Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ ΗΡΩΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΑΤΣΗ:

Του Ανδρέα Σταυρίδη (Ταξίαρχος, ε.α., από το Τριμίθθι Κερύνειας.)

«Οδήγησε με και σήμερα για να βρω το δρόμο
σου και να μπορώ να κοιτάζω χωρίς ντροπή
το βιασμένο κορμί της Πατρίδας»
(της Μαρούλας Βιολάρη-Ιακωβίδου)


Στις 19 του Νιόβρη, μέρα της θυσίας του, τιμούμε τον σταυραετό του Πενταδάκτυλου. Τον ιδεολόγο, τον οραματιστή, τον αγωνιστή, τον ήρωα. Το ανυπέρβλητο μεγαλείο του και ο σκοπός της θυσίας του, προβάλλουν ακατάπαυστα στον ρου της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας, την ευθύνη των Πανελλήνων για πίστη ακλόνητη, στις εθνικές παρακαταθήκες για εγρήγορση κι αγώνα, για πραγματική λευτεριά, επιστέγασμα των εθνικών μας δικαίων.
Γεννημένος το 1926, στα κακοτράχαλα βουνά του Παλαιχωρίου και γαλουχημένος με τα ωραιότερα των πανανθρώπινων ιδανικών, έμελλε να ξεπροβάλει η δική του μορφή. Ένα ξάφνιασμα της φύσης. Φοιτά στο Δημοτικό του χωριού του κι έπειτα στο Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Διακρίνεται για τις εθνικές, τις πνευματικές του ανησυχίες και την ακατάπαυστη δράση του. Αναλώνει αφειδώλευτα κάθε εφηβική του ικμάδα, πρωτοστατώντας σε κάθε εθνική εκδήλωση, συμπαρασύροντας με τους θυελλώδεις λόγους του τους συμμαθητές του. Φάρος και πυξίδα, το σύνθημά του, «Μοναδική Ιδεολογία η Ελλάδα και μοναδικό της σύμβολο η γαλανόλευκη… η οποία καταυγάζει τα υψηλότερα των ιδανικών του Έλληνα, την πίστη στη θρησκεία και την πατρίδα». Τον συναντάμε αργότερα φοιτητή στη γεωπονική σχολή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη.

Η ρητορική του δεινότητα σε κάθε δημόσιο λόγο του, ξεπερνά τα όρια της αιμάσσουσας από τον διχασμό Μακεδονίας και διαχέεται, διαμέσου των φοιτητών και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ενδεικτικό αυτής του της δεινότητας, είναι η αναγνώρισή του από τον αείμνηστο Γεώργιο Παπανδρέου και η ρήση του γι’ αυτόν, «Το αηδόνι της Κύπρου», όταν τον ακούει να μιλά με πάθος για το εθνικό θέμα της Κύπρου σε φοιτητική εκδήλωση.
Τελειώνοντας τις σπουδές του το 1952 επιστρέφει στην Κύπρο και τον συναντάμε να εργάζεται στο αγρόκτημα του θείου του στα Κούκλια. Αεικίνητος και ανήσυχος. Υπηρετεί τη μάνα γη, μα και τους ανθρώπους. Πρωτοστατεί στην οργάνωση της ΠΕΚ (Παναγροτική Ένωση Κύπρου) και της ΣΕΚ (Συνομοσπονδία Εργατών Κύπρου). Ο αγώνας της ΕΟΚΑ έχει ήδη φουντώσει, απ’ άκρη σ’ άκρη στη μεγαλόνησο.
Ο Κυριάκος μετατρέπει το αγρόκτημα του θείου του σε περιφερειακό κέντρο της ΕΟΚΑ. Εκπαιδεύει αγωνιστές, οργανώνει και διακινεί ο ίδιος (σαν οδηγός) οπλισμό, βόμβες, πυρομαχικά και έντυπο υλικό της οργάνωσης. Περιφρονεί κάθε κίνδυνο προ της απειλής που διέρχεται η πατρίδα του.

Στις 9 του Γενάρη του 1956 ο Κυριάκος συλλαμβάνεται από τους Άγγλους αποικιοκράτες και οδηγείται στα ανακριτήρια της Ομορφίτας. Η αδούλωτη ψυχή και σώμα του Κυριάκου περνούν σε μια άλλη φάση. Τον ψυχολογικό πόλεμο και τα βασανιστήρια: απομόνωση, ξυλοδαρμοί, αϋπνίες, ηλεκτροσόκ. Γι’ αυτά τότε, οι αποικιοκράτες και οι σημερινοί πρωτοστάτες, ταγοί των ευρωπαϊκών τάχα αξιών, με τη Βρετανική δολιότητα, σκληρότητα κι απάθεια που τους χαρακτηρίζει, ενδιέτριψαν, στους τρόπους βασανισμού και στην ανάκριση, πειραματικά, πάνω στα κορμιά και στις ψυχές, των αμούστακων αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Συνέγραψαν μάλιστα και ειδικό εγχειρίδιο βασανισμών και ανάκρισης μοναδικό στο είδος του παγκόσμια.
Παρ’ όλες τις δοκιμασίες δεν λυγίζει, στέκει αγέρωχος και με εθνική έξαρση, με αστείρευτα αποθέματα θάρρους και αντοχής, περιφρονεί τους ανακριτές του και με αυστηρό ύφος ρωτά: «Εσάς, ποιός είναι όμως, ο ρόλος και η αποστολή σας; Γιατί βρίσκεστε σε ένα τόπο που δεν σας θέλουν; Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη δική μου θέση; Απαντήστε μου.» Ο Στρατάρχης Χάρτινκ επιχειρεί, ο αφελής, να εξαγοράσει τον Κυριάκο με το ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών, για να καταδώσει τον Διγενή.
Ποιος είδε τη στιγμή εκείνη τον Μάτση και δεν τον φοβήθηκε… Πετιέται ορθός, κτυπά τη γροθιά στο τραπέζι και με βλοσυρή διαπεραστική ματιά κατακεραυνώνει τον Χάρτινγκ. «Εξοχότατε, ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας». Ο Χάρτινγκ και οι βασανιστές απέτυχαν και παραιτούνται από τα απαίσια ανοσιουργήματά τους, την ανάκριση και τα φρικτά βασανιστήρια.
Ο Κυριάκος μεταφέρεται στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς. Νουθετεί και καθοδηγεί τους συγκρατούμενους του αγωνιστές. Με έργα και λόγια τους συγκροτεί σαν μια γροθιά, την οποία καρφώνει στο απαίσιο πρόσωπο της αποικιοκρατικής διοίκησης, οργανώνοντας την κήρυξη ανταρσίας, από μια ολόκληρη μονάδα Άγγλων στρατιωτών, εναντίον της διοίκησης τους. Ότι πιο ταπεινωτικό για ένα συγκροτημένο – πειθαρχημένο σύνολο, τον περίφημο, τότε, Αγγλικό στρατό. Αυτός ήταν ο Μάτσης.
Η δράση του δεν σταματά. Δραπετεύει από τα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς και τον συναντάμε σαν Τομεάρχη της ΕΟΚΑ στην επαρχία Κερύνειας. Τιμή σ’ αυτόν, τιμή και για μας. Ο αγώνας του τίμιος, ειλικρινής, ευθύς, αταλάντευτος, τάμα ζωής και αυτοθυσίας.

