ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ, ΩΡΕ...!»

2012-02-16T23:17:00.000-08:00

Του Σαράντου Καργάκου

Ιστορικού - Συγγραφέως

Γιά νά πάψει ἡ λέξη Ἑλλάς νά συντάσσεται μέ τήν ντροπή...

Θαρρῶ πώς τό ἔχω ξαναγράψει στά «Πολιτικά Θέματα» πρό 25ετίας. Κάποια συγκυρία μέ ἔκανε νά τό ξαναθυμηθῶ. Ἤμαστε στό σωτήριο ἔτος 1958. Τότε ἡ μεγάλη «ἀττραξιόν» τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἡ ἀναμορφωμένη ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ πλατεία Ὁμονοίας, μέ τό συντριβάνι καί τόν λοξό πίδακα καί τίς κυλιόμενες σκάλες. Ἦταν ἀκόμη ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα γινόταν τραγούδι καί ἡ ἀξέχαστη Βλαχοπούλου (ἄν δέν κάνω λάθος) «κρεάρισε» τό ἄσμα: «Νά ἡ Ὁμόνοια πλάτς». Τώρα ἡ Ἀθήνα δέν εἶναι γιά τραγούδι· εἶναι γιά κλάματα...

Στεκόμουν τότε πρό τοῦ διασήμου φαρμακείου «Π. Μπακάκος» καί θαύμαζα τό νέο τεχνολογικό ἐπίτευγμα: νά ἀνεβαίνεις, νά κατεβαίνεις, χωρίς νά κινεῖς τά πόδια σου. Νά σέ ἀνεβάζουν καί νά σέ κατεβάζουν μόνες τους οἱ κυλιόμενες σκάλες. Δίπλα μου ἦταν δύο νεανικά ἀποπλύματα. «Τεντυμπόυς» τούς ἔλεγαν τότε ἤ «τσιρολεμέδες» στήν βαρειά ἀργκό. Σιχαινόταν μύγα νά καθίσει πάνω τους. Οἱ ἐν λόγω τύποι χασκογελοῦσαν μέ τόν φόβο κάποιων γυναικῶν πού, κατά τήν προσπάθειά τους νά «ἀποβιβασθοῦν» παραπατοῦσαν. Κάποιες ἔβγαζαν καί παροξύτονες τσιρίδες. Καί οἱ «τσιρολεμέδες» ἔκαναν χάζι καί τούς πετοῦσαν περιπαικτικές φράσεις.

Καί ξαφνικά τό «τοπίο» ἄλλαξε. Οἱ κυλιόμενες σκάλες ἀνέβαζαν ἄλλου τύπου φορτίο. Στήν ἀρχή φάνηκε ἕνα κόκκινο φέσι, μετά μιά πυκνή χαίτη, ἀκολούθως μιά κεφαλή μέ μύστακα μιά πιθαμή, μιά γκλίτσα ἁπλωτή στή ράχη, φέρμελη χρυσοκέντητη, πουκάμισο λευκό καί στῆθος λάσιο ἀνδρουτσικό, ζώνη πολύθηκη καί φουστανέλλα πολύπτυχη. Καί τέλος κάλτσες μάλλινες λευκές («χολέβες» στήν ποιμενική γλώσσα), μέ ὑστερόγραφο τσαρούχι γυριστό μέ φούντα σάν ἀνθισμένο τριαντάφυλλο.

Ὅλοι παρακολουθούσαμε τό θέαμα ἐνεοί, ἄλαλοι, ἔκθαμβοι δηλαδή. Προσωπικά εἶχα τήν αἴσθηση ὅτι ξαναζωντάνεψε τό ᾽21. Οἱ «τσιρολεμέδες» δίπλα μου, νομίζοντας ὅτι τό πράγμα σήκωνε πλάκα, ἀναβόησαν:

– Τί εἶναι αὐτός, ρέ;

Καί ὁ «αὐτός» μέ περιφρονητικό βλέμμα, πού σάν γομολάστιχα τούς ἔσβησε ἀπό προσώπου γῆς, τούς ἀποκρίθηκε ἀγέρωχα:

– Ἕλληνας εἶμαι ᾽ωρέ! Ἐσεῖς τί εἶστε;

Τά κλάσματα ἀνθρώπου δέν μποροῦν νά εἶναι τίποτε. Τό πολύ νά γίνουν «προοδευτικοί» γιά νά ἐξασφαλίσουν – χάρη σέ μιά ταμπέλλα– κάποια θέση στό «βολευτικό» σύστημα, πού –κακῆ τῆ τύχη– καθιερώσαμε, χάρη στήν ἀπόλυτη κυριαρχία τῆς κλίκας καί τῆς συνομοταξίας τῶν περιτριμμάτων, τῶν παρασαρκωμάτων καί τῶν περικαθαρμάτων. Καί πρός ἄρσιν παρεξηγήσεων διευκρινῶ: κάθαρμα ἤ περικάθαρμα εἶναι πᾶν τό ἀποβαλλόμενο ἤ ἀπορριπτόμενο –κυρίως στή θάλασσα– μετά ἀπό θυσία καθαρμοῦ ἤ ἐξαγνισμοῦ, προκειμένου νά ἀποβληθεῖ κάποιο ἄγος.

Ὅταν, λοιπόν, τά περικαθάρματα (ἀργότερα ὁ ὅρος πῆρε τή σημασία τοῦ σκουπιδιοῦ) γίνονται καθεστώς, ποῦ νά βρεῖ θέση ὁ Ἕλληνας ὁ αὐθεντικός, ὁ Καραϊσκάκειος ἤ ὁ Μακρυγιαννικός; Ποιός τολμᾶ σήμερα νά μνημονεύσει τά ὀνόματα τοῦ Βελισσαρίου, τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ Μανωλίδη, τοῦ Ἰατρίδη καί τῶν λοιπῶν εὐάθλων μαχητῶν τῆς ἐθνικῆς ἐποποιίας 1912-1913; Ποιός τολμᾶ νά μιλήσει γιά Ἀλέξανδρο Διάκο, γιά Φριζῆ, Δαβάκη καί Κατσιμῆτρο ἤ γιά τόν ταγματάρχη Κωνσταντῖνο Βερσῆ; Τί ξέρουν γι᾽ αὐτούς ὅλοι αὐτοί οἱ ἀλλοπρόσαλλοι νεαροί πού παριστάνουν τούς ἐπαναστάτες γιά νά γίνουν μετά ἀπό λίγο καρεκλοκράτες, καναλοκράτες, γραφειοκράτες καί διά βίου «κεκράκτες»;

Εἶναι πολλά πού μέ πικραίνουν στόν τόπο αὐτό σέ βαθμό τέτοιο πού πρό πενταετίας εἶχα πάρει τήν ἀπόφαση νά φύγω ἔξω ἀπ᾽ ἐδῶ, ὅπου οὐσιαστικά κυριαρχεῖ ὁ «ὀξαποδῶ», καί νά ἐγκατασταθῶ στό Καργκέζε τῆς Κορσικῆς ἤ στό Τόμιντουλ τῆς Σκωτίας. Ἐκεῖ δέν θά αἰσθανόμουν ἐνοχή τό νά λέω ὅτι εἶμαι Ἕλληνας. Σήμερα βλέπω τό ζήτημα διαφορετικά. Μιά τέτοια στάση θά ἦταν λιποταξία. Θά μείνω ἐδῶ καί θά μιλῶ ἤ θά γράφω γιά τούς ὑπέροχους Ἕλληνες τοῦ χθές. Ὄχι ὅτι λείπουν τέτοιοι καί σήμερα. Δέν λείπουν, ἁπλῶς τούς καλύπτουν. Ὅταν οἱ κράκτες καί οἱ κεκράκτες θά μιλοῦν γιά Χατζατζάρηδες, ἐγώ θά μιλάω γιά ἥρωες, χωρίς νά σημαίνει ὅτι θά κρύβω τά ὅποια στίγματα ἤ κρίματα. Οὐδείς ἔπραξε ἔργα μεγάλα καί θαυμαστά ἀκηλίδωτος. Ἀκηδίλωτοι μπορεῖ νά μείνουν ὅσοι δέν ἔπραξαν τίποτε.

Συνεπῶς αὐτοί πού ἀναζητοῦν τό πολιτικό στίγμα μου, ἄς μήν τό ψάχνουν στό παλαιολιθικό διώνυμο «ἀριστερός»- «δεξιός». Τό στίγμα μου προσδιορίζεται ἀπό τή λέξη «Ἕλληνας», ὅσο κι ἄν μοῦ κοστίζει αὐτό. Καί φυσικά Ἕλληνας ὄχι ὅπως τόν προσδιορίζει ὁ Σουρῆς, διότι παντιόθεν ἄχρι γήρατος δουλεύω σάν σκυλί. Φρονῶ ὅτι γιά νά σωθοῦμε χρειάζεται μιά νέα πολιτική πού νά περιέχει ἀγάπη καί πόνο γιά τήν πατρίδα. Χωρίς αἴσθημα πατρίδος ὁ λαός οὐδέν κατορθοῖ. Μπορεῖ νά ἀλαλάζει ἤ νά βελάζει, ἀλλά θά μεταιοπονεῖ. Σήμερα ἐνεργοῦμε, πολίτες καί πολιτικοί, σάν νά ἔχουμε τήν ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Εἰλικρινά, θά ἤμουν εὐτυχής ἄν ἔβλεπα κάποια στιγμή ἕναν ἀρειμάνιο πολιτικό (κι ἄς μή φοράει φουστανέλλα) νά βροντοφωνάζει:

– Ἕλληνας, εἶμαι, ᾽ωρέ...».

Γιά νά πάψει ἡ λέξη Ἑλλάς νά συντάσσεται μέ τήν ντροπή...

http://www.sarantoskargakos.gr/

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

2012-02-16T23:08:00.000-08:00

Πραγματική θλίψη, ντροπή και αγανάκτηση προκαλεί, η μεθοδευμένη προσπάθεια του Δήμου Νέας Σμύρνης, να δημιουργήσει οικονομική ασφυξία στην Εστία, να καταστήσει αδύνατη τη λειτουργία της, έτσι ώστε να καταφέρει να αρπάξει στην κυριολεξία το οικόπεδο, τα σχολεία και το Μέγαρο της Εστίας Νέας Σμύρνης.

Την ίδια ώρα ψηφίζεται στη βουλή νομοσχέδιο που καταργεί τα ανταλλάξιμα κτήματα, εχει ήδη καταργηθεί το ΤΑΠΑΠ και η ανταλλάξιμη περιουσία από το 1998, η οποία δεν αποδόθηκε στους δικαιούχους και είναι πλέον φανερή η συστηματική προσπαθεια αφανισμού καθε τι που θυμίζει τις Αλησμονητες Πατρίδες της Ανατολής.

Το ιστορικό

Ετος ιδρύσεως της Εστίας Νέας Σμύρνης 1930, έτος ιδρύσεως της τότε Κοινότητας Νέας Σμύρνης 1933.

Η τότε Κοινότητα Νέας Σμύρνης δώρισε προς την Εστία την εκταση με τον όρο να κτιστεί στο ένα τμήμα το Μέγαρο και στο άλλο το Σχολικό συγκρότημα της Εστίας Νέας Σμύρνης, με δικές της δαπάνες και σκοπό την παροχή εκπαίδευσης στα τότε προσφυγόπουλα, ελληνόπουλα και οποιονδήποτε είχε ανάγκη.

Οι σχολές αυτές στέγασαν και τεχνικές ειδικότητες και την σχολή εμπορικού ναυτικού Αλέξανδρος Ωνάσης, όπως και σχολεία όπως αποτελούν σήμερα το 7ο Γυμνάσιο και 8ο Λύκειο Νέας Σμύρνης.

Τον Ιούλιο του 2011, ο Δήμος Νέας Σμύρνηςμε δυο εξώδικα προς την Εστία, απαίτησε από την Εστία να παραδώσει τα σχολεία την 1η Σεπτεμβρίου 2011, ζητώντας ανάκληση της δωρεάς της εκτάσεως και ποσά από τα καταβαλλόμενα ενοίκια προς την Εστία από το Δημόσιο (Η Εστία κάποια στιγμή επαψε τη λειτουργία των Σχολών και την μετέφερε στο Δημόσιο για τη στεγαση των σημερινών σχολικών μονάδων καταβάλλοντας το τελευταίο κάποιο ενοίκιο στην Εστία).

Από την υπαγωγή λόγω Καλλικράτη των σχολείων στους Δήμους, από την 1/1/2011 ο Δήμος Νέας Σμύρνης αρνήθηκε την καταβολή των ωφειλομένων ενοικίων προς την Εστία, ξαναγκάζοντας σε πλήρη αφανισμό την Εστία, η οποία διατηρεί και ένα από τα καλύτερα Γηροκομεία και αποτελεί για την Νέα Σμύρνη την κιβωτό αξιών και το κόσμημα της πόλης.

Η Εστία δια του προέδρου της κ. Ι. Καλογείτονα, απάντησε με δύο εξώδικα προς τον Δήμο Νέας Σμύρνης και την Περιφέρεια Αττικής, ξεκινώντας μια μακρόχρονη δικαστική διαμάχη, με την οποία επιχειρείται ουσιαστικά η εξόντωση της ιστορικής Εστίας Νέας Σμύρνης.

Υπογράφουμε για την Εστία Νέας Σμύρνης

Το Δίκτυο Μικρασιάτης αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να καλέσει οργανωμένα, όλους τους Μικρασιατικούς Συλλόγους και κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη μικρασιατικής καταγωγής, να σταθούν στο πλευρό της Εστίας Νέας Σμύρνης, να ακολουθήσουν το παραδειγμα της Ενωσης Σμυρναίων, να υπογράψουν ψηφίσματα συμπαράστασης και επιστολές διαμαρτυρίας προς τον Δήμο Νέας Σμύρνης, για τη διάσωση της Εστίας Νέας Σμύρνης και να εκφράσουν με καθε σύννομο τρόπο την διαμαρτυρία τους ενάντια στην αρπαγή μιας ακόμα μικρασιατικής κληρονομιάς.

Για ψηφίσματα συμπαράστασης στην Εστία Νέας Σμύρνης:

ΕΣΤΙΑ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Κ.ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ 1, Τ.Κ. 17121, ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Τηλέφωνα : 210-9333702, 210-9330274, 210-9327351
Fax: 210 – 9333694
e-mail: grammateia@estia-ns.gr

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΣΤΙΑΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
e-mail: bibliothiki@estia-ns.gr

http://mikrasiatis.gr/?p=8348

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

2012-02-16T22:15:00.000-08:00

Ετοιμο να καταρρεύσει είναι το διατηρητέο από το 1982 σπίτι του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821, Μακρυγιάννη στο Αργος, καθώς μία...
δικαστική διαμάχη, μεταξύ του ιδιοκτήτη και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, εμποδίζει τις όποιες σωστικές παρεμβάσεις, οι οποίες ήδη έχουν καθυστερήσει υπερβολικά.
Η στέγη του σπιτιού έχει ήδη καταρρεύσει, πόρτες και παράθυρα δεν υπάρχουν και το κτίσμα είναι αφημένο στη φθορά των στοιχείων της φύσης, ενώ έχει μετατραπεί σε στέκι τοξικομανών.

Το σπίτι, όπως αναφέρει σε σημείωμά του ο αρχαιολόγος, Στέλιος Λεκάκης, αποτέλεσε κατοικία του στρατηγού Μακρυγιάννη από το 1829 και κατά πάσα πιθανότητα, ο αγωνιστής του 1821 και ιστορικός της ελληνικής επανάστασης, εκεί έγραψε γνωστά «Απομνημονεύματά» του.

Η υπόθεση έχει ήδη απασχολήσει και τη Βουλή τα προηγούμενα χρόνια, αλλά παραμένει άγνωστο γιατί το διατηρητέο κτίσμα παραμένει εγκαταλελειμμένο και υπό κατάρρευση.

Η ιστορία αρχίζει με το διάταγμα χαρακτηρισμού ως ιστορικού, του κέντρου του Άργους το 1982, συμπεριλαμβανομένης της οικίας, στην οποία φαίνεται να έζησε για μικρό διάστημα ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Ο ιδιοκτήτης προσφεύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για ακύρωση του Προεδρικού Διατάγματος, υποστηρίζοντας «πλάνη περί τα πράγματα» και ετοιμορροπία του κτιρίου.

Το σπίτι βρίσκεται σε μία από τις ιστορικότερες περιοχές του Άργους, απέναντι από το ιερό του ναού του Αγίου Ιωάννη, που χτίστηκε το 1829 επί Καποδίστρια.

Έθνος

http://ta-anilia.blogspot.com

ΠΗΓΗ : http://periergaa.blogspot.com/2012/02/blog-post_3809.html

ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΙΑΟΥΛΗ

2012-02-16T10:56:00.001-08:00

*Φωτογραφία από την εποχή του Μεσοπολέμου. Αξιωματικοί του Ναυτικού φωτογραφίζονται πέριξ του βάθρου όπου ήσαν τοποθετημένα τα ιστορικά κανόνια

της ναυαρχίδας του Μιαούλη.

Της Φωτεινής Τομαή

προϊσταμένης της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ζήτημα που έμεινε ανοιχτό ως τις μέρες μας μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι η απόδοση των πολιτιστικών αγαθών στις χώρες που λεηλατήθηκαν από τις δυνάμεις του Αξονα. Σε αυτά συγκαταλέγονται έργα τέχνης, αρχαιότητες, σπάνια βιβλία, λειτουργικά και λατρευτικά σκεύη, ακόμη και αρχεία. Πλην των τελευταίων που ανήκουν στις ισραηλιτικές κοινότητες της χώρας μας και μεταφέρθηκαν στη Μόσχα από ταρωσικά στρατεύματα όταν αυτά εισέβαλαν στο Βερολίνο, τον επαναπατρισμό των οποίων σταθερά διεκδικεί η Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια, κατεγράφησαν εκατοντάδες αρχαιότητες που αφαιρέθηκαν διά της βίας από τα ελληνικά μουσεία, ή υπήρξαν αποτέλεσμα παράνομων ανασκαφών των «αρχαιόφιλων» γερμανών αξιωματικών. Πολύ λίγες δυστυχώς επέστρεψαν στον τόπο μας. Ανάμεσα στα νεώτερα μνημεία που χάθηκαν για πάντα συγκαταλέγονται και τα ιστορικά κανόνια της ναυαρχίδας του Ανδρέα Μιαούλη που υψώνονταν περήφανα στο λιμάνι της Υδρας επί έναν αιώνα.
Πρώτη φορά μνεία του γεγονότος κλοπής «των ιστορικών κανονίων της ενδόξου Ναυαρχίδας του αειμνήστου Ναυάρχου Μιαούλη» γίνεται στις 5 Αυγούστου 1948. Ο τότε διευθυντής Οικονομικών Υποθέσεων ΥΠΕΞ, πρέσβης Αθ. Πολίτης, με έγγραφό του προς την πρεσβεία της Ρώμης διαβίβαζε το αίτημα της « εν Αθήναις Αδελφότητος των Υδραίων» σημειώνοντας: « Καίτοι το αίτημα τούτο υποβάλλεται μετά την πάροδον της υπό της Συνθήκης Ειρήνης μετά της Ιταλίας προβλεπομένης προθεσμίας, βασιζόμενοι εις την διά του υπ΄ αριθμόν 2886 από 6.5.1948 εγγράφου υμών αναφερομένην σχετικήν παρ΄ υμών επιφύλαξιν κατά την υποβολήν εις την Ιταλικήν Κυβέρνησιν του πίνακος αποδόσεων των εξ Ελλάδος αρχαιολογικών θησαυρών, περί ενδεχομένης περαιτέρω συμπληρώσεως τούτου, παρακαλούμεν υμάς όπως ευαρεστούμενοι συμπεριλάβητε εις τούτον και το ως άνω αίτημα, γνωρίζοντεςημάς σχετικώς» (ΑΠ 7515). Την πρωτοβουλία των Υδραίων είχαν ενθαρρύνει δημοσιεύματα της εποχής που έφεραν τον καθηγητή Σπ. Μαρινάτο να έχει ανακαλύψει «εις το εν Γκρατς της Αυστρίας Μουσείον Ελληνικάς αρχαιότητας αρπαγείσας κατά την κατοχήν των Γερμανών εκ Κρήτης» (ΑΠ 34, 29 Ιουλίου 1948). Στο ίδιο έγγραφο που υπέγραφαν ο πρόεδρος Γκ. Κουλούρας και ο γενικός γραμματέας της Αδελφότητας Ι. Σαχίνης περιγραφόταν ως εξής ο πολυπόθητος θησαυρός που κοσμούσε το απέριττου κάλλους βραχώδες νησί: «Εν Ύδρα και επί ωραίου μαρμαρίνου βάθρου εις την τοποθεσίαν Περίπτερον, ήσαν εστημένα από πολλού τα κανόνια του ενδόξου Ναυάρχου του 1821 Ανδρέου Μιαούλη. Τα κανόνια αυτά κατά γενικήν ομολογίαν των κατοίκων, ως και του Δημάρχου Ύδρας κ. Αντ. Λιγνού, όστις τυγχάνει και Διευθυντής του Ιστορικού Αρχείου Υδρας, αφηρπάγησαν κατά το διάστημα της κατοχής υπό των Ιταλών και μετεφέρθησαν εις Γένουαν». Και συνέχιζε το ίδιο έγγραφο: «Επειδή τα ιερά αυτά κειμήλια του 1821 εάν δεν επιστραφούν θα είναι από ιστορικής απόψεως μεγάλη απώλεια διά την Ελλάδα, θερμώς παρακαλούμεν όπως εν τη αρμοδιότητι Υμών διατάξητε τον εν Γενούη Έλληνα Πρόξενον, να προβή εις σχετικάς ερεύνας και καταλλήλους ενεργείας διά την εξεύρεσιν και επιστροφήν αυτών εις την Ελλάδα. Η τοποθέτησις των ιστορικών τούτων κειμηλίων επί του ισταμένου ήδη κενού βάθρου εν Ύδρα ενέχει μεγάλην σημασίαν, διότι εκτός των άλλων ιστορικών λόγων θα υπενθυμίζουν εις τους επισκεπτομένους την νήσον τους ηρωϊκούς αγώνας και τας θυσίας τας οποίας ο ιερός αυτός Βράχος προσέφερεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος. Εν εναντία περιπτώσει πρέπει καταλλήλως να εξακριβωθή τί απέγιναν τα κανόνια αυτά διά να το γνωρίζη η Ιστορία και να στιγματίση καταλλήλως τους εκτελεστάς μιας τοιαύτης πράξεως».

*Η Ύδρα σε καρτ ποστάλ εποχής

Πράγματι, στις 25 Αυγούστου 1948 η πρεσβεία της Ρώμης θα απευθύνει εν είδει ρηματικής διακοινώσεως προς τον υπουργό Αμυνας της Ιταλίας Ραντόλφο Πακιάρντι το ελληνικό αίτημα περί επιστροφής των πυροβόλων στον ιστορικό Δήμο της Ύδρας. Επί μία οκταετία όμως το θέμα θα παραμείνει σε εκκρεμότητα. Τον Νοέμβριο του 1955 ο Δήμος Ύδρας θα επανέλθει με νέο αίτημα προς την πρεσβεία της Ρώμης: «'Εχομεν την τιμήν να φέρωμεν εις γνώσιν υμών ότι, οι Ιταλοί κατά το ψυχορράγημά των το 1943 ελαφυραγώγησαν τα κανόνια της ναυαρχίδος του θαλασσαετού Ανδρέα Μιαούλη διά να τα διοχετεύσουν εις τα γερμανικά χυτήρια. Φημολογείται ότι ταύτα ευρίσκονται εις την Ιταλίαν και μάλιστα εις την Τζένοβαν και ότι οι Γερμανοί δεν μετέφεραν ταύτα εις τα χυτήριά των. Υποβάλλομεν την θερμήν παράκλησιν όπως μετά την εξακρίβωσιν της αληθείας περί της τύχης αυτών να τύχωμεν της απαντήσεως υμών, εάν δε ευρίσκονται εκεί να φροντίσωμεν διά την μεταφοράν και τοποθέτησιν αυτών επί του βάθρου αυτών το οποίον επί τόσον χρόνον τα προσμένει».

*Κανόνια στην Ύδρα

Φάκελλος "Κλαπείσαι Αρχαιότητες"

Σε σύντομο σχετικά διάστημα, στις 26 Ιανουαρίου 1956 ο πρέσβης Α. Ι. Αργυρόπουλος ενημέρωνε για την «άνευ θετικού αποτελέσματος έρευνα του παρ΄ ημίν Στρατιωτικού Ακολούθου: “Αν και συνεχίζεται η σχετική προσπάθεια είναι δυστυχώς αμφίβολον εάν, μετά πάροδον 15ετίας θέλει αύτη ευοδωθή τοσούτω μάλλον καθόσον ουδεμίαν ηδυνήθημεν να παράσχωμεν πληροφορίαν περί των συνθηκών υφ΄ ας αφηρέθησαν τα εν λόγω πυροβόλα, των ενεχομένων εις την αφαίρεσιν προσώπων, της πηγής της πληροφορίας ότι ταύτα μετεφέρθησαν εις Γενούην κ.λ.π.». (ΑΠ 186). Είναι γεγονός, πως σε άλλο έγγραφο του ιδίου φακέλου με τίτλο «Κλαπείσαι Αρχαιότητες», ο Αργυρόπουλος επεσήμαινε το 1955 ότι « η επταετής σιγή των ελληνικών αρχαιολογικών υπηρεσιών έσχεν ως μοιραίον αποτέλεσμα την άδικον αποστέρησιν της Ελλάδος από τα ωφελήματα του σχετικού άρθρουτης Συνθήκης Ειρήνης» (ΑΠ 3133 «Περί απαχθεισών αρχαιοτήτων», 22.8.1955).

Το ΓΕΣ των ηττημένων

Εν τω μεταξύ, στάχτη στα μάτια επιχειρούσε το ιταλικό ΓΕΣ, που με έγγραφό του ενημέρωνε τον στρατιωτικό ακόλουθο στη Ρώμη, ταξίαρχο Δασκαλόπουλο, ότι « επειδή αι διενεργηθείσαι εν Γενούη αναζητήσεις απέβησαν άκαρποι, εζητήθη όπως ερευνήσουν σχετικώς και αι στρατιωτικαί αρχαί της Αλεσσάντρια» (σημ. εκεί ανήκε η Διεύθυνση Πυροβολικού). Κατέληγε δε: « Μολονότι φοβούμαι ως έχουν σήμερον τα πράγματα ότι δεν θα κατορθωθή η ανεύρεσις των κειμηλίων,αι έρευναι συνεχίζονται...». (ΑΠ 1770/ΑΝ, 19 Ιανουαρίου 1956).

*O Ανδρέας Μιαούλης

Το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας

Τελευταία προσπάθεια για την ανεύρεση των πολυβόλων θα γίνει από το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας δύο χρόνια μετά, στις 2 Αυγούστου 1958 (ΑΠ 4714 94), αλλά δυστυχώς χωρίς να λάβει καμία απάντηση. Για την Ύδρα, οι περιγραφές που διαθέτουμε από ξένους περιηγητές από τον 19ο αιώνα ήδη είναι ποικίλες αλλά εξίσου γλαφυρές: Από τον Λαμαρτίνο και τον Γκαλτ ως τον Πουκεβίλ και στις μέρες μας τον Τιερί Μονιέ, γάλλο δημοσιογράφο που πέθανε πρόσφατα, όλοι μιλούσαν για ένα μεγάλο και φιλόξενο λιμάνι με χωρητικότητα 375 τόνων (κατά τον Πουκεβίλ το 1813). Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του Μονιέ που έγραψε το 1962: «Η Ύδρα υπήρξε το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας γύρω στα 1800. Σήμερα έχει πια μόνο τέσσερις χιλιάδες κατοίκους και μερικές γειτονιές της είναι ερειπωμένες. Oμως φοράει ακόμα τα στολίδια της παλιάς της δόξας. Τα διακοσίων ετών κανόνια φρουρούν κατά δωδεκάδες τις άκρες του λιμανιού με τη μπούκα στραμμένη προς τον εχθρό που είναι ενδεχόμενο να έρθει από τη θάλασσα». Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι ο « εχθρός που ήλθε από τη θάλασσα» οδήγησε τα στολίδια της Υδρας στα χυτήρια της Γερμανίας.

*Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Αρχαιότητες που χάθηκαν(;)
Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ είναι ίσως εκείνη, που λεηλατήθηκε περισσότερο από κάθε ευρωπαϊκή χώρα που βρέθηκε στη ζώνη κατοχής του Αξονα. Η Ενωμένη Ευρώπη,όμως, που πασχίζει για κοινότητα στόχων και ενιαία πολιτιστική ταυτότητα και κληρονομιά, θα έπρεπε να δείχνει μεγαλύτερη ειλικρίνεια και, βεβαίως, διάθεση να αποκαταστήσει τις πληγές του παρελθόντος. Η έκθεση που συνετάγη το 1946 από το υπουργείο Παιδείας με τίτλο «Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής» εκπλήσσει με τον αριθμό όσων μνημείων της κλασικής αρχαιότητας και των βυζαντινών χρόνων καταγράφονται, να έχουν κλαπεί ή καταστραφεί. Ελάχιστα έκτοτε αποδόθηκαν.

Ένα όμως επιπλέον ζήτημα για τη χώρα μας παραμένει εκείνο του επαναπατρισμού των αρχείων των ισραηλιτικών κοινοτήτων τα οποία μετά τη λήξη του πολέμου και για 60 χρόνια φυλάσσονταν στα λεγόμενα « Οssobeni Αrchivi» («Ειδικά Αρχεία») στη Μόσχα. Και είναι λυπηρό πως, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν τέσσερις επί σειρά υπουργοί Εξωτερικών της χώρας μας, με πρώτον τον κ. Θ. Πάγκαλο το 1996, τα αρχεία μας δεν επεστράφησαν. Ενα τόσο απλό, τόσο δίκαιο αίτημα, αλλά με τεράστια ηθική σημασία για τη χώρα μας, παραμένει στις ρωσικές καλένδες « υπό διερεύνηση» τη στιγμή κατά την οποία ένοχα για τη στάση τους κράτη την περίοδο του πολέμου πήραν απάντηση από τη βραδύνουσα ρωσική γραφειοκρατία προ πολλού ήδη.

'Ενα ενδιαφέρον άρθρο από το ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ της 8ης Μαρτίου 2009, γραμμένο από την

Φωτεινή Τομαή

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=258287&dt=08/03/2009

http://sitalkisking.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 130 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ-ΑΡΤΑΣ..

2012-02-16T02:09:00.000-08:00

Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο παρουσιάζει στην Αίθουσα Συνεδριάσεων της Παλιάς Βουλής την έκθεση γελοιογραφίας «130 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλίας-Άρτας (1881-2011)-Σάτιρα και πολιτική».
Μέσα από την ευρωπαϊκή γελοιογραφία και χαρτογραφία της εποχής αναδεικνύεται η ευρωπαϊκή διάσταση της μακράς πορείας που ακολούθησε η μακρόχρονη προσπάθεια για την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό της Θεσσαλίας και της Άρτας, περιοχών που βρίσκονταν υπό την Οθωμανική κυριαρχία. Η έκθεση οργανώνεται από την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, το Δήμο Βόλου και τα Γ.Α.Κ. Μαγνησίας, επετειακά για τα 130 χρόνια από την ένωση την περιοχών αυτών με την Ελλάδα.
Σε μια κρίσιμη περίοδο για τη διαμόρφωση του χάρτη των Βαλκανίων, το νεοσύστατο Ελληνικό Βασίλειο προσπαθούσε, ανάμεσα στα συγκρουόμενα συμφέροντα των ευρωπαϊκών χωρών, να υπερασπισθεί και να προβάλει τα αιτήματα του στη σκακιέρα της διεθνούς διπλωματίας.
Μέσα από την πολιτική γελοιογραφία ανιχνεύεται το πολιτικό και διπλωματικό παρασκήνιο της εποχής. Στις γελοιογραφίες αυτές σατιρίζονται, με ανατρεπτικό τρόπο, πρόσωπα και γεγονότα και ασκείται δριμύτατη κριτική στους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής. Οι χάρτες που εκτίθενται χαράχτηκαν σε μια περίοδο που η διεύρυνση του γεωγραφικού χώρου του ελληνικού κράτους και η οριοθέτηση της Θεσσαλίας και Άρτας αποτελούσαν ένα ακανθώδες διπλωματικό ζήτημα των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, ιδεολογικά φορτισμένο.
Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται πολιτικές γελοιογραφίες των περιοδικών «Il Pappagallo –Le Perroquet», «La Grenouille», «Il Fischietto», «Charivari», «Punch» (περιόδου 1877-1881)• χάρτες των H. Kiepert, Stannard, Ιφ. Κοκίδη, Μ. Χρυσοχόου, Ardagh, Otto Neussel, της Γεωδαιτικής Αποστολής, επίσης οθωμανικοί χάρτες στο πλαίσιο της αποτύπωσης και χαρτογραφικής απεικόνισης των ελληνικών περιοχών στο β΄ μισό του 19ου αι.• ξυλογραφίες, βιβλία-τεκμήρια και αναμνηστικά πιάτα που κυκλοφόρησαν για την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα. Η ιδιωτική συλλογή του βολιώτη συλλέκτη και καθηγητή κ. Δημήτρη Τσούμα, αποτελεί το κύριο σώμα της έκθεσης αποτελεί.

culturenow.gr

ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

2012-02-16T01:13:00.000-08:00

Πόσοι άραγε γνωρίζουν, ή ξέρουν αλλά δεν συνειδητοποιούν, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή της Ταϊβάν, με 1.500 πυραύλους να στοχεύουν σχεδόν όλες τις κρίσιμες υποδομές της χώρας μας;

Ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία η γειτονική μας χώρα έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει πολύ σημαντικές ζημιές οι οποίες ακόμα κι αν δεν προκαλέσουν εκατόμβη ανθρωπίνων θυμάτων θα επηρεάσουν κατά το δυσμενέστερο μια ήδη εξαιρετικά δυσάρεστη οικονομική πραγματικότητα; Και δεδομένων των συνθηκών, ακόμα και ελληνική στρατιωτική επικράτηση, σε τακτικό – επιχειρησιακό επίπεδο, θα μπορούσε να μη διαφέρει και πολύ από την ήττα… Ότι πρόσφατα η γειτονική χώρα αποφάσισε την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων βεληνεκούς 2.500 χλμ.;

> Στην ανάλυση τονίζεται η ουσία και η επιχειρησιακή διάσταση του προβλήματος, καθώς επίσης και οι δυνατότητες της Ελλάδας να ανταποκριθεί, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά την απειλή, ή σε τελική ανάλυση, να περιορίσει όσο είναι δυνατόν τις επιπτώσεις.

> Η παραλαβή από την Πολεμική Αεροπορία των διοπτρών νυχτερινής όρασης (NVG: Night Vision Goggles), για τους πιλότους των μαχητικών Mirage 2000-5 Mk. 2, αλλάζει τα δεδομένα στον αεροπορικό πόλεμο τη νύχτα, καθώς αποτελούν πολλαπλασιαστή ισχύος (force multiplier) στο πλαίσιο της αξιοποίησης των υποστρατηγικών SCALP EG όσο και για τις αποστολές νυχτερινής αναγνώρισης / αναχαίτισης. Επισκεφθήκαμε την 331 Μοίρα για να σας μεταφέρουμε τα νέα επιχειρησιακά δεδομένα που έχουν προκύψει από την πρόσφατη παραλαβή NVGs.

> 40 Χρόνια Νυκτερινές Αερομαχίες στο Αιγαίο. Ειδικό αφιέρωμα που αφορά το πώς εξελίχθηκε τα τελευταία 40 χρόνια η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο υπό το φως του ήλιου αλλά και τη νύχτα, δίνοντας έμφαση παράλληλα στο πόσο καλά οργανωμένη και προετοιμασμένη ήταν κατά περιόδους η ελληνική αναχαίτιση. Η ΣΙ&Γ εξετάζει τα δεδομένα των νυχτερινών αποστολών της Πολεμικής Αεροπορίας και επιχειρεί να καταγράψει πρότυπα συμπεριφοράς της τουρκικής Αεροπορίας (THK), αξιολογώντας παράλληλα τις δυνατότητες και την ισχύ της ελληνικής αποτροπής στον εν λόγω κρίσιμο τομέα.

> Το μη επανδρωμένο αεροσκάφος μάχης (UCAV: Unmanned Combat Aerial Vehicle) NEURON, στην ανάπτυξη του οποίου συμμετείχε ως ισότιμος εταίρος και η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) αποδεικνύει τις δυνατότητες που υπάρχουν στην Ελλάδα για σημαντική συνεισφορά στα προγράμματα συμπαραγωγής ευρωπαϊκών και μη οπλικών συστημάτων. Η χώρα θα πρέπει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση δυναμικά για πλειάδα λόγων. Με την ευκαιρία, η ΣΙ&Γ παρουσιάζει όλα τα στοιχεία από την πορεία ανάπτυξης του φιλόδοξου ευρωπαϊκού προγράμματος.

> Μια από τις παραμέτρους που δεν έχουν αναδειχθεί επαρκώς στο «μοντέρνο», αν και δικαίως, ζήτημα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) είναι η τάση που διαμορφώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της συμφωνίας του Μοντέγκο Μπέι (Τζαμάικα) του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Ποιες είναι οι παράμετροι του προβλήματος και πως έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει καθοριστικά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα;

> Η επικράτηση του γαλλικού μαχητικού Rafale της Dassault στην Ινδία, είναι μια εξέλιξη με δυναμική να φέρει «τα πάνω κάτω» στη διεθνή αεροναυπηγική βιομηχανία. Πέραν των εξαιρετικού ενδιαφέροντος παρατηρήσεων για τους λόγους του γαλλικού θριάμβου, ο οποίος φαίνεται ότι αλλάζει την «εξαγωγική μοίρα» του μαχητικού που κινδύνευε… με αφανισμό, οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα για τον τρόπο με τον οποίο οι ισχυροί αντιμετωπίζουν τα εξοπλιστικά τους προγράμματα, προσφέρεται για σοβαρότατα συμπεράσματα και έντονο προβληματισμό στην Ελλάδα…

> Χωρίς να υφίσταται επί της ουσίας θέμα προέκυψε… από το πουθενά «ζήτημα F-15» για την Ελληνική Αεροπορία. Με απλά λόγια και σε αδρές γραμμές, αναλύεται το γιατί στην παρούσα μορφή του, δεν αποτελεί εφικτή λύση για την Πολεμική Αεροπορία.

> Επιχείρηση ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ: Οι ταραχές στην Αίγυπτο σε συνδυασμό με την παρουσία ελληνικής παροικίας, αλλά και Χριστιανών Κοπτών οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό τελούν υπό διωγμό, επιβάλουν την ύπαρξη επιχειρησιακών σχεδίων που θα ανταποκριθούν σε περίπτωση που παρουσιαστεί η ανάγκη ελληνικής επιχείρησης συνδρομής στο Δέλτα του Νείλου…

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

> Γιατί η ηγεσία της ΠΓΔΜ έχει εισέλθει σε ένα επικίνδυνο αδιέξοδο το οποίο μόνο η ίδια δεν καταλαβαίνει; Σε το οφείλεται ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ, των διαβόητων CIA και MOSSAD και πως θα εξελιχθεί; Γιατί η χώρα δεν κινείται αποφασιστικά στην οδό της αξιοποίησης των αποθεμάτων υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης, τη στιγμή που όπως αποδεικνύεται η αξία τους υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο; Για ποιον λόγο η ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να συλλάβει ένα σχέδιο «κεφαλαιοποίησης» – προεξόφλησης με τους εταίρους της ανά τον κόσμο (όχι μόνο την ΕΕ…) ώστε να διευκολυνθούν οι διαπραγματεύσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση; Τι περιμένουμε άραγε;…

> Επίσης, όλες οι εξελίξεις στην ανελέητη σύγκρουση Ισλαμιστών και Κεμαλικών στην Τουρκία, καθώς και οι εξελίξεις στον τομέα του «δεύτερου αρχαιότερου επαγγέλματος στον κόσμο», της κατασκοπείας…

http://www.defence-point.gr/news/?p=37348

Η ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1828)

2012-02-15T05:17:00.000-08:00

Οι συχνές επιδρομές των πειρατών αποσκοπούσαν στη λεηλασία των παραλίων οικισμών, την απαγωγή ποιμνίων, όπλων, πλοίων και τη σύλληψη σημαντικού αριθμού αιχμαλώτων οι οποίοι θα μπορούσαν να ανταλλαχθούν με λύτρα. Η συνήθης τιμή ανταλλαγής ενός αιχμαλώτου έφθανε τα 3.000 – 5000 γρόσια, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που συλληφθέντες αντηλλάγησαν ακόμα και για 8.000 γρόσια.

Μέχρι την έναρξη της επανάστασης, όπως ήταν φυσικό, δεν υπήρξαν νόμοι για την πάταξη της πειρατείας. Ωστόσο με την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα, εκδόθηκε από τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά, μια διάταξη που αφορούσε την διανομή των λειών (30 Μαρτίου 1821) με την οποία θεσπίστηκαν και οι πρώτες κυρώσεις κατά των πειρατών. Την παραπάνω διάταξη υιοθέτησε και το Υπουργείο Ναυτικών, όταν συστήθηκε για πρώτη φορά στην Κόρινθο την 6^η Μαρτίου 1822, αποτελούμενο από έναν αντιπρόσωπο από κάθε νησί.
Με την πειρατεία ασχολήθηκαν οι Μανιάτες, οι Σφακιανοί και πολλοί άλλοι, διότι την εποχή εκείνη ήταν ο μόνος τρόπος επιβίωσης. Η κεντρική διοίκηση δεν είχε την δύναμη να επιβάλλει την τάξη και περιοριζόταν στην έκδοση εγκυκλίων. Μέχρι το 1826, οι πειρατές είχαν εγκαταστήσει βάσεις στο στενό μεταξύ Άνδρου και Τήνου, στις Βόρειες Σποράδες, στην Αντίπαρο, στη Μύκονο και στη Γραμβούσα, ενώ είχαν κατορθώσει να επεκτείνουν τη δράση τους σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ο εντοπισμός τους από τα μεγάλα και δυσκίνητα σκάφη των ξένων δυνάμεων αποδεικνυόταν εξαιρετικά δύσκολος. Ο Δεριγνύ ανέφερε, τον Απρίλιο του 1826, ότι <<είναι αδύνατον στο Αιγαίο να πλεύσει σκάφος έστω και 10 λεύγες χωρίς να προσβληθεί από πειρατές. Σε καμιά άλλη θάλασσα δεν έχει εμφανισθεί τέτοια θρασεία πειρατεία της οποίας οι δράστες να μένουν ατιμώρητοι αλλά και προστατευόμενοι>>. Και πρόσθετε ότι <<ένας Υδραίος ληστεύει Ποριώτη, ποτέ όμως συμπατριώτη του και δεν παραλείπει να ανάψει καντήλι στην εικόνα της Παναγίας για την επιτυχία της επόμενης ληστείας του>>. Κατά την εκτίμηση του Δεριγνύ, η έκταση των ζημιών από την πειρατεία στην ουδέτερη ναυτιλία κατά την περίοδο 1821 – 1826, έφθανε για την Αυστρία τα 4.000.000 φράγκα, για την Βρετανία τα 900.000 φράγκα και για τη Γαλλία τα 300.000 φράγκα. Οι σχετικά μικρές ζημιές της Γαλλικής ναυτιλίας οφειλόταν κυρίως στην παρουσία της Γαλλικής ναυτικής μοίρας της Σμύρνης.

Το Υπουργείο Ναυτικών της προσωρινής Διοίκησης ανησύχησε από τις πολλές καταγγελίες και αναγκάσθηκε να λάβει διάφορα μέτρα, τα οποία όμως δεν είχαν αποτέλεσμα. Απεναντίας, ιδιαίτερα μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, οπότε και διακόπηκαν οι ναυτικές επιχειρήσεις λόγω έλλειψης αντιπάλου, η πειρατεία επεκτάθηκε. Οι κυριότερες βάσεις πειρατών ήταν η Γραμβούσα και οι Βόρειες Σποράδες. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι μόνο κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1827

Ναύρχος Κόδριγκτον

είχαν λεηλατηθεί 81 πλοία. Ολόκληρη η Ευρώπη είχε δυσανασχετήσει έντονα, ενώ οι Ναύαρχοι της Συμμαχίας (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) είχαν οργιστεί κατακρίνοντας δριμύτατα την Ελληνική Κυβέρνηση ως ανίσχυρη.
Ο Κόδριγκτον, στη συνάντηση που είχε με τον Καποδίστρια στη Μάλτα, πριν ο τελευταίος αποβιβαστεί στην Ελλάδα, συζήτησε εκτός των άλλων και τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν για το συγκεκριμένο θέμα, δεχόμενος μάλιστα να αναλάβει εκείνος τις επιχειρήσεις εναντίων των πειρατών στην Γραμβούσα.

Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πειρατείας στην περιοχή των Βορείων Σποράδων τρία ήταν τα πρόσωπα στα οποία βασίστηκε ο Καποδίστριας: ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης και ο πλοίαρχος Αντώνιος Κριεζής. Στις 23 Ιανουαρίου 1828 έδωσε διαταγή στο Ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη να σπεύσει στα νησιά Σκόπελο, Σκιάθο, Σκύρο και Ηλιοδρόμια, και να λάβει τα μέτρα που η φρόνηση και η εμπειρία του υπαγόρευαν. Για το σκοπό αυτό του παραχωρεί το δικαίωμα να εκδώσει προκηρύξεις προς τον λαό και διαταγές προς τη δημογεροντία και τους στρατιωτικούς, έτσι ώστε να παύσουν για πάντα τα δεινά των κατοίκων και να αποκατασταθεί η τάξη. Ο Μιαούλης, σε απάντησή του στον Κυβερνήτη, αφού παρουσίασε τις ελλείψεις του ναυτικού σε πλοία, του πρότεινε την κατάσχεση των αξιόπλοων πειρατικών που βρίσκονταν στις Σποράδες και την πυρπόληση των υπολοίπων προς παραδειγματισμό των πειρατών.

Όσων αφορά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ο Καποδίστριας εξέδωσε ειδικό διάταγμα, ζητώντας του να εξετάσει την επικρατούσα κατάσταση στο Αιγαίο και να λάβει τα ενδεδειγμένα μέτρα. Ο Μαυροκορδάτος ο οποίος μέχρι τότε συμμετείχε στον αγώνα και ήταν μέλος των Ελληνικών κυβερνήσεων ζήτησε, εκτός της φρεγάτας που του παραχώρησε η Κυβέρνηση, Γολέτα για την μεταφορά των Δημογερόντων από τα πιο απομακρυσμένα νησιά. Στις 17 Φεβρουαρίου 1828 ο Καποδίστριας απηύθυνε διαταγή προς τους οπλαρχηγούς των Σποράδων με την οποία κατέστησε σαφή την πρόθεση της κυβέρνησης για την εκκαθάριση των νησιών και ταυτόχρονα τους καλούσε να ακολουθήσουν τον Μιαούλη στην Σαλαμίνα και να ενταχθούν στο νόμιμο στράτευμα.

Την επόμενη μέρα αναχώρησε ο Μιαούλης από τον Πόρο με ένα στολίσκο που τον αποτελούσε το δίκροτο <<Ελλάς>>, οι κανονιοφόροι <<Φιλελληνίς>> και <<Βαυαρία>> και μια ένοπλη τράτα. Στις 19 Φεβρουαρίου έφθασε στη Σκόπελο όπου συγκέντρωσε όλα τα πλοία που βρήκε στο λιμάνι και στους όρμους του νησιού (41 πλοία), ζητώντας από όλους τους πειρατές να υπακούσουν στις διαταγές του Κυβερνήτη, ενώ μετά τους άφησε να συσκεφθούν και να του απαντήσουν. Στη συνέχεια μετέβη στη Σκιάθο, όπου κατάσχεσε όσα πλοία κατάφερε να βρει (38 περίπου).

Εκεί τον συνάντησαν οι πειρατές Σκοπέλου και Σκιάθου και αφού του εξέφρασαν την γενικότερη σύμφωνη γνώμη τους με το σχέδιο του Κυβερνήτη, του ζήτησαν να μην μετακινηθούν από τα νησιά, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι δεν είχαν τα απαραίτητα χρήματα για μια τέτοια ενέργεια και ότι εξαιτίας του φόβου των αντιποίνων των ντόπιων, δεν μπορούσαν να αφήσουν πίσω τις οικογένειές τους. Ταυτόχρονα του ανέφεραν ότι ο μισθός που τους υπόσχεται η κυβέρνηση για την είσοδό τους στο στρατό ήταν μικρός. Ο Μιαούλης τους απάντησε ότι δεν μπορούσε να γίνει διαπραγμάτευση επι των διαταγών και ακολούθως τους άφησε ελεύθερους να αποφασίσουν. Αμέσως μετά αναχώρησε για τη Χίο (28 Φεβρουαρίου) προκειμένου να την υπερασπιστεί από τους Τούρκους. Σε αναφορά προς την Κυβέρνηση, και αφού εξέθετε όσα διαδραματίστηκαν, διατύπωνε την άποψη ότι οι πειρατές είχαν την κρυφή συγκατάθεση αισχροκερδών ανδρών που κατείχαν σημαντικές δημόσιες θέσεις. Ακόμα ενημέρωνε τον Συνταγματάρχη Φαβιέρο ότι ορισμένοι από τους πειρατές (Διαμαντής, Ζορμπάς, Δουμπιώτης κ.α.) είχαν επιβιβασθεί σε δύο κατασχεθείσες Γολέτες και κατευθύνονταν προς την έδρα της Κυβερνήσεως για να συναντηθούν με τον Καποδίστρια.

Με το πέρας της επιχείρησης η κυβέρνηση διόρισε επιτροπή προκειμένου να εξετάσει ποια από τα πλοία που είχαν συλληφθεί ήταν ύποπτα και ποια ένοχα για πειρατεία για να προχωρήσει νόμιμα στις απαραίτητες κατασχέσεις. Στις 28 Φεβρουαρίου 1828 οι δημογέροντες της Σκοπέλου απέστειλαν επιστολή προς τους πληρεξουσίους του νησιού τους και αφού τους εξιστόρησαν τα συμβάντα της επιχείρησης του Μιαούλη, ζήτησαν τη συνδρομή τους προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι εναπομείναντες πειρατές στο νησί τους, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ αποθρασυνθεί και είχαν προχωρήσει σε ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές και αυθαιρεσίες. Έτσι ο Καποδίστριας τον Μάρτιο του 1828 ανέθεσε στον Αναστάσιο Παπαλουκά και στον Αντώνιο Κριεζή (που είχε χαρακτηρισθεί και ως δεξί χέρι του Μιαούλη) την μεταφορά των πειρατών σε στρατόπεδο στην Ελευσίνα. Ας σημειωθεί

Αντώνης Κριεζής

ότι ήταν τόσο το θάρρος που επέδειξε ο Κριεζής, ώστε υμνήθηκε από τους ναύτες με τα λόγια: <<Όποιος δεν θέλει να ζει, ας πάει με τον Κριεζή>> . Εξάλλου οπλοφόροι προερχόμενοι από τις Σποράδες που βρίσκονταν στον Πόρο, διατάσσονταν να επιστρέψουν στους τόπους άφιξής τους και από εκεί να ακολουθήσουν τους υπόλοιπους πειρατές κατά τη μετακίνησή τους στο στρατόπεδο της Ελευσίνας. Τέλος, ο Καποδίστριας προέβλεψε και την περισυλλογή των επί της Θάσου δρώντων <<Λιάπηδων>> και την μεταφορά τους στην Ελευσίνα.Και μετά όμως τη μεταφορά των περισσότερων πειρατών, στις Βόρειες Σποράδες παρέμεινε μόνο ένας μικρός αριθμός από κάποιους από αυτούς που κατόρθωσαν να κρυφτούν και άρχισαν να επιδίδονται εκ νέου στην τακτική της πειρατείας στα παράλια της Εύβοιας, της Ζαγοράς, της Σκιάθου, του Άθωνα και του Αγίου Ευστρατίου.

Εξάλλου σε μια αναφορά των Ιερών Μοναστηριών του Αγίου Όρους προς τον Καποδίστρια, με ημερομηνία 7 Μαρτίου 1828, σημειώνεται ότι πειρατές με επικεφαλής τον Κωνσταντή Δουμπιώτη αποβιβάζονταν στο Άγιο Όρος και έστηναν ενέδρες στους Μοναχούς, ακρωτηριάζοντας και σκοτώνοντάς τους. Σύμφωνα με την αναφορά οι μοναχοί δεν τολμούσαν πια να βγουν από τα Μοναστήρια τους ούτε για να μαζέψουν χόρτα, ενώ όσοι ζούσαν μέχρι τότε σε κελιά είχαν καταφύγει στα Μοναστήρια. Το 1828, μετά συμφωνία του Καποδίστρια με τον Κόδριγκτον, στάλθηκε στη Γραμβούσα μοίρα υπό τον Βρετανό Υποναύαρχο Στέινς υπό την συνοδεία του Μαυροκορδάτου, ως επιτρόπου της Ελληνικής Κυβέρνησης και ενός λόχου του Ελληνικού Στρατού υπό τον Σκωτσέζο φιλέλληνα ταγματάρχη Έρκχαρτ.

Το ορμητήριο όμως των πειρατών ήταν και ορμητήριο των αγωνιστών που πολεμούσαν για την Ελευθερία. Για τον λόγο αυτό, όταν η Αγγλογαλλική δύναμη εμφανίστηκε έξω από την Γραμβούσα, ο Βρετανός μοίραρχος έγραψε στην επιτροπή των Κτητικών που βρίσκονταν στο φρούριο ότι είχε πάει να καταπολεμήσει την πειρατεία και όχι για να εμποδίσει τους αγώνες του νησιού για την Ελευθερία. Έτσι απαίτησε την παράδοση των πειρατών, όλων των πειρατικών πλοίων και την παράδοση του φρουρίου στην Ελληνική Κυβέρνηση. Ο Καποδίστριας, παρά την αποκάλυψη ότι επικεφαλής της πειρατικής αυτής εστίας ήταν το ίδιο το <<Εθνικό Συμβούλιο>> που είχε τη διεύθυνση του αγώνα στην Κρήτη, ζήτησε και πέτυχε να παραδοθούν στην Ελληνική Κυβέρνηση για να δικασθούν από αυτή, όσοι είχαν συλληφθεί ως πειρατές και είχαν σταλεί από τους Βρετανούς στη Μάλτα, καθώς και όσα πλοία είχαν καταληφθεί στη Γραμβούσα ως πειρατικά και είχαν σταλεί και αυτά στη Μάλτα για να παραδοθούν στην Ελληνική Κυβέρνηση με την δέσμευση να μην αποδοθούν στους ιδιοκτήτες τους, αλλά να χρησιμοποιηθούν από το Ελληνικό κράτος. Με τις διεκδικήσεις τους αυτές ο Καποδίστριας θέλησε προπάντων να μην παραβιαστεί η αρχή της <<Επικρατειακής Ακεραιότητας>>, δηλαδή να υποδηλωθεί η ευθύνη και η εξουσία που η Ελληνική κυβέρνηση αξίωνε να έχει στο έδαφος της Κρήτης.

Ο Καποδίστριας για να πετύχει την καταστολή της πειρατείας στο υπόλοιπο Αιγαίο, επικαλέστηκε τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων. Έτσι ο Γάλλος Συνταγματάρχης Φαβιέρος διέθεσε μια Γολέτα υπό το Ανάργυρο Λεμπέση για την καταδίωξη των πειρατών στην περιοχή των Οινουσών και της Μυτιλήνης. Συγχρόνως οι βρετανοί εκκαθάρισαν το Καστελόριζο, οι Αυστριακοί την Κασσάνδρα, τις Οινούσες και τα ψαρά, ενώ οι Γάλλοι ανέλαβαν τις υπόλοιπες περιοχές. Η δίωξη των πειρατών από τις περιοχές αυτές άρχισε στις 25 Οκτωβρίου και σε 18 ημέρες πέτυχε το στόχο της.

H ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΑΡΧΟΥ HIPPOLYTE BISSON ΣΤΗ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ

Με το τέλος της ναυμαχίας του Ναβαρίνου και την καταστροφή του Τούρκο – Αιγυπτιακού στόλου από τον συμμαχικό Αγγλικό, Ρωσικό και Γαλλικό , οι πειρατές αξιοποιώντας τις αναταραχές και συγκρούσεις της επανάστασης στο Αιγαίο, άρχισαν αγώνα καταλήστευσης των νησιών.

Η Γαλλική κορβέτα La Lampoire (Η Μύραινα) υπό την πλοιαρχία του φιλέλληνα Πλοιάρχου Hippolyte Bisson, αρχίζει περιπολίες στα νησιά του Αιγαίου προκειμένου να διαφυλάξει τους πληθυσμούς τους που στέναζαν από τις επιδρομές των πειρατών, καθώς και να προστατεύσει την ναυσιπλοΐα στο επαναστατημένο Αιγαίο πέλαγος.

Κατά τη διάρκεια περιπολίας, στις 6 Νοεμβρίου 1827, κοντά στο επαναστατημένο, παρά τα προνόμια που του είχε παραχωρήσει ο Σουλτάνος, νησί της Αστυπάλαιας, συλλαμβάνει το πειρατικό μπρίκι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ. Αμέσως μετά τη σύλληψη ξεσπά δυνατή καταιγίδα.

Ο Bisson, αναγκάζεται να οδηγήσει τα δύο πλοία στον κόλπο Μαλτεζάνα του νησιού, προκειμένου να τα προστατεύσει από την θαλασσοταραχή. Ενώ τα δύο πλοία είχαν ποντίσει τις άγκυρες τους, ξαφνικά εμφανίζονται δύο πειρατικά πλοία. Τα πειρατικά αρχίζουν να βάλουν κατά της Κορβέτας και του Μπρικιού. Αμέσως ξεσπά ένας άνισος αγώνας, καθώς τα δύο πλοία ήταν ακινητοποιημένα, που διαρκεί ώρες. Το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, βαριά χτυπημένο από τα πυρρά των πειρατικών, αρχίζει να παίρνει κλίση, τότε ο Bisson διατάσει το δεκαπενταμελές πλήρωμά του να πέσει στην θάλασσα. Το Παναγιώτης δεν έχει πια καμία τύχη, μόνο τέσσερις από το πλήρωμά του θα φτάσουν στη στεριά.

Στη συνέχεια ο Bisson, βλέποντας ότι ο αγώνας ήταν μάταιος κλείνεται στην μπαρουταποθήκη και βάζει φωτιά.

Με αυτές τις ενέργειες του Καποδίστρια καταπολεμήθηκε σε μεγάλο βαθμό η πειρατεία και ολόκληρη η Ευρώπη τον επαίνεσε για την δραστηριότητα και τις επιτυχίες του. Ωστόσο η εξάλειψη της πειρατείας δεν ήταν οριστική. Αυτό οφείλετε, σε ένα βαθμό, στις αξιοθαύμαστες ικανότητες των πειρατών. Οι τελευταίοι είχαν την δυνατότητα να απομακρύνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα από τον τόπο της δράσης τους και να κρύβονται στις πολυπληθείς κολπώσεις των ακτών. Έτσι οι

Βιάρος Καποδίστριας

προσπάθειες της Κυβέρνησης του Καποδίστρια των μεμονομένων πλέον περιστατικών πειρατείας, συνεχίστηκαν και κατά το 1830, όπως αποδεικνύεται και από την επιστολή του Βιάρου Καποδίστρια (αδελφού του Κυβερνήτη), Υπουργού των Ναυτικών, προς τον κυβερνήτη. Με την συγκεκριμένη επιστολή του ο Βιάρος προτείνει την περιπολία πλοίων στο Αιγαίο, την επισκευή του πλοίου <<Αγαμέμνονας>> και την παροχή άδειας στα παραπλέοντα πλοία να κατάσχουν ή να βυθίζουν όσα πλοία δεν έχουν τα απαραίτητα έγγραφα.
Ο Καποδίστριας ως διορατικός ηγέτης γνώριζε ότι για να εξαλειφθεί η πειρατεία έπρεπε να εκλείψουν τα γενεσιουργά της αίτια, δηλαδή τα οικονομικά και κοινωνικά αίτια που την προκαλούσαν και την συντηρούσαν. Για το λόγο αυτό προσπάθησε να εντάξει στις ένοπλες δυνάμεις ή να απασχολήσει στην καλλιέργεια της γης τους άνεργους ναυτικούς, τους άτακτους στρατιωτικούς και τους πρόσφυγες. Οι οικονομικές όμως δυσχέρειες του κράτους , απέτρεπαν την αξιοποίηση όλων αυτών των ανέργων, γεγονός που προκαλούσε την δυσχέρειά τους έναντι του Κυβερνήτη. Έτσι σιγά-σιγά η πειρατεία άρχισε να επανεμφανίζεται. Όσο λοιπόν καθυστερούσε η αποκατάσταση των ανέργων, τόσο δύσκολη ήταν η εξάλειψη της πειρατείας.

Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια τα πειρατικά κρούσματα πολλαπλασιάστηκαν. Ήταν δε τέτοιο το θράσος τους, που δεν δίστασαν να αιχμαλωτίσουν ακόμα και πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού. Στις πηγές επίσης αναφέρεται και η περίπτωση ενός πολεμικού πλοίου που μετετράπη σε πειρατικό. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια και να γίνουν συντονισμένες ενέργειες των επόμενων Κυβερνήσεων ώστε να εξαλειφθεί το φαινόμενο. Σε περιόδους που εξασθενούσε η κεντρική διοίκηση εξαιτίας των κυβερνητικών, συνταγματικών και πολιτειακών μεταβολών που έγιναν μέχρι και τα μέσα του δεύτερου μισού του 19^ου αιώνα, η δράση των πειρατών αυξανόταν.

Πηγή

http://astypalaia.wordpress.com

http://www.istorikathemata.com/2011/02/1828.html#more

ΠΛΟΥΣΙΑ ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΙΑ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

2012-02-15T02:30:00.000-08:00


Υποβρύχια αναγνωριστική αρχαιολογική έρευνα για τον εντοπισμό και καταγραφή εναλίων πολιτιστικών αγαθών στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου του Ηρακλείου Κρήτης, με βόρειο όριο τη νησίδα Δία, πραγματοποίησε η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων (ΕΕΑ) στο διάστημα από 23 Σεπτεμβρίου έως 16 Οκτωβρίου. Ερευνήθηκε με απόλυτη ακρίβεια και συστηματικά θαλάσσια περιοχή περίπου 30χλμ.2 στον κόλπο του Ηρακλείου και στα νότια και ανατολικά της νησίδας Δία. Πρόθεση της Εφορείας ήταν να επαναπροσδιοριστούν οι στόχοι των ήδη εντοπισμένων αρχαίων ναυαγίων της έρευνας του πλοιάρχου Κουστώ, αλλά και ο εντοπισμός νέων στόχων με ευρήματα σε ένα θαλάσσιο χώρο με έντονη ναυσιπλοΐα από την Προϊστορική περίοδο μέχρι σήμερα. Η έρευνα είχε λίαν επιτυχή αποτελέσματα αφού, εντοπίστηκαν τέσσερα άγνωστα φορτία ναυαγίων με αμφορείς και χρηστικά αγγεία του πληρώματος. Πρόκειται για δύο ναυάγια ρωμαϊκών χρόνων, το ένα με κρητικούς αμφορείς του 1ου – 2ου αι. μ.Χ. και το άλλο με υστερορωμαϊκούς αμφορείς (5ος – 7ος αι. μ.Χ.), καθώς και δύο με βυζαντινούς αμφορείς, το ένα χρονολογούμενο στον 8ο – 9ο αι. μ.Χ. και το δεύτερο μεταγενέστερα. Επανεντοπίστηκε, επίσης φορτίο ναυαγίων με ροδιακούς αμφορείς του 1ου – 2ου αι. μ.Χ., το οποίο είχε εντοπίσει και μερικώς ανασκάψει ομάδα αρχαιολόγων του τότε Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστήμων και του Cousteau, το 1976. Όλα τα ναυάγια τεκμηριώθηκαν με μετρήσεις και ανέλκυση ευρημάτων, κινηματογραφήθηκαν και αποτυπώθηκαν φωτογραφικά σε εικόνες υψηλής ανάλυσης για τη δημιουργία φωτομωσαϊκών. Πέραν των ανωτέρω εντοπίσθηκαν τρία ναυάγια νεωτέρων χρόνων, που προστατεύονται από τον αρχαιολογικό νόμο ως πολιτιστικά αγαθά και τέσσερις περιοχές προσωρινής αγκυροβολίας (καταφύγια), οι οποίες βρίθουν αρχαιολογικού υλικού διαφόρων εποχών και προελεύσεων (αμφορείς, χρηστικά και επιτραπέζια αγγεία, λίθινες και μολύβδινες άγκυρες, αλιευτικά βάρη κλπ.). Λόγω του τεράστιου ενδιαφέροντος των αποτελεσμάτων της έρευνας, η ΕΕΑ προτίθεται να τη συνεχίσει και το 2012. Την διεύθυνση της έρευνας είχε ο καταδυόμενος αρχαιολόγος Δρ. Θ. Θεοδούλου, με τη συμμετοχή των καταδυόμενων αρχαιολόγων της ΕΕΑ Δ. Ευαγγελιστή και Γ. Κουτσουφλάκη. Προϊσταμένη της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων είναι η Δρ. Αγγελική Γ. Σίμωσι Την έρευνα υποστήριξαν ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου και ο Παγκρήτιος Όμιλος Φουσκωτών Σκαφών, ενώ συνεισέφεραν το Divers Club Crete και οι κκ Μ. Στεφανάκης και Δ. Δράκος. Σε όλους εκφράζονται θερμές ευχαριστίες, όπως και στα μέλη της αποστολής, τα οποία εργάστηκαν με αυταπάρνηση κάτω από δύσκολες συνθήκες. Με την Εφορεία συνεργάστηκε το Woods Hole Oceanographic Institution της Μασαχουσέτης (WHOI), δια του αρχαιολόγου – τεχνολόγου Δρ. Β. Foley, και εφαρμόστηκαν καινοτόμες μέθοδοι για την Υποβρύχια Αρχαιολογία όπως η χρήση δύο αυτόνομων υποβρύχιων οχημάτων (AUV’s), έξι κλειστών αναπνευστικών κυκλωμάτων (rebreathers) και προωθητήρων προσαρμοζόμενων στις καταδυτικές φιάλες για την κάλυψη μεγάλης θαλάσσιας έκτασης σε μικρό χρονικό διάστημα. Στην τεχνική υποστήριξη της έρευνας συνεργάστηκε το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), δια του γεωλόγου Δ. Σακελλαρίου, το οποίο διέθεσε το ερευνητικό σκάφος «Αλκυών», εξοπλισμένο με πολυδιαυλικό βυθόμετρο υψηλής διακριτικότητας (multibeam), τομογράφο υποδομής πυθμένα (sub-bottom profiler) και όργανο μέτρησης φυσικών παραμέτρων (CTD). Επαναπροσδιορισμός και αποτύπωση εναλίων κτισμάτων στη θέση Πηγαδάκια, Δήμου Ευεργέτουλα, Νήσου Λέσβου Το 1995 στην περιοχή Πηγαδάκια του κόλπου της Γέρας, είχαν εντοπιστεί σε βάθος 2,5 μέτρων, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας θεμελιώσεις κτηρίων και πλήθος οστράκων. Με αφορμή το γεγονός αυτό και στο πλαίσιο της βελτίωσης του εκεί υπάρχοντος από παλιά αλιευτικού καταφυγίου, διενεργήθηκε λεπτομερής υποβρύχια αποτύπωση των ορατών στον πυθμένα κτηριακών καταλοίπων. Αποτυπώθηκε μια κτηριακή ενότητα, που αποτελείται από ορθογώνιους χώρους (δωμάτια) ενδεικτικών διαστάσεων 4,10 Χ 6,33μέτρα, 3,10 Χ 6,23μέτρα, 2,30 Χ 3,15 μέτρα, σε κάποια από τα οποία διασώζονται δάπεδα με κεραμική πλακόστρωση, που συνθέτουν μια εξαιρετικά επιμελημένη κατασκευή. Ανατολικά αυτών εντοπίζεται μεγάλος ορθογώνιος χώρος διαστάσεων 31,68 Χ 5,00 μέτρα με δάπεδο από ασβεστοκονίαμα, που τον οριοθετούν τοίχοι πάχους 45 και 60 εκατοστών, ενώ διακρίνονται και τμήματα πήλινων αγωγών. Πολλοί από τους τοίχους των κτηρίων αυτών σώζονται σε ικανό ύψος, περίπου μισό μέτρο πάνω από τη θεμελίωση, ενώ εντοπίστηκε λίθινο τμήμα, που φέρει ραβδώσεις ημιβυθισμένο, που δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για κίονα. Έχοντας αυτά τα δεδομένα η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων προβλέπει τη διενέργεια υποβρύχιας ανασκαφικής έρευνας στην περιοχή, ώστε να προσδιοριστεί η έκταση του βυθισμένου οικισμού αλλά και η χρονολόγησή του, και το σημαντικότερο να προσδιοριστεί εάν τα θεμέλια αυτά αποτελούν την προέκταση του αρχαίου παράλιου οικισμού του Κάτω Τρίτους που χρονολογείται, από τον 3ο αι. π.Χ. ως τον 3ο αι. μ.Χ. Η υποβρύχια αποτύπωση πραγματοποιήθηκε από καταδυτικό κλιμάκιο της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων αποτελούμενο από την καταδυόμενη Αρχιτέκτονα Αικατερίνη Ταγωνίδου, τον καταδυόμενο Πολιτικό Μηχανικό Αθανάσιο Στεργίου και τον Δύτη Βασίλη Γλέζο, με την αμέριστη βοήθεια του Δήμου Λέσβου. Υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στην Τήλο Υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στην Τήλο πραγματοποίησε η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων κατά το διάστημα 29 Οκτωβρίου έως 4 Νοεμβρίου, όπου κατά την έρευνα επαναπροσδιόρισε δύο ήδη από το παρελθόν εντοπισμένα ναυάγια. Η ύπαρξη των ναυαγίων αυτών στον όρμο των Λιβαδίων της μακρινής Τήλου, μας δίνει νέα στοιχεία για τη ναυτική ιστορία του νησιού από τους αρχαίους ακόμα χρόνους. Ναυάγιο 1 Πρόκειται για ναυάγιο ξύλινου σκάφους των χρόνων του μεσοπολέμου, το οποίο εμπίπτει στις διατάξεις του Ν. 3028/02, και το σκαρί του οποίου σώζεται σε καλή κατάσταση με διαστάσεις 19μ. Χ 6μ. Το ναυάγιο εντοπίστηκε σε βάθος 10 μέτρων και σε 40 περίπου μέτρα νοτιοδυτικά της άκρης του υπάρχοντος μόλου. Στο σκάφος βρέθηκαν διαβρωμένοι πυροκροτητές και πολλές δεσμίδες φυσιγγίων, διάφορα σκεύη, κομμάτια από τον εξοπλισμό του πλοίου κ. ά. Περιοχή που εντοπίζεται πλήθος οστράκων αμφορέων και τμήματα κεραμικής από χρηστικά αγγεία. Η περιοχή αυτή εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας βραχώδους ακτής μέχρι τον φανό και σε βάθος μέχρι 20μ. Το μεγαλύτερο μέρος των αμφορέων ανήκουν σε ροδιακούς του 1ου αιώνα, γεγονός που συνηγορεί στην ύπαρξη ναυαγίου θαμμένου κάτω από την άμμο.

http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=49372

http://erroso.blogspot.com/2012/02/blog-post_15.html

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

2012-02-15T00:19:00.000-08:00

"Αρχέγονος Ελλάς Ήπειρος" έτσι χαρακτηρίζει την περιοχή αυτή του Ελληνισμού ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (2ος αι. μ.Χ.) ενώ ο Αριστοτέλης (4ος αι. π.Χ.) την αποκαλεί "Ελλάδα την αρχαίαν".
Η Ήπειρος είχε το όνομά της πάντοτε συνδεδεμένο με τη μοίρα του Ελληνισμού 3000 χρόνια αδιαμφισβήτητης και συνεχούς ελληνικότητας δηλώνουν τα κατάστικτα με αρχαιολογικούς τόπους και μνημεία εδάφη της. Στην "άπειρον γη" ("άπειρος" = απέραντι είναι η "Ήπειρος" στα δωρικά) έζησε και μεγαλούργησε ο Ελληνισμός στο διάβα της Ιστορίας, αλλά και σήμερα εκεί ζει, αγωνίζεται και αντιστέκεται...

Όταν οι ιστορικοί αναφέρονται στην «ΉΠΕΙΡΟ» δεν εννοούν μονό τους τέσσερις νομούς της Β.Δ. Ελλάδας, αλλά και τη ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ το τμήμα αυτό της ενιαίας Ηπείρου που λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων βρίσκεται υπό Αλβανική κυριαρχία. Για τον Προκόπιο (6ος αι. μ.Χ.) η Ήπειρος φτάνει ως την Επίδαμνο (Δυρράχιο) «Έλληνες εισίν, Ηπειρώται καλούμενοι, άχρις Επιδάμνου πόλεως, ήπερ επιθαλασσία οικείται». Εκεί, στην Επίδαμνο, τοποθετεί και ο Θουκυδίδης (5ος αι. π.Χ.) τα όρια των Ηπειρωτικών φύλων. Ο Διονύσιος ο Περιηγητής (1ος αι. π.Χ.) τα προσδιορίζει βορειότερα της Αυλώνας. Το αρχαίο ρητό «Ωρκίην υπέρ αίαν ερείδεται Ελλάδος αρχή» θέλει την Ελλάδα να αρχίζει από τη γη του Ωρικού. Τέλος ο Στράβων (1ος αι. μ.Χ.) θεωρεί ως όριο Ηπειρωτών και Ιλλυριών το Γενούσο ποταμό και τη γειτονική Εγνατία Οδό, πού ξεκινούσε από το Δυρράχιο και έφτανε στο Βυζάντιο. Αποικία των Κορίνθιων και Κερκυραίων ήταν η Επίδαμνος (Δυρράχιο). Ηπειρώτες συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ οι κάτοικοι της Επιδάμνου εμπλέκονται ως Σύμμαχοι των Κερκυραίων και Αθηναίων στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Η ενότητα του Ηπειρωτικού χώρου (Βορείου και Νοτίου) με τα λοιπά Ελλαδικά είναι έκδηλη και αδιαμφισβήτητη σε ολόκληρη την αρχαιότητα.

Πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου θεωρούνται οι Πελασγοί. Αργότερα εμφανίζονται οι Ίωνες και στη συνέχεια τα δωρικά φύλα που επικρατούν. Κατά το Θεόπομπο (4ος αι. π.Χ.) τα ηπειρωτικά φύλα ήσαν 14 ενώ κατά το Στράβωνα 11, και όλα ελληνικά.
Θρησκευτικό κέντρο όλων των Ηπειρωτών ήταν το Μαντείο της Δωδώνης προς τιμή του Δία. Στο Δωδωναίο Δία θυσιάζει ο Έλληνας ήρωας Αχιλλέας. Του Δωδωναίου Δία αγάλματα βρέθηκαν σε ολόκληρη τη Β. Ήπειρο. Διαδεδομένη επίσης ήταν η λατρεία του Απόλλωνα, της Αφροδίτης, της Άρτεμης, της Αθηνάς, του Ποσειδώνα, του Διονύσου, του Ασκληπιού, θεοτήτων πού λάτρευε και ο υπόλοιπος Ελληνισμός.

Οι ιστορικές πηγές και η αρχαιολογική σκαπάνη μαρτυρούν την παρουσία ζωντανού Ελληνισμού στο Βουθρωτό (πλησίον Αγ. Σαράντα), Αντιγόνεια (Τεπελένι), Επίδαμνο (Δυρράχιο), Αντιπάτρεια (Μπεράτι), Απολλωνία (Πογιάνι-Φίερι), Βύλλιδα, Αστάκη, Αμαντία (Πλιόσα), Χίμαιρα (Χειμάρρα), Πάνορμο, Φοινίκη, Ογχησμό (Αγ. Σαράντα), Αδριανούπολι - Δρυϊνούπολι, Νυμφαίο, Ωρικό σε ολόκληρο δηλ. το Βορειοηπειρωτικό χώρο.
Η ενότητα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Β. Ηπείρου με τη λοιπή Ελλάδα αποδεικνύεται περίτρανα και με την αρχαιολογική σκαπάνη:
Στην Απολλωνία, αποικία Κερκυραίων και Κορινθίων, έχουν βρεθεί ναοί Απόλλωνα και Άρτεμης ή Ποσειδώνα, ελληνικό θέατρο, Νυμφαίο, αττικά αγγεία και ταφικά ανάγλυφα με σκηνές από την ελληνική μυθολογία, αγάλματα Δωδωναίου Δία, Λυκείου Απόλλωνα, Αθηνάς Παρθένου, Δήμητρας, Ερμή, Απόλλωνα, του Άτλαντα να κρατά στους ώμους του τον Ουρανό, προτομή του Δημοσθένη, νεκρόπολη με πλούσια ευρήματα κ.λπ.

Στο Βουθρωτό (Άγ. Σαράντα), πού ο Βιργίλιος θέλει να έχει κτισθεί από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Έλενο, βρέθηκαν αρχαία τείχη, Ναός Ασκληπιού, Γυμναστήριο, καταπληκτικό ελληνικό θέατρο, πρυτανείο, κεφαλή του Απόλλωνα, βωμός του Διονύσου, πολλές επιγραφές στα ελληνικά.
Επίσης στο γειτονικό Φοινίκι βρέθηκε θέατρο, τάφοι με σαρκοφάγους, ναός της Αθηνάς, Γυμνάσιο κ.λπ. Ας σημειωθεί ότι το Φοινίκι κρατάει μέχρι σήμερα το αρχαιοελληνικό όνομα του: Φοινίκη πρωτεύουσα της Χαονίας.

Στη Βύλλιδα (πλησίον Φίερι) αποκαλύφθηκε: περίφημο θέατρο πού συνδυάζει δωρικό και Ιωνικό ρυθμό, γυμναστήριο, στάδιο, ταφικά κτίσματα με μακεδονικές επιδράσεις, αρχαία αγορά, οικία με περίστυλη αυλή με πολύχρωμο ψηφιδωτό, νόμισμα με παραστάσεις Δωδωναίου Δία, της Άρτεμης, του Ηρακλή, του Αχιλλέα ή Μ. Αλεξάνδρου, καθώς και επιγραφές στα Ελληνικά. Και όμως το αλβανικό κράτος, ακολουθώντας τη Σκοπιανή πρακτική, παρουσιάζει τα μνημεία αυτά του Ελληνισμού ως αλβανική πολιτιστική δημιουργία...

Ηπειρωτική καταγωγή είχε και ο Μακεδόνας βασιλιάς Μ. Αλέξανδρος, από τη μητέρα του Ολυμπιάδα, κόρη του Βασιλιά των Μολοσσών Νεοπτόλεμου Α’. Το Βασίλειο των Μολοσσών, του μεγάλου αυτού ηπειρωτικού φύλου, τον 3ο αι. π.Χ. γνωρίζει τη μεγαλύτερη ακμή με το βασιλιά Πύρρο. Ο Πύρρος κατορθώνει να συνενώσει όλα τα ηπειρωτικά φύλα και προσπαθεί να καταλάβει την Ιταλική Χερσόνησο. Η ενιαία Ήπειρος - Βόρεια και Νότια - από τον Αχελώο μέχρι τον Αώο ποταμό, γνωρίζει μέρες δόξας και μεγαλείου.
Ένα αιώνα όμως αργότερα ακολουθεί η Ρωμαιοκρατία, περίοδος παρακμής και καταστροφής της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς στην ενιαία Ήπειρο.

Το Ευαγγέλιο του Χριστού φτάνει πολύ νωρίς στον ηπειρωτικό χώρο, με τον Απόστολο Παύλο. Από τους πρώτους αιώνες έχουμε μάρτυρες από τη Β. Ήπειρο: Αγ. Αστείος Επίσκοπός Δυρραχίου (98 μ.Χ.), Αγ. Ελευθέριος Επίσκοπος Αυλώνας (120 μ.Χ.), Αγ. Δονάτος Επίσκοπος Φοινίκης (250 μ.Χ.), Διάκονος Ίσαυρος (3ος αι. μ.Χ.). Η παρουσία Επισκόπων σε Οικουμενικές Συνόδους (ήδη από το 381 μ.Χ.) δείχνει την οργάνωση της Εκκλησίας στην περιοχή.
Τα πολλά βαπτιστήρια της παλαιοχριστιανικής εποχής που έχουν διασωθεί (Βουθρωτό, Φοινίκι, Αχρίδα) φανερώνουν την πρόοδο της Χριστιανικής Εκκλησίας στο χώρο τη Ηπείρου.

Εντυπωσιακή είναι η εξέλιξη της ναοδομίας: παλαιοχριστιανικές Βασιλικές έχουν ανακαλυφθεί στο Βουθρωτό, Βύλλιδα, Αμάντια, Δυρράχιο, Μεσαπλικ Αχρίδα με εντυπωσιακά ψηφιδωτά. Αργότερα η Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή αρχιτεκτονική έχει να παρουσιάσει: Κοίμηση Θεοτόκου Λάμποβο, Άγ. Νικόλαο Μπερατι, Παναγία Ζερβάτι (10ος αι.), Άγ. Ιωάννη Μπομποστίτσας Κορυτσάς, Άγ. Νικόλαο Μεσοποτάμου, Παναγία Μπόρια Κορυτσάς, στο Μπεράτι: Παναγία Βλαχέρνας, Αγ. Μιχαήλ και Αγ. Τριάδα (12ος-14ος αι.), Αγ. Κυριάκος Δούβιανης, Γέννηση Θεοτόκου Επισκοπής (16ος αι.), Αγ. Πρόδρομος Μοσχόπολης Κορυτσάς και Παναγία Κοκαμιάς (17ος αι.), Αγ. Νικόλαος Μοσχόπολης (18ος αι.) κ.λπ.

Καταπληκτική είναι και η αγιογραφία πού αναπτύχθηκε στο χώρο της Β. Ηπείρου. Οι αρχαιότερες αγιογραφίες χρονολογούνται από τον 12ο αϊ. (Παναγία Μπόρια Κορυτσάς). Οι αγιογράφοι εδώ ακολουθούν πιστά την βυζαντινή τεχνοτροπία. Σημαντικότατοι αναδείχθηκαν ο Ονούφριος και ο γυιός του Νικόλαος (16ος αι.) που ιστόρισαν Ναούς στο Μπεράτι αλλά και την Καστοριά. Άλλοι αξιόλογοι αγιογράφοι ήταν ο Ονούφριος Κυπριώτης (17ος αι.) και ο Δαβίδ από τη Σελενίτσα (18ος αι.). Ας σημειωθεί ότι όλες οι επιγραφές είναι στην Ελληνική γλώσσα. Το ενιαίο της τέχνης της Β. Ηπείρου με τη Νότια Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία μαρτυρεί την ενότητα των τμημάτων αυτών του Ελληνισμού.

Στα χρόνια της παρακμής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δημιουργείται στην ενιαία Ήπειρο το «Δεσποτάτο της Ηπείρου» πού έφτανε οπό την Άρτα ως το Δυρράχιο.
Από το 1449 η Ήπειρος καταλαμβάνεται από τους Τούρκους. Οι Χριστιανοί Ηπειρώτες του Βορρά αντιστέκονται με αρχηγό τον «Ηπειρώτη Πρίγκιπα» Γεώργιο Καστριώτη (Σκερντέμπεη). Οι Αλβανοί τον θέλουν Ιλλυρό παρά την κατηγορηματική του δήλωση πού αναγράφεται και σε αλβανικό γραμματόσημο.

Στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς o Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός υποφέρει: οι Τούρκοι εφαρμόζουν και εδώ το βίαιο εξισλαμισμό. Οι εξισλαμισθέντες μετατρέπονται σε φανατικούς μουσουλμάνους και μισέλληνες. Εκατοντάδες Νεομάρτυρες κοσμούν το Βορειοηπειρωτικόχώρο αλλά και το φαινόμενο των Κρυπτοχριστιανών της Σπαθίας είναι ιδιαίτερο συγκινητικό.
Ο Ελληνισμός της Β. Ηπείρου κυριολεκτικά σώζεται με τη δράση των Επισκόπων Δρυϊνουπόλεως Ματθαίου και Αργυροκάστρου Σοφιανού και του Νεκταρίου Τέρπου.
Καταλυτική είναι η παρουσία και η προσφορά του ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ. Οργώνει την Ήπειρο και ιδιαίτερα τη Β. Ήπειρο κηρύττει Χριστόν εσταυρωμένον και αναστημενον, χτίζει εκατοντάδες σχολεία, στηρίζει την ελπίδα του λαού, κρατά ασβέστη τη φλόγα της Λευτεριάς, μιλά για το «ποθούμενο» - τη λευτεριά - και της Β. Ηπείρου, αυτό δεν του το συγχώρεσαν οι Τουρκαλβανοί που τον απαγχόνισαν στο Κολικόντασι της Β.Ηπείρου (πλησίον Φίερι) στις 24-8-1779.

Τη ζοφερή περίοδο της Τουρκοκρατίας τα 80 μοναστήρια της Β. Ηπείρου αναδείχθηκαν όχι μονό κέντρα λατρείας αλλά και εστίες κοινωνικής πρόνοιας, κέντρα εθνικών εξορμήσεων, ορμητήρια και καταφύγια επαναστατών και προπαντός κέντρα ελληνικής παιδείας: τα περισσότερα Μοναστήρια συντηρούσαν σχολές γραμμάτων και τεχνών.
Σε «Αθήνα του Βορρά» εξελίχθηκε η Μοσχόπολη Κορυτσάς το 18ο αι. με τη «Νέα Ακαδημία» και προπαντός με το μοναδικό τυπογραφείο σε ολόκληρη την Ανατολή. Σ’ αυτό τυπώνεται το πρώτο αλβανικό λεξικό (μαζί και ελληνικό και βλάχικο). Ας σημειωθεί ότι μέχρι τότε η αλβανική δεν ήταν γραπτή γλώσσα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρώτες συστηματικές προσπάθειες εγγραμμάτισής της γίνονται από τους πνευματικούς κύκλους της Νέας Ακαδημίας: το πρώτο αλφάβητο της αλβανικής βασιζόταν στο Ελληνικό. Και όμως την ακτινοβολία της Μοσχοπολης ζήλεψαν οι Αλβανοί και την έκαψαν ολοσχερώς...

Η ένοπλη αντίσταση των Ηπειρωτών στην Τουρκική κατοχή είναι θρυλική: το Σούλι στην Ν. Ήπειρο έμεινε άπαρτο για τέσσερις αιώνες, η Χειμάρρα στη Β. Ήπειρο ανάγκασε τους Τούρκους να της παραχωρήσουν αυτονομία και ιδιαίτερα προνόμια. Δεκάδες οι επαναστάσεις κατά των Τούρκων από τους Βορειοηπειρώτες. Αλλά και στην Ελληνική Εθνεγερσία του 1821 χιλιάδες Βορειοηπειρώτες συμμετείχαν ενεργά. Η Β. Ήπειρος όμως παρέμεινε σκλάβα για ένα αιώνα ακόμα…

Όταν το Ελλαδικό Κρατίδιο, μετά την απελευθέρωση, αρχίζει να οργανώνεται και πάλι τρέχουν να συνδράμουν την ανοικοδόμηση του οι σκλαβωμένοι, τότε, Βορειοηπειρώτες: οι Μεγάλοι Ευεργέτες Χρ. Ζωγράφος (Κεστοράτι Αργυροκάστρου), Απ. Αρσάκης (Χοταχόβα Πρεμετής), Σίμων και Γεώργιος Σίνας (Μοσχόπολη Κορυτσάς), Ευαγ. και Κων/νος Ζάππας (Λάμποβο Αργυροκάστρου), Ιωαν. Μπάγκας (Κορυτσά) κ.λπ. χτίζουν και δωρίζουν στο Ελληνικό Κράτος το Αστεροσκοπείο Αθηνών, τα Αρσάκεια Σχολεία, την Ακαδημία Αθηνών, το Ζάππειο Μέγαρο, για να αναφέρουμε τις γνωστότερες δωρεές. Δυστυχώς τα χωριά τους παραμένουν και σήμερα εγκαταλελειμμένα από μας τους Νεοέλληνες...

Το 1912-13, στους Βαλκανικούς Πολέμους, απελευθερώνονται από τον Ελληνικό Στρατό μαζί με τη Μακεδονία και τη Ν. Ήπειρο και τα Βορειοηπειρωτικά εδάφη: από τη Χειμάρρα μέχρι την Κορυτσά. Το «ποθούμενο» του Αγ. Κοσμά έδειχνε να πραγματοποιείται όταν το Δεκέμβριο του 1912 υψωνόταν η Ελληνική Σημαία στην Κορυτσά...

Όμως τα συμφέροντα των Μεγάλων, τότε, Δυνάμεων υπερτερούν: Με πρωτοβουλία Ιταλίας και Αυστροουγγαρίας δημιουργείται εκ του μηδενός, το Αλβανικό Κράτος. Για να μπορέσει να επιβιώσει παραχωρούν βίαια σ’ αυτό την ελεύθερη Β. Ήπειρο.
Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός μπροστά σ’ αυτή την αδικία ξεσηκώνεται. Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 κηρύσσει στο Αργυρόκαστρο την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ. Ορίζεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γ. Ζωγράφο και μέλη τους Μητροπολίτες Δρυινουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανός (φωτ). Οι Βορειοηπειρώτες αρχίζουν ένοπλο αγώνα χωρίς - δυστυχώς - τη βοήθεια του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση κατά του Αλβανικού ζυγού πετυχαίνει και στις 17 Μαΐου 1914 αναγκάζονται οι Μ. Δυνάμεις και η Αλβανία να υπογράψουν το ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ δηλ. την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.
Η κυβέρνηση της Αυτονομίας τον Οκτώβριο του 1914 παραδίδει την εξουσία στον Ελληνικό Στρατό πού απελευθέρωσε για Β’ φορά τη Β. Ήπειρο.

Δυστυχώς όμως οι Αλβανοί αθετούν τις υποσχέσεις τους: Στη δεκαετία του 1920 κατορθώνουν να αποκόψουν την Ορθόδοξη Εκκλησία από τη Μητέρα Εκκλησία, το Πατριαρχείο Κων/πόλεως, και να την κάνουν υποχείριο του Αλβανικού εθνικισμού.
Στη δεκαετία του 1930 ο βασιλιάς Ζώγου επιτίθεται εναντίον της Ελληνικής Παιδείας κλείνει σχολεία, διώκει δασκάλους, γονείς, μαθητές. Οι Βορειοηπειρώτες προσφεύγουν ατό Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης (Χάγη) και δικαιώνονται το Αλβανικό κράτος υποχρεώνεται να ανοίξει τα Ελληνικά Σχολεία. Αλλά η πολεμική εναντίον της Ελληνικής Παιδείας συνεχίζεται και στο καθεστώς του Χότζα και σήμερα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 η Αλβανία διακηρύσσει επίσημα ότι θεωρεί εχθρούς της τους εχθρούς της Ιταλίας. Έτσι στις 28 Οκτωβρίου 1940 Αλβανικές μεραρχίες στο πλευρό της φασιστικής Ιταλίας επιτίθενται εναντίον της Ελλάδας.
Όμως νικηφόρος ο Ελληνικός Στρατός μπαίνει θριαμβευτής και πάλι στη Β. Ήπειρο και γίνεται δεκτός ως ελευθερωτής με πανηγυρισμούς από τους Βορειοηπειρώτες. Δυστυχώς όμως και πάλι τα συμφέροντα των «Μεγάλων» θέλουν τη Β. Ήπειρο σκλάβα στούς Αλβανούς.
Μετά τη λήξη του Πολέμου, το Ελληνικό Κράτος ζητεί από το Συμβούλιο Ειρήνης των Παρισίων και στη συνεχεία από το Συμβούλιο των Τεσσάρων Νικητριών Δυνάμεων τη παραχώρηση της Β. Ηπείρου στην Ελλάδα. Η συζήτηση αναβάλλεται για μετά τη λύση του Αυστριακού (1955) και του Γερμανικού (1990) σήμερα το αίτημα της Ελλάδας εκκρεμεί...

Η υποχώρηση όμως του Ελληνικού Στρατού το 1941 και η κατοχή ξανάφερε το σκοτάδι της σκλαβιάς στην Ήπειρο. Στη Νότια Ήπειρο μουσουλμάνοι Τσάμηδες σε συνεργασία με τους κατακτητές καταστρέφουν, λεηλατούν, σφάζουν. Στη Β. Ήπειρο η κομμουνιστική δικτατορία του Χότζα είναι η χειρότερη σκλαβιά στην ιστορία του Ελληνισμού: η θρησκεία εκτός νόμου, κάθε θρησκευτική πράξη ποινικοποιείται
η Ελληνική παιδεία διώκεται
ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα στη μεθόριο και τεράστιοι προβολείς στη θάλασσα κάνουν την Αλβανία απέραντη φυλακή
χιλιάδες εκτελούνται ή σαπίζουν στις φυλακές
κάθε τι πού θυμίζει Χριστό και Ελλάδα εξολοθρεύεται.

Η Αλβανία στραγγαλίζει βάναυσα και τα στοιχειώδη δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Στην Ελλάδα χρόνο με το χρόνο πυκνώνουν οι φωνές εναντίον του Αλβανικού καθεστώτος. Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Σεβαστιανός με τη συμπαράσταση ΠΑΣΥΒΑ και ΣΦΕΒΑ οργώνει την Ελλάδα, προσφεύγει σε Διεθνείς Οργανισμούς, διοργανώνει συνέδρια αφυπνίζοντας συνειδήσεις, αλλά και προσφέρει αγάπη και στοργή σε δεκάδες φυγάδες Βορειοηπειρώτες και Αλβανούς. Και όλα αυτά, όταν το επίσημο Ελληνικό Κράτος κωφεύει στο δράμα, σιωπά στα εγκλήματα, αλλά και προσπαθεί να φιμώσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας κατά του Χοτζικού καθεστώτος.

Σήμερα ο μονοκομματισμός του κομμουνιστικού κόμματος εξέλιπε δυστυχώς όμως τη θέση του έχει πάρει ο μισελληνισμός σύσσωμης της Αλβανικής ηγεσίας. Η κατάσταση του Ελληνισμού παραμένει και σήμερα τραγική. η Ορθοδοξία εμποδίζεται να αναπτυχθεί, στους εκλεγμένους από Οικουμενικό Πατριαρχείο Επισκόπους δεν επιτρέπεται ή είσοδος στην Αλβανία
η Ελληνική Παιδεία διώκεται, κλείνουν τα Σχολεία, όσα λειτουργούν αλβανοποιούνται, δάσκαλοι απειλούνται και διώκονται για να μη διδάσκουν Ελληνική γλώσσα
στην ΟΜΟΝΟΙΑ δεν επιτρέπεται η συμμετοχή στις εκλογές
Βορειοηπειρώτες απολύονται από τις δουλειές τους
ληστοσυμμορίες και παρακρατικοί μηχανισμοί κλέβουν, καταστρέφουν, τρομοκρατούν, σκοτώνουν
η αλβανική αστυνομία σκοτώνει εν ψυχρώ γέροντες, κυνηγά μικρά παιδιά, συλλαμβάνει και φυλακίζει απρόκλητα νεαρούς Έλληνες
μεταφέρονται έποικοι από το Κοσσυφοπέδιο και καταλαμβάνουν δουλειές, περιουσίες, σπίτια των Βορειοηπειρωτών ποy ζουν προσωρινά στην Ελλάδα
το αλβανικό κράτος μετέρχεται κάθε μέσο ώστε να διώξει τους Έλληνες από τη Β. Ήπειρο και το έχει σχεδόν καταφέρει, η Β. Ήπειρος κοντεύει να ερημώσει...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1990: Οι Βορειοηπειρώτες τολμούν να γιορτάσουν τα πρώτα Χριστούγεννα πριν καλά-καλά ξεψυχήσει η τυρανία του Χότζα. Μέλη της ΣΦΕΒΑ μεταφέρουν με πολλούς κινδύνους στα Τίρανα ιερά σκεύη, βιβλία και άμφια για τη Χριστουγεννιάτικη Λειτουργία και από κει με τη βοήθεια της Ελληνικής Πρεσβείας στη Δερβιτσάνη Αργυροκάστρου. Η πρώτη φανερή Θεία Λειτουργία, τα πρώτα Χριστούγεννα, μετά από 24 χρονιά διωγμών...

Οι Βορειοηπειρώτες όμως αγωνίζονται, αντιστέκονται, θα νικήσουν:

ΠΗΓΗ: Η ηλεκτρονική σελίδα http://www.geocities.com/xeimarra/home.htm
http://www.e-istoria.com/bh1.html

ΠΟΙΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

2012-02-15T00:05:00.000-08:00

Παρουσιάζουμε το προτεινόμενο μοντέλο για την “Ειδική Οικονομική Ζώνη” (ΕΟΖ) που θα δημιουργηθεί στην περιοχή Ανατ. Μακεδονίας - Θράκης - Ποιες εξειδικευμένες θεματικές ζώνες, θα γίνουν σε Αλεξανδρούπολη, Ορεστιάδα, Σουφλί, Κομοτηνή, Ξάνθη, Δράμα και Καβάλα

Δόθηκε στην δημοσιότητα η οικονομοτεχνική Έκθεση για τη δημιουργία Ειδικών ζωνών στην περιοχή Ανατ. Μακεδονίας- Θράκης

Από την έκθεση αυτή δημοσιεύουμε σήμερα τα αναφερόμενα αποκλειστικά στην γεωγραφική περιοχή της Θράκης.

Το προτεινόμενο μοντέλο για την Ε.Ο.Ζ. της Αν. Μακεδονίας & Θράκης

Το προτεινόμενο μοντέλο για την ανάπτυξη της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, είναι μάλλον συνδιασμός των μοντέλων που χρησιμοποιούν κυρίως η Πολωνία και δευτερευόντως η Ν. Κορέα και φυσικά πέραν από την εξεταζόμενη περιοχή, το ίδιο μοντέλο προτείνεται να ισχύσει σε όλες τις περιοχές της χώρας, με αντίστοιχες προοπτικές και φιλοδοξίες .

Η διαμόρφωση του μοντέλου και η εφαρμογή του στην Ελληνική Πραγματικότητα, λαμβάνει υπόψιν τοπικές (ύπαρξη αναξιοποίητων ΒΙ.ΠΕ.), χρονικές (υφιστάμενη κρίση χρέους) αλλά και περιφερειακές (αυξημένη ανεργία, συγκριτικά πλεονεκτήματα σε συγκεκριμένα προϊόντα) ιδιαιτερότητες.

Αναλυτικότερα προτείνεται :

Α) Η δημιουργία μιας Κεντρικής Αρχής Διαχείρισης της Ε.Ο.Ζ., υπό τη μορφή της Ανώνυμης Εταιρίας, μέτοχος στην οποία θα είναι κατά 51% κρατικοί φορείς και κατά 49% ιδιωτικά νομικά ή ακόμη και φυσικά πρόσωπα.

Β) Η δημιουργία «θεματικών» Ε.Ο.Ζ. σε διάφορες περιοχές της Περιφέρειας, με στόχο την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων αλλά και των ιδιαιτεροτήτων της κάθε περιοχής. Οι θεματικές-περιφερειακές αυτές Ε.Ο.Ζ., θα αξιοποιούν όλα τα μοντέλα των Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών (βλέπε υποκεφάλαιο 5.2.), έτσι ώστε να εξυπηρετούν τις ιδιαιτερότητες του κρίσιμου δυωνύμου «προϊόν-περιοχή».

Γ) Θα πρέπει να υπάρξουν Προϋποθέσεις Επιλεξιμότητας, οι οποίες θα σχετίζονται με :

το ύψος της επένδυσης που θα πραγματοποιήσει ο υποψήφιος εντός της Ε.Ο.Ζ. π.χ. minimum 300 χιλ. ευρώ τον πρώτο χρόνο και 3 εκατομμυρίων ευρώ σε ορίζοντα πενταετίας.

Τον αριθμό των εργαζομένων που θα απασχολήσει η επένδυση, ο οποίος θα πρέπει να ξεπερνά τους 10 εργαζόμενους. Σε περίπτωση δε, μετεγκατάστασης υφιστάμενης μονάδας , θα πρέπει για να γίνει αυτή δεκτή, να απασχολήσει τον ίδιο αριθμό εργαζομένων που απασχολούσε εκτός Ε.Ο.Ζ. (π.χ. Χ εργαζόμενοι) συν τον κατώτατο αριθμό εργαζομένων που προβλέπει ή ένταξη στη Ζώνη . Δηλαδή Χ+10.

Ακριβώς επειδή απο την φύση τους οι Ε.Ο.Ζ. ευνοούν τις επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό (την ραχοκοκαλιά της οικονομίας), θα μπορούσε μια υφιστάμενη μονάδα να μεταφέρει μόνο το κομμάτι της παραγωγής που απευθύνεται σε ξένες αγορές, και όχι όλη την μονάδα παραγωγής της (κατά συνέπεια, να προχωρήσει στη δημιουργία θυγατρικής μέσα στην ζώνη).

Τη μεταφορά τεχνολογίας, παράμετρος η οποία θα κρίνεται από την Α.Ε. της Διαχείρισης.

Σε μια πιο «ευέλικτη» οργάνωση των Προϋποθέσεων Επιλεξιμότητας, θα μπορούσε να ισχύσει ένα αναλογικό μοντέλο, το οποίο θα τις συνδέει με τα κίνητρα. Π.χ. η πλήρης φοροαπαλλαγή των μερισμάτων, να ισχύει μόνον για τις επενδύσεις που θα εξάγουν το 50% τουλάχιστον των προϊόντων που παράγουν μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ο.Ζ. .

Δ) Η διάρκεια της Ε.Ο.Ζ. θα πρέπει να είναι minimum δεκαπενταετής, ενώ προτείνεται να υπάρχει από την αρχή πρόβλεψη αξιοποίησης της οργάνωσης και των υποδομών της με τη λήξη της «θητείας» της, με πιθανότερη τη συνέχιση της λειτουργίας της ως real estate project και την έξοδο-επιστροφή της κρατικής συμμετοχής, μέσα από την εισαγωγή της Ανώνυμης Εταιρίας της Κεντρικής Διαχείρισης, στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Ε) Η παροχή κινήτρων προτείνεται να θεσμοθετηθεί σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο τα κίνητρα θα αφορούν το σύνολο των θεματικών-περιφερειακών Ε.Ο.Ζ. και το δεύτερο επίπεδο θα αφορά επί μέρους κίνητρα ανάλογα με τις ειδικές ανάγκες που το ίδιο το αντικείμενο διαμορφώνει στο πλαίσιό τους.

Αναφορικά με το πρώτο επίπεδο κινήτρων, το οποίο θα είναι δύο κατηγοριών, προτείνεται να ισχύουν τα παρακάτω για τους επενδυτές που θα επιλέξουν να εντάξουν τις επιχειρήσεις τους σε κάποια από τις περιφερειακές Ε.Ο.Ζ. .

Τα βασικότερα σχόλια επί των Φορολογικών Κινήτρων είναι τα εξής :

Πραγματικά, το προτεινόμενο πλαίσιο θεωρείται εξαιρετικά εκτεταμένο, βασικός στόχος όμως είναι, το να καλύψει την ανυπαρξία άμεσα οικονομικών κινήτρων (επιδοτήσεων) .

Η εφαρμογή δασμού επί των προϊόντων που θα εισάγονται στην ελληνική αγορά, αποσκοπεί, αφενός στο να εξουδετερώσει τα πλεονεκτήματα που θα έχουν οι εντεταγμένες στις Ε.Ο.Ζ. Ζώνες σε σχέση με όσες λειτουργούν εκτός αυτών και αφετέρου στο να δώσει ένα σαφή εξαγωγικό προσανατολισμό στις μονάδες που θα ενταχθούν.

Θα μπορούσε να υπάρξει παραμετροποίση των φορολογικών κινήτρων, συνδεδεμένη με την εξαγωγική επίδοση των συγκεκριμένων επενδύσεων.

Αναφορικά με τα Διοικητικά Κίνητρα, θα πρέπει να σημειωθεί, όπως σχολιάσαμε και σε άλλο σημείο της Τεχνικής Έκθεσης, ότι αποτελούν από μόνα τους σε πολλές περιπτώσεις, τη γεννεσιουργό αιτία για την πραγμάτωση μιας ξένης επένδυσης και για το λόγο αυτό, κρίνονται ως σημαντικότερα ακόμη και σε σύγκριση με τα Φορολογικά Κίνητρα.

Στην περίπτωση της Ε.Ο.Ζ. Αν. Μακεδονίας και Θράκης, προτείνεται να ισχύει το παρακάτω πακέτο Διοικητικών Κινήτρων :

Επί των Διοικητικών Κινήτρων, τα κρισιμότερα σημεία, τα οποία αποτελούν ίσως και το κλειδί της επιτυχίας της προσπάθειας για την Ε.Ο.Ζ. είναι δύο :

Η ολοκληρώση όλων των απαιτούμενων αδειοδοτήσεων από τη Α.Ε. που θα διαχειρίζεται την Ε.Ο.Ζ. και

Η παροχή δυνατότητας τήρησης των οικονομικών καταστάσεων σε νόμισμα της επιλογής του επενδυτή, δυνατότητα η οποία εξουδετερώνει σε μεγάλο βαθμό το country risk, ειδικότερα το ρίσκο που συνδέεται με το εθνικό νόμισμα και με τον τρόπο αυτό απαντά στις αιτίασεις διαφόρων ξένων, ότι δεν αισθάνονται «νομισματικά ασφαλείς» προκειμένου να προχωρήσουν σε μια επένδυση στη χώρα μας.

Από κει και πέρα, η διωνυμική προσέγγιση «προϊόν-περιοχή», σε μια αρχική προσέγγιση, μας δίνει συνολικά 12 περιφερειακές Ε.Ο.Ζ., οι οποίες αναλυτικά παρουσιάζονται παρακάτω :

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Αγροτικών Προϊόντων Ορεστιάδας

Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης Ζώνης θα δραστηριοποιούνται εταιρίες μεταποίησης και συσκευασίας αγροτικών προϊόντων, καθαρά όμως με εξαγωγικό προσανατολισμό (προϊόντα τύπου σπαράγγι και σκόρδο που βρίσκονται μόνο στον Έβρο).

Προτείνεται επίσης στη Ζώνη, να εδρεύει και να λειτουργεί να Περιφερειακό Χρηματιστήριο Αγροτικών Προϊόντων, στο οποίο θα διαπραγματεύονται αποθετήριοι τίτλοι αγροτικών προϊόντων, όχι μόνο από το σύνολο της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, αλλά και από τις γειτονικές χώρες (π.χ. ροδόνερο και ροδέλαιο από τη Βουλγαρία).

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Τέλος το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Αγροτικών Προϊόντων Ορεστιάδας, προτείνεται να είναι το Export Processing Zones (E.P.Z.) (βλέπε σχετικό 5.2.2.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Μεταξιού Σουφλίου

Στη συγκεκριμένη περιοχή, σκοπός θα είναι η αναζωογόνηση της τοπικής οικονομίας με τη δημιουργία μιας εξειδικευμένης Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μεταξιού, για τις εταιρίες που αποκλειστικά θα ασχολούνται με την επεξεργασία, την «τυποποίηση» και την εξαγωγή του μεταξιού και των προϊόντων αυτού.

Σήμερα στο Σουφλί, παράγονται μικρές ποσότητες μεταξιού, ιδιαίτερα ποιοτικές και με εξαγωγικό κυρίως προσανατολισμό.

Η δημιουργία της Ε.Ο.Ζ. θα φέρει εξειδικευμένες επενδύσεις στην περιοχή, αναμένεται να αυξήσει ακόμη περισσότερο τη ζήτηση της α’ ύλης, κατά συνέπεια θα τονώσει την τοπική οικονομία σε έναν κλάδο παραδοσιακό και με εξειδικευμένη τοπική τεχνογνωσία .

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, της Ζώνης, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Λόγω μεγέθους, προτείνεται το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μεταξιού Σουφλίου, να είναι το Single Factory E.P.Z. / Οικονομική Ζώνη Αυτόνομων Επιχειρηματικών Μονάδων – Α.Ε.Μ.Ο.Ζ. (βλέπε σχετικό 5.2.5.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Υπηρεσιών Αλεξανδρούπολης

Προτείνεται η δημιουργία Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Υπηρεσιών στην Αλεξανδρούπολη, με στόχο την προσέλκυση διεθνών τραπεζών, ασφαλιστικών και επενδυτικών εταιριών. Το θεσμικό πλαίσιο θα μπορούσε να προσομοιάζει με αυτό του Λουξεμβούργου από πλευράς κανόνων ίδρυσης, έτσι ώστε να σταματήσει η ροή επενδυτικών εταιριών τύπου Ο.Σ.Ε.Κ.Α. (Οργανισμοί Συλλογικών Επενδύσεων σε Κινητές Αξίες) ελληνικών κεφαλαίων, να καταλήγει στη συγκεκριμένη χώρα.

Η προσομοίωση του καθεστώτος της Ε.Ο.Ζ. Υπηρεσιών Αλεξανδρούπολης με αυτό του Λουξεμβούργου, θα είχε θετικές επιπτώσεις και στη δημιουργία εταιριών συμμετοχών. Σημειώνεται, ότι η συγκεκριμένη χώρα φιλοξενεί τις περισσότερες σε όλο τον κόσμο εταιρίες συμμετοχών (holding companies), οι οποίες φορολογούνται με 0,2% επί των κερδών. Οι εταιρίες αυτές δεν ασκούν καμία δραστηριότητα μέσα στα όρια του Λουξεμβούργου, απλώς αποτελούν θεματοφύλακες συμμετοχών που έχουν οι βασικοί τους μέτοχοι ανά τον κόσμο.

Η συγκεκριμένη Ε.Ο.Ζ. θα μπορούσε να οριστεί, ότι αφορά μόνον υφιστάμενες ξένες εταιρίες καθώς και νεοιδρυόμενες (απαγόρευση μετεγκατάστασης ελληνικών εταιριών).

Στη συγκεκριμένη Ε.Ο.Ζ. δε θα υπάρχει δεύτερο επίπεδο κινήτρων, καθώς τα όσα συμπεριλαμβάνονται στο αρχικό επίπεδο, θεωρούνται αρκετά προκειμένου να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των διεθνών εταιριών του κλάδου.

Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, μια τέτοια κίνηση θα προσέλκυε στην πόλη της Αλεξανδρούπολης στελεχιακό δυναμικό υψηλού επιπέδου, με όλα τα θετικά που μια τέτοια πραγματικότητα μπορεί να επιφέρει σε μια ακριτική πόλη του μεγέθους της.

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας Άβαντα (ΒΙ.ΠΕ.)

Στην παρούσα ΒΙ.ΠΕ. Άβαντα, προτείνεται να λειτουργήσει μια Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας και Τεχνολογίας, με στόχο αφενός την αξιοποίηση της υφιστάμενης ΒΙ.ΠΕ. και αφετέρου τη δραστική μείωση της ανεργίας στην πόλη της Αλεξανδρούπολης.

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, της Ζώνης, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Τέλος το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας, προτείνεται να είναι το Export Processing Zones (E.P.Z.) (βλέπε σχετικό 5.2.2.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας Κομοτηνής (ΒΙ.ΠΕ.)

Αντίστοιχα με την 9.3., προτείνεται η δημιουργία αντίστοιχων προδιαγραφών, κινήτρων και στόχων Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. στη ΒΙ.ΠΕ. της Κομοτηνής, με απώτερο σκοπό τη μείωση της ανεργίας στην περιοχή της Ροδόπης.

Κατ’ αναλογία και σε αυτή την περίπτωση, προτείνεται η υιοθέτηση του μοντέλου Export Processing Zones (E.P.Z.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας Ξάνθης (ΒΙ.ΠΕ.)

Η 6η προτεινόμενη Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ., οριoθετείται στη ΒΙ.ΠΕ. της Ξάνθης, με όλα τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά των προηγούμενων δύο και φυσικά και εδώ με απώτερο σκοπό τη μείωση της ανεργίας στην περιοχή της Ξάνθης.

Αυτονόητα και στην συγκεκριμένη περίπτωση, προτείνεται η υιοθέτηση του μοντέλου Export Processing Zones (E.P.Z.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Logistics λιμένα Αλεξανδρούπολης

Ο λιμένας της Αλεξανδρούπολης θεωρείται στρατηγικά σημαντικός για τη συνολική ανάπτυξη της Ε.Ο.Ζ. Αν. Μακεδονίας και Θράκης, κι αυτό γιατί σε παγκόσμια κλίμακα, μια από τις σημαντικότερες παραμέτρους επιτυχίας των Οικονομικών Ζωνών, αποτελεί η διασύνδεσή τους είτε οδικώς, είτε σιδηροδρομικά, με εμπορευματικούς λιμένες.

Από την άλλη πλευρά, σε πρόσφατη μελέτη που παρουσιάστηκε από ερευνητές του Κ.Ε.Π.Ε., υπό τον τίτλο «Benchmarking and explaining the efficiency of container ports in S.E. Europe», αποδεικνύεται ότι η περιορισμένη λειτουργική αποδοτικότητα των περισσότερων εμπορευματικών λιμένων στα Βαλκάνια, παραπέμπει στην ανάγκη επενδύσεων και ειδικότερα σε τεχνολογίες διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων, με στόχο την επέκταση των δραστηριοτήτων τους και την αποτελεσματικότερη διαχείριση των πόρων τους.

Μια από τις ενέργειες που θεωρούνται ότι οδηγούν τις εξελίξεις προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, είναι και η προτεινόμενη δημιουργία μιας Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Logistics Λιμένος Αλεξανδρούπολης, γεγονός το οποίο θα αναβαθμίσει σε σημαντικό βαθμό τις γενικότερες εργασίες του Λιμένα.

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, για την συγκεκριμένη Ζώνη, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Logistics Λιμένος Αλεξανδρούπολης, προτείνεται να είναι αυτό των Specialized Zones (S.Z.) (βλέπε σχετικό 5.2.6.) .

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ένας από τους δυνητικούς επενδυτές της συγεκριμένης Ε.Ο.Ζ., θα είναι λογικά και το Περιφερειακό Χρηματιστήριο Αγροτικών Προϊόντων (Χ.Α.Π.), το οποίο -σύμφωνα με την παρούσα Έκθεση- έχει προταθεί να λειτουργεί στην Ε.Ο.Ζ. της Ορεστιάδας.

Ο λόγος της επένδυσης, συνδέεται με το γεγονός, ότι ένα περιφερειακό Χ.Α.Π. έχει σε κάθε περίπτωση αυξημένες ανάγκες αποθήκευσης γεωργικών προϊόντων, οι αποθετήριοι τίτλοι των οποίων αποτελούν και το βασικό αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο ταμλό του.

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Logistics λιμένα Καβάλας

Αντίστοιχης φιλοσοφίας, οργάνωσης και στόχων, προτείνεται να αναπτυχθεί και στο λιμάνι της Καβάλας, έτσι ώστε η Περιφέρεια να μπορεί να εξυπηρετήσει τις αυξημένες ανάγκες διακίνησης εμπορευμάτων μέσω των θαλάσσιων οδών και μάλιστα από δύο διαφορετικά σημεία .

Τόσο το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, όσο και το προτεινόμενο μοντέλο ανάπτυξης, είναι το ίδιο με αυτό της Αλεξανδρούπολης.

Απόδειξη του πιθανού εύρους της αναβάθμισης των εργασιών των δύο λιμανιών (Καβάλας και Αλεξανδρούπολης) από το συνολικό project, αποτελεί το ότι στη γειτονική Τουρκία, το λιμάνι μέσω του οποίου διακινείται το 1/3 των containers, είναι αυτό του Ambarli στην Ανατολική Θράκη.

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Μαρμάρου και Οινοποιίας Δράμας

Η περιοχή της Δράμας, μελετώμενη στο πλαίσιο του δυωνύμου «προϊόν-περιοχή», καταδεικνύει εξαιρετικά έντονα την επεξεργασία και εξαγωγή μαρμάρων καθώς και αυτήν της οινοποιίας.

Ως εκ τούτου προτείνεται η δημιουργία μιας Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μαρμάρου και Οινοποιίας Δράμας.

Η συγκεκριμένη Ε.Ο.Ζ. θα έχει αποκλειστικά εξαγωγικό προσανατολισμό, τα δε προϊόντα της για λόγους ισότητας στον εσωτερικό ανταγωνισμό, θα πρέπει να έχουν αυξημένο δασμό (μεγαλύτερο του 3 τοις εκατό).

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Τέλος, λόγω της κρισιμότητας που παρουσιάζει η θέση τους σε σχέση με τα παραγόμενα προϊόντα, προτείνεται ως μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μαρμάρου και Οινοποιίας Δράμας, να χρησιμοποιηθεί το Single Factory E.P.Z. / Οικονομική Ζώνη Αυτόνομων Επιχειρηματικών Μονάδων – Α.Ε.Μ.Ο.Ζ. (βλέπε σχετικό 5.2.5.) .

Τρεις Περιφερειακές Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής

Ένας από τους βασικούς στόχους της δημιουργίας της Ε.Ο.Ζ., θα πρέπει να είναι και η τουριστική αναβάθμιση μιας περιοχής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση (Αν. Μακεδονία & Θράκη) μάλιστα, κάτι τέτοιο είναι επιβεβλημένο, διότι η περιοχή μέχρι σήμερα απολαμβάνει, συγκριτικά με τις περιβαλλοντικές ομορφιές και την ιστορία της, πολύ μικρό τουριστικό μέρισμα.

Στο πλαίσιο αυτό, προτείνεται η δημιουργία τριών Περιφερειακών Ειδικών Οικονομικών Ζωνών Τουρισμού & Αναψυχής, οι οποίες θα πρέπει να σχεδιαστούν προσεκτικά, έτσι ώστε να μην αποτελέσουν πυρήνες αθέμιτου ανταγωνισμού ως προς τις υφιστάμενες τουριστικές μονάδες.

Αναλυτικότερα προτείνεται η δημιουργία :

Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής Καβάλας & Θάσου

Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής Πόρτο Λάγος και

Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής Σαμοθράκης

Στις συγκεκριμένες Ε.Ο.Ζ., εκτός από το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, θα πρέπει να υπάρχει, διαφοροποιημένα ίσως, ανά περιοχή και ένα αντίστοιχο επίπεδο Προϋποθέσεων Επιλεξιμότητας .

Οι Προϋποθέσεις Επιλεξιμότητας θα προκύψουν από την αφαιρετική εξέταση της υφιστάμενης τουριστικής πραγματικότητας της κάθε περιοχής, σε συνδυασμό με τις πραγματικές της δυνατότητες.

Εάν για παράδειγμα, κριθεί, ότι η Σαμοθράκη έχει ανάγκη από ξενοδοχεία 5*, ή ότι ο συνεδριακός της τουρισμός παρουσιάζει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης, η επιλεξιμότητα των επενδύσεων που θα ενταχθούν στην Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού & Αναψυχής Σαμοθράκης, θα πρέπει να δώσει κίνητρα μόνον σε αυτές, που βάση πλάνου θα λειτουργήσουν προς την κάλυψη των παραπάνω στόχων.

http://kostasxan.blogspot.com/2012/02/blog-post_1539.html

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ

2012-02-14T23:48:00.000-08:00

Στις σκοτεινές μέρες της πιο απεχθούς κατοχής έχουν βαλθεί οι «κύριοι» της παγκοσμιοποίησης με τα ενταύθα ανδρείκελα που σιτίζονται από το αίμα και το δάκρυ του λαού να δημιουργήσουν για πολίτες καταθλιπτικές υπάρξεις που έχουν στηρίξει το μέλλον τους σε υλιστικούς παραδείσους. Παραδείσους εφήμερους που μας τους αφαιρούν σήμερα ευκόλως αφού φρόντισαν να αποστερήσουν πιο πριν την ελληνική κοινωνία από τις δικές της Αξίες και Παραδόσεις.

Φρόντισαν να ξεχαστούν οι γειτονιές ως σημείο ζεστών συναντήσεων Ελλήνων της βιοπάλης, οι συζητήσεις για τις έγνοιες και τα προβλήματα της κοινωνίας και της πατρίδος, ο θαυμασμός για τα έργα και τις ημέρες των προγόνων μας που κάνανε όλη την οικουμένη να μιλάει για την Ελλάδα. Επιδόθηκαν με μεγάλο πραγματικά ζήλο οι ζηλωτές της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας σιωνιστικής διακυβέρνησης να ρημάξουν τον Πολιτισμό των Ελλήνων αδιαφορώντας για την μέγιστη αλήθεια ότι αυτός ο ίδιος Πολιτισμός έδωσε τα φώτα και τους κανόνες της ζωής και της πολιτικής σε ολόκληρο τον κόσμο και τα έθνη.

Και έτσι συνέχισαν οι κακούργοι και καταπατητές της ζωής μας να εκτελούν τις εντολές των καταστροφέων της ανθρωπότητας. Διαστρέβλωσαν τη γλώσσα μας, αποδόμησαν την οικογένεια, περιθωριοποίησαν την Πίστη μας, διώξανε από τα σχολικά βιβλία των παιδιών μας το κάλος της ελληνικής αρχιτεκτονικής, τις παλαίστρες και τα διδάγματα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Για να γκρεμίσουνε τον Πολιτισμό μας που μιλάει για ήθος, για αξιοπρέπεια, για φυλετική αλληλεγγύη, για ηρωισμό και πατριωτισμό.

Φυλακίσανε τον Ελληνικό Πολιτισμό γιατί έπρεπε να ξαρματωθούν από την ενδυμασία του εκπολιτιστή και χρηστού ηγεμόνα της ανθρωπότητος οι Έλληνες. Να μην έχουμε τα πρότερα ερείσματα και τα υγιή πρότυπα αφού έτσι θα γυρέψουμε όσα μας αξίζουν ρίχνοντας στα σκουπίδια τους ολέθριους δεσμώτες. Ο Κίσινγκερ είχε διαγνώσει την συνθήκη επικρατήσεως του νεοταξισμού και την είχε βάλει ως στόχο του εσμού του.

