Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

ΠΩΣ ΟΔΗΓΗΘΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ (Β' ΜΕΡΟΣ)




Ο Κ. Καραμανλής φοβόταν την εκλογική απήχηση που θα είχε ένα κόμμα υπό τον Γ. Παπαδόπουλο στις εκλογές του 1974.
Του Μάνου Χατζηδάκη

Η σύγκρουση Καραμανλή-Παπαδόπουλου είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Καραμανλής έτρεμε τον Παπαδόπουλο ως πολιτικό του αντίπαλο στον εκλογικό στίβο.
Πολύ επιτυχημένα, ο Γ. Κάρτερ γράφει: «Μέσα στα επτά περίπου χρόνια που εκυβέρνησε την Ελλάδα ο Γ. Παπαδόπουλος, απέδειξε ότι διέθετε προσόντα ηγέτου κι επέτυχε να αναγνωρισθεί από μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας ως ο νέος ηγέτης που θα μπορούσε να διεκδικήσει στο μέλλον την ηγεσία της Δεξιάς - κι όχι μόνον - στον εκλογικό στίβο. Η ανατροπή του εμείωσε το ποσοστό αυτό των Παπαδοπουλικών, αλλά δεν το εκμηδένισε. Ένα ποσοστό τουλάχιστον 15-20% του εκλογικού σώματος εξακολουθούσε και μετά την επάνοδο του Καραμανλή να προσβλέπει στον καθιερωμένο πλέον δημόσιο άνδρα, τον Γ. Παπαδόπουλο. Επομένως, αν ο Γ. Παπαδόπουλος επολιτεύετο, σε καμιά περίπτωση ο Καραμανλής δεν θα μπορούσε να συγκεντρώσει το 54% του εκλογικού σώματος που κατέστησε πανίσχυρη την κυβέρνησή του. Η απόφαση λοιπόν του Παπαδόπουλου να ιδρύσει κόμμα υπό την ηγεσία του θα αποδυνάμωνε εξοντωτικά την εκλογική βάση του Καραμανλή, αλλά και θα οδηγούσε σε διάσπαση την παράταξη της Δεξιάς. Αιφνιδίως, η Δεξιά είχε αποκτήσει και δεύτερο ηγέτη, δοκιμασμένο στην άσκηση της εξουσίας με όραμα και δυναμισμό, επικίνδυνο για το παρόν και το μέλλον! Οι δύο ηγέτες - ο παλαιός και ο νέος - έπρεπε να κονταρομαχήσουν μέχρι θανάτου. Για τον Καραμανλή λοιπόν ο κίνδυνος Παπαδόπουλου έπρεπε να εκλείψει». («Τα καύσιμα ετελείωσαν», σελ.159)
Ο Καραμανλής αμέσως άρχισε να δρα προκειμένου να εξοντώσει τον πολιτικό του αντίπαλο. Στις 3 Οκτωβρίου 1974 - μόλις 10 ημέρες από την άρνηση του Γ. Παπαδόπουλου να υποκύψει στον εκβιασμό του - εκδίδεται Συντακτική Πράξη (ΦΕΚ 277) με την οποία για πρώτη φορά εβάπτιζε ως «πολιτικό έγκλημα» την 21η Απριλίου και ανακαλούσε την αμνηστία της 26ης Ιουλίου 1974 - που ο ίδιος ο Καραμανλής είχε δώσει - μόνον για τους «πρωταίτιους» της Επαναστάσεως.
Η Συντακτική Πράξη αυτή παραβίασε τρεις θεμελιώδεις αρχές του Δικαίου, του Συντάγματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:
α) Εισήγαγε νομοθέτημα αναδρομικής ισχύος: Εβάπτιζε ως αδίκημα 8 χρόνια μετά - αναδρομικά - την 21η Απριλίου 1967. Όμως είναι γνωστό το αξίωμα ότι «Επανάσταση (ή πραξικόπημα) επικρατήσασα δημιουργεί δίκαιον» και συνεπώς δεν είναι ποινικώς κολάσιμη. Σύμφωνα με το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικος τιμωρείται μόνον: «Ο αποπειρώμενος να μεταβάλη το πολίτευμα του κράτους». Δηλαδή ως πολιτικό έγκλημα νοείται η αποτυχούσα απόπειρα Επαναστάσεως. Εάν όμως η Επανάσταση επικρατήσει, δημιουργεί αυτομάτως δίκαιο και νομιμοποιείται. Η 21η Απριλίου επεκράτησε πλήρως και μάλιστα για 7 ολόκληρα χρόνια. Άρα νομικώς το έγκλημα ήταν ανύπαρκτο. Κι όμως η Συντακτική Πράξη την εβάπτιζε «έγκλημα» 8 χρόνια μετά την τέλεσή της, παραβιάζοντας το θεμελιώδες αξίωμα «Nullum crimen nula paena sine praevia lege» (Δεν υπάρχει έγκλημα ούτε ποινή, χωρίς να υπάρχει προηγουμένως νόμος που να το προβλέπει). Και παραβίαζε και το Σύνταγμα που ρητώς αναφέρει: «Νομοθέτημα αναδρομικής ισχύος απαγορεύεται απολύτως».
β) Ανακάλεσε επιλεκτικώς αμνηστία: Είναι γνωστό διεθνώς το αξίωμα: «Αμνηστία δοθείσα, ουδέποτε ανακαλείται». Κι όμως! Η Συντακτική Πράξη της 3ης Οκτωβρίου 1974 δεν ανακάλεσε μία, αλλά τρεις αμνηστίες:
  • Την αμνηστία της 26ης Ιουλίου 1974 (Π.Δ. 519 - ΦΕΚ 211) την οποία έδωσε ο ίδιος ο Καραμανλής ως Πρωθυπουργός για όλα τα αδικήματα που είχαν σχέση με την 21η Απριλίου. Και την ανακάλεσε επιλεκτικώς μόνον για τους πρωτεργάτες αξιωματικούς της.
  • Την αμνηστία της 20ης Αυγούστου 1973 (Π.Δ. 168 - ΦΕΚ 186) που είχε δώσει ως Πρόεδρος ο Γ. Παπαδόπουλος και αμνήστευε και αυτό όλα τα πολιτικά αδικήματα που είχαν σχέση με την 21η Απριλίου κι έπειτα.
  • Και την επικύρωση την αμνηστίας της 20ης Αυγούστου 1973 με την Συντακτική Πράξη της 5ης Αυγούστου 1974 (ΦΕΚ 217) και πάλι από τον Πρωθυπουργό Καραμανλή!
Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε ένα παγκόσμιο φαινόμενο στην Ιστορία του Δικαίου: Ανακάλεσε παρανόμως τρεις αμνηστίες για ένα ανύπαρκτο αδίκημα!
γ) Στέρησε το δικαίωμα του «φυσικού δικαστού»: Άλλη θεμελιώδης αρχή του Δικαίου είναι η στέρηση του «φυσικού δικαστού». Δηλαδή του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να δικάζεται από το αρμόδιο για την πράξη του Δικαστήριο. Η Συντακτική Πράξη της 3ης Οκτωβρίου 1974 όμως παρεβίασε κι αυτήν την αρχήν, αφού όριζε ότι οι διωκόμενοι «υπάγονται εις την αρμοδιότητα του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ». Κι όμως! Για το αδίκημα της «στάσεως» αρμόδιο ήταν το Στρατοδικείο, ενώ γι’ αυτό της «εσχάτης προδοσίας» ήταν το ορκωτό Κακουργιοδικείο. Αντιθέτως, έτσι ορίσθηκε «Ειδικό Δικαστήριο» εντελώς παράνομα, ενώ η ίδια η Συντακτική Πράξη δέσμευε την Δικαιοσύνη, διότι εκ των προτέρων προσδιόριζε την δικαζόμενη πράξη ως «πολιτικό έγκλημα», πριν καν εκδικασθεί!
Στις 23 Οκτωβρίου 1974 ο Γ. Παπαδόπουλος και μαζί του οι Στ. Παττακός, Ν. Μακαρέζος, Μ. Ρουφογάλης και Ι. Λαδάς συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν στην νήσο Κέα (Τζιά). Ο εκτοπισμός τους έγινε καθαρά για να μην έχει την δυνατότητα ο Παπαδόπουλος να κινηθεί πολιτικά και να αντιδράσει στην πολιτική του δίωξη.
Μόλις δύο ημέρες πριν - στις 21 Οκτωβρίου 1974 - ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Σόλων Γκίκας διένειμε στον Παπαδόπουλο και στους συνεργάτες του 15 λευκά διαβατήρια. Ο Στ. Παττακός διηγείται: «Όσοι θα τα εδέχοντο θα ελάμβανον: Εισιτήριον δια χώραν της αρεσκείας του έκαστος μετά της οικογενείας του, την δαπάνην του ταξιδίου και την διαβεβαίωσιν ότι θα ανελαμβάνετο υπό της Κυβερνήσεως η δαπάνη διαβιώσεώς του εις το εξωτερικόν»! («Δυστυχώς ενικήσαμεν», Α’ μέρος, σελ. 96) 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 19ης Μαΐου 2012 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=5480 


Type rest of the post here

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου