεται ένα εκτεταμένο δίκτυο αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, γίνεται ίσως το πιο κρίσιμο «οικόπεδο» από το οποίο θα διέλθουν ενδεχομένως και νέοι αγωγοί, που θα καλύψουν το ενεργειακό κενό της Ευρώπης που προκαλείται από την κρίση στην Ουκρανία.

Ο αγωγός, όμως, μέσω του οποίου η Τουρκία σχεδιάζει να ισχυροποιήσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και να καταστεί ισχυρός εταίρος, ενισχύοντας τη διαπραγματευτική θέση της, είναι ο ΤΑΝΑΡ (Trans Anatolian Natural Gas Pipeline Project), που θα μεταφέρει φυσικό αέριο με κύριο τροφοδότη το Αζερμπαϊτζάν και ο οποίος θα παρακάμπτει και αποκλείει προκλητικά την Ελλάδα -τουλάχιστον με βάση το δρομολόγιο που υπάρχει στην επίσημη ιστοσελίδα του ΤΑΝΑΡ-, εξέλιξη που οδηγεί στο περιθώριο τη χώρα μας τουλάχιστον στον ενεργειακό άξονα Ανατολή - Δύση.

Να σημειώσουμε ότι η Τουρκία βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις με την κυβέρνηση της Αυτόνομης Περιοχής του Κουρδιστάν για εξαγωγή σοβαρών ποσοτήτων φυσικού αερίου από το Κουρδιστάν στην Ευρώπη, και πάλι με σκόπιμο αποκλεισμό της Ελλάδας από το πρόγραμμα αυτό, το οποίο συναντά την αντίδραση της Ουάσινγκτον, η οποία ανησυχεί και δεν δίνει τις -φανερές- ευλογίες της για εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου από το Κουρδιστάν, χωρίς την προηγούμενη έγκριση της Βαγδάτης.

Φυσικά, δεν είναι όλα ανησυχητικά για την Ελλάδα και την Κύπρο. Είναι προφανές ότι βασική παράμετρος των τεκταινομένων στην Ουκρανία είναι ο περιορισμός της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία, γεγονός που εκτός της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αναβάθμισης της Τουρκίας, αλλάζει τα δεδομένα και δημιουργεί ευκαιρίες για τα κοιτάσματα που κοιμούνται -προς το παρόν- ήσυχα στις ελληνικές θάλασσες της ανατολικής Μεσογείου, του Κρητικού, του Λυβικού, του Ιονίου και του Αιγαίου Πελάγους.

Αν είναι αληθή τα όσα διαβάσαμε και ακούσαμε από επίσημα και από ανεπίσημα χείλη για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που υπάρχουν στην κυπριακή ΑΟΖ και νοτίως της Κρήτης, αυτά θα παίξουν σοβαρό ρόλο στην κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης τις επόμενες δεκαετίες. Αυτό όμως σημαίνει ότι Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να συμμετέχουν στα κέντρα που καθορίζουν την ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης, για να αποτρέψουν την ενεργειακή περιθωριοποίηση της χώρας μας και να εξισορροπήσουν τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική αναβάθμιση της γείτονος, η οποία σκόπιμα μας αποκλείει από τα μεγάλα ενεργειακά projects.

Και επειδή είμαστε παραμονές ευρωεκλογών, να σημειώσουμε ότι παρότι οι αποφάσεις λαμβάνονται... αλλού και ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου είναι σχετικά περιορισμένος στα ζητήματα αυτά, καλό είναι να έχουμε υπόψη μας και τις παραπάνω παραμέτρους όταν επιλέγουμε σε ποιον θα δώσουμε την ψήφο μας, αν και τα κόμματα φρόντισαν να βάλουν στα ψηφοδέλτιά τους οποιοδήποτε άλλο... φρούτο εκτός από προσωπικότητες με ειδικό βάρος και γνώσεις που σχετίζονται με τα ζητήματα αυτά.

κυριακάτικη δημοκρατία 
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/05/blog-post_2253.html#.U3C79idWrzY 

Η «ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ» ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του Σάββα Καλεντερίδη
 
Οταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση το 1821, οι Ελληνες, εκτός από τον ελλαδικό χώρο, ήταν διασκορπισμένοι στις παράλιες περιοχές του Εύξεινου Πόντου και της λεκάνης της Μεσογείου, καθώς και σε μεσόγειες περιοχές της Ανατολής και της Βαλκανικής.
Με τη σύσταση του ελληνικού κράτους, στις ψυχές όλων γεννήθηκε η ελπίδα ότι το κράτος αυτό θα αποτελέσει τον βασικό μηχανισμό της πνευματικής αναγέννησης του έθνους, αλλά και τον προστάτη και υποστηρικτή ολόκληρου του Ελληνισμού. Φυσικά θα ήταν εξωπραγματικό να περιμένει κανείς από ένα νεοσύστατο, αδύναμο και πολλαπλώς εξαρτημένο κράτος να είναι σε θέση να επεμβαίνει στις χώρες όπου υπήρχαν προαιώνιες ελληνικές κοινότητες, για να προστατεύει τα μέλη τους όταν υπήρχαν προβλήματα που οφείλονταν στα εθνικιστικά πάθη, όμως η φλόγα της ελπίδας ήταν πάντα αναμμένη.

Υπάρχουν απόψεις που θεωρούν ότι η ίδρυση του ελλαδικού κράτους ήταν ένα μεγάλο λάθος που λειτούργησε ως άλλοθι στις σφαγές και τις διώξεις του Ελληνισμού, οι οποίοι -με βάση το σκεπτικό των αλλοφύλων-, αφού απέκτησαν κράτος, θα μπορούσαν πλέον να εγκατασταθούν στα εδάφη του, «αδειάζοντας τη γωνιά» σε Βουλγάρους, Τούρκους, Αιγυπτίους και τόσους άλλους που εκδίωξαν τους Ελληνες από τα εδάφη τους. Σύμφωνα με αυτές τις απόψεις, αν ο Ελληνισμός είχε υιοθετήσει ένα άλλο δόγμα, θα μπορούσε να είναι η κυρίαρχη δύναμη στα Βαλκάνια, στην Ανατολή και στον Εύξεινο Πόντο, διεκδικώντας ίσως τον έλεγχο μεγάλης περιοχής της πρώην Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Αυτές τις απόψεις δεν θα τις κρίνουμε στο παρόν άρθρο και ίσως αξίζει τον κόπο να γίνει μια εκτεταμένη συζήτηση για το θέμα αυτό. Να μείνουμε όμως στο θέμα μας.

Με την ίδρυση του ελλαδικού κράτους, τα πρώτα χρόνια επικράτησε μια διαμάχη μεταξύ αυτόχθονων και ετερόχθονων. Οι πρώτοι ζητούσαν τον αποκλεισμό από το κράτος και τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων των ετερόχθονων, δηλαδή των Ελλήνων που κατάγονταν από περιοχές εκτός της Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας. Μάλιστα, έθεταν ως όρο να έχουν πολεμήσει στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο ή να εγκαταστάθηκαν στις προαναφερθείσες περιοχές την περίοδο έως την ίδρυση του κράτους. Ανάλογης υφής προβλήματα υπήρχαν και στο ζήτημα της εκλογής βουλευτών. Τελικά, ως αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο όρος «Μεγάλη Ιδέα», από τον Ιωάννη Κωλέττη το 1844, και έκτοτε αποτελούσε ιδεολογική αναφορά η οποία καθόριζε την πολιτική της χώρας και αποσκοπούσε στην απελευθέρωση των εδαφών που κατοικούνται από Ελληνες και την ενσωμάτωσή τους στο ελληνικό κράτος.

Η «Μεγάλη Ιδέα» ήταν αυτή που κινητοποίησε το έθνος για να ακολουθήσουν οι αγώνες που οδήγησαν στην επέκταση των συνόρων προς Βορρά και στην απελευθέρωση των εδαφών της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θράκης και των νησιών του Ιονίου και του Αιγαίου.

Ομως η «Μεγάλη Ιδέα» έπασχε σε ένα σοβαρό ζήτημα. Ηταν κρατικοκεντρική και όχι ανθρωποκεντρική. Δηλαδή δεν μπορούσε να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: Εστω με έναν μαγικό τρόπο απελευθερώνονταν όλα τα εδάφη στα οποία οι Ελληνες ήταν πλειονότητα. Τι θα γινόταν με τις υπόλοιπες ελληνικές κοινότητες που ήταν διασκορπισμένες σε δεκάδες χώρες, στη Βαλκανική, στον Εύξεινο Πόντο, στην Ανατολή και τη λεκάνη της Μεσογείου; Και το ερώτημα αυτό είναι πιο επώδυνο, αν σκεφτεί κανείς ότι οι κοινότητες αυτές θα είχαν να αντιμετωπίσουν την εθνικιστική μήνιν των λαών, που έχασαν από τους Ελληνες εδάφη τα οποία θεωρούσαν ότι ήταν δικά τους.

Τα αναφέρουμε όλα αυτά γιατί θεωρούμε ότι το ελληνικό κράτος, ακριβώς επειδή ενστερνίστηκε ως επίσημη ιδεολογία τη «Μεγάλη Ιδέα», δεν κατόρθωσε ποτέ να αναπτύξει και να υιοθετήσει ένα δόγμα για την προστασία με κάθε τρόπο του απανταχού Ελληνισμού. Ισα ίσα, η δημιουργία του κράτους και η προσπάθεια της εθνικής ολοκλήρωσης μέσω της «Μεγάλης Ιδέας» θυματοποίησαν τον οικουμενικό Ελληνισμό, με τους γνωστούς ακρωτηριασμούς που οδήγησαν στη σημερινή παρακμή το ελληνικό έθνος.

Γιατί, αν υπήρχε αυτό το δόγμα της πάση θυσία προστασίας του οικουμενικού Ελληνισμού, όταν για παράδειγμα σχεδιαζόταν η εκστρατεία στην Κριμαία, πολύ δε περισσότερο η Μικρασιατική Εκστρατεία, πολιτικοί και επιτελείς θα είχαν βάλει στο τραπέζι το εξής απλό ζήτημα: Πώς θα επηρεάσει η κάθε ενέργεια τον Ελληνισμό της Ρωσίας και του Καυκάσου στη μία περίπτωση και του Πόντου και της Ανατολής στην άλλη;

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/03/blog-post_6597.html#more

ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Η Ε.Ε.,Η ΔΡΑΧΜΗ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Διαβάσαμε με προσοχή τα όσα είπε στην ομιλία του ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Νίκος Αναστασιάδης, στο δείπνο που παρέθεσε προς τιμή του στην ιστορική έπαυλη Lancaster House του κεντρικού Λονδίνου ο Υφυπουργός Ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου Μάικλ Φάλον. Να σημειώσουμε ότι στο δείπνο, εκτός των υπουργών κ.κ. Κασουλίδη και Λακκοτρύπη, συμμετείχαν και επιχειρηματίες της Βρετανίας που δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα των υδρογονανθράκων.

Μεταξύ άλλων ο κ. Αναστασιάδης αναφέρθηκε και στο ζήτημα των υδρογονανθράκων και της διαδικασίας εξόρυξης και εκμετάλλευσής τους, που απαιτούν τεράστιες επενδύσεις, τις οποίες είναι σε θέση να κάνουν μόνο ενεργειακοί γίγαντες, από μεγάλες χώρες.

Σύμφωνα με τα λεχθέντα, το όραμα της Κύπρου είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων να μετατραπεί σε εργαλείο συνεννόησης και συνεργασίας με τις γειτονικές χώρες αλλά και με εκείνες που θα εμπλακούν στην αξιοποίηση, η οποία θα λειτουργήσει και ως ένας καταλύτης για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Το πιο κρίσιμο ίσως σημείο της ομιλίας του ήταν εκείνο που τόνιζε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει τα μέτρα, που απαιτούνται, ώστε η Κύπρος να καταστεί ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εξαιρετικά μεγάλης σημασίας ήταν επίσης το γεγονός ότι σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, συμφωνήθηκε να συνεχιστεί η στενή συνεργασία Κυπριακής Δημοκρατίας και Ηνωμένου Βασιλείου και στα θέματα ενέργειας, ιδιαίτερα, στην εκπαίδευση και κατάρτιση, για αξιοποίηση των φυσικών πόρων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. Η έμπρακτη αναγνώριση της ΑΟΖ της Κύπρου από το Λονδίνο, είναι ένα ζήτημα που εμπεδώνει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα της Λευκωσίας σε μια εκτεταμένη περιοχή και αποδυναμώνει τους ισχυρισμούς της Άγκυρας, ότι «αφού δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος, άρα δεν υπάρχει και κυπριακή ΑΟΖ»!

Αφού κι εμείς με τη σειρά μας υπογραμμίσουμε την αυξανόμενη σημασία της ΑΟΖ στη λειτουργία των κρατών και τη διασφάλιση των συμφερόντων τους, δεδομένου ότι ήδη έχουμε εισέλθει σε άτυπη προεκλογική περίοδο, λόγω των επικείμενων ευρωεκλογών, θα σταθούμε στο όραμα του κ. Νίκου Αναστασιάδη να καταστεί η Κύπρος ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και θα σταθούμε στο ζήτημα αυτό επειδή, δυστυχώς, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τις εκλογές συζητείται οτιδήποτε άλλο από το πελώριο ζήτημα της τύχης και της πορείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ανθρωπότητας για συνεννόηση των λαών και των εθνών, σε μια περιοχή που η ασυνεννοησία και οι ανταγωνισμοί προκάλεσαν πολέμους με εκατομμύρια θύματα.

Για να είναι δυνατή η υλοποίηση του οράματος Αναστασιάδη, πρέπει να ισχύουν απαρεγκλίτως δυο όροι: ο ένας είναι να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. και ο άλλος, να συμφωνήσει το Ισραήλ σε μια από κοινού στρατηγική για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Κατά την άποψή μας, η επιλογή να γίνει μέλος η Ελλάδα της ΕΟΚ, ήταν καθαρά πολιτική και γεωπολιτική και όχι οικονομική, όπως την εξέλαβαν άρχοντες και κομματικοί εγκάθετοι, που διασπάθισαν τα κονδύλια της Ε.Ε. με απολύτως «προοδευτικό τρόπο», αφού προηγουμένως εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους με συνθήματα του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο».

Τώρα που οι νεολαϊκιστές με τα νέα συνθήματά τους του τύπου «το ευρώ δεν είναι φετίχ» θέτουν σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, η γεωπολιτική αναγκαιότητα της παραμονής στην Ε.Ε. γίνεται περισσότερο επιβεβλημένη από ποτέ, επειδή η συμμετοχή καθιστά την Κύπρο και την Ελλάδα νησίδες σταθερότητας, σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που στην κυριολεξία «βράζει» (Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Λίβανος, Συρία, Κουρδιστάν, Τουρκία). Επιπλέον, χωρίς συμμετοχή της Ελλάδα στην Ε.Ε., το όραμα της Κύπρου είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

Ο άλλος όρος που πρέπει να τηρείται απαρεγκλίτως, είναι η συμφωνία του Ισραήλ να συνεργαστεί με Κύπρο και Ελλάδα για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Ενώ σε πολιτικό επίπεδο έχουν γίνει κάποια βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, έρχεται ο ιδιωτικός τομέας να θέσει σε κίνδυνο τις όποιες κινήσεις και συμφωνίες έχουν γίνει μέχρι τώρα.

Πληροφορούμεθα ότι επιχειρηματικοί κολοσσοί από Τουρκία και Ισραήλ, κινούνται δυναμικά για να δημιουργήσουν προϋποθέσεις και να καταστήσουν υποχρεωτικό για τις κυβερνήσεις του Τελ Αβίβ και της Άγκυρας ο αγωγός φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Ταμάρ και Λεβιάθαν να ακολουθήσει το δρομολόγιο Ισραήλ-Λίβανος-Συρία-Τουρκία και εκείθεν Ευρώπη.

Σε μια τέτοια περίπτωση, ο αγωγός Ισραήλ-Κύπρος-Κρήτη-Ηπειρωτική Ελλάδα-Ευρώπη, πάει «περίπατο».

Τίθεται εις γνώσιν των ιθυνόντων...

 

Δημοσιεύθηκε στην "κυριακάτικη δημοκρατία"

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ : ΠΡΟ ΜΙΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΗΤΤΑΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Τα απομεινάρια του Ελληνισμού της Ανατολής στην Ελλάδα, το 1924. Τώρα, με αφορμή το αντιρατσιστικό, επιχειρείται μια δεύτερη γενοκτονία, με εξ ίσου τραγικές συνέπειες για τον Ελληνισμό!

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Στο προηγούμενο άρθρο μας  αναφερθήκαμε στο ιστορικό και θεωρητικό υπόβαθρο του ναζισμού και του κεμαλισμού, δυο εννοιών που αν και έχουν τεράστιες ομοιότητες, έτυχαν και, δυστυχώς, τυγχάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης από τη διεθνή κοινότητα και δυστυχώς από τη χώρα μας.

Αυτή η διάκριση, είχε ως αποτέλεσμα από τη μια πλευρά ο ναζισμός να έχει εξοβελιστεί και να διώκεται παντού και πανταχόθεν, ενώ ο κεμαλισμός, ως αποτέλεσμα εργωδών και λυσσαλέων προσπαθειών της Τουρκίας και άλλων παραγόντων, τείνει να αγιοποιηθεί. Μια επίπεδη και ίσως ισοπεδωτική προσέγγιση μας επιτρέπει να πούμε ότι εάν ανάμεσα στους γενοκτονημένους λαούς της Μικράς Ασίας ήταν και οι Εβραίοι, σήμερα ο κεμαλισμός θα είχε ακριβώς την ίδια τύχη με τον ναζισμό.

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, ήτοι των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Παρ’ ότι όλοι θύματα της ίδιας πολιτικής, η περίπτωση των Αρμενίων και εν μέρει των Ασσυρίων είναι διαφορετική. Οι περιουσίες τους «δημεύτηκαν» από το τουρκικό κράτος, το οποίο, σε περίπτωση αποδοχής του εγκλήματος, είναι υποχρεωμένο να τις αποδώσει στους δικαιούχους απογόνους και στην αρμενική εκκλησία. Και μιλάμε για περιουσίες, η αξία των οποίων είναι ανυπολόγιστη και ανέρχεται σε πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια, ενώ εξυπακούεται ότι υπάρχουν και άλλα σοβαρά ζητήματα, πολιτικής και γεωπολιτικής υφής.

Για τους Έλληνες δεν ισχύει το ίδιο, γιατί η Ανταλλαγή των Πληθυσμών, που αποφασίστηκε στα πλαίσια της Συνθήκης της Λοζάνης, λειτούργησε περίπου ως πλυντήριο στα εγκλήματα των Τούρκων, αφού συμπεριελάμβανε και ανταλλαγή περιουσιών. Μια πονεμένη ιστορία, που έκλεισε με εγκληματικό τρόπο εις βάρος της Ελλάδος και των δικαιούχων προσφύγων, με την επαίσχυντη Συμφωνία της Άγκυρας, του 1930.

Με άλλα λόγια, όσον αφορά το υλικό μέρος, η ελληνική πλευρά δύσκολα θα μπορέσει να απαιτήσει αποζημιώσεις, με εξαίρεση του Έλληνες του Πόντου αλλά και της λοιπής Μικράς Ασίας, που είχαν καταφύγει στη Ρωσία και σε άλλες χώρες, και κατείχαν ρωσικά ή ξένα διαβατήρια, όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λοζάνης. Για τις περιουσίες των ανθρώπων αυτών, δεν είχαν δικαίωμα να αποφασίσουν η Ελλάδα και η Τουρκία, και οι απόγονοί τους δικαιούνται λογικά να απαιτήσουν αποζημιώσεις.

Έχουμε εξηγήσει τους λόγους που ο κεμαλισμός δεν εξοβελίστηκε διεθνώς. Ένας από αυτούς είναι το γεγονός ότι Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες, είμαστε αριθμητικά μικρά έθνη, χωρίς σοβαρή επιρροή στο διεθνές σύστημα.

Πάντως, παρ’ ότι μικρό έθνος και χωρίς δικό τους κράτος, οι Αρμένιοι, με σκληρούς αγώνες κατάφεραν σταδιακά να πείσουν τη διεθνή κοινότητα, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί η γενοκτονία των Αρμενίων από είκοσι τρεις χώρες μέχρι σήμερα, ενώ επίκειται αναγνώριση και από μια σειρά από άλλες, το 1915, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την τέλεση της πρώτης γενοκτονίας του 20ού αιώνα.

Το δρόμο που άνοιξαν με πολύ κόπο και θυσίες οι Αρμένιοι, τον ακολούθησαν και οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ευαισθητοποιώντας την ελληνική κοινή γνώμη και τον πολιτικό κόσμο, ο οποίος, ξεπλένοντας μια εθνική ντροπή δεκαετιών, αναγνώρισε τις Γενοκτονίες Αρμενίων και Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ψηφίζοντας ανάλογους νόμους του 1996, 1994 και 1998.

Πέρα από τις αναγνωρίσεις, όμως, δεν φαίνεται να υπήρχε μια στρατηγική του Ελληνισμού, για την διεθνοποίηση της γενοκτονίας και μέσα από τη συνεργασία με Αρμενίους-Ασσυρίους τη δημιουργία ενός κλοιού, που θα έσφιγγε σταδιακά γύρω από την Τουρκία και θα υποχρέωνε τη διεθνή κοινότητα να ασκήσει ασφυκτική πίεση στην Άγκυρα, για να αναγνωρίσει τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας.

Σημειωτέον, αν είχε επιτευχθεί αυτό, θα είχε εξαλειφθεί εντελώς κάθε απειλή εξ Ανατολών για τη χώρα μας και θα άνοιγε ο δρόμος για πλήρη εξομάλυνση των Ε-Τ σχέσεων, αφού μια Τουρκία που θα αναγνώριζε τις γενοκτονίες και θα αποκήρυσσε τον κεμαλισμό, θα ήταν πλέον ένας φυσιολογικός γείτονας χωρίς διεκδικήσεις!

Με άλλα λόγια, το ζήτημα της Γενοκτονίας, είναι και ένα σοβαρότατο ζήτημα εθνικής άμυνας και προάσπισης της ειρήνης και μάλιστα χωρίς εξοπλιστικά και τις γνωστές ...μίζες, που έχουν διαφθείρει το πολιτικό μας σύστημα.

Τις επόμενες ημέρες θα συζητηθεί κατ’ άρθρο το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, για το οποίο ο κ. Αθανασίου, στις 6-6-2013, έλεγε: «...Δεν περνάει από τη Βουλή το "αντιρατσιστικό" αν δεν μπει με σαφήνεια όρος συμπερίληψης στα εγκλήματα πολέμου τα οποία θα κολάζονται ποινικά, σε περίπτωση άρνησης και των "γενοκτονιών αναγνωρισμένων από την ελληνική Βουλή", δηλαδή της Γενοκτονίας των Ποντίων, των Ελλήνων της Μ. Ασίας και του εν γένει ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής».

Τώρα πληροφορούμεθα ότι κατόπιν πιέσεων του Ερντογάν και του Νταβούτογλου, η δέσμευση αυτή πάει περίπατο, μαζί με την ειρήνη και τα μείζονος σημασίας εθνικά και γεωπολιτικά μας συμφέροντα.

Η κυβέρνηση, μαζί με την ένοχη στήριξη της αντιπολίτευσης, οδηγούν την πατρίδα μας σε μια ταπεινωτική ήττα, που μετατρέπει την Ελλάδα σε φινλανδοποιημένη χώρα, ενώ θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη στην περιοχή, αφού δημιουργεί συνθήκες για συνέχιση και αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας.

Ας ελπίσουμε ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα επικρατήσει η σωφροσύνη και όχι ο κεμαλισμός, για να μην διαπραχθεί για δεύτερη φορά η γενοκτονία, με τα δικά μας χέρια αυτή τη φορά!

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/12/blog-post_7296.html#.UrAIdyf84Y5

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ, Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ Η Ο ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΣ ΚΥΡΙΕ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ;

H φωτογραφία από την υπογραφή Συμφώνου Φιλίας μεταξύ της κεμαλικής Τουρκίας και της ναζιστικής Γερμανίας

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Ο ναζισμός, σύμφωνα με την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, είναι μορφή φασισμού που ενσωματώνει το ρατσισμό και τον αντισημιτισμό. Ήταν η ιδεολογία του ναζιστικού κόμματος, που επέβαλε δικτατορικό καθεστώς στη Γερμανία το 1933 μέχρι το 1945, και συναφών κινημάτων σε άλλες χώρες. Ο ναζισμός αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1920 από επιδράσεις του παγγερμανισμού, της άκρας δεξιάς και της αντικομμουνιστικής κουλτούρας των Φράικορπς που δρούσαν στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Στους κύριους σκοπούς του ανήκε η αντικατάσταση του δημοκρατικού συστήματος με ένα καθεστώς που θα βασιζόταν στην αρχή της «κοινότητας» με την έννοια της εθνικής και βιολογικής ενότητας με επικεφαλής τον αρχηγό (Φύρερ) τους, τον Χίτλερ. Οι ιδεολογικές αρχές του εθνικοσοσιαλισμού και η εφαρμογή τους στην πράξη οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και στο Ολοκαύτωμα, τη γενοκτονία Εβραίων, Ρομά και άλλων εθνοτικών και κοινωνικών ομάδων σε στρατόπεδα εξόντωσης.

Στην ίδια εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα κεμαλισμός, δεν υπάρχει επαρκής ορισμός. Τους λόγους θα τους εξηγήσουμε παρακάτω. 

Πάντως, αν θέλουμε να έχουμε έναν απολύτως πλήρη και ακριβοδίκαιο ορισμό, δεν μένει παρά στα παραπάνω να αντικαταστήσουμε τις λέξεις ναζισμός, Φύρερ και παγγερμανισμός με τις λέξεις κεμαλισμός, Ατατούρκ και παντουρκισμός, και στη θέση των θυμάτων, αντί των Εβραίων, των Ρομά και άλλων εθνοτικών και κοινωνικών ομάδων, να βάλουμε τους Έλληνες, τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους.

Ο κεμαλισμός, εφαρμόστηκε ως ιδεολογία με άλλο όνομα από τους Νεοτούρκους, αμέσως μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1913), αρχής γενομένης με την πολιτική εγκατάστασης μουσουλμάνων από τις πρώην Βαλκάνιες κτήσεις τής υπό διάλυση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε πόλεις και χωριά που κατοικούνταν αμιγώς από Έλληνες στη Θράκη, την περιοχή του Μαρμαρά και του δυτικού Πόντου. Στόχος ήταν το ξεσπίτωμα των Ελλήνων με μεθόδους τρομοκρατίας και η δημογραφική αλλοίωση των περιοχών που οι Έλληνες ήταν πλειονότητα. Δηλαδή, η γενοκτονία.

Αμέσως μετά, το 1914, ακολούθησαν ο Μεγάλος Διωγμός των Ελλήνων από τις ελληνικές πόλεις και κοινότητες των μικρασιατικών παραλίων προς την ενδοχώρα, και η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων, το 1915. Η πολιτική συστηματικής εκκαθάρισης των ελληνικών πληθυσμών από τα εδάφη της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας ολοκληρώθηκε το 1922, με την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, ενώ η ταφόπλακα για τον Ελληνισμό της Ανατολής, μπήκε με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου Ανταλλαγής των Πληθυσμών, στα πλαίσια της Συνθήκης της Λοζάνης, το 1923.

Η πολιτική των Νεοτούρκων, με βάση την οποία έγιναν οι Γενοκτονίες των Χριστιανών της Ανατολής στηριζόταν πάνω στο εξής δόγμα: «Ένα Κράτος-Ένα Έθνος- Μια Γλώσσα-Μία Θρησκεία». Ο Μουσταφά Κεμάλ, που έλαβε «τιμητικά» το όνομα Ατατούρκ, κατά τα πρότυπα του Φύρερ (το ένα σημαίνει «Γεννήτωρ όλων των Τούρκων» και το άλλο «Ο Μεγάλος Αρχηγός»), εφάρμοσε με ιδιαίτερη αγριότητα και βαρβαρότητα την πολιτική των Νεοτούρκων μέχρι την αποχώρηση και του τελευταίου Έλληνα από την Ανατολή, το 1924, οπότε ανεφώνησε το ...ιστορικό: «Επιτέλους τους ξεριζώσαμε»!

Ο ναζισμός και ο Χίτλερ χρησιμοποίησε ως πρότυπο τον κεμαλισμό και τον Κεμάλ. Άλλωστε, όταν σχεδίαζε τη γενοκτονία των Εβραίων, την «τελική λύση», σε ενστάσεις που εξέφρασαν επιτελείς του για τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας, ο Χίτλερ είπε το αμίμητο: «Στο κάτω-κάτω ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμενίους;»

Ο ναζισμός ηττήθηκε οριστικά το 1945 και η μεταπολεμική Γερμανία ζήτησε και φραστικά και έμπρακτα συγνώμη για τα κακά που έκανε ο ναζισμός στην ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και το σχετικό λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια είναι «γεμάτο».

Με τον κεμαλισμό, όμως, δεν συνέβη το ίδιο, επειδή η κεμαλική Τουρκία και ο κεμαλισμός δεν απειλούσε συμφέροντα γεωπολιτικών παραγόντων και δυνάμεων, πλην των αδύναμων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Γι’ αυτό, δεν εξοβελίστηκε ποτέ. Ίσα-ίσα, τον χρησιμοποίησαν διάφοροι παράγοντες σε όλο τον 20ό αιώνα, για να πλουτίσουν, παίρνοντας τη θέση των Ελλήνων και των Αρμενίων, που επικρατούσαν στο οικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας.

Γι’ αυτό  το λόγο, επειδή ο κεμαλισμός δεν πέθανε και δεν εξοβελίστηκε, όπως ο ναζισμός, συνέχισε να ξερνά βαρβαρότητα και θάνατο ολόκληρο τον 20ό αιώνα. 

Γι' αυτό το δράμα του Ελληνισμού, δυστυχώς, δεν τελείωσε το 1924. Συνεχίστηκε και συνεχίζεται στους εναπομείναντες Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, όπου ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της βάρβαρης ρατσιστικής ιδεολογίας του κεμαλισμού, οι 150 χιλιάδες Έλληνες που κατοικούσαν εκεί και εξαιρέθηκαν της Ανταλλαγής, έφθασαν σήμερα να μην ξεπερνούν τις δυο χιλιάδες κατατρομοκρατημένες δυστυχισμένες ψυχές.

Μια απλή αριθμητική προσέγγιση, αρκεί για να αποδειχτεί η βαρβαρότητα και η επικινδυνότητα του κεμαλισμού. Οι 150 χιλιάδες Έλληνες του 1923, έγιναν δυο χιλιάδες, ενώ οι 80 χιλιάδες μουσουλμάνοι της Θράκης, που εξαιρέθηκαν της Ανταλλαγής επ' αμοιβαιότητι των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, σήμερα αριθμούν τις 120 χιλιάδες παρακαλώ, με την Τουρκία των πιο βάρβαρων εγκλημάτων, των εθνοκαθάρσεων και των γενοκτονιών να κατηγορεί την Ελλάδα ότι παραβιάζει τα δικαιώματά τους.

Σήμερα, το έτος 2013, η ελληνική κυβέρνηση, με την ένοχη υποστήριξη της εν Ελλάδι κεμαλικής αντιπολίτευσης, με πρόσχημα τις υποσχέσεις (απειλές) της Τουρκίας ότι θα τηρήσει θετική στάση και θα βοηθήσει στην επίλυση του Κυπριακού, στην επικείμενη ψήφιση του λεγόμενου «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου από τη Βουλή των Ελλήνων, προετοιμάζεται όχι μόνο να κόψει τα χέρια και τα πόδια της Ελλάδας, αλλά να ξεριζώσει και την ψυχή της και να την πάει έναν αιώνα πίσω, που θα σημάνει μια βαρύτατη ηθική, πολιτική και γεωπολιτική ήττα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Το πώς και το γιατί στο άρθρο μας της Κυριακής.

 

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "δημοκρατία"

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/12/blog-post_3189.html#.Uq6n_Sf84Y5