Γράφει σε φίλο του το 1958, τον ίδιο χρόνο της θυσίας του.
«Να γιατί δεν νοιάζομαι, αν τη γη αυτή την ζουν Τούρκοι και Έλληνες… Εκείνο που έχει αξία είναι, να τη ζουν αυτοί που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να περπατούν πάνω της ελεύθεροι, διαφεντευτές της, κυρίαρχοι της. Ν’ αναπνέουν περήφανοι τον αέρα της, που να ’ναι αέρας δροσιάς, ομορφιάς, λεβεντοσύνης. Όχι πνίχτης».
Ο Κυριάκος, ξεκινά από τον Καραβά με διαταγή του Αρχηγού, για εκτέλεση σημαντικής αποστολής. Πορεία του ο Άγιος Γεώργιος, η Κερύνεια και μετά… ο στόχος. Οι σύγχρονοι εφιάλτες, η κατάρα αυτή του έθνους, έμελλε να μην επιτρέψουν στον Κυριάκο την εκτέλεση της αποστολής του. Προδομένος ο ίδιος και η συνοδεία του και αφού ο κλοιός των Άγγλων έγινε πλέον ασφυκτικός κι αφόρητος, κινείται προς το Δίκωμο και καταλήγει στο κρησφύγετο του. Δεν είχε πολλές επιλογές ο Κυριάκος. Και ήξερε, γνώριζε το τέλος της μεγάλης πορείας του. Όμως δεν κάμφθηκε, δεν λύγισε, δεν λιποψύχησε, αγωνίστηκε, έγινε ολοκαύτωμα και η θυσία του, φάρος, που δείχνει το δικό μας χρέος, τη δική μας πορεία για ελευθερία και δικαίωση.
Τα είχες τέλεια σχεδιασμένα Κυριάκο. Ήξερες. Ήσουν έτοιμος. Ναι ήσουν έτοιμος εκεί. Εκεί στο Δίκωμο. Οι τελευταίες ενέργειες σου αποκαλύπτουν το τελετουργικό της θυσίας σου. 1ο να κάψεις τα έγγραφα της ΕΟΚΑ. 2ο Να διώξεις τους συντρόφους σου, τον Κωσταρή Χριστοδούλου και τον Ανδρέα Σοφιόπουλο. 3ο Να γεμίσεις το όπλο σου.
Εκστασιασμένος την μεγάλη εκείνη στιγμή, αναλογίζεσαι με περισσή περηφάνια τη δική σου υπογράμμιση στο βιβλίο «Σιδηρά Διαθήκη» του Δημητρακόπουλου. «Έκλεξε όσον ημπορείς τον τρόπο του θανάτου σου, ένας ωραίος θάνατος είναι συνήθως η ευγενεστέρα πράξις της ζωής».
Ημέρα Τετάρτη, ώρα 1.30 μεσημέρι, στις 19 του Νιόβρη του 1958, η φωνή σου βροντερή και διαπεραστική ξεχύνεται απ’ τον Πενταδάκτυλο της Ρήγαινας και του Ακρίτα, στους κάμπους, τις πόλεις και τα χωριά της σκλαβωμένης σου μικρής πατρίδας.
«Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω θα βγω πυροβολώντας».
Οι Άγγλοι δεν είχαν επιλογή. Κυριάκο δεν λύγισες, δεν γονάτισες, δεν παραδόθηκες, δεν πρόδωσες, τους εξευτέλισες, τους ντρόπιασες και ανέτρεψες με τη στάση σου τον αγώνα και την θυσία σου, τα σχέδια τους, που ήταν, η σύλληψη του Διγενή, η πλήρης αποδιοργάνωση της ΕΟΚΑ και η διαπραγματευτική αποδυνάμωση του Μακάριου. Έσβησες μέσα στις φλόγες, έγινες ολοκαύτωμα στον τόπο του θυσιαστηρίου σου. Οι Άγγλοι ανατίναξαν το κρησφύγετό σου. Υπέρτατη πράξη αυτοθυσίας και τιμής για τον άνθρωπο, την ελευθερία, την δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.

Αντιστεκόμαστε στον αφελληνισμό και την υποτέλεια. Όσο μας δυσκολεύουν, άλλο τόσο ατσαλώνουν την πίστη και την απόφασή μας για διεκδικητικότητα, αποφασιστικότητα και ένταση του αγώνα μας, ανεξάρτητα από τις όποιες μερίδες πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες απεμπολούν τα αυτονόητα, γι’ αυτό τον λαό και τον τόπο.

Τιμώντας και φέτος τον Κυριάκο Μάτση και την θυσία του και όλους, όσους έπεσαν μαχόμενοι για την πίστη και την πατρίδα, στην γη τούτη των Αγίων και των Ηρώων, καταθέτουμε την ευγνωμοσύνη μας και τους τιμούμε και θα τους τιμούμε, γιατί το αξίζουν. Γιατί τους το χρωστάμε. Υπόσχεσή μας μία, η παρακαταθήκη του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, στο ιστορικό διάγγελμά του, για απόρριψη του σχεδίου Ανάν «Παραλάβαμε κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσουμε κοινότητα, χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα». Η πεμπτουσία δηλαδή του αγώνα μας.

Περατώνοντας αυτή την κατάθεση τιμής κι ευγνωμοσύνης στο Μάτση, υποκλινόμαστε στη μνήμη και το μεγαλείο του κι αναφωνούμε…. Αθάνατος!!


http://www.defence-point.gr/news/?p=116728

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου