ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ - ΕΚΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΚΣΤΡΑΤΕΥΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΑΝ

2012-02-18T06:17:00.000-08:00

Θουκυδίδου Ιστορίαι βιβλίον ΣΤ' έτος 17ον 415-414 πΧ στίχοι 30-32 - Μετάφραση Ελ.Βενιζέλου

Μετά ταύτα, μεσούντος ήδη του θέρους, εξεκίνησεν η εκστρατεία διά την Σικελίαν. Και διά μεν τους περισσοτέρους εκ των συμμάχων, και τα μεταφορικά πλοία, και τα μικρότερα σκάφη, και γενικώς τας αποσκευάς του στρατού είχε δοθή προηγουμένως διαταγή να συγκεντρωθούν εις την Κέρκυραν, όπως εκείθεν διαπλεύσουν αθρόοι τον Ιόνιον κόλπον, κατευθυνόμενοι εις το ακρωτήριον της Ιαπυγίας. Ενώ οι αποτελούντες τον Αθηναϊκόν στρατόν και τα πληρώματα και όσοι εκ των συμμάχων είχαν έλθει ήδη εις τας Αθήνας, κατήλθαν από τα εξημερώματα της ωρισμένης διά την αναχώρησιν ημέρας εις τον Πειραιά και ήρχισαν επιβαίνοντες των πλοίων, έτοιμοι να εκπλεύσουν. Μαζί με αυτούς κατέβη και όλος σχεδόν ο άλλος πληθυσμός των πολιτών και των ξένων της πόλεως. Και οι μεν πολίται κατέβησαν, διά να προπέμψουν τους ιδικούς των, άλλοι τους φίλους των, άλλοι τους συγγενείς των, άλλοι τους υιούς των. Και εβάδιζαν, ελπίζοντες συγχρόνως και κλαίοντες-ελπίζοντες ότι θα κατέκτων τήν Σικελίαν, κλαίοντες διότι αμφέβαλαν αν θα ξαναϊδούν τους ιδικούς των, όταν εσκέπτοντο εις πόσον μακρυνόν ταξείδιον απεστέλλοντο.Και μολονότι η κατα την στιγμήν του επικειμένου ήδη αποχωρισμού ανακύπτουσα αντίληψις των κινδύνων της εκστρατείας εγέμιζε την ψυχήν των με αγωνίαν, την οποίαν ποτέ δεν είχαν δοκιμάσει, όταν εψήφιζαν την εκστρατείαν, ανελάμβαναν εν τούτοις θάρρος ως εκ της δυνάμεως, την οποίαν εμαρτύρει το μέγεθος όλης της παρασκευής, που έβλεπαν προ των οφθαλμών των. Οι ξένοι, εξ άλλου, και το λοιπόν πλήθος ήλθαν χάριν του θεάματος, διότι ησθάνοντο ότι επρόκειτο περί επιχειρήσεως, της οποίας το μέγεθος υπερέβαινε παν ό,τι ημπορούσε κανείς να πιστεύση.

31. Ουδέποτε, τωόντι, μέχρι της εποχής εκείνης δαπανηροτέρα και μεγαλοπρεπεστέρα Ελληνική στρατιωτική δύναμις είχεν εκπεμφθή εις υπερπόντιον εκστρατείαν υπό μιας και μόνης πόλεως. Και υπό έποψιν μεν αριθμού πλοίων και οπλιτών και η υπό τον Περικλέα εκστρατεία κατά της Επιδαύρου και η ιδία ακολούθως υπό τον Άγνωνα κατά της Ποτειδαίας δεν ήτο κατωτέρα, διότι κατ' αυτήν είχαν εκπλεύσει συγχρόνως εξ αυτών μεν των Αθηναίων τέσσαρες χιλιάδες οπλίται και τριακόσιοι ιππείς και εκατόν τριήρεις, πενήντα τριήρεις των Λεσβίων και Χίων, και προς τούτοις πολύς συμμαχικός στρατός. Αλλ' η εκστρατεία εκείνη εξεκίνησε διά σύντομον ταξείδιον και η παρασκευή αυτής ήτο μάλλον πενιχρά, ενώ η παρούσα εκστρατεία εξεκίνησε διά μακράν απουσίαν, εφωδιασμένη διττώς και με στόλον και με χερσαίον στρατόν, όπως αντιμετωπίση τας παρουσιασθησομένας ανάγκας και κατά θάλασσαν και κατά ξηράν. Δια τον καταρτισμόν του στόλου κατηναλώθησαν πολλοί κόποι και μεγάλαι δαπάναι και υπό των τριηράρχων και υπό της πολιτείας. Και το μεν δημόσιον ταμείον παρείχεν ημερησίως μίαν δραχμήν εις έκαστον ναύτην, και εχορήγησεν εξήντα ταχύπλοα σκάφη άνευ πληρωμάτων, εξαρτύσαν και σαράντα οπλιταγωγά και με προσωπικόν διά τεχνικάς υπηρεσίας, τας ικανωτέρας προς χειρισμόν των πλοίων τούτων. Ενώ οι τριήραρχοι έδιδαν εξ ιδίων πρόσθετον μισθόν εις τους θρανίτας κωπηλάτας και εις τους των τεχνικών υπηρεσιών, και επί πλέον διεκόσμουν τα σκάφη των με πολυτελή ακρόπρωρα και κοσμήματα και έπιπλα και σκεύη, ενός εκάστου προθυμοποιηθέντος τα μέγιστα, όπως το ιδικόν του πλοίον αναδειχθή ανώτερον εις κάλλος και ταχύτητα. Οι στρατιώται της ξηράς εξελέχθησαν δι' επιμελεστάτης συντάξεως των καταλόγων, και ανεπτύχθη μεταξύ αυτών ζωηροτάτη άμιλλα ως προς την ποιότητα των όπλων των και της προσωπικής των εξαρτύσεως. Και συνέβη, ώστε οι μεν Αθηναίοι να διαγωνίζονται μεταξύ των διά την καλλίτερον εκτέλεσιν των καθηκόντων, τα οποία εις έκαστον είχαν ανατεθή, ενώ η όλη παρασκευή εθεωρήθη ως επίδειξις μάλλον δυνάμεως και πλούτου προς τους άλλους Έλληνας, παρά ως ετοιμασία εναντίον εχθρού. Διότι, εάν κανείς ήθελε συνυπολογίσει την δημοσίαν δαπάνην της πόλεως και την ιδιωτικήν των μετεχόντων της εκστρατείας, περιλαμβάνων εις την πρώτην όχι μόνον όσα είχεν ήδη εξοδεύσει η πόλις διά τας προπαρασκευάς, αλλά και όσα προκατέβαλεν εις τους στρατηγούς, και εις την δευτέραν όσα έκαστος στρατιώτης διά την εξάρτυσίν του ή τριήραρχος διά το πλοίον του είχαν ήδη δαπανήσει και έμελλαν να δαπανήσουν, και χωριστά όσα ασχέτως του δημοσίου μισθού ήτο φυσικόν να παραλάβη έκαστος ως εφόδια διά μακρυνήν εκστρατείαν, και όσα ήδη είχαν παραλάβει μαζί των στρατιώται, είτε έμποροι χάριν εμπορίου και ανταλλαγής, θα ευρίσκετο ότι πολλά εν συνόλω τάλαντα εξήχθησαν εκ της πόλεως. Η εκστρατεία τωόντι διεφημίσθη πανταχού, όχι μόνον διά την εκπληκτικήν τόλμην της και την λαμπρότητα της θέας της, αλλά και διά την μεγάλην υπεροχήν του στρατού, εν αντιπαραβολή προς εκείνους, κατά των οποίων διηυθύνετο η εκστρατεία. Και προς τούτοις, διότι απετέλει τον μακρότερον πραγματικώς μακράν της πατρίδος πλουν, και επεχειρήθη με ελπίδας μελλούσης επεκτάσεως της ηγεμονίας, υπερβαινούσης κατά πολύ την ήδη υπάρχουσαν.

32. Όταν συνεπληρώθη η επιβίβασις των πληρωμάτων των πλοίων και εφορτώθη κάθε τί που έπρεπε να πάρουν πριν εκκινήσουν, εδόθη διά της σάλπιγγος το σήμα της σιωπής, και ήρχισαν αναπεμπόμεναι αι ειθισμέναι προ του έκπλου ευχαί, όχι από έκαστον πλοίον χωριστά, αλλά ενός κήρυκος απαγγέλλοντος και πάντων των λοιπών συνοδευόντων αυτόν, ενώ οι στρατιώται και οι αξιωματικοί έχυναν από χρυσά και αργυρά ποτήρια σπονδάς οίνου, τον οποίον ελάμβαναν από κρατήρας που είχαν ετοιμασθή εις όλα τα πλοία. Ομοίας ευχάς ανέπεμπαν συγχρόνως και εκ του άλλου πλήθους, του επί της ακτής, οι πολίται και όσοι εκ των άλλων παρόντων ήσαν φίλοι των Αθηναίων. Αφού δ' έψαλαν τον παιάνα και ετελείωσαν τας σπονδάς, εξεκίνησαν, και αφού κατ' αρχάς έπλευσαν εις γραμμήν παραγωγής, έπειτα διηγωνίζοντο, κωπηλατούντες μέχρι της Αιγίνης. Εκείθεν ο στόλος ηπείγετο να φθάση εις την Κέρκυραν, όπου και το υπόλοιπον στράτευμα των συμμάχων συνελέγετο.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΝΑΡΗ (1793 - 1877)

2012-02-18T05:58:00.000-08:00

Ηγετική μορφή του '21, στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1793 ή το 1795 στα Ψαρά, στους κόλπους μιας οικογένειας με μεγάλη ναυτική παράδοση. Ο πατέρας του Μιχαήλ ή Μικές Κανάργιος ή Κανάριος διατέλεσε επανειλημμένα δημογέροντας του νησιού και από τον γάμο του με τη Μαρία απέκτησε τρία αγόρια, τον Αναγνώστη, τον Γεώργιο και τον Κωνσταντίνο.

Ο Κωνσταντής έμεινε ορφανός από μικρός και ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα με το επίθετο Κανάρης. Δούλεψε ως μούτσος στο μπρίκι του θείου του Δημήτρη Βουρέκα, που μετέφερε Σουλιώτες από την Πάργα στη Λευκάδα και έμαθε τα μυστικά της θάλασσας. Μετά τον θάνατο του θείου, ανέλαβε καπετάνιος του πλοίου του, με το οποίο πραγματοποίησε πολλά εμπορικά ταξίδια στη Μεσόγειο. Σε ηλικία 22 ετών παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μανιάτη, κόρη γνωστής ναυτικής οικογένειας των Ψαρών, με την οποία απέκτησε επτά παιδιά.

Ο Κανάρης δεν φαίνεται να είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία, αλλά όταν ξέσπασε η Επανάσταση, ήταν από τους πρώτους που έλαβαν μέρος στον Αγώνα. Κατατάχθηκε ως απλός ναύτης στον ψαριανό στολίσκο, που συγκρότησε ο φίλος του Νικολής Αποστόλης. Από τις πρώτες επιχειρήσεις άρχισε να εξειδικεύεται στα πυρπολικά και να γίνεται ο φόβος και ο τρόμος του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Η φήμη του γρήγορα ξεπέρασε τα στενά όρια του ελληνικού χώρου και έγραψαν γι' αυτόν ο λόρδος Βύρων, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ενώ ο άγγλος ιστορικός Γκόρντον σημείωνε «είναι ο πιο έξοχος εκπρόσωπος του ηρωισμού, που η Ελλάδα όλων των εποχών μπορεί να υπερηφανεύεται».

Ο Κανάρης κέρδισε την εκτίμηση και των συναγωνιστών του και για τη σωφροσύνη του χαρακτήρα του. Γι' αυτό ανήλθε και στα υψηλότερα αξιώματα της Πολιτείας μετά την απελευθέρωση. Το 1827 αντιπροσώπευσε τα Ψαρά στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας και ήταν ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος τον χρησιμοποίησε για την καταστολή των διαφόρων ανταρσιών στη Μάνη και την Ύδρα. Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου.

Κατά την Οθωνική περίοδο ανακλήθηκε στην υπηρεσία και έφθασε μέχρι τον βαθμό του υποναυάρχου. Κατόπιν διορίστηκε γερουσιαστής και αναμίχθηκε στην πολιτική με το Ρωσικό Κόμμα. Συμμετείχε στην επαναστατική κίνηση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, που ανάγκασε τον Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα. Μέχρι την έξωση του Όθωνα χρημάτισε επανηλειμμένα υπουργός και δύο φορές πρωθυπουργός ( 16 Φεβρουαρίου 1844 - 30 Μαρτίου 1844, 15 Οκτωβρίου 1838, 12 Δεκεμβρίου 1849). Το 1862 ήταν ένας από τους βασικούς εκπροσώπους της αντιοθωνικής κίνησης. Όταν ο βασιλιάς, σε μια προσπάθειά του να τον προσεταιρισθεί, του ανέθεσε για τρίτη φορά την πρωθυπουργία, αυτός δεν δίστασε να καταθέσει την εντολή, επειδή ο Όθων δεν ενέκρινε ορισμένους από τους υπουργούς του.

Μετά την έξωση του Όθωνα, ορίστηκε μέλος της τριανδρίας Βούλγαρη,Κανάρη, Ρούφου και το 1863 πήγε στη Δανία ως ένας από τους αντιπροσώπους του Έθνους για να προσφέρει το στέμμα στον βασιλιά Γεώργιο Α'. Στη συνέχεια ανέλαβε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ρούφου και δύο φορές πρωθυπουργός (5 Μαρτίου 1864 - 16 Απριλίου 1864, 27 Ιουλίου 1864 - 2 Μαρτίου 1865). Κατόπιν αποσύρθηκε της πολιτικής και ιδιώτευσε στο σπίτι του στην Κυψέλη (Κυψέλης 56), όπου καθημερινά δεχόταν φίλους και θαυμαστές του. Στις 26 Μαϊου 1877, σε ηλικία 82 ετών, επανήλθε στην πολιτική και ανέλαβε πρωθυπουργός στην οικουμενική κυβέρνηση που σχηματίστηκε για να αντιμετωπίσει τις ενδεχόμενες συνέπειες από τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Ο «ναύαρχος», όπως τον αποκαλούσε ο λαός, πέθανε επί των επάλξεων της πολιτικής στις 2 Σεπτεμβρίου 1877 και κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια στο Α' Νεκροταφείο.

Οι κυριότερες πολεμικές ενέργειες του Κανάρη στην Επανάσταση του '21:

Πυρπολεί την ναυαρχίδα του καπετάν πασά Καρά Αλή στη Χίο (6 - 7 Ιουνίου 1822). 2.000 νεκροί Οθωμανοί, ανάμεσά τους και ο Καρά Αλής.
Ανατινάζει τουρκικό δίκροτο στο στενό μεταξύ Τενέδου και Τρωάδας ( 28 Οκτωβρίου 1822). Επρόκειτο για την υποναυαρχίδα του νέου αρχιναυάρχου Κακλαμάν Μεχμέτ Πασά, που είχε διαδεχθεί τον Καρά Αλή. 800 νεκροί Οθωμανοί.
Πυρπολεί τουρκική φρεγάτα κοντά στη Σάμο ( 5 Αυγούστου 1824), εκδικούμενος την καταστροφή της Κάσου και της πατρίδας του. 600 νεκροί Οθωμανοί.
Πυρπολεί τουρκική κορβέτα στα ανοιχτά της Μυτιλήνης (23 - 24 Σεπτεμβρίου 1824).
Και η τολμηρότερη ενέργεια του: αποπειράται να πυρπολήσει τον αιγυπτιακό στόλο στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας (10 Αυγούστου1825). Το εγχείρημα απέτυχε, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών (απρόοπτος μεταβολή του ανέμου).

Τα παιδιά του Κωνσταντίνου Κανάρη:

Νικόλαος (1818-1848), σκοτώθηκε σε ειδική αποστολή στη Βηρυτό.
Θεμιστοκλής (1819-1851), σκοτώθηκε σε ειδική αποστολή στην Αίγυπτο.
Μιλτιάδης (1822-1899), ναύαρχος και πολιτικός.
Λυκούργος (1826-1865), νομικός.
Μαρία (1828-1847)
Αριστείδης (1831-1863), αξιωματικός. Σκοτώθηκε έξω από τα ανάκτορα (Ηρώδου του Αττικού), κατά τη διάρκεια των «Ιουνιανών».
Θρασύβουλος (1834-1898), ναύαρχος.

65 ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΕΚΑΝΑΝ «ΦΤΕΡΑ» ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

2012-02-18T05:42:00.000-08:00

Χάλκινα και πήλινα μικροαντικείμενα - μεταξύ άλλων ειδώλια, αγγεία και λυχνάρια, τα οποία χρονολογούνται από τη Γεωμετρική έως την Κλασική εποχή, καθώς και ένα χρυσό δαχτυλίδι-σφραγίδα - εκλάπησαν κατά τη διάρκεια της ένοπλης ληστείας που σημειώθηκε το πρωί της Παρασκευής στο παλαιό αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας. Δύο κουκουλοφόροι που έφεραν καλάσνικοφ, ακινητοποίησαν την φύλακα και έκλεψαν «65 μικρά χάλκινα αναθήματα του ιερού», σύμφωνα με τη γενική γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Στη διάθεση του Πρωθυπουργού έθεσε την παραίτησή του ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος.

Tο Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού του υπουργείου κάλεσε τον Παύλο Γερουλάνο, αλλά και σύσσωμη την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, να παραιτηθεί άμεσα.

Η Λίνα Μενδώνη δήλωσε ότι οι παρόντες φύλακες θα έπρεπε κανονικά να είναι τρεις.

Σχετικά με την φύλακα που ήλθε αντιμέτωπη με τους ληστές, η γενική γραμματέας του υπουργείου ανέφερε ότι είναι σε μια φορτισμένη ψυχολογική κατάσταση και πρόσθεσε: «Μας εξήγησε το συμβάν, αλλά από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα πρέπει να τα δει πρώτα η Αστυνομία».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η φύλακας που δέχθηκε την επίθεση των ληστών έφθασε πρώτη στο μουσείο, ενώ ο δεύτερος φύλακας έφθασε λίγη ώρα μετά τη ληστεία.

Σχετικά με τον τρίτο φύλακα, πληροφορίες αναφέρουν ότι βρισκόταν σε άδεια. Όσον αφορά στις έρευνες της Αστυνομίας εξετάζεται το οπτικό υλικό από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης, ενώ αστυνομικοί συνεχίζουν να ερευνούν τους χώρους μέσα και έξω από το μουσείο, προκειμένου να εντοπίσουν στοιχεία που ενδεχομένως τους οδηγήσουν στα ίχνη των δύο δραστών.

Επίσης δυνάμεις της Αστυνομίας έχουν στήσει μπλόκα και πραγματοποιούν ελέγχους σε αυτοκίνητα.

Στο μουσείο μετέβησαν ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος και η γγ του υπουργείου Λίνα Μενδώνη.

«Από το εσωτερικό του μουσείου δεν έχει κλαπεί ξανά κάτι, αλλά από τον έξω χώρο έχουν κλαπεί αντικείμενα παλαιότερα», δήλωσε στον Βήμα 99,5 ο δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας, Θύμιος Κοτζιάς.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομίας, έχουν κινητοποιηθεί οι τοπικές και γειτονικές Υπηρεσίες των Γενικών Αστυνομικών Διευθύνσεων Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και Πελοποννήσου, ενώ ενεργοποιήθηκαν κλιμάκια εξειδικευμένων αξιωματικών και προσωπικού της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, καθώς και συνεργεία εξερευνητών και επιστημόνων των Εγκληματολογικών Εργαστηρίων της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας.

Ο ευρύτερος χώρος που σημειώθηκε η ληστεία έχει αποκλειστεί από αστυνομικές δυνάμεις. Στις έρευνες συμμετέχει εκ μέρους του ΓΕΕΘΑ, και ένα ελικόπτερο super puma.

Αρχαιοφύλακες: «Ελλιπές προσωπικό»

«Είναι γνωστό στην πολιτική ηγεσία της χώρας ότι στο προσωπικό φύλαξης των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων έχουμε τεράστιες ελλείψεις. Θα πρέπει, όμως, να επισημάνουμε ότι στο μουσείο Αρχαίας Ολυμπίας δεν έγινε κλοπή, αλλά ληστεία που είναι τελείως διαφορετική κατάσταση. Δύο κουκουλοφόροι μπήκαν στο Μουσείο με καλάσνικοφ και μάλιστα αφού πρώτα είχε απενεργοποιηθεί ο συναγερμός από τη φύλακα. Το περιστατικό της Εθνικής Πινακοθήκης, τον περασμένο Ιανουάριο, είναι μία τελείως διαφορετική κατάσταση» δήλωσε στο ΑΠΕ ο γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Υπαλλήλων Φυλάξεως Αρχαιοτήτων, Γιώργος Δημακάκος.

Σύμφωνα με τον κ. Δημακάκο, σήμερα παραμένουν κενές 1.200 οργανικές θέσεις αρχαιοφυλάκων σε όλην την Ελλάδα, ενώ περίπου 130 φύλακες συνταξιοδοτήθηκαν στο τέλος του 2011, προκειμένου να εξαιρεθούν από το μέτρο της εφεδρείας.

Τους επόμενους μήνες αναμένεται και περαιτέρω μείωση του προσωπικού φύλαξης, καθώς οι αρχαιφύλακες δεν εξαιρέθηκαν από το μέτρο της εφεδρείας. «Το χειρότερο είναι ότι δεν αναμένονται προσλήψεις συμβασιούχων» λέει ο κ. Δημακάκος.

Προβλήματα φύλαξης αντιμετωπίζουν μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι, κυρίως σε νησιά, ενώ και ο αριθμός φύλαξης του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας Ολυμπίας και των τεσσάρων Μουσείων δεν θεωρείται επαρκής από την Πανελλήνια Ένωση υπαλλήλων φυλάξεως αρχαιοτήτων.

Πώς έγινε η ληστεία

Ληστές χτύπησαν στις 7.30 το πρωί ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα αρχαιολογικά μουσεία της χώρας, το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.

Οι δύο δράστες εισέβαλαν με μάσκες κρατώντας καλάσνικοφ και ακινητοποίησαν τη φύλακα από την οποία ζήτησαν συγκεκριμένα αντικείμενα που δεν υπήρχαν όμως στο Μουσείο.

Στη συνέχεια, αφού την έδεσαν και τη φίμωσαν έσπασαν τις προθήκες και έφυγαν αφού πήραν όσα περισσότερα πολύτιμα αντικείμενα μπορούσαν να μεταφέρουν.

Οι δράστες αφαίρεσαν από πέντε προθήκες του Μουσείου περίπου 65 μικρά χάλκινα και πήλινα αντικείμενα μεγάλης αξίας, καθώς και ένα χρυσό δαχτυλίδι, που απεικονίζουν την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

Μεχρι στιγμής δεν έχει διευκρινιστεί με τι μέσο διέφυγαν οι ληστές, αλλά εκτιμάται ότι είχαν κάποιο όχημα κοντά στο μουσείο.

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4695675

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 - Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

2012-02-17T11:27:00.000-08:00

Απο το εξαιρετικό βιβλίο του Βασίλη Β. Μούτσογλου, Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης 1821 – 1922, εκδ. Παπαζήση.

Η αστική άνοδος των Κωνσταντινουπολίτικων οικογενειών, η φαναριώτικη παράδοση, όχι μόνο με την κατάληψη δημοσίων θέσεων αλλά και με την εκμίσθωση δημοσίων πόρων και τη συγκέντρωση πλούτου που προέκυψε, η απασχόληση με το εμπόριο και η αναγκαία σχετική συνάφεια με την Ευρώπη, και τέλος, η παιδεία με τις σημαντικές επιδόσεις των Ελλήνων στον τομέα αυτόν, οδήγησαν το Γένος, κατά τον 17ο αιώνα, σε μία πνευματική αναγέννηση, που δεν άργησε να οδηγήσει στην εθνική αφύπνιση. Μετά τον 17ο αιώνα, ένας αυξανόμενος αριθμός Ελλήνων είχε αρχίσει να εγκαταλείπει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να εγκαθίσταται στα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Ευρώπης. Οι ναυτικοί επίσης, που ταξίδευαν σε όλη τη Μεσόγειο και έκαναν εμπόριο, ερχόταν σε επαφή με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό της εποχής. Οι Έλληνες αυτοί δεν αρκούνται στην επιδίωξη του οικονομικού οφέλους μόνο, αλλά προσπαθούν να εξελιχθούν πνευματικά και κοινωνικά, με στόχο τη σχετική άνοδο. Με την επίτευξη του στόχου αυτού, συναισθάνθηκαν το καθήκον να βοηθήσουν και στην πνευματική άνοδο των αδελφών τους που παρέμεναν στην γενέτειρα, ως πρώτο σταθμό προς την απελευθέρωση τους.
Με την οικονομική ενίσχυση της εύπορης αυτής ομάδας, ιδρύονται πολλά ελληνικά σχολεία σε διάφορα κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα παιδιά των Φαναριωτών, πέρα από τη φοίτηση τους στις σχολές αυτές, συμπληρώνουν τις σπουδές τους σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, συνήθως της Πάδοβας. Επίσης, ήδη από τον 16ο αιώνα, Έλληνες που είχαν γεννηθεί και σπουδάσει στην Ευρώπη, άρχισαν να επιστρέφουν στην Πόλη, από όπου είχαν αναχωρήσει οι γονείς τους. Εκεί, δημιουργούν γύρω τους μικρούς εκπαιδευτικούς κύκλους και πνευματικά κινήματα που συνέβαλαν στην ενίσχυση της εκπαιδευτικής παραδόσεως της Πόλης. Τον 16ο αιώνα, ο Πατριάρχης Ιωσάφ Β’ (1555-1565) και ο δάσκαλος Ιωάννης Ζυγομαλάς από το Ναύπλιο, ιδρύουν στη Κωνσταντινούπολη την «Πατριαρχική Σχολή» που αποτελεί τη συνέχεια του «Πατριαρχικού Φροντιστηρίου» που λειτουργούσε πριν από την Άλωση, και τον πρόδρομο της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Λίγο πριν την Επανάσταση, το 1803, η Σχολή αποτελεί το λαμπρότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της εποχής και μεταφέρεται στο προάστιο Ξηροκρήνη.
Οι Φαναριώτες υπήρξαν ένας αγωγός μεταφοράς του φιλελευθέρου πνεύματος και φορέας πνευματικής ανάπτυξης στην Πόλη. Όπως όμως ο ανώτερος κλήρος διαπνέονται και αυτοί, γενικά, όχι όμως στο σύνολο τους, από συντηρητισμό, κυρίως καθόσον αφορά τον τομέα της δράσεως, αφού άλλωστε οι επιδιώξεις τους δεν έχουν συγκεκριμενοποιηθεί προς την κατεύθυνση της εθνικής λύτρωσης. Κύριο μοχλό για την εθνική αφύπνιση και έναρξη κάποιας, έστω θεωρητικής, κίνησης στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί μια αριθμητικά περιορισμένη, πρωτοποριακή τάξη με σχετικά προηγμένο βαθμό αστικής συνειδητοποίησης και αρκετά υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Η τάξη αυτή πλαισιώνεται στην Πόλη από τα μεσαία στρώματα, τα οποία, παρά την ανομοιογένεια και αντιφατικότητα τους, αποτελούν γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη προοδευτικών ιδεών και δράσης.
Ο Ελληνισμός φθάνει στις αρχές του 19ου αιώνα, έχοντας κατορθώσει, όχι μόνο να διαφυλάξει την εθνική του ύπαρξη και ταυτότητα, αλλά και να αφομοιώσει τις δυτικές φιλελεύθερες ιδέες, καθώς και να τις μετουσιώσει αναμιγνύοντας τες με τα συστατικά στοιχεία της ελληνικής παράδοσης ως προς την ελευθερία και δημοκρατία και της οθωμανικής ως προς την τέχνη του πολέμου, σε μία εκρηκτική ύλη, της οποίας δεν άργησε να καταφανεί η ισχύς. Η διεργασία αυτή συντελείται σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο και στις ελληνικές παροικίες της Δύσης. Η Κωνσταντινούπολη δεν αποτελεί την κύρια εστία αναπτύξεως της επαναστατικής εθνικής ιδέας, αλλά σίγουρα, ως το εθνικό κέντρο του Ελληνισμού αλλά και της Αυτοκρατορίας, οτιδήποτε γίνεται εκεί έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω της δημοσιότητας που αποκτά, αφού εκεί είναι στραμμένα τα βλέμματα όλων των Ελλήνων.
Η Πόλη, εν τω μεταξύ έχει καταστεί πραγματική πρωτεύουσα της ρωμιοσύνης. Οι Έλληνες κυριαρχούν πνευματικά σε όλους τους χριστιανικούς λαούς που είναι υποτελείς στην Αυτοκρατορία. Οι ίδιοι αποτελούν το μέσο επαφής των λαών αυτών με την ευρωπαϊκή σκέψη. Έτσι λειτουργούν ως καταλύτης για την εθνική αφύπνιση και των υπολοίπων χριστιανικών λαών. Εξ άλλου οι Έλληνες που είχαν προσληφθεί στην υπηρεσία της Πύλης, απόκτησαν με το χρόνο, μεγάλη δύναμη επειδή ήταν μυημένοι στα απόρρητα της κυβερνήσεως και έγιναν βαθμηδόν πραγματικοί σύμβουλοι της ως προς τα θέματα που αφορούσαν στις εξωτερικές σχέσεις της Αυτοκρατορίας. Επίσης, ο ανώτερος κλήρος, που εξαρτάται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έχει ελληνική παιδεία και καθοδηγεί το σύνολο του κλήρου των ορθοδόξων λαών.
Η μετάβαση από το στάδιο της θεωρητικής σύλληψης της εθνικής ιδέας, στην ανάληψη πρακτικής δράσης, συνδέεται αναμφίβολα με τις διεθνείς εξελίξεις στην περιοχή, όπως εμφανίζονται με τον ρωσοτουρκικό ανταγωνισμό, αποτέλεσμα της εξασθένισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της τάσεως για επέκταση της Ρωσίας προς τον Νότο. Η βαλκανική πολιτική της Ρωσίας, δεν απέβλεπε μόνο στην κατάκτηση του Ευξείνου Πόντου και των Βαλκανίων, αλλά και στην υποκατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από μία ρωμαίικη «Βαλκανική Αυτοκρατορία» υπό Ρωσική δυναστεία. Για να δικαιολογήσουν αυτές τις βλέψεις τους, οι Ρώσοι αυτοκράτορες επικαλέσθηκαν και το γεγονός ότι η Σοφία Παλαιολογίνα, ανιψιά του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, είχε τελέσει γάμο με τον ηγεμόνα της Μόσχας Ιβάν Γ’, στη Ρώμη το 1472. Αυτή τη Βυζαντινή γενεαλογία θυμήθηκαν οι Τσάροι αργότερα για να εμφανισθούν στα μάτια των ορθοδόξων ραγιάδων ως άμεσοι διάδοχοι ενδόξων προγόνων. Ρώσοι πράκτορες κινήθηκαν στον ελληνικό χώρο προς την κατεύθυνση της δημιουργίας προϋποθέσεων για την εξάπλωση της εξουσίας των τσάρων στον Νότο και συνέβαλαν στην έκρηξη διαφόρων εξεγέρσεων με ανεπιτυχή κατάληξη. Παρόλη όμως την αποτυχία τους, οι εξεγέρσεις αυτές κατέδειξαν τον δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθηθεί.
Η Γαλλική Επανάσταση επίσης, με την απήχηση που είχε στη Ευρώπη, δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους Έλληνες που διέβλεπαν στις αρχές της, τις βάσεις της δικής τους απελευθέρωσης. Οι νικηφόρες εκστρατείες του Ναπολέοντα και η κατάληψη των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους, δημιούργησε ορισμένες ελπίδες, οι οποίες όμως δεν άργησαν, επίσης, να διαψευσθούν.
Όλα αυτά συνετέλεσαν ώστε η λύση του ξεσηκωμού του έθνους, με τις δικές του δυνάμεις, να αρχίσει να αντιμετωπίζεται σοβαρά από την πρωτοποριακή τάξη, που κατείχε τη θέση ανάμεσα στους Φαναριώτες και τα μεσαία στρώματα. Οι φορείς των ιδεών αυτών, πρέπει να σημειωθεί όμως, δεν περιορίζονται σε ένα τόπο ή ένα κοινωνικό κύκλο μόνο. Άλλωστε οι επιδιώξεις κάθε ομάδας δεν συμπίπτουν σε όλα τους τα στοιχεία παρά μόνο σε ένα κοινό παρανομαστή: Την αλλαγή της υφισταμένης καταστάσεως.
Οι επαναστατικές και φιλελεύθερες ιδέες που έρχονται από το εξωτερικό, έχουν ταυτόχρονα κοινωνικό και οικονομικό περιεχόμενο. Η πάλη που έχει ήδη αρχίσει, ανάμεσα στους προοδευτικούς και συντηρητικούς με επίκεντρο όχι μόνο το γλωσσικό ζήτημα αλλά και τη γενικότερη κριτική του κλήρου και των Φαναριωτών, μετακινείται τώρα σε ουσιαστικότερα επίπεδα. Όμως, προέχει η απελευθέρωση, και η ιδέα αυτή συνενώνει τους Έλληνες. Η Ρωσία αποτελεί Πάντα τη δύναμη προς την οποία στρέφονται με ελπίδα τα βλέμματα των υποδούλων. Ευτυχής συγκυρία είναι ότι, την εποχή εκείνη, μεταξύ των κυριοτέρων συμβούλων του Τσάρου, είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Η προετοιμασία της Επανάστασης. Η Φιλική Εταιρεία.

Η ιδέα της ίδρυσης μυστικής οργανώσεως με σκοπό τη συντήρηση της εθνικής συνειδήσεως του λαού και την προπαρασκευή του έθνους για μια γενική εξέγερση, είναι πολύ παλιά. Παλαιότερα, πριν από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, είχαν ιδρυθεί αρκετοί πρόδρομοι της. Το 1780, στο Βουκουρέστι στην «Εταιρεία των Φίλων», μετέχουν εκτός από Έλληνες, και Βλάχοι[Ε.Γ. Πρωτοψάλτη 1972]. Ο Φαναριώτης ηγεμόνας Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο επιλεγόμενος Φιραρής, μετά τη φυγή του από τις ηγεμονίες, ίδρυσε στη Ρωσία το 1787 την Εταιρεία «Φοίνιξ». Άλλες εταιρείες, είχαν ευρύτερο πολιτιστικό περιεχόμενο. Όλες όμως ιδρύθηκαν και ανέπτυξαν δράση με Κέντρο πόλεις όπου υπήρχε ενεργό ελληνικό στοιχείο. Η Κωνσταντινούπολη ήταν φυσικό να μη συμπεριλαμβάνεται σε αυτές, αφού ήταν λογικό να γίνεται η σκέψη ότι, αφού επρόκειτο για την πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η εξουσία με ευκολία θα μπορούσε να πατάξει κάθε ανατρεπτική δραστηριότητα.
Η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό από τους Τσακάλωφ, Σκουφά και Ξάνθο. Στόχος της Εταιρείας υπήρξε η προετοιμασία μιας πανεθνικής εξεγέρσεως για την απολύτρωση του Γένους από τον Οθωμανικό ζυγό. Η γενικά μη επιτυχής αρχική εξέλιξη της πορείας της Φιλικής Εταιρείας στη Ρωσία, μαζί με τους κινδύνους, που είχαν αντιληφθεί ότι αντιμετωπίζουν τα μέλη της Αρχής, τους οδήγησαν να σκεφθούν τη μεταφορά της έδρας της, εκτός Ρωσίας και εντός του εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Ξάνθος, ο οποίος εργαζόταν σε εμπορικό κατάστημα στην Πόλη, εγκαταστάθηκε πρώτος στο Μέγα Ρεύμα, στη δυτική ακτή του Βοσπόρου. Σταδιακά έρχονται και οι Σκουφάς, Αναγνωστόπουλος και Λαυριώτης ενώ ο Τσακάλωφ πηγαίνει στη Σμύρνη. Κυριότερο μέλημα τους ήταν η απόφαση για το θέμα της έδρας της Αρχής. Μεταξύ διαφόρων τοποθεσιών, επιλέγεται τελικά η Κωνσταντινούπολη. Στην απόφαση τους αυτή τους οδηγούν τόσο ο μεγάλος αριθμός των εδώ Ελλήνων και η αληθινή φιλοπατρία τους, όσο και η εκτιμούμενη αδυναμία της Οθωμανικής αστυνομίας να δράσει αποτελεσματικά στο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της Πόλης. Εξάλλου, η Κωνσταντινούπολη ήταν μεν η πρωτεύουσα του Οθωμανικού κράτους αλλά, παραδοσιακά και πρακτικά, συνιστούσε την πραγματική πρωτεύουσα του Ελληνισμού. Οι Φιλικοί θα μπορούσαν από εκεί να εποπτεύουν την πολιτική κατάσταση, τα οθωμανικά και ελληνικά ζητήματα και ταυτόχρονα να προλαμβάνουν τυχόν αναφυόμενα προβλήματα. Ο υπολογισμός αυτός απεδείχθη σωστός και η απόφαση, επιτυχής.
Πρόθεση των Φιλικών ήταν να μη κινηθούν αμέσως δραστήρια, αλλά να παρατηρήσουν πρώτα πώς έχουν τα πράγματα, ποια η κατάσταση με το Οθωμανικό κράτος, πώς αντιμετωπίζουν οι ομογενείς την ιδέα της ελευθερίας, εάν πράγματι οι εκτιμήσεις τους ήταν σωστές. Προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για τις περαιτέρω ενέργειες της Εταιρείας καλείται και ο Τσακάλωφ στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος όμως καθυστερεί να έλθει. Κατά τα τέλη Μαΐου 1818 φθάνουν στην Πόλη οι Πελοποννήσιοι οπλαρχηγοί Αναγνωσταράς, Χρυσοσπάθης, Δημητρόπουλος και Φαρμάκης. Σε κοινή σύσκεψη λαμβάνονται ορισμένες αποφάσεις για την τελική φάση της μεγάλης επιχείρησης.
Ο Τσακάλωφ έφθασε στη Κωνσταντινούπολη έξι ημέρες πριν πεθάνει ο Σκουφάς στις 31 Ιουλίου 1818 σε ηλικία 40 ετών από καρδιακό νόσημα. Ο Σκουφάς τάφηκε στο Βόσπορο, από την εκκλησία του Μεγάλου Ρεύματος. Η Εταιρεία στερήθηκε έτσι τον κατεξοχήν οραματιστή της που υπήρξε ουσιαστικά ιδρυτής και αρχηγός της. Παρόλο το σοβαρό πλήγμα που εδέχθη, η Εταιρεία συνέχισε το έργο της. Όμως η οικονομική κατάσταση της, ήταν πολύ άσχημη. Οι Ξάνθος, Τσακάλωφ και ο Αναγνωστόπουλος που είχε εν τω μεταξύ εισαχθεί στην Αρχή, ευρίσκονται σε αδιέξοδο, και το μεγάλο σχέδιο της εξορμήσεως των πρακτόρων-αποστόλων με στόχο τον γενικό προσηλυτισμό, έμοιαζε απραγματοποίητο. Η προσπάθεια των ηγετών στράφηκε τότε προς τους πλούσιους και ισχυρούς ομογενείς, οι οποίοι κατοικούσαν ή διέμεναν προσωρινά στην Πόλη.
Πράγματι ο πατριώτης Σέκερης έβγαλε από τη δύσκολη οικονομική κατάσταση την Εταιρεία. Αλλά και η πολύ ευνοϊκή υποδοχή από τους Κωνσταντινουπολίτες την είχαν ενισχύσει υλικά και ηθικά. Η ανταπόκριση που έδειξε η μεσαία προοδευτική τάξη της Κωνσταντινουπόλεως που εκπροσωπείται βασικά από τους εμπόρους και τους υπαλλήλους τους, η προθυμία της να προσφέρει υπέρ της ιδέας των Φιλικών και η γενναιότητα που επέδειξε, ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της στη Ρωσία, από την ομογένεια της οποίας οι Φιλικοί ανέμεναν περισσότερα. Η Εταιρεία ενδυναμώθηκε ακόμη περισσότερο από το γεγονός της συμπαράστασης των Κωνσταντινουπολιτών, επειδή και οι υπόλοιποι Έλληνες έμποροι, ιδίως όσοι είχαν το κέντρο των επιχειρήσεων τους στην Ευρώπη αισθάνθηκαν την υποχρέωση να συντρέξουν την Εταιρεία, αφού έβλεπαν ότι ως και αυτοί που ζούσαν στον ίδιο τον τόπο του «τυράννου», είχαν το θάρρος να προβαίνουν σε επαναστατικές επιχειρήσεις.
Ο θεσμός των εφορειών, στην ίδρυση του οποίου συνέβαλε κατά πολύ ο Αναγνωστόπουλος βοήθησε στη συστηματική οργάνωση των μελών της Εταιρείας. Κεντρικό συντονιστικό ρόλο έπαιζε η Γενική Εφορεία Κωνσταντινουπόλεως με την οποία αλληλογραφούσαν όλες οι κατά τόπους εφορείες. Η Εφορεία της Πόλης είχε συσταθεί από τον Δικαίο με μέλη τους ευυπόληπτους μεγαλέμπορους Σπυρίδωνα Μαύρο, Κυριάκο Κούμπαρη και Ιωάννη Μπάρμπη με επιτηρητή τον Δημήτριο Σχινό.
Τα προβλήματα όμως δεν λείπουν, και πολλά από αυτά δημιουργούνται από το ανήσυχο πνεύμα ορισμένων μυηθέντων, που όπως είναι φυσικό, προσπαθούν να εξιχνιάσουν την Αρχή. Μεταξύ αυτών είναι και ο Νέγρης, ο οποίος παραμένει στην Κωνσταντινούπολη και αναπτύσσει δραστηριότητα προς την κατεύθυνση αυτή. Με σκοπό να ανακαλύψει εάν ο Καποδίστριας είναι πράγματι η Αρχή, του απευθύνει μια επιστολή με την οποία τον ενημερώνει δήθεν για την ύπαρξη της Φιλικής Εταιρείας, και ζητά να μάθει με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να βοηθήσει και αυτός. Η επιστολή όμως παράπεσε και τέθηκε υπόψη του Αυτοκράτορα. Ο πρεσβευτής της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη Στρογάνωφ προβαίνει σε διάβημα προς την Υψηλή Πύλη θέτοντας υπόψη της, τις πληροφορίες για τη δράση ανατρεπτικής οργανώσεως, σε συνάρτηση με τις υποχρεώσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τη διαφύλαξη της τάξης στην επικράτεια της. Ο Στρογάνωφ επίσης συμβουλεύει τους ομογενείς της Πόλης να περιορισθούν στα χρέη των πιστών υπηκόων του Σουλτάνου. Η Οθωμανική κυβέρνηση, πάντως, πολιτεύθηκε και στην περίπτωση αυτή με τη συνήθη, τότε, αδράνεια της, προς την οποία οδηγήθηκε και από ορισμένους ομογενείς με επιρροή, και η Εταιρεία κατόρθωσε να ξεπεράσει και αυτή, όπως και άλλες περιπέτειες.
Στην Κωνσταντινούπολη, μέσα στους κόλπους της Φιλικής εταιρείας, αναπτύσσονται όλες οι τάσεις που αντιστοιχούν στην κοινωνική σύνθεση της Πόλης. Οι τάσεις αυτές μερικές φορές παίρνουν διασπαστικό χαρακτήρα, όπως στην περίπτωση του ριζοσπαστικού Ηλία Χρυσοσπάθη, ο οποίος το 1818 αποσχίζεται μαζί με ομοϊδεάτες του από τη Φιλική Εταιρεία και δημιουργεί μια άλλη μυστική κίνηση που αποβλέπει όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση αλλά και σε άλλους κοινωνικούς στόχους. Με την δραστήρια παρέμβαση του Τσακάλωφ, γίνεται δυνατό να επανέλθουν στη Φιλική Εταιρεία τα μέλη που είχαν αποσκιρτήσει.
Μετά την αναγόρευση του Υψηλάντη ως Γενικού Επιτρόπου της Αρχής στις 15 Ιουνίου 1820 ο ενθουσιασμός των Κωνσταντινουπολιτών για την προσδοκούμενη απελευθέρωση του έθνους, φθάνει στο αποκορύφωμα της. Το μυστικό της Φιλικής Εταιρείας έχει μαθευτεί από όλους τους ομογενείς στην Πόλη, συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών, πράγμα που δεν ήταν συνηθισμένο την εποχή εκείνη. Τα σπίτια του Ξάνθου και του Δικαίου, όπως και άλλων, είχαν μετατραπεί σε τόπους συναντήσεως των Φιλικών. Με το πρόσχημα διοργανώσεως χοροεσπερίδων γίνονται στο Σταυροδρόμιο τα σημαντικότερα συμβούλια των εταίρων.
Οι πιο ενθουσιώδεις πιστεύουν και διαδίδουν ότι η Ρωσία πρόκειται να βοηθήσει στρατιωτικά την υπόθεση των Ελλήνων. Παρά την αντίθεση των σωφρονέστερων, η Εφορεία ζητεί από τον Υψηλάντη την αποστολή στην Κωνσταντινούπολη, ενός δοκίμου αρχιστρατήγου και εφοδίων για να αρχίσει η επανάσταση και υποβάλλονται πολλά τολμηρά σχέδια που προβλέπουν εξουδετέρωση του Σουλτάνου και της αυλής του, εμπρησμό κτηρίων της Πόλης και πυρπόληση του στόλου, του ναυστάθμου του Τοπχανά και του Μπαρουτχανά, καθώς και αρπαγή του θησαυροφυλακίου. Άλλο σχέδιο προβλέπει την επιβίβαση Ελλήνων ναυτών υπό τη μυστική διευθέτηση Εταίρων, σε οθωμανικά πολεμικά και φορτηγά πλοία που θα μετέφεραν πολεμοφόδια στη ναυτική μοίρα του Αιγαίου, με απώτερο στόχο να τα κατακυριεύσουν ή να τα καταστρέψουν.
Τα διάφορα σχέδια για κίνηση των Κωνσταντινουπολιτών απορρίφθηκαν τελικά και καμία δράση δεν έλαβε χώρα εκεί. Αυτή η απραξία των εφόρων της Πόλης, επικρίθηκε αργότερα. Ειπώθηκε ότι εάν γινόταν δυνατόν, με διάφορες ενέργειες, να παρέλυε η διοίκηση του κράτους και να καιγόταν ο στόλος, το Οθωμανικό Βασίλειο θα αδυνατούσε να προβάλλει έγκαιρα σημαντική αντίσταση στις πολεμικές επιχειρήσεις των Ελλήνων. Τουλάχιστον, εάν οι Έλληνες ναύτες καταλάμβαναν τα πλοία που μετέφεραν εφόδια στον Οθωμανικό στόλο, θα βοηθούσαν κατά πολύ τον αγώνα της Ελλάδας. Τέλος, σύμφωνα με την άποψη αυτή, οι Τούρκοι θα αντιλαμβανόταν πολύ αργά την αληθινή πηγή των ενεργειών αυτών, τις οποίες πιστεύεται ότι θα απέδιδαν, αρχικά τουλάχιστον, μάλλον στους Ρώσους. Εάν ληφθούν υπόψη τα δεινά των Ελλήνων της Πόλης, τα οποία, ούτως ή άλλως, δεν αποφεύχθηκαν, και από την άλλη πλευρά οι μεγάλες κακουχίες των επαναστατημένων Ελλήνων, που θα μπορούσαν να ήταν λιγότερες εάν ανελάμβαναν δράση οι Κωνσταντινουπολίτες, η αδράνεια τους αυτή, θα πρέπει να θεωρείται κατακριτέα. Από την άλλη πλευρά, η εξέλιξη των επιχειρήσεων καθιστά σαφές ότι οποιοδήποτε επαναστατικό κίνημα στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας δεν θα είχε απολύτως καμία τύχη ενώ η καθολική σφαγή των Ελλήνων της Πόλης θα πρέπει να θεωρείται βέβαια και, πάντως, σε 9υδεμία περίπτωση δεν θα ήταν δυνατό να παραταθεί η παρουσία των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη για άλλα 150 χρόνια.

Η Έκρηξη της Επανάστασης. Τα Μεγάλα Δεινά.

Το γεγονός της κήρυξης της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία, έγινε γνωστό στην Πύλη την 1η Μαρτίου, όταν της παραδόθηκε η επαναστατική προκήρυξη του Υψηλάντη. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ και η Οθωμανική κυβέρνηση έγιναν έξω φρενών από «την προδοσία και το θράσος των γκιαούρηδων». Οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων κλήθηκαν στην Πύλη, όπου τους έγιναν έντονες παραστάσεις. Ο πρεσβευτής της Ρωσίας Στρογάνωφ, χωρίς ακόμη να έχει λάβει ειδικότερες οδηγίες, δήλωσε πως η κυβέρνηση του δεν έχει καμία ανάμιξη και ότι η Ρωσία αποδοκιμάζει το κίνημα του Υψηλάντη.
Από το 1774, με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊνάρτζα, και κυρίως με την ερμηνεία που έδωσε στη Συνθήκη αυτή η Ρωσία, και την οποία αποδέχθηκε και η Πύλη, θεωρήθηκε ότι είχε χορηγηθεί στους Τσάρους το δικαίωμα να προστατεύουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, με δυνατότητα επεμβάσεως στα «εσωτερικά» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε περίπτωση παραβιάσεως των προνομίων που είχαν παραχωρηθεί από τους Σουλτάνους. Όταν έφθασε η είδηση της επαναστάσεως, οι ηγεμόνες των Δυνάμεων της Ευρώπης συζητούσαν στο Λαϋμπαχ τρόπους για την καταστολή των διαφόρων ανατρεπτικών κινημάτων που είχαν ξεσπάσει στην Ιβηρική και Ιταλική χερσόνησο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ελληνική Επανάσταση, δεν μπορούσε παρά να τύχει της ανεπιφύλακτης αποδοκιμασίας των ηγεμόνων που είχαν συναχθεί εκεί. Ο μόνος από τον οποίο οι Έλληνες θεωρούσαν ότι μπορούσαν να περιμένουν κάποια συμπάθεια, ήταν ο Τσάρος της ομόδοξης Ρωσίας, αφού άλλωστε και ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν σύμβουλος του. Εξάλλου ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πριν αναλάβει αρχηγός της επαναστάσεως, ήταν ο έμπιστος υπασπιστής του Τσάρου. Όμως ο Τσάρος είχε χαρακτήρα ευμετάβλητο, και ο Καγκελάριος της Αυστρίας Μέτερνιχ δεν δυσκολεύθηκε να τον πείσει ότι η Ελληνική επανάσταση ήταν συναφής με τα κινήματα στην Ισπανία και Ιταλία. Ο Αλέξανδρος αποκήρυξε δημόσια τον Υψηλάντη και τον διέγραψε από τις τάξεις του ρωσικού στρατού. Συνυπέγραψε επίσης στις 30 Μαΐου με τον Αυτοκράτορα της Αυστρίας και τον Βασιλέα της Πρωσίας κοινή δήλωση, όπου χωρίς να γίνεται ειδική μνεία στους Έλληνες, υπήρχε σαφής υπαινιγμός εναντίον των γεγονότων στη Βαλκανική.
Από την πλευρά του, ο Σουλτάνος δυσκολευόταν να πιστέψει ότι η Ρωσία δεν ήταν τελικά αναμεμιγμένη στα γεγονότα. Ήθελε διαβεβαιώσεις για τις διαθέσεις του Τσάρου προτού προβεί σε ενέργειες κατά των Ελλήνων. Στο ερώτημα που τέθηκε, ο πρεσβευτής Στρογάνωφ επανέλαβε, σύμφωνα πλέον με τις οδηγίες που είχε, τη δήλωση του περί αποδοκιμασίας των επαναστατικών κινημάτων. Η διαβεβαίωση αυτή ηρέμησε προς στιγμήν τον Σουλτάνο. Πήρε την απόφαση να δώσει αμνηστία στους επαναστάτες της Μολδοβλαχίας, εάν δήλωναν υποταγή, εξαιρώντας μόνο τον Υψηλάντη και τον ηγεμόνα Μ. Σούτσο. Στις 3 Μαρτίου απέστειλε στο Πατριαρχείο φερμάνι, στο οποίο αναφερόταν ότι «Η Υψηλή Πύλη, αφού έμαθε σχετικά με την εξέγερση ορισμένων απονενοημένων στη Μολδαβία, τους λυπάται και παρακινεί τη Μεγάλη Εκκλησία να συμβουλεύσει τους πιστούς υπηκόους της κραταιάς Αυτοκρατορίας, υπό την ποιμαντορία της, να μην αποπλανηθούν και περιπέσουν στη δίκαια και αδυσώπητη αγανάκτηση αυτής, καθώς και των πιστών Οθωμανών». Ταυτόχρονα εκφραζόταν προφορικά η επιθυμία της Πύλης να εκδοθούν από το Πατριαρχείο αποφάσεις με τις οποίες να ενισχύεται το φερμάνι του Σουλτάνου.
Οι Τούρκοι, εν τω μεταξύ, άρχισαν να συνειδητοποιούν την ύπαρξη της Φιλικής Εταιρείας ως μυστικής οργανώσεως που στόχευε στη διάσπαση της Αυτοκρατορίας τους. Όταν μάλιστα, μαζί με τις ειδήσεις για σφαγές Τούρκων στη Μολδοβλαχία, διαπιστώθηκε ότι ορισμένοι Φιλικοί, ειδοποιημένοι εκ των προτέρων, είχαν διαφύγει, αποφασίσθηκε να ληφθούν σκληρά μέτρα, με τη θέση της ρωμαίικης κοινότητας της Κωνσταντινούπολης υπό καθεστώς ομηρείας. Όλες οι αρχοντικές φαναριώτικες οικογένειες που ήταν εγκατεστημένες στην ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου διατάχθηκαν να μετοικήσουν αμέσως στο Φανάρι για να προληφθεί η δραπέτευση τους. Άρχισαν σφαγές Ελλήνων που είχαν συγγενείς στη Μολδοβλαχία και συνελήφθη ο Μητροπολίτης Εφέσου που παρεπιδημούσε στην Κωνσταντινούπολη, Διονύσιος Καλλιάρχης, αδελφός πρώην ηγεμόνος φυγάδος. Όλοι οι Έλληνες που δεν ήταν κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως, διατάχθηκαν να την εγκαταλείψουν.
Την Κυριακή ό Μαρτίου, ο Γρηγόριος Ε’, κλήθηκε στην Πύλη από τον Υπουργό Εξωτερικών, Ρείς Εφέντη. Έγινε δεκτός από τον Υπουργό, μαζί με το Μεγάλο Διερμηνέα Κ. Μουρούζη. Ο Υπουργός ανακοίνωσε στον Πατριάρχη, σουλτανική εντολή για την επιτήρηση των Σέρβων που έμεναν στον Γαλατά, επιβεβαιώνοντας τόσο την εμπιστοσύνη της Πύλης προς τον Πατριάρχη όσο και το καθήκον του δεύτερου να εξασφαλίζει την υποταγή του ποιμνίου του προς τον Σουλτάνο.
Από την άλλη πλευρά ο ερεθισμός του τουρκικού όχλου στην Πόλη αυξανόταν καθημερινά. Η τρομοκρατία εναντίον του ελληνικού στοιχείου που είχε αρχίσει με τις πρώτες ειδήσεις για την επανάσταση, είχε φθάσει σε επίπεδο, να δολοφονούνται εν ψυχρώ στους δρόμους οι Ρωμιοί από τον όχλο. Οι επιθέσεις εναντίον σπιτιών και καταστημάτων, οι ύβρεις, τα ξυλοκοπήματα, μαχαιρώματα και βιασμοί, ήταν στην ημερησία διάταξη. Η μετοικεσία των Φαναριωτών που είχε διαταχθεί, άρχισε αμέσως, αλλά ο Πατριάρχης θεώρησε ότι το μέτρο αυτό απέβλεπε μάλλον να συγκεντρώσει τα θύματα που προορίζονται για σφαγή. Επί του πρακτέου συγκλήθηκε στο Πατριαρχείο σύσκεψη προκρίτων Ελλήνων και της Συνόδου.
Στη συνέλευση αυτή αποφασίσθηκε να υποβληθεί αναφορά στη Πύλη, με την οποία να δηλώνεται ότι όλοι οι πρόκριτοι του Γένους εγγυώνται υπέρ αλλήλων για τη διαμονή τους στην Κωνσταντινούπολη ως πιστών υπηκόων του Σουλτάνου. Συμφωνήθηκε επίσης να δηλώνεται στην αναφορά, ότι το Γένος δεν έχει γνώση για την ύπαρξη επαναστατικής εταιρείας και ότι αποδοκιμάζουν το κίνημα του Υψηλάντη καθώς επίσης και ότι είναι «έτοιμοι να συντρέξουν την Κραταιά Βασιλεία για την καταστολή τέτοιων ολέθριων κινημάτων». Η αναφορά συντάχθηκε στην τουρκική γλώσσα από τον Σκαρλάτο Καλλιμάχη και συνυπογράφηκε από τους 49 κληρικούς και λαϊκούς που έλαβαν μέρος στη σύσκεψη. Την αναφορά παρουσίασε ο ίδιος ο Πατριάρχης στον Μεγάλο Βεζίρη, συνοδευόμενος από τρεις αρχιερείς, την Κυριακή 13 Μαρτίου.
Όμως η συνειδητοποίηση της υπάρξεως της Φιλικής Εταιρείας και η αποκάλυψη των σχεδίων για δράση στην Κωνσταντινούπολη είχαν δημιουργήσει στον Σουλτάνο αισθήματα οργής και τρόμου. Θεωρώντας ότι ήταν ζωσμένος από μυστικούς ή φανερούς εχθρούς, δεν έβλεπε άλλη λύση παρά τη γενική σφαγή των ραγιάδων. Για την εκτέλεση της απόφασης αυτής, ο Σουλτάνος ζήτησε από τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη, τον Σεϊχουλισλάμη Χατζή Χαλίλ την έγκριση του, με την έκδοση σχετικού φετβά. Ταυτόχρονα κήρυξε κατάσταση ανάγκης και κάλεσε στίφη όχλου και γενιτσάρων από την Ανατολή για την εκτέλεση της απόφασης του. Ενώ όμως στους δρόμους συνεχιζόταν οι βιοπραγίες, λεηλασίες και μεμονωμένες σφαγές Ρωμιών, ο Σουλτάνος συνάντησε την αντίδραση της ανωτάτης θρησκευτικής ηγεσίας, στην απόφαση της γενικής σφαγής. Ο Σεϊχουλισλάμης αρνήθηκε να εκδώσει φετβά με τον οποίο να κηρύσσεται η γενική σφαγή των Ρωμιών, χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ ενόχων και αθώων. Αντιρρήσεις στην ιδέα της γενικής σφαγής είχε και ο Μέγας Βεζίρης Σαϊντ.
Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ από την πλευρά του, δεν έμεινε άπρακτος. Μόλις έμαθε τα διαδιδόμενα περί γενικής σφαγής επισκέφθηκε μαζί με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, που την περίοδο εκείνη ήταν στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και τρεις πολιτικούς αξιωματούχους, τον Σεϊχουλισλάμη στην κατοικία του, έδωσε διαβεβαιώσεις ότι δεν ήταν αναμεμιγμένος στην Επανάσταση και έκανε έκκληση υπέρ της ζωής των Ελλήνων στην Πόλη. Ο Σεϊχουλισλάμης, αφού ακολούθησε για ένα διάστημα παρελκυστική τακτική, τελικά δεν εξέδωσε τον φετβά. Τη θαρραλέα και έντιμη αυτή στάση του, την πλήρωσε με τη ζωή του. Παύθηκε από τη θέση του και εξορίσθηκε στη Λήμνο. Στο ταξίδι θανατώθηκε από τους συνοδούς του, σύμφωνα με εντολή που είχαν από τον Σουλτάνο. Ο Μέγας Βεζίρης επίσης παύθηκε, ως μη δραστήριος και ανάξιος των περιστάσεων και αντικαταστάθηκε από τον Αλί Μπεντερλί Πασά, ο οποίος έπειτα από οκτώ ημέρες, έχασε όχι μόνο τη θέση του αλλά και το κεφάλι του. Μέγας Βεζίρης τοποθετήθηκε ο Σαλίχ Πασά, που τήρησε σκληρή πολιτική και άφησε τον όχλο να δράσει.
Τελικά, η γενική σφαγή δεν πραγματοποιήθηκε, κατά πάσα πιθανότητα όχι μόνο λόγω εσωτερικών αντιδράσεων αλλά και για να μην προκληθεί επέμβαση της Ρωσίας. Ο νέος Σεϊχουλισλάμης Φείζ Ιμάμης, υποχρεώθηκε να εκδώσει φετβά για μετριότερη απόφαση, με την οποία επιτρεπόταν η τιμωρία (σφαγή) των ενόχων, οπωσδήποτε των συνενόχων και των «απολύτως υπόπτων». Με βάση το φετβά αυτόν, εκδόθηκε φερμάνι, με το οποίο δινόταν αμνηστία, υπό τον όρο, να αποβάλουν οι Έλληνες του λοιπού κάθε επαναστατική ιδέα και να παραμείνουν στο καθεστώς του ραγιά. Στις 20 Μαρτίου, η Πύλη παρέδωσε στον διερμηνέα Κ. Μουρούζη το διάταγμα περί αμνηστίας για να το μεταφράσει. Συγχρόνως εκδόθηκε σουλτανικό διάταγμα προς το Γένος και τον Πατριάρχη, γεμάτο με παράπονα, απαιτήσεις και απειλές.
Ο Βεζίρης Σαλίχ παραδίνοντας το διάταγμα στον Πατριάρχη, του είπε ότι καθ’ υψηλή προσταγή, θα έπρεπε οπωσδήποτε να εκδώσει αφορισμό κατά του Υψηλάντη, του Μιχαήλ Σούτσου και των ανταρτών πέρα από τον Δούναβη. Διότι, πρόσθεσε ο Βεζίρης, μόνο ο αφορισμός αυτός θα μπορούσε να παρέχει κάποια ελπίδα αναβολής «στο ξίφος του Σουλτάνου που επικρεμόταν επί των κεφαλών των». Υπό το κράτος του εκβιασμού αυτού συγκλήθηκε εκτάκτως νέα ευρύτατη κληρικολαϊκή σύσκεψη με συμμετοχή, των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και Ιεροσολύμων, 21 αρχιερέων και πολλών λαϊκών. Μεταξύ αυτών που έλαβαν μέρος, ήταν ο πρώην ηγεμόνας Βλαχίας Σκαρλάτος Καλλιμάχης, ο Μέγας Διερμηνέας της Πύλης Κων. Μουρούζης και ο Διερμηνέας του στόλου Νικ. Μουρούζης. Οι σύνεδροι τέθηκαν προ του διλήμματος, ή να υποκύψουν στον εκβιασμό ή να απορρίψουν τα σουλτανικά θελήματα και να θέσουν τον Ελληνισμό σε άμεσο κίνδυνο γενικής σφαγής, απειλή που φαινόταν πραγματοποιήσιμη, υπό το φως των όσων διαδραματιζόταν στους δρόμους. Μετά από εκτενή συζήτηση, αποφασίσθηκε, οι μεν λαϊκοί να υποβάλουν αναφορά αποκηρύξεως της Επανάστασης και δηλώσεως υποταγής όλων των επαρχιών, οι δε κληρικοί να συνθέσουν την πράξη αφορισμού. Την Τετάρτη 23 Μαρτίου υπογράφεται από τους δύο Πατριάρχες και 21 Αρχιερείς ένα κείμενο αφορισμού, το οποίο ως απανταχούσα, απευθυνόταν προς το σύνολο των Αρχιερέων και κληρικών. Στο κείμενο αυτό, καταβλήθηκε προσπάθεια ώστε να περιληφθούν όσο το δυνατόν λιγότερες από τις τυπικά συνηθισμένες αφοριστικές εκφράσεις. Λίγο αργότερα, πιθανώς κατόπιν απαιτήσεως της Πύλης, υπογράφηκε και νέο αφοριστικό έγγραφο με πολύ βαρύτερες εκφράσεις, το οποίο όμως απευθυνόταν μόνο προς τον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας.
Οι αφορισμοί και η εκδήλωση πλήρους υποταγής των Ρωμιών της Πόλης, τους έσωσαν προσωρινά από τον κίνδυνο της γενικής σφαγής, όμως, όταν έφθασαν τα νέα για τον ξεσηκωμό και στο Μοριά, ο σουλτάνος προχώρησε σε νέα μέτρα. Στην αγχόνη οδηγήθηκε πρώτος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, στις 10 Απριλίου 1821, μπροστά στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου. Η εκτέλεση έγινε από άτακτους γενίτσαρους, αλλά το κείμενο που αναρτήθηκε, αποδεικνύει ότι έγινε κατόπιν σουλτανικής διαταγής. Στις 6 Μαΐου φονεύεται ο Νικόλαος Μουρούζης, δραγουμάνος του στόλου. Ακολούθως απαγχονίζονται οι αρχιερείς που είχαν συλληφθεί ως όμηροι, ο Εφέσου Διονύσιος στην κεντρική αγορά του Πέρα, το Μπαλούκπαζαρ, ο Αγχιάλου Ευγένιος στον Γαλατά, ενώ ο Νικομήδειας Αθανάσιος πέθανε από τις κακουχίες της φυλακίσεως του και τα βασανιστήρια. Στις 19 Απριλίου γίνονται μαζικοί απαγχονισμοί λαϊκών. Στις 3 Ιουνίου απαγχονίσθηκαν στη δυτική ακτή του Βοσπόρου ο Τυρνόβου Ιωαννίκιος, ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος στο Μέγα Ρεύμα, ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νιχώρι, ο Δέρκων Γρηγόριος στα Θεραπειά. Την ίδια ημέρα εξορίζονται στην Ανατολία ο Αλέξανδρος και ο Σκαρλάτος Καλλιμάχης, που είχε διορισθεί ηγεμόνας της Βλαχίας μετά την έκρηξη της Επανάστασης εκεί. Κατά τα νέα, αληθινά ή χαλκευμένα, που καταφθάνουν από το Μοριά, δημιουργείται στην Κωνσταντινούπολη, κατάσταση τρομοκρατίας εναντίον των Ρωμιών. Τα θύματα της εποχής εκείνης στην Πόλη υπολογίζονται σε δέκα χιλιάδες.
Εν τω μεταξύ ο Τσάρος Αλέξανδρος επέστρεφε από το Λάιμπαχ στην Πετρούπολη. Τα τραγικά γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη είχαν προκαλέσει αγανάκτηση στην ομόδοξη Ρωσία. Όπως γίνεται αντιληπτό, η Οθωμανική κυβέρνηση, δεν αρκείτο στην καταστολή των επαναστατικών κινημάτων, αλλά επιζητούσε να αφανίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία της οποίας προστάτης θεωρείται ο Τσάρος. Μετά από παρέμβαση και του Καποδίστρια που πρόβαλε την προσέγγιση που είχε επιτευχθεί με την Γαλλία όσον αφορά την περιοχή, δίνεται εντολή στον Πρέσβυ Στρογάνωφ να επιδώσει τελεσίγραφο προς την Υψηλή Πύλη με απαίτηση να δοθεί ικανοποιητική απάντηση εντός οκταημέρου. Με το έγγραφο αυτό η Ρωσία υπενθύμιζε την απάνθρωπη συμπεριφορά του Σουλτάνου εναντίον των χριστιανών υπηκόων του, που προσέδιδε σε μια επανάσταση, τον χαρακτήρα νομίμου άμυνας και δήλωνε ότι η συμβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τα πολιτισμένα κράτη της Ευρώπης θα απέβαινε αδύνατη εάν ο Σουλτάνος δεν αποφάσιζε να σεβασθεί τη Χριστιανική θρησκεία, δεν ακύρωνε το σχέδιο εξοντώσεως των Ρωμιών και δεν σταματούσε να γίνεται πηγή ανησυχίας για την υπόλοιπη Ευρώπη με τα στασιαστικά κινήματα που προκαλούσε η πολιτική του.
Ο Τσάρος επικαλέσθηκε το δικαίωμα να ενδιαφέρεται για την τύχη των Ρωμιών υπηκόων του Σουλτάνου με βάση τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊνάρτζα του 1774 και τις συνθήκες του Ιασίου του 1792 και του Βουκουρεστίου του 1812 και ζήτησε την εκπλήρωση τεσσάρων όρων:
Α. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία θα αναλάμβανε την υποχρέωση να ανοικοδομήσει ή να επισκευάσει τις εκκλησίες που καταστράφηκαν από τον όχλο.
Β. Ο Σουλτάνος όφειλε να εξασφαλίσει τη σοβαρή προστασία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας.
Γ. Η Οθωμανική κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει διάκριση μεταξύ «ενόχων» και «αθώων» χριστιανών, και να μην πειράξει όσους θα δήλωναν υποταγή εντός ορισμένης προθεσμίας.
Δ. Οι παρίστριες ηγεμονίες θα επανερχόταν στο προηγούμενο καθεστώς. Ο οθωμανικός στρατός που είχε εισβάλει, θα έπρεπε να υποχωρήσει, σύμφωνα με τα προνόμια που είχαν θεσπισθεί υπέρ της Ρωσίας, με παλαιότερες συνθήκες.
Σε ενάντια περίπτωση, η Υψηλή Πύλη, θα δικαιολογούσε με τη συμπεριφορά της, την άσκηση της προστασίας που θα παρείχε η Ρωσία στους Έλληνες. Ο Τσάρος, έθεσε ταυτόχρονα το περιεχόμενο του τελεσιγράφου, υπόψη και των υπολοίπων ευρωπαϊκών δυνάμεων, επισημαίνοντας ότι η στάση του, απέναντι στα επαναστατικά κινήματα δεν είχε αλλάξει, και ότι ήταν φυσικό, η Ρωσία, ως γειτονική χώρα, να θεωρεί ότι είναι αρμόδια, για την αποκατάσταση της τάξεως στη Βαλκανική. Ο Στρογάνωφ, δεν πήρε απάντηση από την Πύλη στην προθεσμία που είχε ταχθεί, και εγκατέλειψε την Οθωμανική Πρωτεύουσα, στις αρχές Αυγούστου 1821. Από την πλευρά τους, η μεν Αυστρία, που δεν ήθελε επέκταση της Ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια και, εξάλλου, φοβόταν το ξέσπασμα παρομοίων κινημάτων στην επικράτεια της, η δε Αγγλία που πίστευε ότι ο Σουλτάνος παρείχε την καλύτερη εγγύηση για την ασφάλεια της οδού προς την Ινδία, ζήτησαν από τους πρέσβεις τους στην Κωνσταντινούπολη, να προσπαθήσουν να αποσπάσουν κάποιες παραχωρήσεις, έστω και φαινομενικές, με τις οποίες να δινόταν ικανοποίηση στον Τσάρο, για να μην προχωρήσει στα πολεμικά του σχέδια.
Λίγο πριν εκραγεί η Επανάσταση, ο Καποδίστριας είχε συστηματικά αποθαρρύνει τους Έλληνες να προσφύγουν στη λύση αυτή, επειδή την θεωρούσε άκαιρη και παρακινδυνευμένη εν όψει της καταστάσεως που επικρατούσε. Μετά την εκδήλωση όμως του επαναστατικού κινήματος, χρησιμοποίησε όλη του την πειθώ προς τον Τσάρο για να παρέχει ένοπλη βοήθεια στους Έλληνες. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, η συντονισμένη δράση της Αυστρίας και της Αγγλίας, απέτρεψε τελικά τον Τσάρο από το να προβεί στην κήρυξη του πολέμου, κατά τη στιγμή αυτή.

Το Πατριαρχείο κατά την Επανάσταση, 1821-1830

Ο Γρηγόριος Ε’ κλήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1818 να αναλάβει για τρίτη φορά την πατριαρχία και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη από το Άγιο Όρος στις 19 Ιανουαρίου 1919.
Σε αυτή την τρίτη πατριαρχία του, ο Γρηγόριος αποδοκίμασε την διδασκαλία των επιστημών με την αιτιολογία ότι δήθεν εισήγαγε την αδιαφορία για τα θεία σύμφωνα με τις οπισθοδρομικές σκοταδιστικές αντιλήψεις της εποχής αλλά επέδειξε φροντίδα για το οίκημα του Πατριαρχείου και το τυπογραφείο και συνέβαλε στη σύσταση στην Κωνσταντινούπολη φιλόπτωχου ταμείου με το όνομα «Κιβώτιο του Ελέους».
Στον Γρηγόριο έλαχε να είναι Πατριάρχης κατά τον μεγάλο ξεσηκωμό. Ο ίδιος πρέπει να γνώριζε γενικά για τη Φιλική Εταιρεία λόγω της μεγάλης εξάπλωσης της στην Πόλη, αλλά ενημερώθηκε και ειδικότερα από τον Φιλικό Μακεδόνα οπλαρχηγό Γιάννη Φαρμάκη, κατά τη μετάβαση του τελευταίου στο Άγιο Όρος, το 1818. Πάντως αρνήθηκε τον όρκο με τη δικαιολογία ότι ήταν κληρικός.
Ο Πατριάρχης, όπως και το μεγαλύτερο μέρος αυτών που κατείχαν κάποια πνευματική ή κοινωνική θέση, ή είχαν σημαντική περιουσία, πρέπει να είχε ανάμικτα αισθήματα ως προς το ενδεχόμενο της επανάστασης. Αφενός, αναμφίβολα, επιθυμούσε την απελευθέρωση, αφετέρου, αναλογιζόταν τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ο ξεσηκωμός. Έτσι, ενώ δεν απέτρεπε από τη μια πλευρά το λαό και αυτούς που προωθούσαν την ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας, από την άλλη, δήλωνε στους Τούρκους ότι η ύπαρξη της Αυτοκρατορίας ήταν θέλημα Θεού.
Μεταξύ των ενεργειών του Πατριάρχη υπέρ της εθνικής ιδέας, πρέπει να αναφερθούν η συστατική επιστολή προς τον πρωτεργάτη και απόστολο της Φιλικής Εταιρείας Δ. Θέμελη, το διορισμό του Γρηγορίου Δικαίου ως πατριαρχικού έξαρχου, με την οποία του παρασχέθηκε η δυνατότητα να περιφέρεται και να διαδίδει τις αρχές της Φιλικής Εταιρείας. Επίσης πρέπει να θεωρηθεί θετικό το γεγονός ότι ο ιδιαίτερος του γραμματέας και αρχιγραμματέας της Συνόδου Γ. Αφθονίδης ήταν Φιλικός καθώς και η επιστολή της 30.7.1819 προς τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και τους άλλους καπεταναίους για τη σύσταση κοινού σχολείου, αν και η αποδεικτική ισχύς των γεγονότων αυτών δεν είναι αυτονόητη.
Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι σχεδόν το σύνολο του κλήρου στην Κωνσταντινούπολη, γνώριζε για τη Φιλική Εταιρεία, αφού βεβαίως η πνευματική ηγεσία του χριστεπώνυμου πληρώματος δεν ήταν δυνατόν να αγνοεί κάτι που γνώριζαν χιλιάδες Έλληνες. Συγκεκριμένες μαρτυρίες ότι ήταν μέλη της Φιλικής εταιρείας υπάρχουν για αρκετούς αρχιερείς, μεταξύ των οποίων ήταν και ο εθνομάρτυς Δέρκων Γρηγόριος.
Ο Γρηγόριος Ε’ επικρίθηκε αυστηρά από πολλούς ιστορικούς για τον αφορισμό και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει —αλλά δεν είχε— για την έκβαση της Επανάστασης. Εάν κανείς εξετάσει τα γεγονότα και μάλιστα όχι με την εκ των υστέρων ψυχρή λογική, αλλά λαμβάνοντας υπόψη ότι οι πρωταγωνιστές βίωναν το κλίμα τρομοκρατίας που γνωρίζουν άριστα να δημιουργούν οι Τούρκοι, γίνεται φανερό ότι ο Πατριάρχης αλλά και σύσσωμη η ηγεσία του Ελληνισμού στην Πόλη, είχε τεθεί προ ενός αδυσώπητου εκβιασμού. Η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων Ελλήνων βρισκόταν υπό άμεσο κίνδυνο. Η πράξη του αφορισμού θα πρέπει να κριθεί υπό αυτό το πρίσμα. Οι διάφοροι ισχυρισμοί ότι ο Πατριάρχης δεν ήθελε την Επανάσταση και για αυτό αντέδρασε με ανάλογο τρόπο, παραμένουν αναπόδεικτοι, παρόλο που είναι πολύ πιθανό ο Γρηγόριος να υποστήριζε κάποια διαφορετική προσέγγιση. Ειδικώτερα, αριθμός στοιχείων οδηγούν στην εκτίμηση ότι ο Πατριάρχης, όπως άλλωστε και ο Καποδίστριας, πίστευε ότι η εποχή δεν ήταν η καταλληλότερη για το επιχειρούμενο κίνημα, και ότι επίσης πρόσβλεπε σε μια λύση όχι επαναστατική αλλά εξελικτική, προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Φοβόταν ότι η επανάσταση θα μπορούσε να βλάψει την Ελληνική Εθνική ιδέα.
Πάντως ο Πατριάρχης δεν έμεινε ανενεργός καθ’ όλο το διάστημα των τραγικών ημερών του Μαρτίου και Απριλίου. Επισκέφθηκε επανειλημμένα τις Οθωμανικές αρχές, προήδρευσε σε συσκέψεις και φαίνεται ότι προσπάθησε, όσο ήταν δυνατόν, να μειώσει την απήχηση του αφορισμού. Με το μαρτυρικό του θάνατο, κατέστη σύμβολο της εξεγέρσεως του Έθνους, και με τον τρόπο αυτό προσέφερε την υπέρτατη θυσία στην υπόθεση της Επανάστασης. Πρέπει να θεωρείται λοιπόν δίκαια η ένδοξη θέση του Εθνομάρτυρα που του επιφύλαξε η ιστορία.
Τον Γρηγόριο, στην οικουμενική πατριαρχία, διαδέχθηκε ο Μητροπολίτης Πισσιδείας Ευγένιος Β’. Ο Ευγένιος είχε λάβει διαβεβαιώσεις από τον Σουλτάνο, προφανώς για το φόβο της Ρωσίας, ότι δεν επρόκειτο να τον βλάψει κανείς. Βασικός στόχος του Ευγενίου, δεδομένων των περιστάσεων, δεν μπορούσε παρά να είναι η διατήρηση κατά το δυνατόν, της καθεστηκυίας τάξεως. Έτσι, μεταξύ άλλων, αντιτάχθηκε στην πρόταση λογάδων του γένους και μερικών αρχιερέων, να καταλυθεί το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Κύπρου και να συγχωνευθεί με το Πατριαρχείο. Η γεμάτη προσβολές και καταπιέσεις πατριαρχεία του Ευγενίου δεν διάρκεσε περισσότερο από 16 μήνες. Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1822.
Νέος Πατριάρχης εξελέγη στις 30 Ιουλίου ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Άνθιμος Γ’. Ο Άνθιμος συνέχισε την προσπάθεια για την τήρηση των ιερών καθεστώτων και αντιτάχθηκε σε προτάσεις που στόχευαν στην αλλαγή τους, όπως για τη συνένωση των Μητροπόλεων Ουγγροβλαχίας και Μολδοβλαχίας με το Πατριαρχείο που προέβλεπε ότι οι Επίσκοποι Βλαχίας και Μολδαβίας θα ψηφίζονται και θα χειροτονούνται από τον Πατριάρχη ενώ θα παρακάθονται στην Ιερά Σύνοδο ως σύνεδροι. Ο Άνθιμος διοίκησε μέχρι τις 9 Ιουλίου 1824, όποτε παύθηκε και εξορίσθηκε στην Καισάρεια. Με την άδεια των Οθωμανικών αρχών πήγε ακολούθως στη Σμύρνη το 1830, όπου έζησε μέχρι το θάνατο του, το 1842.
Στις 9.7.1824 Πατριάρχης εξελέγη ο Μητροπολίτης Σερρών Χρύσανθος ο οποίος ήταν Βούλγαρος στην καταγωγή. Χαρακτηρίζεται τυραννικός και εκδικητικός αλλά ταυτόχρονα φιλότιμος και δραστήριος και παρά το μεγάλο του παράστημα, φαίνεται ότι οι σύγχρονοι του τον θεωρούσαν άτολμο. Ο Χρύσανθος παύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1826 και εξορίσθηκε στην Καισάρεια. Αργότερα επιτράπηκε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Κατοίκησε μέχρι το θάνατο του στις 10.9.1834 στη μονή του Σωτήρος Χριστού στην Πρίγκηπο, όπου και τάφηκε.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1826, Πατριάρχης εξελέγη ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Αγαθάγγελος ο οποίος παρέμεινε στο θρόνο μέχρι τον Ιούλιο 1830, όποτε παύθηκε και εξορίσθηκε στην Καισάρεια. Ο Αγαθάγγελος, αν και κατηγορήθηκε από τους συγχρόνους του για φιλοχρηματία, είχε υψηλή παιδεία, ήταν κόσμιος στα ήθη και αυστηρός στο καθήκον. Γνώριζε την Βουλγαρική, Ρωσική, Γαλλική και Τουρκική γλώσσα. Η καλή μάλιστα, γνώση της τουρκικής αλλά και η ικανότητα να διαπραγματεύεται με τους Τούρκους, αποδείχθηκαν αρετές χρησιμότατες, όταν μάλιστα οι Οθωμανοί είχαν εξαγριωθεί και πάλι, μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου.
Καθ’ όλο το διάστημα, από την έκρηξη της Επαναστάσεως μέχρι την επίσημη αποδοχή από την Υψηλή Πύλη στις 12 Απριλίου 1830 των τριών πρωτοκόλλων του Λονδίνου της 22/3 Φεβρουαρίου, οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης ήταν εκτεθειμένοι στις ωμότητες του όχλου και στη εκδικητική μανία του Σουλτάνου, ανάλογα με την εξέλιξη των στρατιωτικών και διπλωματικών γεγονότων. Η κατάσταση, παρόλο που δεν επιδεινώθηκε στο βαθμό πραγματοποίησε ως των επαπειλούμενων σφαγών στις αρχές της Επαναστάσεως, συνέχισε να είναι άκρως καταπιεστική για τους Ρωμιούς. Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισαν να αναθαρρύνωνται από το 1829 χάρις στη Ρωσία αλλά και πιο πριν, από το 1827, όταν μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, είχαν πια κατανοήσει ότι η πορεία των γεγονότων προς την ελευθερία ήταν μη αναστρέψιμη.

«ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ, ΩΡΕ...!»

2012-02-16T23:17:00.000-08:00

Του Σαράντου Καργάκου

Ιστορικού - Συγγραφέως

Γιά νά πάψει ἡ λέξη Ἑλλάς νά συντάσσεται μέ τήν ντροπή...

Θαρρῶ πώς τό ἔχω ξαναγράψει στά «Πολιτικά Θέματα» πρό 25ετίας. Κάποια συγκυρία μέ ἔκανε νά τό ξαναθυμηθῶ. Ἤμαστε στό σωτήριο ἔτος 1958. Τότε ἡ μεγάλη «ἀττραξιόν» τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἡ ἀναμορφωμένη ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ πλατεία Ὁμονοίας, μέ τό συντριβάνι καί τόν λοξό πίδακα καί τίς κυλιόμενες σκάλες. Ἦταν ἀκόμη ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα γινόταν τραγούδι καί ἡ ἀξέχαστη Βλαχοπούλου (ἄν δέν κάνω λάθος) «κρεάρισε» τό ἄσμα: «Νά ἡ Ὁμόνοια πλάτς». Τώρα ἡ Ἀθήνα δέν εἶναι γιά τραγούδι· εἶναι γιά κλάματα...

Στεκόμουν τότε πρό τοῦ διασήμου φαρμακείου «Π. Μπακάκος» καί θαύμαζα τό νέο τεχνολογικό ἐπίτευγμα: νά ἀνεβαίνεις, νά κατεβαίνεις, χωρίς νά κινεῖς τά πόδια σου. Νά σέ ἀνεβάζουν καί νά σέ κατεβάζουν μόνες τους οἱ κυλιόμενες σκάλες. Δίπλα μου ἦταν δύο νεανικά ἀποπλύματα. «Τεντυμπόυς» τούς ἔλεγαν τότε ἤ «τσιρολεμέδες» στήν βαρειά ἀργκό. Σιχαινόταν μύγα νά καθίσει πάνω τους. Οἱ ἐν λόγω τύποι χασκογελοῦσαν μέ τόν φόβο κάποιων γυναικῶν πού, κατά τήν προσπάθειά τους νά «ἀποβιβασθοῦν» παραπατοῦσαν. Κάποιες ἔβγαζαν καί παροξύτονες τσιρίδες. Καί οἱ «τσιρολεμέδες» ἔκαναν χάζι καί τούς πετοῦσαν περιπαικτικές φράσεις.

Καί ξαφνικά τό «τοπίο» ἄλλαξε. Οἱ κυλιόμενες σκάλες ἀνέβαζαν ἄλλου τύπου φορτίο. Στήν ἀρχή φάνηκε ἕνα κόκκινο φέσι, μετά μιά πυκνή χαίτη, ἀκολούθως μιά κεφαλή μέ μύστακα μιά πιθαμή, μιά γκλίτσα ἁπλωτή στή ράχη, φέρμελη χρυσοκέντητη, πουκάμισο λευκό καί στῆθος λάσιο ἀνδρουτσικό, ζώνη πολύθηκη καί φουστανέλλα πολύπτυχη. Καί τέλος κάλτσες μάλλινες λευκές («χολέβες» στήν ποιμενική γλώσσα), μέ ὑστερόγραφο τσαρούχι γυριστό μέ φούντα σάν ἀνθισμένο τριαντάφυλλο.

Ὅλοι παρακολουθούσαμε τό θέαμα ἐνεοί, ἄλαλοι, ἔκθαμβοι δηλαδή. Προσωπικά εἶχα τήν αἴσθηση ὅτι ξαναζωντάνεψε τό ᾽21. Οἱ «τσιρολεμέδες» δίπλα μου, νομίζοντας ὅτι τό πράγμα σήκωνε πλάκα, ἀναβόησαν:

– Τί εἶναι αὐτός, ρέ;

Καί ὁ «αὐτός» μέ περιφρονητικό βλέμμα, πού σάν γομολάστιχα τούς ἔσβησε ἀπό προσώπου γῆς, τούς ἀποκρίθηκε ἀγέρωχα:

– Ἕλληνας εἶμαι ᾽ωρέ! Ἐσεῖς τί εἶστε;

Τά κλάσματα ἀνθρώπου δέν μποροῦν νά εἶναι τίποτε. Τό πολύ νά γίνουν «προοδευτικοί» γιά νά ἐξασφαλίσουν – χάρη σέ μιά ταμπέλλα– κάποια θέση στό «βολευτικό» σύστημα, πού –κακῆ τῆ τύχη– καθιερώσαμε, χάρη στήν ἀπόλυτη κυριαρχία τῆς κλίκας καί τῆς συνομοταξίας τῶν περιτριμμάτων, τῶν παρασαρκωμάτων καί τῶν περικαθαρμάτων. Καί πρός ἄρσιν παρεξηγήσεων διευκρινῶ: κάθαρμα ἤ περικάθαρμα εἶναι πᾶν τό ἀποβαλλόμενο ἤ ἀπορριπτόμενο –κυρίως στή θάλασσα– μετά ἀπό θυσία καθαρμοῦ ἤ ἐξαγνισμοῦ, προκειμένου νά ἀποβληθεῖ κάποιο ἄγος.

Ὅταν, λοιπόν, τά περικαθάρματα (ἀργότερα ὁ ὅρος πῆρε τή σημασία τοῦ σκουπιδιοῦ) γίνονται καθεστώς, ποῦ νά βρεῖ θέση ὁ Ἕλληνας ὁ αὐθεντικός, ὁ Καραϊσκάκειος ἤ ὁ Μακρυγιαννικός; Ποιός τολμᾶ σήμερα νά μνημονεύσει τά ὀνόματα τοῦ Βελισσαρίου, τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ Μανωλίδη, τοῦ Ἰατρίδη καί τῶν λοιπῶν εὐάθλων μαχητῶν τῆς ἐθνικῆς ἐποποιίας 1912-1913; Ποιός τολμᾶ νά μιλήσει γιά Ἀλέξανδρο Διάκο, γιά Φριζῆ, Δαβάκη καί Κατσιμῆτρο ἤ γιά τόν ταγματάρχη Κωνσταντῖνο Βερσῆ; Τί ξέρουν γι᾽ αὐτούς ὅλοι αὐτοί οἱ ἀλλοπρόσαλλοι νεαροί πού παριστάνουν τούς ἐπαναστάτες γιά νά γίνουν μετά ἀπό λίγο καρεκλοκράτες, καναλοκράτες, γραφειοκράτες καί διά βίου «κεκράκτες»;

Εἶναι πολλά πού μέ πικραίνουν στόν τόπο αὐτό σέ βαθμό τέτοιο πού πρό πενταετίας εἶχα πάρει τήν ἀπόφαση νά φύγω ἔξω ἀπ᾽ ἐδῶ, ὅπου οὐσιαστικά κυριαρχεῖ ὁ «ὀξαποδῶ», καί νά ἐγκατασταθῶ στό Καργκέζε τῆς Κορσικῆς ἤ στό Τόμιντουλ τῆς Σκωτίας. Ἐκεῖ δέν θά αἰσθανόμουν ἐνοχή τό νά λέω ὅτι εἶμαι Ἕλληνας. Σήμερα βλέπω τό ζήτημα διαφορετικά. Μιά τέτοια στάση θά ἦταν λιποταξία. Θά μείνω ἐδῶ καί θά μιλῶ ἤ θά γράφω γιά τούς ὑπέροχους Ἕλληνες τοῦ χθές. Ὄχι ὅτι λείπουν τέτοιοι καί σήμερα. Δέν λείπουν, ἁπλῶς τούς καλύπτουν. Ὅταν οἱ κράκτες καί οἱ κεκράκτες θά μιλοῦν γιά Χατζατζάρηδες, ἐγώ θά μιλάω γιά ἥρωες, χωρίς νά σημαίνει ὅτι θά κρύβω τά ὅποια στίγματα ἤ κρίματα. Οὐδείς ἔπραξε ἔργα μεγάλα καί θαυμαστά ἀκηλίδωτος. Ἀκηδίλωτοι μπορεῖ νά μείνουν ὅσοι δέν ἔπραξαν τίποτε.

Συνεπῶς αὐτοί πού ἀναζητοῦν τό πολιτικό στίγμα μου, ἄς μήν τό ψάχνουν στό παλαιολιθικό διώνυμο «ἀριστερός»- «δεξιός». Τό στίγμα μου προσδιορίζεται ἀπό τή λέξη «Ἕλληνας», ὅσο κι ἄν μοῦ κοστίζει αὐτό. Καί φυσικά Ἕλληνας ὄχι ὅπως τόν προσδιορίζει ὁ Σουρῆς, διότι παντιόθεν ἄχρι γήρατος δουλεύω σάν σκυλί. Φρονῶ ὅτι γιά νά σωθοῦμε χρειάζεται μιά νέα πολιτική πού νά περιέχει ἀγάπη καί πόνο γιά τήν πατρίδα. Χωρίς αἴσθημα πατρίδος ὁ λαός οὐδέν κατορθοῖ. Μπορεῖ νά ἀλαλάζει ἤ νά βελάζει, ἀλλά θά μεταιοπονεῖ. Σήμερα ἐνεργοῦμε, πολίτες καί πολιτικοί, σάν νά ἔχουμε τήν ἐπιθυμία τοῦ θανάτου. Εἰλικρινά, θά ἤμουν εὐτυχής ἄν ἔβλεπα κάποια στιγμή ἕναν ἀρειμάνιο πολιτικό (κι ἄς μή φοράει φουστανέλλα) νά βροντοφωνάζει:

– Ἕλληνας, εἶμαι, ᾽ωρέ...».

Γιά νά πάψει ἡ λέξη Ἑλλάς νά συντάσσεται μέ τήν ντροπή...

http://www.sarantoskargakos.gr/

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

2012-02-16T23:08:00.000-08:00

Πραγματική θλίψη, ντροπή και αγανάκτηση προκαλεί, η μεθοδευμένη προσπάθεια του Δήμου Νέας Σμύρνης, να δημιουργήσει οικονομική ασφυξία στην Εστία, να καταστήσει αδύνατη τη λειτουργία της, έτσι ώστε να καταφέρει να αρπάξει στην κυριολεξία το οικόπεδο, τα σχολεία και το Μέγαρο της Εστίας Νέας Σμύρνης.

Την ίδια ώρα ψηφίζεται στη βουλή νομοσχέδιο που καταργεί τα ανταλλάξιμα κτήματα, εχει ήδη καταργηθεί το ΤΑΠΑΠ και η ανταλλάξιμη περιουσία από το 1998, η οποία δεν αποδόθηκε στους δικαιούχους και είναι πλέον φανερή η συστηματική προσπαθεια αφανισμού καθε τι που θυμίζει τις Αλησμονητες Πατρίδες της Ανατολής.

Το ιστορικό

Ετος ιδρύσεως της Εστίας Νέας Σμύρνης 1930, έτος ιδρύσεως της τότε Κοινότητας Νέας Σμύρνης 1933.

Η τότε Κοινότητα Νέας Σμύρνης δώρισε προς την Εστία την εκταση με τον όρο να κτιστεί στο ένα τμήμα το Μέγαρο και στο άλλο το Σχολικό συγκρότημα της Εστίας Νέας Σμύρνης, με δικές της δαπάνες και σκοπό την παροχή εκπαίδευσης στα τότε προσφυγόπουλα, ελληνόπουλα και οποιονδήποτε είχε ανάγκη.

Οι σχολές αυτές στέγασαν και τεχνικές ειδικότητες και την σχολή εμπορικού ναυτικού Αλέξανδρος Ωνάσης, όπως και σχολεία όπως αποτελούν σήμερα το 7ο Γυμνάσιο και 8ο Λύκειο Νέας Σμύρνης.

Τον Ιούλιο του 2011, ο Δήμος Νέας Σμύρνηςμε δυο εξώδικα προς την Εστία, απαίτησε από την Εστία να παραδώσει τα σχολεία την 1η Σεπτεμβρίου 2011, ζητώντας ανάκληση της δωρεάς της εκτάσεως και ποσά από τα καταβαλλόμενα ενοίκια προς την Εστία από το Δημόσιο (Η Εστία κάποια στιγμή επαψε τη λειτουργία των Σχολών και την μετέφερε στο Δημόσιο για τη στεγαση των σημερινών σχολικών μονάδων καταβάλλοντας το τελευταίο κάποιο ενοίκιο στην Εστία).

Από την υπαγωγή λόγω Καλλικράτη των σχολείων στους Δήμους, από την 1/1/2011 ο Δήμος Νέας Σμύρνης αρνήθηκε την καταβολή των ωφειλομένων ενοικίων προς την Εστία, ξαναγκάζοντας σε πλήρη αφανισμό την Εστία, η οποία διατηρεί και ένα από τα καλύτερα Γηροκομεία και αποτελεί για την Νέα Σμύρνη την κιβωτό αξιών και το κόσμημα της πόλης.

Η Εστία δια του προέδρου της κ. Ι. Καλογείτονα, απάντησε με δύο εξώδικα προς τον Δήμο Νέας Σμύρνης και την Περιφέρεια Αττικής, ξεκινώντας μια μακρόχρονη δικαστική διαμάχη, με την οποία επιχειρείται ουσιαστικά η εξόντωση της ιστορικής Εστίας Νέας Σμύρνης.

Υπογράφουμε για την Εστία Νέας Σμύρνης

Το Δίκτυο Μικρασιάτης αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να καλέσει οργανωμένα, όλους τους Μικρασιατικούς Συλλόγους και κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη μικρασιατικής καταγωγής, να σταθούν στο πλευρό της Εστίας Νέας Σμύρνης, να ακολουθήσουν το παραδειγμα της Ενωσης Σμυρναίων, να υπογράψουν ψηφίσματα συμπαράστασης και επιστολές διαμαρτυρίας προς τον Δήμο Νέας Σμύρνης, για τη διάσωση της Εστίας Νέας Σμύρνης και να εκφράσουν με καθε σύννομο τρόπο την διαμαρτυρία τους ενάντια στην αρπαγή μιας ακόμα μικρασιατικής κληρονομιάς.

Για ψηφίσματα συμπαράστασης στην Εστία Νέας Σμύρνης:

ΕΣΤΙΑ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Κ.ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ 1, Τ.Κ. 17121, ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ
Τηλέφωνα : 210-9333702, 210-9330274, 210-9327351
Fax: 210 – 9333694
e-mail: grammateia@estia-ns.gr

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΣΤΙΑΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
e-mail: bibliothiki@estia-ns.gr

http://mikrasiatis.gr/?p=8348

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

2012-02-16T22:15:00.000-08:00

Ετοιμο να καταρρεύσει είναι το διατηρητέο από το 1982 σπίτι του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821, Μακρυγιάννη στο Αργος, καθώς μία...
δικαστική διαμάχη, μεταξύ του ιδιοκτήτη και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, εμποδίζει τις όποιες σωστικές παρεμβάσεις, οι οποίες ήδη έχουν καθυστερήσει υπερβολικά.
Η στέγη του σπιτιού έχει ήδη καταρρεύσει, πόρτες και παράθυρα δεν υπάρχουν και το κτίσμα είναι αφημένο στη φθορά των στοιχείων της φύσης, ενώ έχει μετατραπεί σε στέκι τοξικομανών.

Το σπίτι, όπως αναφέρει σε σημείωμά του ο αρχαιολόγος, Στέλιος Λεκάκης, αποτέλεσε κατοικία του στρατηγού Μακρυγιάννη από το 1829 και κατά πάσα πιθανότητα, ο αγωνιστής του 1821 και ιστορικός της ελληνικής επανάστασης, εκεί έγραψε γνωστά «Απομνημονεύματά» του.

Η υπόθεση έχει ήδη απασχολήσει και τη Βουλή τα προηγούμενα χρόνια, αλλά παραμένει άγνωστο γιατί το διατηρητέο κτίσμα παραμένει εγκαταλελειμμένο και υπό κατάρρευση.

Η ιστορία αρχίζει με το διάταγμα χαρακτηρισμού ως ιστορικού, του κέντρου του Άργους το 1982, συμπεριλαμβανομένης της οικίας, στην οποία φαίνεται να έζησε για μικρό διάστημα ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Ο ιδιοκτήτης προσφεύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για ακύρωση του Προεδρικού Διατάγματος, υποστηρίζοντας «πλάνη περί τα πράγματα» και ετοιμορροπία του κτιρίου.

Το σπίτι βρίσκεται σε μία από τις ιστορικότερες περιοχές του Άργους, απέναντι από το ιερό του ναού του Αγίου Ιωάννη, που χτίστηκε το 1829 επί Καποδίστρια.

Έθνος

http://ta-anilia.blogspot.com

ΠΗΓΗ : http://periergaa.blogspot.com/2012/02/blog-post_3809.html

ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΙΑΟΥΛΗ

2012-02-16T10:56:00.001-08:00

*Φωτογραφία από την εποχή του Μεσοπολέμου. Αξιωματικοί του Ναυτικού φωτογραφίζονται πέριξ του βάθρου όπου ήσαν τοποθετημένα τα ιστορικά κανόνια

της ναυαρχίδας του Μιαούλη.

Της Φωτεινής Τομαή

προϊσταμένης της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ζήτημα που έμεινε ανοιχτό ως τις μέρες μας μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι η απόδοση των πολιτιστικών αγαθών στις χώρες που λεηλατήθηκαν από τις δυνάμεις του Αξονα. Σε αυτά συγκαταλέγονται έργα τέχνης, αρχαιότητες, σπάνια βιβλία, λειτουργικά και λατρευτικά σκεύη, ακόμη και αρχεία. Πλην των τελευταίων που ανήκουν στις ισραηλιτικές κοινότητες της χώρας μας και μεταφέρθηκαν στη Μόσχα από ταρωσικά στρατεύματα όταν αυτά εισέβαλαν στο Βερολίνο, τον επαναπατρισμό των οποίων σταθερά διεκδικεί η Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια, κατεγράφησαν εκατοντάδες αρχαιότητες που αφαιρέθηκαν διά της βίας από τα ελληνικά μουσεία, ή υπήρξαν αποτέλεσμα παράνομων ανασκαφών των «αρχαιόφιλων» γερμανών αξιωματικών. Πολύ λίγες δυστυχώς επέστρεψαν στον τόπο μας. Ανάμεσα στα νεώτερα μνημεία που χάθηκαν για πάντα συγκαταλέγονται και τα ιστορικά κανόνια της ναυαρχίδας του Ανδρέα Μιαούλη που υψώνονταν περήφανα στο λιμάνι της Υδρας επί έναν αιώνα.
Πρώτη φορά μνεία του γεγονότος κλοπής «των ιστορικών κανονίων της ενδόξου Ναυαρχίδας του αειμνήστου Ναυάρχου Μιαούλη» γίνεται στις 5 Αυγούστου 1948. Ο τότε διευθυντής Οικονομικών Υποθέσεων ΥΠΕΞ, πρέσβης Αθ. Πολίτης, με έγγραφό του προς την πρεσβεία της Ρώμης διαβίβαζε το αίτημα της « εν Αθήναις Αδελφότητος των Υδραίων» σημειώνοντας: « Καίτοι το αίτημα τούτο υποβάλλεται μετά την πάροδον της υπό της Συνθήκης Ειρήνης μετά της Ιταλίας προβλεπομένης προθεσμίας, βασιζόμενοι εις την διά του υπ΄ αριθμόν 2886 από 6.5.1948 εγγράφου υμών αναφερομένην σχετικήν παρ΄ υμών επιφύλαξιν κατά την υποβολήν εις την Ιταλικήν Κυβέρνησιν του πίνακος αποδόσεων των εξ Ελλάδος αρχαιολογικών θησαυρών, περί ενδεχομένης περαιτέρω συμπληρώσεως τούτου, παρακαλούμεν υμάς όπως ευαρεστούμενοι συμπεριλάβητε εις τούτον και το ως άνω αίτημα, γνωρίζοντεςημάς σχετικώς» (ΑΠ 7515). Την πρωτοβουλία των Υδραίων είχαν ενθαρρύνει δημοσιεύματα της εποχής που έφεραν τον καθηγητή Σπ. Μαρινάτο να έχει ανακαλύψει «εις το εν Γκρατς της Αυστρίας Μουσείον Ελληνικάς αρχαιότητας αρπαγείσας κατά την κατοχήν των Γερμανών εκ Κρήτης» (ΑΠ 34, 29 Ιουλίου 1948). Στο ίδιο έγγραφο που υπέγραφαν ο πρόεδρος Γκ. Κουλούρας και ο γενικός γραμματέας της Αδελφότητας Ι. Σαχίνης περιγραφόταν ως εξής ο πολυπόθητος θησαυρός που κοσμούσε το απέριττου κάλλους βραχώδες νησί: «Εν Ύδρα και επί ωραίου μαρμαρίνου βάθρου εις την τοποθεσίαν Περίπτερον, ήσαν εστημένα από πολλού τα κανόνια του ενδόξου Ναυάρχου του 1821 Ανδρέου Μιαούλη. Τα κανόνια αυτά κατά γενικήν ομολογίαν των κατοίκων, ως και του Δημάρχου Ύδρας κ. Αντ. Λιγνού, όστις τυγχάνει και Διευθυντής του Ιστορικού Αρχείου Υδρας, αφηρπάγησαν κατά το διάστημα της κατοχής υπό των Ιταλών και μετεφέρθησαν εις Γένουαν». Και συνέχιζε το ίδιο έγγραφο: «Επειδή τα ιερά αυτά κειμήλια του 1821 εάν δεν επιστραφούν θα είναι από ιστορικής απόψεως μεγάλη απώλεια διά την Ελλάδα, θερμώς παρακαλούμεν όπως εν τη αρμοδιότητι Υμών διατάξητε τον εν Γενούη Έλληνα Πρόξενον, να προβή εις σχετικάς ερεύνας και καταλλήλους ενεργείας διά την εξεύρεσιν και επιστροφήν αυτών εις την Ελλάδα. Η τοποθέτησις των ιστορικών τούτων κειμηλίων επί του ισταμένου ήδη κενού βάθρου εν Ύδρα ενέχει μεγάλην σημασίαν, διότι εκτός των άλλων ιστορικών λόγων θα υπενθυμίζουν εις τους επισκεπτομένους την νήσον τους ηρωϊκούς αγώνας και τας θυσίας τας οποίας ο ιερός αυτός Βράχος προσέφερεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος. Εν εναντία περιπτώσει πρέπει καταλλήλως να εξακριβωθή τί απέγιναν τα κανόνια αυτά διά να το γνωρίζη η Ιστορία και να στιγματίση καταλλήλως τους εκτελεστάς μιας τοιαύτης πράξεως».

*Η Ύδρα σε καρτ ποστάλ εποχής

Πράγματι, στις 25 Αυγούστου 1948 η πρεσβεία της Ρώμης θα απευθύνει εν είδει ρηματικής διακοινώσεως προς τον υπουργό Αμυνας της Ιταλίας Ραντόλφο Πακιάρντι το ελληνικό αίτημα περί επιστροφής των πυροβόλων στον ιστορικό Δήμο της Ύδρας. Επί μία οκταετία όμως το θέμα θα παραμείνει σε εκκρεμότητα. Τον Νοέμβριο του 1955 ο Δήμος Ύδρας θα επανέλθει με νέο αίτημα προς την πρεσβεία της Ρώμης: «'Εχομεν την τιμήν να φέρωμεν εις γνώσιν υμών ότι, οι Ιταλοί κατά το ψυχορράγημά των το 1943 ελαφυραγώγησαν τα κανόνια της ναυαρχίδος του θαλασσαετού Ανδρέα Μιαούλη διά να τα διοχετεύσουν εις τα γερμανικά χυτήρια. Φημολογείται ότι ταύτα ευρίσκονται εις την Ιταλίαν και μάλιστα εις την Τζένοβαν και ότι οι Γερμανοί δεν μετέφεραν ταύτα εις τα χυτήριά των. Υποβάλλομεν την θερμήν παράκλησιν όπως μετά την εξακρίβωσιν της αληθείας περί της τύχης αυτών να τύχωμεν της απαντήσεως υμών, εάν δε ευρίσκονται εκεί να φροντίσωμεν διά την μεταφοράν και τοποθέτησιν αυτών επί του βάθρου αυτών το οποίον επί τόσον χρόνον τα προσμένει».

*Κανόνια στην Ύδρα

Φάκελλος "Κλαπείσαι Αρχαιότητες"

Σε σύντομο σχετικά διάστημα, στις 26 Ιανουαρίου 1956 ο πρέσβης Α. Ι. Αργυρόπουλος ενημέρωνε για την «άνευ θετικού αποτελέσματος έρευνα του παρ΄ ημίν Στρατιωτικού Ακολούθου: “Αν και συνεχίζεται η σχετική προσπάθεια είναι δυστυχώς αμφίβολον εάν, μετά πάροδον 15ετίας θέλει αύτη ευοδωθή τοσούτω μάλλον καθόσον ουδεμίαν ηδυνήθημεν να παράσχωμεν πληροφορίαν περί των συνθηκών υφ΄ ας αφηρέθησαν τα εν λόγω πυροβόλα, των ενεχομένων εις την αφαίρεσιν προσώπων, της πηγής της πληροφορίας ότι ταύτα μετεφέρθησαν εις Γενούην κ.λ.π.». (ΑΠ 186). Είναι γεγονός, πως σε άλλο έγγραφο του ιδίου φακέλου με τίτλο «Κλαπείσαι Αρχαιότητες», ο Αργυρόπουλος επεσήμαινε το 1955 ότι « η επταετής σιγή των ελληνικών αρχαιολογικών υπηρεσιών έσχεν ως μοιραίον αποτέλεσμα την άδικον αποστέρησιν της Ελλάδος από τα ωφελήματα του σχετικού άρθρουτης Συνθήκης Ειρήνης» (ΑΠ 3133 «Περί απαχθεισών αρχαιοτήτων», 22.8.1955).

Το ΓΕΣ των ηττημένων

Εν τω μεταξύ, στάχτη στα μάτια επιχειρούσε το ιταλικό ΓΕΣ, που με έγγραφό του ενημέρωνε τον στρατιωτικό ακόλουθο στη Ρώμη, ταξίαρχο Δασκαλόπουλο, ότι « επειδή αι διενεργηθείσαι εν Γενούη αναζητήσεις απέβησαν άκαρποι, εζητήθη όπως ερευνήσουν σχετικώς και αι στρατιωτικαί αρχαί της Αλεσσάντρια» (σημ. εκεί ανήκε η Διεύθυνση Πυροβολικού). Κατέληγε δε: « Μολονότι φοβούμαι ως έχουν σήμερον τα πράγματα ότι δεν θα κατορθωθή η ανεύρεσις των κειμηλίων,αι έρευναι συνεχίζονται...». (ΑΠ 1770/ΑΝ, 19 Ιανουαρίου 1956).

*O Ανδρέας Μιαούλης

Το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας

Τελευταία προσπάθεια για την ανεύρεση των πολυβόλων θα γίνει από το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας δύο χρόνια μετά, στις 2 Αυγούστου 1958 (ΑΠ 4714 94), αλλά δυστυχώς χωρίς να λάβει καμία απάντηση. Για την Ύδρα, οι περιγραφές που διαθέτουμε από ξένους περιηγητές από τον 19ο αιώνα ήδη είναι ποικίλες αλλά εξίσου γλαφυρές: Από τον Λαμαρτίνο και τον Γκαλτ ως τον Πουκεβίλ και στις μέρες μας τον Τιερί Μονιέ, γάλλο δημοσιογράφο που πέθανε πρόσφατα, όλοι μιλούσαν για ένα μεγάλο και φιλόξενο λιμάνι με χωρητικότητα 375 τόνων (κατά τον Πουκεβίλ το 1813). Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του Μονιέ που έγραψε το 1962: «Η Ύδρα υπήρξε το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας γύρω στα 1800. Σήμερα έχει πια μόνο τέσσερις χιλιάδες κατοίκους και μερικές γειτονιές της είναι ερειπωμένες. Oμως φοράει ακόμα τα στολίδια της παλιάς της δόξας. Τα διακοσίων ετών κανόνια φρουρούν κατά δωδεκάδες τις άκρες του λιμανιού με τη μπούκα στραμμένη προς τον εχθρό που είναι ενδεχόμενο να έρθει από τη θάλασσα». Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι ο « εχθρός που ήλθε από τη θάλασσα» οδήγησε τα στολίδια της Υδρας στα χυτήρια της Γερμανίας.

*Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Αρχαιότητες που χάθηκαν(;)
Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ είναι ίσως εκείνη, που λεηλατήθηκε περισσότερο από κάθε ευρωπαϊκή χώρα που βρέθηκε στη ζώνη κατοχής του Αξονα. Η Ενωμένη Ευρώπη,όμως, που πασχίζει για κοινότητα στόχων και ενιαία πολιτιστική ταυτότητα και κληρονομιά, θα έπρεπε να δείχνει μεγαλύτερη ειλικρίνεια και, βεβαίως, διάθεση να αποκαταστήσει τις πληγές του παρελθόντος. Η έκθεση που συνετάγη το 1946 από το υπουργείο Παιδείας με τίτλο «Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής» εκπλήσσει με τον αριθμό όσων μνημείων της κλασικής αρχαιότητας και των βυζαντινών χρόνων καταγράφονται, να έχουν κλαπεί ή καταστραφεί. Ελάχιστα έκτοτε αποδόθηκαν.

Ένα όμως επιπλέον ζήτημα για τη χώρα μας παραμένει εκείνο του επαναπατρισμού των αρχείων των ισραηλιτικών κοινοτήτων τα οποία μετά τη λήξη του πολέμου και για 60 χρόνια φυλάσσονταν στα λεγόμενα « Οssobeni Αrchivi» («Ειδικά Αρχεία») στη Μόσχα. Και είναι λυπηρό πως, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν τέσσερις επί σειρά υπουργοί Εξωτερικών της χώρας μας, με πρώτον τον κ. Θ. Πάγκαλο το 1996, τα αρχεία μας δεν επεστράφησαν. Ενα τόσο απλό, τόσο δίκαιο αίτημα, αλλά με τεράστια ηθική σημασία για τη χώρα μας, παραμένει στις ρωσικές καλένδες « υπό διερεύνηση» τη στιγμή κατά την οποία ένοχα για τη στάση τους κράτη την περίοδο του πολέμου πήραν απάντηση από τη βραδύνουσα ρωσική γραφειοκρατία προ πολλού ήδη.

'Ενα ενδιαφέρον άρθρο από το ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ της 8ης Μαρτίου 2009, γραμμένο από την

Φωτεινή Τομαή

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=258287&dt=08/03/2009

http://sitalkisking.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 130 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ-ΑΡΤΑΣ..

2012-02-16T02:09:00.000-08:00

Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο παρουσιάζει στην Αίθουσα Συνεδριάσεων της Παλιάς Βουλής την έκθεση γελοιογραφίας «130 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλίας-Άρτας (1881-2011)-Σάτιρα και πολιτική».
Μέσα από την ευρωπαϊκή γελοιογραφία και χαρτογραφία της εποχής αναδεικνύεται η ευρωπαϊκή διάσταση της μακράς πορείας που ακολούθησε η μακρόχρονη προσπάθεια για την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό της Θεσσαλίας και της Άρτας, περιοχών που βρίσκονταν υπό την Οθωμανική κυριαρχία. Η έκθεση οργανώνεται από την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, το Δήμο Βόλου και τα Γ.Α.Κ. Μαγνησίας, επετειακά για τα 130 χρόνια από την ένωση την περιοχών αυτών με την Ελλάδα.
Σε μια κρίσιμη περίοδο για τη διαμόρφωση του χάρτη των Βαλκανίων, το νεοσύστατο Ελληνικό Βασίλειο προσπαθούσε, ανάμεσα στα συγκρουόμενα συμφέροντα των ευρωπαϊκών χωρών, να υπερασπισθεί και να προβάλει τα αιτήματα του στη σκακιέρα της διεθνούς διπλωματίας.
Μέσα από την πολιτική γελοιογραφία ανιχνεύεται το πολιτικό και διπλωματικό παρασκήνιο της εποχής. Στις γελοιογραφίες αυτές σατιρίζονται, με ανατρεπτικό τρόπο, πρόσωπα και γεγονότα και ασκείται δριμύτατη κριτική στους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής. Οι χάρτες που εκτίθενται χαράχτηκαν σε μια περίοδο που η διεύρυνση του γεωγραφικού χώρου του ελληνικού κράτους και η οριοθέτηση της Θεσσαλίας και Άρτας αποτελούσαν ένα ακανθώδες διπλωματικό ζήτημα των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, ιδεολογικά φορτισμένο.
Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται πολιτικές γελοιογραφίες των περιοδικών «Il Pappagallo –Le Perroquet», «La Grenouille», «Il Fischietto», «Charivari», «Punch» (περιόδου 1877-1881)• χάρτες των H. Kiepert, Stannard, Ιφ. Κοκίδη, Μ. Χρυσοχόου, Ardagh, Otto Neussel, της Γεωδαιτικής Αποστολής, επίσης οθωμανικοί χάρτες στο πλαίσιο της αποτύπωσης και χαρτογραφικής απεικόνισης των ελληνικών περιοχών στο β΄ μισό του 19ου αι.• ξυλογραφίες, βιβλία-τεκμήρια και αναμνηστικά πιάτα που κυκλοφόρησαν για την Ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα. Η ιδιωτική συλλογή του βολιώτη συλλέκτη και καθηγητή κ. Δημήτρη Τσούμα, αποτελεί το κύριο σώμα της έκθεσης αποτελεί.

culturenow.gr

ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

2012-02-16T01:13:00.000-08:00

Πόσοι άραγε γνωρίζουν, ή ξέρουν αλλά δεν συνειδητοποιούν, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή της Ταϊβάν, με 1.500 πυραύλους να στοχεύουν σχεδόν όλες τις κρίσιμες υποδομές της χώρας μας;

Ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία η γειτονική μας χώρα έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει πολύ σημαντικές ζημιές οι οποίες ακόμα κι αν δεν προκαλέσουν εκατόμβη ανθρωπίνων θυμάτων θα επηρεάσουν κατά το δυσμενέστερο μια ήδη εξαιρετικά δυσάρεστη οικονομική πραγματικότητα; Και δεδομένων των συνθηκών, ακόμα και ελληνική στρατιωτική επικράτηση, σε τακτικό – επιχειρησιακό επίπεδο, θα μπορούσε να μη διαφέρει και πολύ από την ήττα… Ότι πρόσφατα η γειτονική χώρα αποφάσισε την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων βεληνεκούς 2.500 χλμ.;

> Στην ανάλυση τονίζεται η ουσία και η επιχειρησιακή διάσταση του προβλήματος, καθώς επίσης και οι δυνατότητες της Ελλάδας να ανταποκριθεί, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά την απειλή, ή σε τελική ανάλυση, να περιορίσει όσο είναι δυνατόν τις επιπτώσεις.

> Η παραλαβή από την Πολεμική Αεροπορία των διοπτρών νυχτερινής όρασης (NVG: Night Vision Goggles), για τους πιλότους των μαχητικών Mirage 2000-5 Mk. 2, αλλάζει τα δεδομένα στον αεροπορικό πόλεμο τη νύχτα, καθώς αποτελούν πολλαπλασιαστή ισχύος (force multiplier) στο πλαίσιο της αξιοποίησης των υποστρατηγικών SCALP EG όσο και για τις αποστολές νυχτερινής αναγνώρισης / αναχαίτισης. Επισκεφθήκαμε την 331 Μοίρα για να σας μεταφέρουμε τα νέα επιχειρησιακά δεδομένα που έχουν προκύψει από την πρόσφατη παραλαβή NVGs.

> 40 Χρόνια Νυκτερινές Αερομαχίες στο Αιγαίο. Ειδικό αφιέρωμα που αφορά το πώς εξελίχθηκε τα τελευταία 40 χρόνια η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο υπό το φως του ήλιου αλλά και τη νύχτα, δίνοντας έμφαση παράλληλα στο πόσο καλά οργανωμένη και προετοιμασμένη ήταν κατά περιόδους η ελληνική αναχαίτιση. Η ΣΙ&Γ εξετάζει τα δεδομένα των νυχτερινών αποστολών της Πολεμικής Αεροπορίας και επιχειρεί να καταγράψει πρότυπα συμπεριφοράς της τουρκικής Αεροπορίας (THK), αξιολογώντας παράλληλα τις δυνατότητες και την ισχύ της ελληνικής αποτροπής στον εν λόγω κρίσιμο τομέα.

> Το μη επανδρωμένο αεροσκάφος μάχης (UCAV: Unmanned Combat Aerial Vehicle) NEURON, στην ανάπτυξη του οποίου συμμετείχε ως ισότιμος εταίρος και η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) αποδεικνύει τις δυνατότητες που υπάρχουν στην Ελλάδα για σημαντική συνεισφορά στα προγράμματα συμπαραγωγής ευρωπαϊκών και μη οπλικών συστημάτων. Η χώρα θα πρέπει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση δυναμικά για πλειάδα λόγων. Με την ευκαιρία, η ΣΙ&Γ παρουσιάζει όλα τα στοιχεία από την πορεία ανάπτυξης του φιλόδοξου ευρωπαϊκού προγράμματος.

> Μια από τις παραμέτρους που δεν έχουν αναδειχθεί επαρκώς στο «μοντέρνο», αν και δικαίως, ζήτημα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) είναι η τάση που διαμορφώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της συμφωνίας του Μοντέγκο Μπέι (Τζαμάικα) του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Ποιες είναι οι παράμετροι του προβλήματος και πως έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει καθοριστικά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα;

> Η επικράτηση του γαλλικού μαχητικού Rafale της Dassault στην Ινδία, είναι μια εξέλιξη με δυναμική να φέρει «τα πάνω κάτω» στη διεθνή αεροναυπηγική βιομηχανία. Πέραν των εξαιρετικού ενδιαφέροντος παρατηρήσεων για τους λόγους του γαλλικού θριάμβου, ο οποίος φαίνεται ότι αλλάζει την «εξαγωγική μοίρα» του μαχητικού που κινδύνευε… με αφανισμό, οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα για τον τρόπο με τον οποίο οι ισχυροί αντιμετωπίζουν τα εξοπλιστικά τους προγράμματα, προσφέρεται για σοβαρότατα συμπεράσματα και έντονο προβληματισμό στην Ελλάδα…

> Χωρίς να υφίσταται επί της ουσίας θέμα προέκυψε… από το πουθενά «ζήτημα F-15» για την Ελληνική Αεροπορία. Με απλά λόγια και σε αδρές γραμμές, αναλύεται το γιατί στην παρούσα μορφή του, δεν αποτελεί εφικτή λύση για την Πολεμική Αεροπορία.

> Επιχείρηση ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ: Οι ταραχές στην Αίγυπτο σε συνδυασμό με την παρουσία ελληνικής παροικίας, αλλά και Χριστιανών Κοπτών οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό τελούν υπό διωγμό, επιβάλουν την ύπαρξη επιχειρησιακών σχεδίων που θα ανταποκριθούν σε περίπτωση που παρουσιαστεί η ανάγκη ελληνικής επιχείρησης συνδρομής στο Δέλτα του Νείλου…

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

> Γιατί η ηγεσία της ΠΓΔΜ έχει εισέλθει σε ένα επικίνδυνο αδιέξοδο το οποίο μόνο η ίδια δεν καταλαβαίνει; Σε το οφείλεται ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ, των διαβόητων CIA και MOSSAD και πως θα εξελιχθεί; Γιατί η χώρα δεν κινείται αποφασιστικά στην οδό της αξιοποίησης των αποθεμάτων υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης, τη στιγμή που όπως αποδεικνύεται η αξία τους υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο; Για ποιον λόγο η ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να συλλάβει ένα σχέδιο «κεφαλαιοποίησης» – προεξόφλησης με τους εταίρους της ανά τον κόσμο (όχι μόνο την ΕΕ…) ώστε να διευκολυνθούν οι διαπραγματεύσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση; Τι περιμένουμε άραγε;…

> Επίσης, όλες οι εξελίξεις στην ανελέητη σύγκρουση Ισλαμιστών και Κεμαλικών στην Τουρκία, καθώς και οι εξελίξεις στον τομέα του «δεύτερου αρχαιότερου επαγγέλματος στον κόσμο», της κατασκοπείας…

http://www.defence-point.gr/news/?p=37348

Η ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1828)

2012-02-15T05:17:00.000-08:00

Οι συχνές επιδρομές των πειρατών αποσκοπούσαν στη λεηλασία των παραλίων οικισμών, την απαγωγή ποιμνίων, όπλων, πλοίων και τη σύλληψη σημαντικού αριθμού αιχμαλώτων οι οποίοι θα μπορούσαν να ανταλλαχθούν με λύτρα. Η συνήθης τιμή ανταλλαγής ενός αιχμαλώτου έφθανε τα 3.000 – 5000 γρόσια, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που συλληφθέντες αντηλλάγησαν ακόμα και για 8.000 γρόσια.

Μέχρι την έναρξη της επανάστασης, όπως ήταν φυσικό, δεν υπήρξαν νόμοι για την πάταξη της πειρατείας. Ωστόσο με την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα, εκδόθηκε από τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά, μια διάταξη που αφορούσε την διανομή των λειών (30 Μαρτίου 1821) με την οποία θεσπίστηκαν και οι πρώτες κυρώσεις κατά των πειρατών. Την παραπάνω διάταξη υιοθέτησε και το Υπουργείο Ναυτικών, όταν συστήθηκε για πρώτη φορά στην Κόρινθο την 6^η Μαρτίου 1822, αποτελούμενο από έναν αντιπρόσωπο από κάθε νησί.
Με την πειρατεία ασχολήθηκαν οι Μανιάτες, οι Σφακιανοί και πολλοί άλλοι, διότι την εποχή εκείνη ήταν ο μόνος τρόπος επιβίωσης. Η κεντρική διοίκηση δεν είχε την δύναμη να επιβάλλει την τάξη και περιοριζόταν στην έκδοση εγκυκλίων. Μέχρι το 1826, οι πειρατές είχαν εγκαταστήσει βάσεις στο στενό μεταξύ Άνδρου και Τήνου, στις Βόρειες Σποράδες, στην Αντίπαρο, στη Μύκονο και στη Γραμβούσα, ενώ είχαν κατορθώσει να επεκτείνουν τη δράση τους σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ο εντοπισμός τους από τα μεγάλα και δυσκίνητα σκάφη των ξένων δυνάμεων αποδεικνυόταν εξαιρετικά δύσκολος. Ο Δεριγνύ ανέφερε, τον Απρίλιο του 1826, ότι <<είναι αδύνατον στο Αιγαίο να πλεύσει σκάφος έστω και 10 λεύγες χωρίς να προσβληθεί από πειρατές. Σε καμιά άλλη θάλασσα δεν έχει εμφανισθεί τέτοια θρασεία πειρατεία της οποίας οι δράστες να μένουν ατιμώρητοι αλλά και προστατευόμενοι>>. Και πρόσθετε ότι <<ένας Υδραίος ληστεύει Ποριώτη, ποτέ όμως συμπατριώτη του και δεν παραλείπει να ανάψει καντήλι στην εικόνα της Παναγίας για την επιτυχία της επόμενης ληστείας του>>. Κατά την εκτίμηση του Δεριγνύ, η έκταση των ζημιών από την πειρατεία στην ουδέτερη ναυτιλία κατά την περίοδο 1821 – 1826, έφθανε για την Αυστρία τα 4.000.000 φράγκα, για την Βρετανία τα 900.000 φράγκα και για τη Γαλλία τα 300.000 φράγκα. Οι σχετικά μικρές ζημιές της Γαλλικής ναυτιλίας οφειλόταν κυρίως στην παρουσία της Γαλλικής ναυτικής μοίρας της Σμύρνης.

Το Υπουργείο Ναυτικών της προσωρινής Διοίκησης ανησύχησε από τις πολλές καταγγελίες και αναγκάσθηκε να λάβει διάφορα μέτρα, τα οποία όμως δεν είχαν αποτέλεσμα. Απεναντίας, ιδιαίτερα μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, οπότε και διακόπηκαν οι ναυτικές επιχειρήσεις λόγω έλλειψης αντιπάλου, η πειρατεία επεκτάθηκε. Οι κυριότερες βάσεις πειρατών ήταν η Γραμβούσα και οι Βόρειες Σποράδες. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι μόνο κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1827

Ναύρχος Κόδριγκτον

είχαν λεηλατηθεί 81 πλοία. Ολόκληρη η Ευρώπη είχε δυσανασχετήσει έντονα, ενώ οι Ναύαρχοι της Συμμαχίας (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) είχαν οργιστεί κατακρίνοντας δριμύτατα την Ελληνική Κυβέρνηση ως ανίσχυρη.
Ο Κόδριγκτον, στη συνάντηση που είχε με τον Καποδίστρια στη Μάλτα, πριν ο τελευταίος αποβιβαστεί στην Ελλάδα, συζήτησε εκτός των άλλων και τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν για το συγκεκριμένο θέμα, δεχόμενος μάλιστα να αναλάβει εκείνος τις επιχειρήσεις εναντίων των πειρατών στην Γραμβούσα.

Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πειρατείας στην περιοχή των Βορείων Σποράδων τρία ήταν τα πρόσωπα στα οποία βασίστηκε ο Καποδίστριας: ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης και ο πλοίαρχος Αντώνιος Κριεζής. Στις 23 Ιανουαρίου 1828 έδωσε διαταγή στο Ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη να σπεύσει στα νησιά Σκόπελο, Σκιάθο, Σκύρο και Ηλιοδρόμια, και να λάβει τα μέτρα που η φρόνηση και η εμπειρία του υπαγόρευαν. Για το σκοπό αυτό του παραχωρεί το δικαίωμα να εκδώσει προκηρύξεις προς τον λαό και διαταγές προς τη δημογεροντία και τους στρατιωτικούς, έτσι ώστε να παύσουν για πάντα τα δεινά των κατοίκων και να αποκατασταθεί η τάξη. Ο Μιαούλης, σε απάντησή του στον Κυβερνήτη, αφού παρουσίασε τις ελλείψεις του ναυτικού σε πλοία, του πρότεινε την κατάσχεση των αξιόπλοων πειρατικών που βρίσκονταν στις Σποράδες και την πυρπόληση των υπολοίπων προς παραδειγματισμό των πειρατών.

Όσων αφορά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ο Καποδίστριας εξέδωσε ειδικό διάταγμα, ζητώντας του να εξετάσει την επικρατούσα κατάσταση στο Αιγαίο και να λάβει τα ενδεδειγμένα μέτρα. Ο Μαυροκορδάτος ο οποίος μέχρι τότε συμμετείχε στον αγώνα και ήταν μέλος των Ελληνικών κυβερνήσεων ζήτησε, εκτός της φρεγάτας που του παραχώρησε η Κυβέρνηση, Γολέτα για την μεταφορά των Δημογερόντων από τα πιο απομακρυσμένα νησιά. Στις 17 Φεβρουαρίου 1828 ο Καποδίστριας απηύθυνε διαταγή προς τους οπλαρχηγούς των Σποράδων με την οποία κατέστησε σαφή την πρόθεση της κυβέρνησης για την εκκαθάριση των νησιών και ταυτόχρονα τους καλούσε να ακολουθήσουν τον Μιαούλη στην Σαλαμίνα και να ενταχθούν στο νόμιμο στράτευμα.

Την επόμενη μέρα αναχώρησε ο Μιαούλης από τον Πόρο με ένα στολίσκο που τον αποτελούσε το δίκροτο <<Ελλάς>>, οι κανονιοφόροι <<Φιλελληνίς>> και <<Βαυαρία>> και μια ένοπλη τράτα. Στις 19 Φεβρουαρίου έφθασε στη Σκόπελο όπου συγκέντρωσε όλα τα πλοία που βρήκε στο λιμάνι και στους όρμους του νησιού (41 πλοία), ζητώντας από όλους τους πειρατές να υπακούσουν στις διαταγές του Κυβερνήτη, ενώ μετά τους άφησε να συσκεφθούν και να του απαντήσουν. Στη συνέχεια μετέβη στη Σκιάθο, όπου κατάσχεσε όσα πλοία κατάφερε να βρει (38 περίπου).

Εκεί τον συνάντησαν οι πειρατές Σκοπέλου και Σκιάθου και αφού του εξέφρασαν την γενικότερη σύμφωνη γνώμη τους με το σχέδιο του Κυβερνήτη, του ζήτησαν να μην μετακινηθούν από τα νησιά, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι δεν είχαν τα απαραίτητα χρήματα για μια τέτοια ενέργεια και ότι εξαιτίας του φόβου των αντιποίνων των ντόπιων, δεν μπορούσαν να αφήσουν πίσω τις οικογένειές τους. Ταυτόχρονα του ανέφεραν ότι ο μισθός που τους υπόσχεται η κυβέρνηση για την είσοδό τους στο στρατό ήταν μικρός. Ο Μιαούλης τους απάντησε ότι δεν μπορούσε να γίνει διαπραγμάτευση επι των διαταγών και ακολούθως τους άφησε ελεύθερους να αποφασίσουν. Αμέσως μετά αναχώρησε για τη Χίο (28 Φεβρουαρίου) προκειμένου να την υπερασπιστεί από τους Τούρκους. Σε αναφορά προς την Κυβέρνηση, και αφού εξέθετε όσα διαδραματίστηκαν, διατύπωνε την άποψη ότι οι πειρατές είχαν την κρυφή συγκατάθεση αισχροκερδών ανδρών που κατείχαν σημαντικές δημόσιες θέσεις. Ακόμα ενημέρωνε τον Συνταγματάρχη Φαβιέρο ότι ορισμένοι από τους πειρατές (Διαμαντής, Ζορμπάς, Δουμπιώτης κ.α.) είχαν επιβιβασθεί σε δύο κατασχεθείσες Γολέτες και κατευθύνονταν προς την έδρα της Κυβερνήσεως για να συναντηθούν με τον Καποδίστρια.

Με το πέρας της επιχείρησης η κυβέρνηση διόρισε επιτροπή προκειμένου να εξετάσει ποια από τα πλοία που είχαν συλληφθεί ήταν ύποπτα και ποια ένοχα για πειρατεία για να προχωρήσει νόμιμα στις απαραίτητες κατασχέσεις. Στις 28 Φεβρουαρίου 1828 οι δημογέροντες της Σκοπέλου απέστειλαν επιστολή προς τους πληρεξουσίους του νησιού τους και αφού τους εξιστόρησαν τα συμβάντα της επιχείρησης του Μιαούλη, ζήτησαν τη συνδρομή τους προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι εναπομείναντες πειρατές στο νησί τους, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ αποθρασυνθεί και είχαν προχωρήσει σε ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές και αυθαιρεσίες. Έτσι ο Καποδίστριας τον Μάρτιο του 1828 ανέθεσε στον Αναστάσιο Παπαλουκά και στον Αντώνιο Κριεζή (που είχε χαρακτηρισθεί και ως δεξί χέρι του Μιαούλη) την μεταφορά των πειρατών σε στρατόπεδο στην Ελευσίνα. Ας σημειωθεί

Αντώνης Κριεζής

ότι ήταν τόσο το θάρρος που επέδειξε ο Κριεζής, ώστε υμνήθηκε από τους ναύτες με τα λόγια: <<Όποιος δεν θέλει να ζει, ας πάει με τον Κριεζή>> . Εξάλλου οπλοφόροι προερχόμενοι από τις Σποράδες που βρίσκονταν στον Πόρο, διατάσσονταν να επιστρέψουν στους τόπους άφιξής τους και από εκεί να ακολουθήσουν τους υπόλοιπους πειρατές κατά τη μετακίνησή τους στο στρατόπεδο της Ελευσίνας. Τέλος, ο Καποδίστριας προέβλεψε και την περισυλλογή των επί της Θάσου δρώντων <<Λιάπηδων>> και την μεταφορά τους στην Ελευσίνα.Και μετά όμως τη μεταφορά των περισσότερων πειρατών, στις Βόρειες Σποράδες παρέμεινε μόνο ένας μικρός αριθμός από κάποιους από αυτούς που κατόρθωσαν να κρυφτούν και άρχισαν να επιδίδονται εκ νέου στην τακτική της πειρατείας στα παράλια της Εύβοιας, της Ζαγοράς, της Σκιάθου, του Άθωνα και του Αγίου Ευστρατίου.

Εξάλλου σε μια αναφορά των Ιερών Μοναστηριών του Αγίου Όρους προς τον Καποδίστρια, με ημερομηνία 7 Μαρτίου 1828, σημειώνεται ότι πειρατές με επικεφαλής τον Κωνσταντή Δουμπιώτη αποβιβάζονταν στο Άγιο Όρος και έστηναν ενέδρες στους Μοναχούς, ακρωτηριάζοντας και σκοτώνοντάς τους. Σύμφωνα με την αναφορά οι μοναχοί δεν τολμούσαν πια να βγουν από τα Μοναστήρια τους ούτε για να μαζέψουν χόρτα, ενώ όσοι ζούσαν μέχρι τότε σε κελιά είχαν καταφύγει στα Μοναστήρια. Το 1828, μετά συμφωνία του Καποδίστρια με τον Κόδριγκτον, στάλθηκε στη Γραμβούσα μοίρα υπό τον Βρετανό Υποναύαρχο Στέινς υπό την συνοδεία του Μαυροκορδάτου, ως επιτρόπου της Ελληνικής Κυβέρνησης και ενός λόχου του Ελληνικού Στρατού υπό τον Σκωτσέζο φιλέλληνα ταγματάρχη Έρκχαρτ.

Το ορμητήριο όμως των πειρατών ήταν και ορμητήριο των αγωνιστών που πολεμούσαν για την Ελευθερία. Για τον λόγο αυτό, όταν η Αγγλογαλλική δύναμη εμφανίστηκε έξω από την Γραμβούσα, ο Βρετανός μοίραρχος έγραψε στην επιτροπή των Κτητικών που βρίσκονταν στο φρούριο ότι είχε πάει να καταπολεμήσει την πειρατεία και όχι για να εμποδίσει τους αγώνες του νησιού για την Ελευθερία. Έτσι απαίτησε την παράδοση των πειρατών, όλων των πειρατικών πλοίων και την παράδοση του φρουρίου στην Ελληνική Κυβέρνηση. Ο Καποδίστριας, παρά την αποκάλυψη ότι επικεφαλής της πειρατικής αυτής εστίας ήταν το ίδιο το <<Εθνικό Συμβούλιο>> που είχε τη διεύθυνση του αγώνα στην Κρήτη, ζήτησε και πέτυχε να παραδοθούν στην Ελληνική Κυβέρνηση για να δικασθούν από αυτή, όσοι είχαν συλληφθεί ως πειρατές και είχαν σταλεί από τους Βρετανούς στη Μάλτα, καθώς και όσα πλοία είχαν καταληφθεί στη Γραμβούσα ως πειρατικά και είχαν σταλεί και αυτά στη Μάλτα για να παραδοθούν στην Ελληνική Κυβέρνηση με την δέσμευση να μην αποδοθούν στους ιδιοκτήτες τους, αλλά να χρησιμοποιηθούν από το Ελληνικό κράτος. Με τις διεκδικήσεις τους αυτές ο Καποδίστριας θέλησε προπάντων να μην παραβιαστεί η αρχή της <<Επικρατειακής Ακεραιότητας>>, δηλαδή να υποδηλωθεί η ευθύνη και η εξουσία που η Ελληνική κυβέρνηση αξίωνε να έχει στο έδαφος της Κρήτης.

Ο Καποδίστριας για να πετύχει την καταστολή της πειρατείας στο υπόλοιπο Αιγαίο, επικαλέστηκε τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων. Έτσι ο Γάλλος Συνταγματάρχης Φαβιέρος διέθεσε μια Γολέτα υπό το Ανάργυρο Λεμπέση για την καταδίωξη των πειρατών στην περιοχή των Οινουσών και της Μυτιλήνης. Συγχρόνως οι βρετανοί εκκαθάρισαν το Καστελόριζο, οι Αυστριακοί την Κασσάνδρα, τις Οινούσες και τα ψαρά, ενώ οι Γάλλοι ανέλαβαν τις υπόλοιπες περιοχές. Η δίωξη των πειρατών από τις περιοχές αυτές άρχισε στις 25 Οκτωβρίου και σε 18 ημέρες πέτυχε το στόχο της.

H ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΑΡΧΟΥ HIPPOLYTE BISSON ΣΤΗ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ

Με το τέλος της ναυμαχίας του Ναβαρίνου και την καταστροφή του Τούρκο – Αιγυπτιακού στόλου από τον συμμαχικό Αγγλικό, Ρωσικό και Γαλλικό , οι πειρατές αξιοποιώντας τις αναταραχές και συγκρούσεις της επανάστασης στο Αιγαίο, άρχισαν αγώνα καταλήστευσης των νησιών.

Η Γαλλική κορβέτα La Lampoire (Η Μύραινα) υπό την πλοιαρχία του φιλέλληνα Πλοιάρχου Hippolyte Bisson, αρχίζει περιπολίες στα νησιά του Αιγαίου προκειμένου να διαφυλάξει τους πληθυσμούς τους που στέναζαν από τις επιδρομές των πειρατών, καθώς και να προστατεύσει την ναυσιπλοΐα στο επαναστατημένο Αιγαίο πέλαγος.

Κατά τη διάρκεια περιπολίας, στις 6 Νοεμβρίου 1827, κοντά στο επαναστατημένο, παρά τα προνόμια που του είχε παραχωρήσει ο Σουλτάνος, νησί της Αστυπάλαιας, συλλαμβάνει το πειρατικό μπρίκι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ. Αμέσως μετά τη σύλληψη ξεσπά δυνατή καταιγίδα.

Ο Bisson, αναγκάζεται να οδηγήσει τα δύο πλοία στον κόλπο Μαλτεζάνα του νησιού, προκειμένου να τα προστατεύσει από την θαλασσοταραχή. Ενώ τα δύο πλοία είχαν ποντίσει τις άγκυρες τους, ξαφνικά εμφανίζονται δύο πειρατικά πλοία. Τα πειρατικά αρχίζουν να βάλουν κατά της Κορβέτας και του Μπρικιού. Αμέσως ξεσπά ένας άνισος αγώνας, καθώς τα δύο πλοία ήταν ακινητοποιημένα, που διαρκεί ώρες. Το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, βαριά χτυπημένο από τα πυρρά των πειρατικών, αρχίζει να παίρνει κλίση, τότε ο Bisson διατάσει το δεκαπενταμελές πλήρωμά του να πέσει στην θάλασσα. Το Παναγιώτης δεν έχει πια καμία τύχη, μόνο τέσσερις από το πλήρωμά του θα φτάσουν στη στεριά.

Στη συνέχεια ο Bisson, βλέποντας ότι ο αγώνας ήταν μάταιος κλείνεται στην μπαρουταποθήκη και βάζει φωτιά.

Με αυτές τις ενέργειες του Καποδίστρια καταπολεμήθηκε σε μεγάλο βαθμό η πειρατεία και ολόκληρη η Ευρώπη τον επαίνεσε για την δραστηριότητα και τις επιτυχίες του. Ωστόσο η εξάλειψη της πειρατείας δεν ήταν οριστική. Αυτό οφείλετε, σε ένα βαθμό, στις αξιοθαύμαστες ικανότητες των πειρατών. Οι τελευταίοι είχαν την δυνατότητα να απομακρύνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα από τον τόπο της δράσης τους και να κρύβονται στις πολυπληθείς κολπώσεις των ακτών. Έτσι οι

Βιάρος Καποδίστριας

προσπάθειες της Κυβέρνησης του Καποδίστρια των μεμονομένων πλέον περιστατικών πειρατείας, συνεχίστηκαν και κατά το 1830, όπως αποδεικνύεται και από την επιστολή του Βιάρου Καποδίστρια (αδελφού του Κυβερνήτη), Υπουργού των Ναυτικών, προς τον κυβερνήτη. Με την συγκεκριμένη επιστολή του ο Βιάρος προτείνει την περιπολία πλοίων στο Αιγαίο, την επισκευή του πλοίου <<Αγαμέμνονας>> και την παροχή άδειας στα παραπλέοντα πλοία να κατάσχουν ή να βυθίζουν όσα πλοία δεν έχουν τα απαραίτητα έγγραφα.
Ο Καποδίστριας ως διορατικός ηγέτης γνώριζε ότι για να εξαλειφθεί η πειρατεία έπρεπε να εκλείψουν τα γενεσιουργά της αίτια, δηλαδή τα οικονομικά και κοινωνικά αίτια που την προκαλούσαν και την συντηρούσαν. Για το λόγο αυτό προσπάθησε να εντάξει στις ένοπλες δυνάμεις ή να απασχολήσει στην καλλιέργεια της γης τους άνεργους ναυτικούς, τους άτακτους στρατιωτικούς και τους πρόσφυγες. Οι οικονομικές όμως δυσχέρειες του κράτους , απέτρεπαν την αξιοποίηση όλων αυτών των ανέργων, γεγονός που προκαλούσε την δυσχέρειά τους έναντι του Κυβερνήτη. Έτσι σιγά-σιγά η πειρατεία άρχισε να επανεμφανίζεται. Όσο λοιπόν καθυστερούσε η αποκατάσταση των ανέργων, τόσο δύσκολη ήταν η εξάλειψη της πειρατείας.

Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια τα πειρατικά κρούσματα πολλαπλασιάστηκαν. Ήταν δε τέτοιο το θράσος τους, που δεν δίστασαν να αιχμαλωτίσουν ακόμα και πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού. Στις πηγές επίσης αναφέρεται και η περίπτωση ενός πολεμικού πλοίου που μετετράπη σε πειρατικό. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια και να γίνουν συντονισμένες ενέργειες των επόμενων Κυβερνήσεων ώστε να εξαλειφθεί το φαινόμενο. Σε περιόδους που εξασθενούσε η κεντρική διοίκηση εξαιτίας των κυβερνητικών, συνταγματικών και πολιτειακών μεταβολών που έγιναν μέχρι και τα μέσα του δεύτερου μισού του 19^ου αιώνα, η δράση των πειρατών αυξανόταν.

Πηγή

http://astypalaia.wordpress.com

http://www.istorikathemata.com/2011/02/1828.html#more

ΠΛΟΥΣΙΑ ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΙΑ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

2012-02-15T02:30:00.000-08:00


Υποβρύχια αναγνωριστική αρχαιολογική έρευνα για τον εντοπισμό και καταγραφή εναλίων πολιτιστικών αγαθών στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου του Ηρακλείου Κρήτης, με βόρειο όριο τη νησίδα Δία, πραγματοποίησε η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων (ΕΕΑ) στο διάστημα από 23 Σεπτεμβρίου έως 16 Οκτωβρίου. Ερευνήθηκε με απόλυτη ακρίβεια και συστηματικά θαλάσσια περιοχή περίπου 30χλμ.2 στον κόλπο του Ηρακλείου και στα νότια και ανατολικά της νησίδας Δία. Πρόθεση της Εφορείας ήταν να επαναπροσδιοριστούν οι στόχοι των ήδη εντοπισμένων αρχαίων ναυαγίων της έρευνας του πλοιάρχου Κουστώ, αλλά και ο εντοπισμός νέων στόχων με ευρήματα σε ένα θαλάσσιο χώρο με έντονη ναυσιπλοΐα από την Προϊστορική περίοδο μέχρι σήμερα. Η έρευνα είχε λίαν επιτυχή αποτελέσματα αφού, εντοπίστηκαν τέσσερα άγνωστα φορτία ναυαγίων με αμφορείς και χρηστικά αγγεία του πληρώματος. Πρόκειται για δύο ναυάγια ρωμαϊκών χρόνων, το ένα με κρητικούς αμφορείς του 1ου – 2ου αι. μ.Χ. και το άλλο με υστερορωμαϊκούς αμφορείς (5ος – 7ος αι. μ.Χ.), καθώς και δύο με βυζαντινούς αμφορείς, το ένα χρονολογούμενο στον 8ο – 9ο αι. μ.Χ. και το δεύτερο μεταγενέστερα. Επανεντοπίστηκε, επίσης φορτίο ναυαγίων με ροδιακούς αμφορείς του 1ου – 2ου αι. μ.Χ., το οποίο είχε εντοπίσει και μερικώς ανασκάψει ομάδα αρχαιολόγων του τότε Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστήμων και του Cousteau, το 1976. Όλα τα ναυάγια τεκμηριώθηκαν με μετρήσεις και ανέλκυση ευρημάτων, κινηματογραφήθηκαν και αποτυπώθηκαν φωτογραφικά σε εικόνες υψηλής ανάλυσης για τη δημιουργία φωτομωσαϊκών. Πέραν των ανωτέρω εντοπίσθηκαν τρία ναυάγια νεωτέρων χρόνων, που προστατεύονται από τον αρχαιολογικό νόμο ως πολιτιστικά αγαθά και τέσσερις περιοχές προσωρινής αγκυροβολίας (καταφύγια), οι οποίες βρίθουν αρχαιολογικού υλικού διαφόρων εποχών και προελεύσεων (αμφορείς, χρηστικά και επιτραπέζια αγγεία, λίθινες και μολύβδινες άγκυρες, αλιευτικά βάρη κλπ.). Λόγω του τεράστιου ενδιαφέροντος των αποτελεσμάτων της έρευνας, η ΕΕΑ προτίθεται να τη συνεχίσει και το 2012. Την διεύθυνση της έρευνας είχε ο καταδυόμενος αρχαιολόγος Δρ. Θ. Θεοδούλου, με τη συμμετοχή των καταδυόμενων αρχαιολόγων της ΕΕΑ Δ. Ευαγγελιστή και Γ. Κουτσουφλάκη. Προϊσταμένη της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων είναι η Δρ. Αγγελική Γ. Σίμωσι Την έρευνα υποστήριξαν ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου και ο Παγκρήτιος Όμιλος Φουσκωτών Σκαφών, ενώ συνεισέφεραν το Divers Club Crete και οι κκ Μ. Στεφανάκης και Δ. Δράκος. Σε όλους εκφράζονται θερμές ευχαριστίες, όπως και στα μέλη της αποστολής, τα οποία εργάστηκαν με αυταπάρνηση κάτω από δύσκολες συνθήκες. Με την Εφορεία συνεργάστηκε το Woods Hole Oceanographic Institution της Μασαχουσέτης (WHOI), δια του αρχαιολόγου – τεχνολόγου Δρ. Β. Foley, και εφαρμόστηκαν καινοτόμες μέθοδοι για την Υποβρύχια Αρχαιολογία όπως η χρήση δύο αυτόνομων υποβρύχιων οχημάτων (AUV’s), έξι κλειστών αναπνευστικών κυκλωμάτων (rebreathers) και προωθητήρων προσαρμοζόμενων στις καταδυτικές φιάλες για την κάλυψη μεγάλης θαλάσσιας έκτασης σε μικρό χρονικό διάστημα. Στην τεχνική υποστήριξη της έρευνας συνεργάστηκε το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), δια του γεωλόγου Δ. Σακελλαρίου, το οποίο διέθεσε το ερευνητικό σκάφος «Αλκυών», εξοπλισμένο με πολυδιαυλικό βυθόμετρο υψηλής διακριτικότητας (multibeam), τομογράφο υποδομής πυθμένα (sub-bottom profiler) και όργανο μέτρησης φυσικών παραμέτρων (CTD). Επαναπροσδιορισμός και αποτύπωση εναλίων κτισμάτων στη θέση Πηγαδάκια, Δήμου Ευεργέτουλα, Νήσου Λέσβου Το 1995 στην περιοχή Πηγαδάκια του κόλπου της Γέρας, είχαν εντοπιστεί σε βάθος 2,5 μέτρων, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας θεμελιώσεις κτηρίων και πλήθος οστράκων. Με αφορμή το γεγονός αυτό και στο πλαίσιο της βελτίωσης του εκεί υπάρχοντος από παλιά αλιευτικού καταφυγίου, διενεργήθηκε λεπτομερής υποβρύχια αποτύπωση των ορατών στον πυθμένα κτηριακών καταλοίπων. Αποτυπώθηκε μια κτηριακή ενότητα, που αποτελείται από ορθογώνιους χώρους (δωμάτια) ενδεικτικών διαστάσεων 4,10 Χ 6,33μέτρα, 3,10 Χ 6,23μέτρα, 2,30 Χ 3,15 μέτρα, σε κάποια από τα οποία διασώζονται δάπεδα με κεραμική πλακόστρωση, που συνθέτουν μια εξαιρετικά επιμελημένη κατασκευή. Ανατολικά αυτών εντοπίζεται μεγάλος ορθογώνιος χώρος διαστάσεων 31,68 Χ 5,00 μέτρα με δάπεδο από ασβεστοκονίαμα, που τον οριοθετούν τοίχοι πάχους 45 και 60 εκατοστών, ενώ διακρίνονται και τμήματα πήλινων αγωγών. Πολλοί από τους τοίχους των κτηρίων αυτών σώζονται σε ικανό ύψος, περίπου μισό μέτρο πάνω από τη θεμελίωση, ενώ εντοπίστηκε λίθινο τμήμα, που φέρει ραβδώσεις ημιβυθισμένο, που δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για κίονα. Έχοντας αυτά τα δεδομένα η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων προβλέπει τη διενέργεια υποβρύχιας ανασκαφικής έρευνας στην περιοχή, ώστε να προσδιοριστεί η έκταση του βυθισμένου οικισμού αλλά και η χρονολόγησή του, και το σημαντικότερο να προσδιοριστεί εάν τα θεμέλια αυτά αποτελούν την προέκταση του αρχαίου παράλιου οικισμού του Κάτω Τρίτους που χρονολογείται, από τον 3ο αι. π.Χ. ως τον 3ο αι. μ.Χ. Η υποβρύχια αποτύπωση πραγματοποιήθηκε από καταδυτικό κλιμάκιο της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων αποτελούμενο από την καταδυόμενη Αρχιτέκτονα Αικατερίνη Ταγωνίδου, τον καταδυόμενο Πολιτικό Μηχανικό Αθανάσιο Στεργίου και τον Δύτη Βασίλη Γλέζο, με την αμέριστη βοήθεια του Δήμου Λέσβου. Υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στην Τήλο Υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στην Τήλο πραγματοποίησε η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων κατά το διάστημα 29 Οκτωβρίου έως 4 Νοεμβρίου, όπου κατά την έρευνα επαναπροσδιόρισε δύο ήδη από το παρελθόν εντοπισμένα ναυάγια. Η ύπαρξη των ναυαγίων αυτών στον όρμο των Λιβαδίων της μακρινής Τήλου, μας δίνει νέα στοιχεία για τη ναυτική ιστορία του νησιού από τους αρχαίους ακόμα χρόνους. Ναυάγιο 1 Πρόκειται για ναυάγιο ξύλινου σκάφους των χρόνων του μεσοπολέμου, το οποίο εμπίπτει στις διατάξεις του Ν. 3028/02, και το σκαρί του οποίου σώζεται σε καλή κατάσταση με διαστάσεις 19μ. Χ 6μ. Το ναυάγιο εντοπίστηκε σε βάθος 10 μέτρων και σε 40 περίπου μέτρα νοτιοδυτικά της άκρης του υπάρχοντος μόλου. Στο σκάφος βρέθηκαν διαβρωμένοι πυροκροτητές και πολλές δεσμίδες φυσιγγίων, διάφορα σκεύη, κομμάτια από τον εξοπλισμό του πλοίου κ. ά. Περιοχή που εντοπίζεται πλήθος οστράκων αμφορέων και τμήματα κεραμικής από χρηστικά αγγεία. Η περιοχή αυτή εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας βραχώδους ακτής μέχρι τον φανό και σε βάθος μέχρι 20μ. Το μεγαλύτερο μέρος των αμφορέων ανήκουν σε ροδιακούς του 1ου αιώνα, γεγονός που συνηγορεί στην ύπαρξη ναυαγίου θαμμένου κάτω από την άμμο.

http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=49372

http://erroso.blogspot.com/2012/02/blog-post_15.html

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

2012-02-15T00:19:00.000-08:00

"Αρχέγονος Ελλάς Ήπειρος" έτσι χαρακτηρίζει την περιοχή αυτή του Ελληνισμού ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (2ος αι. μ.Χ.) ενώ ο Αριστοτέλης (4ος αι. π.Χ.) την αποκαλεί "Ελλάδα την αρχαίαν".
Η Ήπειρος είχε το όνομά της πάντοτε συνδεδεμένο με τη μοίρα του Ελληνισμού 3000 χρόνια αδιαμφισβήτητης και συνεχούς ελληνικότητας δηλώνουν τα κατάστικτα με αρχαιολογικούς τόπους και μνημεία εδάφη της. Στην "άπειρον γη" ("άπειρος" = απέραντι είναι η "Ήπειρος" στα δωρικά) έζησε και μεγαλούργησε ο Ελληνισμός στο διάβα της Ιστορίας, αλλά και σήμερα εκεί ζει, αγωνίζεται και αντιστέκεται...

Όταν οι ιστορικοί αναφέρονται στην «ΉΠΕΙΡΟ» δεν εννοούν μονό τους τέσσερις νομούς της Β.Δ. Ελλάδας, αλλά και τη ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ το τμήμα αυτό της ενιαίας Ηπείρου που λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων βρίσκεται υπό Αλβανική κυριαρχία. Για τον Προκόπιο (6ος αι. μ.Χ.) η Ήπειρος φτάνει ως την Επίδαμνο (Δυρράχιο) «Έλληνες εισίν, Ηπειρώται καλούμενοι, άχρις Επιδάμνου πόλεως, ήπερ επιθαλασσία οικείται». Εκεί, στην Επίδαμνο, τοποθετεί και ο Θουκυδίδης (5ος αι. π.Χ.) τα όρια των Ηπειρωτικών φύλων. Ο Διονύσιος ο Περιηγητής (1ος αι. π.Χ.) τα προσδιορίζει βορειότερα της Αυλώνας. Το αρχαίο ρητό «Ωρκίην υπέρ αίαν ερείδεται Ελλάδος αρχή» θέλει την Ελλάδα να αρχίζει από τη γη του Ωρικού. Τέλος ο Στράβων (1ος αι. μ.Χ.) θεωρεί ως όριο Ηπειρωτών και Ιλλυριών το Γενούσο ποταμό και τη γειτονική Εγνατία Οδό, πού ξεκινούσε από το Δυρράχιο και έφτανε στο Βυζάντιο. Αποικία των Κορίνθιων και Κερκυραίων ήταν η Επίδαμνος (Δυρράχιο). Ηπειρώτες συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ οι κάτοικοι της Επιδάμνου εμπλέκονται ως Σύμμαχοι των Κερκυραίων και Αθηναίων στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Η ενότητα του Ηπειρωτικού χώρου (Βορείου και Νοτίου) με τα λοιπά Ελλαδικά είναι έκδηλη και αδιαμφισβήτητη σε ολόκληρη την αρχαιότητα.

Πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου θεωρούνται οι Πελασγοί. Αργότερα εμφανίζονται οι Ίωνες και στη συνέχεια τα δωρικά φύλα που επικρατούν. Κατά το Θεόπομπο (4ος αι. π.Χ.) τα ηπειρωτικά φύλα ήσαν 14 ενώ κατά το Στράβωνα 11, και όλα ελληνικά.
Θρησκευτικό κέντρο όλων των Ηπειρωτών ήταν το Μαντείο της Δωδώνης προς τιμή του Δία. Στο Δωδωναίο Δία θυσιάζει ο Έλληνας ήρωας Αχιλλέας. Του Δωδωναίου Δία αγάλματα βρέθηκαν σε ολόκληρη τη Β. Ήπειρο. Διαδεδομένη επίσης ήταν η λατρεία του Απόλλωνα, της Αφροδίτης, της Άρτεμης, της Αθηνάς, του Ποσειδώνα, του Διονύσου, του Ασκληπιού, θεοτήτων πού λάτρευε και ο υπόλοιπος Ελληνισμός.

Οι ιστορικές πηγές και η αρχαιολογική σκαπάνη μαρτυρούν την παρουσία ζωντανού Ελληνισμού στο Βουθρωτό (πλησίον Αγ. Σαράντα), Αντιγόνεια (Τεπελένι), Επίδαμνο (Δυρράχιο), Αντιπάτρεια (Μπεράτι), Απολλωνία (Πογιάνι-Φίερι), Βύλλιδα, Αστάκη, Αμαντία (Πλιόσα), Χίμαιρα (Χειμάρρα), Πάνορμο, Φοινίκη, Ογχησμό (Αγ. Σαράντα), Αδριανούπολι - Δρυϊνούπολι, Νυμφαίο, Ωρικό σε ολόκληρο δηλ. το Βορειοηπειρωτικό χώρο.
Η ενότητα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Β. Ηπείρου με τη λοιπή Ελλάδα αποδεικνύεται περίτρανα και με την αρχαιολογική σκαπάνη:
Στην Απολλωνία, αποικία Κερκυραίων και Κορινθίων, έχουν βρεθεί ναοί Απόλλωνα και Άρτεμης ή Ποσειδώνα, ελληνικό θέατρο, Νυμφαίο, αττικά αγγεία και ταφικά ανάγλυφα με σκηνές από την ελληνική μυθολογία, αγάλματα Δωδωναίου Δία, Λυκείου Απόλλωνα, Αθηνάς Παρθένου, Δήμητρας, Ερμή, Απόλλωνα, του Άτλαντα να κρατά στους ώμους του τον Ουρανό, προτομή του Δημοσθένη, νεκρόπολη με πλούσια ευρήματα κ.λπ.

Στο Βουθρωτό (Άγ. Σαράντα), πού ο Βιργίλιος θέλει να έχει κτισθεί από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Έλενο, βρέθηκαν αρχαία τείχη, Ναός Ασκληπιού, Γυμναστήριο, καταπληκτικό ελληνικό θέατρο, πρυτανείο, κεφαλή του Απόλλωνα, βωμός του Διονύσου, πολλές επιγραφές στα ελληνικά.
Επίσης στο γειτονικό Φοινίκι βρέθηκε θέατρο, τάφοι με σαρκοφάγους, ναός της Αθηνάς, Γυμνάσιο κ.λπ. Ας σημειωθεί ότι το Φοινίκι κρατάει μέχρι σήμερα το αρχαιοελληνικό όνομα του: Φοινίκη πρωτεύουσα της Χαονίας.

Στη Βύλλιδα (πλησίον Φίερι) αποκαλύφθηκε: περίφημο θέατρο πού συνδυάζει δωρικό και Ιωνικό ρυθμό, γυμναστήριο, στάδιο, ταφικά κτίσματα με μακεδονικές επιδράσεις, αρχαία αγορά, οικία με περίστυλη αυλή με πολύχρωμο ψηφιδωτό, νόμισμα με παραστάσεις Δωδωναίου Δία, της Άρτεμης, του Ηρακλή, του Αχιλλέα ή Μ. Αλεξάνδρου, καθώς και επιγραφές στα Ελληνικά. Και όμως το αλβανικό κράτος, ακολουθώντας τη Σκοπιανή πρακτική, παρουσιάζει τα μνημεία αυτά του Ελληνισμού ως αλβανική πολιτιστική δημιουργία...

Ηπειρωτική καταγωγή είχε και ο Μακεδόνας βασιλιάς Μ. Αλέξανδρος, από τη μητέρα του Ολυμπιάδα, κόρη του Βασιλιά των Μολοσσών Νεοπτόλεμου Α’. Το Βασίλειο των Μολοσσών, του μεγάλου αυτού ηπειρωτικού φύλου, τον 3ο αι. π.Χ. γνωρίζει τη μεγαλύτερη ακμή με το βασιλιά Πύρρο. Ο Πύρρος κατορθώνει να συνενώσει όλα τα ηπειρωτικά φύλα και προσπαθεί να καταλάβει την Ιταλική Χερσόνησο. Η ενιαία Ήπειρος - Βόρεια και Νότια - από τον Αχελώο μέχρι τον Αώο ποταμό, γνωρίζει μέρες δόξας και μεγαλείου.
Ένα αιώνα όμως αργότερα ακολουθεί η Ρωμαιοκρατία, περίοδος παρακμής και καταστροφής της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς στην ενιαία Ήπειρο.

Το Ευαγγέλιο του Χριστού φτάνει πολύ νωρίς στον ηπειρωτικό χώρο, με τον Απόστολο Παύλο. Από τους πρώτους αιώνες έχουμε μάρτυρες από τη Β. Ήπειρο: Αγ. Αστείος Επίσκοπός Δυρραχίου (98 μ.Χ.), Αγ. Ελευθέριος Επίσκοπος Αυλώνας (120 μ.Χ.), Αγ. Δονάτος Επίσκοπος Φοινίκης (250 μ.Χ.), Διάκονος Ίσαυρος (3ος αι. μ.Χ.). Η παρουσία Επισκόπων σε Οικουμενικές Συνόδους (ήδη από το 381 μ.Χ.) δείχνει την οργάνωση της Εκκλησίας στην περιοχή.
Τα πολλά βαπτιστήρια της παλαιοχριστιανικής εποχής που έχουν διασωθεί (Βουθρωτό, Φοινίκι, Αχρίδα) φανερώνουν την πρόοδο της Χριστιανικής Εκκλησίας στο χώρο τη Ηπείρου.

Εντυπωσιακή είναι η εξέλιξη της ναοδομίας: παλαιοχριστιανικές Βασιλικές έχουν ανακαλυφθεί στο Βουθρωτό, Βύλλιδα, Αμάντια, Δυρράχιο, Μεσαπλικ Αχρίδα με εντυπωσιακά ψηφιδωτά. Αργότερα η Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή αρχιτεκτονική έχει να παρουσιάσει: Κοίμηση Θεοτόκου Λάμποβο, Άγ. Νικόλαο Μπερατι, Παναγία Ζερβάτι (10ος αι.), Άγ. Ιωάννη Μπομποστίτσας Κορυτσάς, Άγ. Νικόλαο Μεσοποτάμου, Παναγία Μπόρια Κορυτσάς, στο Μπεράτι: Παναγία Βλαχέρνας, Αγ. Μιχαήλ και Αγ. Τριάδα (12ος-14ος αι.), Αγ. Κυριάκος Δούβιανης, Γέννηση Θεοτόκου Επισκοπής (16ος αι.), Αγ. Πρόδρομος Μοσχόπολης Κορυτσάς και Παναγία Κοκαμιάς (17ος αι.), Αγ. Νικόλαος Μοσχόπολης (18ος αι.) κ.λπ.

Καταπληκτική είναι και η αγιογραφία πού αναπτύχθηκε στο χώρο της Β. Ηπείρου. Οι αρχαιότερες αγιογραφίες χρονολογούνται από τον 12ο αϊ. (Παναγία Μπόρια Κορυτσάς). Οι αγιογράφοι εδώ ακολουθούν πιστά την βυζαντινή τεχνοτροπία. Σημαντικότατοι αναδείχθηκαν ο Ονούφριος και ο γυιός του Νικόλαος (16ος αι.) που ιστόρισαν Ναούς στο Μπεράτι αλλά και την Καστοριά. Άλλοι αξιόλογοι αγιογράφοι ήταν ο Ονούφριος Κυπριώτης (17ος αι.) και ο Δαβίδ από τη Σελενίτσα (18ος αι.). Ας σημειωθεί ότι όλες οι επιγραφές είναι στην Ελληνική γλώσσα. Το ενιαίο της τέχνης της Β. Ηπείρου με τη Νότια Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία μαρτυρεί την ενότητα των τμημάτων αυτών του Ελληνισμού.

Στα χρόνια της παρακμής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δημιουργείται στην ενιαία Ήπειρο το «Δεσποτάτο της Ηπείρου» πού έφτανε οπό την Άρτα ως το Δυρράχιο.
Από το 1449 η Ήπειρος καταλαμβάνεται από τους Τούρκους. Οι Χριστιανοί Ηπειρώτες του Βορρά αντιστέκονται με αρχηγό τον «Ηπειρώτη Πρίγκιπα» Γεώργιο Καστριώτη (Σκερντέμπεη). Οι Αλβανοί τον θέλουν Ιλλυρό παρά την κατηγορηματική του δήλωση πού αναγράφεται και σε αλβανικό γραμματόσημο.

Στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς o Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός υποφέρει: οι Τούρκοι εφαρμόζουν και εδώ το βίαιο εξισλαμισμό. Οι εξισλαμισθέντες μετατρέπονται σε φανατικούς μουσουλμάνους και μισέλληνες. Εκατοντάδες Νεομάρτυρες κοσμούν το Βορειοηπειρωτικόχώρο αλλά και το φαινόμενο των Κρυπτοχριστιανών της Σπαθίας είναι ιδιαίτερο συγκινητικό.
Ο Ελληνισμός της Β. Ηπείρου κυριολεκτικά σώζεται με τη δράση των Επισκόπων Δρυϊνουπόλεως Ματθαίου και Αργυροκάστρου Σοφιανού και του Νεκταρίου Τέρπου.
Καταλυτική είναι η παρουσία και η προσφορά του ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ. Οργώνει την Ήπειρο και ιδιαίτερα τη Β. Ήπειρο κηρύττει Χριστόν εσταυρωμένον και αναστημενον, χτίζει εκατοντάδες σχολεία, στηρίζει την ελπίδα του λαού, κρατά ασβέστη τη φλόγα της Λευτεριάς, μιλά για το «ποθούμενο» - τη λευτεριά - και της Β. Ηπείρου, αυτό δεν του το συγχώρεσαν οι Τουρκαλβανοί που τον απαγχόνισαν στο Κολικόντασι της Β.Ηπείρου (πλησίον Φίερι) στις 24-8-1779.

Τη ζοφερή περίοδο της Τουρκοκρατίας τα 80 μοναστήρια της Β. Ηπείρου αναδείχθηκαν όχι μονό κέντρα λατρείας αλλά και εστίες κοινωνικής πρόνοιας, κέντρα εθνικών εξορμήσεων, ορμητήρια και καταφύγια επαναστατών και προπαντός κέντρα ελληνικής παιδείας: τα περισσότερα Μοναστήρια συντηρούσαν σχολές γραμμάτων και τεχνών.
Σε «Αθήνα του Βορρά» εξελίχθηκε η Μοσχόπολη Κορυτσάς το 18ο αι. με τη «Νέα Ακαδημία» και προπαντός με το μοναδικό τυπογραφείο σε ολόκληρη την Ανατολή. Σ’ αυτό τυπώνεται το πρώτο αλβανικό λεξικό (μαζί και ελληνικό και βλάχικο). Ας σημειωθεί ότι μέχρι τότε η αλβανική δεν ήταν γραπτή γλώσσα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρώτες συστηματικές προσπάθειες εγγραμμάτισής της γίνονται από τους πνευματικούς κύκλους της Νέας Ακαδημίας: το πρώτο αλφάβητο της αλβανικής βασιζόταν στο Ελληνικό. Και όμως την ακτινοβολία της Μοσχοπολης ζήλεψαν οι Αλβανοί και την έκαψαν ολοσχερώς...

Η ένοπλη αντίσταση των Ηπειρωτών στην Τουρκική κατοχή είναι θρυλική: το Σούλι στην Ν. Ήπειρο έμεινε άπαρτο για τέσσερις αιώνες, η Χειμάρρα στη Β. Ήπειρο ανάγκασε τους Τούρκους να της παραχωρήσουν αυτονομία και ιδιαίτερα προνόμια. Δεκάδες οι επαναστάσεις κατά των Τούρκων από τους Βορειοηπειρώτες. Αλλά και στην Ελληνική Εθνεγερσία του 1821 χιλιάδες Βορειοηπειρώτες συμμετείχαν ενεργά. Η Β. Ήπειρος όμως παρέμεινε σκλάβα για ένα αιώνα ακόμα…

Όταν το Ελλαδικό Κρατίδιο, μετά την απελευθέρωση, αρχίζει να οργανώνεται και πάλι τρέχουν να συνδράμουν την ανοικοδόμηση του οι σκλαβωμένοι, τότε, Βορειοηπειρώτες: οι Μεγάλοι Ευεργέτες Χρ. Ζωγράφος (Κεστοράτι Αργυροκάστρου), Απ. Αρσάκης (Χοταχόβα Πρεμετής), Σίμων και Γεώργιος Σίνας (Μοσχόπολη Κορυτσάς), Ευαγ. και Κων/νος Ζάππας (Λάμποβο Αργυροκάστρου), Ιωαν. Μπάγκας (Κορυτσά) κ.λπ. χτίζουν και δωρίζουν στο Ελληνικό Κράτος το Αστεροσκοπείο Αθηνών, τα Αρσάκεια Σχολεία, την Ακαδημία Αθηνών, το Ζάππειο Μέγαρο, για να αναφέρουμε τις γνωστότερες δωρεές. Δυστυχώς τα χωριά τους παραμένουν και σήμερα εγκαταλελειμμένα από μας τους Νεοέλληνες...

Το 1912-13, στους Βαλκανικούς Πολέμους, απελευθερώνονται από τον Ελληνικό Στρατό μαζί με τη Μακεδονία και τη Ν. Ήπειρο και τα Βορειοηπειρωτικά εδάφη: από τη Χειμάρρα μέχρι την Κορυτσά. Το «ποθούμενο» του Αγ. Κοσμά έδειχνε να πραγματοποιείται όταν το Δεκέμβριο του 1912 υψωνόταν η Ελληνική Σημαία στην Κορυτσά...

Όμως τα συμφέροντα των Μεγάλων, τότε, Δυνάμεων υπερτερούν: Με πρωτοβουλία Ιταλίας και Αυστροουγγαρίας δημιουργείται εκ του μηδενός, το Αλβανικό Κράτος. Για να μπορέσει να επιβιώσει παραχωρούν βίαια σ’ αυτό την ελεύθερη Β. Ήπειρο.
Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός μπροστά σ’ αυτή την αδικία ξεσηκώνεται. Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 κηρύσσει στο Αργυρόκαστρο την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ. Ορίζεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γ. Ζωγράφο και μέλη τους Μητροπολίτες Δρυινουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανός (φωτ). Οι Βορειοηπειρώτες αρχίζουν ένοπλο αγώνα χωρίς - δυστυχώς - τη βοήθεια του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση κατά του Αλβανικού ζυγού πετυχαίνει και στις 17 Μαΐου 1914 αναγκάζονται οι Μ. Δυνάμεις και η Αλβανία να υπογράψουν το ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ δηλ. την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.
Η κυβέρνηση της Αυτονομίας τον Οκτώβριο του 1914 παραδίδει την εξουσία στον Ελληνικό Στρατό πού απελευθέρωσε για Β’ φορά τη Β. Ήπειρο.

Δυστυχώς όμως οι Αλβανοί αθετούν τις υποσχέσεις τους: Στη δεκαετία του 1920 κατορθώνουν να αποκόψουν την Ορθόδοξη Εκκλησία από τη Μητέρα Εκκλησία, το Πατριαρχείο Κων/πόλεως, και να την κάνουν υποχείριο του Αλβανικού εθνικισμού.
Στη δεκαετία του 1930 ο βασιλιάς Ζώγου επιτίθεται εναντίον της Ελληνικής Παιδείας κλείνει σχολεία, διώκει δασκάλους, γονείς, μαθητές. Οι Βορειοηπειρώτες προσφεύγουν ατό Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης (Χάγη) και δικαιώνονται το Αλβανικό κράτος υποχρεώνεται να ανοίξει τα Ελληνικά Σχολεία. Αλλά η πολεμική εναντίον της Ελληνικής Παιδείας συνεχίζεται και στο καθεστώς του Χότζα και σήμερα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 η Αλβανία διακηρύσσει επίσημα ότι θεωρεί εχθρούς της τους εχθρούς της Ιταλίας. Έτσι στις 28 Οκτωβρίου 1940 Αλβανικές μεραρχίες στο πλευρό της φασιστικής Ιταλίας επιτίθενται εναντίον της Ελλάδας.
Όμως νικηφόρος ο Ελληνικός Στρατός μπαίνει θριαμβευτής και πάλι στη Β. Ήπειρο και γίνεται δεκτός ως ελευθερωτής με πανηγυρισμούς από τους Βορειοηπειρώτες. Δυστυχώς όμως και πάλι τα συμφέροντα των «Μεγάλων» θέλουν τη Β. Ήπειρο σκλάβα στούς Αλβανούς.
Μετά τη λήξη του Πολέμου, το Ελληνικό Κράτος ζητεί από το Συμβούλιο Ειρήνης των Παρισίων και στη συνεχεία από το Συμβούλιο των Τεσσάρων Νικητριών Δυνάμεων τη παραχώρηση της Β. Ηπείρου στην Ελλάδα. Η συζήτηση αναβάλλεται για μετά τη λύση του Αυστριακού (1955) και του Γερμανικού (1990) σήμερα το αίτημα της Ελλάδας εκκρεμεί...

Η υποχώρηση όμως του Ελληνικού Στρατού το 1941 και η κατοχή ξανάφερε το σκοτάδι της σκλαβιάς στην Ήπειρο. Στη Νότια Ήπειρο μουσουλμάνοι Τσάμηδες σε συνεργασία με τους κατακτητές καταστρέφουν, λεηλατούν, σφάζουν. Στη Β. Ήπειρο η κομμουνιστική δικτατορία του Χότζα είναι η χειρότερη σκλαβιά στην ιστορία του Ελληνισμού: η θρησκεία εκτός νόμου, κάθε θρησκευτική πράξη ποινικοποιείται
η Ελληνική παιδεία διώκεται
ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα στη μεθόριο και τεράστιοι προβολείς στη θάλασσα κάνουν την Αλβανία απέραντη φυλακή
χιλιάδες εκτελούνται ή σαπίζουν στις φυλακές
κάθε τι πού θυμίζει Χριστό και Ελλάδα εξολοθρεύεται.

Η Αλβανία στραγγαλίζει βάναυσα και τα στοιχειώδη δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Στην Ελλάδα χρόνο με το χρόνο πυκνώνουν οι φωνές εναντίον του Αλβανικού καθεστώτος. Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Σεβαστιανός με τη συμπαράσταση ΠΑΣΥΒΑ και ΣΦΕΒΑ οργώνει την Ελλάδα, προσφεύγει σε Διεθνείς Οργανισμούς, διοργανώνει συνέδρια αφυπνίζοντας συνειδήσεις, αλλά και προσφέρει αγάπη και στοργή σε δεκάδες φυγάδες Βορειοηπειρώτες και Αλβανούς. Και όλα αυτά, όταν το επίσημο Ελληνικό Κράτος κωφεύει στο δράμα, σιωπά στα εγκλήματα, αλλά και προσπαθεί να φιμώσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας κατά του Χοτζικού καθεστώτος.

Σήμερα ο μονοκομματισμός του κομμουνιστικού κόμματος εξέλιπε δυστυχώς όμως τη θέση του έχει πάρει ο μισελληνισμός σύσσωμης της Αλβανικής ηγεσίας. Η κατάσταση του Ελληνισμού παραμένει και σήμερα τραγική. η Ορθοδοξία εμποδίζεται να αναπτυχθεί, στους εκλεγμένους από Οικουμενικό Πατριαρχείο Επισκόπους δεν επιτρέπεται ή είσοδος στην Αλβανία
η Ελληνική Παιδεία διώκεται, κλείνουν τα Σχολεία, όσα λειτουργούν αλβανοποιούνται, δάσκαλοι απειλούνται και διώκονται για να μη διδάσκουν Ελληνική γλώσσα
στην ΟΜΟΝΟΙΑ δεν επιτρέπεται η συμμετοχή στις εκλογές
Βορειοηπειρώτες απολύονται από τις δουλειές τους
ληστοσυμμορίες και παρακρατικοί μηχανισμοί κλέβουν, καταστρέφουν, τρομοκρατούν, σκοτώνουν
η αλβανική αστυνομία σκοτώνει εν ψυχρώ γέροντες, κυνηγά μικρά παιδιά, συλλαμβάνει και φυλακίζει απρόκλητα νεαρούς Έλληνες
μεταφέρονται έποικοι από το Κοσσυφοπέδιο και καταλαμβάνουν δουλειές, περιουσίες, σπίτια των Βορειοηπειρωτών ποy ζουν προσωρινά στην Ελλάδα
το αλβανικό κράτος μετέρχεται κάθε μέσο ώστε να διώξει τους Έλληνες από τη Β. Ήπειρο και το έχει σχεδόν καταφέρει, η Β. Ήπειρος κοντεύει να ερημώσει...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1990: Οι Βορειοηπειρώτες τολμούν να γιορτάσουν τα πρώτα Χριστούγεννα πριν καλά-καλά ξεψυχήσει η τυρανία του Χότζα. Μέλη της ΣΦΕΒΑ μεταφέρουν με πολλούς κινδύνους στα Τίρανα ιερά σκεύη, βιβλία και άμφια για τη Χριστουγεννιάτικη Λειτουργία και από κει με τη βοήθεια της Ελληνικής Πρεσβείας στη Δερβιτσάνη Αργυροκάστρου. Η πρώτη φανερή Θεία Λειτουργία, τα πρώτα Χριστούγεννα, μετά από 24 χρονιά διωγμών...

Οι Βορειοηπειρώτες όμως αγωνίζονται, αντιστέκονται, θα νικήσουν:

ΠΗΓΗ: Η ηλεκτρονική σελίδα http://www.geocities.com/xeimarra/home.htm
http://www.e-istoria.com/bh1.html

ΠΟΙΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

2012-02-15T00:05:00.000-08:00

Παρουσιάζουμε το προτεινόμενο μοντέλο για την “Ειδική Οικονομική Ζώνη” (ΕΟΖ) που θα δημιουργηθεί στην περιοχή Ανατ. Μακεδονίας - Θράκης - Ποιες εξειδικευμένες θεματικές ζώνες, θα γίνουν σε Αλεξανδρούπολη, Ορεστιάδα, Σουφλί, Κομοτηνή, Ξάνθη, Δράμα και Καβάλα

Δόθηκε στην δημοσιότητα η οικονομοτεχνική Έκθεση για τη δημιουργία Ειδικών ζωνών στην περιοχή Ανατ. Μακεδονίας- Θράκης

Από την έκθεση αυτή δημοσιεύουμε σήμερα τα αναφερόμενα αποκλειστικά στην γεωγραφική περιοχή της Θράκης.

Το προτεινόμενο μοντέλο για την Ε.Ο.Ζ. της Αν. Μακεδονίας & Θράκης

Το προτεινόμενο μοντέλο για την ανάπτυξη της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, είναι μάλλον συνδιασμός των μοντέλων που χρησιμοποιούν κυρίως η Πολωνία και δευτερευόντως η Ν. Κορέα και φυσικά πέραν από την εξεταζόμενη περιοχή, το ίδιο μοντέλο προτείνεται να ισχύσει σε όλες τις περιοχές της χώρας, με αντίστοιχες προοπτικές και φιλοδοξίες .

Η διαμόρφωση του μοντέλου και η εφαρμογή του στην Ελληνική Πραγματικότητα, λαμβάνει υπόψιν τοπικές (ύπαρξη αναξιοποίητων ΒΙ.ΠΕ.), χρονικές (υφιστάμενη κρίση χρέους) αλλά και περιφερειακές (αυξημένη ανεργία, συγκριτικά πλεονεκτήματα σε συγκεκριμένα προϊόντα) ιδιαιτερότητες.

Αναλυτικότερα προτείνεται :

Α) Η δημιουργία μιας Κεντρικής Αρχής Διαχείρισης της Ε.Ο.Ζ., υπό τη μορφή της Ανώνυμης Εταιρίας, μέτοχος στην οποία θα είναι κατά 51% κρατικοί φορείς και κατά 49% ιδιωτικά νομικά ή ακόμη και φυσικά πρόσωπα.

Β) Η δημιουργία «θεματικών» Ε.Ο.Ζ. σε διάφορες περιοχές της Περιφέρειας, με στόχο την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων αλλά και των ιδιαιτεροτήτων της κάθε περιοχής. Οι θεματικές-περιφερειακές αυτές Ε.Ο.Ζ., θα αξιοποιούν όλα τα μοντέλα των Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών (βλέπε υποκεφάλαιο 5.2.), έτσι ώστε να εξυπηρετούν τις ιδιαιτερότητες του κρίσιμου δυωνύμου «προϊόν-περιοχή».

Γ) Θα πρέπει να υπάρξουν Προϋποθέσεις Επιλεξιμότητας, οι οποίες θα σχετίζονται με :

το ύψος της επένδυσης που θα πραγματοποιήσει ο υποψήφιος εντός της Ε.Ο.Ζ. π.χ. minimum 300 χιλ. ευρώ τον πρώτο χρόνο και 3 εκατομμυρίων ευρώ σε ορίζοντα πενταετίας.

Τον αριθμό των εργαζομένων που θα απασχολήσει η επένδυση, ο οποίος θα πρέπει να ξεπερνά τους 10 εργαζόμενους. Σε περίπτωση δε, μετεγκατάστασης υφιστάμενης μονάδας , θα πρέπει για να γίνει αυτή δεκτή, να απασχολήσει τον ίδιο αριθμό εργαζομένων που απασχολούσε εκτός Ε.Ο.Ζ. (π.χ. Χ εργαζόμενοι) συν τον κατώτατο αριθμό εργαζομένων που προβλέπει ή ένταξη στη Ζώνη . Δηλαδή Χ+10.

Ακριβώς επειδή απο την φύση τους οι Ε.Ο.Ζ. ευνοούν τις επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό (την ραχοκοκαλιά της οικονομίας), θα μπορούσε μια υφιστάμενη μονάδα να μεταφέρει μόνο το κομμάτι της παραγωγής που απευθύνεται σε ξένες αγορές, και όχι όλη την μονάδα παραγωγής της (κατά συνέπεια, να προχωρήσει στη δημιουργία θυγατρικής μέσα στην ζώνη).

Τη μεταφορά τεχνολογίας, παράμετρος η οποία θα κρίνεται από την Α.Ε. της Διαχείρισης.

Σε μια πιο «ευέλικτη» οργάνωση των Προϋποθέσεων Επιλεξιμότητας, θα μπορούσε να ισχύσει ένα αναλογικό μοντέλο, το οποίο θα τις συνδέει με τα κίνητρα. Π.χ. η πλήρης φοροαπαλλαγή των μερισμάτων, να ισχύει μόνον για τις επενδύσεις που θα εξάγουν το 50% τουλάχιστον των προϊόντων που παράγουν μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ο.Ζ. .

Δ) Η διάρκεια της Ε.Ο.Ζ. θα πρέπει να είναι minimum δεκαπενταετής, ενώ προτείνεται να υπάρχει από την αρχή πρόβλεψη αξιοποίησης της οργάνωσης και των υποδομών της με τη λήξη της «θητείας» της, με πιθανότερη τη συνέχιση της λειτουργίας της ως real estate project και την έξοδο-επιστροφή της κρατικής συμμετοχής, μέσα από την εισαγωγή της Ανώνυμης Εταιρίας της Κεντρικής Διαχείρισης, στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Ε) Η παροχή κινήτρων προτείνεται να θεσμοθετηθεί σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο τα κίνητρα θα αφορούν το σύνολο των θεματικών-περιφερειακών Ε.Ο.Ζ. και το δεύτερο επίπεδο θα αφορά επί μέρους κίνητρα ανάλογα με τις ειδικές ανάγκες που το ίδιο το αντικείμενο διαμορφώνει στο πλαίσιό τους.

Αναφορικά με το πρώτο επίπεδο κινήτρων, το οποίο θα είναι δύο κατηγοριών, προτείνεται να ισχύουν τα παρακάτω για τους επενδυτές που θα επιλέξουν να εντάξουν τις επιχειρήσεις τους σε κάποια από τις περιφερειακές Ε.Ο.Ζ. .

Τα βασικότερα σχόλια επί των Φορολογικών Κινήτρων είναι τα εξής :

Πραγματικά, το προτεινόμενο πλαίσιο θεωρείται εξαιρετικά εκτεταμένο, βασικός στόχος όμως είναι, το να καλύψει την ανυπαρξία άμεσα οικονομικών κινήτρων (επιδοτήσεων) .

Η εφαρμογή δασμού επί των προϊόντων που θα εισάγονται στην ελληνική αγορά, αποσκοπεί, αφενός στο να εξουδετερώσει τα πλεονεκτήματα που θα έχουν οι εντεταγμένες στις Ε.Ο.Ζ. Ζώνες σε σχέση με όσες λειτουργούν εκτός αυτών και αφετέρου στο να δώσει ένα σαφή εξαγωγικό προσανατολισμό στις μονάδες που θα ενταχθούν.

Θα μπορούσε να υπάρξει παραμετροποίση των φορολογικών κινήτρων, συνδεδεμένη με την εξαγωγική επίδοση των συγκεκριμένων επενδύσεων.

Αναφορικά με τα Διοικητικά Κίνητρα, θα πρέπει να σημειωθεί, όπως σχολιάσαμε και σε άλλο σημείο της Τεχνικής Έκθεσης, ότι αποτελούν από μόνα τους σε πολλές περιπτώσεις, τη γεννεσιουργό αιτία για την πραγμάτωση μιας ξένης επένδυσης και για το λόγο αυτό, κρίνονται ως σημαντικότερα ακόμη και σε σύγκριση με τα Φορολογικά Κίνητρα.

Στην περίπτωση της Ε.Ο.Ζ. Αν. Μακεδονίας και Θράκης, προτείνεται να ισχύει το παρακάτω πακέτο Διοικητικών Κινήτρων :

Επί των Διοικητικών Κινήτρων, τα κρισιμότερα σημεία, τα οποία αποτελούν ίσως και το κλειδί της επιτυχίας της προσπάθειας για την Ε.Ο.Ζ. είναι δύο :

Η ολοκληρώση όλων των απαιτούμενων αδειοδοτήσεων από τη Α.Ε. που θα διαχειρίζεται την Ε.Ο.Ζ. και

Η παροχή δυνατότητας τήρησης των οικονομικών καταστάσεων σε νόμισμα της επιλογής του επενδυτή, δυνατότητα η οποία εξουδετερώνει σε μεγάλο βαθμό το country risk, ειδικότερα το ρίσκο που συνδέεται με το εθνικό νόμισμα και με τον τρόπο αυτό απαντά στις αιτίασεις διαφόρων ξένων, ότι δεν αισθάνονται «νομισματικά ασφαλείς» προκειμένου να προχωρήσουν σε μια επένδυση στη χώρα μας.

Από κει και πέρα, η διωνυμική προσέγγιση «προϊόν-περιοχή», σε μια αρχική προσέγγιση, μας δίνει συνολικά 12 περιφερειακές Ε.Ο.Ζ., οι οποίες αναλυτικά παρουσιάζονται παρακάτω :

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Αγροτικών Προϊόντων Ορεστιάδας

Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης Ζώνης θα δραστηριοποιούνται εταιρίες μεταποίησης και συσκευασίας αγροτικών προϊόντων, καθαρά όμως με εξαγωγικό προσανατολισμό (προϊόντα τύπου σπαράγγι και σκόρδο που βρίσκονται μόνο στον Έβρο).

Προτείνεται επίσης στη Ζώνη, να εδρεύει και να λειτουργεί να Περιφερειακό Χρηματιστήριο Αγροτικών Προϊόντων, στο οποίο θα διαπραγματεύονται αποθετήριοι τίτλοι αγροτικών προϊόντων, όχι μόνο από το σύνολο της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, αλλά και από τις γειτονικές χώρες (π.χ. ροδόνερο και ροδέλαιο από τη Βουλγαρία).

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Τέλος το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Αγροτικών Προϊόντων Ορεστιάδας, προτείνεται να είναι το Export Processing Zones (E.P.Z.) (βλέπε σχετικό 5.2.2.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Μεταξιού Σουφλίου

Στη συγκεκριμένη περιοχή, σκοπός θα είναι η αναζωογόνηση της τοπικής οικονομίας με τη δημιουργία μιας εξειδικευμένης Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μεταξιού, για τις εταιρίες που αποκλειστικά θα ασχολούνται με την επεξεργασία, την «τυποποίηση» και την εξαγωγή του μεταξιού και των προϊόντων αυτού.

Σήμερα στο Σουφλί, παράγονται μικρές ποσότητες μεταξιού, ιδιαίτερα ποιοτικές και με εξαγωγικό κυρίως προσανατολισμό.

Η δημιουργία της Ε.Ο.Ζ. θα φέρει εξειδικευμένες επενδύσεις στην περιοχή, αναμένεται να αυξήσει ακόμη περισσότερο τη ζήτηση της α’ ύλης, κατά συνέπεια θα τονώσει την τοπική οικονομία σε έναν κλάδο παραδοσιακό και με εξειδικευμένη τοπική τεχνογνωσία .

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, της Ζώνης, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Λόγω μεγέθους, προτείνεται το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μεταξιού Σουφλίου, να είναι το Single Factory E.P.Z. / Οικονομική Ζώνη Αυτόνομων Επιχειρηματικών Μονάδων – Α.Ε.Μ.Ο.Ζ. (βλέπε σχετικό 5.2.5.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Υπηρεσιών Αλεξανδρούπολης

Προτείνεται η δημιουργία Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Υπηρεσιών στην Αλεξανδρούπολη, με στόχο την προσέλκυση διεθνών τραπεζών, ασφαλιστικών και επενδυτικών εταιριών. Το θεσμικό πλαίσιο θα μπορούσε να προσομοιάζει με αυτό του Λουξεμβούργου από πλευράς κανόνων ίδρυσης, έτσι ώστε να σταματήσει η ροή επενδυτικών εταιριών τύπου Ο.Σ.Ε.Κ.Α. (Οργανισμοί Συλλογικών Επενδύσεων σε Κινητές Αξίες) ελληνικών κεφαλαίων, να καταλήγει στη συγκεκριμένη χώρα.

Η προσομοίωση του καθεστώτος της Ε.Ο.Ζ. Υπηρεσιών Αλεξανδρούπολης με αυτό του Λουξεμβούργου, θα είχε θετικές επιπτώσεις και στη δημιουργία εταιριών συμμετοχών. Σημειώνεται, ότι η συγκεκριμένη χώρα φιλοξενεί τις περισσότερες σε όλο τον κόσμο εταιρίες συμμετοχών (holding companies), οι οποίες φορολογούνται με 0,2% επί των κερδών. Οι εταιρίες αυτές δεν ασκούν καμία δραστηριότητα μέσα στα όρια του Λουξεμβούργου, απλώς αποτελούν θεματοφύλακες συμμετοχών που έχουν οι βασικοί τους μέτοχοι ανά τον κόσμο.

Η συγκεκριμένη Ε.Ο.Ζ. θα μπορούσε να οριστεί, ότι αφορά μόνον υφιστάμενες ξένες εταιρίες καθώς και νεοιδρυόμενες (απαγόρευση μετεγκατάστασης ελληνικών εταιριών).

Στη συγκεκριμένη Ε.Ο.Ζ. δε θα υπάρχει δεύτερο επίπεδο κινήτρων, καθώς τα όσα συμπεριλαμβάνονται στο αρχικό επίπεδο, θεωρούνται αρκετά προκειμένου να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των διεθνών εταιριών του κλάδου.

Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, μια τέτοια κίνηση θα προσέλκυε στην πόλη της Αλεξανδρούπολης στελεχιακό δυναμικό υψηλού επιπέδου, με όλα τα θετικά που μια τέτοια πραγματικότητα μπορεί να επιφέρει σε μια ακριτική πόλη του μεγέθους της.

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας Άβαντα (ΒΙ.ΠΕ.)

Στην παρούσα ΒΙ.ΠΕ. Άβαντα, προτείνεται να λειτουργήσει μια Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας και Τεχνολογίας, με στόχο αφενός την αξιοποίηση της υφιστάμενης ΒΙ.ΠΕ. και αφετέρου τη δραστική μείωση της ανεργίας στην πόλη της Αλεξανδρούπολης.

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, της Ζώνης, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Τέλος το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας, προτείνεται να είναι το Export Processing Zones (E.P.Z.) (βλέπε σχετικό 5.2.2.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας Κομοτηνής (ΒΙ.ΠΕ.)

Αντίστοιχα με την 9.3., προτείνεται η δημιουργία αντίστοιχων προδιαγραφών, κινήτρων και στόχων Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. στη ΒΙ.ΠΕ. της Κομοτηνής, με απώτερο σκοπό τη μείωση της ανεργίας στην περιοχή της Ροδόπης.

Κατ’ αναλογία και σε αυτή την περίπτωση, προτείνεται η υιοθέτηση του μοντέλου Export Processing Zones (E.P.Z.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Βιομηχανίας & Τεχνολογίας Ξάνθης (ΒΙ.ΠΕ.)

Η 6η προτεινόμενη Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ., οριoθετείται στη ΒΙ.ΠΕ. της Ξάνθης, με όλα τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά των προηγούμενων δύο και φυσικά και εδώ με απώτερο σκοπό τη μείωση της ανεργίας στην περιοχή της Ξάνθης.

Αυτονόητα και στην συγκεκριμένη περίπτωση, προτείνεται η υιοθέτηση του μοντέλου Export Processing Zones (E.P.Z.) .

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Logistics λιμένα Αλεξανδρούπολης

Ο λιμένας της Αλεξανδρούπολης θεωρείται στρατηγικά σημαντικός για τη συνολική ανάπτυξη της Ε.Ο.Ζ. Αν. Μακεδονίας και Θράκης, κι αυτό γιατί σε παγκόσμια κλίμακα, μια από τις σημαντικότερες παραμέτρους επιτυχίας των Οικονομικών Ζωνών, αποτελεί η διασύνδεσή τους είτε οδικώς, είτε σιδηροδρομικά, με εμπορευματικούς λιμένες.

Από την άλλη πλευρά, σε πρόσφατη μελέτη που παρουσιάστηκε από ερευνητές του Κ.Ε.Π.Ε., υπό τον τίτλο «Benchmarking and explaining the efficiency of container ports in S.E. Europe», αποδεικνύεται ότι η περιορισμένη λειτουργική αποδοτικότητα των περισσότερων εμπορευματικών λιμένων στα Βαλκάνια, παραπέμπει στην ανάγκη επενδύσεων και ειδικότερα σε τεχνολογίες διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων, με στόχο την επέκταση των δραστηριοτήτων τους και την αποτελεσματικότερη διαχείριση των πόρων τους.

Μια από τις ενέργειες που θεωρούνται ότι οδηγούν τις εξελίξεις προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, είναι και η προτεινόμενη δημιουργία μιας Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Logistics Λιμένος Αλεξανδρούπολης, γεγονός το οποίο θα αναβαθμίσει σε σημαντικό βαθμό τις γενικότερες εργασίες του Λιμένα.

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, για την συγκεκριμένη Ζώνη, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Το μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Logistics Λιμένος Αλεξανδρούπολης, προτείνεται να είναι αυτό των Specialized Zones (S.Z.) (βλέπε σχετικό 5.2.6.) .

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ένας από τους δυνητικούς επενδυτές της συγεκριμένης Ε.Ο.Ζ., θα είναι λογικά και το Περιφερειακό Χρηματιστήριο Αγροτικών Προϊόντων (Χ.Α.Π.), το οποίο -σύμφωνα με την παρούσα Έκθεση- έχει προταθεί να λειτουργεί στην Ε.Ο.Ζ. της Ορεστιάδας.

Ο λόγος της επένδυσης, συνδέεται με το γεγονός, ότι ένα περιφερειακό Χ.Α.Π. έχει σε κάθε περίπτωση αυξημένες ανάγκες αποθήκευσης γεωργικών προϊόντων, οι αποθετήριοι τίτλοι των οποίων αποτελούν και το βασικό αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο ταμλό του.

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Logistics λιμένα Καβάλας

Αντίστοιχης φιλοσοφίας, οργάνωσης και στόχων, προτείνεται να αναπτυχθεί και στο λιμάνι της Καβάλας, έτσι ώστε η Περιφέρεια να μπορεί να εξυπηρετήσει τις αυξημένες ανάγκες διακίνησης εμπορευμάτων μέσω των θαλάσσιων οδών και μάλιστα από δύο διαφορετικά σημεία .

Τόσο το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, όσο και το προτεινόμενο μοντέλο ανάπτυξης, είναι το ίδιο με αυτό της Αλεξανδρούπολης.

Απόδειξη του πιθανού εύρους της αναβάθμισης των εργασιών των δύο λιμανιών (Καβάλας και Αλεξανδρούπολης) από το συνολικό project, αποτελεί το ότι στη γειτονική Τουρκία, το λιμάνι μέσω του οποίου διακινείται το 1/3 των containers, είναι αυτό του Ambarli στην Ανατολική Θράκη.

Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Μαρμάρου και Οινοποιίας Δράμας

Η περιοχή της Δράμας, μελετώμενη στο πλαίσιο του δυωνύμου «προϊόν-περιοχή», καταδεικνύει εξαιρετικά έντονα την επεξεργασία και εξαγωγή μαρμάρων καθώς και αυτήν της οινοποιίας.

Ως εκ τούτου προτείνεται η δημιουργία μιας Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μαρμάρου και Οινοποιίας Δράμας.

Η συγκεκριμένη Ε.Ο.Ζ. θα έχει αποκλειστικά εξαγωγικό προσανατολισμό, τα δε προϊόντα της για λόγους ισότητας στον εσωτερικό ανταγωνισμό, θα πρέπει να έχουν αυξημένο δασμό (μεγαλύτερο του 3 τοις εκατό).

Το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, προτείνεται να συμπεριλαμβάνει :

Τέλος, λόγω της κρισιμότητας που παρουσιάζει η θέση τους σε σχέση με τα παραγόμενα προϊόντα, προτείνεται ως μοντέλο ανάπτυξης της Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Μαρμάρου και Οινοποιίας Δράμας, να χρησιμοποιηθεί το Single Factory E.P.Z. / Οικονομική Ζώνη Αυτόνομων Επιχειρηματικών Μονάδων – Α.Ε.Μ.Ο.Ζ. (βλέπε σχετικό 5.2.5.) .

Τρεις Περιφερειακές Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής

Ένας από τους βασικούς στόχους της δημιουργίας της Ε.Ο.Ζ., θα πρέπει να είναι και η τουριστική αναβάθμιση μιας περιοχής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση (Αν. Μακεδονία & Θράκη) μάλιστα, κάτι τέτοιο είναι επιβεβλημένο, διότι η περιοχή μέχρι σήμερα απολαμβάνει, συγκριτικά με τις περιβαλλοντικές ομορφιές και την ιστορία της, πολύ μικρό τουριστικό μέρισμα.

Στο πλαίσιο αυτό, προτείνεται η δημιουργία τριών Περιφερειακών Ειδικών Οικονομικών Ζωνών Τουρισμού & Αναψυχής, οι οποίες θα πρέπει να σχεδιαστούν προσεκτικά, έτσι ώστε να μην αποτελέσουν πυρήνες αθέμιτου ανταγωνισμού ως προς τις υφιστάμενες τουριστικές μονάδες.

Αναλυτικότερα προτείνεται η δημιουργία :

Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής Καβάλας & Θάσου

Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής Πόρτο Λάγος και

Περιφερειακής Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού και Αναψυχής Σαμοθράκης

Στις συγκεκριμένες Ε.Ο.Ζ., εκτός από το δεύτερο επίπεδο κινήτρων, θα πρέπει να υπάρχει, διαφοροποιημένα ίσως, ανά περιοχή και ένα αντίστοιχο επίπεδο Προϋποθέσεων Επιλεξιμότητας .

Οι Προϋποθέσεις Επιλεξιμότητας θα προκύψουν από την αφαιρετική εξέταση της υφιστάμενης τουριστικής πραγματικότητας της κάθε περιοχής, σε συνδυασμό με τις πραγματικές της δυνατότητες.

Εάν για παράδειγμα, κριθεί, ότι η Σαμοθράκη έχει ανάγκη από ξενοδοχεία 5*, ή ότι ο συνεδριακός της τουρισμός παρουσιάζει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης, η επιλεξιμότητα των επενδύσεων που θα ενταχθούν στην Περιφερειακή Ε.Ο.Ζ. Τουρισμού & Αναψυχής Σαμοθράκης, θα πρέπει να δώσει κίνητρα μόνον σε αυτές, που βάση πλάνου θα λειτουργήσουν προς την κάλυψη των παραπάνω στόχων.

http://kostasxan.blogspot.com/2012/02/blog-post_1539.html

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ

2012-02-14T23:48:00.000-08:00

Στις σκοτεινές μέρες της πιο απεχθούς κατοχής έχουν βαλθεί οι «κύριοι» της παγκοσμιοποίησης με τα ενταύθα ανδρείκελα που σιτίζονται από το αίμα και το δάκρυ του λαού να δημιουργήσουν για πολίτες καταθλιπτικές υπάρξεις που έχουν στηρίξει το μέλλον τους σε υλιστικούς παραδείσους. Παραδείσους εφήμερους που μας τους αφαιρούν σήμερα ευκόλως αφού φρόντισαν να αποστερήσουν πιο πριν την ελληνική κοινωνία από τις δικές της Αξίες και Παραδόσεις.

Φρόντισαν να ξεχαστούν οι γειτονιές ως σημείο ζεστών συναντήσεων Ελλήνων της βιοπάλης, οι συζητήσεις για τις έγνοιες και τα προβλήματα της κοινωνίας και της πατρίδος, ο θαυμασμός για τα έργα και τις ημέρες των προγόνων μας που κάνανε όλη την οικουμένη να μιλάει για την Ελλάδα. Επιδόθηκαν με μεγάλο πραγματικά ζήλο οι ζηλωτές της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας σιωνιστικής διακυβέρνησης να ρημάξουν τον Πολιτισμό των Ελλήνων αδιαφορώντας για την μέγιστη αλήθεια ότι αυτός ο ίδιος Πολιτισμός έδωσε τα φώτα και τους κανόνες της ζωής και της πολιτικής σε ολόκληρο τον κόσμο και τα έθνη.

Και έτσι συνέχισαν οι κακούργοι και καταπατητές της ζωής μας να εκτελούν τις εντολές των καταστροφέων της ανθρωπότητας. Διαστρέβλωσαν τη γλώσσα μας, αποδόμησαν την οικογένεια, περιθωριοποίησαν την Πίστη μας, διώξανε από τα σχολικά βιβλία των παιδιών μας το κάλος της ελληνικής αρχιτεκτονικής, τις παλαίστρες και τα διδάγματα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Για να γκρεμίσουνε τον Πολιτισμό μας που μιλάει για ήθος, για αξιοπρέπεια, για φυλετική αλληλεγγύη, για ηρωισμό και πατριωτισμό.

Φυλακίσανε τον Ελληνικό Πολιτισμό γιατί έπρεπε να ξαρματωθούν από την ενδυμασία του εκπολιτιστή και χρηστού ηγεμόνα της ανθρωπότητος οι Έλληνες. Να μην έχουμε τα πρότερα ερείσματα και τα υγιή πρότυπα αφού έτσι θα γυρέψουμε όσα μας αξίζουν ρίχνοντας στα σκουπίδια τους ολέθριους δεσμώτες. Ο Κίσινγκερ είχε διαγνώσει την συνθήκη επικρατήσεως του νεοταξισμού και την είχε βάλει ως στόχο του εσμού του.

Κι όλα αυτά για να μην λάμψει η μεγάλη αλήθεια που λέει ότι ο Πολιτισμός είναι Έλληνας. Έναν πολιτισμός που ταξίδεψε ως τα πέρατα της οικουμένης μέσα από τις εμπορικές και εκστρατευτικές περιπλανήσεις των αρχαίων και βυζαντινών προγόνων μας που έβαλαν στη ζωή άλλων κοινωνιών τους χρυσούς ελληνικούς κανόνες και την λαλιά δομημένης πολιτείας κι όχι το αίμα και τη σκλαβιά όπως οι «περιούσιοι» και κάκιστοι νεοταξίτες αντιγραφείς μας.

Και στη γειτονιά μας σκορπίσαμε το ανέσπερο φως της Ορθοδοξίας με την ακούραστη διδαχή Ελλήνων Αγίων που δώσανε από κοντά το δικό μας αλφαβητάρι. Για να δούμε κάποιους «γείτονες» κατόπιν μπροστά μας σαν αγριεμένα τσακάλια να μας τρίζουν τα δόντια γιατί ξεχάσαμε μαζί με το ευαγγέλιο του Θεού και το λόγο της σοφίας να κρατήσουμε το ξίφος γερά.

Παλιότερα όμως, τον καιρό που οι Έλληνες είχαν σκλαβωθεί στους Τούρκους και τα λοιπά ενεργούμενα της παγκόσμιας λαίλαπας, στο Εικοσιένα και στους Βαλκανικούς Πολέμους το ξίφος στήριξε το Ελληνικό Έθνος και τον Έλληνα Πολιτισμό. Αλλά μετά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι με εμφυλίους, ακρωτηριασμούς της πανώριας Ελληνικής Φυλής και πολιτικάντηδες που φυτέψανε την αμνησία και την αχαριστία στον Έλληνα που αν χρωστούσε κάπου τη λευτεριά του ήταν στην αντρειοσύνη που του φύλαξε καλά μες την καρδιά ο ακοίμητος φάρος δικού του Πολιτισμού.

Σήμερα παρατηρούμε τους «Αμερικανούς» να προσπαθούν να στηρίξουν τη σαθρή τους αυτοκρατορία επάνω στη λάμψη του χρυσού, την φωτιά των όπλων και την καταστροφή των πατρίδων και της Πίστεως προκειμένου να συνταχθούν κάτω από ένα ψεύτικο παγκόσμιο πολιτισμό με ηγέτες υπερεθνικούς και λάτρεις του εαυτού τους. Και από την άλλη η Τουρκία, όντας δημιούργημα της υπερεθνικής συμμορίας, επιχειρεί να υποτάξει τους λαούς που έχει παράνομα βρεθεί κοντά τους με τον υπάνθρωπο οθωμανικό ψευτοπολιτισμό του ιδιόμορφου ισλαμικού «δικαίου».

Και εμείς βρισκόμαστε αιχμάλωτοι και των δύο παραπάνω. Των υπερεθνικών τρομοκρατών της υφηλίου που έχουν βγάλει στο προσκήνιο τους τοκογλύφους λογιστές που προσημειώνουν κράτη με την βοήθεια των εγχώριων πολεμίων της Ελληνικής Φυλής και του Ελληνικού Πολιτισμού. Αιχμάλωτοι εξίσου των απόβλητων της μογγολικής στέπας Τούρκων που θέλουν πολιτικάντηδες και λογιστές να μοιράσουμε μαζί με τη «γείτονα» για λογαριασμό τους μια Ελλάδα στερημένη και ευνουχισμένη από Αξίες και πλούτη.

Ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός είναι η Παράταξη του Ελληνισμού και του Πατριωτισμού. Είναι δηλαδή η Παράταξη του Έλληνα Πολιτισμού που γέννησε την ομορφιά, τη γνώση και τη λεβεντιά μαζί με την αξιοσύνη και την καθοδήγηση της Οικουμένης από αληθινούς Έλληνες Ηγέτες. Κι ακόμη τα αγάλματα, οι Ναοί, η Φιλοσοφία, οι Εκκλησίες μας, η υπεράσπιση της Εθνικής Γης ενός λαού που έχτισε λαούς και γλώσσες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Είναι η ανάσταση μιας Μεγάλης Ελλάδος που θα σκεπάσει με την επιρροή και την πολιτική παρουσία της τα Ελεύθερα Έθνη. Είναι ο Εργάτης της Πατρίδος και υμνητής του Θεού που δεν προσκυνά αλλά χτίζει έργα σύγχρονα και περικαλλή που προσκυνούν οι άλλοι. Είναι ο Πατριωτισμός που πήρε το σχήμα του ενός και ανυπέρβλητου Έλληνα Πολιτισμού της επερχόμενης Εθνικοκοινωνικής Πολιτείας.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

http://ethnikistikosagwn.blogspot.com

ΕΒΡΙΖΑΝ...»ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ» ΕΥΖΩΝΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ «ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ»

2012-02-14T09:27:00.000-08:00

Διαβάστε με προσοχή ένα κείμενο, για να καταλάβετε τον ρόλο που παίζουν διάφοροι παριστάνοντες τους «αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα… Μέχρι και τους Εύζωνες έβριζαν και έφτυναν και φυσικά όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα πιστεύω αυτών των ανθρώπων και πόσο μισούν οτιδήποτε εθνικό! Διαβάστε λοιπόν την μαρτυρία Εύζωνα που μίλησε στο news247.gr:

«Φύλαξε δυο “νούμερα”: 5-6 το απόγευμα και 11-12 το βράδυ. Όλο το στρατόπεδο ήταν επιφυλακή με τους πυροσβεστήρες …παρά πόδα. Δεν μπόρεσε να βγάλει άχνα, ούτε να κουνηθεί.

Στην προεδρική φρουρά, τον πήραν λόγω ύψους και “παραστήματος”. Μέχρι πρότινος έκανε μεταπτυχιακό, ασχολιόταν με το μπάσκετ, έπαιζε κιθάρα και γνωρίζει τρεις γλώσσες.

Τον είπαν “γερμανοτσολιά”, τον χαρακτήρισαν “σύμβολο της εξουσίας” λες και ήθελε στα 24 του να βρίσκεται στην “προεδρική φρουρά” και να μένει ακούνητος και ευθυτενής καταμεσίς της Πλατείας Συντάγματος, αγνοώντας του τι γίνεται γύρω του.

Πώς να αγνοήσει, όμως, έναν… πόλεμο. Τις βρισιές των επαναστατημένων χουλιγκάνων-κουκουλοφόρων, που κατέλαβαν την Πλατεία Συντάγματος μετά την ογκώδη διαδήλωση και άρχισαν το γνωστό παιχνιδάκι με τα ΜΑΤ.

Πέτρες, καδρόνια και δακρυγόνα χόρευαν δίπλα του. Όταν έφυγε μαζί με τους άλλους για την σκοπιά, έκανε τον σταυρό του, γιατί η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι.

Είδε όλο τον χαμό μπροστά του, χωρίς να μπορέσει να αντιδράσει, παρά να περιμένει στωικά να περάσει αυτή η ρημάδα η ώρα και να επιστρέψει στο στρατόπεδο.

Βρισιές, φτυσιές, πέτρες και πολύ… κολύριο για να μη κλαίει από τα δακρυγόνα και τα χημικά.

Μέχρι τις 3 τα ξημερώματα όταν τον πήρε ο ύπνος, άκουγε κρότους,

Όλη η βραδιά θύμιζε εφιάλτη και προφανώς δεν είναι η πρώτη φορά που ένας “εύζωνας” περνάει τα πάνδεινα.

Η φωτογραφία με τον δακρυσμένο φρουρό (όχι της Βουλής αλλά του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη) στην προηγούμενη …παρέμβαση των κουκουλοφόρων (τον Οκτώβριο) είχε κάνει τον γύρο του κόσμου.

Πηγαίνοντας πίσω στο στρατόπεδο, δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει αν όλα αυτά που είχε δει ήταν αλήθεια.

Αν αυτοί που τον έβριζαν, το έκαναν συνειδητά ή στο πρόσωπό του έβλεπαν τον …μπάτσο που τους κυνηγάει (λέμε τώρα).

Μα αυτός δεν είναι μπάτσος, φαντάρος είναι. Δεν πληρώνεται για να φορέσει τη φουστανέλα και τα τσαρούχια, ούτε ήταν όνειρό του από μικρό παιδί.

Δεν κατάλαβε. Και ούτε θα καταλάβει. Σάμπως εμείς … καταλαβαίνουμε; Απλά σε μας είπε τον πόνο του…

(Κείμενο: Γιάννης Φιλέρης)»

http://dexios.gr/site/6234

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑ

2012-02-14T05:26:00.000-08:00

Άγνωστες πτυχές από την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα (1903 - 1908), αλλά και τη δράση του Τέλλου Αγαπηνού (Καπετάν Άγρας), παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη ο ιστορικός και ερευνητής, Κώστας Λυσιμάχου, μιλώντας σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο σε συνεργασία με το Σύλλογο Μεσσηνίων Μακεδονίας-Θράκης «Ο Καπετάν Άγρας», στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
    Η αφήγηση του άγνωστου αυτού και συγκλονιστικού επεισοδίου με τον Τέλλο Άγρα, στη Νάουσα Ημαθίας, είναι γλαφυρή και πολύ ζωντανή.
    Ο κ. Λυσιμάχου αναφέρθηκε στο πώς ξέφυγαν, μέσα από ένα περικυκλωμένο από τους Τούρκους σπίτι, οι καπετάνιοι Άγρας και Ρούβας, στη Νάουσα.
    Ο καπετάν Ρούβας -είπε ο ομιλητής- ήρθε να δει με τους άνδρες του (περίπου 45 άτομα), στο σπίτι της Νάουσας, τον Μεσσήνιο Μακεδονομάχο (Καπετάν Άγρα), που ήταν άρρωστος. Στο σπίτι αυτό υπήρχε μια καταπακτή στο ισόγειο, που οδηγούσε κάτω στο υπόγειο, όπου φυλάσσονταν τα ξύλινα βαρέλια του κρασιού (βαένια). Εκεί, ο καπετάν Ρούβας, με 35 από τους άνδρες του, συνάντησε τον Μεσσήνιο Μακεδονομάχο. Και ο κ. Λυσιμάχου συνέχισε: Τα άλλα 10 παλικάρια της ομάδας του Ρούβα, έφυγαν μέσα από κρυφή πόρτα που ήταν εντοιχισμένη στη μάνδρα του διπλανού σπιτιού.
    Στο χώρο του ισογείου του σπιτιού, που ήταν η καταπακτή, άπλωσαν βελέντζες για καμουφλάζ, ξάπλωσαν πάνω μια γριούλα, που προσποιούταν την άρρωστη. Όσον αφορά τον εξαερισμό του χώρου, που ήταν πολύ μικρός, αυτός γινόταν από ένα μικρό καγκελόφραχτο παράθυρο, το οποίο καλυπτόταν με ένα δεμάτι από λεπτά κλαδιά (τσάκνα), που χρησιμοποιούσαν για το τζάκι.
    Σύμφωνα με τον κ. Λυσιμάχου, στην ίδια αυτή κρύπτη, που χρησιμοποιήθηκε και στον Εμφύλιο πόλεμο, κρύφτηκαν 67 παιδάκια για να γλιτώσουν τις συνέπειες των πολεμικών συγκρούσεων, που σημειώνονταν εκείνες τις ημέρες του 1949, στη Νάουσα.
    «Το σπίτι αυτό, στο οποίο μεγάλωσα, δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει: κατεδαφίστηκε, θυσιαζόμενο στο βωμό της …ανάπτυξης», ανέφερε ο κ. Λυσιμάχου.

ΑΜΠΕ/Π. Αλεξίου

http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=12185

ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΙΣ Ή ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ: Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

2012-02-14T03:00:00.000-08:00

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

Το θέατρο του παραλόγου

Οι εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδος είναι ραγδαίες, σε μία χρονική περίοδο που η χώρα διασύρεται διεθνώς και βάλλεται πανταχόθεν. Το κλίμα ανησυχίας, απαισιοδοξίας και αβεβαιότητος επιβαρύνεται καθημερινώς, ενώ διογκώνεται συνεχώς η αγανάκτησις και η λαϊκή οργή. Η λαϊκή κυριαρχία, δομικό στοιχείο του δημοκρατικού πολιτεύματος, απουσιάζει παντελώς από τους νόες των κυβερνόντων -εντός και εκτός Ελλάδος- και οι κωμικοτραγικές καταστάσεις που βιώνουμε πλήττουν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία, το φρόνημα, την εθνική μας αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Όσο το έλλειμμα δημοκρατίας, ορθής πολιτικής βουλήσεως, εθνικής στρατηγικής και συνεννοήσεως εντείνεται, άλλο τόσο αυξάνει το πλεόνασμα πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής κρίσεως και κυρίως της κρίσεως αξιών.

Η χώρα βιώνει ένα καθεστώς πλήρους ακυβερνησίας και παραλογισμού. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, υπό το βάρος των εκβιασμών Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. υπαναχώρησε από τις αρχικές του θέσεις και εδέχθη ως θέσφατο για την διάσωσι της ελληνικής οικονομίας την επικύρωσι της συμφωνίας της 26^ης – 27^ης Οκτωβρίου. Η κυβέρνησις ΠΑΣΟΚ, με την μορφή που την γνωρίσαμε, ανήκει πλέον στο παρελθόν και η νέα μεταβατική κυβέρνησις συνεργασίας, με πρωθυπουργό έναν τεχνοκράτη τραπεζίτη, θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την ψήφισι μίας ακόμα πιο επαίσχυντης από την πρώτη δανειακής συμβάσεως, βάσει του βρετανικού δικαίου, που θα προβλέπει ουσιαστικώς την άνευ αιδούς εκχώρησι της εθνικής μας κυριαρχίας και την παράδοσι της πατρίδος μας σε αλλοδαπά οικονομικά συμφέροντα.

Η συμπλήρωσις του ψηφιδωτού

Ευλόγως γεννώνται τα εξής ερωτήματα: Γιατί το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. απαιτούν ουσιαστικώς την υποταγή της χώρας; Γιατί δεν επιδιώκεται προς το παρόν η αποβολή της Ελλάδος από την, ούτως ή άλλως υπό κατάρρευσι, Ευρωζώνη και γιατί δεν την αφήνουν να χρεοκοπήσει και τυπικώς; Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, η Ελλάς βρίσκεται στο επίκεντρο ενός αδυσώπητου πολέμου μεταξύ ευρώ-δολαρίου και η διατήρησις αυτής της καταστάσεως ευνοεί τα κερδοσκοπικά παίγνια που έχουν στηθεί εις βάρος της, με αυξομειώσεις στην ισοτιμίες του ευρώ και του χρυσού με το δολάριο και με απότομες διακυμάνσεις στις χρηματαγορές που αποφέρουν τεράστια κέρδη στους «εκλεκτούς» κερδοσκόπους. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος; Εντός αυτού του κυκεώνος καταστάσεων και του καθημερινού αγώνος για επιβίωσι, γίνεται δυσδιάκριτη, από την ούτως ή άλλως αποπροσανατολισμένη και καθεύδουσα κοινή γνώμη, η τελική εικών του ψηφιδωτού, του οποίου μία μονάχα ψηφίς είναι η μεθοδευμένη και κατασκευασμένη οικονομική κρίσις.

Αν προσπαθήσουμε να κυττάξουμε το σύνολο του ψηφιδωτού, θα δούμε πως η χώρα μας αποτελεί ένα πεδίο μάχης, στο οποίο συγκρούονται τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, γεγονός που από μόνο του αρκεί για να εκτεθεί σε μεγάλους κινδύνους η έθνική μας ακεραιότης και κυριαρχία. Οι ραγδαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται είναι ικανές να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων και μέσω των καταλλήλων συμμαχιών να προσφέρουν σε ανίσχυρες χώρες, όπως η Ελλάς, τις κατάλληλες ευκαιρίες ισχυροποίησεώς τους. Ταυτοχρόνως, δημιουργείται το πρόσφορο έδαφος για:

γεωπολιτική και οικονομική επέκτασι των ισχυρών επί των αδυνάμων,
επανακαθορισμό συνόρων και κατακερματισμό κρατών ή περιφερειών αυτών σε ελεγχόμενα κρατικά μορφώματα,
εμφάνισι αυθορμήτων επαναστατικών κινημάτων ή υποκινούμενων εξεγέρσεων κ.α.

Η χώρα μας διαθέτει έναν τεράστιο ορυκτό πλούτο και μία γεωγραφική θέση που την καθιστά καίριο ενεργειακό κόμβο προς την Ευρώπη, κυρίως μετά την ανακάλυψι των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν τον εντοπισμό 10 τρις κυβικών ποδιών φυσικού αερίου). Μία αποφασιστική και αδέσμευτη εθνική στρατηγική θα μπορούσε να ισχυροποιήσει την Ελλάδα και να την καταστήσει ανεξάρτητη τόσο σε ενεργειακό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Κάτι τέτοιο δεν είναι επιθυμητό τόσο από πλευράς Η.Π.Α., όσο και από πλευράς Γερμανίας, καθώς και οι δύο αυτές χώρες επιδιώκουν μία εξαρτώμενη οικονομικά Ελλάς, στην δική τους σφαίρα επιρροής, χωρίς ανεξάρτητη πολιτική βούλησι και εθνική στρατηγική, με έναν υποδεδειγμένο ρόλο κομπάρσου, ο οποίος εκτελείται βάσει των δικών τους επιταγών και συμφώνως με την αποκλειστική εξυπηρέτησι των δικών τους συμφερόντων.

Μεθοδεύτηκε συνεπώς η απαξίωσις της Πατρίδος μας σε όλα τα επίπεδα, με τον σταδιακό εκμηδενισμό της παράγωγής της, με την παρεμπόδισι μίας πραγματικής αναπτυξιακής τροχιάς, βάσει υγιών επενδυτικών δραστηριοτήτων, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από έναν υπερδανεισμό που διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα και το εξωτερικό χρέος της. Όλα αυτά συνέβησαν εντέχνως, ώστε να μην δύναται να καταστεί αυτόνομος και ανεξάρτητη, με το κύρος μίας σοβαρής γεωπολιτικής δυνάμεως στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Επεδιώχθη, τη βοηθεία των θιασωτών της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως εντός της χώρας, η εξαθλίωσίς της και την μετάτροπή της σε μια βαλκανιοποιημένη οικονομία, στην οποία έπεται η εισβολή ληστρικού τύπου κερδοσκοπικών «επενδυτικών» δραστηριοτήτων που θα διαμοιράσουν την χώρα σε επιμέρους τομείς οικονομικής εκμεταλλεύσεως. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατες καταγγελίες αναφέρουν πως έχει ήδη μεθοδευτεί ο διαχωρισμός της Ελλάδος σε ένα είδος «αποικιοκρατικών ζωνών» (Ε.Ο.Ζ.), δίχως εργατικό δίκαιο, με μισθούς που δεν θα υπερβαίνουν τα 300 με 350 Ευρώ (μήπως η απαίτησις της τρόικα για κατάργησι της εθνικής συλλογικής συμβάσεως μας λέει κάτι;) και με καθεστώς πλήρους φοροαπαλλαγής. Άλλωστε Γερμανός καθηγητής μακροοικονομικών, ο Dr. Ansgar Belke, επιβεβαίωσε αυτές τις μεθοδεύσεις, αναφέροντας πως η Ελλάς πρόκειται να γίνει «η προέκτασις του πάγκου εργασίας της Γερμανίας».

Η Θράκη … «ανάμεσα σε δύο ηπείρους»

Μία από τις περιφέρειες που σχεδιάζεται, και επιδιώκεται κυρίως από γερμανικά συμφέροντα, να μετατραπεί σε μία ιδιόμορφη «αποικιοκρατική ζώνη» είναι η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Πέραν πάσης αμφιβολίας το σύνολο της περιφερείας έχει πέσει τις τελευταίες 3 δεκαετίες θύμα της ανευθύνου περιφερειακής πολιτικής του κοντόφθαλμου κράτους των Αθηνών που δεν αξιοποίησε επαρκώς τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις και εγκλώβισε την χώρα εντός των στενών ορίων της πρωτευούσης. Βάσει των παραπάνω δεδομένων, δημιουργούνται ευλόγως οι υποψίες πως η ανεύθυνος αυτή πολιτική που είχε ως συνέπεια την διάλυσι του παραγωγικού ιστού, τόσο του πρωτογενούς, όσο και του δευτερογενούς τομέως παραγωγής σε νευραλγικές περιοχές όπως η Θράκη, εκτελέσθηκε σκοπίμως και κατευθυνόμενα, στο πλαίσιο της κοινής ευρωπαϊκής περιφερειακής πολιτικής, στερώντας από την πατρίδα μας την δυνατότητα ισχυροποιήσεως της, μέσω της εκμεταλλεύσεως των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων.

Προφανώς, σε αυτές τις διαπιστώσεις βασίστηκε ο δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως, όταν σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο ανέφερε πως η κεντρική διοίκησις έχει εγκαταλείψει την περιοχή της Θράκης, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι μία εν δυνάμει «ολοκληρωμένη μονάς, με ανεξάρτητο στίγμα στον χάρτη και ανεξάρτητη οικονομία, ευρισκόμενη ανάμεσα σε δύο ηπείρους, δύο πολιτισμούς και δύο χώρες». Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η δήλωσις; Μήπως οι οικονομικές και γεωπολιτικές ανακατατάξεις απαιτούν την αναβάθμισι του ρόλου της Θράκης εκτός όμως των ορίων της ελληνικής επικρατείας; Μήπως η Θράκη προορίζεται για ανεξάρτητος γεωπολιτικός κόμβος μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών συμφερόντων; Μήπως γενικώς η αναθεώρησις της γεωστρατηγικής των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών επιτάσσει την αλλαγή των συνόρων ή ακόμη και τον κατακερματισμό των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, με ταυτόχρονη ανάδειξι πιο μικρών, πιο συμπαγών και πιο εμπίστων εταίρων τους;

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως προσφάτως το περιοδικό «Επίκαιρα» δημοσίευσε απόρρητα έγγραφα προερχόμενα από το wikileaks που ανέφεραν ότι:

Οι Η.Π.Α. επεδίωξαν την πάση θυσία ματαίωσι της κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρουπόλεως, καθώς το έργο αυτό θα καθιστούσε την χώρα μας ανεξάρτητη ενεργειακά και ο ρόλος που θα αποκτούσε ως ενεργειακός κόμβος θα ήτο ικανός να την ισχυροποιήσει πέραν των επιθυμητών επιπέδων.
Κλιμάκια του προξενείου των Η.Π.Α. στην Θεσσαλονίκη είχαν επισκεφθεί ουκ ολίγες φορές την περιοχή της Θράκης, στηρίζοντας τις ανθελληνικές μεθοδεύσεις του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.

Συγκεντρώνοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

Η πολιτική των Η.Π.Α. εξακολουθεί να στηρίζει ξεκάθαρα την νέο-οθωμανική επεκτατική, και αλυτρωτικού τύπου πολιτική, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Η Γερμανία, συμβιώνοντας σε μία κατ’ ευφημισμόν ένωσι με τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς άντιπάλους της (Αγγλία, Γαλλία), υφαίνει τον ιστό ενός πιο έξυπνου και μεθοδικού οικονομικού Δ΄ Ράιχ, το οποίο προσπαθεί να εγκλωβίσει και την Ελλάδα, θέτοντας έτσι υπό αμφισβήτησι την βιωσιμότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και της Ε.Ε. εν συνόλω.

Όλα αυτά συνθέτουν μία πολύ δυσοίωνη εικόνα για το μέλλον της Θράκης. Η αδιάφορη στάσις και η αναλγησία των κυβερνήσεων εδώ και δεκαετίες, έχει οδηγήσει σε μία ζοφερή πραγματικότητα, στην οποία η ελληνικότης της Θράκης αμφισβητείται. Δεν υπάρχουν όμως περιθώρια είτε για αναζήτησι των ενόχων, είτε για περαιτέρω εθελοτυφλία. Είναι χρέος όλων ημών των Ελλήνων να διακηρύξουμε πως η Θράκη δεν είναι ανάμεσα σε καμμία χώρα και σε κανέναν πολιτισμό, αλλά είναι ένα αδιάσπαστο και αδιαπραγμάτευτο κομμάτι της ελληνικής επικρατείας, με τεράστια ιστορική, πνευματική, γεωγραφική και γεωστρατηγική αξία γα την Ελλάδα. Οφείλουμε όλοι μας να ακολουθήσουμε την ένδοξο ατραπό που ορίζει η μακραίωνη ιστορία της πατρίδος μας και να εντοπίσουμε τον δικό μας προσωπικό τομέα δράσεως υπέρ αυτής.

http://antifonitis.gr/online/?p=2691

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ

2012-02-14T00:28:00.000-08:00

Εκατό φωτογραφίες από την Κωνσταντινούπολη και από τα Αρχαία Ελληνικά Θέατρα περιλαμβάνονται στην έκθεση του Πλάτωνα Μάξιμου με τον τίτλο «Εις την Πολύν». Ευ Αγωνίζεσθε», που εγκαινιάζεται την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Εγχρωμες και μεγάλων διαστάσεων (80 x 70).

Εικόνες αρχαίων ελληνικών θεάτρων και σταδίων της Μεσογείου, σε χώρους και τόπους όπου μιλήθηκε η ελληνική γλώσσα καθώς και εικόνες της Πόλης συνθέτουν ένα ξεχωριστό τοπίο του παρελθόντος. Από τις πολυμεταχειρισμένες γειτονιές, τους μαχαλάδες και το Βόσπορο ως στη Μονή της Χώρας και την Αγία Σοφία, η Κωνσταντινούπολη ξεδιπλώνεται καρέ-καρέ καθώς αποκαλύπτονται εικονίσματα βυζαντινά με εκείνη τη μικρή - μικρή χρυσή ψηφίδα που λαμπρύνει τον πόνο και φωτίζει τη γλύκα στα πρόσωπα των Αγίων. «Πρόκειται για ένα ταξίδι ψυχής με εικόνες φωτός», λέει ο Πλάτων Μάξιμος που επέστρεψε στη γενέτειρά του για να την «αιχμαλωτίσει», σαν να θέλει να την κρατήσει για πάντα μέσα του και μέσα μας, να τη μοιρασθεί μαζί μας, μαζί με όλους.

Το ταξίδι του «Εις την Πόλιν» και στα αρχαία θέατρα γύρω από τη Μεσόγειο, ξεκίνησε πριν από σαράντα χρόνια και συγκεκριμένα το 1970. Με τον φακό του συμβάλει στη διατήρηση της μνήμης. «Για να θυμόμαστε, να έχουμε την έγνοια τους, να θαυμάζουμε και να κατανοούμε τα επιτεύγματα των ανθρώπων στη διάρκεια των αιώνων», επισημαίνει ο ίδιος. Οι φωτογραφίες λειτουργούν παράλληλα ως μαρτυρίες ενός σύγχρονου περιηγητή, ενός ξεναγού της ελληνικής ιστορίας, με συνοδοιπόρο το φως _το φως που καθορίζει τη ματιά του. Μέσα από το πλούσιο υλικό του Μάξιμου αποτυπώνεται, πέραν από την ίδια την εικόνα, η ατμόσφαιρα και η αίσθηση της εποχής, κάθε εποχής....

«Με το έργο "Εις την Πόλιν" προσπάθησα να καταδείξω τον χαρακτήρα της Πόλης μέσα απ΄τα εναπομείναντα μνημεία της, τελευταίες μαρτυρίες μιας μεγαλειώδους περιόδου του έθνους μας. Ετσι περιδιαβαίνουμε τα τείχη με τις ελληνικές επιγραφές, αποδείξεις της ελληνικής τους ταυτότητας από τη θεμελίωσή τους, περιπλανιόμαστε στα λαμπρά οικοδομήματα των βυζαντινών ναών, με τα έξοχα μωσαϊκά και τις τοιχογραφίες. Τέλος ανακαλύπτουμε την, φθαρμένη πια, αρχιτεκτονική του Φαναριού», λέει ο ίδιος. «Οι φωτογραφίες στοχεύουν στην αποκάλυψη της βαθύτερης σημασίας που έχει η Κωνσταντινούπολη για το έθνος και το λαό μας, με τη διαρκή ζωντανή παρουσίασή της στον χώρο της ιστορίας μας».

Να σημειώσουμε ότι το συνολικό φωτογραφικό υλικό από την Πόλη ξεπερνά τις τριακόσιες φωτογραφίες, ενώ άλλες τόσες, περίπου, είναι και αυτές των Αρχαίων Ελληνικών Θεάτρων _όπου εκτός από τα θέατρα της Ελλάδας θα βρούμε εκείνα της Κάτω Ιταλίας, της Κύπρου, της Μικράς Ασίας, δηλαδή, μεταξύ άλλων, της Ιωνίας, της Παμφυλίας, της Πισιδίας, της Κιλυκίας, της Λυδίας, της Αιολίδας, της Φρυγίας, της Καρίας, της Μυσίας, της Λυκίας.

Τέλος, μέσα στα σαράντα αυτά χρόνια, οι φωτογραφίες του Πλάτωνα Μάξιμου παρουσιάσθηκαν σε εκθέσεις εντός Ελλάδος και ανά τον κόσμο, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Τύπου, του δήμου Αθηναίων.

Την εκδήλωση προλογίζουν ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και ο Σεραφείμ Φυντανίδης. Θα προβληθεί το βίντεο με τα «Αρχαία Ελληνικά Θέατρα» σε αφήγηση του Κ. Γεωργουσόπουλου (ο οποίος υπογράφει και τα κείμενα), σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418 550), στους εκθεσιακούς χώρους του 1ου και 2ου ορόφου. Διάρκεια έως τις 14 Μαρτίου 2012. Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18: 00 - 22:00. Είσοδος Ελεύθερη

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=443001

ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

2012-02-14T00:22:00.000-08:00

Ο «χορός» των κλιμακούμενων προκλήσεων στη Θράκη από τα υποχείρια του τουρκικού προξενείου καλά κρατεί, με την Τουρκία να μην έχει απομακρυνθεί ούτε κατ' ελάχιστον από τον στόχο της για διαρκή ανακίνηση μειονοτικού ζητήματος και «Κοσσοβοποίησης» της ακριτικής Θράκης.
Την ώρα, μάλιστα, που ο ελληνισμός δίνει τη μάχη για την επιβίωσή του απέναντι στη «λεηλασία» της «τρόικας», τα κάθε λογής υποχείρια των ακραίων της Τουρκίας και του προξενείου δυναμιτίζουν το κλίμα, ανακινούν με διάφορες μεθοδεύσεις μειονοτικό και επιχειρούν να «στρώσουν χαλί» για «Κοσσοβοποίηση» της Θράκης. Πρωταγωνιστές, για μία ακόμα φορά, στις κινήσεις «μόχλευσης» μειονοτικού εμφανίζονται οι ψευδομουφτήδες και οι κατά τ' άλλα εκλεγμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού στο Κοινοβούλιο.

Πέραν των άλλων προκλητικών και προβοκατόρικων κινήσεων, ουσιαστικά τα ακραία στοιχεία της μειονότητας έχουν δημιουργήσει ένα είδος δήθεν «εθνικής επετείου», με αφορμή την απαγόρευση από την ελληνική Δικαιοσύνη -στις 29 Ιανουαρίου 1988- της ίδρυσης και λειτουργίας συλλόγων με τουρκική επωνυμία, η οποία μετατρέπεται σε βήμα απίστευτης προπαγάνδας κατά του ελληνικού κράτους, τρομοκράτησης και εκβιασμού της μεγάλης μάζας των φιλήσυχων μουσουλμάνων και συστηματικής προβολής μιας φιλοτουρκικής πολιτικής.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, τα εξτρεμιστικά στοιχεία της μειονότητας και τον επόμενο χρόνο οργάνωσαν διαδηλώσεις για τη «θλιβερή επέτειο», με αποτέλεσμα να συγκρουστούν με την Αστυνομία και με συμπολίτες τους.

Το περιστατικό αυτό διογκώθηκε, κατά τη συνήθεια του τουρκικού προξενείου, και από τότε κάθε 29 Ιανουαρίου θεωρείται «Ημέρα μνήμης της Εθνικής Αντίστασης». Σημειώνεται ότι η ημέρα αυτή δεν «εορτάζεται» μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχουν τουρκικές κοινότητες και φυσικά στην Τουρκία.

Με αφορμή, λοιπόν, τη συμπλήρωση 24 χρόνων από την «Εθνική Αντίσταση», οι γνωστοί κύκλοι διοργάνωσαν, μέσω της περιβόητης Συμβουλευτικής Επιτροπής Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, πριν από λίγες μέρες στην Κομοτηνή τελετή μνημόνευσης των ημερών της 29ης Ιανουαρίου.

Στην τελετή συμμετείχαν: ο πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ν. Ροδόπης, Αχμέτ Χατζηοσμάν, ο βουλευτής Ξάνθης, Τσετίν Μάντατζη, οι πρώην βουλευτές, Ισμαήλ Ροδοπλού, Ιλχάν Αχμέτ και Αχμέτ Μουντζούρα, ο δήμαρχος Ιάσμου, Ισμέτ Καδή, ο δήμαρχος Αρριανών, Ιμπραήμ Σερίφ, ο δημοτικός σύμβουλος, Ριντβάν Μολά Ισά, ο δήμαρχος Μύκης, Μουσταφά Τζουκάλ, ο γενικός πρόεδρος του κόμματος DEB, Μουσταφά Αλίτσαβους, η πρόεδρος του συνδυασμού Πρώτο Βήμα προς την Ισότητα, Σιμπέλ Μουσταφάογλου, ο αντιπρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ξάνθης, Ιρφάν Χατζήγκενε, ο πρόεδρος της αποκαλούμενης Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής, Κοράι Χασάν, ο πρόεδρος της αποκαλούμενης Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, Αχμέτ Καρά, ο πρόεδρος της αποκαλούμενης Ένωσης Τούρκων Δασκάλων, Σάμι Τοραμάν, ο ψευδομουφτής Κομοτηνής, Ιμπραήμ Σερίφ, ο ψευδομουφτής Ξάνθης, Αχμέτ Μέτε, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Μεντρεσέ, Ασίμ Τσαβούσογλου, ο πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Νοτίου Έβρου, Μπεκίρ Μουσταφάογλου, και η υποπρόξενος του Γενικού Προξενείου της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Κομοτηνή, Μπερίν Οκούρ.

Τα όσα ειπώθηκαν και ακούστηκαν από τους ομιλητές της εκδήλωσης είναι όχι μόνο χαρακτηριστικά της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στη Θράκη, αλλά και των μεθοδεύσεων που επιδιώκουν κάποιοι «αμετανόητοι».

«Άγρια σπέκουλα» στο μειονοτικό έκανε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο νομό Ροδόπης Αχμέτ Χατζηοσμάν, που αποκαλούσε διαρκώς «Τούρκους» τους μουσουλμάνους. «Βέβαια, τις μέρες εκείνες (των γεγονότων της 29ης Ιανουαρίου 1988) οι «Τούρκοι» της Δυτικής Θράκης είχαν έρθει στην πόλη και από την πεδιάδα και από την ορεινή περιοχή με αυτοκίνητο ή με τα πόδια, για να αποδείξουν την ύπαρξη της ταυτότητάς τους εδώ», είπε και πρόσθεσε προκλητικά: «Μετά την αυτοθυσία αυτή, έπειτα από αυτά τα συναισθήματα και αυτόν τον αγώνα, οι «Τούρκοι» κέρδισαν την ταυτότητά τους. Με εκείνη τη φωνή απέδειξαν στον κόσμο την ταυτότητά τους, την ύπαρξη και την προσωπικότητά τους. Εγώ εύχομαι ο Θεός να έχει καλά όλους όσοι μόχθησαν εκείνες τις ημέρες, όσους ήταν δίπλα μας τότε, αλλά δεν είναι πια κοντά μας…».

Από την πλευρά του, ο Τσετίν Μάντατζη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο νομό Ξάνθης, έτεινε να συναγωνιστεί τον Χατζηοσμάν, αναφέροντας: «…Σκεφτείτε ότι 60.000 άνθρωποι έχουν απολέσει την ιθαγένειά τους. Δείτε αυτές τις οικογένειες. Από την ίδια οικογένεια, οι μισοί είναι στην Τουρκία και οι μισοί εδώ…». Και πρόσθεσε: «…Πριν από μία εβδομάδα άκουσα ή μάλλον είδα το εξής: Λένε ότι σύμφωνα με απόφαση που εξέδωσε το υπουργείο Παιδείας, δεν είναι πλέον αρεστή η ύπαρξη της λέξης «μειονοτικό» στα μειονοτικά σχολεία. Πήραν απόφαση να τη βγάλουν. Εάν βέβαια ρωτάτε εμένα, θα σας πω ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, θα ανακαλέσουν την απόφαση. Υπάρχει, πάντα, βέβαια κάτι που λένε: «Κάναμε πάλι λάθος και δεν το αντιληφθήκαμε»».

Ιδιαίτερα προκλητικός, ο πρώην βουλευτής Ισμαήλ Ροδοπλού επισήμανε: «Αξιότιμοι φίλοι μου, ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι 10 εκατομμύρια και της Τουρκίας 74. Εάν η Τουρκία έκανε στους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης αυτά που έκανε σε εμάς η Ελλάδα, τώρα δεν θα είχε μείνει ούτε ένας Έλληνας εκεί. Ας το λάβει αυτό υπόψη της η Τουρκία… Αν δεν τους αρέσουμε, ας ανανεώσουν τη συνθήκη της Λωζάνης και ας μας ανταλλάξουν. Θα πάω στο Ντιγιάρμπακιρ, γιατί εκεί είναι η πατρίδα μου».

http://paron.gr/v3/new.php?id=74290&colid=&catid=42&dt=2012-02-12%200:0:0

ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ 2 ΚΑΙ ''ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΟΖ''

2012-02-14T00:06:00.002-08:00

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το άρθρο αυτό, καλό ήταν να διαβαστεί σε συνδυασμό με το "Κατόπιν εορτής"

Τις παραμονές της Άνοιξης του 2012, που αναμένεται να είναι άκρως σημαντική για την ευρύτερη περιοχή, είναι σε εξέλιξη γεγονότα και διαδικασίες που αξίζει να τα σκιαγραφήσουμε, αφού ούτως ή άλλως επηρεάζουν και θα επηρεάσουν τα ελληνικά πράγματα.

Μετά τη δρομολόγηση της εκμετάλλευσης του κοιτάσματος στο Οικόπεδο «Αφροδίτη», από την αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy, που κατά τα φαινόμενα μάλλον έχει αποδεχτεί ως τετελεσμένο η Τουρκία, η επίσκεψη Νετανιάχου στη Λευκωσία, το δεύτερο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου, αποτελεί προάγγελο νέων εξελίξεων για το ίδιο το γεωπολιτικό καθεστώς της Κύπρου, που μέχρι τώρα επηρεάζεται δραματικά από την τουρκική κατοχή, από τις αγγλικές βάσεις και από τα δικαιώματα που απορρέουν ή υποτίθεται ότι απορρέουν για τις εγγυήτριες δυνάμεις από τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Και το λέμε αυτό γιατί ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, εκτός του ότι θα συζητήσει το θέμα του σταθμού υγροποίησης και το θέμα της μεταφοράς του φυσικού αερίου στην ενεργοβόρα Ευρώπη, κάτι που αφορά και την Ελλάδα, είναι πολύ πιθανόν να συζητήσει την υπογραφή συμφωνίας για την εγκατάσταση πολεμικών αεροσκαφών του Ισραήλ στην Κύπρο. Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα ζητήσει την παραχώρηση βάσης στο έδαφος της Κύπρου, που, εκτός των άλλων, σημαίνει ανατροπή των υπαρχουσών ισορροπιών που υπάρχουν στο νησί, λόγω της τραγελαφικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί με την παρουσία 40 χιλιάδων στρατιωτών, του τουρκικού στρατού κατοχής, και της λειτουργίας των στρατιωτικών βάσεων που διατηρεί η Αγγλία στη Μεγαλόνησο, με δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας στο έδαφος τους, τουλάχιστον όπως ισχυρίζεται η ίδια.

Αν θα μπορούσαμε να διεισδύσουμε στη σκέψη των πολιτικών και των επιτελών που σχεδιάζουν και κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση, η παρουσία των αεροσκαφών της πολεμικής αεροπορίας του Ισραήλ στο έδαφος της Κύπρου, που δεν διαθέτει δικά της πολεμικά αεροσκάφη -σημειώστε ότι Άγκυρα και Ουάσιγκτον, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια, αντιδρούν με σφοδρότητα στην εγκατάσταση ελληνικών αεροσκαφών στην Κύπρο- σε επιχειρησιακό επίπεδο θα προστατεύει τον σταθμό υγροποίησης που θα κατασκευαστεί στην Κύπρο, αλλά και τον αγωγό που θα κατασκευαστεί για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω ελληνικής ΑΟΖ. Σε στρατηγικό επίπεδο, όπως θα δούμε παρακάτω, αλλάζει τις ισορροπίες!

Αφού υπογραμμίσουμε ότι σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία, η βάση που θα παραχωρηθεί, θα είναι η πρώτη μόνιμη βάση του Ισραήλ εκτός του εθνικού του εδάφους, να υπενθυμίσουμε ότι πέρα από τη συνεργασία στο θέμα της εκμετάλλευσης και μεταφοράς του φυσικού αερίου, η Κύπρος και το Ισραήλ βρίσκονται κοντά στην υπογραφή συμφωνίας για την κατασκευή υποθαλάσσιου καλωδίου-αγωγού μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το θέμα συζητήθηκε για πρώτη φορά κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων του Ισραήλ Ούζι Λαντάου (Uzi Landau) στην Κύπρο τον περασμένο Νοέμβριο στο πλαίσιο της επίσκεψης του Προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, αλλά και κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Υπουργού Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, Πραξούλας Αντωνιάδου στο Ισραήλ. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών, οι δύο Υπουργοί συζήτησαν θέματα υποδομής, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας.

Όμως, κατά την άποψή μας το θέμα του καλωδίου, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο Ισραηλινός Υπουργός, κατά τη συνάντηση εκείνη, εκτός του ότι ανέφερε ότι το έργο θα προσφέρει στήριξη στα θέματα ηλεκτρικής ενέργειας των δύο χωρών, πρόσθεσε ότι θα είναι η πρώτη διασύνδεση αυτού του είδους μεταξύ του Ισραήλ και της Ευρώπης, που σημαίνει ότι το υποθαλάσσιο καλώδιο θα φθάσει μέχρι την Ελλάδα. Μάλιστα, ο Ισραηλινός αξιωματούχος συνεχίζοντας είπε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα πρόκειται να υπογράψουν ένα μνημόνιο συνεργασίας για ένα σχέδιο που προβλέπει την τοποθέτηση ενός υποθαλάσσιου καλωδίου συνολικού μήκους 600 χλμ. το οποίο θα συνδέει την Κύπρο και άρα το Ισραήλ με την ηπειρωτική Ευρώπη και με το ευρωπαϊκό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Δηλαδή, κατά τα φαινόμενα, του αγωγού φυσικού αερίου θα προηγηθεί το υποθαλάσσιο καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, που πρέπει να διέλθει από την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου-Καστελορίζου-Κρήτης, που αμφισβητεί και διεκδικεί η Τουρκία, προσπαθώντας να σύρει προς την πλευρά των δικών της θέσεων την Αίγυπτο, όπου την Άνοιξη εξεγερμένων, αντί του Καλοκαιριού, διαδέχεται ο βαρύς Χειμώνας του πολιτικού Ισλάμ. Και όταν λέμε προς την πλευρά των δικών της θέσεων, εννοούμε τους ισχυρισμούς της Τουρκίας, όπως εκφράστηκαν δια στόματος του Πρωθυπουργού της Ταγίπ Ερντογάν και του Υπουργού Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, ότι δηλαδή η Τουρκία αναγνωρίζει στο Καστελόριζο χωρικά ύδατα 6 ν.μ., στα οποία περιορίζεται και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του νησιού και τίποτε άλλο.

Να σημειώσουμε ότι ενώ η Αίγυπτος δέχτηκε την οριοθέτηση της δικής ΑΟΖ με την Κύπρο με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, τώρα φέρεται να κάνει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, υιοθετώντας την αρχή της ευθυδικίας, που περιορίζει την ΑΟΖ του Καστελορίζου και αποκόπτει την ενότητα και την επαφή μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου.

Παράλληλα με όλα αυτά, λες και υπάρχει ένας ανώτερος στρατηγικός σχεδιασμός, η Ελλάδα, που επί δεκαετίες δεν έκανε το παραμικρό για να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της, τον Αύγουστο του 2011, και ενώ η οικονομική κρίση περιόρισε δραματικά τις δυνατότητες υποστήριξης μιας τέτοιας πολιτικής με εθνικά μέσα, ψήφισε έναν νόμο, ο οποίος ανοίγει το δρόμο για την εκμετάλλευση της ελληνικής ΑΟΖ. Συγκεκριμένα, με τον νόμο Ν. 4001/2011, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α 179/22.08.2011, η Ελλάδα κατοχυρώνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των θαλασσίων περιοχών της. Σύμφωνα με το άρθρο 156 του ως άνω νόμου: «Ως «υποθαλάσσιες περιοχές» νοούνται ο βυθός και το υπέδαφος των εσωτερικών υδάτων, της αιγιαλίτιδας ζώνης, της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ης κηρυχθεί) μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.»

Και μάλλον ο νόμος αυτός δεν ψηφίστηκε για να μείνει στα χαρτιά, αφού, σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, «το ΥΠΕΚΑ προχώρησε στην προκήρυξη Διεθνούς Δημόσιας Πρόσκλησης για συμμετοχή σε σεισμικές ερευνητικές εργασίες απόκτησης δεδομένων μη αποκλειστικής χρήσης εντός της θαλάσσιας ζώνης στη Δυτική και Νότια Ελλάδα. Η εν λόγω διεθνής δημόσια πρόσκληση δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011 στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ότι στο παράρτημα Α της ανωτέρω απόφασης-πρόσκλησης που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής απεικονίζεται ενδεικτικός χάρτης της προς έρευνα περιοχής, περιλαμβάνοντας τα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως αυτά προσδιορίζονται με βάση την εθνική διαπραγματευτική θέση και τις αρχές του διεθνούς δικαίου».

Δηλαδή, η Ελλάδα έχει καταρτίσει χάρτη που δημοσιεύθηκε στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον οποίο απεικονίζεται η ελληνική ΑΟΖ με κοινό όριο μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, ενώ προχωρούν οι διαδικασίες για έρευνες νοτίως της Κύπρου, που είναι το προτελευταίο βήμα πριν την εκμετάλλευση.

Αν σε όλα αυτά συμπληρώσουμε και την έγγραφη απάντηση σε ερώτηση του βουλευτή κ. Στρατάκη του Υπουργού Εξωτερικών κ. Σταύρου Δήμα ότι «η κήρυξη ΑΟΖ στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο αποτελεί ένα κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο η Ελλάδα θα ασκήσει στον κατάλληλο χρόνο, συνεκτιμώντας τις γενικότερες συνθήκες καθώς και τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τις όμορες χώρες με γνώμονα το εθνικό συμφέρον στο πλαίσιο της γενικότερης στρατηγικής μας», τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλες οι ενέργειες που αναφέρονται στο σημείωμα αυτό, πιθανόν υπαγορεύονται από έναν ανώτερο στρατηγικό σχεδιασμό, που είναι συμβατός με τα γενικότερα συμφέροντα του Ελληνισμού. Θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με την μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό. Λέτε;

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/02/2.html#more