Κι όλα αυτά για να μην λάμψει η μεγάλη αλήθεια που λέει ότι ο Πολιτισμός είναι Έλληνας. Έναν πολιτισμός που ταξίδεψε ως τα πέρατα της οικουμένης μέσα από τις εμπορικές και εκστρατευτικές περιπλανήσεις των αρχαίων και βυζαντινών προγόνων μας που έβαλαν στη ζωή άλλων κοινωνιών τους χρυσούς ελληνικούς κανόνες και την λαλιά δομημένης πολιτείας κι όχι το αίμα και τη σκλαβιά όπως οι «περιούσιοι» και κάκιστοι νεοταξίτες αντιγραφείς μας.

Και στη γειτονιά μας σκορπίσαμε το ανέσπερο φως της Ορθοδοξίας με την ακούραστη διδαχή Ελλήνων Αγίων που δώσανε από κοντά το δικό μας αλφαβητάρι. Για να δούμε κάποιους «γείτονες» κατόπιν μπροστά μας σαν αγριεμένα τσακάλια να μας τρίζουν τα δόντια γιατί ξεχάσαμε μαζί με το ευαγγέλιο του Θεού και το λόγο της σοφίας να κρατήσουμε το ξίφος γερά.

Παλιότερα όμως, τον καιρό που οι Έλληνες είχαν σκλαβωθεί στους Τούρκους και τα λοιπά ενεργούμενα της παγκόσμιας λαίλαπας, στο Εικοσιένα και στους Βαλκανικούς Πολέμους το ξίφος στήριξε το Ελληνικό Έθνος και τον Έλληνα Πολιτισμό. Αλλά μετά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι με εμφυλίους, ακρωτηριασμούς της πανώριας Ελληνικής Φυλής και πολιτικάντηδες που φυτέψανε την αμνησία και την αχαριστία στον Έλληνα που αν χρωστούσε κάπου τη λευτεριά του ήταν στην αντρειοσύνη που του φύλαξε καλά μες την καρδιά ο ακοίμητος φάρος δικού του Πολιτισμού.

Σήμερα παρατηρούμε τους «Αμερικανούς» να προσπαθούν να στηρίξουν τη σαθρή τους αυτοκρατορία επάνω στη λάμψη του χρυσού, την φωτιά των όπλων και την καταστροφή των πατρίδων και της Πίστεως προκειμένου να συνταχθούν κάτω από ένα ψεύτικο παγκόσμιο πολιτισμό με ηγέτες υπερεθνικούς και λάτρεις του εαυτού τους. Και από την άλλη η Τουρκία, όντας δημιούργημα της υπερεθνικής συμμορίας, επιχειρεί να υποτάξει τους λαούς που έχει παράνομα βρεθεί κοντά τους με τον υπάνθρωπο οθωμανικό ψευτοπολιτισμό του ιδιόμορφου ισλαμικού «δικαίου».

Και εμείς βρισκόμαστε αιχμάλωτοι και των δύο παραπάνω. Των υπερεθνικών τρομοκρατών της υφηλίου που έχουν βγάλει στο προσκήνιο τους τοκογλύφους λογιστές που προσημειώνουν κράτη με την βοήθεια των εγχώριων πολεμίων της Ελληνικής Φυλής και του Ελληνικού Πολιτισμού. Αιχμάλωτοι εξίσου των απόβλητων της μογγολικής στέπας Τούρκων που θέλουν πολιτικάντηδες και λογιστές να μοιράσουμε μαζί με τη «γείτονα» για λογαριασμό τους μια Ελλάδα στερημένη και ευνουχισμένη από Αξίες και πλούτη.

Ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός είναι η Παράταξη του Ελληνισμού και του Πατριωτισμού. Είναι δηλαδή η Παράταξη του Έλληνα Πολιτισμού που γέννησε την ομορφιά, τη γνώση και τη λεβεντιά μαζί με την αξιοσύνη και την καθοδήγηση της Οικουμένης από αληθινούς Έλληνες Ηγέτες. Κι ακόμη τα αγάλματα, οι Ναοί, η Φιλοσοφία, οι Εκκλησίες μας, η υπεράσπιση της Εθνικής Γης ενός λαού που έχτισε λαούς και γλώσσες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Είναι η ανάσταση μιας Μεγάλης Ελλάδος που θα σκεπάσει με την επιρροή και την πολιτική παρουσία της τα Ελεύθερα Έθνη. Είναι ο Εργάτης της Πατρίδος και υμνητής του Θεού που δεν προσκυνά αλλά χτίζει έργα σύγχρονα και περικαλλή που προσκυνούν οι άλλοι. Είναι ο Πατριωτισμός που πήρε το σχήμα του ενός και ανυπέρβλητου Έλληνα Πολιτισμού της επερχόμενης Εθνικοκοινωνικής Πολιτείας.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

http://ethnikistikosagwn.blogspot.com

ΕΒΡΙΖΑΝ...»ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ» ΕΥΖΩΝΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ «ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ»

2012-02-14T09:27:00.000-08:00

Διαβάστε με προσοχή ένα κείμενο, για να καταλάβετε τον ρόλο που παίζουν διάφοροι παριστάνοντες τους «αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα… Μέχρι και τους Εύζωνες έβριζαν και έφτυναν και φυσικά όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα πιστεύω αυτών των ανθρώπων και πόσο μισούν οτιδήποτε εθνικό! Διαβάστε λοιπόν την μαρτυρία Εύζωνα που μίλησε στο news247.gr:

«Φύλαξε δυο “νούμερα”: 5-6 το απόγευμα και 11-12 το βράδυ. Όλο το στρατόπεδο ήταν επιφυλακή με τους πυροσβεστήρες …παρά πόδα. Δεν μπόρεσε να βγάλει άχνα, ούτε να κουνηθεί.

Στην προεδρική φρουρά, τον πήραν λόγω ύψους και “παραστήματος”. Μέχρι πρότινος έκανε μεταπτυχιακό, ασχολιόταν με το μπάσκετ, έπαιζε κιθάρα και γνωρίζει τρεις γλώσσες.

Τον είπαν “γερμανοτσολιά”, τον χαρακτήρισαν “σύμβολο της εξουσίας” λες και ήθελε στα 24 του να βρίσκεται στην “προεδρική φρουρά” και να μένει ακούνητος και ευθυτενής καταμεσίς της Πλατείας Συντάγματος, αγνοώντας του τι γίνεται γύρω του.

Πώς να αγνοήσει, όμως, έναν… πόλεμο. Τις βρισιές των επαναστατημένων χουλιγκάνων-κουκουλοφόρων, που κατέλαβαν την Πλατεία Συντάγματος μετά την ογκώδη διαδήλωση και άρχισαν το γνωστό παιχνιδάκι με τα ΜΑΤ.

Πέτρες, καδρόνια και δακρυγόνα χόρευαν δίπλα του. Όταν έφυγε μαζί με τους άλλους για την σκοπιά, έκανε τον σταυρό του, γιατί η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι.

Είδε όλο τον χαμό μπροστά του, χωρίς να μπορέσει να αντιδράσει, παρά να περιμένει στωικά να περάσει αυτή η ρημάδα η ώρα και να επιστρέψει στο στρατόπεδο.

Βρισιές, φτυσιές, πέτρες και πολύ… κολύριο για να μη κλαίει από τα δακρυγόνα και τα χημικά.

Μέχρι τις 3 τα ξημερώματα όταν τον πήρε ο ύπνος, άκουγε κρότους,

Όλη η βραδιά θύμιζε εφιάλτη και προφανώς δεν είναι η πρώτη φορά που ένας “εύζωνας” περνάει τα πάνδεινα.

Η φωτογραφία με τον δακρυσμένο φρουρό (όχι της Βουλής αλλά του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη) στην προηγούμενη …παρέμβαση των κουκουλοφόρων (τον Οκτώβριο) είχε κάνει τον γύρο του κόσμου.

Πηγαίνοντας πίσω στο στρατόπεδο, δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει αν όλα αυτά που είχε δει ήταν αλήθεια.

Αν αυτοί που τον έβριζαν, το έκαναν συνειδητά ή στο πρόσωπό του έβλεπαν τον …μπάτσο που τους κυνηγάει (λέμε τώρα).

Μα αυτός δεν είναι μπάτσος, φαντάρος είναι. Δεν πληρώνεται για να φορέσει τη φουστανέλα και τα τσαρούχια, ούτε ήταν όνειρό του από μικρό παιδί.

Δεν κατάλαβε. Και ούτε θα καταλάβει. Σάμπως εμείς … καταλαβαίνουμε; Απλά σε μας είπε τον πόνο του…

(Κείμενο: Γιάννης Φιλέρης)»

http://dexios.gr/site/6234

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑ

2012-02-14T05:26:00.000-08:00

Άγνωστες πτυχές από την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα (1903 - 1908), αλλά και τη δράση του Τέλλου Αγαπηνού (Καπετάν Άγρας), παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη ο ιστορικός και ερευνητής, Κώστας Λυσιμάχου, μιλώντας σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο σε συνεργασία με το Σύλλογο Μεσσηνίων Μακεδονίας-Θράκης «Ο Καπετάν Άγρας», στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
    Η αφήγηση του άγνωστου αυτού και συγκλονιστικού επεισοδίου με τον Τέλλο Άγρα, στη Νάουσα Ημαθίας, είναι γλαφυρή και πολύ ζωντανή.
    Ο κ. Λυσιμάχου αναφέρθηκε στο πώς ξέφυγαν, μέσα από ένα περικυκλωμένο από τους Τούρκους σπίτι, οι καπετάνιοι Άγρας και Ρούβας, στη Νάουσα.
    Ο καπετάν Ρούβας -είπε ο ομιλητής- ήρθε να δει με τους άνδρες του (περίπου 45 άτομα), στο σπίτι της Νάουσας, τον Μεσσήνιο Μακεδονομάχο (Καπετάν Άγρα), που ήταν άρρωστος. Στο σπίτι αυτό υπήρχε μια καταπακτή στο ισόγειο, που οδηγούσε κάτω στο υπόγειο, όπου φυλάσσονταν τα ξύλινα βαρέλια του κρασιού (βαένια). Εκεί, ο καπετάν Ρούβας, με 35 από τους άνδρες του, συνάντησε τον Μεσσήνιο Μακεδονομάχο. Και ο κ. Λυσιμάχου συνέχισε: Τα άλλα 10 παλικάρια της ομάδας του Ρούβα, έφυγαν μέσα από κρυφή πόρτα που ήταν εντοιχισμένη στη μάνδρα του διπλανού σπιτιού.
    Στο χώρο του ισογείου του σπιτιού, που ήταν η καταπακτή, άπλωσαν βελέντζες για καμουφλάζ, ξάπλωσαν πάνω μια γριούλα, που προσποιούταν την άρρωστη. Όσον αφορά τον εξαερισμό του χώρου, που ήταν πολύ μικρός, αυτός γινόταν από ένα μικρό καγκελόφραχτο παράθυρο, το οποίο καλυπτόταν με ένα δεμάτι από λεπτά κλαδιά (τσάκνα), που χρησιμοποιούσαν για το τζάκι.
    Σύμφωνα με τον κ. Λυσιμάχου, στην ίδια αυτή κρύπτη, που χρησιμοποιήθηκε και στον Εμφύλιο πόλεμο, κρύφτηκαν 67 παιδάκια για να γλιτώσουν τις συνέπειες των πολεμικών συγκρούσεων, που σημειώνονταν εκείνες τις ημέρες του 1949, στη Νάουσα.
    «Το σπίτι αυτό, στο οποίο μεγάλωσα, δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει: κατεδαφίστηκε, θυσιαζόμενο στο βωμό της …ανάπτυξης», ανέφερε ο κ. Λυσιμάχου.

ΑΜΠΕ/Π. Αλεξίου

http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=12185

ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΙΣ Ή ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ: Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

2012-02-14T03:00:00.000-08:00

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

Το θέατρο του παραλόγου

Οι εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδος είναι ραγδαίες, σε μία χρονική περίοδο που η χώρα διασύρεται διεθνώς και βάλλεται πανταχόθεν. Το κλίμα ανησυχίας, απαισιοδοξίας και αβεβαιότητος επιβαρύνεται καθημερινώς, ενώ διογκώνεται συνεχώς η αγανάκτησις και η λαϊκή οργή. Η λαϊκή κυριαρχία, δομικό στοιχείο του δημοκρατικού πολιτεύματος, απουσιάζει παντελώς από τους νόες των κυβερνόντων -εντός και εκτός Ελλάδος- και οι κωμικοτραγικές καταστάσεις που βιώνουμε πλήττουν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία, το φρόνημα, την εθνική μας αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Όσο το έλλειμμα δημοκρατίας, ορθής πολιτικής βουλήσεως, εθνικής στρατηγικής και συνεννοήσεως εντείνεται, άλλο τόσο αυξάνει το πλεόνασμα πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής κρίσεως και κυρίως της κρίσεως αξιών.

Η χώρα βιώνει ένα καθεστώς πλήρους ακυβερνησίας και παραλογισμού. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, υπό το βάρος των εκβιασμών Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. υπαναχώρησε από τις αρχικές του θέσεις και εδέχθη ως θέσφατο για την διάσωσι της ελληνικής οικονομίας την επικύρωσι της συμφωνίας της 26^ης – 27^ης Οκτωβρίου. Η κυβέρνησις ΠΑΣΟΚ, με την μορφή που την γνωρίσαμε, ανήκει πλέον στο παρελθόν και η νέα μεταβατική κυβέρνησις συνεργασίας, με πρωθυπουργό έναν τεχνοκράτη τραπεζίτη, θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την ψήφισι μίας ακόμα πιο επαίσχυντης από την πρώτη δανειακής συμβάσεως, βάσει του βρετανικού δικαίου, που θα προβλέπει ουσιαστικώς την άνευ αιδούς εκχώρησι της εθνικής μας κυριαρχίας και την παράδοσι της πατρίδος μας σε αλλοδαπά οικονομικά συμφέροντα.

Η συμπλήρωσις του ψηφιδωτού

Ευλόγως γεννώνται τα εξής ερωτήματα: Γιατί το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. απαιτούν ουσιαστικώς την υποταγή της χώρας; Γιατί δεν επιδιώκεται προς το παρόν η αποβολή της Ελλάδος από την, ούτως ή άλλως υπό κατάρρευσι, Ευρωζώνη και γιατί δεν την αφήνουν να χρεοκοπήσει και τυπικώς; Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, η Ελλάς βρίσκεται στο επίκεντρο ενός αδυσώπητου πολέμου μεταξύ ευρώ-δολαρίου και η διατήρησις αυτής της καταστάσεως ευνοεί τα κερδοσκοπικά παίγνια που έχουν στηθεί εις βάρος της, με αυξομειώσεις στην ισοτιμίες του ευρώ και του χρυσού με το δολάριο και με απότομες διακυμάνσεις στις χρηματαγορές που αποφέρουν τεράστια κέρδη στους «εκλεκτούς» κερδοσκόπους. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος; Εντός αυτού του κυκεώνος καταστάσεων και του καθημερινού αγώνος για επιβίωσι, γίνεται δυσδιάκριτη, από την ούτως ή άλλως αποπροσανατολισμένη και καθεύδουσα κοινή γνώμη, η τελική εικών του ψηφιδωτού, του οποίου μία μονάχα ψηφίς είναι η μεθοδευμένη και κατασκευασμένη οικονομική κρίσις.

Αν προσπαθήσουμε να κυττάξουμε το σύνολο του ψηφιδωτού, θα δούμε πως η χώρα μας αποτελεί ένα πεδίο μάχης, στο οποίο συγκρούονται τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, γεγονός που από μόνο του αρκεί για να εκτεθεί σε μεγάλους κινδύνους η έθνική μας ακεραιότης και κυριαρχία. Οι ραγδαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται είναι ικανές να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων και μέσω των καταλλήλων συμμαχιών να προσφέρουν σε ανίσχυρες χώρες, όπως η Ελλάς, τις κατάλληλες ευκαιρίες ισχυροποίησεώς τους. Ταυτοχρόνως, δημιουργείται το πρόσφορο έδαφος για:

γεωπολιτική και οικονομική επέκτασι των ισχυρών επί των αδυνάμων,
επανακαθορισμό συνόρων και κατακερματισμό κρατών ή περιφερειών αυτών σε ελεγχόμενα κρατικά μορφώματα,
εμφάνισι αυθορμήτων επαναστατικών κινημάτων ή υποκινούμενων εξεγέρσεων κ.α.

Η χώρα μας διαθέτει έναν τεράστιο ορυκτό πλούτο και μία γεωγραφική θέση που την καθιστά καίριο ενεργειακό κόμβο προς την Ευρώπη, κυρίως μετά την ανακάλυψι των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν τον εντοπισμό 10 τρις κυβικών ποδιών φυσικού αερίου). Μία αποφασιστική και αδέσμευτη εθνική στρατηγική θα μπορούσε να ισχυροποιήσει την Ελλάδα και να την καταστήσει ανεξάρτητη τόσο σε ενεργειακό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Κάτι τέτοιο δεν είναι επιθυμητό τόσο από πλευράς Η.Π.Α., όσο και από πλευράς Γερμανίας, καθώς και οι δύο αυτές χώρες επιδιώκουν μία εξαρτώμενη οικονομικά Ελλάς, στην δική τους σφαίρα επιρροής, χωρίς ανεξάρτητη πολιτική βούλησι και εθνική στρατηγική, με έναν υποδεδειγμένο ρόλο κομπάρσου, ο οποίος εκτελείται βάσει των δικών τους επιταγών και συμφώνως με την αποκλειστική εξυπηρέτησι των δικών τους συμφερόντων.

Μεθοδεύτηκε συνεπώς η απαξίωσις της Πατρίδος μας σε όλα τα επίπεδα, με τον σταδιακό εκμηδενισμό της παράγωγής της, με την παρεμπόδισι μίας πραγματικής αναπτυξιακής τροχιάς, βάσει υγιών επενδυτικών δραστηριοτήτων, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από έναν υπερδανεισμό που διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα και το εξωτερικό χρέος της. Όλα αυτά συνέβησαν εντέχνως, ώστε να μην δύναται να καταστεί αυτόνομος και ανεξάρτητη, με το κύρος μίας σοβαρής γεωπολιτικής δυνάμεως στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Επεδιώχθη, τη βοηθεία των θιασωτών της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως εντός της χώρας, η εξαθλίωσίς της και την μετάτροπή της σε μια βαλκανιοποιημένη οικονομία, στην οποία έπεται η εισβολή ληστρικού τύπου κερδοσκοπικών «επενδυτικών» δραστηριοτήτων που θα διαμοιράσουν την χώρα σε επιμέρους τομείς οικονομικής εκμεταλλεύσεως. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατες καταγγελίες αναφέρουν πως έχει ήδη μεθοδευτεί ο διαχωρισμός της Ελλάδος σε ένα είδος «αποικιοκρατικών ζωνών» (Ε.Ο.Ζ.), δίχως εργατικό δίκαιο, με μισθούς που δεν θα υπερβαίνουν τα 300 με 350 Ευρώ (μήπως η απαίτησις της τρόικα για κατάργησι της εθνικής συλλογικής συμβάσεως μας λέει κάτι;) και με καθεστώς πλήρους φοροαπαλλαγής. Άλλωστε Γερμανός καθηγητής μακροοικονομικών, ο Dr. Ansgar Belke, επιβεβαίωσε αυτές τις μεθοδεύσεις, αναφέροντας πως η Ελλάς πρόκειται να γίνει «η προέκτασις του πάγκου εργασίας της Γερμανίας».

Η Θράκη … «ανάμεσα σε δύο ηπείρους»

Μία από τις περιφέρειες που σχεδιάζεται, και επιδιώκεται κυρίως από γερμανικά συμφέροντα, να μετατραπεί σε μία ιδιόμορφη «αποικιοκρατική ζώνη» είναι η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Πέραν πάσης αμφιβολίας το σύνολο της περιφερείας έχει πέσει τις τελευταίες 3 δεκαετίες θύμα της ανευθύνου περιφερειακής πολιτικής του κοντόφθαλμου κράτους των Αθηνών που δεν αξιοποίησε επαρκώς τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις και εγκλώβισε την χώρα εντός των στενών ορίων της πρωτευούσης. Βάσει των παραπάνω δεδομένων, δημιουργούνται ευλόγως οι υποψίες πως η ανεύθυνος αυτή πολιτική που είχε ως συνέπεια την διάλυσι του παραγωγικού ιστού, τόσο του πρωτογενούς, όσο και του δευτερογενούς τομέως παραγωγής σε νευραλγικές περιοχές όπως η Θράκη, εκτελέσθηκε σκοπίμως και κατευθυνόμενα, στο πλαίσιο της κοινής ευρωπαϊκής περιφερειακής πολιτικής, στερώντας από την πατρίδα μας την δυνατότητα ισχυροποιήσεως της, μέσω της εκμεταλλεύσεως των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων.

Προφανώς, σε αυτές τις διαπιστώσεις βασίστηκε ο δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως, όταν σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο ανέφερε πως η κεντρική διοίκησις έχει εγκαταλείψει την περιοχή της Θράκης, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι μία εν δυνάμει «ολοκληρωμένη μονάς, με ανεξάρτητο στίγμα στον χάρτη και ανεξάρτητη οικονομία, ευρισκόμενη ανάμεσα σε δύο ηπείρους, δύο πολιτισμούς και δύο χώρες». Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η δήλωσις; Μήπως οι οικονομικές και γεωπολιτικές ανακατατάξεις απαιτούν την αναβάθμισι του ρόλου της Θράκης εκτός όμως των ορίων της ελληνικής επικρατείας; Μήπως η Θράκη προορίζεται για ανεξάρτητος γεωπολιτικός κόμβος μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών συμφερόντων; Μήπως γενικώς η αναθεώρησις της γεωστρατηγικής των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών επιτάσσει την αλλαγή των συνόρων ή ακόμη και τον κατακερματισμό των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, με ταυτόχρονη ανάδειξι πιο μικρών, πιο συμπαγών και πιο εμπίστων εταίρων τους;

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως προσφάτως το περιοδικό «Επίκαιρα» δημοσίευσε απόρρητα έγγραφα προερχόμενα από το wikileaks που ανέφεραν ότι:

Οι Η.Π.Α. επεδίωξαν την πάση θυσία ματαίωσι της κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρουπόλεως, καθώς το έργο αυτό θα καθιστούσε την χώρα μας ανεξάρτητη ενεργειακά και ο ρόλος που θα αποκτούσε ως ενεργειακός κόμβος θα ήτο ικανός να την ισχυροποιήσει πέραν των επιθυμητών επιπέδων.
Κλιμάκια του προξενείου των Η.Π.Α. στην Θεσσαλονίκη είχαν επισκεφθεί ουκ ολίγες φορές την περιοχή της Θράκης, στηρίζοντας τις ανθελληνικές μεθοδεύσεις του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.

Συγκεντρώνοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

Η πολιτική των Η.Π.Α. εξακολουθεί να στηρίζει ξεκάθαρα την νέο-οθωμανική επεκτατική, και αλυτρωτικού τύπου πολιτική, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Η Γερμανία, συμβιώνοντας σε μία κατ’ ευφημισμόν ένωσι με τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς άντιπάλους της (Αγγλία, Γαλλία), υφαίνει τον ιστό ενός πιο έξυπνου και μεθοδικού οικονομικού Δ΄ Ράιχ, το οποίο προσπαθεί να εγκλωβίσει και την Ελλάδα, θέτοντας έτσι υπό αμφισβήτησι την βιωσιμότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και της Ε.Ε. εν συνόλω.

Όλα αυτά συνθέτουν μία πολύ δυσοίωνη εικόνα για το μέλλον της Θράκης. Η αδιάφορη στάσις και η αναλγησία των κυβερνήσεων εδώ και δεκαετίες, έχει οδηγήσει σε μία ζοφερή πραγματικότητα, στην οποία η ελληνικότης της Θράκης αμφισβητείται. Δεν υπάρχουν όμως περιθώρια είτε για αναζήτησι των ενόχων, είτε για περαιτέρω εθελοτυφλία. Είναι χρέος όλων ημών των Ελλήνων να διακηρύξουμε πως η Θράκη δεν είναι ανάμεσα σε καμμία χώρα και σε κανέναν πολιτισμό, αλλά είναι ένα αδιάσπαστο και αδιαπραγμάτευτο κομμάτι της ελληνικής επικρατείας, με τεράστια ιστορική, πνευματική, γεωγραφική και γεωστρατηγική αξία γα την Ελλάδα. Οφείλουμε όλοι μας να ακολουθήσουμε την ένδοξο ατραπό που ορίζει η μακραίωνη ιστορία της πατρίδος μας και να εντοπίσουμε τον δικό μας προσωπικό τομέα δράσεως υπέρ αυτής.

http://antifonitis.gr/online/?p=2691

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ

2012-02-14T00:28:00.000-08:00

Εκατό φωτογραφίες από την Κωνσταντινούπολη και από τα Αρχαία Ελληνικά Θέατρα περιλαμβάνονται στην έκθεση του Πλάτωνα Μάξιμου με τον τίτλο «Εις την Πολύν». Ευ Αγωνίζεσθε», που εγκαινιάζεται την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Εγχρωμες και μεγάλων διαστάσεων (80 x 70).

Εικόνες αρχαίων ελληνικών θεάτρων και σταδίων της Μεσογείου, σε χώρους και τόπους όπου μιλήθηκε η ελληνική γλώσσα καθώς και εικόνες της Πόλης συνθέτουν ένα ξεχωριστό τοπίο του παρελθόντος. Από τις πολυμεταχειρισμένες γειτονιές, τους μαχαλάδες και το Βόσπορο ως στη Μονή της Χώρας και την Αγία Σοφία, η Κωνσταντινούπολη ξεδιπλώνεται καρέ-καρέ καθώς αποκαλύπτονται εικονίσματα βυζαντινά με εκείνη τη μικρή - μικρή χρυσή ψηφίδα που λαμπρύνει τον πόνο και φωτίζει τη γλύκα στα πρόσωπα των Αγίων. «Πρόκειται για ένα ταξίδι ψυχής με εικόνες φωτός», λέει ο Πλάτων Μάξιμος που επέστρεψε στη γενέτειρά του για να την «αιχμαλωτίσει», σαν να θέλει να την κρατήσει για πάντα μέσα του και μέσα μας, να τη μοιρασθεί μαζί μας, μαζί με όλους.

Το ταξίδι του «Εις την Πόλιν» και στα αρχαία θέατρα γύρω από τη Μεσόγειο, ξεκίνησε πριν από σαράντα χρόνια και συγκεκριμένα το 1970. Με τον φακό του συμβάλει στη διατήρηση της μνήμης. «Για να θυμόμαστε, να έχουμε την έγνοια τους, να θαυμάζουμε και να κατανοούμε τα επιτεύγματα των ανθρώπων στη διάρκεια των αιώνων», επισημαίνει ο ίδιος. Οι φωτογραφίες λειτουργούν παράλληλα ως μαρτυρίες ενός σύγχρονου περιηγητή, ενός ξεναγού της ελληνικής ιστορίας, με συνοδοιπόρο το φως _το φως που καθορίζει τη ματιά του. Μέσα από το πλούσιο υλικό του Μάξιμου αποτυπώνεται, πέραν από την ίδια την εικόνα, η ατμόσφαιρα και η αίσθηση της εποχής, κάθε εποχής....

«Με το έργο "Εις την Πόλιν" προσπάθησα να καταδείξω τον χαρακτήρα της Πόλης μέσα απ΄τα εναπομείναντα μνημεία της, τελευταίες μαρτυρίες μιας μεγαλειώδους περιόδου του έθνους μας. Ετσι περιδιαβαίνουμε τα τείχη με τις ελληνικές επιγραφές, αποδείξεις της ελληνικής τους ταυτότητας από τη θεμελίωσή τους, περιπλανιόμαστε στα λαμπρά οικοδομήματα των βυζαντινών ναών, με τα έξοχα μωσαϊκά και τις τοιχογραφίες. Τέλος ανακαλύπτουμε την, φθαρμένη πια, αρχιτεκτονική του Φαναριού», λέει ο ίδιος. «Οι φωτογραφίες στοχεύουν στην αποκάλυψη της βαθύτερης σημασίας που έχει η Κωνσταντινούπολη για το έθνος και το λαό μας, με τη διαρκή ζωντανή παρουσίασή της στον χώρο της ιστορίας μας».

Να σημειώσουμε ότι το συνολικό φωτογραφικό υλικό από την Πόλη ξεπερνά τις τριακόσιες φωτογραφίες, ενώ άλλες τόσες, περίπου, είναι και αυτές των Αρχαίων Ελληνικών Θεάτρων _όπου εκτός από τα θέατρα της Ελλάδας θα βρούμε εκείνα της Κάτω Ιταλίας, της Κύπρου, της Μικράς Ασίας, δηλαδή, μεταξύ άλλων, της Ιωνίας, της Παμφυλίας, της Πισιδίας, της Κιλυκίας, της Λυδίας, της Αιολίδας, της Φρυγίας, της Καρίας, της Μυσίας, της Λυκίας.

Τέλος, μέσα στα σαράντα αυτά χρόνια, οι φωτογραφίες του Πλάτωνα Μάξιμου παρουσιάσθηκαν σε εκθέσεις εντός Ελλάδος και ανά τον κόσμο, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Τύπου, του δήμου Αθηναίων.

Την εκδήλωση προλογίζουν ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και ο Σεραφείμ Φυντανίδης. Θα προβληθεί το βίντεο με τα «Αρχαία Ελληνικά Θέατρα» σε αφήγηση του Κ. Γεωργουσόπουλου (ο οποίος υπογράφει και τα κείμενα), σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418 550), στους εκθεσιακούς χώρους του 1ου και 2ου ορόφου. Διάρκεια έως τις 14 Μαρτίου 2012. Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18: 00 - 22:00. Είσοδος Ελεύθερη

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=443001

ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

2012-02-14T00:22:00.000-08:00

Ο «χορός» των κλιμακούμενων προκλήσεων στη Θράκη από τα υποχείρια του τουρκικού προξενείου καλά κρατεί, με την Τουρκία να μην έχει απομακρυνθεί ούτε κατ' ελάχιστον από τον στόχο της για διαρκή ανακίνηση μειονοτικού ζητήματος και «Κοσσοβοποίησης» της ακριτικής Θράκης.
Την ώρα, μάλιστα, που ο ελληνισμός δίνει τη μάχη για την επιβίωσή του απέναντι στη «λεηλασία» της «τρόικας», τα κάθε λογής υποχείρια των ακραίων της Τουρκίας και του προξενείου δυναμιτίζουν το κλίμα, ανακινούν με διάφορες μεθοδεύσεις μειονοτικό και επιχειρούν να «στρώσουν χαλί» για «Κοσσοβοποίηση» της Θράκης. Πρωταγωνιστές, για μία ακόμα φορά, στις κινήσεις «μόχλευσης» μειονοτικού εμφανίζονται οι ψευδομουφτήδες και οι κατά τ' άλλα εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού στο Κοινοβούλιο.

Πέραν των άλλων προκλητικών και προβοκατόρικων κινήσεων, ουσιαστικά τα ακραία στοιχεία της μειονότητας έχουν δημιουργήσει ένα είδος δήθεν «εθνικής επετείου», με αφορμή την απαγόρευση από την ελληνική Δικαιοσύνη -στις 29 Ιανουαρίου 1988- της ίδρυσης και λειτουργίας συλλόγων με τουρκική επωνυμία, η οποία μετατρέπεται σε βήμα απίστευτης προπαγάνδας κατά του ελληνικού κράτους, τρομοκράτησης και εκβιασμού της μεγάλης μάζας των φιλήσυχων μουσουλμάνων και συστηματικής προβολής μιας φιλοτουρκικής πολιτικής.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, τα εξτρεμιστικά στοιχεία της μειονότητας και τον επόμενο χρόνο οργάνωσαν διαδηλώσεις για τη «θλιβερή επέτειο», με αποτέλεσμα να συγκρουστούν με την Αστυνομία και με συμπολίτες τους.

Το περιστατικό αυτό διογκώθηκε, κατά τη συνήθεια του τουρκικού προξενείου, και από τότε κάθε 29 Ιανουαρίου θεωρείται «Ημέρα μνήμης της Εθνικής Αντίστασης». Σημειώνεται ότι η ημέρα αυτή δεν «εορτάζεται» μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχουν τουρκικές κοινότητες και φυσικά στην Τουρκία.

Με αφορμή, λοιπόν, τη συμπλήρωση 24 χρόνων από την «Εθνική Αντίσταση», οι γνωστοί κύκλοι διοργάνωσαν, μέσω της περιβόητης Συμβουλευτικής Επιτροπής Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, πριν από λίγες μέρες στην Κομοτηνή τελετή μνημόνευσης των ημερών της 29ης Ιανουαρίου.

Στην τελετή συμμετείχαν: ο πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ν. Ροδόπης, Αχμέτ Χατζηοσμάν, ο βουλευτής Ξάνθης, Τσετίν Μάντατζη, οι πρώην βουλευτές, Ισμαήλ Ροδοπλού, Ιλχάν Αχμέτ και Αχμέτ Μουντζούρα, ο δήμαρχος Ιάσμου, Ισμέτ Καδή, ο δήμαρχος Αρριανών, Ιμπραήμ Σερίφ, ο δημοτικός σύμβουλος, Ριντβάν Μολά Ισά, ο δήμαρχος Μύκης, Μουσταφά Τζουκάλ, ο γενικός πρόεδρος του κόμματος DEB, Μουσταφά Αλίτσαβους, η πρόεδρος του συνδυασμού Πρώτο Βήμα προς την Ισότητα, Σιμπέλ Μουσταφάογλου, ο αντιπρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ξάνθης, Ιρφάν Χατζήγκενε, ο πρόεδρος της αποκαλούμενης Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής, Κοράι Χασάν, ο πρόεδρος της αποκαλούμενης Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, Αχμέτ Καρά, ο πρόεδρος της αποκαλούμενης Ένωσης Τούρκων Δασκάλων, Σάμι Τοραμάν, ο ψευδομουφτής Κομοτηνής, Ιμπραήμ Σερίφ, ο ψευδομουφτής Ξάνθης, Αχμέτ Μέτε, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Μεντρεσέ, Ασίμ Τσαβούσογλου, ο πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Νοτίου Έβρου, Μπεκίρ Μουσταφάογλου, και η υποπρόξενος του Γενικού Προξενείου της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Κομοτηνή, Μπερίν Οκούρ.

Τα όσα ειπώθηκαν και ακούστηκαν από τους ομιλητές της εκδήλωσης είναι όχι μόνο χαρακτηριστικά της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στη Θράκη, αλλά και των μεθοδεύσεων που επιδιώκουν κάποιοι «αμετανόητοι».

«Άγρια σπέκουλα» στο μειονοτικό έκανε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο νομό Ροδόπης Αχμέτ Χατζηοσμάν, που αποκαλούσε διαρκώς «Τούρκους» τους μουσουλμάνους. «Βέβαια, τις μέρες εκείνες (των γεγονότων της 29ης Ιανουαρίου 1988) οι «Τούρκοι» της Δυτικής Θράκης είχαν έρθει στην πόλη και από την πεδιάδα και από την ορεινή περιοχή με αυτοκίνητο ή με τα πόδια, για να αποδείξουν την ύπαρξη της ταυτότητάς τους εδώ», είπε και πρόσθεσε προκλητικά: «Μετά την αυτοθυσία αυτή, έπειτα από αυτά τα συναισθήματα και αυτόν τον αγώνα, οι «Τούρκοι» κέρδισαν την ταυτότητά τους. Με εκείνη τη φωνή απέδειξαν στον κόσμο την ταυτότητά τους, την ύπαρξη και την προσωπικότητά τους. Εγώ εύχομαι ο Θεός να έχει καλά όλους όσοι μόχθησαν εκείνες τις ημέρες, όσους ήταν δίπλα μας τότε, αλλά δεν είναι πια κοντά μας…».

Από την πλευρά του, ο Τσετίν Μάντατζη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο νομό Ξάνθης, έτεινε να συναγωνιστεί τον Χατζηοσμάν, αναφέροντας: «…Σκεφτείτε ότι 60.000 άνθρωποι έχουν απολέσει την ιθαγένειά τους. Δείτε αυτές τις οικογένειες. Από την ίδια οικογένεια, οι μισοί είναι στην Τουρκία και οι μισοί εδώ…». Και πρόσθεσε: «…Πριν από μία εβδομάδα άκουσα ή μάλλον είδα το εξής: Λένε ότι σύμφωνα με απόφαση που εξέδωσε το υπουργείο Παιδείας, δεν είναι πλέον αρεστή η ύπαρξη της λέξης «μειονοτικό» στα μειονοτικά σχολεία. Πήραν απόφαση να τη βγάλουν. Εάν βέβαια ρωτάτε εμένα, θα σας πω ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, θα ανακαλέσουν την απόφαση. Υπάρχει, πάντα, βέβαια κάτι που λένε: «Κάναμε πάλι λάθος και δεν το αντιληφθήκαμε»».

Ιδιαίτερα προκλητικός, ο πρώην βουλευτής Ισμαήλ Ροδοπλού επισήμανε: «Αξιότιμοι φίλοι μου, ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι 10 εκατομμύρια και της Τουρκίας 74. Εάν η Τουρκία έκανε στους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης αυτά που έκανε σε εμάς η Ελλάδα, τώρα δεν θα είχε μείνει ούτε ένας Έλληνας εκεί. Ας το λάβει αυτό υπόψη της η Τουρκία… Αν δεν τους αρέσουμε, ας ανανεώσουν τη συνθήκη της Λωζάνης και ας μας ανταλλάξουν. Θα πάω στο Ντιγιάρμπακιρ, γιατί εκεί είναι η πατρίδα μου».

http://paron.gr/v3/new.php?id=74290&colid=&catid=42&dt=2012-02-12%200:0:0

ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ 2 ΚΑΙ ''ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΟΖ''

2012-02-14T00:06:00.002-08:00

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το άρθρο αυτό, καλό ήταν να διαβαστεί σε συνδυασμό με το "Κατόπιν εορτής"

Τις παραμονές της Άνοιξης του 2012, που αναμένεται να είναι άκρως σημαντική για την ευρύτερη περιοχή, είναι σε εξέλιξη γεγονότα και διαδικασίες που αξίζει να τα σκιαγραφήσουμε, αφού ούτως ή άλλως επηρεάζουν και θα επηρεάσουν τα ελληνικά πράγματα.

Μετά τη δρομολόγηση της εκμετάλλευσης του κοιτάσματος στο Οικόπεδο «Αφροδίτη», από την αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy, που κατά τα φαινόμενα μάλλον έχει αποδεχτεί ως τετελεσμένο η Τουρκία, η επίσκεψη Νετανιάχου στη Λευκωσία, το δεύτερο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου, αποτελεί προάγγελο νέων εξελίξεων για το ίδιο το γεωπολιτικό καθεστώς της Κύπρου, που μέχρι τώρα επηρεάζεται δραματικά από την τουρκική κατοχή, από τις αγγλικές βάσεις και από τα δικαιώματα που απορρέουν ή υποτίθεται ότι απορρέουν για τις εγγυήτριες δυνάμεις από τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Και το λέμε αυτό γιατί ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, εκτός του ότι θα συζητήσει το θέμα του σταθμού υγροποίησης και το θέμα της μεταφοράς του φυσικού αερίου στην ενεργοβόρα Ευρώπη, κάτι που αφορά και την Ελλάδα, είναι πολύ πιθανόν να συζητήσει την υπογραφή συμφωνίας για την εγκατάσταση πολεμικών αεροσκαφών του Ισραήλ στην Κύπρο. Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα ζητήσει την παραχώρηση βάσης στο έδαφος της Κύπρου, που, εκτός των άλλων, σημαίνει ανατροπή των υπαρχουσών ισορροπιών που υπάρχουν στο νησί, λόγω της τραγελαφικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί με την παρουσία 40 χιλιάδων στρατιωτών, του τουρκικού στρατού κατοχής, και της λειτουργίας των στρατιωτικών βάσεων που διατηρεί η Αγγλία στη Μεγαλόνησο, με δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας στο έδαφος τους, τουλάχιστον όπως ισχυρίζεται η ίδια.

Αν θα μπορούσαμε να διεισδύσουμε στη σκέψη των πολιτικών και των επιτελών που σχεδιάζουν και κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση, η παρουσία των αεροσκαφών της πολεμικής αεροπορίας του Ισραήλ στο έδαφος της Κύπρου, που δεν διαθέτει δικά της πολεμικά αεροσκάφη -σημειώστε ότι Άγκυρα και Ουάσιγκτον, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια, αντιδρούν με σφοδρότητα στην εγκατάσταση ελληνικών αεροσκαφών στην Κύπρο- σε επιχειρησιακό επίπεδο θα προστατεύει τον σταθμό υγροποίησης που θα κατασκευαστεί στην Κύπρο, αλλά και τον αγωγό που θα κατασκευαστεί για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω ελληνικής ΑΟΖ. Σε στρατηγικό επίπεδο, όπως θα δούμε παρακάτω, αλλάζει τις ισορροπίες!

Αφού υπογραμμίσουμε ότι σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία, η βάση που θα παραχωρηθεί, θα είναι η πρώτη μόνιμη βάση του Ισραήλ εκτός του εθνικού του εδάφους, να υπενθυμίσουμε ότι πέρα από τη συνεργασία στο θέμα της εκμετάλλευσης και μεταφοράς του φυσικού αερίου, η Κύπρος και το Ισραήλ βρίσκονται κοντά στην υπογραφή συμφωνίας για την κατασκευή υποθαλάσσιου καλωδίου-αγωγού μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το θέμα συζητήθηκε για πρώτη φορά κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων του Ισραήλ Ούζι Λαντάου (Uzi Landau) στην Κύπρο τον περασμένο Νοέμβριο στο πλαίσιο της επίσκεψης του Προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, αλλά και κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Υπουργού Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, Πραξούλας Αντωνιάδου στο Ισραήλ. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών, οι δύο Υπουργοί συζήτησαν θέματα υποδομής, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας.

Όμως, κατά την άποψή μας το θέμα του καλωδίου, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο Ισραηλινός Υπουργός, κατά τη συνάντηση εκείνη, εκτός του ότι ανέφερε ότι το έργο θα προσφέρει στήριξη στα θέματα ηλεκτρικής ενέργειας των δύο χωρών, πρόσθεσε ότι θα είναι η πρώτη διασύνδεση αυτού του είδους μεταξύ του Ισραήλ και της Ευρώπης, που σημαίνει ότι το υποθαλάσσιο καλώδιο θα φθάσει μέχρι την Ελλάδα. Μάλιστα, ο Ισραηλινός αξιωματούχος συνεχίζοντας είπε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα πρόκειται να υπογράψουν ένα μνημόνιο συνεργασίας για ένα σχέδιο που προβλέπει την τοποθέτηση ενός υποθαλάσσιου καλωδίου συνολικού μήκους 600 χλμ. το οποίο θα συνδέει την Κύπρο και άρα το Ισραήλ με την ηπειρωτική Ευρώπη και με το ευρωπαϊκό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Δηλαδή, κατά τα φαινόμενα, του αγωγού φυσικού αερίου θα προηγηθεί το υποθαλάσσιο καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, που πρέπει να διέλθει από την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου-Καστελορίζου-Κρήτης, που αμφισβητεί και διεκδικεί η Τουρκία, προσπαθώντας να σύρει προς την πλευρά των δικών της θέσεων την Αίγυπτο, όπου την Άνοιξη εξεγερμένων, αντί του Καλοκαιριού, διαδέχεται ο βαρύς Χειμώνας του πολιτικού Ισλάμ. Και όταν λέμε προς την πλευρά των δικών της θέσεων, εννοούμε τους ισχυρισμούς της Τουρκίας, όπως εκφράστηκαν δια στόματος του Πρωθυπουργού της Ταγίπ Ερντογάν και του Υπουργού Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, ότι δηλαδή η Τουρκία αναγνωρίζει στο Καστελόριζο χωρικά ύδατα 6 ν.μ., στα οποία περιορίζεται και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του νησιού και τίποτε άλλο.

Να σημειώσουμε ότι ενώ η Αίγυπτος δέχτηκε την οριοθέτηση της δικής ΑΟΖ με την Κύπρο με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, τώρα φέρεται να κάνει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, υιοθετώντας την αρχή της ευθυδικίας, που περιορίζει την ΑΟΖ του Καστελορίζου και αποκόπτει την ενότητα και την επαφή μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου.

Παράλληλα με όλα αυτά, λες και υπάρχει ένας ανώτερος στρατηγικός σχεδιασμός, η Ελλάδα, που επί δεκαετίες δεν έκανε το παραμικρό για να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της, τον Αύγουστο του 2011, και ενώ η οικονομική κρίση περιόρισε δραματικά τις δυνατότητες υποστήριξης μιας τέτοιας πολιτικής με εθνικά μέσα, ψήφισε έναν νόμο, ο οποίος ανοίγει το δρόμο για την εκμετάλλευση της ελληνικής ΑΟΖ. Συγκεκριμένα, με τον νόμο Ν. 4001/2011, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α 179/22.08.2011, η Ελλάδα κατοχυρώνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των θαλασσίων περιοχών της. Σύμφωνα με το άρθρο 156 του ως άνω νόμου: «Ως «υποθαλάσσιες περιοχές» νοούνται ο βυθός και το υπέδαφος των εσωτερικών υδάτων, της αιγιαλίτιδας ζώνης, της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ης κηρυχθεί) μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.»

Και μάλλον ο νόμος αυτός δεν ψηφίστηκε για να μείνει στα χαρτιά, αφού, σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, «το ΥΠΕΚΑ προχώρησε στην προκήρυξη Διεθνούς Δημόσιας Πρόσκλησης για συμμετοχή σε σεισμικές ερευνητικές εργασίες απόκτησης δεδομένων μη αποκλειστικής χρήσης εντός της θαλάσσιας ζώνης στη Δυτική και Νότια Ελλάδα. Η εν λόγω διεθνής δημόσια πρόσκληση δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011 στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ότι στο παράρτημα Α της ανωτέρω απόφασης-πρόσκλησης που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής απεικονίζεται ενδεικτικός χάρτης της προς έρευνα περιοχής, περιλαμβάνοντας τα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως αυτά προσδιορίζονται με βάση την εθνική διαπραγματευτική θέση και τις αρχές του διεθνούς δικαίου».

Δηλαδή, η Ελλάδα έχει καταρτίσει χάρτη που δημοσιεύθηκε στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον οποίο απεικονίζεται η ελληνική ΑΟΖ με κοινό όριο μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, ενώ προχωρούν οι διαδικασίες για έρευνες νοτίως της Κύπρου, που είναι το προτελευταίο βήμα πριν την εκμετάλλευση.

Αν σε όλα αυτά συμπληρώσουμε και την έγγραφη απάντηση σε ερώτηση του βουλευτή κ. Στρατάκη του Υπουργού Εξωτερικών κ. Σταύρου Δήμα ότι «η κήρυξη ΑΟΖ στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο αποτελεί ένα κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο η Ελλάδα θα ασκήσει στον κατάλληλο χρόνο, συνεκτιμώντας τις γενικότερες συνθήκες καθώς και τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τις όμορες χώρες με γνώμονα το εθνικό συμφέρον στο πλαίσιο της γενικότερης στρατηγικής μας», τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλες οι ενέργειες που αναφέρονται στο σημείωμα αυτό, πιθανόν υπαγορεύονται από έναν ανώτερο στρατηγικό σχεδιασμό, που είναι συμβατός με τα γενικότερα συμφέροντα του Ελληνισμού. Θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με την μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό. Λέτε;

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/02/2.html#more

ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΠΕΡΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΤΟΥ 1836! - ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Αριθ. 68, 1836, Εν Αθήναις, 3 Νοεμβρίου

2012-02-13T04:58:00.000-08:00

1η Ανάρτηση στο διαδίκτυο από το ιστολόγιο ΠΕΡΙ ΑΛΟΣ την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012

ΣΥΝΟΨΙΣ ΤΩΝ ΕΜΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

Διάταγμα. Περί Εμπορικής Ναυτιλίας.

ΟΘΩΝ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δια να παρέξωμεν πλειοτέρας ευκολίας εις την ελληνικήν εμπορικήν ναυτιλίαν, και να συντελέσωμεν, όσον το εφ’ ημίν εις την πρόοδον και την ανάπτυξιν αυτής, και πεισθέντες εκ της πείρας, ότι τινές όροι του από 15 (27) Οκτωβρίου 1833 Διατάγματος περί εμπορικής ναυτιλίας είναι δυσεφάρμοστοι, απεφασίσαμιν, προσλαβόντες και την γνώμην του Ημετέρου Συμβουλίου της Επικρατείας, και επί τη προτάσει της επί των Ναυτικών Γραμματείας, να ακυρώσωμεν το ρηθέν Διάταγμα, και ν’ αντικαταστήσωμεν αυτό δια του παρόντος.

Διατάττομεν όθεν τα εφεξής·

Άρθρ. 1.

Όλα τα ελληνικά εμπορικά πλοία οφείλουν να φέρωσι την εθνικήν σημαίαν.

Άρθρ. 2.

Ως ελληνικά πλοία αναγνωρίζονται μόνον·

α΄. Τα ναυπηγούμενα εις την Ελλάδα.

β΄. Τα κυριευόμενα από ναυτικούς Έλληνας εις αγώνας υπέρ πατρίδος, ή εις κατά πειρατών συμπλοκάς, και αναγνωριζόμενα ως καλή λεία.

γ΄. Τα δημευόμενα δια παράβασιν των νόμων του Βασιλείου.

δ΄. Τα ναυαγούντα εις ελληνικά παράλια, και ως ανίκανα προς παραιτέρω πλουν πωλούμενα και επισκευαζόμενα εντός του Βασιλείου.

ε΄. Τα ανήκοντα εις Έλληνα, όστις μεταναστεύων από ξένην εις την Ελληνικήν Επικράτειαν, συμπεριλαμβάνει αυτά εις τον νέον τόπον της κατοικίας του.

στ΄. Όσα, χωρίς να υπάγωνται εις μίαν των ανωτέρω κατηγοριών, ευρέθησαν εις την ημέραν της δημοσιεύσεως του από 15 (27) Οκτωβρίου 1833 Διατάγματος ανήκοντα εις υπηκόους Έλληνας.

ζ΄. Τα αγοραζόμενα εντός ή εκτός της Ελλάδας ξένα πλοία από Έλληνες παρακινουμένους εις την αγοράν ταύτην από λόγους ουσιώδους συμφέροντως.

Άρθρ. 3.

Τα εντόπια πλοία έχουσιν αποκλειστικώς το δικαίωμα να μετακωμίζωσι τα προϊόντα του τόπου από ένα είς άλλον λιμένα του Βασιλείου, καθόσον δεν είναι προσδιοωρισμένον, ή δεν προσδιορισθή άλλως πως δια συνθηκών του Κράτους, και μάλιστα επί τη βάσει της αμοιβαιότητος.

Άρθρ. 4.

Δεν συγχωρείται εις ξένους να γίνωνται μέτοχοι εις εθνικά ελληνικά πλοία, πλέον του ημίσεως αυτών· εάν δε εις ξένην Επικράτειαν απαγορεύεται εις τους Έλληνας ή εις τα εμπορικά αυτής πλοία μετοχή, τότε επιφυλαττόμεθα να τροποποιήσωμεν και Ημείς τον ανωτέρω ορισμόν.

Άρθρ. 5.

Όλοι οι αξιωματικοί, και τουλάχιστον τα ¾ του πληρώματος ενός πλοίου πρέπει να ήναι υπήκοοι Έλληνες.

Άρθρ. 6.

Πας Έλλην ιδιοκτήτης εμπορικού πλοίου, οφείλη να παρουσιαθή εις την ναυτικήν Αρχήν του λιμένος, εις ον θέλη να κατατάξη το πλοίον του, και να ζητήση την αναγώρισίν του, ως εθνικού, και την καταχώρησιν αυτού εις το νηϊολόγιον, παραδίδων ενταυτώ την περιγραφήν του πλοίου και το επίσημον έγγραφον, δι’ ου αποδεικνύονται οι τίτλοι της ιδιοκτησίας του. Οφείλη δε να αναφέρη συγχρόνως εις ποίαν των εις το άρθρ. 2 κατηγοριών υπάγεται το περί ου ο λόγος πλοίον.

Αν εις την του §. α’. παρουσιάζει μαρτυρικόν της δημοτικής Αρχής του τόπου όπου εναυπηγήθη το πλοίον.

Αν εις την του §΄. β’. την περί καλής λείας απόφασιν του αρμοδίου δικαστηρίου εις πρωτότυπον ή εις επικυρωμένον αντίγραφον.

Αν εις την του §΄. γ’. την περί δημεύσεως απόφασιν του αρμοδίου δικαστηρίου εις πρωτότυπον ή εις επικυρωμένον αντίγραφον.

Αν εις την του §΄. δ’. μαρτυρικόν της δημοτικής Αρχής του μέρους όπου το πλοίον εναυάγησε, και απόδειξιν της επισκευής επικυρωμένην από το δήμαρχο του μέρους όπου επεσκευάσθη.

Αν εις την του §΄. ε’. μαρτυρικόν της δημοτικής Αρχής του μέρους, όπου αποκατεστάθη σταθερώς.

Αν εις την του §΄. στ’. απόδειξιν της αρμοδίας Αρχής ομού με τα έγγραφα της ιδιοκτησίας, ότι το πλοίον ευρέθη κατά την ημέραν της δημοσιεύσεως του από 15 (27) Οκτωβρίου 1833 Διατάγματος ιδιοκκτησία ελληνική.

Και τέλος εις περίπτωσιν του §΄. ζ’. παρουσιάζει την εις πρωτότυπον ή εις εις επικυρωμένον αντίγραφον πράξιν του αρμοδίου Ελληνικού Προξενείου ή της αρμοδίας Ελληνικής Αρχής φανερόνουσαν την κατά νομίμους τόπους αγοράν, και προ πάντων ότι ο αγοραστής παρεκινήθη εις τούτο από ουσιώδες συμφέρον.

Ο ιδιοκτήτης διαβεβαιεί ενόρκως ενώπιον του Ειρηνοδικείου του τόπου όπου κατοικεί ή προσωρινώς διαμένει, ότι το πλοίον είναι τελεία ιδιοκτησία του, ή ότι έχει συμμετόχους Έλληνας ή ξένους, (ούτοι δε καθώς και εκείνοι πρέπει να φανερόνωνται ακριβώς, ως και πόσον έκαστος μετέχει), και ότι κανείς άλλος εκτός αυτών δεν είναι συμμέτοχος του πλοίου ή ενέχεται καθ’ οποιονδήποτε τρόπον εις αυτό.

Άρθρ. 7.

Αφού αι παρουσιασθείσαι αποδείξεις αναγνωρισθώσιν ισχυραί, και αφού δοθή ο απαιτούμενος όρκος, ο προϊστάμενος της ναυτικής Αρχής υπάλληλος μεταβαίνει επί του πλοίου και εξετάζη ακριβώς, ποία η ποιότης του, αν η κατασκευή αυτού ήναι καλή και ασφαλής, και είς ποίον είδος πλοίον ανάγεται· εν ταυτώ δε μετράται το πλοίον και προσδιορίζεται η χωρητικότης του.

Άρθρ. 8.

Γενομένης της εξετάσεως και της καταμετρήσεως σημαδεύοντα και καταχωρούντα εις τα νηολόγια εκείνα τα πλοία, τα οποία ευρέθησαν καθώς απαιτεί το άρθρ. 2 και εις καλήν κατάστασιν.

Άρθρ. 9.

Δεν συγχωρείται εις κανέν πλοίον μη αναγνωρισθέν ως εθνικόν, και μη καταχωρηθέν εις το νηϊολόγιον ενός λιμένος του Βασιλείου, να φέρει την ελληνικήν σημαίαν, ή να απολαμβάνη τα εκ τούτου προνόμια και τας ωφελείας.

Άρθρ. 10.

Όλα εν γένει τα εμπορικά πλοία καθώς και τα μετερχόμενα την ακτοπλοΐαν και αλιείαν μικροτέρα πλοιάρια, διαιρούνται εις δύο κλάσεις, εξ ων τα μεν από 30 τόνων και κατωτέρω ανάγονται εις την α’. τα δε επέκεινα των 30 τόνων εις την β’ κλάσιν. Εκτός των πλοίων τούτων λαμβάνει ειδικόν όνομα. Το όνομα τούτο, ως και το του λιμένος εις τον οποίον ανάγονται, και ο αριθμός της εις τα νηϊολόγια καταχωρήσεως σημειούνται εις την πρύμνην.

Η ως ανωτέρω σημείωσις των αριθμών και στοιχείων γίνεται και εις τα της α’ και εις τα β’ κλάσεως πλοία, δια λευκού ελαιοτρίπτου χρώματος και επί μέλανος δαπέδου· τα δε στοιχεία πρέπει να έχωσιν ύψος ενός δεκαμέτρου.

Δια πάσαν αυτογνώμονα αλλαγήν, επίχρισιν ή απόσβεσιν των παρά της Αρχής τεθέντων εις το πλοίον σημείων, επιβάλλεται εις μεν τα πλοία α’. κλάσεως πρόστιμον 500 δραχ. Εις δε τα της β’. 1000 δραχμών.

Άρθρ. 11

Είς έκαστον λιμένα του Βασιλείου υπάρχουν δύο νηϊολόγια προς καταγραφήν των εις αυτών αναγομένων πλοίων αμφοτέρων κλάσεων.

Εις έκαστον αυτών των νηϊολογίων πρέπει να σημειούται·

α΄. Η ημέρα της καταχωρήσεως του πλοίου.

β΄. Ο αύξων αριθμός υπό τον οποίον κατεχωρήθη.

γ΄. Το όνομα, το επάγγελμα και η διαμονή του ιδιοκτήτη του.

δ΄. Η ένορκος διαβεβαίωσις του ιδιοκτήτου, ότι το πλοίον είναι μοναδική αυτού ιδιοκτησία, ή ότι έχει και συμμετόχους Έλληνας ή ξένους, τα οποία τα ονόματα και το μερίδιον προσεπισημειούνται.

ε΄. Το όνομα του πλοίου

στ΄. Εις ποίαν εκ των επτά κατηγοριών του άρθρ. 2 ανάγεται.

ζ΄. Η ακριβής περιγραφή του πλοίου, εις ην προστίθεται ο αριθμός των ιστών και των καταστρωμάτων, το μήκος της τρόπιδος από το έμπροσθεν έως εις το όπισθεν κοράκιον, το μήκος του άνω καταστρώματος από την μίαν άκραν μέχρι της άλλης, το μέγιστον βάθος, το μέγιστον πλάτος του κύτους (αμπαρίου) και του διαφράγματος (μεσαίου καταστρώματος) ή αν το πλοίον έχη εν μόνον κατάστρωμα, το μέγιστον βάθος από το κατάστρωμα μέχρι του εσωτροπίου.

η΄. Η κατά τόνους χωρητικότης.

θ΄. Το είδος του πλοίου, αν π.χ. ήναι Βρίκιον κτλ., αν έχη παραπέτασμα (galerie) ή όχι.

Άρθρο 12.

Άμα καταχωρηθή εν πλοίον εις το νηϊολόγιον και αναγνωρισθή ως εθνικόν, ο ιδιοκτήτης οφείλει να δώση έγγραφον υπόσχεσιν και αξιόχρεων εγγύησιν.

α΄. Ότι θέλει φυλάξει πιστώς και ακριβώς τους περί εμπορικής ναυτιλίας καθεστώτας Νόμους.

β΄. Ότι θέλει μεταχειρίζεσθαι το περί αναγνωρίσεως του πλοίου του έγγραφον, καθώς και το ναυτιλιακόν δίπλωμα, μόνον δια το πλοίον δια το οποίον εξεδόθησαν· και ότι αν ήθελε πωλήση το πλοίον του ή όλον ή μέρος αυτού εις ξένον, ή αν ήθελε συμβή απολεσθή αυτό, ή να κασχεθή από τον εχθρόν, ή από πειρατάς, θέλει αποδώσει αμφότερα τα έγγραφα εις την εκδόσασαν αυτό Αρχήν· ή εάν συμβώσιν όλα ταύτα εκτός της Ελλάδος, εις τον αρμόδιον ελληνικόν Πρόξενον, δια ν’ αποσταλώσι παρ’ αυτού προς την επί των Ναυτικών Γραμματεία της Επικρατείας· εάν δε το έγγραφον της ιδιοκτησίας ή το δίπλωμα απολεσθώσιν αναγγέλλει αμέσως τούτο εις την αρμοδίαν Αρχήν.

Άρθρ. 13.

Η διδομένη εγγύησις πρέπει να ισοδυναμή, εις μεν τα πλοία κατωτέρας των 30 τόνων χωρηκότητος με το εν τρίτον της αξίας του πλοίου, εις δε τα ανωτέρας των 30 μέχρι των 200 τόνων με 20 δραχ. δι’ έκαστον τόνον· εις δε τα 200 και επέκεινα με 30 δρ. κατά τόνον. Η εγγύησις αύτη δίδεται ή δια καταθέσεως της απαιτουμένης ποσότητος εις μετρητά, ή εις ελληνικά μετά την 20 Ιανουαρίου (1 Φεβρουαρίου) 1833 εκδοθέντα γραμμάτια της Επικρατείας, ή δι’ υποθήκης ακινήτου κτήματος, του οποίου η αξία να υπερβαίνη την ποσότητα της εγγυήσεως κατά εν τρίτον, ή δια παρουσιάσεως αξιοχρέων εγγυητών και πληρωτών, οίτινες πρέπει να ήναι πολίται κατοικούντες εις την Ελλάδα.

Άρθρ. 14.

Η δοθείσα εγγύησις εξασφαλίζει το δημόσιον εις πάσαν παράβασιν των περί ναυτιλίας νόμων του Βασιλείου δια τα δικαστικά έξοδα, όσων οι απόδοσις απόκειται εις τον παραβάτην, και δια την πληρωμήν του επιβαλλομένου προστίμου.

Η δοθείσα εγγύησις μένει εξ’ ολοκλήρου δια λογαριασμόν της Κυβερνήσεως, εάν γενή παράβασις των ενδιαλαμβανομένων εις το άρθρ. 12 §. β’. υποχρεώσεων.

Άρθρ. 15.

Δοθείσης της εγγυήσεως χορηγείται εις τον ιδιοκτήτην του πλοίου έγγραφον περί περί της αναγνωρίσεως του πλοίου του, ως ελληνικού εθνικού, κατά τον επισυναπτόμενον υπό στοιχ. Α΄ τύπον.

Το έγγραφον τούτο υπογεγραμμένον από τον επί των Ναυτικών Γραμματέα της Επικρατείας, και εσφραγισμένον με την σφραγίδα του Υπουργείου, περιέχει αυτολεξεί όλα, όσα κατά το άρθρ. 11 κατεχωρήσθησαν εις τα νηϊολόγια.

Άρθρ. 16.

Το έγγραφον τούτο υπόκειται εις σταθερόν δικαίωμα πληρωμής 3. Δραχ. Δια ταύτα έγγραφα ιδιοκτησίας πλοίων υπέρ τους 30 τόνους, θέλει πληρόνεσθαι εκτός τούτον και το δικαίωμα 10 λεπτών δι έκαστον τόνον περιπλέον όντα των τριάκοντα. Το σταθερόν δικαίωμα των τριών δραχμών εισπράττεται, γραφομένου του εγγράφου της ιδιοκτησίας, ευθύς επί χαρτοσήμου της έκτης τάξεως τριών δραχμών, και της ποσότητος ταύτης απλώς καταβαλλομένης.

Η χορήγησις του εγγράφου τούτου γίνεται δια της τελωνειακής Αρχής του λιμένος, εις του οποίου τα νηϊολόγια κατεχωρήθη το πλοίον, αφού προηγουμένως πληρωθή εις αυτήν το διατεταγμένον δικαίωμα.

Άρθρ. 17.

Αν απωλεσθή το περί αναγνωρίσεως τινός πλοίου ως εθνικού έγγραφον, ο ιδιοκτήτης οφείλη να αποδείξη ή να διαβεβαιώση ενόρκως, ότι απωλέσθη, και τότε δίδεται προς αυτόν νέον έγγραφον, αφού πληρώση το διατεταγμένον παρά του άρθρου 16 δικαίωμα. Εις το νέον τούτο έγγραφον προστίθεται ρητώς, ότι η έκδοσις αυτού έγινε προς αναπλήρωσιν του απολεσθέντος, του οποίου η ημερομηνία και ο αριθμός πρέπει να αναφέρονται εις το νέον ρητώς.

Άρθρ. 18.

Αν το πλοίον μετά την έκδοσιν του εγγράφου, δι’ ου αναγνωρίζεται ως εθνικόν εμπορικόν, αλλαχθή κατά το σχήμα, την χωρητικότητα, ή κατ’ άλλον τινά τρόπον, ο ιδιοκτήτης οφείλη να ζητήση αμέσως νέον έγγραφον· άλλως ζημιούται την εγγυηθείσαν ποσότητα.

Άρθρ. 19.

Οσάκις ελληνικόν εθνικόν πλοίον πωληθή κατά μέρος ή εξολοκλήρου εις άλλον Έλληνα, πρέπει να ειδοποιήται περί τούτου η ναυτική Αρχή, εις της οποίας τα νηϊολόγια είναι καταχωρημένον. Η Αρχή αύτη σημειοί εις τα νηϊολόγιά της καθώς και όπισθεν του περί αναγνωρίσεως εγγράφου την γενομένην πώλησιν.

Η παραμέλησις του όρου τούτου τιμωρείται, εις μεν τα πλοία α΄. κλάσεως, με πρόστιμον 200 δραχ. εις δε τα της β΄. 400 δραχμών.

Άρθρ. 20.

Τα ναυτιλιακά ταύτα διπλώματα εκδίδονται δι εν έτος, κατά το υπό στοιχ. Β΄. επισυναπτόμενον τύπον, υπογράφοντα παρά του επί των Ναυτικών Γραμματέως της Επικρατείας, και σφραγίζονται με την σφραγίδα του Υπουργείου· υπόκεινται δε εις δικαίωμα χαρτοσήμου, μιας μεν δραχ. δια τα πλοία τα μικρότερα των 30 τόνων χωρητικότητος, τριών δε δια τα 30 –100, και δια τα μεγαλύτερα των 100 τόνων, 6 δραχ. Εις ιδιαίτερον δικαίωμα δεν υπάγονται πλέον τα διπλώματα ταύτα. Η χορήγησις τούτων γίνεται παρά της τελωνικής Αρχής του λιμένος επί πληρωμή χαρτοσήμου.

Η λιμενική Αρχή οφείλη προ της ανανεώσεως του διπλώματος να εξετάζη το πλοίον, και τότε μόνον εκδίδει το νέον, όταν αυτό ήναι εις καλήν κατάστασιν.

Άρθρ. 21.

Όλαι αι ελληνικαί προξενικαί Αρχαί δύναται επί εγγράφω αιτήσει του πλοιάρχου και του ιδιοκτήτου του πλοίου να παρατείνωσι την διάρκειαν του ναυτιλιακού διπλώματος, αφού προηγουμένως εξετάσωσιν ακριβώς και πεισθώσιν ότι ο πλοίαρχος ή ο ιδιοκτήτης προ της παύσεως της ισχύος του διπλώματος, είχε συνδέσει συμφωνίας υποχρεούσαν αυτόν εις επιχείρησιν νέου διάπλου, μη επιτρέποντος εις αυτόν να απέλθη εις τον ανήκοντα ελληνικόν λιμένα προς ανανέωσιν των εγγράφων του, και ότι εκ της τοιαύτης συμφωνίας προκύπτει σημαντικόν όφελος δια τον πλοίαρχον ή τον ιδιοκτήτην.

Η παράτασις αύτη σημειούται όπισθεν του ναυτιλιακού διπλώματος· δίδεται δε δια τόσον καιρόν, όσος απαιτείται δι’ ένα και μόνον διάπλουν, μετά την αποπεράτωσιν του οποίου το πλοίαρχος οφείλει να μεταβή αμέσως εις τον λιμένα, εις ον ανήκει το πλοίον του, δια να ανανεώση εκεί το δίπλωμά του, ότε και θέλει γενεί η είσπραξις των δικαιωμάτων της παρά του Προξένου δοθείσης παρατάσεως, ομού με εκείνην των του νέου διπλώματος.

Μόνον εις πάντη εκτάκτους περιπτώσεις, και εις αποδεδειγμένην ανάγκην δύναται οι Πρόξενοι να ενδίδωσι και εις δευτέραν παράτασιν, ειδοποιούντες εκάστοτε την επί των Ναυτικών Γραμματείαν της Επικρατείας.

Άρθρ. 22.

Όστις εν γνώσει συμπράξει καθ’ οποιονδήποτε τρόπον εις την παράνομον αναγνώρισιν ξένου τινός πλοίου ως ελληνικού, ή εις την παράνομον έκδοσιν ναυτιλιακού διπλώματος δια τοιούτον πλοίον· όστις επιστάτης τελωνείου ειδοποιηθείς περί της τοιαύτης παρανομίας δεν εμποδίσει την έκπλευσιν τοιούτου πλοίου από τον υπό την επιστασία του λιμένα· όστις πλοίαρχος, υποπλοίαρχος, ή ιδιοκτήτης πλοίου αναδεχθή εν γνώσει την διεύθυνσιν τοιούτου πλοίου· και τέλος, όστις μεταχειρισθεί εν γνώσει τοιούτον πλοίον δι’ αποστολήν φορτίου, ή όστις γνωρίζων την γενομένην απάτην δεχθή τας δια τοιούτου πλοίου στελλομένας εις αυτόν πραγματείας, χωρίς να ειδοποιήση περί τούτου εντός 24 ωρών την πλησιεστέραν λιμενικήν Αρχήν, τιμωρείται με πρόστιμον 5000 δραχμ.

Άρθρ. 23.

Πας πλοίαρχος ή ιδιοκτήτης εμπορικού πλοίου οφείλει να έχη πάντοτε επί τούτου το περί αναγνωρίσεως έγγραφον και το ναυτιλιακόν δίπλωμα, και να φυλάττη ακριβώς όλας τας περί εμπορικής ναυτιλίας εκδοθείσας και εκδοθησομένας διατάξεις, και όσας ο εμπορικός νόμος επιβάλλει εις αυτόν υποχρεώσεις.

Η παράβασις του παρόντος όρου τιμωρείται, εις μεν τα πλοία της α’. κλάσεως με πρόστιμον 100 δραχμών εις δε τα της β’. 300 Δραχμών.

Άρθρ. 24.

Αι παραβάσεις του παρόντος διατάγματος δικάζονται δια των τακτικών Δικαστηρίων.

Η δε διαδικασία γίνεται απαραλλάκτως κατά τους γενικούς περί ποινικών υποθέσεων κανονισμούς.

Άρθρ. 25.

Από της δημοσιεύσεως της παρούσης αποφάσεως ακυρούνται όλοι οι ορισμοί του από 15/27 Οκτωβρίου 1833 Διατάγματος περί εμπορικής ναυτιλίας.

Άρθρ. 26.

Οι επί των Ναυτικών, των Οικονομικών και της Δικαιοσύνης Γραμματείς της Επικρατείας επιφορτίζονται, καθ’ όσον εις έκαστον αυτών ανήκει, την εκτέλεσίν του παρόντος Διατάγματος, το οποίον θέλει δημοσιευθεί δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, λαμβάνον δια τούτου ισχύν προσωρινού νόμου.

Εν Αθήναις την 14^η Νοεμβρ. 1836.

Εν ονόματι και κατ’ ιδιαιτέραν διαταγήν της,

Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως,

Το Υπουργικόν Συμβούλιον,

ΑΡΜΑΝΣΠΕΡ, Ι. ΡΙΖΟΣ, ΣΜΑΑΤΣ, ΑΡ. ΜΑΝΣΟΛΑΣ,

Α. Γ. ΚΡΙΕΖΗΣ, Γ. ΛΑΣΣΑΝΗΣ.

--·--

Λεπτομέρεια τελευταίας σελίδας ΦΕΚ 68 (1836). ΠΗΓΗ: Εθνικό Τυπογραφείο

ΠΕΡΙ ΑΛΟΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΜΝΗΜΗ ΘΥΣΙΑΣΘΕΝΤΩΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1940-1949 ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΖΟΥΒΑΛΑ

2012-02-13T03:13:00.000-08:00

Ο Γεώργιος Τζουβαλάς γεννήθηκε την 25^ην Νοεμβρίου στο χωριό Βουνό Τεγέας στην Αρκαδία. Κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις της Οργάνωσης «Ελληνικός Στρατός [Ε.Σ.]» του Τ/χου Καραχάλιου Χρ. και Ιλάρχου Βρεττάκου Τηλεμ. ως ανιχνευτής και αγγελιοφόρος. Εισήχθη στην ΣΣΕ το 1948 και απεφοίτησε το έτος 1950 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, πέρασε από διάφορες ανώτερες Σχολές Πολέμου της ημεδαπής και της αλλοδαπής και διετέλεσε καθηγητής στην Σχολή Εθνικής Αμύνης. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες του Ελληνικού Στρατού και μετέσχε του Εκστρατευτικού Σώματος στην Κορέα ως υπολοχαγός και στην Κύπρο ως λοχαγός. Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης της πόλεως Πουσάν Κορέας. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και στο εξωτερικό. Μετά την αποστρατεία του συνέχισε τις ιστορικές του μελέτες και συνέγραψε άρθρα και βιβλία ιστορικού και εθνικού περιεχομένου

Το έργο αποτελεί συνέκδοση του Ε.Μ.Ε.ΙΣ. και των εκδόσεων ΠΕΛΑΣΓΟΣ του Γιάννη Γιαννάκενα, ο οποίος έχει και την ευθύνη διάθεσης

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου, στις 17.30, η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας έκανε παρουσίαση του νέου βιβλίου του Γεωργίου Μ. Τζουβαλά ‘ΜΝΗΜΗ ΘΥΣΙΑΣΘΕΝΤΩΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’, στην αίθουσα Μεγάλων Ευεργετών (1^ος Όροφος) της Εταιρείας Φίλων του Λαού (Ευριπίδου 5).

Κεντρικός παρουσιαστής και συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο Αντιστράτηγος ε.α. κ.Ιωάννης Αντωνακέας, ο οποίος, αφού παρουσίασε τους ομιλητές, τον συγγραφέα και το βιβλίο, έδωσε τον λόγο στους προγραμματισμένους ομιλητές, οι οποίοι, κατά σειράν εμφανίσεως, ήταν οι εξής :

NIKΟΛΑΟΣ Π. ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΗΣ

Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος της Εταιρείας Φίλων του Λαού

Ο στρατηγός, ο κ. Γ.Τζουβαλάς είναι σαρξ εκ της σαρκός της Εταιρείας, μέλος του Δ.Σ. επί σειράν ετών, παλαιός εταίρος, πάντοτε παρών σε όλα τα δρώμενα καθοριστικού ρόλου της Εταιρείας των Μελετών. Με το βιβλίο του αυτό λέγει ότι αισθάνεται ότι εκλήθη να υπερασπισθεί πάτριον έδαφος, όχι με τα όπλα αυτήν την φορά, αλλά με την πένα για να υπερασπισθεί την Ιστορία και να την αποκαταστήσει κατά το δυνατόν. Ομιλεί για τους υπέρ πίστεως αναλωθέντας, σφαγιασθέντας και πεσόντας, σε αντίθεση με εκείνους που πολέμησαν υπέρ μίας άλλης ‘ιδεολογίας’ σκοτεινής και εθνοκτόνου και έστρεψαν τα όπλα κατά της πατρίδος, είτε κατά την διάρκεια της Κατοχής είτε την μετέπειτα

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΜΑΡΑΤΟΣ

Πρόεδρος της Εταιρείας Μελετης Ελληνικής Ιστορίας, πρώην Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού

Στην εισαγωγή του που έκανε στο βιβλίο του κ, Γ.Τζουβαλά, γράφει τα εξής :

«Ο 20ος αιών κατά την διάρκειαν του οποίου οι άνθρωποι της ηλικίας μου διανύσαμε το μεγαλύτερον μέρος του επί γης βίου μιας, σημαδεύτηκε από μεγάλας συγκρούσεις, με εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα και τεραστίας υλικάς καταστροφάς. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και η χρήσις πυρηνικών όπλων υπήρξαν τα πλέον χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτού του αιώνος, ο οποίος εσφραγίσθη με την ισορροπία του τρόμου αλλά και με υψίστης σημασίας τεχνολογικά επιτεύγματα που οδήγησαν τον άνθρωπο εις άλλους πλανήτας. Προέκυψε εξ όλων αυτών των κοσμογονικών μεταβολών και αναταράξεων ειρήνη μακρόβιος αλλά ασταθής και ασθενική. Αι ιδεολογικαί διαφοραί και τα συμφέροντα που προεκάλεσαν τους πολέμους δεν έχουν εξαλειφθεί και αι προσπάθειαι δια παγκόσμιον ηγεμονίαν εκ μέρους των πλέον ισχυρών της γης εξακολουθούν να αναστατώνουν και να ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα. Τοπικαί συγκρούσεις εξοντωτικαί αντιπαραθέσεις, λιμός και λοιμοί, αποτελούν φαινόμενα που επιβιώνουν υπό την ασθενή σκιάν της ειρήνης την οποίαν ουδείς απολαμβάνει σήμερον με την κυριολεκτικήν σημασίαν του όρου της. (...) (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΚΑΣ

Βετεράνος του Β’ Παγκ.Πολέμου (1940 – 1945), του Αντισυμμοριακόύ Πολεμου (1946 -1949),Επίτιμος Διοικητής τηςΑ’Στρατιάς

Ο στρατηγός κ.ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΚΑΣ και ο κ.Γ.Τζουβαλάς είναι παλαιοί γνώριμοι, από την 10ετία του ’50, όταν ακόμη ο συγγραφέας βρισκόταν στην Σχολή Ευελπίδων. Έκτοτε συναντήθηκαν αρκετές φορές, είτε στα πλαίσια της στρατιωτικής τους υπηρεσίας, είτε στα πεδία των μαχών κατά των δυνάμεων Κατοχής ή του Συμμοριτισμού. Μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον κ.Τζουβαλά, είτε ως αξιωματικό, είτε ως συγγραφέα. Για το συγκεκριμένο βιβλίο είπε ότι είναι ένα έργο βαρύ, σοβαρό, εντυπωσιακό, επίκαιρο, πολλαπλά χρηστικό, αλλά παράλληλα και το καλύτερο μνημόσυνο για τους υπέρ πατρίδος πεσόντες. Τέλος, συνεχάρη τον συγγραφέα λέγοντας «Θερμά συγχαρητήρια για το βαρύτιμο και το πολλαπλά χρήσιμο έργο σου προς την πατρίδα».

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ

Στρατηγός και Ακαδημαϊκός

« Αυτό που πρωτίστως θέλω να πω είναι ότι από μόνοι τους οι κατάλογοι των πεσόντων δεν θα είχαν νόημα και βάση στήριξης αν δεν εξιστορούντο και δεν ήταν καταγεγραμμένα τα γεγονότα, μέσα στα οποία και εξ αιτίας των οποίων χάθηκαν οι πεσόντες. Αυτό ακριβώς κάνει ο πρώτος τόμος, αυτήν την αναγκαιότητα εξυπηρετεί. Παρατίθεται σε αυτόν το ιστορικό πλαίσιο της δράσης και ακτίνας, που είχε σαν αποτέλεσμα και την θανάτωση αυτών των ανθρώπων. Με μαεστρία ιστορικού καταγράφει τα ονόματα και τα της δεκαετίας του ’40, σε ποσότητα τόση, όση απαιτείται για να καλύψει τις ανάγκες του δευτέρου τόμου : να μην είναι λεπτομερειακή εξιστόρηση και κουραστική, αλλά και να μην παραλείπει τα ουσιώδη και τα σημαντικά, δηλ. αυτά ακριβώς που συνιστούν τον καμβά της Ιστορίας και δίνουν το όλο κλίμα και πνεύμα της εποχής..

Αυτή η εργασία συμπληρώνει άλλες παρόμοιες που προηγήθησαν , όπως είναι του Δημητρίου, με τίτλο «Παράδειγμα προς Αποφυγή», του Τάκη του Λαζαρίδη «Ευτυχώς, ηττηθήκαμε Σύντροφοι», της Μαργαρίτας Λαζαρίδη «Πόλεμος και Αίμα», του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Μαρατίδη, για τον Δημοκρατικό (λεγόμενο).Στρατό, κ.α. Αξιωματικοί τις 10ετίες του ’50 και του ’60 με την ευαισθησία που τους διακρίνει, τα αδικήματα που έγιναν κατά της πατρίδος έγραψαν αποκαλυπτικές εργασίες για τον κομμουνισμό και τον Ελληνικό ιδιαίτερα, όπως ο στρατηγός Κουρατσαντώνιος, με τίτλο «Η κρίσις του ΚΚΕ» και ο Θεοδωρόπουλος Στάθης «Το έγκλημα και η Προδοσία του ΚΚΕ».

Εκμεταλλευόμενοι ένα πνεύμα συμφιλίωσης, ας πούμε, όμως με το πρόσχημα συμφιλίωσης, αφέθη το πεδίον ελεύθερο να το διαφεντεύει η μία πλευρά, χωρίς αντίλογο, νομίζω ότι γίνομαι αντιληπτός. Ατυχώς, την στιγμή που η χώρα έπρεπε να εξαργυρώνει τις επιταγές της συμβολής και των επιτυχιών της στον Β’Παγκ.Πόλεμο, ξέσπασε η κομμουνιστική ανταρσία, με σκοπό την βίαιη κομμουνιστικοποίηση της χώρας. Και, αντί η χώρα να εξαργυρώνει τις επιταγές της και να οικοδομείται και να προοδεύει, κατεστρέφετο χειρότερα και από όσο με την τριπλή κατοχή, την Γερμανικο – Ιταλο - Βουλγαρική Αυτή λοιπόν είναι η συμβολή του πρώτου τόμου.

Έρχεται να προστεθεί μετά από αρκετές άλλες δεκαετίες, προανέφερα κάποιες, ώστε με αντικειμενικότητα και υπευθυνότητα, χαρακτηριστικά του συγγραφέα, να αποκατασταθούν τα πράγματα από την κατοπινή διαστρέβλωση»

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΣ (γόνος της παλιάς οικογενείας του Δημητράκου που είχε εκδόσει το ομόνυμο και μοναδικό στο είδος του ορθογραφικό και εγκυκλοπαιδικό λεξικό ‘ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ’ εννέα τόμων, έφεδρος αξιωματικός στα τεθωρακισμένα

Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη έδρα ‘Μεθοδολογίας και Επιστήμης.,

. Στο καινούργιο του βιβλίο, ο κ.Γ.Τζουβαλάς πετυχαίνει δύο στόχους. Πρώτον και ειδικά σημαντικότερον είναι να μνημονευτούν οι χιλιάδες μαχητές, αλλά και άνδρες που χάθηκαν στην διάρκεια της πιο μαύρης 10ετίας στην Ελληνική Ιστορία, εκείνης του 1940 – 1950. Δεύτερον, είναι η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, με τρόπο εύληπτο και συνοπτικό, ιδιαίτερα για τον νέο αναγνώστη που δεν έζησε σε αυτά τα χρόνια και ο οποίος για συλλέξει τις πληροφορίες, οι οποίες υπάρχουν μέσα στο βιβλίο, θα έπρεπε να ψάξει σε πολλές πηγές.

Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η καταγραφή των απωλειών από όλες τις μεριές για τον εξής λόγο: η απώλεια ενός ανθρώπου είναι απώλεια έμψυχου υλικού, μια απώλεια για όλο το έθνος, ακόμη και αν σκοτώθηκαν άνθρωποι από την μεριά των στασιαστών και των αναρχικών, οι οποίοι, σημειωτέον, δεν ήταν όλοι τους κομμουνιστές. Οι περισσότεροι, από ό,τι ξέρουμε, στρατολογήθηκαν βιαίως ή υπέστησαν πλύση εγκεφάλου ή ο,τιδήποτε. Τις αιτίες για αυτό πρέπει να τις αναζητήσουμε, αλλά ότι ήταν απώλεια για μας να σκοτωθούν και απλοί άνθρωποι, φυσικά και ήταν απώλεια. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και ένα πολύ μεγάλο μέρος του άμαχου πληθυσμού,το οποίο θα πρέπει να συνυπολογιστεί, δηλ. πόσοι άνθρωποι πεθάνανε και από αρρώστιες και από στέρηση φαρμάκων, ακριβώς επειδή η Ελλάδα ήταν καθημαγμένη και δεν μπορούσε να τους βοηθήσει.

O δεύτερος στόχος είναι η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Το βιβλίο.. εντάσσεται σε μία σειρά από ιστορικών μελετών τα τελευταία χρόνια, στις οποίες περιλαμβάνονται σχετικές μαρτυρίες, τοπικές ιστορικές έρευνες, παλαιότερες μελέτες κλπ. Αντιτάσσεται σε αυτό που συμβαίνει από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και έπειτα, όπου υπήρχε μία υπερίσχυση, μία κυριαρχία αριστερόφρονης, ας πούμε,. Ιστοριογραφίας. Αλλά αυτό, χάρη στις προσπάθειες και του συγγραφέα αλλά και πολλών άλλων νεωτέρων επιστημόνων, αρχίζει τα τελευταία 10 -15 χρόνια να αντιστρέφεται.

Στο βιβλίο επισημαίνεται ότι τότε πάρα πολλοί και από τους επώνυμους στην ηγεσία του ΚΚΕ ήταν υπέρμαχοι της ‘αυτονομίας’ της Μακεδονίας, παρ’ όλο που και οι ίδιοι ήταν Μακεδονικής καταγωγής. Ενας από αυτούς ήταν ο επωνυμότατος ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΖΗΜΑΣ, με το ψευδώνυμο ‘Σαμαρινιωτης’, ο οποίος ήδη από το 1924, στο τρίτο συνέδριο της ΚΟΜ.ΙΝΤΕΡΝ (=Κομμουνιστική Διεθνής) τάσσεται υπέρ της αυτονομήσεως της Μακεδονίας και της Θράκης. Και γενικά επισημαίνεται η δουλική εξάρτηση του ΚΚΕ, από το ΚΚΣΕ και τον ίδιο τον αιμοσταγή ΣΤΑΛΙΝ, πράγμα που δεν συνέβαινε με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα της εποχής. Όχι μόνον αυτό, αλλά και το ότι η πολιτική του έκανε μεγαλύτερο κακό στην Ελλάδα, από ότι έκανε η τριπλή Γερμανο – Ιταλο – Βουλγάρικη κατοχή, γιατί δεν στράφηκε καθόλου κατά των Γερμανών, αλλά εναντίον Ελλήνων, όταν αυτοί δεν προσχωρούσαν στις τάξεις του. Αυτό εννοούσαν, όταν έλεγαν ‘αντισταση’ ,

Και το μεγαλύτερό και ασυγχώρητο έγκλημά τους ήταν το ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ,

για το οποίο οι ίδιοι λένε ότι «ήταν μία πράξη σωτηρίας για τα παιδιά αυτά». Ήδη το 1934, οι κομμουνιστές έλεγαν ότι τα παιδιά αυτά διαπαιδαγωγούνται κατά το πρότυπο της ‘ηρωικής Κομσομόλ’, δηλ. για να καταλήξουν διεθνιστές. Η λέξη ‘διεθνιστής’ στο κομμουνιστικό λεξιλόγιο σημαίνει ‘άτομο σε ευθυγράμμιση απόλυτη και άνευ όρων με την Σοβιετική Ένωση’, τα δε παιδιά διαπαιδαγωγούνταν για να γίνουν γενίτσαροι.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι ρητός, ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ !!! Με την προσπάθειά του αυτή, ο στρατηγός. μας έδειξε το μέγεθος της θυσίας της Ελλάδος και εμείς καλούμεθα να ακολουθήσουμε το παράδειγμά του. Δεν πρέπει να λογαριάσουμε το κόστος, στην προσπάθεια να διεκδικήσουμε, ηθικά και υλικά, την ζημία που έχουμε υποστεί. Και αυτό, όχι αναγκαστικά για να την χρεώσουμε σε άλλους, αλλά για να μαθαίνουμε εμείς από τα λάθη μας.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΖΟΥΒΑΛΑΣ, Συγγραφέας

«Ως κίνητρο της εργασίας μου ήταν η ανάγκη να γίνει μία σύζευξις και ένας εναγκαλισμός συγνώμης και συμφιλιώσεως μεταξύ των εις αντίπαλα στρατόπεδα ευρεθέντων ομαιμόνων. Κάποιοι υπήρξαν ‘ Ρήμασι Πειθόμενοι’ όμως όχι αυτών που είπε ο ίδιος ο Θεός αλλά κυρίως εκείνων που διέγραψαν από το λεξιλόγιό τους, το ‘Άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρρονες’ και το αντικατέστησαν με το «Γιατί εσύ και όχι εγώ, σήκω εσύ να κάτσω εγώ», και τα συναφή που απεμάκρυναν την άμιλλα και την αντικατέστησαν με ισοπεδωτική εξίσωση προς το μηδέν. ‘Ρήμασι’ βεβαίως και μιας κακώς οργανωθείσης έξωθεν ανταρσίας προς αντιπερισπασμόν, δια την παγίωσιν της στρατιωτικής κυριαρχίας εις τα καταληφθέντα εδάφη – κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Σε τέτοια ‘παίγνια’ εθυσιάσθησαν εκατόμβαι, από το άνθος των Ελλήνων. Σε μία κομβική στιγμή, κατά την οποίαν συσσωρεύονται νέφη στον ορίζοντα, στον ουρανό της Ελλάδος, και το έθνος φαίνεται να ξεμακραίνει, είναι χρέος μας να αφουγκρασθούμε φωνές που μας προτρέπουν να ακούσουμε αυτό που η σωφροσύνη επιτάσσει. για την οικοδόμηση αρραγούς εθνικής ενότητος. Να ξαναμιλήσει επιτέλους ο πατριωτισμός στην πατρίδα μας !!!

Τέλος, ένα άλλο κίνητρο της εργασίας μου, όπως ανεφέρθη και από τους κυρίως ομιλητάς, ήταν να καταστεί κατά περισσότερο σαφή τρόπο το μέγεθος των θυσιών της Ελλάδος. Γιατί φτάσαμε στο σημείο να μας αμφισβητούν όχι μόνο την συμμετοχή μας την νίκη, αλλά και ακόμη αυτήν την συμμετοχή μας στον πόλεμο».

Και η εκδήλωση έκλεισε με μία έκτακτη συμμετοχή ενός ακροατή, ο οποίος ανέβηκε στο βημα και απήγγειλε στίχους από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Ο Κατσαντώνης», επικεντρωνόμενος στις τελευταίες στιγμές του ήρωα.

ΘΩΜΑ’Ι’Σ ΠΑΡΙΑΝΟΥ

Περιεχόμενα του Βιβλίου

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
Προλογικών Σημείωμα από την Εταιρείαν Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας
Ευχαριστίαι
Προλεγόμενα
Εισαγωγή
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1ον: Τα γεγονότα του Μεσοπολέμου
α. Πορεία ανορθώσεως μετά την Μικρασιατικήν καταστροφήν
β. Αλλαγή Σκηνικού - Ο θάνατος των πολιτικών αρχηγών
γ. Φασισμός - Ναζισμός - Κομμουνισμός εις την Ευρώπην
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 2ον: Η Ιταλογερμανική επίθεσις κατά της Ελλάδος
α. Αίτια και αφορμαί
β. Πρώτη Φάσις: Η Ιταλική εισβολή
γ. Δευτέρα Φάσις: Η Ελληνική Αντεπίθεσις
δ. Τρίτη Φάσις: Χειμεριναί επιχειρήσεις - Ιταλική επίθεσις Μαρτίου
ε. Τέταρτη Φάσις: Η Γερμανική εισβολή
στ. Πέμπτη Φάσις: Η Μάχη της Κρήτης
ζ. Η Κομμουνιστική παρεμβολή εις την αντίστασιν της Ελλάδος κατά των δυνάμεων του άξονος
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 3ον: Η κατοχή της Ελλάδος
α. Πλήγματα της κατοχής
β. Πρώτη κατηγορία των δεινών της Ελλάδος
γ. Δευτέρα κατηγορία δεινών της Ελλάδος - κατοχικός εμφύλιος και διάβρωσις Ελληνικών δυνάμεων Μέσης Ανατολής
δ. Απορρόφησις και διάλυσις της οργανώσεως ΕΣ
ε. Στάσις του ΚΚΕ έναντι της ΠΕΑΝ
στ. Στάσις του ΚΚΕ έναντι της ΠΑΟ
ζ. Στάσις του ΚΚΕ έναντι της οργανώσεως ΕΣΑΠ
η. Στάσις του ΚΚΕ έναντι της οργανώσεως ΕΑΟ/ΕΣΕΑ
θ. Στάσις του ΚΚΕ έναντι των ΕΟΕΑ/ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ
ι. Η δράσις των στελεχών των ΕΔ κατά την περίοδον της εχθρικής κατοχής
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 4ον: Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος
α. Ανελέητος εμφύλιος
β. Συμφωνία Καζέρτας
γ. Ο λόγος της Απελευθερώσεως εις το Σύνταγμα
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 5ον: Η κομμουνιστική ανταρσία του Δεκεμβρίου 1944
και η συμφωνία της Βαρκίζης
α. Τα προσχήματα δια την ανταρσίαν του Δεκεμβρίου 1944
β. Η Συμφωνία της Βαρκίζης
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 6ον: Η αποχή του ΚΚΕ από τας εκλογάς της 31 Μαρτίου 1946 και η ανταρσία των ετών 1946 - 1949
Α. Αντιβασιλεύς Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός - Κυβέρνησις Στρατηγού Ν. Πλαστήρα
β. Στάδια της Κομμουνιστικής ανταρσίας κατά τον Γ' γύρον
γ. Στάδια αντιμετωπίσεως της Κομμουνιστικής ανταρσίας από το Ελληνικόν Κράτος
δ. Πίνακες Απωλειών

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΣΤΑΛΕΙ ΑΠΟ ΙΩΑΝΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑ

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

2012-02-13T02:40:00.000-08:00

του Στέλιου Σταυρίδη

Η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός πολιτικών, συνδικαλιστών, θεωρητικών, φιλοσόφων και κάθε λογής «απογειωμένων» αριστερών, δεν έχει όρια. Όλοι μιλούν κατά του μνημονίου, των δανειστών μας και της τρόικα και κανείς απολύτως δεν έχει συγκεκριμένη αντιπρόταση, για το πώς η Ελλάδα θα γίνει χώρα σύγχρονη, ανταγωνιστική και φιλική προς το επιχειρείν. Πώς, δηλαδή, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, πώς θα παραχθεί πλούτος και πώς θα απορροφηθούν οι στρατιές των ανέργων.

Οι τσαρλατάνοι πολιτικοί και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αφού έφτασαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, συνεχίζουν να καταστρέφουν, όχι πλέον τη χώρα, αλλά τα όνειρα και το μέλλον όλων μας. Έχουν πείσει την κοινή γνώμη ότι τα μέτρα που ζητά η τρόικα είναι για να εξασφαλίσουν τα λεφτά οι δανειστές μας και κανείς δεν τονίζει ότι τα μέτρα σκοπό έχουν πρωταρχικά να αποκτήσουμε ένα σύγχρονο και νοικοκυρεμένο κράτος, με ανταγωνιστική οικονομία και με παραγωγή πλούτου και ευημερίας. Όλοι μιλούν για συνταγή (του μνημονίου) που απέτυχε και αποκρύπτουν επιμελώς ότι το μνημόνιο απέτυχε, γιατί απλά δεν εφαρμόστηκε

- Το μνημόνιο θέλει να μειώσουμε το εργασιακό κόστος στον ιδιωτικό τομέα για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Εμείς συνεχίζουμε να δημιουργούμε χιλιάδες νέους ανέργους.

- Το μνημόνιο ζητά απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων, ώστε να μειωθεί το σημερινό αστρονομικό κόστος των υπηρεσιών και να αναβαθμιστεί κάθετα η σημερινή απαράδεκτη ποιότητα υπηρεσιών. Εμείς αντιπροτείνουμε διαιώνιση της σημερινής άθλιας κατάστασης, όπου η μία συντεχνία, κατά τρόπο αντιπαραγωγικό και αντικοινωνικό, πίνει το αίμα όλων των υπολοίπων, παρέχοντας μάλιστα τις χειρότερες δυνατές υπηρεσίες.

- Το μνημόνιο ζητά νοικοκύρεμα του κράτους. Εμείς αντιπροτείνουμε συνέχιση της πλήρους ασυδοσίας, όπου το κράτος δεν ξέρει πόσους πληρώνει, γιατί τους πληρώνει, τί επιδόματα παίρνουν, γιατί τα παίρνουν, αν προσέρχονται να εργαστούν, τι ακριβώς κάνουν, κ.λπ.

- Το μνημόνιο ζητά έλεγχο και εξορθολογισμό της φαρμακευτικής δαπάνης. Εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε να υπερκοστολογούμε, να συνταγογραφούμε ανεξέλεγκτα και να λεηλατούμε.

- Το μνημόνιο θέλει περιορισμό του κράτους, κατάργηση άχρηστων οργανισμών και απολύσεις των πλεοναζόντων. Εμείς θέλουμε να συντηρήσουμε τη σημερινή κατάσταση, που αποτελεί ντροπή και υποβαθμίζει την αξιοπρέπειά μας, την κοινωνική συνοχή (κάποιοι να εργάζονται σκληρά για 30-40 € την ημέρα, και κάποιοι να εισπράττουν χιλιάδες ευρώ το μήνα, κοροϊδεύοντας την κοινωνία).

- Το μνημόνιο ζητά αξιοποίηση της περιουσίας του κράτους και ιδιωτικοποιήσεις. Εμείς οι «πονηροί» θέλουμε διαιώνιση της αδράνειας και της κατάρρευσης κάθε κρατικής περιουσίας (πχ. Ολυμπιακά Ακίνητα, πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού, Ξενία, μαρίνες, κ.λπ.), με τη σκέψη μήπως τα καταπατήσουν οι δικοί μας (ψηφοφόροι και χρηματοδότες) και με αέρα κοπανιστό, χωρίς λεφτά και σοβαρές επενδύσεις, τα «αξιοποιήσουν» προς ίδιον όφελος.

- Το μνημόνιο θέλει να περιορίσουμε την γραφειοκρατία, να σταματήσει η ανομία, να λειτουργήσει η δικαιοσύνη, να διευκολυνθεί η επιχειρηματικότητα των νέων. Εμείς θέλουμε να βασιλεύουν οι διάφορες μικρές και μεγάλες συμμορίες, η ανομία, η ασυδοσία, οι απατεώνες, η δαιδαλώδης γραφειοκρατία, με στόχο να βγάλουμε – στη χειρότερη περίπτωση – κανένα «γρηγορόσημο».

- Το μνημόνιο θέλει να καταργηθούν χιλιάδες ανούσιες, χρονοβόρες και κοστοβόρες διατάξεις, για να απελευθερωθούν πόροι (κόστος, χρόνος, ενέργεια και περιττός εκνευρισμός) και να ανασάνει ο πολίτης, ο αυτοαπασχολούμενος και ο επιχειρηματίας. Εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε ακόμα 500 – 600 ΚΕΠ για να βγάζουν φωτοτυπίες εις πενταπλούν και για διασφάλιση, να στέλνουν φαξ εις διπλούν και να τηλεφωνούν για επιβεβαίωση ! Στην ψηφιακή εποχή, τα ΚΕΠ δέχονται και στέλνουν φαξ σε εκατοντάδες υπηρεσίες, πληρώνοντας αστρονομικά ποσά για χαρτί, μελάνι, τηλεπικοινωνίες, ταλαιπωρώντας τον πολίτη και εμποδίζοντας την καθημερινότητά του. Προφανώς δεν έχουν ιδέα πώς μπορούν ανέξοδα να «σαρώσουν» (scanning) το οποιοδήποτε έγγραφο και να το στείλουν ηλεκτρονικά.

Αντί να μειώσουν ριζικά τα χιλιάδες άχρηστα πιστοποιητικά, αιτήσεις και βεβαιώσεις, έφτιαξαν εκατοντάδες ΚΕΠ, αγόρασαν χιλιάδες φωτοτυπικά και στέλνουν εκατομμύρια χαρτιά, σε ένα σύγχρονο χαρτοπόλεμο που σκοτώνει πιο αποτελεσματικά κι από καλάσνικωφ. Χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία όσο χρειάζεται για να μας πνίξουν χειρότερα, αντί να μας ανακουφίσουν.

Θα μπορούσαμε να γράψουμε 60 – 70 σελίδες (όπως κάνει ο σημερινός ανεγκέφαλος και αναποτελεσματικός νομοθέτης), για να πείσουμε ότι το μνημόνιο θέλει μια Ελλάδα σύγχρονη, δυναμική, αποτελεσματική, παραγωγική, ανταγωνιστική και ευημερούσα. Όμως, οι πασίγνωστοι τσαρλατάνοι της μιζέριας (πολιτικοί, διασκεδαστές, δημοσιογράφοι, δογματικοί καθηγητές, φιλόσοφοι, οικονομολόγοι, ψυχίατροι, κ.ά.), θέλουν μία Ελλάδα φτωχή, ανήμπορη, χρεωμένη, εξουθενωμένη, χωρίς όνειρα, προοπτική και μέλλον.

Η κοινωνία είναι τόσο παραπληροφορημένη που στην εύλογη αγανάκτηση και απόγνωση της και μή γνωρίζοντας την αλήθεια, δηλαδή την πραγματικότητα, είτε θα ξεχυθεί στους δρόμους (και όποιον πάρει ο χάρος) είτε θα απέχει, επιτρέποντας στους καταστροφείς να συνεχίζουν το εγκληματικό έργο τους.

http://sstavridis.gr/?p=1728

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΣΜΥΡΝΑΙΩΝ

2012-02-13T02:13:00.000-08:00

Mε αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922 – 2012), η ΄Ενωσις Σμυρναίων αναγνωρίζοντας την ανθρωποπλαστική δύναμη της λογοτεχνίας και γνωρίζοντας ότι η λογοτεχνία επηρεάζει τη σκέψη του ανθρώπου, κυρίως δε του νέου, προσπαθεί να αναδείξει μέσα από το γραπτό λόγο την προσωπικότητα του εθνο-ιερομάρτυρα Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Για το σκοπό δε αυτό προκηρύσσει Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό για τη συγγραφή μυθιστορημάτων για παιδιά και νέους με θέμα τη ζωή, το έργο και το μαρτύριο του τελευταίου Ιεράρχη της Σμύρνης.
Οι συγγραφείς από την Ελλάδα και την Κύπρο που θα λάβουν μέρος στο διαγωνισμό καλούνται με τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας, την πλοκή, το ύφος, το λεξιλόγιο, και τους χαρακτήρες να γνωρίσουν στα Ελληνόπουλα μια μεγάλη μορφή του νεότερου Ελληνισμού, εκείνη του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου Καλαφάτη.

Τα επιμέρους βραβεία του διαγωνισμού είναι τα εξής:
Μυθιστόρημα για παιδιά 9–12 ετών (60 – 80 σελίδες) Βραβείο 500 ευρώ.
Μυθιστόρημα για νέους13–18 ετών (80 – 120 σελίδες) Βραβείο 800 ευρώ.

Όροι διαγωνισμού

1. Τα έργα υποβάλλονται σε 3 δακτυλογραφημένα αντίτυπα με μέγεθος γραμμάτων 12΄΄, εντός φακέλου στον οποίο απαραιτήτως θα αναγράφεται σε ποιον από τους δύο διαγωνισμούς συμμετέχει ο υποψήφιος.
2. Στο εξώφυλλο κάθε έργου θα αναγράφεται με κεφαλαία γράμματα το ψευδώνυμο του συγγραφέα. Σε χωριστό μικρότερο φάκελο, αδιαφανή και καλά κλεισμένο, θα βρίσκονται τα στοιχεία του συγγραφέα (όνομα, επώνυμο, ταχυδρ. δ/νση, τηλέφωνο, e-mail). ΄Εργα που υποβάλλονται κατά παράβαση του όρου αυτού αποκλείονται από το διαγωνισμό. Ο φάκελος ανοίγεται από την Επιτροπή Κρίσεως μόνο σε περίπτωση διάκρισης του έργου. Κάθε διαγωνιζόμενος έχει δικαίωμα συμμετοχής σε μια και μόνο κατηγορία.
3. Δεν μπορούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό: α) Συγγραφείς που έχουν διακριθεί ή δημοσιευτεί κείμενα τους σε άλλο διαγωνισμό για το ίδιο θέμα είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο. β) Τα μέλη των κριτικών επιτροπών. γ) Τα μέλη του Δ.Σ. της Ενώσεως Σμυρναίων.
4. Τα υποβαλλόμενα έργα πρέπει να αποσταλούν επί συστάσει ή να κατατεθούν επί αποδείξει στα γραφεία της Ενώσεως Σμυρναίων (οδός Σκουφά 71α και Μασσαλίας, 10680 Αθήνα) από Δευτέρα έως Παρασκευή, ώρες 10.00 έως 13.00, το αργότερο έως 30 Σεπτεμβρίου 2012 και θα αξιολογηθούν από ειδική επιτροπή.
6. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μέχρι το τέλος του 2012 και τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή η οποία θα γίνει γνωστή με την ίδια ανακοίνωση.

To Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως Σμυρναίων/ 7η Φεβ. 2012

http://mikrasiatis.gr/?p=8196

ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

2012-02-13T02:00:00.000-08:00

Του Νίκου Λυγερού

Το ηθικό των Ελλήνων δεν πρόκειται να σπάσει. Και δεν είναι αυτή η κρίση που θα τα καταφέρει. Οι δυσκολίες υπάρχουν, σίγουρα, αλλά συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Όσον αφορά στην αντοχή μας, η ιστορία την έχει αποδείξει. Κι αφού είμαστε οι απόγονοι των ανθρώπων του ελληνισμού, της αρχαιότητας, του βυζαντίου, της επανάστασης και της ελευθερίας, τίποτα δεν θα μας βάλει κάτω. Όσο πιο δύσκολα παρουσιάζουν όλοι τα πράγματα, τόσο μεγαλύτερη αντίσταση έχουμε. Κανένα επιχείρημα οικονομικό ή όχι δεν μπορεί να εμποδίσει τη στρατηγική μας και την εξέλιξή μας. Και τα κομματικά τερτίπια δεν εντυπωσιάζουν παρά μόνο τους μαλθακούς, και βέβαια τους ραγιάδες. Οι δικοί μας είναι από άλλη πάστα και δεν μασάνε. Για τους δικούς μας, για τους παλιούς, για τους γέρους και για τα παιδιά μας δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τίποτα. Ο προορισμός μας είναι ξεκάθαρος, διότι βρισκόμαστε στη γη της θάλασσας και ανήκουμε στο λαό του χρόνου. Δεν θα παραχωρήσουμε τίποτα από το ελληνικό έδαφος παρά μόνο τάφους στους εχθρούς μας που νομίζουν ότι είναι η ευκαιρία να μας χτυπήσουν και να μας αρπάξουν τα νησιά μας. Το όραμα είναι απλό και ξεκάθαρο. Όσο πιο γρήγορα θεσπίσουμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και κάνουμε συμφωνίες με τα κράτη που είναι γύρω μας, τόσο πιο γρήγορα θα αναδείξουμε την πραγματική μας αξία, ως γεωπολιτική μας δύναμη. Έτσι, θα αποφύγουμε και τη μιζέρια μερικών αλλά και την ηττοπάθεια των άλλων. Δεν θέλουν να βγουν από το βούρκο, αλλά εμείς θα τους βγάλουμε κι αυτούς. Θέλουν δεν θέλουν, η πατρίδα μας έχει μια σημαντικότατη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη μέσα στη Μεσόγειο. Κι αν το διαχειριστούμε αυτό το θέμα στρατηγικά, κανείς δεν θα μας σταθεί εμπόδιο. Γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να αντέξουμε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, διότι όταν μας θέλουν κάτω εμείς παραμένουμε όρθιοι. Είμαστε ξεροκέφαλοι, γιατί έχουν ζήσει πολλές μάχες οι δικοί μας και γι’ αυτό έχουμε το μέτωπο ψηλά. Τα βάσανα είναι κομμάτια ζωής για μας. Σπάνιοι είναι οι λαοί που άντεξαν τόσα δεινά και βρίσκονται ακόμα στην πατρίδα τους, δίχως να έχουν χάσει το ηθικό τους. Δεν κοιτάζουμε τις εικόνες, όπως κάνουν οι επικοινωνιολόγοι. Εμείς τις εικόνες τις προστατεύουμε εδώ και αιώνες για να μπορούν οι δικοί μας να προσεύχονται την ώρα της ανάγκης, όταν δεν είμαστε κοντά τους. Δεν έχει σημασία πώς μας βλέπουν οι άλλοι και τι λένε για μας. Ξέρουμε τι είμαστε, γνωρίζουμε την αξία μας και ο χρόνος που είναι μαζί μας το αποδεικνύει στην πράξη. Είμαστε το πεπρωμένο μας, διότι δεν περιμένουμε από τους άλλους να μας καθοδηγήσουν. Τόσα χρόνια ζούμε όχι επειδή το επέλεξαν οι άλλοι, αλλά διότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Είμαστε τα παιδιά της θάλασσας και του ουρανού γιατί μόνο αυτόν τον πλούτο έχει η γη μας. Είμαστε η ίδια μας η αξία, οι πρώτοι άνθρωποι, γιατί δεν έχουμε τίποτα άλλο. Οι δικοί μας, μας δίδαξαν το φιλότιμο και την ανθρωπιά, γιατί πίστευαν στις αξίες και όχι στις αρχές. Οι αξίες των Ελλήνων είναι διαχρονικές και γι’ αυτό έρχονται να δουν πώς μάχονται οι ήρωες. Κανείς δεν πρόκειται να μας κάνει να σκύψουμε το κεφάλι εκτός από τους νεκρούς μας και τα παιδιά μας. Γεννηθήκαμε με τις θυσίες, παθαίνουμε με την αντίσταση, για να ζήσουν οι επόμενοι δικοί μας και να προσφέρουν στους άλλους. Τίποτα δεν άλλαξε.

http://www.lygeros.org/lygeros/8669-gr.html

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1945 - Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ

2012-02-12T12:54:00.000-08:00

Του Στάθη Ν. Καλύβα

Τα Δεκεμβριανά, όπως πέρασε στην ιστορία η στρατιωτική σύρραξη του ΚΚΕ με τους συνασπισμένους αντιπάλους του, ξεκίνησαν στις 3 Δεκεμβρίου 1944 και έληξαν με συντριπτική ήττα των κομμουνιστών στη μάχη της Αθήνας.
Η λήξη των εχθροπραξιών επισφραγίστηκε με την ανακωχή της 10ης Ιανουαρίου 1945, ενώ, ένα μήνα αργότερα, στις 12 Φεβρουαρίου υπεγράφη η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία καθόριζε τους όρους μετάβασης στο μεταπολεμικό πολιτικό καθεστώς.

Τη Συμφωνία της Βάρκιζας αποτελούσαν εννέα άρθρα. Το πρώτο προέβλεπε τη δημιουργία μιας δημοκρατικής πολιτείας με πλήρεις ατομικές ελευθερίες, το δεύτερο την άρση του στρατιωτικού νόμου, το τρίτο την αμνήστευση των πολιτικών αδικημάτων που πραγματοποιήθηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου 1944 (αλλά με την εξαίρεση των κοινών αδικημάτων), το τέταρτο την πλήρη απελευθέρωση των συλληφθέντων από τον ΕΛΑΣ, τον πέμπτο τη δημιουργία ενός νέου Εθνικού Στρατού, το έκτο την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τον πλήρη αφοπλισμό του, το έβδομο την εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών, το όγδοο την αντίστοιχη εκκαθάριση σωμάτων ασφαλείας και, τέλος, το ένατο, τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πολιτειακό, και εκλογών με συμμετοχή διεθνών παρατηρητών. Η ορθή εφαρμογή της Συμφωνίας της Βάρκιζας θα οδηγούσε σε μια δημοκρατική και ειρηνική Ελλάδα. Οπως γνωρίζουμε όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά: ένας νέος εμφύλιος και μια καχεκτική δημοκρατία.
Το ερώτημα αν ο εμφύλιος πόλεμος του 1946-49 ήταν αναπόφευκτος ή αν η Βάρκιζα υπήρξε πράγματι μια χαμένη ευκαιρία για ένα διαφορετικό και καλύτερο μέλλον, έχει απασχολήσει επανειλημμένως τους ιστορικούς. Πρόκειται για δύσκολο ερώτημα, αφού απαιτεί τη σύγκριση του τι έγινε με αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει. Δεν είναι όμως άτοπο να επιχειρήσει κανείς να απαντήσει, αρκεί να πληρούνται δύο προϋποθέσεις: η ορθή αποτίμηση των γεγονότων και η ανάλυση της διεθνούς εμπειρίας. Η ιστοριογραφία μας, όμως, υστερεί και στα δύο.

Συσχετισμός δυνάμεων μετά τα Δεκεμβριανά

Η Συμφωνία της Βάρκιζας αντικατόπτριζε τον συσχετισμό δυνάμεων μετά τη μάχη της Αθήνας. Το ΚΚΕ ηττήθηκε: βρέθηκε εκτός κυβέρνησης, ενώ υποχρεώθηκε να αποστρατεύσει τον κομματικό του στρατό, τον ΕΛΑΣ, και να διαλύσει το κράτος που είχε δημιουργήσει στην κατοχή μέσω του ΕΑΜ. Με άλλα λόγια, απώλεσε τη δυνατότητα διεκδίκησης της εξουσίας, μια δυνατότητα που βασιζόταν αποκλειστικά στη στρατιωτική του ισχύ. Ομως, μολονότι συντριπτική, η ήττα του δεν ήταν ολοκληρωτική, καθώς το ΚΚΕ διέθετε ακόμη σημαντικά ερείσματα και οι Βρετανοί δεν επιθυμούσαν να συνεχίσουν τον πόλεμο εκτός Αθηνών. Ετσι διατήρησε τη δυνατότητα συμμετοχής στη νέα πολιτική πραγματικότητα που ξεκινούσε. Μπορούσε, μ' άλλα λόγια, να παίξει το πολιτικό παιχνίδι της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Εναν, περίπου, χρόνο αργότερα, όμως, επέλεξε την οδό μιας νέας ένοπλης σύγκρουσης. Γιατί απέτυχε η Βάρκιζα;
Η σχετική ιστοριογραφία διαιρείται σε δύο σχολές, με βάση τις πολιτικές συμπάθειες των φορέων της. Η αντικομμουνιστική μεταπολεμική σχολή θεωρούσε πως η Βάρκιζα δεν ήταν για το ΚΚΕ παρά μια ευκαιρία ανασύνταξης, ώσπου να ωριμάσουν οι συνθήκες για την επόμενη επιχείρηση κατάληψης της εξουσίας, τον «τρίτο γύρο», όπως και έγινε. Αλλωστε, το ΚΚΕ αθέτησε την υποχρέωσή του να αφοπλιστεί, αποκρύπτοντας τον καλύτερο οπλισμό του, ενώ οργάνωσε ένα ολόκληρο στρατόπεδο εκπαίδευσης των στρατιωτικών του στελεχών στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας. Αντίθετα, η σχολή αυτή υποβάθμιζε το θέμα των διώξεων που εξαπολύθηκαν εναντίον των οπαδών (πραγματικών ή φανταστικών) του ΚΚΕ και τις αποδίδει αποκλειστικά σε μη ελεγχόμενες αντεκδικήσεις. Στην αντίθετη ακριβώς όχθη, συναντά κανείς τη φιλοκομμουνιστική μεταπολιτευτική σχολή, που υποστηρίζει πως το ΚΚΕ είχε αγκαλιάσει τον κοινοβουλευτισμό, αλλά ότι την επιλογή του αυτή υπονόμευσαν οι αντίπαλοί του, σπρώχνοντάς το στον δρόμο της ένοπλης δράσης. Πρόκειται για μια αντίληψη που θεωρεί το ΚΚΕ ως μοναδική περίπτωση πολιτικού κόμματος (και δη επαναστατικού...) που αποστρεφόταν την εξουσία και κατέφευγε (επανειλημμένως μάλιστα) στα όπλα με το ζόρι, μόνο όταν το έσπρωχναν οι αντίπαλοί του. Στην ίδια ακριβώς λογική εντάσσεται και ο χαρακτηρισμός της παραβίασης της Συμφωνίας της Βάρκιζας ως «μονόπλευρης»: ότι δηλαδή παραβιάστηκε μόνο από την κυβερνητική πλευρά μέσω των διώξεων και της «λευκής τρομοκρατίας».

Παραβιάστηκε και από τις δύο πλευρές

Η αέναη ανακύκλωση ερμηνειών αυτού του τύπου είναι εντελώς άγονη. Για να ξεφύγουμε από τη στειρότητα και να προχωρήσουμε στον δρόμο της κατανόησης, θα πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε το προφανές: πως τη Συμφωνία της Βάρκιζας παραβίασαν και οι δύο πλευρές. Το κράτος ανέχτηκε, και ενίοτε οργάνωσε, τις διώξεις εναντίον των οπαδών του ΚΚΕ, ενώ το ΚΚΕ επέλεξε να διατηρήσει ανοιχτή την επιλογή της ένοπλης ρήξης, παραδίδοντας μόνο τη «σαβούρα» και τα «άχρηστα» όπλα του, τη στιγμή που απέκρυπτε οπλισμό για 30.000 στρατό. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί στην επαναδιατύπωση του αρχικού ερωτήματος: θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί η διπλή αυτή παραβίαση, έτσι ώστε η χώρα να είχε αποφύγει τη δοκιμασία μιας νέας εμφύλιας σύρραξης; Απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να δώσει η μελέτη της εμπειρίας ανάλογων περιπτώσεων στον υπόλοιπο κόσμο.
Η πολιτική επιστήμη έχει ασχοληθεί με ερωτήματα αυτού του είδους μέσω της συγκριτικής ανάλυσης πολλών εμφυλίων. Μια τέτοια ανάλυση βασίζεται σε μελέτη 41 εμφύλιων πολέμων της περιόδου 1944-1989. Εκκινώντας από τη διαπίστωση πως, ενώ το 55% των διακρατικών πολέμων της περιόδου αυτής έληξε με κάποιου είδους συμφωνία ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές, μόνο το 20% των αντίστοιχων εμφυλίων είχε την ίδια κατάληξη, επιχειρεί να εξηγήσει τη συστηματική αποτυχία των διαπραγματεύσεων στους εμφύλιους πολέμους. Μήπως αυτό οφείλεται στο βαθύτερο μίσος που υποτίθεται πως χωρίζει τους αντιπάλους στους εμφυλίους;

Η απάντηση είναι αρνητική. Αντίθετα, το συμπέρασμα είναι πως ο κύριος λόγος που οδηγεί στην αποτυχία των διαπραγματεύσεων και την κατάρρευση των συμφωνιών στους εμφυλίους είναι η αδυναμία εξασφάλισης αξιόπιστων εγγυήσεων για την τήρηση των συμφωνηθέντων. Ο λόγος είναι πως, ενώ στους διακρατικούς πόλεμους οι δύο πλευρές εξακολουθούν να διατηρούν σε σημαντικό βαθμό την αμυντική τους ικανότητα και μετά τη σύναψη της συμφωνίας (αφού πρόκειται για κράτη που διαθέτουν στρατό), δεν συμβαίνει το ίδιο με τις αντίπαλες πλευρές σε έναν εμφύλιο. Προϋπόθεση για τη λήξη ενός εμφυλίου είναι ο αφοπλισμός της μιας πλευράς (αφού δεν νοείται ύπαρξη κράτους δίχως νόμιμο μονοπώλιο βίας, δηλαδή με δύο αντίπαλους στρατούς στο εσωτερικό του). Είναι όμως αδύνατο να εγγυηθεί πειστικά η κυβερνητική πλευρά πως δεν θα παραβιάσει τα δικαιώματα της αντίπαλης παράταξης, μετά τον αφοπλισμό της: ο πειρασμός να κατασπαράξεις τον αντίπαλό σου αφού αυτός έχει καταθέσει τα όπλα, είναι πολύ μεγάλος. Ακόμα και αν δεν έχεις τέτοιες προθέσεις, δύσκολα θα πείσεις τον αντίπαλο σου γι' αυτό. Γνωρίζοντάς το αυτό, η αφοπλιζόμενη πλευρά, είτε θα αποφύγει τις διαπραγματεύσεις είτε, αν αναγκαστεί να υπογράψει, θα επιχειρήσει να διαφυλάξει μέρος του οπλισμού της. Αντίστοιχα, η κυβερνητική πλευρά θα θεωρήσει τον μη αφοπλισμό ως απόδειξη προετοιμασίας ενός νέου γύρου και θα επιτείνει τις διώξεις. Είναι προφανές, λοιπόν, γιατί αποτυγχάνουν οι συμφωνίες αυτές, και μάλιστα εντελώς ανεξάρτητα από το αν οι δύο πλευρές έχουν καθαρές προθέσεις. Τρία συμπεράσματα αξίζει να υπογραμμιστούν. Πρώτον, η διεθνής εμπειρία δείχνει πως η Συμφωνία της Βάρκιζας δεν είχε ποτέ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Δεύτερον, η αποτυχία της δεν οφείλεται απαραίτητα στις ύπουλες προθέσεις της μιας ή της άλλης πλευράς (χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχαν τέτοιες!), αλλά σε ένα εγγενές πρόβλημα όλων των εμφυλίων: την αδυναμία εξασφάλισης αξιόπιστων εγγυήσεων. Είναι απαραίτητη, τέλος, η απόδραση από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του επαρχιωτισμού που διακρίνει την ιστοριογραφία του ελληνικού εμφυλίου και των αγκυλώσεων που ταλανίζουν τη μελέτη του.

Πηγές

http://sitalkisking.blogspot.com

www.kathimerini.gr

http://www.istorikathemata.com/2011/04/12-02-1945.html